TARJUMA AND TAFSIER QURAN BY KUSHKAKI AND SALJUQI CONTENTS

fariwar

ترجمه و تفسیر قرآن مجید که توسط جناب صباح الدین کشککی و جناب محمد صدیق راشد سلجوقی که به زبان بسیار سلیس و روان فارسی دری نگارش یافته است.

ىعن

ىول

یدر

یادداشت ترتیب کننده

=====================================================================================

خواندن

، فهميدن

و عمل كردن قران مجيد ایجاب بدست آوردن شناختى كلى و اجمالى نسبت به كل این

كتاب مبارك و محتواى سوره هاى آن ميباشد وشاید حداقل كارى است كه براى هر مسلمان ضرورى است

در جامعه ما اكثر مردم كالم خداوند سبحان تعالى ی

قران حکيم را تالوت مى كنند

معنى و مفهموم

آنرا به نسبت نه دانستن زبان عربى نمى دانند.‏ اعتقاد به اسالم و ناآشنائى نسبت به كالم الله مجيد و نه

داستن از احکام الهى در عصر حاضر كه هر روز به شمار باسوادان افزوده مى شود،‏ به نظر من كار درستى

نيست،‏ بنابران وظيفه یك مسلمان،‏ نسبت به قرآن كریم آنست كه این كتاب آسمانى را كه مجموعه وحى

الهى و پيام هاى خداوند به پيامبر بزرگ اسالم محمد ‏)صل الله و عليه وسلم(‏ و حاوى دین اوست،‏ در مرتبه

اول بتواند درست بخواند،‏ از آن پس،‏ معنى آیات و مفهوم سوره های آنرا را درك كند و در مرحله سوم به

دستورات قرآن عمل كند و در عمل هم اخالص داشته باشد.‏

هدف من از تنظيم،‏ ترتيب و در آوردن مجموعه ای

«

ترجمه و تفسير قرآن مجيد

»

الدین كشککى و جناب محمد صدیق راشد سلجوقى كه به زبان بسيار سليس و روان فارسى

كه توسط جناب صباح

نوشته

شده است و در سایت انترنتى اسالمى بينات به نشر رسيده است،‏ به فرمت پى دی اف )PDF( این است كه

مردم عام،‏ عالقه مندان و بخصوص جوانان عزیز ما به آسانى بتوانند بيشتر یک شناخت اجمالى از این كتاب

بزرگ داشته باشند.‏

این ترجمه و تفسير مختصر بصورت ای بوک یا پى دی اف )PDF( ترتيب گردیده است كه حاوی مقدمه و

پيش گفتار مولفين آن و همچنان دارای فهرست یا بوک مارک )Bookmark( مى باشد كه خواننده گرامى

مى تواند جزء ها و سوره های قرآن مجيد را به آسانى ردیابى و پيدا نماید.‏

منابع این مجموعه:‏

متن سوره و ترجمه آن از سایت انترنتى اسالمى بينات )http://bayyinat.org/?page_id=51( كاپى

شده است.‏

وجه تسميه و شرح سوره ها از ‏»تفسير انوار القرآن«‏ نوشته جناب عبدالرووف مخلص و ‏»صفوةالتفاسير«‏

نوشته محمد على صابونى و ترجمه سيد محمد طاهر حسينى گرفته شده است.‏

خدایا چنان كن سر انجام كار ------

كه تو خشنود باشى و ما رستگار

و من الله توفيق

دوكتور خواجه روح الله صدیقى


یدر

ىعل

ىعل

ىعل

ىعل

ىعل

شرح ترجمه صباح الدین کشککی و محمد صدیق راشد سلجوقی

=====================================================================================

معرفى این ترجمه و تفسير از جانب سایت انترنتى ‏»بينات«‏ به شرح زیر ميباشد:‏

این ترجمه برگرفته از اثر

«

قرآن مجيد:‏ ترجمه و تفسير

»

مى باشد كه در سال 1366 از جانب شورای

ثقافتى جهاد افغانستان در شش جلد به نشر رسيد.‏ این اثر در واقع ترجمۀ تفسير عبدالله یوسف

مترجم مشهور هندی



بسيار سليس و روان فارسى

است كه به زبان اگليسى به نشر رسيده بود.‏ ترجمه كشککى و سلجوقى به زبان

نوشته شده است،‏ كه كمتر نظير

آنرا در ميان

ترجمه های معاصر قرآن

مجيد سراغ داریم.‏ در زیر پيشگفتار صباح الدین كشککى ‏)مترجم(‏ و محمد صدیق راشد سلجوقى ‏)مدقق(‏ را

نقل مى كنيم،‏ كه سرگذشت و روزگاران دشواری را كه برای تکميل این

ميکنند.‏

اثر پشت سر گذشتانده اند بيان

در سایت انترنتى اسالمى بينات http://bayyinat.org» « شما ميتوانيد این ترجمه و تفسير را بصورت

آنالین هم مطالعه فرماید .

پیشگفتار مترجم

=====================================================================================

من ترجمه و تفسير قرآن مجيد را كه عبدالله یوسف

آنرا به رشتۀ تحریر درآورده است از سال 1336 به

این طرف تحت مطالعه خویش قرار داده ام.‏ انگيزه اصلى كه مرا در اتخاذ تصميم ترجمۀ این

مطالعه و تعمق در آیات قرآن

اثر –


واداشت حوادث دلچسپى بود كه طى

آن نصرانيان

عالوه بر

ميکوشيدند محصلينى را

كه در امریکا مصروف تحصيل بودند به دین مسيحى تحریف شدۀ خود معتقد سازند.‏ و من،‏ به مطالعه و

تدارک اسناد مى پرداختم تا از دین خود دفاع كنم،‏ و به همين سلسله بود كه با اثر عبدالله یوسفعلى آشنا

شدم.‏

در سال 1352 یک فهرست اعالم و مطالب قرآن مجيد را زیر كار گرفتم،‏ تا آنرا بشکل یک اثر جداگانه به

نشر رسانم.‏ در این فهرست،‏ باز هم از ترجمه و تفسير عبدالله یوسف

ترجمۀ پيشگفتارها و خالصه هایى پرداختم كه یوسف

استفاده زیاد كردم.‏ سپس به

در آغاز هر سوره یا شروع یک مبحث جدید در

همان سوره نوشته است.‏ و بدین ترتيب،‏ بالتدریج و قدم به قدم خداوند با من كمک ميکرد تا فهمى را كه

من از كتاب او بدست مى آوردم به دیگران نيز از طریق یک اثر انتقال بدهم.‏

در ثور سال 1357، كمونستها مرا زندانى ساختند.‏ در زندان،‏ برادر عبدالغفور پروانى،‏ استاد علوم طبيعى در

ليسۀ حربى مهتاب قلعه یک نسخه ترجمه و تفسير عبدالله یوسف

را برای خود از منزلش خواسته بود.‏

من از طرف شب این اثر را ميخواندم.‏ خداوند برایم لطف كرد و جرئت داد تا در عالم بى اسبابى و خطرناک

محبس به ترجمه و تفاسير قرآن مجيد از روی متن انگليسى یوسفعلى بپردازم.‏ در محبس،‏ ترجمه و تفسير

چاپ كابل،‏ ترجمۀ شاه ولى الله دهلوی،‏ و نسخه های خالصه شده ای از تفسير كشف االسرار خواجه عبدالله


یها

سرئي

يمون

ىعل

انصاری نيز به دسترس ما زندانيان قرار داشت.‏ در اول،‏ ترجمه های خود را به كاغذهایى كه توسط محافظين

مخفيانه از شهر خریداری ميشد مى نوشتم.‏ ولى بالتدریج حجم این كاغذها زیاد ميشد،‏ كه حفظ آنها به

ترتيبى كه مسئولين محبس پى نبرند كار دشوار و حتى غيرممکن شد.‏ باالخره قلمِ‏ پنسل را خيلى كوچک

ساختم،‏ تا در صورت تالشى آنرا در سوراخى از دیوارهای اتاق


بود –

كه هنوز روی خشت های آن پلستر نشده

مخفى دارم.‏ ترجمه را در حواشى نسخۀ قرآن مجيدی كه در آن ترجمه شاه ولى الله دهلوی درج

گردیده بود مى نوشتم.‏ و بعد از اینکه حواشى سفيد آن نسخه تمام شد،‏ یک هم اتاقم نسخه قرآن مجيد

خودش را به من داد تا در حواشى سفيد آن تراجم خود را با خط بسيار باریک بنویسم.‏ شبانگاه بر آن كار

ميکردم.‏

حاال كه خاطرات آن دوره و بيدارخوابى

خود را بياد مى آورم و جرئتى را كه به خرج ميدادم،‏ تا با وجود

مراقبت شدید مقامات محبس به این نوع كار دوام بدهم،‏ خوب احساس ميکنم كه لطف خداوند با من همراه

بوده است.‏ لطفى كه از دربار او استدعا ميکنم در حق من دوام بدهد،‏ تا این

رسانم.‏

در محبس،‏ من ترجمۀ تفاسير

24

اللفظى و پاک نویس همه ترجمه و تفسير را تا سال 1362

كار بزرگ و مقدس را به پایان

پارۀ قرآن پاک را به اتمام رسانيده،‏ كار باقيماندۀ تفسير،‏ ترجمۀ تحت

به پایان

رسانيدم.‏ لطف خداوند با من همراه بود

كه قسمت های كار شده این اثر را در سال 1359 از كبير مقامات حکومت كفر و الحاد كابل از كشور خارج

سازم.‏ با من یک تن از كاركنان شركت هوایى آریانا كمک كرد تا كاغذهای خود را از كابل بيرون سازم.‏

در سال 1360، با برادر محمد صدیق راشد سلجوقى

نام


سابق فخرالمدارس هرات و مدیر شعبه تأليف

و ترجمۀ ریاست علوم دینى وزارت معارف،‏ و شخص شناخته شده ای در حلقه های معارف و علمای

افتخار دوستى حاصل كردم.‏ و او قبول كرد تا اوراق مرا تدقيق كند.‏ مدتى در حدود د

پاره را با هم

كشور –

«

مشتركاً‏ تدقيق كردیم.‏ سپس،‏ در حاليکه تمام اوراق را برای او گذاشتم،‏ خودم برای تحقيق دربارۀ اثر خود به

دهۀ قانون اساسى

»

عازم امریکا شدم.‏ برادر راشد سلجوقى تقریباً‏ بيست پاره را تدقيق كرده بود كه من

به اسالم آباد بازگشتم.‏ ولى فيصله كردیم اوراق را یک بار دیگر طى جلسات مشترکِ‏ ما دو،‏ از سر مورد

تجدید نظر و تدقيق قرار بدهيم.‏ سپس این متون را جناب مولوی محمود درسوال و جناب مولوی نظام

الدین نافع تدقيق نمودند.‏

ما بر هر كلمه،‏ هر عبارت و هر مطلب ترجمه خود،‏ تا حدی كه توان بشر اجازه داده است،‏ غور كرده ایم.‏ و به

اكثر منابع و مآخد معتبر و قبول شده مراجعه كرده ایم.‏ ترجمه و تفسير عبدالله یوسف

را اساس قرار

داده،‏ ولى هر كالم و هر عبارت و هر مطلب او را از قالب تدقيق و مقایسه با متونى كه نزد ما قابل قبول بوده

است كشيده ایم.‏ در هرجایى كه به فکر ما مترجم از جمهور علما عدول كرده به تصحيح و توضيح الزم

پرداخته ایم.‏ بنابرآن ميتوان گفت كه این

در آن ميباشد.‏

ترجمه در حقيقت

یک ترجمه محض نى،‏ بلکه توأم با تدقيق بيشتر


ىول

ىأت

یها

ىعل

در ترجمه آیات قرآن مجيد،‏ ما اساس كار خود را به حفظِ‏ امانت متن عربى قرار داده،‏ در چوكات آن سالمت

كالم را به زبان دری نيز رعایت كرده ایم.‏ و برای اینکه جمالت ترجمه از نگاه متبدا و خبر و وفق دادنِ‏ آن با

روح مطلب عربى عياد گردد،‏ توضيحاتى

آیات تفسير

قرآن مجيد را به سبک

«

را در ميان

» تفسير روان

قوسين اضافه كرده ایم.‏ عبدالله یوسف

ميگوید:‏

كرده است.‏ بدین معنى كه صرف كوشيده معنى

آیات

كلمات را طوری توضيح كند كه در فهميدن معنى آن كمک نماید.‏ او قصداً‏ از توضيحات مزید خودداری

كرده است.‏

من از خوردی كه پدر مرحومم موالنا برهان الدین كشککى در رأس هي

از علما به ترجمه و تفسير قرآن

مجيد به زبان پشتو اشتغال داشتند،‏ و هر وقت شب كه از خواب بيدار ميشدم،‏ مى دیدم كه او همچنان بر

ميز كار خود نشسته و كتب زیادی او را احاطه كرده به نوشتن مشغول است،‏ در خود مراقى را پرورش داده

ام تا من مصدر خدمتى به برادران و خواهران مسلمان خود شوم.‏ من اگرچه در علوم دینى تخصصى ندارم،‏

خود را شدیداً‏ تحت یک نظم و دقت قرار دادم،‏ تا این كار بس بزرگ را به كمک دوستى چون راشد

سلجوقى بسر رسانم.‏ و ما حصل كار من چيزی باشد كه برای فهميدن قرآن مجيد خالیى را كه در جامعه

وجود دارد تا حد ممکن رفع سازد.‏ و من الله توفيق

و

صباح الدین كشککى

حوت 1365

پیشگفتار محمد صدیق راشد سلجوقی ‏)مدقق(‏

=====================================================================================

برادر صباح الدین كشککى،‏ یک دوره از زندگى خود را وقف مطالعه،‏ ترجمه و تدقيق تفسير قرآن مجيد كرده

اند.‏ بعد ازینکه او دورۀ اولِ‏ قسمتى ازین كار با ارج و مفيد را بسر رسانيد،‏ من بحيث مدقق ترجمه او در كنار

او بوده ام.‏

ما در آغاز تدقيق به منابع بسيار محدودی دسترسى داشتيم.‏ ازین سبب،‏ نخستين دوره تدقيق ما آنقدر

بنيادی نبود،‏ و به قدر كفایت به تحقيق مطالب دسترسى نيافتيم.‏ خوشبختانه دور دوم تدقيق این اثر با

ارزش مواجه با انکشاف كتابخانه مركزی شورای ثقافتى جهاد افغانستان به پيش مى رفت.‏ مطالب این تفسير

را با كتب دیگری كه به دسترس ما قرار داشت تطبيق ميدادیم.‏ و نظر شخصيت

برازندۀ فن را جستجو و

با آن كار خود را عيار ميکردیم.‏ این كار برای ما نهایت دلچسب بود،‏ و در هر مرحله از این كار در واقع خود

را نيز رشد مى دادیم و بر معلومات خود مى

افزودیم.‏ ترجمه آیات

قرآن مهمترین قسمت كار ما را درین

تفسير تشکيل ميداد.‏ و من پشتِ‏ كار،‏ اخالص و دقتِ‏ نظر برادر كشککى را قابل تمجيد ميدانم.‏ هر آیه ای را

كه ترجمه ميکردیم،‏ كوشش ميشد تا ترجمه همين كلمه را در تمام قسمت های گذشته قرآن مجيد


ىاب

ىات

یار

همروان بسازیم.‏ برای آی

كه به مناسبت های بخصوص در قرآن مجيد تکرار ميشود،‏ یک لست ساختيم.‏ و

هر باری كه به آن آیه بر مى خوردیم،‏ آن را به همان ترجمۀ معي

عيار ميکردیم.‏

اكنون بعد ازین دورۀ طوالنى،‏ وقتى به عقب نگاه ميکنيم،‏ هردوی ما خدا را شکر ميکنيم

كه به كاری بس

مفيد مصروف بوده ایم،‏ و همچون باغبانى كه از ميوۀ نهالى كه خود بسر رسانده كام خویش را شيرین

ميسازد.‏ بهره ی

اميدوارم قضاوت كسانيکه این

ازین ثمره پاكيزه برای ما واقعاً‏ لذت بخش است.‏

كتاب را ميخوانند چنان باشد كه در ميان

تفاسيریکه به زبان دری نوشته شده،‏

این كتاب اثر ممتاز و مفيدی باشد،‏ كه بتواند خالیى را كه در زمينه وجود دارد تا حدی پر گرداند.‏ از خدا

ميخواهم ما را به راه راست رهنمون گردانيده،‏ از انحراف و گمراهى بركران داشته باشد.‏

رَبَّنَا آتِنَا مِن لَّدُنكَ‏ رَحْمَةً‏ وَهَيِِّئْ‏ لَنَا مِنْ‏ أَمْرِنَا رَشَدًا

محمد صدیق راشد سلجوقى

======================================================================================

======================================================================================

یادداشت ترتيب كننده

۳ ......................................................................................................................................

شرح ترجمه صباح الدین كشککى و محمد صدیق راشد سلجوقى

پيشگفتار مترجم

۴ ..........................................................

۴ .................................................................................................................................................

پيشگفتار محمد صدیق راشد سلجوقى ‏)مدقق(‏

۱ سورة الفاتحة

۶ ..........................................................................................

۱۲ .............................................................................................................................

۱۲ ..................................................................................................................................................

۲

سورة البقره ....................................................................................................................................................

۱۳

۳۵ ...................................................................................................................

۵۵ ..........................................................................................................

۳ سورة آل عمران مدنية ................................................................................................................................

۶۳

۷۷ .................................................................................................................

۴

سورة النساء مدنية.........................................................................................................................................‏

۹۳


۹۸ ......................................................................................................

۱۱۹ .......................................................................................................

۵ سورة المائدة مدنية.......................................................................................................................................‏ ۱۲۴

۱۴۰ ................................................................................................................

۱۴۷

سورة االنعام .................................................................................................................................................

۱۶۳ .............................................................................................................

۷ سورة االعراف...............................................................................................................................................‏ ۱۷۳

۱۸۶ .............................................................................................................

۸ سورة االنفال مدنية.....................................................................................................................................‏ ۲۰۳

۲۰۸ ................................................................................................................

سورة التوبة مدنية.......................................................................................................................................‏ ۲۱۴

۲۲۹ .......................................................................................................

مکية ................................................................................................................................... ۲۳۵

۲۵۱

یونس

۶

۹

۱۰ سورة

سورة هود مکية ......................................................................................................................................

۲۵۲ ........................................................................................................

۲۶۸

سورة یوسف مکية ..................................................................................................................................

۲۷۶ ...................................................................................................

۲۸۴

۲۹۱

سورة الرعد مکية ...................................................................................................................................

سورة ابراهيم مکية.................................................................................................................................‏

۲۹۸ .........................................................................................................

۲۹۸

۳۰۷

۱۵ سورة الحجر مکية..................................................................................................................................‏

سورة النحل مکيه ................................................................................................................................

۳۲۳ .........................................................................................

مکية ..................................................................................................... ۳۲۳

۳۳۷

سورة بنى اسرائيل یا االسرا

سورة الکهف مکية.................................................................................................................................‏

۳۴۷ ...................................................................................................

مکيِّة .................................................................................................................................. ۳۵۱

۳۶۰

سورة مریم

سورة طه مکيِّة.......................................................................................................................................‏

۳۷۵ ........................................................................................................

۳۷۵

۳۸۷

سورة االنبياء مکية ..............................................................................................................................

سورة الحجِّ‏ مدنيِّة ................................................................................................................................

۱۱

۱۲

۱۳

۱۴

۱۶

۱۷

۱۸

۱۹

۲۰

۲۱

۲۲


۳۹۷ .......................................................................................................

۲۳ سورة المؤمنون مکيِّة .........................................................................................................................

۳۹۸

۲۴

سورة النِّور مدنيِّة..................................................................................................................................‏

۴۰۹

۲۵

سورة الفرقان مکية .............................................................................................................................

۴۲۰

۴۲۳ ................................................................................................

۲۶

سورة الشعرا مکية................................................................................................................................‏

۴۲۹

۲۷

سورة النمل مکية ...............................................................................................................................

۴۴۷

۴۵۴ ..................................................................................................

۲۸

سورة القصص مکية ...........................................................................................................................

۴۵۸

۲۹ سورة

العنکبوت مکِّيِّة ........................................................................................................................

۴۷۱

۴۷۷ ..............................................................................

۳۰

سورة الرِّوم مکِّية ................................................................................................................................

۴۸۰

۳۱

سورة لقمان مکِّيِّة...............................................................................................................................‏

۴۸۸

۳۲

سورة المضاجع و یقال سورة السجدة مکية...................................................................................‏

۴۹۳

۳۳

سورة االحزاب مدنيه..........................................................................................................................‏

۴۹۶

۵۰۱ .................................................................................

۳۴

سورة سبا مکية...................................................................................................................................‏

۵۰۸

۳۵

سورة المالئکة یا فاطر مکية.............................................................................................................‏

۵۱۶

۳۶

سورة یس مکية..................................................................................................................................‏

۵۲۳

۵۲۵ .........................................................................................

۳۷

سورة الصافات مکية .........................................................................................................................

۵۳۱

۳۸

سورة ص مکية .................................................................................................................................

۵۴۵

۳۹

سورة الزمر مکية...............................................................................................................................‏

۵۵۴

۵۵۸ ............................................................................

۴۰ سورة المؤمن یا غافر مکية..............................................................................................................‏

۵۶۴

۴۱

سورة المصابيح یا فصلت مکية.......................................................................................................‏

۵۷۵

۵۸۲ ..................................................................................

۴۲

سورة الشورى مکيه..........................................................................................................................‏

۵۸۳

۴۳

سورة الزخرف مکيه ........................................................................................................................

۵۹۱

۴۴

سورة الدخان.....................................................................................................................................‏

۵۹۹

۴۵

سورة الجاثية ....................................................................................................................................

۶۱۳


۶۱۷ ..........................................................................................

۶۱۷

۶۲۳

۶۳۳

۶۲۸

سورة االحقاف ..................................................................................................................................

سورة محمد ......................................................................................................................................

سورة الفتح مدنية..............................................................................................................................‏

سورة الحجرات...................................................................................................................................‏

۶۳۶ ..............................................................................................................................................

۶۴۱

۴۶

۴۷

۴۸

۴۹

۵۰ سورة ق

سورة الذاریات ...................................................................................................................................

۶۴۳ ..................................................................

۶۴۶

۶۵۱

۶۵۶

۶۶۱

۶۶۸

۶۷۶

سورة الطور .........................................................................................................................................

سورة النجم..........................................................................................................................................‏

سورة القمر...........................................................................................................................................‏

سورة الرحمن .....................................................................................................................................

سورة الواقعه.........................................................................................................................................‏

سورة الحدید........................................................................................................................................‏

۶۸۱ .......................................................................

۶۸۱

۶۸۵

۶۸۹

۶۹۲

۶۹۴

۶۹۶

سورة المجادلة مدنية ........................................................................................................................

سورة الحشر مدنية..............................................................................................................................‏

سورة الممتحنة مدنية ......................................................................................................................

سورة الصف مدنية...............................................................................................................................‏

سورة الجمعة مدنية............................................................................................................................‏

سورة المنافقين مدنية ......................................................................................................................

۶۹۸ .............................................................................................................................

۷۰۱

۷۰۴

سورة التغابن مکية

سورة الطالق مدنية ............................................................................................................................

سورة التحریم مدنية ..........................................................................................................................

۷۰۶ ................................................................................

۷۰۶

۷۱۰

۷۱۴

۷۱۹

۷۲۳

۷۲۶

۷۲۹

سورة الملك مکية ................................................................................................................................

سورة القلم مکية...................................................................................................................................‏

سورة الحاقة مکية ...............................................................................................................................

سورة المعارج مکية .............................................................................................................................

۷۱ سورة نوح مکية ....................................................................................................................................

سورة الجن مکية...................................................................................................................................‏

سورة المزمل مکية................................................................................................................................‏

۵۱

۵۲

۵۳

۵۴

۵۵

۵۶

۵۷

۵۸

۵۹

۶۰

۶۱

۶۲

۶۳

۶۴

۶۵

۶۶

۶۷

۶۸

۶۹

۷۰

۷۲

۷۳


۷۵

۷۴ سورة المدثر مکية..................................................................................................................................‏ ۷۳۱

سورة القيمة مکية .................................................................................................................................

۷۳۶

۷۶

سورة االنسان ‏)الدهر(‏ مکية..................................................................................................................‏

۷۳۹

۷۷

سورة المرسالت مکية............................................................................................................................‏

۷۴۲

۷۴۷ ...............................................................................................

۷۸

سورة النبأ مکية.......................................................................................................................................‏

۷۴۷

۷۹

سورة النازعات مکية...............................................................................................................................‏

۷۵۰

۸۰

سورة عبس مکية....................................................................................................................................‏

۷۵۴

۸۱

سورة التکویر مکية ................................................................................................................................

۷۵۸

۸۲

سورة االنفطار مکية................................................................................................................................‏

۷۶۱

۸۳

سورة التطفيف ‏)المطففين(‏ مکية ......................................................................................................

۷۶۲

۸۴

سورة االنشقاق و یقال سورة الکدح مکية .........................................................................................

۷۶۶

۸۵

سورة البروج المکية................................................................................................................................‏

۷۶۸

۸۶

سورة الطارق مکية..................................................................................................................................‏

۷۷۰

۸۷

سورة االعلى مکية...................................................................................................................................‏

۷۷۲

۸۸

سورة الغاشية مکية.................................................................................................................................‏

۷۷۴

۸۹

سورة الفجر مکية.....................................................................................................................................‏

۷۷۶

۹۰

سورة البلد المکية ..................................................................................................................................

۷۷۹

۹۱

سورة الشمس مکية ...............................................................................................................................

۹۲ سورة الليل مکية

۷۸۱

۷۸۲ ....................................................................................................................................

۹۳

سورة الضحى مکية ................................................................................................................................

۷۸۴

۹۴

سورة االنشراح مکية................................................................................................................................‏

۷۸۶

۹۵

سورة التين مکية.....................................................................................................................................‏

۷۸۷

۹۶

سورة العلق مکية.....................................................................................................................................‏

۷۸۸

سورة القدر ۹۷

مکية .................................................................................................................................... ۷۹۰

۹۸

سورة البينة ‏)لم یکن(‏ مکية..................................................................................................................‏

۷۹۰

۹۹

سورة اذا زلزلت ‏)الزلزال(‏ مدنية ...........................................................................................................

۷۹۲

۱۰۰

سورة العادیات المکية..........................................................................................................................‏

۷۹۳

۱۰۱

سورة القارعة مکية...............................................................................................................................‏

۱۰۲ سورة التکاثر مکية ..............................................................................................................................

۷۹۴

۷۹۵

۱۰۳

سورة العصر مکية.................................................................................................................................‏

۷۹۶

۱۰۴

سورة الهمزة مکية................................................................................................................................‏

۷۹۷


یار

یار یها

۱۰۵ سورة الفيل مکية..................................................................................................................................‏ ۷۹۸

۱۰۶ سورة قریش مکية................................................................................................................................‏

۱۰۷ سورة الدین ‏)الماعون(‏ مکية ............................................................................................................

۷۹۹

۷۹۹

۱۰۸

سورة الکوثر مکية ..............................................................................................................................

۸۰۰

۱۰۹

سورة الکافرون مکية .........................................................................................................................

۸۰۱

۱۱۰

سورة النصر المدنية ..........................................................................................................................

۱۱۱ سورة تبت مکية..................................................................................................................................‏

۱۱۲ سورة االخالص مکية.........................................................................................................................‏

۸۰۲

۸۰۲

۸۰۳

۱۱۳

سورة الفلق مدنية و قيل مکية........................................................................................................‏

۱۱۴ سورة الناس

دعا ختم قران

۸۰۴

مدنية ............................................................................................................................ ۸۰۵

۸۰۶ ..............................................................................................................................................

=========================================================

=========================================================

)۱( سوره فاتحه:‏

مکى و دارای )۷( آیه بوده و ‏)گشاینده(‏ معنى ميدهد.‏ این سوره را بنام ‏»فاتحة الکتاب«‏ نيز یاد مى شود،‏ زیرا

قران با آن افتتاح شده است.‏ فاتحه اولين سوره قرآن است،‏ این سوره اسامى بسي

نحوی جایگاه باالی آن را گوشزد مى

كنند.‏ در روایات

برای

شده است.‏ خواندن سوره فاتحه در نماز مسلمانان فرض است.‏

این سوره و قرائت آن فضيلت

دارد كه غالب آنها به

نقل بسي

======================================================================================

﴾١﴿

بِسْ‏ مِ‏ اللَّهِ‏ الرَّحْم ‏َٰنِ‏ الرَّحِ‏ يمِ‏

بنام خداوند بى اندازه مهربان،‏ نهایت بارحم.‏

﴾٢﴿

الْح مْدُ‏ لِلَّهِ‏ ر بِّ‏ الْع ال مِين


ستایش خدای راست،‏ پروردگار عالميان.‏

الرَّحْم ‏َٰنِ‏ الرَّحِ‏ يمِ‏ ﴿٣﴾

‏)خدایى(‏ كه بى اندازه مهربان،‏ نهایت بارحم است.‏

م الِكِ‏ ي وْمِ‏ الدِّينِ‏ ﴿٤﴾

خداوند روز جزا ‏)است(.‏

﴾٥﴿

ا ‏ِيَّاك ن عْبُدُ‏ و ا ‏ِيَّاك ن سْ‏ ت عِينُ‏

خاص ترا مى پرستيم و خاص از تو كمک ميخواهيم.‏

﴾٦﴿

اهْدِن ا الصِّ‏ ر اط الْمُسْ‏ ت قِيم

به ما راه راست را بنما.‏

﴿٧﴾ صِر اط الَّذِين اَنْع مْت ع ل يْهِمْ‏ غ يْرِ‏ الْم غْضُ‏ وبِ‏ ع ل يْهِمْ‏ و ل ا الضَّ‏ الِّين

راه كسانى را كه بر ایشان نعمت خویش را ارزانى كردهیى،‏ نى راه كسانى را كه مورد خشم واقع شدند و نى هم

راه گمراهان.‏

متنِ‏ قرآن مجید از پایگاه تنزیل )Tanzil.net( برگرفته شده است.‏

تهیه شده اند.‏ استفاده،‏

متن های تفسیر نسفی و ترجمۀ کشککی و سلجوقی توسط مرکز مجازی مطالعات و احیای آثار اسالمی «

تکثیر و نشر از آنها برای مقاصد علمی،‏ دینی و آموزشی،‏ و بدون هرنوع امتیازطلبی و بهره جویی مادی،‏ پولی و تجارتی،‏ با ذکر منبع آن،‏ مجاز است.‏ ترجمۀ

شاه ولی هللا دهلوی به تصحیح جناب آقای مسعود انصاری میباشد که متن آن نخست توسط گروه علمی-فرهنگی موحدین تهیه شده است.‏ مرکز مجازی بینات این

متن را برای برنامه ذکر (zekr) و بگونۀ منبع باز تهیه نموده است.‏

بینات » Bayyinat.org

==================================================================

)۲( سوره بقره:‏

مدنى و دارای )۲۸۶( آیه است و ‏)گاوماده(‏ معنى دارد.‏ چون این سوره در برگيرنده داستان ‏»بقره«‏ یعنى

گاوی كه خداوند متعال بنى اسرائيل را به ذبح آن مامور كرد ميباشد بنام بقره ناميده شده است.‏

==================================================================

بِسْ‏ مِ‏ ٱللَّهِ‏ ٱلرَّحْم َٰنِ‏ ٱلرَّحِ‏ يمِ‏

بنام خداوند بى اندازه مهربان،‏ نهایت بارحم.‏


﴿١﴾ الم

ا.ل.م.‏

ذ ‏َٰلِك ﴿٢﴾

الْكِت ابُ‏ ل ا ر يْب

هُدًى لِّلْمُتَّقِين ۛ فِيهِ‏ ۛ

این كتاب،‏ در آن شکى نيست.‏ هدایتى است برای پرهيزگاران }۱{.

}۱{ یعنى كسانيکه از خداوند ميترسند ؛

﴾٣﴿

الَّذِين يُؤْمِنُون بِالْغ يْبِ‏ و يُقِيمُون الصَّ‏ ل اة و مِمَّا ر ز قْن اهُمْ‏ يُنفِقُون

آنانيکه به غيب ایمان مى آرند،‏ و نماز خود را به تمام و كمال برپا ميدارند،‏ و از آنچه برای شان روزی گردانيده

ایم خرج ميکنند.‏

﴾٤﴿

و الَّذِين يُؤْمِنُون بِم ا اُنزِل ا ‏ِل يْك و م ا اُنزِل مِن ق بْلِك و بِالْا خِ‏ ر ةِ‏ هُمْ‏ يُوقِنُون

و آنانيکه به آنچه به تو نازل گردانيده شده و به آنچه پيش از تو نازل گردانيده شده ایمان مى آرند،‏ و ‏)از ته دل(‏

به آخرت یقين دارند.‏

﴾٥﴿

اُول ‏َٰئِك ع ل ىَٰ‏ هُدًى مِّن رَّبِّهِمْ‏

ۛ

و اُول ‏َٰئِك هُمُ‏ الْمُفْلِحُون

آنها از جانب پروردگارشان بر هدایت ‏)راستين(‏ اند،‏ و ایشان همين هایند رستگار.‏

ا ‏ِنَّ‏ ﴿٦﴾

الَّذِين ك ف رُوا س و اءٌ‏ ع ل يْهِمْ‏ اَاَنذ رْت هُمْ‏ اَمْ‏ ل مْ‏ تُنذِرْهُمْ‏ ل ا يُؤْمِنُون

بدون شک،‏ كسانى كه كافرند }۱{ به ایشان یکسان است،‏ خواه ایشان را اخطار بدهى یا اخطار ندهى،‏ ایشان

ایمان نمى آورند.‏

}۱{ ایمان ندارند ؛

﴿٧﴾ خ ت م اللَّهُ‏ ع ل ىَٰ‏ قُلُوبِهِمْ‏ و ع ل ىَٰ‏ س مْعِهِ‏ ‏ْم

ۛ

و ع ل ىَٰ‏ اَبْص ارِهِمْ‏ غِش او ةٌ‏

ۛ

و ل هُمْ‏ ع ذ ابٌ‏ ع ظِيمٌ‏

خداوند بر دلهای شان و بر گوش های شان مهر نهاده است،‏ و بر چشمان شان پرده ایست،‏ و برای آنان عذاب

بزرگى است.‏

﴾٨﴿

و مِن النَّاسِ‏ م ن ي قُولُ‏ ا م نَّا بِاللَّهِ‏

از ‏)جمله(‏ مردمان كسانى اند كه ميگویند

ایمان ندارند.‏

«

و بِالْي وْمِ‏ الْا خِ‏ رِ‏ و م ا هُم بِمُؤْمِنِين

به خداوند و به روز آخرت ایمان آوردیم

»

﴾٩﴿

يُخ ادِعُون اللَّه و الَّذِين ا م نُوا و م ا ي خْ‏ د عُون ا ‏ِلَّا اَنفُس هُمْ‏ و م ا ي شْ‏ عُرُون

و ایشان ‏)در حقيقت(‏

‏)ایشان چنين ميپندارند كه(‏ خدا و مؤمنان را فریب ميدهند ولى در واقع جز خویشتن ‏)كسى دیگر(‏ را فریب

نميدهند.‏ و ‏)این موضوع را(‏ درک نميکنند.‏

﴾١٠﴿

فِي قُلُوبِهِم مَّر ضٌ‏ ف ز اد هُمُ‏ اللَّهُ‏ م ر ضً‏ ا

ۛ

و ل هُمْ‏ ع ذ ابٌ‏ اَلِيمٌ‏ بِم ا ك انُوا ي كْذِبُون


﴾١١﴿

در دلهای شان بيماری است و خداوند بيماری شانرا افزوده است.‏ و برای ایشان عذاب دردناكى است به سبب

آنکه دروغ ميگفتند.‏

و ا ‏ِذ ا قِيل ل هُمْ‏ ل ا تُفْسِ‏ دُوا فِي الْاَرْضِ‏ ق الُوا ا ‏ِنَّم ا ن حْنُ‏ مُصْ‏ لِحُون

و هنگاميکه به ایشان گفته شود

«

در زمين فساد نکنيد،‏

« مى گویند »

به تحقيق كه ما اصالح كنندگانيم.‏

»

﴾١٢﴿

اَل ا ا ‏ِنَّهُمْ‏ هُمُ‏ الْمُفْسِ‏ دُون و ل ‏َٰكِن لَّا ي شْ‏ عُرُون

آگاه باشيد،‏ به تحقيق كه همين هایند مفسد.‏ اما ‏)این موضوع را(‏ درک نميکنند.‏

﴾١٣﴿

و ا ‏ِذ ا قِيل ل هُمْ‏ ا مِنُوا ك م ا ا م ن النَّاسُ‏ ق الُوا اَنُؤْمِنُ‏ ك م ا ا م ن السُّ‏ ف ه اءُ‏ ۛ

و ل ‏َٰكِن لَّا ي عْل مُون

اَل ا ا ‏ِنَّهُمْ‏ هُمُ‏ السُّ‏ ف ه اءُ‏

و هنگاميکه به ایشان گفته شود

آورده اند،‏

«

« ميگویند »

ایشان اند بيخرد،‏ اما نميدانند.‏

ایمان آورید طوریکه این مردم ‏)یعنى یاران پيامبر صلى الله عليه وسلم(‏ ایمان

آیا ما ایمان آوریم طوریکه این بيخردان ایمان آورده اند؟

»

﴾١٤﴿

آگاه باشيد،‏ به تحقيق كه

و ا ‏ِذ ا ل قُوا الَّذِين ا م نُوا ق الُوا ا م نَّا و ا ‏ِذ ا خ ل وْا ا ‏ِل ىَٰ‏ ش ي اطِينِهِمْ‏ ق الُوا ا ‏ِنَّا م ع كُمْ‏ ا ‏ِنَّم ا ن حْنُ‏ مُسْ‏ ت هْزُُِون

و هنگاميکه با مؤمنان مالقات مى كنند،‏ مى گویند

شوند،‏ ميگویند

«

ما ایمان آورده ایم.‏

»

«

ما اصالً‏ با شما هستيم،‏ ما ‏)صرف(‏ ‏)مسلمانان را(‏ تمسخر ميکنيم.‏

»

﴾١٥﴿

﴾١٦﴿

اللَّهُ‏ ي سْ‏ ت هْزِئُ‏ بِهِمْ‏ و ي مُدُّهُمْ‏ فِي طُغْي انِهِمْ‏ ي عْم هُون

ولى هنگاميکه با شيطانهای خود تنها

خداوند به ایشان جزای استهزای شانرا ميدهد،‏ و ایشان را در سركشى شان مهلت ميدهد تا سرگردان بمانند.‏

اُول ‏َٰئِك الَّذِين اشْ‏ ت ر وُا الضَّ‏ ل ال ة بِالْهُد ىَٰ‏ ف م ا ر بِح ت تِّج ار تُهُمْ‏ و م ا ك انُوا مُهْت دِين

آنها كسانى اند كه گمراهى را به هدایت خریده اند.‏ پس تجارت شان سودی نکرد و ایشان رهياب نيستند.‏

﴾١٧﴿

م ث لُهُمْ‏ ك م ث لِ‏ الَّذِي اسْ‏ ت وْق د ن ارًا ف ل مَّا اَض اء تْ‏ م ا ح وْل هُ‏ ذ ه ب اللَّهُ‏ بِنُورِهِمْ‏ و ت ر ك هُمْ‏ فِي

ظُلُم اتٍ‏ لَّا يُبْصِرُون

مثال ایشان مثال كسى است كه آتشى افروخت،‏ پس چون ‏)آن آتش(‏ اطراف او را روشن كرد،‏ خداوند روشنى

ایشانرا ميبرد و آنها را در تاریکى مطلق ميگذارد كه چيزی را نبينند.‏

﴿١٨﴾ صُ‏ مٌّ‏ بُكْمٌ‏ عُمْيٌ‏ ف هُمْ‏ ل ا ي رْجِ‏ عُون

كر اند،‏ گنگ اند و كور اند،‏ بنابران ایشان ‏)به راه(‏ برنميگردند.‏

﴾١٩﴿

اَوْ‏ ك ص يِّبٍ‏ مِّن السَّ‏ م اءِ‏ فِيهِ‏ ظُلُم اتٌ‏ و ر عْدٌ‏ و ب رْقٌ‏ ي جْعلُون اَص ابِع هُمْ‏ فِي ا ذ انِهِم مِّن الصَّ‏ و اعِ‏ ‏ِق

ح ذ ر الْم وْتِ‏ ۛ

و اللَّهُ‏ مُحِ‏ يطٌ‏ بِالْك افِرِين


﴾٢٠﴿

یا ‏)مثال آنها(‏ همانند ابری مملو از باران است از آسمان،‏ كه در آن تاریکى ها،‏ رعد و برق باشد.‏ آنها ‏)سر(‏

انگشتان خود را از ترس مرگ به گوش های خود مى نهند،‏ تا آواز صاعقه را نشنوند.‏ و خداوند ‏)همواره(‏ بر كافران

احاطه دارد.‏

ي ك ادُ‏ الْب رْقُ‏ ي خْ‏ ط فُ‏ اَبْص ار هُمْ‏

ش اء اللَّهُ‏ ل ذ ه ب بِس مْعِهِمْ‏ و اَبْص ارِهِمْ‏

ۛ

كُلَّم ا اَض اء ل هُم مَّش وْا فِيهِ‏ و ا ‏ِذ ا اَظْل م ع ل يْهِمْ‏ ق امُوا

ۛ

ۛ

﴾٢١﴿

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ق دِي ‏ٌر

و ل وْ‏

نزدیک است كه برق چشمان ‏)یعنى قوۀ دید(‏ شان را برباید.‏ هر باری كه روشنایى به ایشان بتابد در آن راه

ميروند،‏ و هنگاميکه تاریکى بر ایشان چيره شود ایستاده ميشوند.‏ و اگر خداوند ميخواست بدون شک شنوایى و

چشمان ‏)یعنى بينایى(‏ شان را ميبرد.‏ حقا كه خداوند بر همه چيز تواناست.‏

ي ا اَيُّه ا النَّاسُ‏ اعْبُدُوا ر بَّكُمُ‏ الَّذِي خ ل ق كُمْ‏ و الَّذِين مِن ق بْلِكُمْ‏ ل ع لَّكُمْ‏ ت تَّقُون

ای مردم!‏ پروردگار خویشرا بپرستيد،‏ آنکه شما و كسانيرا كه پيش از شما بودند آفرید،‏ تا باشد كه پرهيزگار

شوید.‏

﴾٢٢﴿

ۛ رِزْقًا لَّكُمْ‏

الَّذِي ج ع ل ل كُمُ‏ الْاَرْض فِر اشً‏ ا و السَّ‏ م اء بِن اءً‏ و اَنز ل مِن السَّ‏ م اءِ‏ م اءً‏ ف اَخْر ج بِهِ‏ مِن الثَّم ر ا ‏ِت

ف ل ا ت جْع لُوا لِلَّهِ‏ اَند ادًا و اَنتُمْ‏ ت عْل مُون

آنکه برای شما ‏)روی(‏ زمين را بساطى و آسمان را ‏)همچون(‏ سقفى ساخت و آب را از آسمان فرود آورد،‏ بوسيلۀ

آن ميوه ها را برای روزی شما برآورد.‏ پس در حاليکه ‏)حقيقت را(‏ ميدانيد به خداوند همتایانى نياورید.‏

﴾٢٣﴿

و ا ‏ِن كُنتُمْ‏ فِي ر يْبٍ‏ مِّمَّا ن زَّلْن ا ع ل ىَٰ‏ ع بْدِن ا ف ا ‏ْتُوا بِسُ‏ ور ةٍ‏ مِّن مِّثْلِهِ‏

اللَّهِ‏ ا ‏ِن كُنتُمْ‏ ص ادِقِين

﴾٢٤﴿

و ادْعُوا شُه د اء كُم مِّن دُو ‏ِن

و اگر شما از چيزی كه ما ‏)وقتاً‏ فوقتاً(‏ به بندۀ خود فرو فرستاده ایم در شک هستيد،‏ پس سورۀ مثل آنرا بياورید،‏

و اگر راست ميگویيد،‏ شاهدان ‏)یعنى مددگاران(‏ خود را به غير از خداوند بخواهيد.‏

ف ا ‏ِن لَّمْ‏ ت فْع لُوا و ل ن ت فْع لُوا ف اتَّقُوا النَّار الَّتِي و قُودُه ا النَّاسُ‏ و الْحِ‏ ج ار ةُ‏

ۛ

﴾٢٥﴿

اُعِدَّتْ‏ لِلْك افِرِين

اما اگر ‏)این كار را(‏ نکردید،‏ و هرگز كرده نميتوانيد،‏ پس از آتشى بترسيد كه درگيران }۱{ آن مردمان و سنگ

ها اند،‏ كه برای كافران آماده شده است.‏

}۱{ آتش گيره ؛

و ب شِّرِ‏ الَّذِين ا م نُوا و ع مِلُوا الصَّ‏ الِح اتِ‏ اَنَّ‏ ل هُمْ‏ ج نَّاتٍ‏ ت جْرِي مِن ت حْتِه ا الْاَنْه ارُ‏ كُلَّم ا رُزِقُوا

مِنْه ا مِن ث م ر ةٍ‏ رِّزْقًا ق الُوا ه ‏َٰذ ا الَّذِي رُزِقْن ا مِن ق بْلُ‏ و اُتُوا بِهِ‏ مُت ش ابِهًا و ل هُمْ‏ فِيه ا اَزْو اجٌ‏

مُّط هَّر ةٌ‏

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

و هُمْ‏ فِيه ا خ الِدُون ۛ


و به كسانى كه ایمان دارند و كارهای نيکو ميکنند بشارت ده كه واقعاً‏ آنها را بهشت هایى است كه از زیر

‏)درختان(‏ آن جویبارها جریان دارد.‏ هر باری كه از ميوه های آن روزی داده ميشوند ميگویند

كه برای ما پيش ازین روزی داده شده بود.‏

«

»

همسران پاكيزه ای است،‏ و ایشان در آن جاویدان اند.‏

﴾٢٦﴿

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ل ا ي سْ‏ ت حْيِي اَن ي ضْ‏ رِب م ث لًا مَّا ب عُوض ةً‏ ف م ا ف وْق ه ا

الْح قُّ‏ مِن رَّبِّهِمْ‏

بِهِ‏ ك ثِيرًا

ۛ

ۛ

این همان است

و برای شان چيزهای همانند آورده ميشود،‏ و ایشان را در آنجا

و اَمَّا الَّذِين ك ف رُوا ف ي قُولُون م اذ ا اَر اد اللَّهُ‏ بِه ‏َٰذ ا م ث لًا

ف اَمَّا الَّذِين ا م نُوا ف ي عْل مُون اَنَّهُ‏

ۛ

ۛ

و م ا يُضِلُّ‏ بِهِ‏ ا ‏ِلَّا الْف اسِ‏ قِين

يُضِلُّ‏ بِهِ‏ ك ثِيرًا و ي هْدِي

خداوند هرگز ازین شرمگين نميشود كه مَثَلى بزند به هرگونه ایکه باشد،‏ ‏)خواه این مثال(‏ پشه ای باشد یا از آن

‏)در كوچکى(‏ باالتر.‏ پس آنهایيکه ایمان آوردهاند ميدانند كه واقعاً‏ این ‏)مثال(‏ حق است از جانب پروردگارشان.‏

اما كسانيکه كافر شدند ‏)شک كنان(‏ مى گویند « خداوند به این مثال چه چيز را اراده كرده است؟

بسياری را گمراه ميکند و بسياری را رهياب ميگرداند،‏ و با این ‏)مثال(‏ گمراه نميکند مگر فاسقان را.‏

»

﴾٢٧﴿

ۛ الْاَرْضِ‏

با این مثال

الَّذِين ي نقُضُ‏ ون ع هْد اللَّهِ‏ مِن ب عْدِ‏ مِيث اقِهِ‏ و ي قْط عُون م ا اَم ر اللَّهُ‏ بِهِ‏ اَن يُوص ل ويُفْسِ‏ دُون فِي

اُول ‏َٰئِك هُمُ‏ الْخ اسِ‏ رُون

كسانيکه پيمان خداوند را بعد از استواری آن ميشکنند و چيزی را كه خداوند به پيوند و اتصال آن امر كرده قطع

ميکنند و در روی زمين فساد مى كنند،‏ ایشان همينها اند زیان كار.‏

﴿٢٨﴾ ك يْف ت كْفُرُون بِاللَّهِ‏

و كُنتُمْ‏ اَمْو اتًا ف اَحْي اكُ‏ ‏ْم

ۛ

﴾٢٩﴿

ثُمَّ‏ يُمِيتُكُمْ‏ ثُمَّ‏ يُحْيِيكُمْ‏ ثُمَّ‏ ا ‏ِل يْهِ‏ تُرْج عُون

چگونه از خدا انکار ميکنيد،‏ در حاليکه زنده نبودید پس او شما را زنده گردانيد؟ و باز شما را ميميراند و بار دیگر

شما را زنده ميگرداند و باز بسوی او باز گشت مينمایيد؟!‏

هُو الَّذِي خ ل ق ل كُم مَّا فِي الْاَرْضِ‏ ج مِيعًا ثُمَّ‏ اسْ‏ ت و ىَٰ‏ ا ‏ِل ى السَّ‏ م اءِ‏ ف س وَّاهُنَّ‏ س بْع

س م او اتٍ‏ ‏ۛو هُو بِكُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ع لِيمٌ‏

﴾٣٠﴿

او ذاتيست كه برای شما هر آنچه را در زمين است بيافرید،‏ سپس قصد آسمان كرد و آنها را به هفت آسمان نظم

و كمال بخشيد،‏ و او به همه چيز داناست.‏

و ا ‏ِذْ‏ ق ال ر بُّك لِلْم ل اُِك ةِ‏ ا ‏ِنِّي ج اعِلٌ‏ فِي الْاَرْضِ‏ خ لِيف ةً‏

و ي سْ‏ فِكُ‏ الدِّم اء و ن حْنُ‏ نُس بِّحُ‏ بِح مْدِك و نُق دِّسُ‏ ل ك

بياد آر كه چون پروردگار تو به فرشتگان گفت:‏

ۛ

ۛ

«

ق الُوا اَت جْع لُ‏ فِيه ا م ن يُفْسِ‏ دُ‏ فِيه ا

ق ال ا ‏ِنِّي اَعْل مُ‏ م ا ل ا ت عْل مُون

من در روی زمين خليفهای را مى آفرینم.‏

»

فرشتگان گفتند:‏

آیا كسى را در آن ‏)خليفه(‏ ميگردانى كه در آن فساد مى كند و خون مى ریزد؟ در حاليکه ما تسبيح و ستایش

تو را بجا ميآوریم و ترا تقدیس مى نمایيم.‏ » خدا گفت:‏ « حقا من ميدانم آنچه را كه شما نميدانيد!‏

«

»


﴿٣١﴾ و ع لَّم ا د م الْاَسْ‏ م اء كُلَّه ا ثُمَّ‏ ع ر ض هُمْ‏ ع ل ى الْم ل اُِك ةِ‏ ف ق ال اَنبِئُونِي بِاَسْ‏ م اءِ‏ ه ‏َٰؤُل اءِ‏ ا ‏ِن كُنتُ‏ ‏ْم

ص ادِقِين

خداوند برای آدم اسمای ‏)یعنى اسرار(‏ اشياء را آموخت،‏ باز آن اشياء را به فرشتگان پيش كرد و گفت:‏

راست گو هستيد،‏ پس نام این چيزها را بمن بگویيد!‏

«

»

﴾٣٢﴿

آنها گفتند:‏

ق الُوا سُ‏ بْح ان ك ل ا عِلْم ل ن ا ا ‏ِلَّا م ا ع لَّمْت ن ا

ۛ

«

»

﴾٣٣﴿

ا ‏ِنَّك اَنت الْع لِيمُ‏ الْح كِيمُ‏

اگر شما

پاكى تو،‏ ما را هيچ علمى نيست مگر آنچه تو بما آموختى،‏ براستى كه تو،‏ و تنها تو،‏ دانا و حکيمى.‏

ق ال ي ا ا د مُ‏ اَنبِئْهُم بِاَسْ‏ م اُِهِمْ‏

ۛ

السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏ و اَعْل مُ‏ م ا تُبْدُون وم ا كُنتُمْ‏ ت كْتُمُون

« خداوند گفت:‏

ف ل مَّا اَنب اَهُم بِاَسْ‏ م اُِهِمْ‏ ق ال اَل مْ‏ اَقُل لَّكُمْ‏ ا ‏ِنِّي اَعْل مُ‏ غ يْب

ای آدم،‏ فرشتگان را از نامهای ‏)یعنى اسرار(‏ اشياء آگاه گردان.‏

‏)یعنى اسرار(‏ را گفت،‏ خداوند فرمود:‏

»

«

هنگاميکه آدم نامهای آنها

آیا من به شما نگفته بودم كه من،‏ و تنها من،‏ با اسرار آسمانها و زمين

آگاهم و آنچه را كه شما آشکار ميکنيد و آنچه را كه شما پنهان مى دارید ميدانم؟

»

﴾٣٤﴿

و ا ‏ِذْ‏ قُلْن ا لِلْم ل اُِك ةِ‏ اسْ‏ جُدُوا لِا د م ف س ج دُوا ا ‏ِلَّا ا ‏ِبْلِيس اَب ىَٰ‏ و اسْ‏ ت كْب ر و ك ان مِن الْك افِرِين

و بياد آر،‏ چون به فرشتگان گفتيم

«

به آدم سجده كنيد.‏

خداوند(‏ ابا ورزید،‏ و تکبر كرد و از جملۀ كافران بود.‏

»

﴾٣٥﴿

ایشان به آدم سجده كردند جز ابليس.‏ او ‏)از امر

و قُلْن ا ي ا ا د مُ‏ اسْ‏ كُنْ‏ اَنت و ز وْجُك الْج نَّة و كُل ا مِنْه ا ر غ دًا ح يْثُ‏ شِ‏ ئْتُم ا و ل ا ت قْر ب ا ه ‏َٰذِهِ‏

الشَّج ر ة ف ت كُون ا مِن الظَّالِمِين

« و گفتيم

ای آدم،‏ تو و همسرت در بهشت بسر برید،‏ و از نعمتهای فراوان آنجا هرچه كه بخواهيد بخورید.‏ اما به

این درخت نزدیک نشوید كه از ستمکاران خواهيد شد.‏

»

﴾٣٦﴿

ع دُوٌّ‏

ف اَز لَّهُم ا الشَّيْط انُ‏ ع نْه ا ف اَخْ‏ ر ج هُم ا مِمَّا ك ان ا فِيهِ‏

ۛ

ۛ

و ل كُمْ‏ فِي الْاَرْضِ‏ مُسْ‏ ت ق رٌّ‏ و م ت اعٌ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ حِ‏ ينٍ‏

و قُلْن ا اهْبِطُوا ب عْضُ‏ كُمْ‏ لِب عْ‏ ‏ٍض

سپس شيطان آنها را ‏)از آنجا(‏ لغزاند و ایشانرا از آنچه ‏)یعنى خوشنودیى(‏ كه در آن بودند بيرون كرد.‏ گفتيم:‏

فرود آیيد در حاليکه بعض شما دشمن بعض دیگر خویش خواهيد بود و برای شما تا مدتى بر زمين جای

سکونت و وسایل زندگى فراهم ميباشد.‏

«

»

﴾٣٧﴿

ف ت ل قَّىَٰ‏ ا د مُ‏ مِن رَّبِّهِ‏ ك لِم اتٍ‏ ف ت اب ع ل يْهِ‏

ۛ

ا ‏ِنَّهُ‏ هُو التَّوَّابُ‏ الرَّحِ‏ يمُ‏

سپس آدم از پروردگارش كلماتى را دریافت،‏ و پروردگارش توبۀ او را پذیرفت.‏ به تحقيق كه او توبه پذیر مهربان

است.‏


﴿٣٨﴾ قُلْن ا اهْبِطُوا مِنْه ا ج مِيعًا ۛ

هُمْ‏ ي حْز نُون

« گفتيم:‏

ف ا ‏ِمَّا ي ا ‏ْتِي نَّكُم مِّنِّي هُدًى ف م ن ت بِع هُد اي ف ل ا خ وْفٌ‏ ع ل يْهِمْ‏ و ل ا

همۀ شما ازینجا فرود آیيد،‏ پس هرگاه از طرف من بشما هدایت آمد كسانيکه هدایت مرا پيروی كنند،‏

برای شان خوفى نيست و نى هم ایشان اندوهگين مى شوند.‏

»

﴾٣٩﴿

و الَّذِين ك ف رُوا و ك ذَّبُوا بِا ي اتِن ا اُول ‏َٰئِك اَصْ‏ ح ابُ‏ النَّارِ‏

هُمْ‏ فِيه ا خ الِدُون ۛ

اما كسانيکه كافر شده اند و آیات ما را تکذیب كرده اند،‏ ایشان از اهل آتش مى باشند و در آنجا جاودانه بسر

ميبرند.‏

﴾٤٠﴿

ف ارْه بُونِ‏

ي ا ب نِي ا ‏ِسْ‏ ر اُِيل اذْكُرُوا نِعْم تِي الَّتِي اَنْع مْتُ‏ ع ل يْكُمْ‏ و اَوْفُوا بِع هْدِي اُوفِ‏ بِع هْدِكُمْ‏ و ا ‏ِيَّاي

ای بنى اسرائيل!‏ به یاد آرید آن نعمت هایى را كه بر شما ارزانى كردم و به پيمانى كه بمن بسته اید وفا كنيد،‏ تا

من نيز به پيمان شما وفا كنم و تنها از من بترسيد.‏

﴾٤١﴿

و ا مِنُوا بِم ا اَنز لْتُ‏ مُص دِّقًا لِّم ا م ع كُمْ‏ و ل ا ت كُونُوا اَوَّل ك افِرٍ‏ بِهِ‏

و ا ‏ِيَّاي ف اتَّقُونِ‏

ۛ

و ل ا ت شْ‏ ت رُوا بِا ي اتِي ث م نًا ق لِيلًا

و به آنچه نازل كرده ام ایمان بياورید در حاليکه ‏)این كتاب(‏ تصدیق كنندۀ همان كتابى است كه با شما ميباشد،‏

و شما نخستين انکار كنندگان آن نباشيد،‏ و آیات مرا در برابر بهای ناچيز مفروشيد و تنها از من بترسيد.‏

﴾٤٢﴿

و ل ا ت لْبِسُ‏ وا الْح قَّ‏ بِالْب اطِلِ‏ و ت كْتُمُوا الْح قَّ‏ و اَنتُمْ‏ ت عْل مُون

حق را به باطل مياميزید و حق را پنهان نکنيد،‏ در حاليکه ميفهميد.‏

﴾٤٣﴿

و اَقِيمُوا الصَّ‏ ل اة و ا تُوا الزَّك اة و ارْك عُوا م ع الرَّاكِعِين

نماز را به تمام و كمال اداء نمایيد،‏ زكات را بپردازید و با ركوع كنندگان ركوع نمایيد }۱{.

}۱{ یعنى نماز را بجماعت بگزارید ؛

﴾٤٤﴿

اَت ا ‏ْمُرُون النَّاس بِالْبِرِّ‏ و ت نس وْن اَنفُس كُمْ‏ و اَنتُمْ‏ ت تْلُون الْكِت اب

ۛ

﴾٤٥﴿

اَف ل ا ت عْقِلُون

آیا مردم را به نيکوكاری امر ميکنيد و خود را فراموش ميدارید در حاليکه كتاب را ميخوانيد؟!‏ آیا درک نميکنيد؟

و اسْ‏ ت عِينُوا بِالصَّ‏ بْرِ‏ و الصَّ‏ لا ‏ِة

ۛ

و ا ‏ِنَّه ا ل ك بِير ةٌ‏ ا ‏ِلَّا ع ل ى الْخ اشِ‏ عِين

و به شکيبایى و نماز یاری ‏)خداوند را(‏ بجویيد و این واقعاً‏ گران است مگر بر فروتنان.‏

﴾٤٦﴿

الَّذِين ي ظُنُّون اَنَّهُم مُّل اقُو ر بِّهِمْ‏ و اَنَّهُمْ‏ ا ‏ِل يْهِ‏ ر اجِ‏ عُون

آنانيکه باور دارند كه با پروردگار خود مالقى ميشوند و یقيناً‏ ایشان بسوی او باز ميگردند.‏


﴿٤٧﴾ ي ا ب نِي ا ‏ِسْ‏ ر اُِيل اذْكُرُوا نِعْم تِي الَّتِي اَنْع مْتُ‏ ع ل يْكُمْ‏ و اَنِّي ف ضَّ‏ لْتُكُمْ‏ ع ل ى الْع ال مِين

ای بنى اسرائيل،‏ آن نعمت هایى را كه من بشما ارزانى كردم یاد آرید،‏ و نيز به یاد آرید كه من شما را بر همه

جهانيان برتری دادم.‏

﴾٤٨﴿

و اتَّقُوا ي وْمًا لَّا ت جْزِي ن فْسٌ‏ ع ن نَّفْسٍ‏ ش يْئًا و ل ا يُقْب لُ‏ مِنْه ا ش ف اع ةٌ‏ و ل ا يُؤْخ ذُ‏ مِنْه ا ع دْلٌ‏ و لا

هُمْ‏ يُنص رُون

و از روزی بترسيد كه هيچ كس از هيچکس دیگر ‏)عذاب را(‏ دفع نميکند،‏ و نى برای آن شفاعت قبول ميشود و

نى از آن عوضى پذیرفته ميشود،‏ و نى هم به ایشان یاری داده ميشود.‏

﴾٤٩﴿

و ا ‏ِذْ‏ ن جَّيْن اكُم مِّنْ‏ ا لِ‏ فِرْع وْن ي سُ‏ ومُون كُمْ‏ سُ‏ وء الْع ذ ابِ‏ يُذ بِّحُون اَبْن اء كُمْ‏ و ي سْ‏ ت حْيُون

نِس اء كُمْ‏

‏ۛو فِي ذ ‏َٰلِكُم ب ل اءٌ‏ مِّن رَّبِّكُمْ‏ ع ظِي ‏ٌم

﴾٥٠﴿

﴾٥١﴿

﴾٥٢﴿

بياد آرید وقتى را كه شما را از فرعونيان نجات دادیم.‏ ایشان به شما عذاب های شدیدی مى رساندند:‏ پسران شما

را ميکشتند و زنان شما را زنده ميگذاشتند،‏ و در آن برای شما آزمایش بزرگى بود از طرف پروردگار شما.‏

و ا ‏ِذْ‏ ف ر قْن ا بِكُمُ‏ الْب حْر ف اَنج يْن اكُمْ‏ و اَغْر قْن ا ا ل فِرْع وْن و اَنتُمْ‏ ت نظُرُون

و بياد آرید وقتى را كه برای شما دریا را شگافتيم و شما را نجات دادیم.‏ و فرعونيان را،‏ در حاليکه شما مشاهده

ميکردید،‏ غرق كردیم.‏

و ا ‏ِذْ‏ و اع دْن ا مُوس ىَٰ‏ اَرْب عِين ل يْل ةً‏ ثُمَّ‏ اتَّخ ذْتُمُ‏ الْعِجْل مِن ب عْدِهِ‏ و اَنتُمْ‏ ظ الِمُون

و بياد آرید وقتى را كه برای موسى چهل شب مقرر كردیم و شما در غياب او گوساله را ‏)خدا(‏ گرفتيد،‏ در حاليکه

شما ‏)به این عمل خود(‏ ستمگار بودید.‏

ثُمَّ‏ ع ف وْن ا ع نكُم مِّن ب عْدِ‏ ذ ‏َٰلِك ل ع لَّكُمْ‏ ت شْ‏ كُرُون

بعد از آن شما را عفو كردیم تا باشد كه سپاسگزار شوید.‏

﴾٥٣﴿

و ا ‏ِذْ‏ ا ت يْن ا مُوس ى الْكِت اب و الْفُرْق ان ل ع لَّكُمْ‏ ت هْت دُون

و بياد آرید وقتى را كه به موسى كتاب و فرقان }۱{ را دادیم تا باشد كه رهياب گردید.‏

}۱{ جداكنندۀ حق از باطل ؛

﴾٥٤﴿

و ا ‏ِذْ‏ ق ال مُوس ىَٰ‏ لِق وْمِهِ‏ ي ا ق وْمِ‏ ا ‏ِنَّكُمْ‏ ظ ل مْتُمْ‏ اَنفُس كُم بِاتِّخ اذِكُمُ‏ الْعِجْل ف تُوبُوا ا ‏ِل ىَٰ‏ ب ارُِِكُ‏ ‏ْم

ف اقْتُلُوا اَنفُس كُمْ‏ ذ ‏َٰلِكُمْ‏ خ يْرٌ‏ لَّكُمْ‏ عِند ب ارُِِكُمْ‏ ف ت اب ع ل يْكُمْ‏ ۛ

ا ‏ِنَّهُ‏ هُو التَّوَّابُ‏ الرَّحِ‏ ي

‏ُم

و بياد آرید وقتى را كه موسى بقوم خود گفت:‏

«

ای قوم من،‏ به تحقيق كه شما بخود ستم كردید به اینکه

گوساله را ‏)به خدایى(‏ گرفتيد،‏ پس بسوی آفریدگار خویش برگردید و پس خود را بکشيد.‏ این كار برای شما بهتر

است در نزد آفرینندۀ شما.‏ » سپس خداوند توبه شما را پذیرفت.‏ حقا كه او بسيار توبه پذیر و مهربان است.‏


﴿٥٥﴾ و ا ‏ِذْ‏ قُلْتُمْ‏ ي ا مُوس ىَٰ‏ ل ن نُّؤْمِن ل ك ح تَّىَٰ‏ ن ر ى اللَّه ج هْر ةً‏ ف اَخ ذ تْكُمُ‏ الصَّ‏ اعِق ةُ‏ و اَنتُمْ‏ ت نظُرُون

و بياد آرید وقتى را كه گفتيد:‏

«

را صاعقه گرفت،‏ در حاليکه ميدیدید.‏

ای موسى،‏ تا خداوند را آشکارا نه بينيم به تو هرگز ایمان نميآوریم.‏

»

﴾٥٦﴿

ثُمَّ‏ ب ع ثْن اكُم مِّن ب عْدِ‏ م وْ‏ تِكُمْ‏ ل ع لَّكُمْ‏ ت شْ‏ كُرُون

پس شما

ۛ

سپس شما را بعد از مردن شما زنده گردانيدیم تا باشد كه سپاسگذار شوید.‏

﴾٥٧﴿

و ظ لَّلْن ا ع ل يْكُمُ‏ الْغ م ام و اَنز لْن ا ع ل يْكُمُ‏ الْم نَّ‏ و السَّ‏ لْو ‏َٰى

ظ ل مُون ا و ل ‏َٰكِن ك انُوا اَنفُس هُمْ‏ ي ظْلِمُون

ۛ

كُلُوا مِن ط يِّب اتِ‏ م ا ر ز قْن اكُمْ‏

و م ا

و ابر را بر شما سایه بان ساختيم و بر شما من و سلوی فروفرستادیم،‏ ‏)و گفتيم:(‏

روزی داده ایم بخورید.‏

«

»

﴾٥٨﴿

بما ستم نکردند بلکه بخود ستم ميکردند.‏

از چيزهای پاكيزه ایکه بشما

و ا ‏ِذْ‏ قُلْن ا ادْخُلُوا ه ‏َٰذِهِ‏ الْق رْي ة ف كُلُوا مِنْه ا ح يْثُ‏ شِ‏ ئْتُمْ‏ ر غ دًا و ادْخُلُوا الْب اب سُ‏ جَّدًا و قُولُوا حِ‏ طَّ‏ ‏ٌة

نَّغْفِرْ‏ ل كُمْ‏ خ ط اي اكُمْ‏ ۛ

و س ن زِيدُ‏ الْمُحْسِ‏ نِين

و بياد آرید وقتى را كه گفتيم:‏

«

درین شهر داخل شوید و از چيزهای فروان آنجا سير بخورید،‏ و به دروازه با

فروتنى درآیيد و بگویيد:‏ ‏")خدایا(‏ گناهان ما را بيامرز"‏ ‏)یعنى در حالتى درآیيد كه در كردار و گفتار خود خاشع

و متواضع باشيد(‏ تا خطاهای شما را بيامرزیم و ‏)پاداش(‏ نيکوكاران را بسيار سازیم.‏

»

﴾٥٩﴿

ف ب دَّل الَّذِين ظ ل مُوا ق وْلًا غ يْر الَّذِي قِيل ل هُمْ‏ ف اَنز لْن ا ع ل ى الَّذِين ظ ل مُوا رِجْزًا مِّن السَّ‏ م اءِ‏ بِم ا

ك انُوا ي فْسُ‏ قُون

اما ستمکاران آن كلمه را بغير آنچه به ایشان گفته شده بود تبدیل كردند،‏ بنابران ما بستمکاران به سبب فسقيکه

ۛ

مرتکب ميشدند عذابى را از آسمان فرو فرستادیم.‏

﴾٦٠﴿

و ا ‏ِذِ‏ اسْ‏ ت سْ‏ ق ىَٰ‏ مُوس ىَٰ‏ لِق وْمِهِ‏ ف قُلْن ا اضْ‏ رِب بِّع ص اك الْح ج ر

ف انف ج ر تْ‏ مِنْهُ‏ اثْن ت ا ع شْ‏ ر ة

ۛ

ع يْنًا ۛ

ق دْ‏ ع لِم كُلُّ‏ اُن اسٍ‏ مَّشْ‏ ر ب هُمْ‏

كُلُوا و اشْ‏ ر بُوا

مِن رِّزْقِ‏ اللَّهِ‏ و ل ا ت عْث وْا فِي الْاَرْضِ‏ مُفْسِ‏ دِين

و بياد آرید وقتى را كه موسى برای قوم خود آب خواست،‏ گفتيم

«

عصای خود را بسنگ بزن

»

و بيدرنگ از آن

دوازده چشمه جوشيد.‏ هر دسته جای آب خوردن خود را شناخت.‏ از روزی ‏)كه(‏ خداوند ‏)بشما ارزانى كرده

است(‏ بخورید و بنوشيد و در زمين فسادكنان به تبه كاری دست نيازید.‏

﴾٦١﴿

و ا ‏ِذْ‏ قُلْتُمْ‏ ي ا مُوس ىَٰ‏ ل ن نَّصْ‏ بِر ع ل ىَٰ‏ ط ع امٍ‏ و احِ‏ دٍ‏ ف ادْعُ‏ ل ن ا ر بَّك يُخْ‏ رِجْ‏ ل ن ا مِمَّا تُنبِتُ‏ الْاَرْضُ‏

مِن ب قْلِه ا و قِثَّاُِه ا و فُومِه ا و ع د سِ‏ ه ا و ب ص لِه ا

ۛ

ق ال اَت سْ‏ ت بْدِلُون الَّذِي هُو اَدْن ىَٰ‏ بِالَّذِي هُو

ۛ

خ يْرٌ‏ ۛ

اهْبِطُوا مِصْ‏ رًا ف ا ‏ِنَّ‏ ل كُم مَّا س اَلْتُمْ‏

و ضُ‏ رِب تْ‏ ع ل يْهِمُ‏ الذِّلَّةُ‏ و الْم سْ‏ ك ن ةُ‏ و ب اءُوا بِغ ض بٍ‏ مِّن


ۛ

اللَّهِ‏

ذ ‏َٰلِك بِاَنَّهُمْ‏ ك انُوا ي كْفُرُون بِا ي اتِ‏ اللَّهِ‏ و ي قْتُلُون النَّبِيِّين بِغ يْرِ‏ الْح ‏ِّق

ذ ‏َٰلِك بِم ا ع ص وا وَّك انُوا

ۛ

ي عْت دُون

و بياد آرید وقتى را كه گفتيد:‏

«

ای موسى،‏ ما هرگز ‏)برای هميشه(‏ به یک نوع غدا صبر نميکنيم.‏ پس برای ما از

پروردگار خود بخواه كه بما از چيزی بدهد كه زمين ميرویاند،‏ از سبزیجات آن،‏ تره ‏)و بادرنگ(‏ آن،‏ سير ‏)یا

گندم(‏ آن،‏ عدس آن و پياز آن.‏

»

‏)موسى(‏ گفت:‏

«

آیيد حقا كه برای شما هر آنچه را خواسته باشيد ‏)موجود(‏ است.‏

»

﴾٦٢﴿

آیا چيز بهتر را به چيز پست تبدیل ميکنيد؟!‏ به شهری فرود

و برایشان ‏)مُهر(‏ خواری و ناداری زده شد و به

قهر خداوند باز گشتند.‏ این ‏)خواری و ذلت(‏ به سبب آن بود كه از آیات خداوند انکار ميکردند و پيامبران را به

ناحق ميکشتند.‏ این از سببى بود كه ایشان عصيان ميکردند و تجاوزكار بودند.‏

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ا م نُوا و الَّذِين ه ادُوا و النَّص ار ىَٰ‏ و الصَّ‏ ابِئِين م نْ‏ ا م ن بِاللَّهِ‏ و الْي وْمِ‏ الْا خِ‏ رِ‏ و ع مِل ص الِحًا

ف ل هُمْ‏ اَجْرُهُمْ‏ عِند ر بِّهِمْ‏ و ل ا خ وْفٌ‏ ع ل يْهِمْ‏ و ل ا هُمْ‏ ي حْز نُون

﴾٦٣﴿

بتحقيق آنانيکه ‏)به قرآن(‏ ایمان دارند و آنانيکه یهود شدند و نصاری و صابى ها،‏ هر كسى كه به خداوند و روز

قيامت ایمان آورد و كار نيکو كند مزدشان بنزد پروردگار شان است،‏ نى بر ایشان ترسى است و نى هم ایشان

اندوهگين ميشوند.‏

و ا ‏ِذْ‏ اَخ ذْن ا مِيث اق كُمْ‏ و ر ف عْن ا ف وْق كُمُ‏ الطُّور خُذُوا م ا ا ت يْن اكُم بِقُوَّةٍ‏ و اذْكُرُوا م ا فِيهِ‏ ل ع لَّكُمْ‏ ت تَّقُون

و بياد آرید وقتى را كه از شما پيمان استوار گرفتيم و بر باالی سر شما ‏)كوه(‏ طور را بلند كردیم،‏ گفتيم

را كه به شما داده ایم ‏)یعنى تورات را(‏ محکم بگيرید و آنچه را در آن است ‏)همواره(‏ یاد آرید تا باشد كه ‏)از

خدا(‏ بترسيد.‏

« چيزی

»

﴾٦٤﴿

ثُمَّ‏ ت و لَّيْتُم مِّن ب عْدِ‏ ذ ‏َٰلِك

ۛ

ف ل وْل ا ف ضْ‏ لُ‏ اللَّهِ‏ ع ل يْكُمْ‏ و ر حْم تُهُ‏ ل كُنتُم مِّن الْخ اسِ‏ رِين

بعد،‏ از این ‏)پيمان(‏ رو گردانيدید و اگر فضل خدا و مهربانى او برشما نمى بود بدون شک در جملۀ زیانکاران

ميبودید.‏

﴾٦٥﴿

و ل ق دْ‏ ع لِمْتُمُ‏ الَّذِين اعْت د وْا مِنكُمْ‏ فِي السَّ‏ بْتِ‏ ف قُلْنا ل هُمْ‏ كُونُوا قِر د ةً‏ خ اسِ‏ ئِين

و حقا كه شما در بين خود كسانى را شناختيد كه در روز شنبه تجاوز كردند،‏ ایشان را گفتيم:‏

ذليل شده درآیيد.‏

«

»

﴾٦٦﴿

﴾٦٧﴿

ف ج ع لْن اه ا ن ك الًا لِّم ا ب يْن ي د يْه ا و م ا خ لْف ه ا و م وْعِظ ةً‏ لِّلْمُتَّقِين

به شکل بوزینه

و به این ترتيب آن ‏)واقعه(‏ را مایه عبرتى برای معاصرین و اخالف شان گردانيدیم،‏ و ‏)نيز(‏ پندی برای آنانيکه ‏)از

خدا(‏ ميترسند.‏

و ا ‏ِذْ‏ ق ال مُوس ىَٰ‏ لِق وْمِهِ‏ ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ي ا ‏ْمُرُكُمْ‏ اَن ت ذْب حُوا ب ق ر ةً‏

بِاللَّهِ‏ اَنْ‏ اَكُون مِن الْج اهِلِين

ق الُوا اَت تَّخِ‏ ذُن ا هُزُوًا ۛ

ق ال اَعُوذُ‏ ۛ


و بياد آرید وقتيرا كه موسى بقوم خود گفت:‏ « حقا كه خدا به شما امر ميکند تا گاوی را ذبح كنيد.‏ » آنها

« گفتند:‏

ما را به مسخره ميگيری؟!‏

« گفت:‏ »

به خداوند پناه ميبرم از اینکه از جمله جاهالن باشم.‏

»

ق الُوا ادْعُ‏ ﴿٦٨﴾

ل ن ا ر بَّك يُب يِّن لَّن ا م ا هِي

ۛ

ق ال ا ‏ِنَّهُ‏ ي قُولُ‏ ا ‏ِنَّه ا ب ق ر ةٌ‏ لَّا ف ارِضٌ‏ و ل ا بِكْرٌ‏ ع و انٌ‏ ب يْن

ذ ‏َٰلِك ۛ

ف افْع لُوا م ا تُؤْم رُون

گفتند:‏

آرید.‏

«

از پروردگار خود بخواه بما بيان كند كه آن ‏)گاو(‏ چگونه است؟

»

»

﴾٦٩﴿

گفت:‏ « خداوند ميفرماید این گاوی

است نه پير ‏)از كار افتاده(‏ و نه جوان ‏)نارسيده(‏ بلکه ‏)ميانه(‏ بين این دو،‏ پس آنچه را ‏)بآن(‏ مأمور شده اید بجا

النَّاظِرِين

گفتند:‏

ق الُوا ادْعُ‏ ل ن ا ر بَّك يُب يِّن لَّن ا م ا ل وْنُه ا

ۛ

«

ق ال ا ‏ِنَّهُ‏ ي قُولُ‏ ا ‏ِنَّه ا ب ق ر ةٌ‏ ص فْر اءُ‏ ف اقِعٌ‏ لَّوْنُه ا تسُ‏ ‏ُّر

برای ما از پروردگار خود بخواه تا بيان كند كه آن گاو چه رنگى دارد؟

آن گاوی است زرد ‏)یکدست(‏ كه رنگ آن بينندگان را شاد و مسرور سازد.‏

»

»

﴾٧٠﴿

« گفتند:‏

گفت:‏ « خداوند ميگوید بيشک

ق الُوا ادْعُ‏ ل ن ا ر بَّك يُب يِّن لَّن ا م ا هِي ا ‏ِنَّ‏ الْب ق ر ت ش اب ه ع ل يْن ا و ا ‏ِنَّا ا ‏ِن ش اء اللَّهُ‏ ل مُهْت دُون

برای ما از پروردگار خود بخواه تا برای ما بيان كند كه آن گاو چگونه است:‏ گاو بر ما مبهم شده است.‏

اگر خداوند خواسته باشد ما واقعاً‏ راهياب خواهيم شد.‏

»

﴾٧١﴿

ق ال ا ‏ِنَّهُ‏ ي قُولُ‏ ا ‏ِنَّه ا ب ق ر ةٌ‏ لَّا ذ لُولٌ‏ تُثِيرُ‏ الْاَرْض و ل ا ت سْ‏ قِي الْح رْث مُس لَّم ةٌ‏ لَّا شِ‏ ي ة فِيه ا

الْا ن جِ‏ ئْت بِالْح قِّ‏

گفت:‏

ۛ

ۛ

«

ف ذ ب حُوه ا و م ا ك ادُوا ي فْع لُون

ق الُوا

خداوند ميگوید به تحقيق آن گاوی است كه نى محنت قلبۀ زمين و نى آبياری كشت را كشيده است،‏

سالم است،‏ و بى داغ و لکه.‏

« گفتند:‏ »

نزدیک نبودند كه ‏)آن گاو را ذبح(‏ نمایند.‏

﴾٧٢﴿

و ا ‏ِذْ‏ ق ت لْتُمْ‏ ن فْسً‏ ا ف ادَّار ا ‏ْتُمْ‏ فِيه ا

ۛ

﴾٧٣﴿

اكنون سخن راست را آوردی.‏ » سپس ایشان آن گاو را ذبح كردند و

و اللَّهُ‏ مُخْ‏ رِجٌ‏ مَّا كُنتُمْ‏ ت كْتُمُون

و بياد آرید وقتى را كه شخصى را كشتيد و در مورد آن جنایت در بين خود به نزاع افتادید.‏ اما خداوند آشکار

كننده است آنچه را شما پنهان ميکردید.‏

پس گفتيم:‏

ف قُلْن ا اضْ‏ رِبُوهُ‏ بِب عْضِه ا

ۛ

«

آن ‏)جسد(‏ را با پارۀ ‏)از آن گاو(‏ بزنيد.‏

خود را نشان ميدهد تا باشد كه شما درک كنيد.‏

»

ك ذ ‏َٰلِك يُحْيِي اللَّهُ‏ الْم وْت ىَٰ‏ و يُرِيكُمْ‏ ا ي اتِهِ‏ ل ع لَّكُمْ‏ ت عْقِلُون

این چنين خداوند مردگان را زنده ميکند و به شما آیات


اللَّهِ‏

﴿٧٤﴾ ثُمَّ‏ ق س تْ‏ قُلُوبُكُم مِّن ب عْدِ‏ ذ ‏َٰلِك ف هِي ك الْحِ‏ ج ار ةِ‏ اَوْ‏ اَش دُّ‏ ق سْ‏ و ةً‏ و ا ‏ِنَّ‏ مِن الْحِ‏ ج ار ةِ‏ ل م ا

ي ت ف جَّرُ‏ مِنْهُ‏ الْاَنْه ارُ‏ و ا ‏ِنَّ‏ مِنْه ا ل م ا ي شَّقَّقُ‏ ف ي خْ‏ رُجُ‏ مِنْهُ‏ الْم اءُ‏ و ا ‏ِنَّ‏ مِنْه ا ل م ا ي هْبِطُ‏ مِنْ‏ خ شْ‏ ي ةِ‏

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

و م ا اللَّهُ‏ بِغ افِلٍ‏ ع مَّا ت عْم لُون

پس از آن باز دلهای شما سخت شد،‏ به درجۀ سنگ یا از آن هم سخت تر.‏ بعضى از سنگها هستند كه از آنها

جوی ها جاری ميشود،‏ و برخى از سنگها هستند كه شق ميشوند و از آنها آب مى برآید،‏ و هم سنگهایى اند كه

از خشم خداوند فرو مى غلطند و خداوند از آنچه ميکنيد غافل نيست.‏

﴾٧٥﴿

اَف ت طْم عُون اَن يُؤْمِنُوا ل كُمْ‏ و قدْ‏ ك ان ف رِيقٌ‏ مِّنْهُمْ‏ ي سْ‏ م عُون ك ل ام اللَّهِ‏ ثُمَّ‏ يُح رِّفُون هُ‏ مِن ب عْدِ‏ م ا

ع ق لُوهُ‏ و هُمْ‏ ي عْل مُون

ۛ

‏)ای مسلمانان(‏ آیا توقع دارید كه ایشان به ‏)آیين(‏ شما ایمان بياورند؟ در حاليکه گروهى از ایشان كالم خدا را

شنيدند و بعد از آنکه ‏)حقانيت(‏ آنرا درک ميکردند آنرا آگاهانه تحریف مينمودند.‏

﴾٧٦﴿

و ا ‏ِذ ا ل قُوا الَّذِين ا م نُوا ق الُوا ا م نَّا و ا ‏ِذ ا خ ل ا ب عْضُ‏ هُمْ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ ب عْضٍ‏ ق الُوا اَتُح دِّثُون هُم بِم ا ف ت ح اللَّ‏ ‏ُه

ع ل يْكُمْ‏ لِيُح اجُّوكُم بِهِ‏ عِند ر بِّكُمْ‏ اَف ل ا ت عْقِلُون

و چون ایشان با كسانى كه ایمان آورده اند مالقات ميکنند مى گویند

در خلوت مى بينند مى گویند

برید؟

» ایمان آوردیم «

«

»

﴾٧٧﴿

اما وقتى كه با یک دیگر

آیا به ایشان چيزی را مى گویيد كه خداوند بشما آنرا ‏)در تورات(‏ روشن ساخته

است تا ‏)بدین ترتيب(‏ بوسيلۀ آن با شما بحضور پروردگار شما مناظره كنند؟ آیا شما ‏)به نتيجۀ این كار(‏ پى نمى

اَو ل ا ي عْل مُون اَنَّ‏ اللَّه ي عْل مُ‏ م ا يُسِ‏ رُّون و م ا يُعْلِنُون

آیا آنها نمى دانند كه هر آنچه را كه ایشان پنهان یا آشکار ميدارند،‏ خداوند ميداند؟!‏

﴾٧٨﴿

و مِنْهُمْ‏ اُمِّيُّون ل ا ي عْلمُون الْكِت اب ا ‏ِلَّا اَم انِيَّ‏ و ا ‏ِنْ‏ هُمْ‏ ا ‏ِلَّا ي ظُنُّون

و برخى از ایشان مردم اُميى اند كه از كتاب جز آرزوهای غلط خود چيز دیگری را نميدانند،‏ و جز گمان به

چيزی دیگری متکى نيستند.‏

﴾٧٩﴿

ۛ ق لِيلًا

ف و يْلٌ‏ لِّلَّذِين ي كْتُبُون الْكِت اب بِاَيْدِيهِمْ‏ ثُمَّ‏

ف و يْلٌ‏ لَّهُم مِّمَّا ك ت ب تْ‏ اَيْدِيهِمْ‏ و و يْلٌ‏ لَّهُم مِّمَّا ي كْسِ‏ بُون

پس وای بر كسانى كه كتاب را بدست خود مينویسند و باز ميگویند

«

ي قُولُون ه ‏َٰذ ا مِنْ‏ عِندِ‏ اللَّهِ‏ لِي شْ‏ ت رُوا بِهِ‏ ث م نًا

این از جانب خداوند است.‏

تا ‏)بدین »

ترتيب(‏ به عوض آن بهای ناچيز بدست آورند.‏ پس وای بر ایشان در برابر آنچه دستهای شان نوشته است،‏ و وای

بر ایشان در برابر آنچه ‏)ازین عمل خود(‏ كسب ميکنند.‏


﴿٨٠﴾ و ق الُوا ل ن ت م سَّ‏ ن ا النَّارُ‏ ا ‏ِلَّا اَيَّامًا مَّعْدُود ةً‏

ع هْد هُ‏

و گفتند

ۛ

ۛ

«

اَمْ‏ ت قُولُون ع ل ى اللَّهِ‏ م ا ل ا ت عْل مُون

قُلْ‏ اَتَّخ ذْتُمْ‏ عِند اللَّهِ‏ ع هْدًا

به تحقيق كه ما را آتش دوزخ جز چند روز محدودی تماس نميکند.‏

»

ف ل ن يُخْ‏ لِف اللَّ‏ ‏ُه

‏)به ایشان(‏ بگوی:‏

آیا از نزد «

خداوند پيمانى گرفته اید؟!‏ كه خداوند هرگز پيمان خود را نقض نميکند.‏ اینکه در بارۀ خداوند چيزی را ميگویيد

» كه نميدانيد!‏

﴾٨١﴿

ب ل ىَٰ‏ م ن ك س ب س يِّئ ةً‏ و اَح اط تْ‏ بِهِ‏ خ طِيئ تُهُ‏ ف اُول ‏َٰئِك اَصْ‏ ح ابُ‏ النَّارِ‏ ۛ

هُمْ‏ فِيه ا خ الِدُون

نخير،‏ آنانيکه گناهى را مرتکب شده اند و آنها را گناه شان احاطه كرده است،‏ پس همينهایند دوزخى،‏ ایشان در

آنجا هميشه ميمانند.‏

﴾٨٢﴿

و الَّذِين ا م نُوا و ع مِلُوا الصَّ‏ الِح اتِ‏ اُول ‏َٰئِك اَصْ‏ ح ابُ‏ الْج نَّةِ‏

ۛ

﴾٨٣﴿

هُمْ‏ فِيه ا خ الِدُون

و آنانيکه ایمان آوردند و عمل شایسته ای انجام دادند همينهایند بهشتى،‏ ایشان در آنجا جاودانه بسر ميبرند.‏

و ا ‏ِذْ‏ اَخ ذْ‏

ن ا مِيث اق ب نِي ا ‏ِسْ‏ ر اُِيل ل ا ت عْبُدُون ا ‏ِلَّا اللَّه و بِالْو الِد يْنِ‏ ا ‏ِحْس انًا و ذِي الْقُرْب ىَٰ‏ و الْي ت ام ‏َٰى

و الْم س اكِينِ‏ و قُولُوا لِلنَّاسِ‏ حُسْ‏ نًا و اَقِيمُوا الصَّ‏ ل اة و ا تُوا الزَّك اة ثُمَّ‏ ت و لَّيْتُمْ‏ ا ‏ِلَّا ق لِيلًا مِّنكُ‏ ‏ْم

مُّعْرِضُ‏ ون

و اَنتُم

و بياد آورید وقتى را كه از بنى اسرائيل پيمان گرفتيم كه به جز خداوند ‏)چيزی دیگر(‏ را نپرستيد.‏ با پدر و مادر،‏

خویشاوندان،‏ یتيمان و بينوایان رفتار نيکو ورزید،‏ با مردم به نيکویى حرف زنيد،‏ نماز را به تمام و كمال اداء

نمایيد،‏ زكات را بپردازید.‏ سپس همۀ شما جز عدۀ كمى بگونۀ اعراض از آن رو گردانيدید.‏

﴾٨٤﴿

ت شْ‏ ه دُون

و ا ‏ِذْ‏ اَخ ذْن ا مِيث اق كُمْ‏ ل ا ت سْ‏ فِكُون دِم اء كُمْ‏ و ل ا تُخْ‏ رِجُون اَنفُس كُم مِّن دِي ارِكُمْ‏ ثُمَّ‏ اَقْر رْتُمْ‏ واَنتُ‏ ‏ْم

و بياد آورید وقتى را كه پيمان استوار شما را گرفتيم كه خون های خویشرا نریزید و یکدیگر خود را از دیار

خویش بيرون مکنيد.‏ سپس اقرار كردید و بر آن گواه بودید.‏

﴾٨٥﴿

ثُمَّ‏ اَنتُمْ‏ ه ‏َٰؤُل اءِ‏ ت قْتُلُون اَنفُس كُمْ‏ و تُخْ‏ رِجُون ف رِيقًا مِّنكُم مِّن دِي ارِهِمْ‏ ت ظ اه رُون ع ل يْهِم بِالْا ‏ِثْ‏ ‏ِم

و الْعُدْوانِ‏ و ا ‏ِن ي ا ‏ْتُوكُمْ‏ اُس ار ىَٰ‏ تُف ادُوهُمْ‏ و هُو مُح رَّمٌ‏ ع ل يْكُمْ‏ ا ‏ِخْ‏ ر اجُهُ‏ ‏ْم

و ت كْفُرُون بِب عْضٍ‏

ۛ

ۛ

يُر دُّون ا ‏ِل ىَٰ‏ اَش دِّ‏ الْع ذ ابِ‏

ف م ا ج ز اءُ‏ م ن ي فْع لُ‏ ذ ‏َٰلِك مِنكُمْ‏ ا ‏ِلَّا خِ‏ زْيٌ‏ فِي الْح ي اةِ‏ الدُّنْي ا

اَف تُؤْمِنُون بِب عْضِ‏ الْكِت ابِ‏

ۛ

ۛ

و م ا اللَّهُ‏ بِغ افِلٍ‏ ع مَّا ت عْم لُون

و ي وْم الْقِي ام ةِ‏

باز این شما هستيد كه یک دیگر خود را ميکشيد.‏ گروهى از مردم خود را از دیار شان تبعيد ميکنيد،‏ به ضد

ایشان در گناه و ظلم پشتيبان یکدیگر مى شوید.‏ و اگر ایشان بقسم اسير به شما مى آیند فدیۀ ایشانرا ميدهيد.‏


در حاليکه تبعيد ایشان ‏)به ذات خود(‏ بر شما حرام گردیده بود.‏ پس آیا به قسمتى از كتاب ایمان مى آورید و از

قسمت دیگری انکار ميکنيد؟!‏ پس جزای كسى از شما كه چنين كند جز رسوایى در زندگى دنيا و بازگشت به

شدیدترین عذاب در آخرت چيز دیگری نيست،‏ و خداوند از كردار شما غافل نميباشد.‏

﴾٨٦﴿

اُول ‏َٰئِك الَّذِين اشْ‏ ت ر وُا الْح ي اة الدُّنْي ا بِالْا خِ‏ ر ةِ‏

ۛ

﴾٨٧﴿

ف ل ا يُخ فَّفُ‏ ع نْهُمُ‏ الْع ذ ابُ‏ و ل ا هُمْ‏ يُنص رُون

آنها كسانى اند كه زندگى این دنيا را به بدل آخرت خریدند،‏ بنابرآن از عذاب شان تخفيف داده نميشود و نى هم

ایشان كمک ميشوند.‏

و ل ق دْ‏ ا ت يْن ا مُوس ى الْكِت اب و ق فَّيْن ا مِن ب عْدِهِ‏ بِالرُّسُلِ‏

بِرُوحِ‏ الْقُدُسِ‏

ت قْتُلُون

ۛ

ۛ

﴾٨٨﴿

و ا ت يْن ا عِيس ى ابْن م رْي م الْب يِّن اتِ‏ و اَيَّدْن اهُ‏

اَف كُلَّم ا ج اء كُمْ‏ ر سُ‏ ولٌ‏ بِم ا ل ا ت هْو ىَٰ‏ اَنفُسُ‏ كُمُ‏ اسْ‏ ت كْب رْتُمْ‏ ف ف رِيقًا ك ذَّبْتُمْ‏ و ف رِيقًا

حقا كه به موسى كتاب را دادیم و به تعقيب او پيامبران را فرستادیم.‏ به عيسى پسر مریم معجزات روشن دادیم

و او را به روح القدس تایيد كردیم.‏ آیا هرگاه رسولى نزد شما با چيزی آمد كه مخالف هوای نفس شما بود در

برابر او تکبر كردید؟!‏ بعضى را تکذیب نمودید و بعضى را ميکشيد.‏

و ق الُوا قُلُوبُن ا غُلْفٌ‏

ایشان ميگویند

ۛ

«

دلهای ما در غالف است.‏

پس تعداد اندكى از ایشان ایمان مى آورند.‏

»

﴾٨٩﴿

ب ل لَّع ن هُمُ‏ اللَّهُ‏ بِكُفْرِهِمْ‏ ف ق لِيلًا مَّا يُؤْمِنُون

‏)نخير(‏ بلکه به سبب كفر شان خداوند بر آنها لعنت كرده است،‏

و ل مَّا ج اء هُمْ‏ كِت ابٌ‏ مِّنْ‏ عِندِ‏ اللَّهِ‏ مُص دِّقٌ‏ لِّم ا م ع هُمْ‏ و ك انُوا مِن ق بْلُ‏ ي سْ‏ ت فْتِحُون ع ل ى الَّذِين

ك ف رُوا ف ل مَّا ج اء هُم مَّا ع ر فُوا ك ف رُوا بِهِ‏

ۛ

﴾٩٠﴿

ف ل عْن ةُ‏ اللَّهِ‏ ع ل ى الْك افِرِين

هنگاميکه به ایشان از جانب خداوند كتابى آمد،‏ ‏)كتابى كه(‏ تصدیق دهندۀ چيزی بود كه در نزد ایشان ميباشد

‏)یعنى تصدیق دهندۀ تورات بود(،‏ از آن انکار ورزیدند.‏ و از پيش آنرا وسيلۀ پيروزی خویش بر كافران ‏)یعنى

مشركان(‏ مى پنداشتند.‏ پس وقتيکه به ایشان چيزی آمد كه آنرا ميشناختند ‏)و باید به آن اعتراف ميکردند(‏ از

آن انکار كردند،‏ پس لعنت خدا است بر كافران.‏

ۛ مِنْ‏ عِب ادِ‏ ‏ِه

بِئْس م ا اشْ‏ ت ر وْا بِهِ‏ اَنفُس هُمْ‏ اَن ي كْفُرُوا بِم ا اَنز ل اللَّهُ‏ ب غْيًا اَن يُن زِّل اللَّهُ‏ مِن ف ضْ‏ لِهِ‏ ع ل ىَٰ‏ م ن ي ش اءُ‏

ف ب اءُوا بِغ ض بٍ‏ ع ل ىَٰ‏ غ ض بٍ‏

ۛ

و لِلْك افِرِين ع ذ ابٌ‏ مُّهِينٌ‏

چه بد است چيزی كه به آن نفس خود را فروخته اند:‏ اینکه به آنچه خدا فرستاده است كافر شدند.‏ از روی

حسادت بر این،‏ كه خداوند به هر كه از بندگان خود كه بخواهد ‏)وحى(‏ نازل ميگرداند،‏ پس خشمى باالی

خشمى دیگر آنها را فرو گرفت و برای كافران عذابى رسوا كننده است.‏


ۛ

﴿٩١﴾ و ا ‏ِذ ا قِيل ل هُمْ‏ ا مِنُوا بِم ا اَنز ل اللَّهُ‏ ق الُوا نُؤْمِنُ‏ بِم ا اُنزِل ع ل يْن ا و ي كْفُرُون بِم ا و ر اء هُ‏ و هُو الْح ‏ُّق

مُص دِّقًا لِّم ا م ع هُمْ‏ قُلْ‏ ف لِم ت قْتُلُون اَنبِي اء اللَّهِ‏ مِن ق بْلُ‏ ا ‏ِن كُنتُم مُّؤْمِنِين

چون به ایشان گفته شود

«

آوریم كه برای ما فرو فرستاده شده است

به آنچه خداوند فرو فرستاده است ایمان آرید،‏

« ميگویند »

»

كننده كتابى است كه به ایشان آمده است.‏ بگو:‏

ميکشتيد؟!‏

«

»

﴾٩٢﴿

ما به چيزی ایمان مى

و ماورای آنرا رد ميکنند،‏ در حاليکه همان چيز حق است و تصدیق

اگر واقعاً‏ ایمان دارید پس چرا پيش ازین پيامبران خدا را

و ل ق دْ‏ ج اء كُم مُّوس ىَٰ‏ بِالْب يِّن اتِ‏ ثُمَّ‏ اتَّخ ذْتُمُ‏ الْعِجْل مِن ب عْدِهِ‏ و اَنتُمْ‏ ظ الِمُون

واقعاً‏ كه موسى به شما معجزه هایى را آورد،‏ ‏)ولى(‏ بعد از آن ‏)كه وی بکوه طور رفت(‏ گوساله را ‏)به خدایى(‏

گرفتيد و شما ستمکارید.‏

﴾٩٣﴿

و ا ‏ِذْ‏ اَخ ذْن ا مِيث اق كُمْ‏ و ر ف عْن ا ف وْق كُمُ‏ الطُّور خُذُوا م ا ا ت يْن اكُم بِقُوَّةٍ‏ و اسْ‏ م عُوا

ق الُوا س مِعْن ا ۛ

ۛ

و ع ص يْن ا

و اُشْ‏ رِبُوا فِي قُلُوبِهِمُ‏ الْعِجْل بِكُفْرِهِ‏ ‏ْم

قُلْ‏ بِئْس م ا ي ا ‏ْمُرُكُم بِهِ‏ ا ‏ِيم انُكُمْ‏ ا ‏ِن كُنتُم مُّؤْمِنِين

و بياد آرید كه از شما پيمان استواری گرفتيم و كوه طور را باالی شما قرار دادیم ‏)و گفتيم(:‏

داده ایم محکم بگيرید و بشنوید.‏

به سبب كفر شان.‏ بگو

«

»

گفتند « شنيدیم و نافرمانى كردیم

»

«

آنچه را به شما

و محبت گوساله بدل شان آميخته شد

بد است چيزی كه شما را ایمان شما بآن امر ميکند اگر مؤمن هستيد.‏

»

﴾٩٤﴿

ص ادِقِين

« بگو:‏

قُلْ‏ ا ‏ِن ك ان تْ‏ ل كُمُ‏ الدَّارُ‏ الْا خِ‏ ر ةُ‏ عِند اللَّهِ‏ خ الِص ةً‏ مِّن دُونِ‏ النَّاسِ‏ ف ت منَّوُا الْم وْت ا ‏ِن كُنتُ‏ ‏ْم

اگر سرای آخرت نزد خداوند تنها از آن شما است،‏ نى برای كسى دیگر،‏ و اگر ‏)درین ادعای خود(‏ صادق

هستيد،‏ پس مرگ را آرزو كنيد.‏

»

﴾٩٥﴿

و ل ن ي ت م نَّوْهُ‏ اَب دًا بِم ا ق دَّم تْ‏ اَيْدِيهِمْ‏

ۛ

و اللَّهُ‏ ع لِيمٌ‏ بِالظَّالِمِين

اما ایشان به سبب آنچه دستهای شان از پيش فرستاده هرگز مرگ را آرزو نخواهند كرد.‏ و خداوند ستمگاران را

خوب ميشناسد.‏

﴾٩٦﴿

و ل ت جِ‏ د نَّهُمْ‏ اَحْر ص النَّاسِ‏ ع ل ىَٰ‏ ح ي اةٍ‏ و مِن الَّذِين اَشْ‏ ر كُوا

ۛ

ي و دُّ‏ اَح دُهُمْ‏ ل وْ‏ يُع مَّرُ‏ اَلْف س ن ةٍ‏

وم ا هُو بِمُز حْزِحِ‏ هِ‏ مِن الْع ذ ابِ‏ اَن يُع مَّر ۛ

و اللَّهُ‏ ب صِيرٌ‏ بِم ا ي عْم لُون

تو ایشان را واقعاً‏ به زندگى دنيا حریص ترین مردم مى یابى،‏ و حریص تر ‏)حتى(از كسانيکه شرک آورده اند.‏ هر

یک از ایشان آرزو دارد كه ایکاش به وی عمر هزار سال داده شود ولى دادن چنين عمری ‏)هم(‏ او را از عذاب

‏)آتش دوزخ(‏ نجات دهنده نيست،‏ و خداوند به چيزهایى كه آنها ميکنند بينا است.‏


﴿٩٧﴾ قُلْ‏ م ن ك ان ع دُوًّا لِّجِ‏ بْرِيل ف ا ‏ِنَّهُ‏ ن زَّل هُ‏ ع ل ىَٰ‏ ق لْبِك بِا ‏ِذْنِ‏ اللَّهِ‏ مُص دِّقًا لِّم ا ب يْن ي د يْهِ‏ وهُدًى

و بُشْ‏ ر ىَٰ‏

« بگو:‏

لِلْمُؤْمِنِين

هر آنکه دشمن جبرئيل باشد،‏ پس به تحقيق هم او است كه ‏)وحى را(‏ به حکم خداوند به دل تو نازل

گردانيد.‏ در حاليکه ‏)آن وحى(‏ تصدیق كنندۀ كالمى است كه قبل ‏)از آمدن وحى به تو(‏ نازل شده بود و رهنما و

بشارت دهنده ای است برای مؤمنان.‏

»

﴾٩٨﴿

م ن كان ع دُوًّا لِّلَّهِ‏ و م ل اُِك تِهِ‏ و رُسُ‏ لِهِ‏ و جِ‏ بْرِيل و مِيك ال ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ع دُوٌّ‏ لِّلْك افِرِين

هر آنکه دشمن خداوند،‏ فرشتگان،‏ پيامبران خداوند،‏ جبرئيل،‏ ميکائيل باشد ‏)كافر است(،‏ پس بى شک خداوند

دشمن كافران ميباشد.‏

و ل ق دْ‏ اَنز لْن ا ﴿٩٩﴾

ا ‏ِل يْك ا ي اتٍ‏ ب يِّن ا ‏ٍت

ۛ

و م ا ي كْفُرُ‏ بِه ا ا ‏ِلَّا الْف اسِ‏ قُون

و به تحقيق به تو آیه های روشنى را فروفرستادیم و جز مردم فاسق ‏)هيچکس(‏ از آن انکار نميکند.‏

﴾١٠٠﴿

اَو كُلَّم ا ع اه دُوا ع هْدًا نَّب ذ هُ‏ ف رِيقٌ‏ مِّنْهُم

ۛ

ب لْ‏ اَكْث رُهُمْ‏ ل ا يُؤْمِنُون

آیا ‏)این طور نيست(‏ هر باری كه پيمانى بستند گروهى از ایشان آنرا بدور افگندند؟!‏ واقعيت امر این است كه اكثر

ایشان ایمان نمى آرند.‏

﴾١٠١﴿

و ل مَّا ج اء هُمْ‏ ر سُ‏ ولٌ‏ مِّنْ‏ عِندِ‏ اللَّهِ‏ مُص دِّقٌ‏ لِّم ا م ع هُمْ‏ ن ب ذ ف رِيقٌ‏ مِّن الَّذِين اُوتُوا

كِت اب اللَّهِ‏ و ر اء ظُهُورِهِمْ‏ ك اَنَّهُمْ‏ ل ا ي عْل مُون

الْكِت اب

و هر گاه به ایشان از جانب خداوند پيامبری ‏)به حيث(‏ تصدیق كننده چيزی كه با خود شان است آمد،‏ گروهى از

آنها كه برای ایشان كتاب داده شده است،‏ كتاب خداوند را پشت سر انداختند.‏ گویى كه به آن پى نميبرند.‏

﴾١٠٢﴿

و اتَّب عُوا م ا ت تْلُو الشَّي اطِينُ‏ ع ل ىَٰ‏ مُلْكِ‏ سُ‏ ل يْم ان

ۛ

يُع لِّمُون النَّاس السِّ‏ حْر و م ا اُنزِل ع ل ى الْم ل ك يْنِ‏ بِب ابِل ه ارُوت و م ارُوت

ح تَّىَٰ‏ ي قُول ا ا ‏ِنَّم ا ن حْنُ‏ فِتْن ةٌ‏ ف ل ا ت كْفُرْ‏

بِض ارِّين بِهِ‏ مِنْ‏ اَح دٍ‏ ا ‏ِلَّا بِا ‏ِذْنِ‏ اللَّهِ‏

م ا ل هُ‏ فِي الْا خِ‏ ر ةِ‏ مِنْ‏ خ ل اقٍ‏

ۛ

ۛ

و م ا ك ف ر سُ‏ ل يْم انُ‏ و ل ‏َٰكِنَّ‏ الشَّي اطِين ك ف رُوا

و م ا يُع لِّم انِ‏ مِنْ‏ اَح ‏ٍد

ف ي ت ع لَّمُون مِنْهُم ا م ا يُف رِّقُون بِهِ‏ ب يْن الْم رْءِ‏ و ز وْجِ‏ هِ‏

ۛ

ۛ

و ي ت ع لَّمُون م ا ي ضُ‏ رُّهُمْ‏ ول ا ي نف عُهُ‏ ‏ْم

ۛ

ۛ

و ل بِئْس م ا ش ر وْا بِهِ‏ اَنفُس هُمْ‏

ۛ

-

-

«

ل وْ‏ ك انُوا ي عْل مُون

و م ا هُم

و ل ق دْ‏ ع لِمُوا ل م نِ‏ اشْ‏ ت ر اهُ‏

و ایشان از چيزی پيروی كردند كه آنرا در عهد پادشاهى سليمان شيطان ها ميخواندند.‏ سليمان هرگز كافر نشد،‏

بلکه این شيطان ها بودند كه كفر را اختيار كردند،‏ به مردم جادو مى آموختند و نيز چيزهایى را كه در بابل بر

فرشتگان هاروت و ماروت فرود آورده شد.‏ این دو فرشته هيچکس را چيزی نمى آموختند مگر آنکه مى

گفتند ما صرف برای آزمایش هستيم پس مرتکب كفر مشو.‏ ‏)مردم(‏ از این دو فرشته چيزهایى را مى

»


آموختند كه با ‏)بکار بردن(‏ آنها ميان شوهر و زنش جدایى ميافگندند اما با این كار خود،‏ تا خدا نميخواست بهيچ

كس ضرر رسانيده نميتوانستند.‏ و ایشان چيزی را مى آموختند كه برای شان ضرر مى رسانيد و سودی بار

نميآورد،‏ و آنها واقعاً‏ خوب ميدانستند كسيکه جادو را برگزید از آخرت بهره ای ندارد.‏ و چه بد بود چيزی كه

خود را به آن فروختند،‏ اگر ميدانستند.‏

﴾١٠٣﴿

و ل وْ‏ اَنَّهُمْ‏ ا م نُوا و اتَّق وْا ل م ثُوب ةٌ‏ مِّنْ‏ عِندِ‏ اللَّهِ‏ خ يْرٌ‏

لَّوْ‏ ك انُوا ي عْل مُون ۛ

و اگر ایشان ایمان مى آوردند و پرهيزگاری ميکردند حقا كه پاداش ‏)شان(‏ نزد خداوند بهتر ميبود،‏ اگر

ميدانستند.‏

﴾١٠٤﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ل ا ت قُولُوا ر اعِن ا و قُولُوا انظُرْن ا و اسْ‏ م عُوا

ای مؤمنان،‏ ‏)به پيامبر(‏

ۛ

» انظرنا « مگویيد،‏ بلکه » راعنا «

تعبير اهانت آميز شود(،‏ و ‏)به گفتۀ او(‏ گوش بدهيد،‏ كافران را عذاب دردناک است.‏

﴾١٠٥﴿

و لِلْك افِرِين ع ذ ابٌ‏ اَلِيمٌ‏

بگویيد ‏)پيامبر را به الفاظى خطاب نکنيد كه از آن

مَّا ي و دُّ‏ الَّذِين ك ف رُوا مِنْ‏ اَهْلِ‏ الْكِت ابِ‏ و ل ا الْمُشْ‏ رِكِين اَن يُن زَّل ع ل يْكُم مِّنْ‏ خ يْرٍ‏ مِّن

رَّبِّكُمْ‏ ‏ۛو اللَّهُ‏ ي خْ‏ ت صُّ‏ بِر حْم تِهِ‏ م ن ي ش اءُ‏ ۛ و اللَّهُ‏ ذُو الْف ضْ‏ لِ‏ الْع ظِيمِ‏

نى آنانيکه از جملۀ اهل كتاب كافر شده اند،‏ و نى مشركان،‏ هيچ كدام شان نمى خواهند كه از پروردگار شما بر

شما چيزی از نيکویى نازل شود،‏ اما خداوند هر كى را بخواهد به رحمت ‏)خاص(‏ خویش اختصاص ميدهد،‏ و

خداوند صاحب فضل بزرگ است.‏

﴾١٠٦﴿

ق دِيرٌ‏

م ا ن نس خْ‏ مِنْ‏ ا ي ةٍ‏ اَوْ‏ نُنسِ‏ ه ا ن ا ‏ْتِ‏ بِخ يْرٍ‏ مِّنْه ا اَوْ‏ مِثْلِه ا

ۛ

اَل مْ‏ ت عْل مْ‏ اَنَّ‏ اللَّه ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏

ما اگر وحيى را نسخ كنيم یا آن را به فراموشى بسپاریم،‏ سپس بهتر از آن یا همانند آنرا مى آوریم.‏ آیا نميدانى

كه خداوند بر همه چيز قدرت دارد؟

﴾١٠٧﴿

اَل مْ‏ ت عْل مْ‏ اَنَّ‏ اللَّه ل هُ‏ مُلْكُ‏ السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏

ۛ

و م ا ل كُم مِّن دُونِ‏ اللَّهِ‏ مِن و لِيٍّ‏ و ل ا ن صِيرٍ‏

آیا نميدانى كه پادشاهى آسمانها و زمين از آن خداوند است،‏ جز خداوند شما را نى كارسازی است و نى هم

یاری دهنده ای؟

﴾١٠٨﴿

اَمْ‏ تُرِيدُون اَن ت سْ‏ اَلُوا ر سُ‏ ول كُمْ‏ ك م ا سُ‏ ئِل مُوس ىَٰ‏ مِن ق بْلُ‏

ض لَّ‏ س و اء السَّ‏ بِيلِ‏

ۛ

و م ن ي ت ب دَّلِ‏ الْكُفْر بِالْا ‏ِيم انِ‏ ف ق دْ‏

آیا ميخواهيد از پيامبر خود همانگونه سوال كنيد كه از موسى قبالً‏ سوال شده بود؟ و هر كسيکه ایمان را بکفر

بدل نماید بدون شک راه راست را گم كرده است.‏


﴿١٠٩﴾ و دَّ‏ ك ثِيرٌ‏ مِّنْ‏ اَهْلِ‏ الْكِت ابِ‏ ل وْ‏ ي رُدُّون كُم مِّن ب عْدِ‏ ا ‏ِيم انِكُمْ‏ كُفَّارًا ح س دًا مِّنْ‏ عِندِ‏ اَنفُسِ‏ هِم مِّن

ب عْدِ‏ م ا ت ب يَّن ل هُمُ‏ الْح ‏ُّق

ۛ

ف اعْفُوا و اصْ‏ ف حُوا ح تَّىَٰ‏ ي ا ‏ْتِي اللَّهُ‏ بِاَمْرِهِ‏

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ق دِيرٌ‏

بسا از اهل كتاب آرزو ميکنند اگر شما را بعد از ایمان آوردن شما،‏ به كفر برگردانند،‏ و این از حسدی است كه

بعد از روشن شدن حق به ایشان،‏ از نفس های شان نشئت كرده است.‏ ‏)پس ایشان را(‏ عفو نمایيد و گذشت

كنيد تا خداوند فرمان خود را اجرا كند.‏ حقا كه خداوند بر همه چيزها قدرت دارد.‏

﴾١١٠﴿

و اَقِيمُوا الصَّ‏ ل اة و ا تُوا الزَّك اة

بِم ا ت عْم لُون ب صِيرٌ‏

ۛ

و م ا تُق دِّمُوا لِاَنفُسِ‏ كُم مِّنْ‏ خ يْرٍ‏ ت جِ‏ دُوهُ‏ عِند اللَّهِ‏

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ۛ

و نماز را بتمام و كمال برپا دارید و به ادای زكات بپردازید،‏ هر نيکویى را كه شما بخویشتن از پيش بفرستيد

‏)مزد(‏ آنرا نزد خداوند باز مى یابيد.‏ به تحقيق كه خداوند بآنچه ميکنيد بينا است.‏

﴾١١١﴿

و ق الُوا ل ن ي دْخُل الْج نَّة ا ‏ِلَّا م ن ك ان هُودًا اَوْ‏ ن ص ار ‏َٰى

ا ‏ِن كُنتُمْ‏ ص ادِقِين

و گفتند:‏

شان(‏ بگو:‏

ۛ تِلْك اَم انِيُّهُمْ‏ ۛ

«

هيچ كسى تا یهود و نصاری نباشد به بهشت راه نمى یابد.‏

»

«

اگر راست ميگویيد دليل خود را بياورید.‏

»

ۛ

﴾١١٢﴿

قُلْ‏ ه اتُوا بُرْه ان كُمْ‏

این آروزهای ‏)باطل(‏ شان است.‏ ‏)برای

ب ل ىَٰ‏ م نْ‏ اَسْ‏ ل م و جْه هُ‏ لِلَّهِ‏ و هُو مُحْسِ‏ نٌ‏ ف ل هُ‏ اَجْرُهُ‏ عِند ر بِّهِ‏ و ل ا خ وْفٌ‏ ع ل يْهِمْ‏ و ل ا هُمْ‏ ي حْزنُون

نخير،‏ هر كسى كه خود را به خدا تسليم كند،‏ در حاليکه نيکوكار باشد،‏ مزد خود را نزد پروردگارش مى یابد،‏ نى

ایشانرا ترس است و نى هم ایشان اندوهگين ميشوند.‏

و ق ال تِ‏ الْي هُودُ‏ ل يْس تِ‏ النَّص ار ىَٰ‏ ع ل ىَٰ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ و ق ال تِ‏ النَّص ار ىَٰ‏ ل يْس تِ‏ الْي هُودُ‏ ع ل ىَٰ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ و هُمْ‏

ي تْلُون الْكِت اب ك ذ ‏َٰلِك ق ال الَّذِين ل ا ي عْل مُون مِثْل ق وْ‏ لِهِمْ‏ ف اللَّهُ‏ ي حْكُمُ‏ ب يْن هُمْ‏ ي وْم الْقِي ام ةِ‏ فِيم ا

ۛ

﴾١١٣﴿

ك انُوا فِيهِ‏ ي خْ‏ ت لِفُون

یهودیان گفتند

«

نصرانيان بر چيزی نيستند،‏

»

و نصرانيان گفتند

«

یهودیان بر چيزی نيستند،‏ » حال آنکه

ایشان كتاب ‏)آسمانى(‏ را ميخوانند.‏ كسانيکه نميدانند ‏)یعنى مشركان(‏ نيز مانند سخن ایشان گفتند،‏ ولى

خداوند در بين آنها در مورد آنچه بر آن منازعه دارند در روز قيامت قضاوت ميکند.‏

﴾١١٤﴿

و م نْ‏ اَظْل مُ‏ مِمَّن مَّن ع م س اجِ‏ د اللَّهِ‏ اَن يُذْك ر فِيه ا اسْ‏ مُهُ‏ و س ع ىَٰ‏ فِي خ ر ابِه ا

ل هُمْ‏ اَن ي دْخُلُوه ا ا ‏ِلَّا خ اُِفِين

ۛ

ۛ

ل هُمْ‏ فِي الدُّنْي ا خِ‏ زْيٌ‏ و ل هُمْ‏ فِي الْا خِ‏ ر ةِ‏ ع ذ ابٌ‏ ع ظِيمٌ‏

اُول ‏َٰئِك م ا ك ان


و كيست بيدادگرتر از كسيکه منع كرد از اینکه در مساجد نام خداوند گرفته شود،‏ و در خراب كردن مساجد

كوشيد؟!‏ ایشان حق آنرا نداشتند ‏)و ندارند(‏ كه جز با ترس به مساجد داخل شوند.‏ برای آنها در دنيا رسوایى

است و در آخرت عذابى بزرگ است.‏

﴾١١٥﴿

و لِلَّهِ‏ الْم شْ‏ رِقُ‏ و الْم غْرِبُ‏

ۛ

ف اَيْن م ا تُو لُّوا ف ث مَّ‏ و جْهُ‏ اللَّهِ‏

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه و اسِ‏ عٌ‏ ع لِيمٌ‏

مشرق و مغرب از آن خداست،‏ به هر سویيکه رو آرید همانجا حضور خدا است.‏ به تحقيق كه خداوند گشایشگر

‏)و(‏ دانا است.‏

﴾١١٦﴿

و ق الُوا اتَّخ ذ اللَّهُ‏ و ل دًا

سُ‏ بْح ان هُ‏ ۛ

گفتند « خداوند ‏)برای خود(‏ پسری گرفت،‏

ۛ

ب ل لَّهُ‏ م ا فِي السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏

ۛ

»

از آن او ميباشد.‏ و همه چيز به او فرمانبردار هستند.‏

﴾١١٧﴿

ب دِيعُ‏ السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏

ۛ

كُلٌّ‏ لَّهُ‏ ق انِتُون

منزه است او.‏ حقيقت اینست كه هر چه در آسمانها و زمين است

و ا ‏ِذ ا ق ض ىَٰ‏ اَمْرًا ف ا ‏ِنَّم ا ي قُولُ‏ ل هُ‏ كُن ف ي كُونُ‏

ایجادگر آسمانها و زمين است.‏ و هر گاه او به چيزی دستور دهد،‏ پس بيگمان به آن ميگوید

‏)فوراً(‏ ميشود.‏

« شو »

﴾١١٨﴿

ق وْ‏ لِهِمْ‏

و ق ال الَّذِين ل ا ي عْل مُون ل وْل ا يُك لِّمُن ا اللَّهُ‏ اَوْ‏ ت ا ‏ْتِين ا ا ي ةٌ‏

ۛ

ت ش اب ه تْ‏ قُلُوبُهُمْ‏ ۛ

آنانيکه علم ندارند ميگویند

ۛ

«

ق دْ‏ ب يَّنَّا الْا ي اتِ‏ لِق وْمٍ‏ يُوقِنُون

و آن چيز

ك ذ ‏َٰلِك ق ال الَّذِين مِن ق بْلِهِم مِّثْل

چرا خداوند با ما سخن نميگوید؟ یا چرا به ما نشانه ای نمى آید؟

همانند این »

‏)چيزها(‏ را كسانى ميگفتند كه پيش از ایشان بوده اند مثل گفتۀ ایشان.‏ دلهای آنها مشابه است.‏ ما بدون شک

نشانه های خود را برای قوميکه یقين دارند بيان كردیم.‏

﴾١١٩﴿

ا ‏ِنَّا اَرْس لْن اك بِالْح قِّ‏ ب شِ‏ يرًا و ن ذِيرًا

ۛ

و ل ا تُسْ‏ اَلُ‏ ع نْ‏ اَصْ‏ ح ابِ‏ الْج حِ‏ يمِ‏

بى شک ما ترا بحق بحيث مژده آور و بيم دهنده فرستاده ایم،‏ و از تو در مورد اهل دوزخ سوالى نميشود.‏

﴾١٢٠﴿

الْهُد ىَٰ‏

و ل ن ت رْض ىَٰ‏ ع نك الْي هُودُ‏ و ل ا النَّص ار ىَٰ‏ ح تَّىَٰ‏ ت تَّبِع مِلَّت هُمْ‏

ۛ

ۛ

و ل ئِنِ‏ اتَّب عْت اَهْو اء هُم ب عْد الَّذِي ج اء ك مِن الْعِلْمِ‏

ۛ

قُلْ‏ ا ‏ِنَّ‏ هُد ى اللَّهِ‏ هُو

م ا ل ك مِن اللَّهِ‏ مِن و لِيٍّ‏ و ل ا ن صِيرٍ‏

یهود و نصاری هرگز از تو راضى نميشوند،‏ تا تو از دین ایشان پيروی كنى.‏ ‏)به ایشان(‏ بگو « حقا رهنمایى تنها

همان رهنمایى خداوند است.‏

»

هرگاه بعد از آنکه بتو آگاهى حاصل شد،‏ اگر از آرزوهای ایشان پيروی كنى،‏ در

آن صورت ‏)برای تو(‏ در برابر ‏)عذاب(‏ خداوند نى كارسازی خواهد بود و نى هم مددگاری.‏

﴾١٢١﴿

الْخ اسِ‏ رُون

الَّذِين ا ت يْن اهُمُ‏ الْكِت اب ي تْلُون هُ‏ ح قَّ‏ تِل او تِهِ‏ اُول ‏َٰئِك يُؤْمِنُون بِ‏ ‏ِه

ۛ

و م ن ي كْفُرْ‏ بِهِ‏ ف اُول ‏َٰئِك هُمُ‏

آنانيکه به ایشان كتاب را داده ایم و حق تالوت آنرا اداء ميکنند همانهایند كسانيکه به آن ایمان دارند.‏ اما

كسانيکه از آن انکار ورزند،‏ همانهایند زیان كار.‏


﴿١٢٢﴾ ي ا ب نِي ا ‏ِسْ‏ ر اُِيل اذْكُرُوا نِعْم تِي الَّتِي اَنْع مْتُ‏ ع ل يْكُمْ‏ و اَنِّي ف ضَّ‏ لْتُكُمْ‏ ع ل ى الْع ال مِين

ای بنى اسرائيل از آن نعمتى كه بشما ارزانى كردم بياد آرید،‏ و از این ‏)نيز(‏ كه من شما را بر همه جهانيان

برگزیدم.‏

﴾١٢٣﴿

يُنص رُون

و اتَّقُوا ي وْمًا لَّا ت جْزِي ن فْسٌ‏

ع ن نَّفْسٍ‏ ش يْئًا و ل ا يُقْب لُ‏ مِنْه ا ع دْلٌ‏ و ل ا ت نف عُه ا ش ف اع ةٌ‏ و ل ا هُ‏ ‏ْم

و از آن روزی بترسيد كه هيچکسى از كسى دیگر چيزی ‏)یعنى عذابى(‏ را دفع نميکند،‏ نى از او عوض قبول

خواهد شد،‏ و نى به او شفاعت سودی مينماید،‏ و نى هم ایشان یاری داده ميشوند.‏

﴾١٢٤﴿

و ا ‏ِذِ‏ ابْت ل ىَٰ‏ ا ‏ِبْر اهِيم ر بُّهُ‏ بِك لِم اتٍ‏ ف اَت مَّهُنَّ‏

ذُرِّيَّتِي ‏ۛق ال ل ا ي ن الُ‏ ع هْدِي الظَّالِمِين

ۛ

ق ال ا ‏ِنِّي ج اعِلُك لِلنَّاسِ‏ ا ‏ِم امًا

ق ال و مِن ۛ

بياد آر وقتى را كه ابراهيم را پروردگارش به سخنى چند آزمود،‏ كه وی آنرا انجام داد،‏ ‏)خداوند(‏ گفت « حقا كه

من ترا برای مردم پيشوا ميگردانم.‏

نميرسد.‏

« گفت »

و از دودمان من ‏)نيز(؟!‏

»

‏)خداوند(‏ گفت

«

»

﴾١٢٥﴿

و ا ‏ِذْ‏ ج ع لْن ا الْب يْت م ث اب ةً‏ لِّلنَّاسِ‏ و اَمْنًا و اتَّخِ‏ ذُوا مِن مَّق امِ‏ ا ‏ِبْر اهِيم مُصلًّى

ا ‏ِبْر اهِيم و ا ‏ِسْ‏ م اعِيل اَن ط هِّر ا ب يْتِي لِلطَّاُِفِين و الْع اكِفِين و الرُّكَّعِ‏ السُّ‏ جُودِ‏

ۛ

عهد من بستمگاران

و ع هِدْن ا ا ‏ِل ىَٰ‏

و بياد آرید وقتى را كه ما خانه ‏)كعبه(‏ را برای مردم مرجعى و جای امنى گردانيدیم.‏ و ‏)گفتيم(‏ از مقام ابراهيم

نماز گاهى بگيرید.‏ و با ابراهيم و اسماعيل قرار گذاشتيم تا خانۀ مرا برای طواف كنندگان،‏ اعتکاف كنندگان،‏

ركوع كنندگان و سجده كنندگان پاک سازند.‏

﴾١٢٦﴿

ۛ والْي وْمِ‏ الْا خِ‏ ‏ِر

و ا ‏ِذْ‏ ق ال ا ‏ِبْر اهِيمُ‏ ر بِّ‏ اجْع لْ‏ ه ‏َٰذ ا ب ل دًا ا مِنًا و ارْزُقْ‏ اَهْل هُ‏ مِن الثَّم ر اتِ‏ م نْ‏ ا م ن مِنْهُم بِاللَّ‏ ‏ِه

و بياد آرید وقتيرا كه ابراهيم گفت

ق ال و م ن ك ف ر ف اُم تِّعُهُ‏ ق لِيلًا ثُمَّ‏ اَضْ‏ ط رُّهُ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ ع ذ ابِ‏ النَّارِ‏

ۛ

«

روزی بده،‏ آنعده از ایشانرا كه به خداوند و روز رستاخيز ایمان دارند.‏

»

و بِئْس الْم صِيرُ‏

پروردگار من،‏ این ‏)جا(‏ را یک شهر امن بگردان،‏ و مردم آنرا از ميوه ها

‏)خداوند(‏ گفت

«

‏)بلى(‏ كسى را كه كافر

ميشود برای مدتى كوتاه او را بهره مند ميسازم،‏ و سپس او را به عذاب آتش مى كشانم،‏ و چه بدجایى است

» دوزخ.‏

﴾١٢٧﴿

و ا ‏ِذْ‏ ي رْف عُ‏ ا ‏ِبْر اهِيمُ‏ الْق و اعِد مِن الْب يْتِ‏ و ا ‏ِسْ‏ م اعِيلُ‏ ر بَّن ا ت ق بَّلْ‏ مِنَّا

ۛ

و بياد آرید وقتى را كه ابراهيم و اسماعيل تهداب خانۀ ‏)كعبه(‏ را ‏)با این دعا(‏ بلند كردند:‏

خدمت را(‏ از ما بپذیر به تحقيق كه تو و تنها تویى شنوا و دانا.‏

«

»

ا ‏ِنَّك اَنت السَّ‏ مِيعُ‏ الْع لِيمُ‏

پروردگار ما ‏)این


﴿١٢٨﴾ ر بَّن ا و اجْ‏ ع لْن ا مُسْ‏ لِم يْنِ‏ ل ك و مِن ذُرِّيَّتِن ا اُمَّةً‏ مُّسْ‏ لِم ةً‏ لَّك و اَرِن ا م ن اسِ‏ ك ن ا و تُبْ‏ ع ل يْن ا ۛ

اَنت التَّوَّابُ‏ الرَّحِ‏ يمُ‏

ا ‏ِنَّك

پروردگار ما،‏ ما را فرمان بردار خود بگردان،‏ و از دودمان ما ‏)نيز(‏ امتى بيافرین ‏)مسلمان(‏ كه تسليم فرمان تو

باشند،‏ مناسک ما را بما نشان بده،‏ توبۀ ما را بپذیر،‏ حقا كه تو و تنها تویى توبه پذیر مهربان.‏

﴾١٢٩﴿

ۛ و يُز كِّيهِمْ‏

ر بَّن ا و ابْع ثْ‏ فِيهِمْ‏ ر سُ‏ ولًا مِّنْهُمْ‏ ي تْلُو ع ل يْهِمْ‏ ا ي اتِك و يُع لِّمُهُمُ‏ الْكِت اب و الْحِ‏ كْم ة

ا ‏ِنَّك اَنت الْع زِيزُ‏ الْح كِي ‏ُم

پروردگار ما،‏ در ميان ایشان پيامبری را از بين خود شان مبعوث بفرما كه آیات ترا به ایشان بخواند،‏ و به ایشان

كتاب و حکمت بياموزد و ایشان را پاک گرداند.‏ به تحقيق كه تو صاحب قدرت منيع و باحکمتى.‏

﴾١٣٠﴿

و م ن ي رْغ بُ‏ ع ن مِّلَّةِ‏ ا ‏ِبْر اهِيم ا ‏ِلَّا م ن

الْا خِ‏ ر ةِ‏ ل مِن الصَّ‏ الِحِ‏ ين

ۛ س فِه ن فْس ‏ُه

و ل ق دِ‏ اصْ‏ ط ف يْن اهُ‏ فِي الدُّنْي ا

و ا ‏ِنَّهُ‏ فِي ۛ

و كيست آنکه از كيش ابراهيم رو بگرداند مگر شخص سفيهى ‏)كه خود را نشناسد(؟!‏ حقا كه ما ابراهيم را در

دنيا برگزیدیم و به تحقيق كه او در روز رستاخيز از صالحان است.‏

﴾١٣١﴿

ا ‏ِذْ‏ ق ال ل هُ‏ ر بُّهُ‏ اَسْ‏ لِمْ‏

ۛ

و بياد آرید وقتى را كه پروردگارش به او گفت

«

ق ال اَسْ‏ ل مْتُ‏ لِر بِّ‏ الْع ال مِين

« گفت » تسليم شو،‏

به پروردگار جهانيان تسليم شدم.‏

»

﴾١٣٢﴿

مُّسْ‏ لِمُون

و و صَّ‏ ىَٰ‏ بِه ا ا ‏ِبْر اهِيمُ‏ ب نِيهِ‏ و ي عْقُوبُ‏ ي ا ب نِيَّ‏ ا ‏ِنَّ‏

ابراهيم فرزندان خود را با این وصيت كرد و یعقوب نيز ‏)عين وصيت را نمود(:‏

دین ‏)اسالم(‏ را برای شما برگزید.‏ پس نميرید مگر در حالى كه مسلمان باشيد.‏

»

«

﴾١٣٣﴿

اللَّه اصْ‏ ط ف ىَٰ‏ ل كُمُ‏ الدِّين ف ل ا ت مُوتُنَّ‏ ا ‏ِلَّا و اَنتُم

ای پسران من،‏ حقا كه خداوند

اَمْ‏ كُنتُمْ‏ شُه د اء ا ‏ِذْ‏ ح ض ر ي عْقُوب الْم وْتُ‏ ا ‏ِذْ‏ ق ال لِب نِيهِ‏ م ا ت عْبُدُون مِن ب عْدِي ق الُوا ن عْبُدُ‏

ا ‏ِل ‏َٰه ك و ا ‏ِل ‏َٰه ا ب اُِك ا ‏ِبْر اهِيم و ا ‏ِسْ‏ م اعِيل و ا ‏ِسْ‏ ح اق ا ‏ِل ‏َٰهًا و احِ‏ دًا و ن حْنُ‏ ل هُ‏ مُسْ‏ لِمُون

آیا شما در وقتيکه یعقوب را مرگ فرا رسيد حاضر بودید؟!‏ چون به فرزندان خود گفت

ميپرستيد؟

«

»

او تسليم هستيم.‏

« گفتند

»

﴾١٣٤﴿

تِلْك اُمَّةٌ‏ ق دْ‏ خ ل تْ‏

ۛ

بعد از من چه چيز را

خدای تو و خدای پدران تو ابراهيم،‏ اسماعيل و اسحق را ميپرستيم،‏ خدای یکتا را و ما به

ل ه ا م ا ك س ب تْ‏ و لكُم مَّا ك س بْتُ‏ ‏ْم

ۛ

و ل ا تُسْ‏ اَلُون ع مَّا ك انُوا ي عْم لُون

آنها امتى بودند كه بيگمان گذشتند،‏ هر آنچه كسب كردند از آن ایشان است،‏ و هر آنچه شما كسب كردید از آن

شما است.‏ و شما از اعمال ایشان مورد سوال قرار نميگيرید.‏


﴿١٣٥﴾ و ق الُوا كُونُوا هُودًا اَوْ‏

و ‏)اهل كتاب(‏ گفتند

ۛ ن ص ار ىَٰ‏ ت هْت دُوا

قُلْ‏ ب لْ‏ مِلَّة ا ‏ِبْر اهِيم ح نِيفًا

ۛ

«

یهود یا نصرانى باشيد تا رهياب شوید.‏

پاک ابراهيم ‏)را پيروی ميکنيم(‏ و او از مشركان نبود.‏

»

‏)برای شان(‏ بگو

«

»

﴾١٣٦﴿

و م ا ك ان مِن الْمُشْ‏ رِكِين

نخير،‏ بلکه آیين خالص و

قُولُوا ا م نَّا بِاللَّهِ‏ و م ا اُنزِل ا ‏ِل يْن ا و م ا اُنزِل ا ‏ِل ىَٰ‏ ا ‏ِبْر اهِيم و ا ‏ِسْ‏ م اعِيل و ا ‏ِسْ‏ ح اق و ي عْقُوب والْاَسْ‏ ب ا ‏ِط

و م ا اُوتِي مُوس ىَٰ‏ و عِيس ىَٰ‏ و م ا اُوتِي النَّبِيُّون مِن رَّبِّهِمْ‏ ل ا نُف رِّقُ‏ ب يْن اَح دٍ‏ مِّنْهُمْ‏ و نحْنُ‏ ل هُ‏ مُسْ‏ لِمُون

« بگویيد:‏

ما به خداوند و آنچه بما و به ابراهيم،‏ اسماعيل،‏ اسحق و یعقوب و دودمان او وحى شده ایمان داریم،‏ و

آنچه به موسى و عيسى داده شد و آنچه به ‏)همه(‏ پيامبران از جانب پروردگارشان داده شده است.‏ ما در ميان

هيچ یک از ایشان تفریق نميکنيم و ما به خداوند تسليم هستيم.‏

»

﴾١٣٧﴿

اللَّهُ‏

ف ا ‏ِنْ‏ ا م نُوا بِمِثْلِ‏ م ا ا م نتُم بِهِ‏ ف ق دِ‏ اهْت د وا

‏ۛو هُو السَّ‏ مِيعُ‏ الْع لِيمُ‏

ۛ

وَّ‏ ا ‏ِن ت و لَّوْا ف ا ‏ِنَّم ا هُمْ‏ فِي شِ‏ ق اقٍ‏

ف س ي كْفِيك هُمُ‏ ۛ

اگر ایشان بمانند آنچه شما به آن باور دارید ایمان آرند،‏ پس ایشان واقعاً‏ رهياب شده اند.‏ اگر سرپيچى كنند پس

ایشان واقعاً‏ در شقاق }۱{ اند.‏ و زود باشد كه خداوند شر ایشانرا از تو باز دارد.‏ و اوست شنوای دانا.‏

}۱{ از حق جدا شده ؛

﴿١٣٨﴾ صِبْغ ة اللَّهِ‏

ۛ

و م نْ‏ اَحْس نُ‏ مِن اللَّهِ‏ صِبْغ ةً‏

و ن حْنُ‏ ل هُ‏ ع ابِدُون ۛ

رنگ خدایى!‏ و كيست كه از خدا رنگى بهتر داده بتواند،‏ و ما تنها او را عبادت ميکنيم.‏

﴾١٣٩﴿

« بگو:‏

قُلْ‏ اَتُح اجُّون ن ا فِي اللَّهِ‏ و هُو ر بُّن ا و ر بُّكُمْ‏ و ل ن ا اَعْم الُن ا و ل كُمْ‏ اَعْم الُكُمْ‏ و ن حْنُ‏ ل هُ‏ مُخْ‏ لِصُ‏ ون

آیا شما در شأن خداوند با ما منازعه ميکنيد در حاليکه او پروردگار ما و پروردگار شماست؟!‏ و ما مسئول

كردار خود هستيم و شما ‏)هم(‏ مسئول كردار خود،‏ و ما به او مخلصيم.‏

»

﴾١٤٠﴿

اَمْ‏ ت قُولُون ا ‏ِنَّ‏ ا ‏ِبْر اهِيم و ا ‏ِسْ‏ م اعِيل و ا ‏ِسْ‏ ح اق و ي عْقُوب و الْاَسْ‏ ب اط ك انُوا هُودًا اَوْ‏ ن ص ار ىَٰ‏

اَاَنتُمْ‏ اَعْل مُ‏ اَمِ‏ اللَّهُ‏

ۛ

ۛ

و م نْ‏ اَظْل مُ‏ مِمَّن ك ت م ش ه اد ةً‏ عِند هُ‏ مِن اللَّهِ‏

ۛ

آیا ميگویيد كه ابراهيم،‏ اسماعيل،‏ اسحق،‏ یعقوب و دودمان او یهود یا نصرانى بودند؟ بگو

«

و م ا اللَّهُ‏ بِغ افِلٍ‏ ع مَّا ت عْم لُون

قُلْ‏

آیا شما بهتر ميدانيد

یا خدا؟ كيست ستمکارتر از كسيکه شهادتى را پنهان ميکند كه از جانب خداوند نزد او است،‏ و خداوند از آنچه

ميکنيد بى خبر نيست.‏

»

﴾١٤١﴿

تِلْك اُمَّةٌ‏ ق دْ‏ خ ل تْ‏

ۛ

ل ه ا م ا ك س ب تْ‏ و ل كُم مَّا ك س بْتُمْ‏

ۛ

و ل ا تُسْ‏ اَلُون ع مَّا ك انُوا ي عْم لُون

آنها مردمى بودند كه بيگمان گذشتند.‏ هر آنچه كسب كردند از آن ایشان است و هر آنچه شما كسب ميکنيد از

آن شما است.‏ شما از آنچه ایشان ميکردند مورد سوال قرار نميگيرید.‏


============================================================

============================================================

﴿١٤٢﴾ س ي قُولُ‏ السُّ‏ ف ه اءُ‏ مِن النَّاسِ‏ م ا و لَّاهُمْ‏ ع ن قِبْل تِهِمُ‏ الَّتِي ك انُوا ع ل يْه ا

و الْم غْرِبُ‏

ۛ

ۛ

ي هْدِي م ن ي ش اءُ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ صِر اطٍ‏ مُّسْ‏ ت قِيمٍ‏

بيخردان از مردم بزودی خواهند گفت:‏

«

قُل لِّلَّهِ‏ الْم شْ‏ رِقُ‏

ایشان را از قبله ای كه بر آن بودند،‏ چه چيز باز گردانيد؟

مشرق و مغرب از آن خداست هر كسى را خواهد براه راست رهياب ميسازد.‏

« بگو:‏ »

»

ۛ

﴾١٤٣﴿

و ك ذ ‏َٰلِك ج ع لْن اكُمْ‏ اُمَّةً‏ و س طًا لِّت كُونُوا شُ‏ ه د اء ع ل ى النَّاسِ‏ و ي كُون الرَّسُ‏ ولُ‏ ع ل يْكُمْ‏

ش هِيدًا ۛ و م ا ج ع لْن ا الْقِبْل ة الَّتِي كُنت ع ل يْه ا ا ‏ِلَّا لِن عْل م م ن ي تَّبِعُ‏ الرَّسُ‏ ول مِمَّن ي نق لِبُ‏ ع ل ىَٰ‏

ع قِب يْهِ‏ و ا ‏ِن ك ان تْ‏ ل ك بِير ةً‏ ا ‏ِلَّا ع ل ى الَّذِين ه د ى اللَّهُ‏ و م ا ك ان اللَّهُ‏ لِيُضِيع ا ‏ِيم ان كُمْ‏

بِالنَّاسِ‏ ل ر ءُوفٌ‏ رَّحِ‏ يمٌ‏

ۛ

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه

و بدینگونه شما را امتى ميانه ساختيم تا بر مردم گواه باشيد،‏ و پيامبر بر شما گواه باشد.‏ و ما آن قبله ای را كه

تو بر آن بودی مقرر نداشتيم مگر برای اینکه كسى را كه از پيامبر پيروی ميکند از كسى كه به عقب خویش

برميگردد،‏ متمایز سازیم.‏ هرچند این كاری است بس دشوار،‏ مگر بر كسانيکه خداوند ایشانرا رهياب گردانيده

است.‏ و خداوند هرگز ایمان ‏)یعنى نمازهای(‏ شما را ضایع نمى گرداند.‏ حقا كه خداوند بمردم واقعاً‏ مهربان و

بخشاینده است.‏

﴾١٤٤﴿

الْح ر امِ‏

رَّبِّهِمْ‏

ق دْ‏ ن ر ىَٰ‏ ت ق لُّب و جْهِك فِي السَّ‏ م اءِ‏

ۛ

ف ل نُو لِّي نَّك قِبْل ةً‏ ت رْض اه ا

ۛ

ۛ

و ح يْثُ‏ م ا كُنتُمْ‏ ف و لُّوا وُجُوه كُمْ‏ ش طْر هُ‏

ۛ

ۛ

و م ا اللَّهُ‏ بِغ افِلٍ‏ عمَّا ي عْم لُون

ف و لِّ‏ و جْه ك ش طْر الْم سْ‏ جِ‏ دِ‏

و ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين اُوتُوا الْكِت اب ل ي عْل مُون اَنَّهُ‏ الْح قُّ‏ مِن

ما دیدیم كه تو با نگاههای ‏)انتظار آلود(‏ جانب آسمان روی ميگردانى.‏ اكنون واقعاً‏ ما روی ترا بهمان قبله ای

برميگردانيم كه به آن خشنود شوی.‏ پس روی خود را بسوی مسجد حرام بگردان ‏)و به(‏ هر جایى كه بودید پس

روی خود را به آن جانب بگردانيد.‏ واقعاً‏ كسانيکه به ایشان كتاب داده شده خوب ميدانند كه این امر حق است از

جانب پروردگارشان.‏ و خدا از آنچه ایشان ميکنند هرگز غافل نيست.‏


﴿١٤٥﴾ و ل ئِنْ‏ اَت يْت الَّذِين اُوتُوا الْكِت اب بِكُلِّ‏ ا ي ةٍ‏ مَّا ت بِعُوا قِبْل ت ك ۛ

ب عْضُ‏ هُم بِت ابِعٍ‏ قِبْل ة ب عْضٍ‏

الظَّالِمِين

و م ا اَنت بِت ابِعٍ‏ قِبْل ت هُمْ‏

ۛ

ۛ

و ل ئِنِ‏ اتَّب عْت اَهْو اء هُم مِّن ب عْدِ‏ م ا ج اء ك مِن الْعِلْمِ‏

ۛ

و م ا

ا ‏ِنَّك ا ‏ِذًا لَّمِن

واقعاً‏ اگر باهل كتاب هر نشانه ای را بياوری هرگز قبلۀ ترا پيروی نمى كنند،‏ و نى ‏)هم(‏ تو از قبلۀ ایشان پيروی

مى نمایى،‏ و نى بعض شان قبلۀ بعض دیگر را پيروی ميکنند.‏ واقعاً‏ بعد از این آگاهييکه بتو حاصل شد اگر از

هوای ‏)نفس(‏ ایشان پيروی نمایى،‏ در آن صورت تو یقيناً‏ از زمرۀ ستمکارانى.‏

﴾١٤٦﴿

ي عْل مُون

الَّذِين ا ت يْن اهُمُ‏ الْكِت اب ي عْرِفُون هُ‏ ك م ا ي عْرِفُون اَبْن اءهُ‏ ‏ْم

ۛ

و ا ‏ِنَّ‏ ف رِيقًا مِّنْهُمْ‏ ل ي كْتُمُون الْح قَّ‏ و هُمْ‏

كسانيکه به ایشان كتاب را دادیم او ‏)صلى الله عليه وسلم(‏ را طوری ميشناسند كه فرزندان خود را ميشناسند،‏ و

حقا كه گروهى از ایشان آگاهانه حق را پنهان ميکنند.‏

﴾١٤٧﴿

ۛ الْح قُّ‏ مِن رَّبِّك

ف ل ا ت كُون نَّ‏ مِن الْمُمْت رِين

این ‏)روی آوردن بسوی خانۀ كعبه(‏ حق است از جانب پروردگار تو،‏ پس هرگز از زمرۀ شک كنندگان مباش.‏

﴾١٤٨﴿

و لِكُلٍّ‏ وِجْه ةٌ‏ هُو مُو لِّيه ا

اللَّه ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ق دِيرٌ‏

ف اسْ‏ ت بِقُوا الْخ يْر اتِ‏ ۛ

ۛ

اَيْن م ا ت كُونُوا ي ا ‏ْتِ‏ بِكُمُ‏ اللَّهُ‏ ج مِيعًا

ا ‏ِنَّ‏ ۛ

هر كسى جهتى دارد كه خداوند او را بسوی آن متوجه ميسازد،‏ پس در نيکوكاری از یکدیگر سبقت نمایيد.‏ هر

جایيکه باشيد خداوند همۀ شما را باز مى آورد،‏ حقا كه خداوند بر هر چيزی تواناست.‏

﴾١٤٩﴿

و مِنْ‏ ح يْثُ‏ خ ر جْت ف و لِّ‏ وجْه ك ش طْر الْم سْ‏ جِ‏ دِ‏ الْح ر امِ‏

بِغ افِلٍ‏ ع مَّا ت عْم لُون

ۛ

و ا ‏ِنَّهُ‏ ل لْح قُّ‏ مِن رَّبِّك

ۛ

و از هر جایى كه بيرون شدی پس روی خود را بسوی مسجد حرام بگردان،‏ و این واقعاً‏ حق است از جانب

پروردگار تو،‏ و خدا از آنچه ميکنيد غافل نيست.‏

﴾١٥٠﴿

و مِنْ‏ ح يْثُ‏ خ ر جْت ف و لِّ‏ و جْه ك ش طْر الْم سْ‏ جِ‏ دِ‏ الْح ر امِ‏

ۛ

و م ا اللَّهُ‏

و ح يْثُ‏ م ا كُنتُمْ‏ ف و لُّوا وُجُوه كُمْ‏

ش طْر هُ‏ لِئ لَّا ي كُون لِلنَّاسِ‏ ع ل يْكُمْ‏ حُجَّةٌ‏ ا ‏ِلَّا الَّذِين ظ ل مُوا مِنْهُمْ‏ ف ل ا ت خْ‏ ش وْهُمْ‏ و اخْ‏ ش وْ‏ نِي و لِاُتِ‏ ‏َّم

نِعْم تِي ع ل يْكُمْ‏ و ل ع لَّكُمْ‏ ت هْت دُون

و از هر جایى كه بيرون شدی روی خود را جانب مسجد حرام بگردان،‏ و هر جا كه باشيد،‏ روی خود را بسوی آن

بگردانيد تا مردم دليلى بر ضد شما نداشته باشند،‏ جز ظالمان ایشان ‏)كه از شما دست بردار نيستند(.‏ پس از

ایشان مترسيد و از من بترسيد،‏ و تا من نعمت خویش را بر شما تمام كنم و باشد كه شما رهياب شوید.‏


﴿١٥١﴾ ك م ا اَرْس لْن ا فِيكُمْ‏ ر سُ‏ ولًا مِّنكُمْ‏ ي تْلُو ع ل يْكُمْ‏ ا ي اتِن ا و يُز كِّيكُمْ‏ و يُع لِّمُكُمُ‏ الْكِت اب و الْحِ‏ كْمة

و يُع لِّمُكُم مَّا ل مْ‏ ت كُونُوا ت عْل مُون

همانگونه كه در ميان شما رسولى از شما فرستادیم كه آیات ما را بر شما ميخواند و شما را پاكيزه مى سازد.‏

بشما كتاب و حکمت مى آموزد و چيزی را كه ‏)پيش ازین(‏ نميدانستيد بشما مى آموزد.‏

﴾١٥٢﴿

ف اذْكُرُونِي اَذْكُرْكُمْ‏ و اشْ‏ كُرُوا لِي و ل ا ت كْفُرُونِ‏

پس مرا یاد كنيد تا من شما را یاد كنم و مرا سپاس گذارید و ناسپاسى ننمایيد.‏

﴾١٥٣﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا اسْ‏ ت عِينُوا بِالصَّ‏ بْرِ‏ و الصَّ‏ ل اةِ‏

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه م ع الصَّ‏ ابِرِين

ای مؤمنان،‏ از شکيبایى و نماز یاری جویيد.‏ حقا كه خداوند با شکيبایان است.‏

﴾١٥٤﴿

و لا ت قُولُوا لِم ن يُقْت لُ‏ فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ اَمْو ا ‏ٌت

ۛ

ب لْ‏ اَحْي اءٌ‏ و ل ‏َٰكِن لَّا ت شْ‏ عُرُون

و به كسانيکه در راه خدا كشته ميشوند مرده مگویيد،‏ بلکه ‏)آنها(‏ زنده اند مگر شما درک نمى كنيد.‏

﴾١٥٥﴿

الصَّ‏ ابِرِين

و ل ن بْلُو نَّكُم بِش يْ‏ ءٍ‏ مِّن الْخ وْفِ‏ و الْجُوعِ‏ و نقْصٍ‏ مِّن الْاَمْو الِ‏ و الْاَنفُسِ‏ و الثَّم ر ا ‏ِت

و ب شِّرِ‏ ۛ

همانا ما شما را به چيزی از ترس و گرسنگى و به زیان مالى و جانى و كمبود ميوه ها مى آزمایيم،‏ و مژده بده

شکيبایان را.‏

﴾١٥٦﴿

الَّذِين ا ‏ِذ ا اَص اب تْهُم مُّصِيب ةٌ‏ ق الُوا ا ‏ِنَّا لِلَّهِ‏ و ا ‏ِنَّا ا ‏ِل يْهِ‏ ر اجِ‏ عُون

آنانيکه چون به ایشان مصيبتى مى رسد،‏ مى گویند:‏ < حقا كه ما از خدایيم و حقا كه به سوی خدا باز مى

» گردیم.‏

﴾١٥٧﴿

اُول ‏َٰئِك ع ل يْهِمْ‏ ص ل و اتٌ‏ مِّن رَّبِّهِمْ‏ و ر حْم ةٌ‏

ۛ

و اُول ‏َٰئِك هُمُ‏ الْمُهْت دُون

همين هایند كه عنایات و مهربانى های پروردگارشان شامل حال آنها شده و همين هایند رهياب.‏

﴾١٥٨﴿

بِهِم ا

ا ‏ِنَّ‏ الصَّ‏ ف ا و الْم رْو ة مِن ش ع اُِرِ‏ اللَّهِ‏

ۛ

ۛ

و م ن ت ط وَّع خ يْرًا ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ش اكِرٌ‏ ع لِي ‏ٌم

ف م نْ‏ ح جَّ‏ الْب يْت اَوِ‏ اعْت م ر ف ل ا جُن اح ع ل يْهِ‏ اَن ي طَّوَّف

حقا كه صفا و مروه از نشانه های خداست.‏ پس كسيکه خانۀ ‏)خدا(‏ را حج كند یا عمره بجا آرد بر او گناهى

نيست كه بگرد این دو طواف نماید،‏ و كسانيکه از فرمان خدا به ميل خود شان ‏)در انجام كارهای نيک(‏ اطاعت

ميورزند،‏ پس حقا كه خداوند ‏)در برابر عمل اوشان(‏ شکرگزار و ‏)به كارهای شان(‏ دانا است.‏

﴾١٥٩﴿

ۛ الْكِت ابِ‏

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ي كْتُمُون م ا اَنز لْن ا مِن الْب يِّن اتِ‏ و الْهُد ىَٰ‏ مِن ب عْدِ‏ م ا ب يَّنَّاهُ‏ لِلنَّاسِ‏ فِي

اُول ‏َٰئِك ي لْع نُهُمُ‏ اللَّهُ‏ و ي لْع نُهُمُ‏ اللَّاعِنُون


به تحقيق آنانى كه نشانه های روشن و رهنمودهایى را كه فرستادیم كتمان ميکنند بعد از آنکه آنرا در كتاب

برای مردم بيان نمودیم،‏ همين هایند كه ایشانرا خدا و همه لعنت كنندگان مورد لعن قرار ميدهند.‏

﴾١٦٠﴿

ا ‏ِلَّا الَّذِين ت ابُوا و اَصْ‏ ل حُوا و ب يَّنُوا ف اُول ‏َٰئِك اَتُوبُ‏ ع ل يْهِمْ‏

ۛ

واَن ا التَّوَّابُ‏ الرَّحِ‏ ي ‏ُم

مگر كسانيکه توبه كردند،‏ به اصالح ‏)اعمال خویش(‏ پرداختند و ‏)حقيقت را(‏ بيان كردند،‏ همين هایند كه توبۀ

ایشان را ميپذیرم و منم آن توبه پذیر مهربان.‏

﴾١٦١﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ك ف رُوا و م اتُوا و هُمْ‏ كُفَّارٌ‏ اُول ‏َٰئِك ع ل يْهِمْ‏ ل عْن ةُ‏ اللَّهِ‏ و الْم ل اُِك ةِ‏ و النَّاسِ‏ اَجْم عِين

آنانيکه كافر شده اند و در حال كفر مردند،‏ ایشان مورد لعنت خدا،‏ فرشتگان و همه مردم قرار مى گيرند.‏

﴿١٦٢﴾ خ الِدِين فِيه ا

ۛ

ل ا يُخ فَّفُ‏ ع نْهُمُ‏ الْع ذ ابُ‏ و ل ا هُمْ‏ يُنظ رُون

در آن ‏)عذاب(‏ هميشه بسر ميبرند،‏ از ایشان عذاب تخفيف نمى یابد،‏ و نى هم به ایشان مهلت داده ميشود.‏

﴾١٦٣﴿

و ا ‏ِل ‏َٰهُكُمْ‏ ا ‏ِل ‏َٰهٌ‏ و احِ‏ دٌ‏

ۛ

لَّا ا ‏ِل ‏َٰه ا ‏ِلَّا هُو الرَّحْم ‏َٰنُ‏ الرَّحِ‏ يمُ‏

و خدای شما خدای یگانه است.‏ جز او هيچ معبودی نيست،‏ بخشایندۀ مهربان است.‏

﴾١٦٤﴿

ا ‏ِنَّ‏ فِي خ لْقِ‏ السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏ و اخْ‏ تِل افِ‏ اللَّيْلِ‏ و النَّه ارِ‏ و الْفُلْكِ‏ الَّتِي ت جْرِي فِي الْب حْرِ‏ بِم ا

ي نف عُ‏ النَّاس و م ا اَنز ل اللَّهُ‏ مِن السَّ‏ م اءِ‏ مِن مَّاءٍ‏ ف اَحْي ا بِهِ‏ الْاَرْض ب عْد م وْ‏ تِه ا و ب ثَّ‏ فِيه ا مِن كُ‏ ‏ِّل

د ابَّةٍ‏ و ت صْ‏ رِيفِ‏ الرِّي احِ‏ و السَّ‏ ح ابِ‏ الْمُس خَّ‏ رِ‏ ب يْن السَّ‏ م اءِ‏ و الْاَرْضِ‏ ل ا ي اتٍ‏ لِّق وْمٍ‏ ي عْقِلُون

به تحقيق كه در آفرینش آسمان ها و زمين،‏ اختالف شب و روز و در كشتى هایى كه در بحر به سود مردم آمد و

شد ميکنند،‏ در بارانيکه خداوند آنرا از آسمان نازل كرده و بوسيلۀ آن زمين را بعد از آنکه مرده بود زنده

گردانيده،‏ و جانداران را در روی زمين بهرسو گسترده ساخته است،‏ همچنين در تغيير ‏)مسير(‏ بادها و ابرهایيکه

در بين آسمان و زمين رام شونده اند ‏)یعنى مسير خویش را مى پيمایند،‏ در هر یک از آنها(‏ یقيناً‏ نشانه هایى

است ‏)بوجود خدا و یگانگى او(‏ برای مردمى كه عقل دارند.‏

﴾١٦٥﴿

و مِن النَّاسِ‏ م ن ي تَّخِ‏ ذُ‏ مِن دُونِ‏ اللَّهِ‏ اَند ادًا يُحِ‏ بُّون هُمْ‏ ك حُبِّ‏ اللَّهِ‏

ۛ

و الَّذِين ا م نُوا اَش دُّ‏ حُبًّا

لِّلَّهِ‏ ‏ۛو ل وْ‏ ي ر ى الَّذِين ظ ل مُوا ا ‏ِذْ‏ ي ر وْن الْع ذ اب اَنَّ‏ الْقُوَّة لِلَّهِ‏ ج مِيعًا و اَنَّ‏ اللَّه ش دِيدُ‏ الْع ذ ا ‏ِب

‏)با این هم(‏ هستند مردميکه بغير از خدای برحق معبودان دیگری را ‏)به پرستش(‏ ميگيرند.‏ ایشان را طوری

دوست ميدارند كه باید خدا را دوست داشته باشند.‏ اما آنانى كه ‏)به خدا(‏ ایمان دارند،‏ محبت شان به خدا

‏)نسبت به محبت مشركان در برابر معبودان شان(‏ شدیدتر است.‏ ستمکاران هنگاميکه عذاب ‏)خدا(‏ را ببينند به

این حقيقت پى ميبرند كه همۀ نيروها تنها از آن خداست.‏ و بى شک خداوند سخت عذاب كننده است.‏

﴾١٦٦﴿

ا ‏ِذْ‏ ت ب رَّاَ‏ الَّذِين اتُّبِعُوا مِن الَّذِين اتَّب عُوا و ر اَوُا الْع ذ اب و ت ق طَّع تْ‏ بِهِمُ‏ الْاَسْ‏ ب ا ‏ُب

درین حالت است كه پيشوایان از پيروان خود بيزاری مى جویند.‏ عذاب را ميبينند و همه وسایل از ایشان قطع

ميشود.‏


ۛ

﴿١٦٧﴾ و ق ال الَّذِين اتَّب عُوا ل وْ‏ اَنَّ‏ ل ن ا ك رَّةً‏ ف ن ت ب رَّاَ‏ مِنْهُمْ‏ ك م ا ت ب رَّءُوا مِنَّا ۛ

ح س ر اتٍ‏ ع ل يْهِمْ‏ و م ا هُم بِخ ارِجِ‏ ين مِن النَّارِ‏

درین حال پيروان ميگویند

«

همچنانکه ایشان از ما بيزاری جستند.‏

»

ك ذ ‏َٰلِك يُرِيهِمُ‏ اللَّهُ‏ اَعْم ال هُمْ‏

ای كاش به ما فرصتى ‏)دیگر(‏ داده ميشد تا ما هم از ایشان بيزاری ميجستيم،‏

شان مى نمایاند،‏ و ایشان از آتش ‏)دوزخ(‏ بيرون شده نميتوانند.‏

﴾١٦٨﴿

ع دُوٌّ‏ مُّبِينٌ‏

‏)آری(‏ بدین ترتيب خداوند اعمال شان را به آنها برای حسرت خوردن

ي ا اَيُّه ا النَّاسُ‏ كُلُوا مِمَّا فِي الْاَرْضِ‏ ح ل الًا ط يِّبًا و ل ا ت تَّبِعُوا خُطُو اتِ‏ الشَّيْط انِ‏

ا ‏ِنَّهُ‏ ل كُمْ‏ ۛ

ای مردم،‏ از آنچه در روی زمين است حالل و پاكيزه بخورید،‏ و از گامهای شيطان پيروی نکنيد كه او برای شما

دشمن آشکار است.‏

﴾١٦٩﴿

ا ‏ِنَّم ا ي ا ‏ْمُرُكُم بِالسُّ‏ وءِ‏ و الْف حْش اءِ‏ و اَن ت قُولُوا ع ل ى اللَّهِ‏ م ا ل ا ت عْل مُون

به تحقيق كه ‏)شيطان(‏ شما را بکارهای بد و ننگين فرا ميخواند و به اینکه به خدا چيزی را نسبت دهيد كه

نميدانيد.‏

﴾١٧٠﴿

و ا ‏ِذ ا قِيل ل هُمُ‏ اتَّبِعُوا م ا اَنز ل اللَّهُ‏ ق الُوا ب لْ‏ ن تَّبِعُ‏ م ا اَلْف يْن ا ع ل يْهِ‏ ا ب اء ن ا

ي عْقِلُون ش يْئًا و ل ا ي هْت دُون

و چون به مشركان گفته شود

ۛ

«

ميکنيم كه پدران خود را بران یافته ایم.‏

نيافته بودند؟!‏

از آنچه خدا نازل گردانيده پيروی كنيد،‏

« ميگویند »

»

﴾١٧١﴿

ل ا ي عْقِلُون

اَو ل وْ‏ ك ان ا ب اؤُهُمْ‏ ل ا

نخير ما از روشى پيروی

آیا اینچنين نيست كه پدران شان چيزی را نمى فهميدند و هدایت

و م ث لُ‏ الَّذِين ك ف رُوا ك م ث لِ‏ الَّذِي ي نْعِقُ‏ بِم ا ل ا ي سْ‏ م عُ‏ ا ‏ِلَّا دُع اءً‏ و نِد ا ‏ًء ۛ صُ‏ مٌّ‏ بُكْمٌ‏ عُمْيٌ‏ ف هُمْ‏

مثال ‏)تو در دعوت(‏ كافران بسان كسى است كه ‏)حيوانات را برای نجات از خطر(‏ صدا ميزند ولى آنها چيزی جز

صدا و آواز نمى شوند.‏ ایشان ‏)در حقيقت(‏ كر،‏ گنگ و نابينایند و چيزی نمى فهمند.‏

﴾١٧٢﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا كُلُوا مِن ط يِّب اتِ‏ م ا ر ز قْن اكُمْ‏ و اشْ‏ كُرُوا لِلَّهِ‏ ا ‏ِن كُنتُمْ‏ ا ‏ِيَّاهُ‏ ت عْبُدُون

ای مؤمنان،‏ از چيزهای پاكيزه ای كه برای شما روزی گردانيده ایم بخورید،‏ و خدا را سپاس گذارید،‏ اگر خاص او

را پرستش ميکنيد.‏

﴾١٧٣﴿

ا ‏ِنَّم ا ح رَّم ع ل يْكُمُ‏ الْم يْت ة و الدَّم و ل حْم الْخِ‏ نزِيرِ‏ و م ا اُهِلَّ‏ بِهِ‏ لِغ يْرِ‏ اللَّهِ‏

و ل ا ع ادٍ‏ ف ل ا ا ‏ِثْم ع ل يْهِ‏

ۛ

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه غ فُورٌ‏ رَّحِ‏ يمٌ‏

ف م نِ‏ اضْ‏ طُرَّ‏ غ يْر ب اغٍ‏


خداوند تنها بر شما ‏)گوشت(‏ خودمرده،‏ خون و گوشت خوک را حرام گردانيده،‏ و ‏)نيز(‏ آنچه را در ‏)هنگام(‏ ذبح

نام غير خدا بر آن برده شده باشد.‏ چون كسى ناچار شد،‏ در صورتيکه از حد نگذرد و تجاوز نکند،‏ پس ‏)در

خوردن آن(‏ گناهى بوی عاید نميشود.‏ همانا خداوند آمرزگاری مهربان است.‏

﴾١٧٤﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ي كْتُمُون م ا اَنز ل اللَّهُ‏ مِن الْكِت ابِ‏ و ي شْ‏ ت رُون بِهِ‏ ث م نًا ق لِيلًا

ۛ

بُطُونِهِمْ‏ ا ‏ِلَّا النَّار و ل ا يُك لِّمُهُمُ‏ اللَّهُ‏ ي وْم الْقِي ام ةِ‏ و ل ا يُز كِّيهِمْ‏ و ل هُمْ‏ ع ذ ابٌ‏ اَلِيمٌ‏

اُول ‏َٰئِك م ا ي ا ‏ْكُلُون فِي

كسانيکه آنچه را از كتاب خدا نازل گردیده ميپوشانند و آنرا به بهای ناچيز ميفروشند،‏ ایشان جز آتش چيزی

دیگر در شکم های خود نميخورند،‏ خداوند در روز قيامت با ایشان سخن نميزند،‏ ایشانرا تزكيه نميکند،‏ و برای

شان عذابى است دردناک.‏

﴾١٧٥﴿

اُول ‏َٰئِك الَّذِين اشْ‏ ت ر وُا الضَّ‏ ل ال ة بِالْهُد ىَٰ‏ و الْع ذ اب بِالْم غْفِر ‏ِة

ۛ

ف م ا اَصْ‏ ب ر هُمْ‏ ع ل ى النَّارِ‏

آنها كسانى اند كه گمراهى را به هدایت و عذاب را به آمرزش خریده اند،‏ پس چه چيزی ایشان را به آتش ‏)دوزخ

اینقدر(‏ صبور ساخته است؟!‏

﴾١٧٦﴿

ذ ‏َٰلِك بِاَنَّ‏ اللَّه ن زَّل الْكِت اب بِالْح ‏ِّق

ۛ

و ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين اخْ‏ ت ل فُوا فِي الْكِت ابِ‏ ل فِي شِ‏ ق اقٍ‏ ب عِيدٍ‏

این ‏)تباهى شان(‏ از سببى است كه خداوند این كتاب را بحق فرستاده است،‏ و كسانيکه در كتاب اختالف

ورزیدند در نهایت پراگندگى ‏)یعنى بدبختى(‏ قرار دارند.‏

﴾١٧٧﴿

لَّيْس الْبِرَّ‏ اَن تُو لُّوا وُجُوه كُمْ‏ قِب ل الْم شْ‏ رِقِ‏ و الْم غْرِبِ‏ و ل ‏َٰكِنَّ‏ الْبِرَّ‏ م نْ‏ ا م ن بِاللَّهِ‏ و الْي وْمِ‏ الْا خِ‏ ‏ِر

و الْم ل اُِك ةِ‏ و الْكِت ابِ‏ و النَّبِيِّين و ا ت ى الْم ال ع ل ىَٰ‏ حُبِّهِ‏ ذ وِي الْقُرْب ىَٰ‏ و الْي ت ام ىَٰ‏ و الْم س اكِين

و ابْن

السَّ‏ بِيلِ‏ و السَّ‏ اُِلِين و فِي الرِّق ابِ‏ و اَق ام الصَّ‏ ل اة و ا ت ى الزَّك اة و الْمُوفُون بِع هْدِهِمْ‏ ا ‏ِذ ا

ع اه دُوا

الْمُتَّقُون

ۛ

و الصَّ‏ ابِرِين فِي الْب ا ‏ْس اءِ‏ و الضَّ‏ رَّاءِ‏ و حِ‏ ين الْب ا ‏ْسِ‏

ۛ

اُول ‏َٰئِك الَّذِين ص د قُوا

ۛ و اُول ‏َٰئِك هُمُ‏

نيکى ‏)تنها(‏ این نيست كه روی خود را بسوی مشرق و مغرب بگردانيد،‏ مگر نيکى ‏)واقعى(‏ از آن كسانى است كه

به خدا،‏ روز جزاء،‏ فرشتگان،‏ كتاب و پيامبران ایمان آورده اند،‏ مال خود را باوجود محبت به آن به خویشاوندان،‏

یتيمان،‏ مسکينان،‏ واماندگان در راه،‏ سایالن و برای رهایى بردگان پرداختند،‏ نماز را بتمام و كمال ادا كردند،‏

زكات را پرداختند و كسانى كه چون پيمانى بستند به عهد خویش وفا كردند،‏ و در برابر سختى ها و بيماری ها و

در هنگام كارزار از خود شکيبایى نشان دادند،‏ همين هایند كه راست گفتند و همين هایند پرهيزگار.‏


﴿١٧٨﴾ ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا كُتِب ع ل يْكُمُ‏ الْقِص اصُ‏ فِي الْق تْل ى الْحُرُّ‏ بِالْحُرِّ‏ و الْع بْدُ‏ بِالْع بْدِ‏ و الْاُنث ىَٰ‏

بِالْاُنث ىَٰ‏ ف م نْ‏ عُفِي ل هُ‏ مِنْ‏ اَخِ‏ يهِ‏ ش يْ‏ ءٌ‏ ف اتِّب اعٌ‏ بِالْم عْرُوفِ‏ و اَد اءٌ‏ ا ‏ِل يْهِ‏ بِا ‏ِحْس انٍ‏ ذ ‏َٰلِك ت خْ‏ فِيفٌ‏

ۛ

ۛ

ۛ

مِّن رَّبِّكُمْ‏ و ر حْم ‏ٌة

ۛ

ف م نِ‏ اعْت د ىَٰ‏ ب عْد ذ ‏َٰلِك ف ل هُ‏ ع ذ ابٌ‏ اَلِيمٌ‏

ای مؤمنان،‏ بر شما قصاص در كشتگان فرض شده است:‏ آزاد در برابر آزاد،‏ برده در برابر برده،‏ و زن در برابر زن.‏

اگر كسى از طرف برادر ‏)دینى(‏ خود به چيزی مورد عفو قرار گيرد،‏ پس باید این كار به شيوۀ پسندیده ای

پيگيری شود ‏)یعنى حال دیت دهنده در نظر گرفته شود(‏ و ‏)قاتل نيز(‏ بتوجه شایسته ای این پول را بپردازد.‏ این

تخفيفى است از جانب پروردگار شما و مرحمتى.‏ اگر كسى بعد ازین به تجاوز پرداخت،‏ پس برایش عذابى است

دردناک.‏

﴾١٧٩﴿

و ل كُمْ‏ فِي الْقِص اصِ‏ ح ي اةٌ‏ ي ا اُولِي الْاَلْب ابِ‏ ل ع لَّكُمْ‏ ت تَّقُون

و برای شما در قصاص زندگى است،‏ ای مردم خردمند،‏ تا باشد كه ‏)از عواقب كشتارهای ناحق خویش(‏ بترسيد.‏

﴿١٨٠﴾ كُتِب ع ل يْكُمْ‏ ا ‏ِذ ا ح ض ر اَح د كُمُ‏ الْم وْتُ‏ ا ‏ِن ت ر ك خ يْرًا الْو صِيَّةُ‏ لِلْو الِد يْنِ‏ و الْاَقْر بِين

بِالْم عْرُوفِ‏

‏ۛح قًّا ع ل ى الْمُتَّقِين

چون یکى از شما را مرگ فرا رسد،‏ اگر ‏)از خود(‏ دارایى گذاشته باشد،‏ بر شما فرض است كه برای پدر،‏ مادر و

وابستگان خود به شيوه پسندیده ای وصيت كنيد.‏ ‏)این كار(‏ حقى است بر پرهيزگاران.‏

﴾١٨١﴿

ف م ن ب دَّل هُ‏ ب عْد م ا س مِع هُ‏ ف ا ‏ِنَّم ا ا ‏ِثْمُهُ‏ ع ل ى الَّذِين يُب دِّلُون ‏ُه

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه س مِيعٌ‏ ع لِيمٌ‏

چون كسى وصيت را بعد از آنکه شنيد تغيير داد،‏ پس بيگمان گناه آن بر كسانى است كه آنرا تغيير داده اند.‏

حقا كه خداوند شنوا و دانا است.‏

﴾١٨٢﴿

ف م نْ‏ خ اف مِن

مُّوصٍ‏ ج ن فًا اَوْ‏ ا ‏ِثْمًا ف اَصْ‏ ل ح ب يْن هُمْ‏ ف ل ا ا ‏ِثْم ع ل يْ‏ ‏ِه

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه غ فُورٌ‏ رَّحِ‏ يمٌ‏

چون كسى در مورد وصيت كننده بيمِ‏ جانب داری یا گناهى را داشت،‏ و ‏)به این سبب(‏ در صدد اصالح بين

ایشان برآمد،‏ پس بروی گناهى نيست.‏ حقا كه خداوند آمرزگار مهربان است.‏

﴾١٨٣﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا كُتِب ع ل يْكُمُ‏ الصِّ‏ ي امُ‏ ك م ا كُتِب ع ل ى الَّذِين مِن ق بْلِكُمْ‏ ل ع لَّكُمْ‏ ت تَّقُون

ای مؤمنان،‏ روزه بر شما فرض شده،‏ همچنان كه بر كسانى كه پيش از شما بودند فرض گردیده بود،‏ تا باشد كه

شما پرهيزگار شوید.‏

ۛ

اَيَّامًا مَّعْدُود اتٍ‏ ف م ن ك ان مِنكُم مَّرِيضً‏ ا اَوْ‏ ع ل ىَٰ‏ س ف رٍ‏ ف عِدَّةٌ‏ مِّنْ‏ اَيَّامٍ‏ اُخ ر و ع ل ى الَّذِين

يُطِيقُون هُ‏ فِدْي ةٌ‏ ط ع امُ‏ مِسْ‏ كِينٍ‏ ف م ن ت ط وَّع خ يْرًا ف هُو خ يْرٌ‏ لَّهُ‏ و اَن ت صُ‏ ومُوا خ يْرٌ‏ لَّكُمْ‏ ا ‏ِن كُنتُ‏ ‏ْم

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

﴾١٨٤﴿

ت عْل مُون


‏)روزه(‏ چند روز شمرده شده ای ‏)است(،‏ چون كسى از شما مریض یا به سفر باشد،‏ پس روزی چند از روزهای

دیگر را ‏)بعوض آن روزهایى كه خورده است(‏ روزه بگيرد،‏ برای آنانيکه توان روزه گرفتن را ندارند ‏)بعوض هر روز

روزه(‏ فدیه ایست به غذا دادن ‏)یک(‏ مسکين،‏ اگر كسى بگونۀ رضاكارانه ‏)فدیه(‏ بيشتر بدهد این برایش بهتر

است،‏ و اگر روزه بگيرید برا ی شما بهتر است اگر بدانيد.‏

﴿١٨٥﴾ ش هْرُ‏ ر م ض ان الَّذِي اُنزِل فِيهِ‏ الْقُرْا نُ‏ هُدًى لِّلنَّاسِ‏ و ب يِّن اتٍ‏ مِّن الْهُد ىَٰ‏ و الْفُرْق انِ‏

مِنكُمُ‏ الشَّهْر ف لْي صُ‏ مْ‏ ‏ُه

ۛ

ۛ

و م ن ك ان م رِيضً‏ ا اَوْ‏ ع ل ىَٰ‏ س ف رٍ‏ ف عِدَّةٌ‏ مِّنْ‏ اَيَّامٍ‏ اُخ ر

ۛ

و ل ا يُرِيدُ‏ بِكُمُ‏ الْعُسْ‏ ر و لِتُكْمِلُوا الْعِدَّة و لِتُك بِّرُوا اللَّه ع ل ىَٰ‏ م ا ه د اكُمْ‏ و ل ع لَّكُمْ‏ ت شْ‏ كُرُون

ف م ن ش هِد

يُرِيدُ‏ اللَّهُ‏ بِكُمُ‏ الْيُسْ‏ ر

ماه رمضان آن است كه در آن قرآن نازل شده است،‏ هدایتى برای مردم و دالیل روشنى از هدایت،‏ و فرق گزار

‏)بين حق و باطل(.‏ چون كسى از شما درین ماه مقيم باشد آنرا روزه بگيرد،‏ و اگر كسى مریض یا به سفر باشد ‏)و

روزه را خورده باشد(‏ پس تعدادی از روزهای دیگر را ‏)روزه بگيرد(.‏ خداوند برای شما ارادۀ آسانى را دارد و ارادۀ

دشواری را ندارد،‏ و تا تعداد ‏)روزهای روزه(‏ را تکميل كنيد و به خاطریکه خداوند شما را هدایت كرده است،‏ او را

به بزرگى یاد كنيد تا باشد كه شما سپاسگزار شوید.‏

﴾١٨٦﴿

و ا ‏ِذ ا س اَل ك عِب ادِي ع نِّي ف ا ‏ِنِّي ق رِي ‏ٌب

و لْيُؤْمِنُوا بِي ل ع لَّهُمْ‏ ي رْشُدُون

ۛ

اُجِ‏ يبُ‏ د عْو ة الدَّاعِ‏ ا ‏ِذ ا د ع انِ‏

ف لْي سْ‏ ت جِ‏ يبُوا لِي ۛ

و چون بندگان من از تو در بارۀ من بپرسند،‏ من یقيناً‏ ‏)به ایشان(‏ نزدیکم.‏ چون دعاكننده ای مرا بخواند،‏ دعایش

را اجابت ميکنم.‏ پس باید دعوت مرا بپذیرند و باید بمن ایمان آرند،‏ تا باشد كه براه راست رهنمون شوند.‏

﴾١٨٧﴿

اُحِ‏ لَّ‏ ل كُمْ‏ ل يْل ة الصِّ‏ ي امِ‏ الرَّف ثُ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ نِس اُِكُمْ‏

ۛ

اَنَّكُمْ‏ كُنتُمْ‏ ت خْ‏ ت انُون اَنفُس كُمْ‏ ف ت اب ع ل يْكُمْ‏ و ع ف ا ع نكُ‏ ‏ْم

ل كُمْ‏

هُنَّ‏ لِب اسٌ‏ لَّكُمْ‏ و اَنتُمْ‏ لِب اسٌ‏ لَّهُنَّ‏

ۛ

ۛ

ۛ

ع لِم اللَّهُ‏

ف الْا ن ب اشِ‏ رُوهُنَّ‏ و ابْت غُوا م ا ك ت ب اللَّهُ‏

و كُلُوا و اشْ‏ ر بُوا ح تَّىَٰ‏ ي ت ب يَّن ل كُمُ‏ الْخ يْطُ‏ الْاَبْي ضُ‏ مِن الْخ يْطِ‏ الْاَسْ‏ و دِ‏ مِن الْف جْرِ‏

الصِّ‏ ي ام ا ‏ِل ى اللَّيْلِ‏ ‏ۛو ل ا تُب اشِ‏ رُوهُنَّ‏ و اَنتُمْ‏ ع اكِفُون فِي الْم س اجِ‏ ‏ِد

ت قْر بُوه ا

ۛ

ۛ

ۛ

ك ذ ‏َٰلِك يُب يِّنُ‏ اللَّهُ‏ ا ي اتِهِ‏ لِلنَّاسِ‏ ل ع لَّهُمْ‏ ي تَّقُون

تِلْك حُدُودُ‏ اللَّهِ‏ ف ل ا

ثُمَّ‏ اَتِمُّوا

در شبهای روزه برای شما آميزش جنسى با زنان شما حالل است،‏ ایشان لباس شمایند و شما لباس ایشانيد.‏

خداوند ميدانست كه شما بخود خيانت ميکردید،‏ پس توبه شما را پذیرفت و از شما درگذشت،‏ پس اكنون

‏)ميتوانيد(‏ با ایشان آميزش كنيد،‏ و آنچه را كه خداوند نصيب شما گردانيده طلب نمایيد و بخورید و بياشاميد تا

هنگاميکه رشتۀ سفيد ‏)صبح(‏ از رشتۀ سياه ‏)شب(‏ جدا شود.‏ پس روزه خود را تا به شب تمام كنيد ‏)یعنى دوام

دهيد(.‏ در حاليکه شما در مساجد معتکف هستيد،‏ با زنان خویش آميزش جنسى ننمایيد.‏ این حدودی ‏)است

كه(‏ خداوند ‏)آنرا وضع كرده(‏ است،‏ پس بآن نزدیک مشوید.‏ خداوند این چنين آیه های خود را به مردم بيان

ميکند،‏ تا باشد كه پرهيزگار شوند.‏


﴿١٨٨﴾ و ل ا ت ا ‏ْكُلُوا اَمْو ال كُم ب يْن كُم بِالْب اطِلِ‏ و تُدْلُوا بِه ا ا ‏ِل ى الْحُكَّامِ‏ لِت ا ‏ْكُلُوا ف رِيقًا مِّنْ‏ اَمْو الِ‏

بِالْا ‏ِثْمِ‏ و اَنتُمْ‏ ت عْل مُون

النَّا ‏ِس

مالهای خود را در بين خویش بناحق مخورید،‏ ‏)بطوری(‏ كه آنرا بحاكمان ‏)رشوت(‏ بدهيد و بدینوسيله قسمتى از

مال مردم را به ناحق بخورید،‏ در حاليکه شما ميدانيد.‏

﴾١٨٩﴿

ي سْ‏ اَلُون ك ع نِ‏ الْاَهِلَّةِ‏

ظُهُورِه ا و ل ‏َٰكِنَّ‏ الْبِرَّ‏ م نِ‏ اتَّق ىَٰ‏

ۛ

قُلْ‏ هِي م و اقِيتُ‏ لِلنَّاسِ‏ و الْح جِّ‏

ۛ

و ا ‏ْتُوا ۛ

الْبُيُوت مِنْ‏ اَبْو ابِه ا

ۛ

و ل يْس الْبِرُّ‏ بِاَن ت ا ‏ْتُوا الْبُيُوت مِن

و اتَّقُوا اللَّه ل ع لَّكُمْ‏ تُفْلِحُون

از تو در مورد ماه های نو ميپرسند،‏ بگو این ها برای وقت شناسى مردم و ‏)تشخيص وقت(‏ حج است.‏ نيکویى این

نيست كه به خانه ها از عقب آن درآیيد،‏ ولى نيکویى از آن كسى است كه پرهيزگاری پيشه كند،‏ و به خانه ها از

دروازه های آن درآیيد و از خدا بترسيد تا باشد كه رستگار شوید.‏

﴾١٩٠﴿

و ق اتِلُوا فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ الَّذِين يُق اتِلُون كُمْ‏ و ل ا ت عْت دُوا

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ل ا يُحِ‏ بُّ‏ الْمُعْت دِين

و در راه خدا با آنهایى بجنگيد كه با شما مقاتله ميکنند.‏ ولى از حد مگذرید،‏ و حقا كه خداوند از حدگذرندگان را

دوست ندارد.‏

و اقْتُلُوهُمْ‏ ح يْثُ‏ ث قِفْتُمُوهُمْ‏ و اَخْ‏ رِجُوهُم مِّنْ‏ ح يْثُ‏ اَخْ‏ ر جُوكُمْ‏ و الْفِتْن ةُ‏ اَش دُّ‏ مِن الْق تْلِ‏

تُق اتِلُوهُمْ‏ عِند الْم سْ‏ جِ‏ دِ‏ الْح ر امِ‏ ح تَّىَٰ‏ يُق اتِلُوكُمْ‏ فِي ‏ِه ف ا ‏ِن ق ات لُوكُمْ‏ ف اقْتُلُوهُمْ‏ ك ذ ‏َٰلِك ج ز اءُ‏

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

﴾١٩١﴿

الْك افِرِين

مشركان را در هرجایيکه یافتيد بکشيد و از جایى كه شما را بيرون كردند آنها را بيرون كنيد،‏ و فتنه انگيزی

و ل ا

‏)یعنى شرک(‏ از قتل ‏)هم گناه(‏ بزرگتر است،‏ به ایشان در نزد مسجد حرام قتال مکنيد مگر در حاليکه با شما در

آنجا مقاتله كنند،‏ پس اگر ایشان در ‏)مسجدالحرام(‏ با شما مقاتله كردند شما هم ایشانرا ‏)در آنجا(‏ بکشيد.‏

اینچنين است پاداش كافران.‏

﴾١٩٢﴿

ف ا ‏ِنِ‏ انت ه وْا ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه غ فُورٌ‏ رَّحِ‏ يمٌ‏

اما اگر ایشان ‏)از تجاوز(‏ دست بکشند،‏ پس حقا كه خداوند آمرزگار و مهربان است.‏

﴾١٩٣﴿

و ق اتِلُوهُمْ‏ ح تَّىَٰ‏ ل ا ت كُون فِتْن ةٌ‏ و ي كُون الدِّينُ‏ لِلَّهِ‏

ۛ

ف ا ‏ِنِ‏ انت ه وْا ف ل ا عُدْو ان ا ‏ِلَّا ع ل ى الظَّالِمِين

و با ایشان تا وقتى جنگ كنيد كه فتنه انگيزی باقى نماند و دین خاص از آن خدا گردد.‏ اما اگر آنها ‏)از تجاوز(‏

دست بکشند پس مخاصمتى نيست مگر در برابر ستمگاران.‏

الشَّهْرُ‏ الْح ر امُ‏ بِالشَّهْرِ‏ الْح ر امِ‏ و الْحُرُم اتُ‏ قِص اصٌ‏ ف م نِ‏ اعْت د ىَٰ‏ ع ل يْكُمْ‏ ف اعْت دُوا ع ل يْهِ‏

بِمِثْلِ‏ م ا اعْت د ىَٰ‏ ع ل يْكُمْ‏ و اتَّقُوا اللَّه و اعْل مُوا اَنَّ‏ اللَّه م ع الْمُتَّقِين

ۛ

ۛ

﴾١٩٤﴿


ماه حرام در برابر ماه حرام است ‏)یعنى در ماه حرام هم ميتوانيد حمله دشمن را جواب بالمثل بدهيد(.‏ همه

چيزهای حرام قابل قصاص اند.‏ پس چون كسى بر شما تجاوز كرد،‏ شما هم به مثل تجاوزی كه او كرده بر وی

تجاوز كنيد،‏ و از خدا بترسيد و بدانيد كه به تحقيق خدا با پرهيزگاران است.‏

﴾١٩٥﴿

الْمُحْسِ‏ نِين

و اَنفِقُوا فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ و ل ا تُلْقُوا بِاَيْدِيكُمْ‏ ا ‏ِل ى التَّهْلُك ةِ‏

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه يُحِ‏ بُّ‏ ۛ و اَحْسِ‏ نُوا ۛ

و ‏)از دارایى خود(‏ در راه خدا خرج كنيد،‏ و خود را بدست خویش به تهلکه نيندازید،‏ و نيکى ورزید،‏ حقا كه

خداوند نيکوكاران را دوست مى دارد.‏

﴾١٩٦﴿

و اَتِمُّوا الْح جَّ‏ و الْعُمْر ة لِلَّهِ‏

ح تَّىَٰ‏ ي بْلُغ الْه دْيُ‏ م حِ‏ لَّهُ‏

ص د ق ةٍ‏ اَوْ‏ نُسُ‏ كٍ‏

ۛ

ف ا ‏ِنْ‏ اُحْصِرْتُمْ‏ ف م ا اسْ‏ ت يْس ر مِن الْه دْيِ‏

ۛ

ۛ

ۛ

و ل ا ت حْلِقُوا رُءُوس كُمْ‏

ف م ن ك ان مِنكُم مَّرِيضً‏ ا اَوْ‏ بِهِ‏ اَذًى مِّن رَّا ‏ْسِ‏ هِ‏ ف فِدْي ةٌ‏ مِّن صِي امٍ‏ اَ‏ ‏ْو

ف ا ‏ِذ ا اَمِنتُمْ‏ ف م ن ت م تَّع بِالْعُمْر ةِ‏ ا ‏ِل ى الْح جِّ‏ ف م ا اسْ‏ ت يْس ر مِن الْه دْيِ‏

ي جِ‏ دْ‏ ف صِي امُ‏ ث ل اث ةِ‏ اَيَّامٍ‏ فِي الْح جِّ‏ و س بْع ةٍ‏ ا ‏ِذ ا ر ج عْتُ‏ ‏ْم

اَهْلُهُ‏ ح اضِرِي الْم سْ‏ جِ‏ دِ‏ الْح ر امِ‏

ۛ

تِلْك ع ش ر ةٌ‏ ك امِل ةٌ‏ ۛ

ۛ

ۛ

و اتَّقُوا اللَّه و اعْل مُوا اَنَّ‏ اللَّه ش دِيدُ‏ الْعِق ابِ‏

ف م ن لَّمْ‏

ذ ‏َٰلِك لِم ن لَّمْ‏ ي كُنْ‏

حج و عمره را برای خدا تمام كنيد،‏ اگر محصور شدید ‏)یعنى بعد از احرام نسبت مانعى نتوانستيد حج بجا آرید(‏

پس بوسيله هدیى كه ميسر شود ‏)خود را از احرام خارج سازید(‏ و تا هدی به محل آن برسد سر خویشرا

نتراشيد.‏ اگر كسى از شما مریض باشد،‏ یا از ناحيه سر خود ناراحتى احساس كند ‏)یعنى كه ناچار شود سر خود

را بتراشد(‏ پس برای جبران این عمل باید فدیه از ‏)قبيل(‏ روزه یا خيرات یا قربانى حيوانى ادا كند.‏ و چون ایمن

شدید ‏)یعنى از حصار نجات یافتيد(‏ كسانيکه حج و عمره را با تمتع ادا كردند،‏ آنچه از هدی كه برای ایشان

ميسر است ‏)ذبح كنند(،‏ كسيکه توان آنرا نداشت ‏)تا هدیى ذبح كند(‏ سه روز را در حج و هفت روز را چون

‏)بخانه های(‏ خود برگشتيد روزه بگيرید،‏ كه این مجموعاً‏ ده روز كامل ميشود.‏ این ‏)حکم(،‏ برای كسى است كه

خانواده او در ‏)حوزه(‏ مسجدالحرام نباشد.‏ از خدا بترسيد و بدانيد حقا كه خداوند در عقوبت خود شدید است.‏

﴾١٩٧﴿

الْح جُّ‏ اَشْ‏ هُرٌ‏ مَّعْلُوم اتٌ‏

ۛ

الْح جِّ‏ ‏ۛو م ا ت فْع لُوا مِنْ‏ خ يْرٍ‏ ي عْل مْهُ‏ اللَّهُ‏

ۛ

ف م ن فر ض فِيهِنَّ‏ الْح جَّ‏ ف ل ا ر ف ث و ل ا فُسُ‏ وق و ل ا جِ‏ د ال فِي

و ت ز وَّدُوا ف ا ‏ِنَّ‏ خ يْر الزَّادِ‏ التَّقْو ىَٰ‏

ۛ

و اتَّقُونِ‏ ي ا اُولِي الْاَلْب ابِ‏

‏)وقت ادای(‏ حج ماه های معينى است.‏ كسانيکه ادای حج را درین ایام به عهده ميگيرند،‏ پس نباید در حج به

آميزش جنسى یا صحبت در بارۀ آن،‏ و گناه و جدال بپردازند.‏ هر عمل نيکى را كه انجام دهيد ‏)بيقين بدانيد(‏

خداوند آنرا ميداند.‏ با خود توشه بگيرید،‏ به تحقيق كه بهترین توشه ها همانا تقوی ست.‏ از من بترسيد،‏ ای مردم

هوشمند.‏


﴿١٩٨﴾ ل يْس ع ل يْكُمْ‏ جُن احٌ‏ اَن ت بْت غُوا ف ضْ‏ لًا مِّن رَّبِّكُمْ‏

الْم شْ‏ ع رِ‏ الْح ر امِ‏

ۛ

ۛ

و اذْكُرُوهُ‏ ك م ا ه د اكُمْ‏ و ا ‏ِن كُنتُم مِّن ق بْلِهِ‏ ل مِن الضَّ‏ الِّين

ف ا ‏ِذ ا اَف ضْ‏ تُم مِّنْ‏ ع ر ف اتٍ‏ ف اذْكُرُوا اللَّه عِند

بر شما گناهى نيست كه فضل پروردگار خویش را بجویيد.‏ چون از عرفات فرود آمدید،‏ در برابر مسجدالحرام خدا

را بر زبان آرید،‏ و بهمان گونه كه بشما هدایت داده او را یاد كنيد.‏ هرچند بيش ازین از جملۀ گمراهان بودید.‏

﴾١٩٩﴿

ثُمَّ‏ اَفِيضُ‏ وا مِنْ‏ ح يْثُ‏ اَف اض النَّاسُ‏ و اسْ‏ ت غْفِرُوا اللَّه

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه غ فُورٌ‏ رَّحِ‏ يمٌ‏

بعد از آن از همان راهى ‏)یعنى از عرفات بسوی منى(‏ فرود آیيد كه ‏)سایر(‏ مردم فرود مى آیند،‏ و از خدا آمرزش

بخواهيد به تحقيق كه خدا آمرزندۀ مهربان است.‏

﴾٢٠٠﴿

ف ا ‏ِذ ا ق ض يْتُم مَّن اسِ‏ ك كُمْ‏ ف اذْكُرُوا اللَّه ك ذِكْرِكُمْ‏ ا ب اء كُمْ‏ اَوْ‏ اَش دَّ‏ ذِكْرًا

ر بَّن ا ا تِن ا فِي الدُّنْي ا و م ا ل هُ‏ فِي الْا خِ‏ ر ةِ‏ مِنْ‏ خ ل اقٍ‏

ۛ

ف مِن النَّاسِ‏ م ن ي قُولُ‏

چون مناسک خویش را بجا آوردید خدا را یاد كنيد،‏ به همانگونه كه ‏)در دورۀ جاهليت(‏ پدران خویشرا یاد

ميکردید،‏ بلکه از آن هم شدیدتر.‏ و از مردم كسى هست كه ميگوید « خدایا بهرۀ ما را از دنيا بده

آخرت بهره ای نيست.‏

»

﴾٢٠١﴿

و مِنْهُم مَّن ي قُولُ‏ ر بَّن ا ا تِن ا فِي الدُّنْي ا ح س ن ةً‏ و فِي الْا خِ‏ ر ةِ‏ ح س ن ةً‏ و قِن ا ع ذ اب النَّارِ‏

از مردم كسى هست كه ميگوید:‏

عذاب دوزخ وارهان.‏

«

»

﴾٢٠٢﴿

اُول ‏َٰئِك ل هُمْ‏ ن صِيبٌ‏ مِّمَّا ك س بُوا

ۛ

و برای او از

ای پروردگار ما،‏ برای ما در دنيا خوبى بده و در آخرت خوبى بده،‏ و ما را از

و اللَّهُ‏ س رِيعُ‏ الْحِ‏ س ابِ‏

هم اینهایند كه از كسب خویش بهره اندوز ميشوند،‏ و خداوند دارای حسابى سریع است.‏

﴾٢٠٣﴿

ع ل يْهِ‏

و اذْكُرُوا اللَّه فِي اَيَّامٍ‏ مَّعْدُود ا ‏ٍت

ۛ

ۛ لِم نِ‏ اتَّق ىَٰ‏ ۛ

و اتَّقُوا اللَّه و اعْل مُوا اَنَّكُمْ‏ ا ‏ِل يْهِ‏ تُحْش رُون

ف م ن ت ع جَّل فِي ي وْم يْنِ‏ ف ل ا ا ‏ِثْم ع ل يْهِ‏ و م ن ت اَخَّر ف ل ا ا ‏ِثْم

خداوند را در روزهای معين یاد كنيد.‏ كسيکه شتاب كند ‏)تا(‏ در دو روز ‏)رهسپار شود(‏ هم بروی گناهى نيست،‏ و

كسيکه ‏)رفتن خویش را(‏ تأخير كند ‏)نيز(‏ بروی گناهى نيست برای كسانيکه پرهيزگار باشند.‏ از خدا بترسيد و

بدانيد كه شما حتماً‏ به سوی او حشر ميشوید.‏

﴾٢٠٤﴿

الْخِ‏ ص امِ‏

و مِن النَّاسِ‏ م ن يُعْجِ‏ بُك ق وْلُهُ‏ فِي الْحي اةِ‏ الدُّنْي ا و يُشْ‏ هِدُ‏ اللَّه ع ل ىَٰ‏ م ا فِي ق لْبِهِ‏ و هُو اَل ‏ُّد

از مردم كسى هست كه گفته اش در ‏)مورد(‏ زندگى دنيا مایۀ اعجاب تو ميگردد،‏ و بر آنچه در دل اوست خدا را

گواه ميگيرد،‏ در حاليکه او سرسخت ترین دشمنان است.‏


﴿٢٠٥﴾ و ا ‏ِذ ا

ت و لَّىَٰ‏ س ع ىَٰ‏ فِي الْاَرْضِ‏ لِيُفْسِ‏ د فِيه ا و يُهْلِك الْح رْث و النَّسْ‏ ل

ۛ

و اللَّهُ‏ ل ا يُحِ‏ بُّ‏ الْف س اد

و چون روی برگرداند ‏)یعنى از پيش تو بيرون شد(،‏ ميکوشد تا در زمين فساد كند و كشت و مواشى را تباه

سازد،‏ در حاليکه خداوند فساد پيشگى را دوست ندارد.‏

﴾٢٠٦﴿

و ا ‏ِذ ا قِيل ل هُ‏ اتَّقِ‏ اللَّه اَخ ذ تْهُ‏ الْعِزَّةُ‏ بِالْا ‏ِثْمِ‏

و هنگاميکه به او گفته شود

بد مسکنى است دوزخ؟!‏

ۛ ف ح سْ‏ بُهُ‏ ج ه نَّمُ‏ ۛ

» از خدا بترس،‏ «

﴾٢٠٧﴿

و مِن النَّاسِ‏ م ن ي شْ‏ رِي ن فْس هُ‏ ابْتِغ اء م رْض اتِ‏ اللَّهِ‏

ۛ

و ل بِئْس الْمِه ادُ‏

غرور او را بگناه كاری مى كشاند،‏ برای او دوزخ كافى است،‏ و چه

و اللَّهُ‏ ر ءُوفٌ‏ بِالْعِب ادِ‏

از مردم كسى هست كه خود را در برابر بدست آوردن خوشنودی خدا مى فروشد.‏ و خداوند بر بندگان خود

مهربان است.‏

﴾٢٠٨﴿

مُّبِينٌ‏

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ادْخُلُوا فِي السِّ‏ لْمِ‏ ك افَّةً‏ و ل ا ت تَّبِعُوا خُطُو اتِ‏ الشَّيْط ا ‏ِن

ا ‏ِنَّهُ‏ ل كُمْ‏ ع دُوٌّ‏ ۛ

ای مؤمنان،‏ در اسالم به تمام و كمال داخل شوید،‏ و از گامهای شيطان پيروی مکنيد،‏ حقا كه او برای شما

دشمن آشکار است.‏

﴾٢٠٩﴿

ف ا ‏ِن ز ل لْتُم مِّن ب عْدِ‏ م ا ج اء تْكُمُ‏ الْب يِّن اتُ‏ ف اعْل مُوا اَنَّ‏ اللَّه ع زِيزٌ‏ ح كِي ‏ٌم

اگر بعد از آن همه نشانه های روشنيکه بشما آمده است باز ‏)هم(‏ بلغزید،‏ پس بدانيد كه خداوند صاحب قدرت

منيع و باحکمت است.‏

﴿٢١٠﴾ ه لْ‏ ي نظُرُون ا ‏ِلَّا اَن ي ا ‏ْتِي هُمُ‏ اللَّهُ‏ فِي ظُل لٍ‏ مِّن الْغ م امِ‏ و الْم ل اُِك ةُ‏ و قُضِي الْاَمْ‏ ‏ُر

تُرْج عُ‏ الْاُمُورُ‏

و ا ‏ِل ى اللَّهِ‏ ۛ

آیا ایشان چشم براه آن اند كه خداوند و فرشتگان در سایه هایى از ابر پيش شان بيایند؟!‏ كار تمام شده است،‏ و

همه امور بسوی خدا باز گردانيده ميشود.‏

﴿٢١١﴾ س لْ‏ ب نِي ا ‏ِسْ‏ ر اُِيل ك مْ‏ ا ت يْن اهُم

اللَّه ش دِيدُ‏ الْعِق ابِ‏

ۛ مِّنْ‏ ا ي ةٍ‏ ب يِّن ‏ٍة

و م ن يُب دِّلْ‏ نِعْم ة اللَّهِ‏ مِن ب عْدِ‏ م ا ج اء تْهُ‏ ف ا ‏ِنَّ‏

از بنى اسرائيل بپرس چه نشانه های روشنى به ایشان دادیم،‏ و كسيکه نعمت خدا را بعد از آنکه به او رسيده

تبدیل كند ‏)یعنى از آن براه نادرستى كار گيرد(‏ حقا كه خداوند در عقوبت خود شدید است.‏

﴾٢١٢﴿

زُيِّن لِلَّذِين ك ف رُوا الْح ي اةُ‏ الدُّنْي ا و ي سْ‏ خ رُون مِن الَّذِين ا م نُوا

الْقِي ام ةِ‏ ‏ۛو اللَّهُ‏ ي رْزُقُ‏ م ن ي ش اءُ‏ بِغ يْرِ‏ حِ‏ س ابٍ‏

ۛ

و الَّذِين اتَّق وْا ف وْق هُمْ‏ ي وْم


زندگانى دنيا برای كافران زیبا جلوه داده شده است،‏ و ایشان به مسلمانان تمسخر ميکنند،‏ ولى پرهيزگاران در

روز قيامت ‏)در مقامى(‏ باالتر از ایشان قرار دارند،‏ و خداوند هركرا بخواهد روزی بيشمار ميدهد.‏

﴿٢١٣﴾ ك ان النَّاسُ‏ اُمَّةً‏ و احِ‏ د ةً‏ ف ب ع ث اللَّهُ‏ النَّبِيِّين مُب شِّرِين و مُنذِرِين و اَنز ل م ع هُمُ‏ الْكِت اب بِالْح ‏ِّق

لِي حْكُم ب يْن النَّاسِ‏ فِيم ا اخْ‏ ت ل فُوا فِيهِ‏

الْب يِّن اتُ‏ ب غْيًا ب يْن هُمْ‏

ۛ

ۛ

ي ش اءُ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ صِر اطٍ‏ مُّسْ‏ ت قِيمٍ‏

و م ا اخْ‏ ت ل ف فِيهِ‏ ا ‏ِلَّا الَّذِين اُوتُوهُ‏ مِن ب عْدِ‏ م ا ج اء تْهُمُ‏

ف ه د ى اللَّهُ‏ الَّذِين ا م نُوا لِم ا اخْ‏ ت ل فُوا فِيهِ‏ مِن الْح قِّ‏ بِا ‏ِذْنِ‏ ‏ِه

و اللَّهُ‏ ي هْدِي م ن ۛ

مردم ‏)در آغاز(‏ امت واحد بودند،‏ سپس خداوند پيامبران را بحيث مژده دهنده و بيم دهنده فرستاد و با ایشان

كتاب را بحق نازل گردانيد،‏ تا در مسایليکه مردم در آن اختالف ورزیدند ‏)پيامبران(‏ در بين ایشان حکم كنند.‏ و

تنها همان كسانى به اختالف پرداختند كه به ایشان كتاب داده شده بود،‏ بعد از آنکه به آنها نشانه های روشنى

آمد ‏)این كار(‏ از روی سركشى ‏)كه(‏ در ميان شان ‏)پدیدار گردید واقع شد(،‏ پس خداوند بارادۀ خود مؤمنان را در

موارد اختالف شان بسوی حق هدایت نمود،‏ و خداوند كسى را كه بخواهد براه راست رهياب ميکند.‏

﴾٢١٤﴿

اَمْ‏ ح سِ‏ بْتُمْ‏ اَن ت دْخُلُوا الْج نَّة و ل مَّا ي ا ‏ْتِكُم مَّث لُ‏ الَّذِين خ ل وْا مِن ق بْلِكُم

و الضَّ‏ رَّاءُ‏ و زُلْزِلُوا ح تَّىَٰ‏ ي قُول الرَّسُ‏ ولُ‏ و الَّذِين ا م نُوا م ع هُ‏ م ت ىَٰ‏ ن صْ‏ رُ‏ اللَّ‏ ‏ِه

ۛ

ۛ

مَّسَّ‏ تْهُمُ‏ الْب ا ‏ْس اءُ‏

اَل ا ا ‏ِنَّ‏ ن صْ‏ ر اللَّهِ‏ ق رِيبٌ‏

آیا پنداشتيد كه ميتوانيد به بهشت داخل شوید بدون آنکه حاالت پيشينيان شما بشما رسيده باشد؟ به ایشان

سختى و رنج بسيار رسيد و مضطرب شدند،‏ بحدیکه پيامبر و مؤمنان همراه او گفتند

‏)بسراغ ما(‏ مى آید؟

«

»

به ایشان گفته شد

«

آگاه باشيد،‏ بدون شک یاری خداوند نزدیک است.‏

‏)پس(‏ یاری خدا چه وقت

»

﴾٢١٥﴿

و ابْنِ‏ السَّ‏ بِيلِ‏

ي سْ‏ اَلُون ك م اذ ا يُنفِقُون

ۛ

ۛ

قُلْ‏ م ا اَنف قْتُم مِّنْ‏ خ يْرٍ‏ ف لِلْو الِد يْنِ‏ و الْاَقْر بِين و الْي ت ام ىَٰ‏ و الْم س اكِي ‏ِن

و م ا ت فْع لُوا مِنْ‏ خ يْرٍ‏ ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه بِهِ‏ ع لِيمٌ‏

از تو مى پرسند چه چيز را ‏)خيرات(‏ بدهند؟ بگو

«

هر چيزی را كه برای پدر،‏ مادر،‏ خویشاوندان،‏ یتيمان،‏

مسکينان و واماندگان در راه ‏)یعنى مسافران(‏ نفقه ميکنيد و هر خيری را كه انجام ميدهيد،‏ حقا كه خداوند به

» آن آگاه است.‏

﴿٢١٦﴾ كُتِب ع ل يْكُمُ‏ الْقِت الُ‏ و هُو كُرْهٌ‏ لَّكُمْ‏

تُحِ‏ بُّوا ش يْئًا و هُو ش رٌّ‏ لَّكُمْ‏

ۛ

و ع س ىَٰ‏ اَن ت كْر هُوا ش يْئًا و هُو خ يْرٌ‏ لَّكُمْ‏

ۛ

ۛ

و اللَّهُ‏ ي عْل مُ‏ و اَنتُمْ‏ ل ا تعْل مُون

و ع س ىَٰ‏ اَن

جهاد بر شما فرض شده است در حاليکه بشما ناگوار است.‏ و ای بسا كه چيزی را ناگوار پندارید كه بخير شما

باشد،‏ وای بسا كه چيزی را دوست داشته باشيد و به شر شما باشد.‏ و خداوند ميداند و شما نميدانيد.‏


﴿٢١٧﴾ ي سْ‏ اَلُون ك ع نِ‏ الشَّهْرِ‏ الْح ر امِ‏ قِت الٍ‏

ۛ فِي ‏ِه

و الْم سْ‏ جِ‏ دِ‏ الْح ر امِ‏ و ا ‏ِخْ‏ ر اجُ‏ اَهْلِهِ‏ مِنْهُ‏ اَكْب رُ‏ عِند اللَّهِ‏

يُق اتِلُون كُمْ‏ ح تَّىَٰ‏ ي رُدُّوكُمْ‏ ع ن

دِينِكُمْ‏ ا ‏ِنِ‏ اسْ‏ ت ط اعُوا

ف اُول ‏َٰئِك ح بِط تْ‏ اَعْم الُهُمْ‏ فِي الدُّنْي ا و الْا خِ‏ ر ةِ‏

از تو در بارۀ جنگ كردن در ماه حرام ميپرسند،‏ بگو

قُلْ‏ قِت الٌ‏ فِيهِ‏ ك بِيرٌ‏

ۛ

ۛ

و الْفِتْن ةُ‏ اَكْب رُ‏ مِن الْق تْلِ‏

و ص دٌّ‏ ع ن س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ و كُفْرٌ‏ بِهِ‏

ۛ

ۛ

ۛ

«

و ل ا ي ز الُون

و م ن ي رْت دِدْ‏ مِنكُمْ‏ ع ن دِينِهِ‏ ف ي مُتْ‏ و هُو ك افِرٌ‏

و اُول ‏َٰئِك اَصْ‏ ح ابُ‏ النَّارِ‏ ۛ

هُمْ‏ فِيه ا خ الِدُون

جنگ كردن در ماه حرام ‏)گناهى(‏ بزرگ است،‏ ‏)ولى(‏

جلوگيری از راه خدا،‏ انکار از خدا و بازداشت از مسجد حرام و بيرون راندن اهل مسجد از آن در نزد خداوند از

آنهم ‏)گناهى(‏ بزرگتر است،‏ و فتنه انگيزی ‏)یعنى شرک(‏ حتى از قتل ‏)هم گناه(‏ بزرگتر است.‏

ایشان با شما »

ميجنگند تا اگر بتوانند شما را از دین شما بر گردانند،‏ و كسى از شما كه از دین خود برگردد و در حال كفر

بميرد،‏ پس اعمال چنين مردمى در دنيا و آخرت ضایع است،‏ ایشان اهل دوزخ اند و در آن هميشه بسر ميبرند.‏

﴾٢١٨﴿

غ فُورٌ‏ رَّحِ‏ يمٌ‏

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ا م نُوا و الَّذِين ه اج رُوا و ج اه دُوا فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ اُول ‏َٰئِك ي رْجُون ر حْم ت اللَّ‏ ‏ِه

و اللَّهُ‏ ۛ

به تحقيق آنهایيکه ایمان آوردند و آنهایيکه در راه خدا هجرت و جهاد كردند،‏ همينها اميد رحمت خداوند را

دارند،‏ و خداوند بخشاینده و مهربان است.‏

ي سْ‏ اَلُون ك ع نِ‏ ﴿٢١٩﴾

ۛ الْخ مْرِ‏ و الْم يْسِ‏ ‏ِر

نَّفْعِهِم ا ‏ۛو ي سْ‏ اَلُون ك م اذ ا يُنفِقُون قُلِ‏ الْع فْو

از تو در بارۀ شراب و قمار مى پرسند.‏ بگو

نفع آن بزرگتر است.‏

ۛ

«

»

قُلْ‏ فِيهِم ا ا ‏ِثْمٌ‏ ك بِيرٌ‏ و م ن افِعُ‏ لِلنَّاسِ‏ و ا ‏ِثْمُهُم ا اَكْب رُ‏ مِن

ك ذ ‏َٰلِك يُب يِّنُ‏ اللَّهُ‏ ل كُمُ‏ الْا ي اتِ‏ ل ع لَّكُمْ‏ ت ت ف كَّرُون

در آنها برای مردم گناهى بزرگ و منفعت هایى است،‏ و گناه آن از

از تو ميپرسند « چه چيز را خرج كنند ‏)یعنى خيرات بدهند(،‏ بگو « چيزی را كه زاید بر

ضرورت شما باشد ‏)خيرات كنيد(،‏ و به این ترتيب خداوند نشانه های خود را برای شما روشن ميکند،‏ تا باشد كه

شما فکر كنيد.‏

ۛ

»

فِي الدُّنْي ا و الْا خِ‏ ر ةِ‏ و ي سْ‏ اَلُون ك ع نِ‏ الْي ت ام ىَٰ‏ قُلْ‏ ا ‏ِصْ‏ ل احٌ‏ لَّهُمْ‏ خ يْرٌ‏ و ا ‏ِن تُخ الِطُوهُمْ‏

ف ا ‏ِخْ‏ و انُكُمْ‏ و اللَّهُ‏ ي عْل مُ‏ الْمُفْسِ‏ د مِن الْمُصْ‏ لِحِ‏ و ل وْ‏ ش اء اللَّهُ‏ ل اَعْن ت كُ‏ ‏ْم ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ع زِيزٌ‏ ح كِيمٌ‏

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

﴾٢٢٠﴿

‏)در بارۀ اثرات آن(‏ در دنيا و آخرت.‏ از تو در بارۀ یتيمان ميپرسند،‏ بگو

است.‏

«

»

اصالح امورشان بهتر است،‏ اگر ‏)امور

زندگى(‏ ایشان را با ‏)امور زندگى(‏ خود خلط كنيد،‏ پس آنها هم برادران شمایند و خداوند مفسد را از مصلح

ميشناسد.‏ و اگر خداوند بخواهد شما را به زحمت مى اندازد،‏ حقا كه خداوند صاحب قدرت منيع و باحکمت


النَّارِ‏

ۛ

﴿٢٢١﴾ و ل ا ت نكِحُوا الْمُشْ‏ رِك اتِ‏ ح تَّىَٰ‏ يُؤْمِنَّ‏ و ل اَم ةٌ‏ مُّؤْمِن ةٌ‏ خ يْرٌ‏ مِّن مُّشْ‏ رِك ةٍ‏ و ل وْ‏ اَعْج ب تْكُمْ‏ و ل ا

تُنكِحُوا الْمُشْ‏ رِكِين ح تَّىَٰ‏ يُؤْمِنُوا و ل ع بْدٌ‏ مُّؤْمِنٌ‏ خ يْرٌ‏ مِّن مُّشْ‏ رِكٍ‏ و ل وْ‏ اَعْج ب كُمْ‏ اُول ‏َٰئِك ي دْعُون ا ‏ِل ى

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

و اللَّهُ‏ ي دْعُو ا ‏ِل ى الْج نَّةِ‏ و الْم غْفِر ةِ‏ بِا ‏ِذْنِهِ‏

ۛ

و يُب يِّنُ‏ ا ي اتِهِ‏ لِلنَّاسِ‏ ل ع لَّهُمْ‏ ي ت ذ كَّرُون

و زنان مشرک را تا وقتيکه ایمان آرند نکاح نکنيد.‏ كنيز صاحب ایمان واقعاً‏ از زن ‏)آزاد(‏ مشرک بهتر است،‏ اگر

چه شما را به شگفت آورد.‏ بمردان مشرک تا وقتيکه ایمان آرند ‏)دختران خویشرا(‏ بنکاح ندهيد،‏ غالم مسلمان

واقعاً‏ از مشرک ‏)آزاد(‏ بهتر است اگر چه شما را به شگفت آورد.‏ این مشركان ‏)شما را(‏ بسوی آتش فرا ميخوانند،‏

و خداوند ‏)شما را(‏ به ارادۀ خود بسوی بهشت و آمرزش فرا ميخواند،‏ و برای مردم آیات خویش را بيان ميکند تا

باشد كه ایشان پند بگيرند.‏

﴾٢٢٢﴿

ي طْهُرْن

و ي سْ‏ اَلُون ك ع نِ‏ الْم حِ‏ يضِ‏

ۛ

قُلْ‏ هُو اَذًى ف اعْت زِلُوا النِّس اء فِي الْمحِ‏ ي ‏ِض

ۛ

ۛ

ف ا ‏ِذ ا ت ط هَّرْن ف ا ‏ْتُوهُنَّ‏ مِنْ‏ ح يْثُ‏ اَم ر كُمُ‏ اللَّهُ‏

از تو در مورد عادت ماهوار زنان ميپرسند.‏ بگو

ۛ

«

و ل ا ت قْر بُوهُنَّ‏ ح تَّىَٰ‏

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه يُحِ‏ بُّ‏ التَّوَّابِين و يُحِ‏ بُّ‏ الْمُت ط هِّرِين

این ‏)حالت(‏ پليدی و اذیتى است،‏ بنابرآن از زنان در وقت عادت

ماهوار ‏)شان(‏ خود را دور بدارید،‏ و تا خوب پاک شوند به ایشان نزدیک نشوید.‏ و چون پاک شدند ميتوانيد در

جایيکه خداوند بشما دستور داده است به ایشان پيش شوید.‏ به تحقيق كه خداوند توبه كاران را دوست ميدارد و

‏)نيز(‏ پاكان را دوست ميدارد.‏

»

﴾٢٢٣﴿

اَنَّكُم مُّل اقُوهُ‏

نِس اؤُكُمْ‏ ح رْثٌ‏ لَّكُمْ‏ ف ا ‏ْتُوا ح رْث كُمْ‏ اَنَّىَٰ‏ شِ‏ ئْتُمْ‏

و ق دِّمُوا لِاَنفُسِ‏ كُمْ‏ ۛ

ۛ

و ب شِّرِ‏ الْمُؤْمِنِين ۛ

و اتَّقُوا اللَّه و اعْل مُوا

زنان شما برای شما ‏)همچون(‏ كشتزارند،‏ به كشتزار خود بهر كيفيتى كه ميخواهيد بيایيد ‏)یعنى بهر كيفيتى كه

ميخواهيد با زن خویش عمل جنسى انجام دهيد(.‏ و برای خویش از پيش ‏)توشه ای(‏ بفرستيد،‏ از خدا بترسيد و

بدانيد كه شما واقعاً‏ ‏)در روز رستاخيز(‏ او را دیدنى هستيد،‏ و مؤمنان را بشارت بده.‏

﴾٢٢٤﴿

و ل ا ت جْع لُوا اللَّه عُرْض ةً‏ لِّاَيْم انِكُمْ‏ اَن ت ب رُّوا و ت تَّقُوا و تُصْ‏ لِحُوا ب يْن النَّا ‏ِس

و اللَّهُ‏ س مِيعٌ‏ ع لِيمٌ‏ ۛ

‏)نام(‏ خدا را در سوگندهای خویش بهانه ای برای اجتناب از نيکوكاری،‏ پرهيزگاری یا اصالح ميان مردم

مگردانيد.‏ و خداوند شنوا و دانا است.‏

﴾٢٢٥﴿

ح لِيمٌ‏

لَّا يُؤ اخِ‏ ذُكُمُ‏ اللَّهُ‏

بِاللَّغْوِ‏ فِي اَيْم انِكُمْ‏ و ل ‏َٰكِن يُؤ اخِ‏ ذُكُم بِم ا ك س ب تْ‏ قُلُوبُكُ‏ ‏ْم

و اللَّهُ‏ غ فُورٌ‏ ۛ

خداوند شما را به سوگندهای غيرقصدی شما نميگيرد،‏ بلکه شما را به اساس نيت دلهای شما ميگيرد،‏ و خداوند

آمرزگار و صاحب حلم است.‏

لِّلَّذِين يُؤْلُون ﴿٢٢٦﴾

مِن نِّس اُِهِمْ‏ ت ر بُّصُ‏ اَرْب ع ةِ‏ اَشْ‏ هُ‏ ‏ٍر

ۛ

ف ا ‏ِن ف اءُوا ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه غ فُورٌ‏ رَّحِ‏ يمٌ‏


برای كسانيکه از نزدیک شدن با زنان خود سوگند ميخورند،‏ انتظار چار ماه ‏)دستور داده شده(‏ است.‏ اگر ایشان

رجعت كردند سپس حقا كه خداوند آمرزگار ‏)و(‏ مهربان است.‏

﴾٢٢٧﴿

و ا ‏ِنْ‏ ع ز مُوا الطَّل اق ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه س مِيعٌ‏ ع لِيمٌ‏

و اگر قصد طالق كردند،‏ پس خداوند واقعاً‏ شنوا و دانا است.‏

﴾٢٢٨﴿

و الْمُط لَّق اتُ‏ ي ت ر بَّصْ‏ ن بِاَنفُسِ‏ هِنَّ‏ ث ل اث ة قُرُوءٍ‏

اَرْح امِهِنَّ‏ ا ‏ِن كُنَّ‏ يُؤْمِنَّ‏ بِاللَّهِ‏ و الْي وْمِ‏ الْا خِ‏ ‏ِر

ا ‏ِصْ‏ ل احًا

ۛ

ۛ

ۛ

و ل هُنَّ‏ مِثْلُ‏ الَّذِي ع ل يْهِنَّ‏ بِالْم عْرُوفِ‏

ۛ

و ل ا ي حِ‏ لُّ‏ ل هُنَّ‏ اَن ي كْتُمْن م ا خ ل ق اللَّهُ‏ فِي

و بُعُول تُهُنَّ‏ اَح قُّ‏ بِر دِّهِنَّ‏ فِي ذ ‏َٰلِك ا ‏ِنْ‏ اَر ادُوا

و لِلرِّج الِ‏ ع ل يْهِنَّ‏ د ر ج ةٌ‏

و اللَّهُ‏ ع زِيزٌ‏ ح كِيمٌ‏ ۛ

زنان طالق شده در مورد خود گذشتاندن سه ‏)دوره(‏ قرء را انتظار بکشند.‏ اگر ایشان به خداوند و روز قيامت

ایمان دارند به آنها حالل نيست كه آنچه را خداوند در رحمهای شان آفریده پنهان كنند،‏ و ‏)درین دوره(‏ شوهران

شان به رجوع به ایشان حقدار ترند،‏ اگر بخواهند صلح كنند.‏ زنان باساس شریعت همان حقوقى را بر شوهران

خویش دارند كه شوهران شان بر ایشان دارند،‏ و مردان بر زنان درجه ای ‏)یعنى امتيازی(‏ دارند.‏ و خداوند صاحب

قدرت منيع و صاحب حکمت است.‏

ۛ الطَّل اقُ‏ م رَّت انِ‏ ﴿٢٢٩﴾

ف ا ‏ِمْس اكٌ‏ بِم عْرُوفٍ‏ اَوْ‏ ت سْ‏ رِيحٌ‏ بِا ‏ِحْس انٍ‏

ا ت يْتُمُوهُنَّ‏ ش يْئًا ا ‏ِلَّا اَن ي خ اف ا اَلَّا يُقِيم ا حُدُود اللَّهِ‏

ع ل يْهِم ا فِيم ا افْت د تْ‏ بِهِ‏

الظَّالِمُون

ۛ

ۛ

ۛ

تِلْك حُدُودُ‏ اللَّهِ‏ ف ل ا ت عْت دُوه ا

ۛ

و ل ا ي حِ‏ لُّ‏ ل كُمْ‏ اَن ت ا ‏ْخُذُوا مِمَّا

ف ا ‏ِنْ‏ خِ‏ فْتُمْ‏ اَلَّا يُقِيم ا حُدُود اللَّهِ‏ ف ل ا جُن اح

و م ن ي ت ع دَّ‏ حُدُود اللَّهِ‏ ف اُول ‏َٰئِك هُمُ‏

طالق ‏)رجعى(‏ دو بار است،‏ سپس یا نگهداشتن است بوجه پسندیده یا رها كردن است به نيکویى.‏ و برای شما

مجاز نيست كه چيزی را كه بزنان خویش داده اید باز گيرید مگر اینکه ‏)زن و شوهر(‏ بترسند كه احکام خداوند

را مراعات كرده نتوانند.‏ اگر شما ترسيدید كه ‏)زن و شوهر(‏ احکام خدا را برپا نميکنند،‏ پس بر زن و شوهر

گناهى نيست كه زن در برابر ‏)گرفتن طالق(‏ خود عوض بدهد.‏ این است احکام خداوند،‏ لهذا از آنها تجاوز نکنيد.‏

اگر كسى از احکام خدا تجاوز كند پس این گروه ایشانند ستمگار.‏

﴾٢٣٠﴿

ف ا ‏ِن ط لَّق ه ا ف ل ا ت حِ‏ لُّ‏ ل هُ‏ مِن ب عْدُ‏ ح تَّىَٰ‏ ت نكِح ز وْجًا غ يْر هُ‏

اَن ي ت ر اج ع ا ا ‏ِن ظ نَّا اَن يُقِيم ا حُدُود اللَّهِ‏

ۛ

ۛ

و تِلْك حُدُودُ‏ اللَّهِ‏ يُب يِّنُه ا لِق وْمٍ‏ ي عْل مُون

ف ا ‏ِن ط لَّق ه ا ف ل ا جُن اح ع ل يْهِم ا

پس اگر شوهر زن خویشرا ‏)برای بار سوم(‏ طالق داد،‏ درین حال بعد این زنش برای او حالل نميشود،‏ تا ‏)آن زن(‏

شوهر دیگر بگيرد.‏ سپس چون شوهر ‏)دوم وی او را(‏ طالق داد در آنصورت بر هيچ یک از طرفين گناهى نيست

اگر ‏)به نکاح(‏ رجوع كنند،‏ بشرطى كه احساس كنند كه ميتوانند احکام خدا را برپا دارند،‏ و اینست احکام خدا

كه آنرا برای مردم آگاه بيان ميکند.‏


﴿٢٣١﴾ و ا ‏ِذ ا ط لَّقْتُمُ‏ النِّس اء ف ب ل غْن اَج ل هُنَّ‏ ف اَمْسِ‏ كُوهُنَّ‏ بِم عْرُوفٍ‏ اَوْ‏ س رِّحُوهُنَّ‏ بِم عْرُوفٍ‏

تُمْسِ‏ كُوهُنَّ‏ ضِر ارًا لِّت عْت دُوا

هُزُوًا

ۛ

ۛ

و م ن ي فْع لْ‏ ذ ‏َٰلِك ف ق دْ‏ ظ ل م ن فْس ‏ُه

ۛ

ۛ

و ل ا ت تَّخِ‏ ذُوا ا ي اتِ‏ اللَّهِ‏

و اذْكُرُوا نِعْم ت اللَّهِ‏ ع ل يْكُمْ‏ و م ا اَنز ل ع ل يْكُم مِّن الْكِت ابِ‏ و الْحِ‏ كْم ةِ‏ ي عِظُكُم بِهِ‏

اللَّه و اعْل مُوا اَنَّ‏ اللَّه بِكُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ع لِيمٌ‏

است.‏

و ل ا

ۛ

ۛ

هنگاميکه زنان را طالق دادید و ایشان عدۀ شان را بسر رساندند،‏ آنها را یا موافق بدستور ‏)بوجه پسندیده(‏

و اتَّقُوا

نگهدارید یا موافق بدستور ‏)بوجه پسندیده(‏ رها كنيد.‏ اما ایشان را ‏)به این هدف(‏ نگه ندارید كه به ایشان زیان

برسانيد و ‏)برایشان(‏ تجاوز كنيد.‏ اگر كسى چنين كند پس حقا كه به خود ستم كرده است.‏ احکام خدا را به

تمسخر نگيرید،‏ و نعمت هایى را كه خداوند بشما ارزانى كرده و ‏)نيز(‏ آنچه را خداوند بر شما از كتاب و حکمت

نازل كرده كه بوسيلۀ آن شما را پند بدهد بخاطر بگيرید.‏ و از خدا بترسيد و بدانيد كه خداوند بهر چيز آگاه

و ا ‏ِذ ا ط لَّقْتُمُ‏ النِّس اء ف ب ل غْن اَج ل هُنَّ‏ ف ل ا ت عْضُ‏ لُوهُنَّ‏ اَن ي نكِحْن اَزْو اج هُنَّ‏ ا ‏ِذ ا ت ر اض وْا ب يْن هُم

بِالْم عْرُوفِ‏ ذ ‏َٰلِك يُوع ظُ‏ بِهِ‏ م ن ك ان مِنكُمْ‏ يُؤْمِنُ‏ بِاللَّهِ‏ و الْي وْمِ‏ الْا خِ‏ رِ‏ ذ ‏َٰلِكُمْ‏ اَزْك ىَٰ‏ ل كُمْ‏

ۛ

﴾٢٣٢﴿

ۛ واَطْه ‏ُر

و اللَّهُ‏ ي عْل مُ‏ و اَنتُمْ‏ ل ا ت عْل مُون

هنگاميکه زنان را طالق دادید و ایشان عدت خویش را گذشتاندند،‏ در صورتيکه ميان خود بر اساس شرایط

منصفانه راضى باشند،‏ مانع ازدواج شان با شوهران ‏)سابقه(‏ شان نشوید.‏ این پند بکسانى از شما داده ميشود كه

به خداوند و روز آخرت ایمان دارند.‏ این كار برای شما سودمندتر و پاكتر است،‏ و خدا ميداند و شما نميدانيد.‏

﴾٢٣٣﴿

و الْو الِد اتُ‏ يُرْضِعْن اَوْل اد هُنَّ‏ ح وْل يْنِ‏ ك امِل يْنِ‏

ل هُ‏ رِزْقُهُنَّ‏ و كِسْ‏ و تُهُنَّ‏ بِالْم عْرُو ‏ِف

لَّهُ‏ بِو ل دِهِ‏

ع ل يْهِم ا

ۛ

لِم نْ‏ اَر اد اَن يُتِمَّ‏ الرَّض اع ة

ۛ

ۛ

‏ۛو ع ل ى الْو ارِثِ‏ مِثْلُ‏ ذ ‏َٰلِك

ل ا تُك لَّفُ‏ ن فْسٌ‏ ا ‏ِلَّا وُسْ‏ ع ه ا

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ بِالْم عْرُوفِ‏

و ع ل ى الْم وْلُودِ‏

ل ا تُض ارَّ‏ و الِد ةٌ‏ بِو ل دِه ا و ل ا م وْلُودٌ‏

ف ا ‏ِنْ‏ اَر اد ا فِص الًا ع ن ت ر اضٍ‏ مِّنْهُم ا و ت ش اوُرٍ‏ ف ل ا جُن اح

و ا ‏ِنْ‏ اَر دتُّمْ‏ اَن ت سْ‏ ت رْضِعُوا اَوْل اد كُمْ‏ ف ل ا جُن اح ع ل يْكُمْ‏ ا ‏ِذ ا س لَّمْتُم مَّا ا ت يْتُم

و اتَّقُوا اللَّه و اعْل مُوا اَنَّ‏ اللَّه بِم ا ت عْم لُون ب صِيرٌ‏

مادران فرزندان خود را دو سال كامل شير دهند،‏ ‏)این مدت(‏ برای كسى ‏)است(‏ كه بخواهد ‏)دوران(‏ شيردادن را

تکميل كند.‏ بر كسيکه فرزند برای او زاده شده ‏)یعنى پدر(‏ الزم است ‏)مصرف(‏ طعام و لباس زنان ‏)شيردهنده(‏ را

بر اساس شرایط منصفانه بپردازد.‏ بر هيچ كس باری باالتر از توان او گذاشته نميشود.‏ نى بر مادر به سبب

فرزندش و نى هم بر پدر به سبب فرزندش ضرر رسانيده شود،‏ و بر وارث ‏)نيز(‏ مانند اینست ‏)یعنى رعایت این

مراتب الزم است(.‏ پس اگر زن و شوهر باساس رضامندی و مشورۀ جانبين بخواهند كه طفل را از شير جدا كنند،‏


پس گناهى بر ایشان نيست.‏ اگر خواستيد كه برای شير دادن بفرزند خود دایه بگيرید،‏ بر شما گناهى نيست

بشرطيکه چيزیرا كه ‏)بمادر(‏ ميدادید بر اساس شرایط منصفانه بپردازید.‏ از خدا بترسيد و بدانيد كه خداوند به

آنچه ميکنيد بينا است.‏

﴾٢٣٤﴿

و الَّذِين يُت و فَّوْن مِنكُمْ‏ و ي ذ رُون اَزْو اجًا ي ت ر بَّصْ‏ ن بِاَنفُسِ‏ هِنَّ‏ اَرْب ع ة اَشْ‏ هُرٍ‏ و ع شْ‏ رًا

ف ا ‏ِذ ا ب ل غْن ۛ

اَج ل هُنَّ‏ ف ل ا جُن اح ع ل يْكُمْ‏ فِيم ا ف ع لْن فِي اَنفُسِ‏ هِنَّ‏ بِالْم عْرُوفِ‏ ۛ

و اللَّهُ‏ بِم ا ت عْم لُون خ بِيرٌ‏

كسانيکه از شما ميميرند و از خود همسرانى را ميگذارند،‏ باید این همسران چار ماه و ده روز انتظار بکشند.‏ پس

چون عدۀ خود را تکميل كردند،‏ اگر ایشان در بارۀ خویش به طریق عادالنه و معقول تصميمى بگيرند،‏ بر شما

ۛ

گناهى نيست،‏ و خداوند به آنچه ميکنيد آگاه است.‏

﴾٢٣٥﴿

و ل ا جُن اح ع ل يْكُمْ‏ فِيم ا ع رَّضْ‏ تُم بِهِ‏ مِنْ‏ خِ‏ طْب ةِ‏ النِّس اءِ‏ اَوْ‏ اَكْن نتُمْ‏ فِي اَنفُسِ‏ كُ‏ ‏ْم

ع لِم اللَّهُ‏

اَنَّكُمْ‏ س ت ذْكُرُون هُنَّ‏ و ل ‏َٰكِن لَّا تُو اعِدُوهُنَّ‏ سِ‏ رًّا ا ‏ِلَّا اَن ت قُولُوا ق وْلًا مَّعْرُوفًا ۛ

و ل ا ت عْزِمُوا عُقْد ة النِّك احِ‏

ۛ

ح تَّىَٰ‏ ي بْلُغ الْكِت ابُ‏ اَج ل هُ‏ ۛ

و اعْل مُوا اَنَّ‏ اللَّه ي عْل مُ‏ م ا فِي اَنفُسِ‏ كُمْ‏ ف احْذ رُو ‏ُه

و اعْل مُوا اَنَّ‏ اللَّه

غ فُورٌ‏ ح لِيمٌ‏

اگر شما بگونۀ كنایى ‏)از زنانى كه عده خود را ميگذرانند(‏ خواستگاری كنيد یا ‏)این قصه را(‏ بدل خود پنهان

نمایيد،‏ بر شما گناهى نيست.‏ به خدا معلوم است كه شما آرزوی ‏)ازدواج(‏ آنها را در خود ميپرورانيد.‏ وليکن با

ایشان مخفيانه وعده عقد را منمایيد،‏ مگر آنکه به ایشان چيزی بگویيد كه با موازین شرع موافق باشد،‏ و تا دورۀ

مقرره عده تکميل نشود قصد بستن نکاح شان را نکنيد.‏ و بدانيد كه خداوند آنچه را در دلهای شما است ميداند.‏

ازین رو از او بترسيد و بدانيد كه خداوند آمرزگار و صاحب حلم است.‏

﴾٢٣٦﴿

لَّا جُن اح ع ل يْكُمْ‏ ا ‏ِن ط لَّقْتُمُ‏ النِّس اء م ا ل مْ‏ ت م سُّ‏ وهُنَّ‏ اَوْ‏ ت فْرِضُ‏ وا ل هُنَّ‏ ف رِيض ةً‏

و م تِّعُوهُنَّ‏ ع ل ى ۛ

الْمُوسِ‏ عِ‏ ق د رُهُ‏ و ع ل ى الْمُقْتِرِ‏ ق د رُهُ‏ م ت اعًا بِالْم عْرُوفِ‏ ۛ

ح قًّا ع ل ى الْمُحْسِ‏ نِين

اگر شما زنان را پيش از آنکه با ایشان آميزش ‏)جنسى(‏ برقرار كنيد یا برای شان مهری تعيين كنيد طالق دادید،‏

به شما گناهى نيست اما به ایشان متاعى ‏)مناسب(‏ بدهيد،‏ توانگر مطابق به توان خود و نادار ‏)هم(‏ مطابق بتوان

خود،‏ متاعى موافق به قانون شریعت،‏ و این حقى است بر نيکوكاران.‏

﴾٢٣٧﴿

و ا ‏ِن ط لَّقْتُمُوهُنَّ‏ مِن ق بْلِ‏ اَن ت م سُّ‏ وهُنَّ‏ و ق دْ‏ ف ر ضْ‏ تُمْ‏ ل هُنَّ‏ ف رِيض ةً‏ ف نِصْ‏ فُ‏ م ا ف ر ضْ‏ تُمْ‏ ا ‏ِلَّا اَن

ۛ

ي عْفُون اَوْ‏ ي عْفُو الَّذِي بِي دِهِ‏ عُقْد ةُ‏ النِّك احِ‏ ۛ

و اَن ت عْفُوا اَقْر بُ‏ لِلتَّقْو ىَٰ‏

و ل ا تنس وُا الْف ضْ‏ ل

ب يْن كُمْ‏ ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه بِم ا ت عْم لُون ب صِيرٌ‏

و اگر ایشان را پيش از آميزش ‏)جنسى(‏ و بعد از تعيين مهر طالق كردید،‏ پس درین حال ‏)دادن(‏ نصف مهر ‏)به

ایشان(‏ الزم است،‏ مگر آنکه زنان یا كسيکه در امر عقد نکاح صاحب صالحيت است گذشت نماید،‏ و اگر گذشت


كنيد ‏)یعنى مهر را كامل بدهيد(‏ به پرهيزگاری نزدیکتر است،‏ و سخاوت و نيکویى را در ميان خویش فراموش

ننمایيد.‏ حقا كه خداوند بآنچه ميکنيد بيناست.‏

﴿٢٣٨﴾ ح افِظُوا ع ل ى الصَّ‏ ل و اتِ‏ و الصَّ‏ ل اةِ‏ الْوُسْ‏ ط ىَٰ‏ و قُومُوا لِلَّهِ‏ ق انِتِين

برای ادای نمازها،‏ مخصوصاً‏ نماز ميانه،‏ شدیداً‏ مراقبت ورزید،‏ و با خضوع و خشوع بحضور پروردگار خویش بپا

خيزید.‏

﴾٢٣٩﴿

ف ا ‏ِنْ‏ خِ‏ فْتُمْ‏ ف رِج الًا اَوْ‏ رُكْب انًا

ۛ

ف ا ‏ِذ ا اَمِنتُمْ‏ ف اذْكُرُوا اللَّه ك م ا ع لَّم كُم مَّا ل مْ‏ ت كُونُوا ت عْل مُون

اگر ‏)از دشمنى(‏ ترسيدید پياده یا سواره ‏)طوریکه مساعد باشد نماز بخوانيد(،‏ اما وقتيکه ایمن شدید پس خداوند

را بطریقى ذكر كنيد ‏)یعنى نماز را به شيوه ای بخوانيد(‏ كه بشما آموخته است،‏ شيوه ای كه آنرا ‏)پيش ازین(‏

نمى دانستيد.‏

﴾٢٤٠﴿

و الَّذِين يُت و فَّوْن مِنكُمْ‏ و ي ذ رُون اَزْو اجًا و صِيَّةً‏ لِّاَزْو اجِ‏ هِم مَّت اعًا ا ‏ِل ى الْح وْلِ‏ غ يْر ا ‏ِخْ‏ ر اجٍ‏

خر جْن ف ل ا جُن اح ع ل يْكُمْ‏ فِي م ا ف ع لْن فِي اَنفُسِ‏ هِنَّ‏ مِن مَّعْرُو ‏ٍف

ۛ

و اللَّهُ‏ ع زِيزٌ‏ ح كِيمٌ‏ ۛ

ف ا ‏ِنْ‏

و كسانى از شما كه مى ميرند و بيوه هایى از خود ميگذارند،‏ سفارش است كه یکسال برای این زنها وسایل

زندگى شان پرداخته شود،‏ و از خانه بيرون نشوند.‏ اما اگر ایشان ‏)از منزل(‏ خارج شدند،‏ پس آنچه ایشان در حق

خویش از كارهای پسندیده انجام ميدهند،‏ بر شما گناهى نيست.‏ و خداوند صاحب قدرت منيع و با حکمت است.‏

﴾٢٤١﴿

و لِلْمُط لَّق اتِ‏ م ت اعٌ‏ بِالْم عْرُوفِ‏

ح قًّا ع ل ى الْمُتَّقِين ۛ

برای زنان طالق شده وسایل زندگى شان ‏)به سویه(‏ معقول و منصفانه ‏)داده شود،‏ این(‏ مکلفيتى است به

پرهيزگاران.‏

﴿٢٤٢﴾ ك ذ ‏َٰلِك يُب يِّنُ‏ اللَّهُ‏ ل كُمْ‏ ا ي اتِهِ‏ ل ع لَّكُمْ‏ ت عْقِلُون

به این ترتيب خداوند برای شما احکام خود را بيان ميکند تا باشد كه شما بفهميد.‏

﴾٢٤٣﴿

ۛ اَحْي اهُمْ‏

اَل مْ‏ ت ر ا ‏ِل ى الَّذِين خر جُوا مِن دِي ارِهِمْ‏ و هُمْ‏ اُلُوفٌ‏ ح ذ ر الْم وْتِ‏ ف ق ال ل هُمُ‏ اللَّهُ‏ مُوتُوا ثُ‏ ‏َّم

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ل ذُو ف ضْ‏ لٍ‏ ع ل ى النَّاسِ‏ و ل ‏َٰكِنَّ‏ اَكْث ر النَّاسِ‏ ل ا ي شْ‏ كُرُون

آیا بسوی كسانى ندیدی كه از بيم مرگ از خانه های خود بيرون شدند و ایشان هزاران تن بودند؟ پس خداوند

» بميرید « به ایشان گفت

بخشایش است،‏ ولى بيشتر مردم ناسپاس اند.‏

﴾٢٤٤﴿

‏)و مردند(،‏ سپس خداوند ایشانرا ‏)دوباره(‏ زنده گردانيد.‏ حقا كه خداوند بمردم صاحب

و ق اتِلُوا فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ و اعْل مُوا اَنَّ‏ اللَّه س مِيعٌ‏ ع لِيمٌ‏

و در راه خدا بجنگيد،‏ و بدانيد كه خداوند واقعاً‏ شنوا و داناست.‏


﴿٢٤٥﴾ مَّن ذ ا الَّذِي يُقْرِضُ‏ اللَّه ق رْضً‏ ا ح س نًا ف يُض اعِف هُ‏ ل هُ‏ اَضْ‏ ع افًا ك ثِير ةً‏

ۛ و اللَّهُ‏ ي قْبِضُ‏ و ي بْسُ‏ طُ‏

و ا ‏ِل يْهِ‏ تُرْج عُون

كيست آنکه به خداوند قرض دهد؟!‏ قرض حسنه!‏ تا خداوند آنرا برای او چندین برابر زیاد كند.‏ و خداوند ‏)روزی

بندگان خود را گاهى(‏ تنگ و ‏)زمانى(‏ فراخ ميسازد.‏ و بسوی او باز گردانيده ميشوید.‏

﴾٢٤٦﴿

اَل مْ‏ ت ر ا ‏ِل ى الْم ل ِ ا مِن ب نِي ا ‏ِسْ‏ ر اُِيل مِن ب عْدِ‏ مُوس ىَٰ‏ ا ‏ِذْ‏ ق الُوا لِن بِيٍّ‏ لَّهُمُ‏ ابْع ثْ‏ ل ن ا م لِكًا نُّق اتِ‏ ‏ْل

ۛ

فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ ۛ

ق ال ه لْ‏ ع س يْتُمْ‏ ا ‏ِن كُتِب ع ل يْكُمُ‏ الْقِت الُ‏ اَلَّا تُق اتِلُوا

ق الُوا و م ا ل ن ا اَلَّا نُق اتِل فِي

ۛ

س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ و ق دْ‏ اُخْ‏ رِجْن ا مِن دِي ارِن ا و اَبْن اُِن ا ۛ

ف ل مَّا كُتِب ع ل يْهِمُ‏ الْقِت الُ‏ ت و لَّوْا ا ‏ِلَّا ق لِيلًا مِّنْهُ‏ ‏ْم

و اللَّهُ‏

ع لِيمٌ‏ بِالظَّالِمِين

آیا بسوی بزرگان ‏)قوم(‏ بنى اسرائيل ‏)كه(‏ بعد از موسى ‏)زندگى ميکردند(‏ ندیدی؟ هنگاميکه به پيامبر خویش

« گفتند

برای ما پادشاهى برگزین،‏ تا ‏)زیر فرمان او(‏ در راه خدا بجنگيم.‏

داده شود از جنگ خودداری كنيد.‏

»

« گفتند »

حاليکه از دیار خویش و از ‏)كنار(‏ فرزندان خویش بيرون رانده شدیم؟!‏

»

گفت « شاید اگر بشما دستور جنگ

ما را چى شده است كه از جنگ در راه خدا خودداری كنيم در

جز عدۀ كمى از ایشان ‏)دیگران(‏ روی گردانيدند.‏ و خداوند به ‏)حال(‏ ستمکاران داناست.‏

﴾٢٤٧﴿

و ق ال ل هُمْ‏ ن بِيُّهُمْ‏ ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ق دْ‏ ب ع ث ل كُمْ‏ ط الُوت م لِكًا

ۛ

اما هنگاميکه بر آنها جهاد فرض گردید،‏

ق الُوا اَنَّىَٰ‏ ي كُونُ‏ ل هُ‏ الْمُلْكُ‏ ع ل يْن ا

و ن حْنُ‏ اَح قُّ‏ بِالْمُلْكِ‏ مِنْهُ‏ و ل مْ‏ يُؤْت س ع ةً‏ مِّن الْم الِ‏ ۛ

ق ال

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه اصْ‏ ط ف اهُ‏ ع ل يْكُمْ‏ و ز اد هُ‏ ب سْ‏ ط ‏ًة

فِي الْعِلْمِ‏ و الْجِ‏ سْ‏ مِ‏

ۛ

و اللَّهُ‏ يُؤْ‏ تِي مُلْك هُ‏ م ن ي ش اءُ‏

و اللَّهُ‏ و اسِ‏ عٌ‏ ع لِيمٌ‏ ۛ

و پيامبرشان به ایشان گفت « حقا كه خداوند برای شما طالوت را ‏)بحيث(‏ پادشاه برگزیده است.‏

گفتند »

چگونه او پادشاه شده ميتواند در حاليکه ما از وی به پادشاهى سزاوارتریم و برای او مال فراوانى داده نشده

است؟!‏

«

»

‏)پيامبرشان(‏ گفت

«

بيگمان خداوند او را بشما برگزیده است و او را دانش و قدرت جسمانى فراوانى

داده است،‏ خداوند پادشاهى خویش را بهركس بخواهد ميدهد،‏ و خداوند گشایشگری داناست.‏

»

﴾٢٤٨﴿

و ق ال ل هُمْ‏ ن بِيُّهُمْ‏ ا ‏ِنَّ‏ ا ي ة مُلْكِهِ‏ اَن ي ا ‏ْتِي كُمُ‏ التَّابُوتُ‏ فِيهِ‏ س كِين ةٌ‏ مِّن رَّبِّكُمْ‏ و ب قِيَّةٌ‏ مِّمَّا ت ر ك ا ‏ُل

مُوس ىَٰ‏ و ا لُ‏ ه ارُون ت حْمِلُهُ‏ الْم ل اُِك ةُ‏ ۛ

ا ‏ِنَّ‏ فِي ذ ‏َٰلِك ل ا ي ةً‏ لَّكُمْ‏ ا ‏ِن كُنتُم

مُّؤْمِنِين

و پيامبرشان برای شان گفت

«

نشان پادشاهى او اینست كه به شما صندوقى مى آید كه در آن آرامش خاطری

است از جانب پروردگار شما و ‏)یادگارهای(‏ باقى مانده ای از خانوادۀ موسى و خانوادۀ هارون كه آنرا فرشتگان

حمل ميکنند.‏ حقا كه درین امر برای شما نشانه ای است اگر مؤمن هستيد.‏

»


﴿٢٤٩﴾ ف ل مَّا ف ص ل ط الُوتُ‏ بِالْجُنُودِ‏ ق ال ا ‏ِنَّ‏ اللَّه مُبْت لِيكُم بِن ه رٍ‏ ف م ن ش رِب مِنْهُ‏ ف ل يْس مِنِّي و م ن لَّ‏

‏ْم

ۛ

ي طْع مْهُ‏ ف ا ‏ِنَّهُ‏ مِنِّي ا ‏ِلَّا م نِ‏ اغْت ر ف غُرْف ةً‏ بِي دِهِ‏ ۛ

ف ش رِبُوا مِنْهُ‏ ا ‏ِلَّا ق لِيلًا مِّنْهُ‏ ‏ْم

ف ل مَّا ج او ز هُ‏ هُو

و الَّذِين ا م نُوا م ع هُ‏ ق الُوا ل ا ط اق ة ل ن ا الْي وْم بِج الُوت و جُنُودِهِ‏ ۛ

ق ال الَّذِين ي ظُنُّون اَنَّهُم مُّل اقُو اللَّهِ‏ ك م

مِّن فِئ ةٍ‏ ق لِيل ةٍ‏ غ ل ب تْ‏ فِئ ةً‏ ك ثِير ةً‏ بِا ‏ِذْنِ‏ اللَّهِ‏ ۛ

و اللَّهُ‏ م ع الصَّ‏ ابِرِين

سپس چون طالوت با این لشکریان برآمد،‏ گفت

«

بيگمان خداوند شما را به نهری آزمایش مى كند،‏ پس كسيکه

از آن بنوشد از من نيست و كسيکه از آن نچشد بيگمان از آن من است،‏ مگر اینکه كسى كى كف ‏)آب(‏ بدست

خود از آن ‏)برای نوشيدن(‏ بگيرد.‏

نهر گذشتند،‏ گفتند

»

«

خداوند مالقى ميشوند گفتند

خداوند با صابران است.‏

پس جز عده ای همۀ شان از آن نوشيدند.‏ چون طالوت و مؤمنان همراه او از

امروز ما توان مقابله با جالوت و لشکریان او را نداریم،‏

»

«

»

﴾٢٥٠﴿

الْك افِرِين

‏)اما(‏ آنانيکه عقيده داشتند به

چه بسا كه دستۀ كوچکى به ارادۀ خداوند بر دستۀ بزرگى غلبه یافته است!‏ و

و ل مَّا ب ر زُوا لِج الُوت و جُنُودِهِ‏ ق الُوا ر بَّن ا اَفْرِغْ‏ ع ل يْن ا ص بْرًا و ث بِّتْ‏ اَقْد ام ن ا و انصُ‏ رْن ا ع ل ى الْق وْمِ‏

هنگاميکه در برابر جالوت و لشکریانش قرار گرفتند،‏ گفتند:‏

را استوار گردان،‏ و ما را بر گروه كافران پيروز ساز!‏

«

»

﴾٢٥١﴿

پروردگار ما بر ما شکيبایى فيضان نما،‏ قدمهای ما

ف ه ز مُوهُم بِا ‏ِذْنِ‏ اللَّهِ‏ و ق ت ل د اوُودُ‏ ج الُوت و ا ت اهُ‏ اللَّهُ‏ الْمُلْك و الْحِ‏ كْم ة و ع لَّم هُ‏ مِمَّا

ي ش اءُ‏ ۛ

و ل وْل ا د فْعُ‏ اللَّهِ‏ النَّاس

ب عْض هُم بِب عْضٍ‏ لَّف س د تِ‏ الْاَرْضُ‏ و ل ‏َٰكِنَّ‏ اللَّه ذُو ف ضْ‏ لٍ‏ ع ل ى الْع ال مِين

پس ایشان را به ارادۀ خداوند شکست دادند،‏ داود جالوت را كشت،‏ خداوند به داود پادشاهى و حکمت ارزانى

فرمود،‏ و به او از ‏)هر(‏ آنچه ميخواست آموخت.‏ و اگر خداوند یک گروه از مردم را بوسيلۀ گروهى دیگر دفع

نميکرد،‏ زمين واقعاً‏ فاسد ميگردید،‏ اما خداوند بجهانيان لطف و احسان دارد.‏

»

﴾٢٥٢﴿

تِلْك ا ي اتُ‏ اللَّهِ‏ ن تْلُوه ا ع ل يْك بِالْح قِّ‏

ۛ

و ا ‏ِنَّك ل مِن الْمُرْس لِين

اینها آیات خداوند است كه آنرا به تو بحق تالوت ميکنيم،‏ و تو واقعاً‏ از پيامبرانى.‏

========================================

============================================================


﴿٢٥٣﴾ تِلْك الرُّسُ‏ لُ‏ ف ضَّ‏ لْن ا ب عْض هُمْ‏ ع ل ىَٰ‏ ب عْضٍ‏

ۛ

مِّنْهُم مَّن ك لَّم اللَّهُ‏

ۛ

ۛ

ۛ

و ر ف ع ب عْض هُمْ‏

د ر ج اتٍ‏ و ا ت يْن ا عِيس ى ابْن م رْي م الْب يِّن اتِ‏ و اَيَّدْناهُ‏ بِرُوحِ‏ الْقُدُ‏ ‏ِس و ل وْ‏ ش اء اللَّهُ‏ م ا اقْت ت ل الَّذِين

مِن ب عْدِهِم مِّن ب عْدِ‏ م ا ج اء تْهُمُ‏ الْب يِّن اتُ‏ و ل ‏َٰكِنِ‏ اخْ‏ ت ل فُوا ف مِنْهُم مَّنْ‏ ا م ن و مِنْهُم مَّن ك ف ر و ل وْ‏

ش اء اللَّهُ‏ م ا اقْت ت لُوا و ل ‏َٰكِنَّ‏ اللَّه ي فْع لُ‏

م ا يُرِي ‏ُد

ۛ

‏)از(‏ این پيامبران،‏ ما بعضى شانرا بر بعضى دیگر برتری دادیم.‏ از ایشان كسى بود كه خداوند با او سخن گفت،‏

بعضى دیگر را به درجاتى ارتقاء داد،‏ به عيسى پسر مریم ما نشانه های روشنى دادیم،‏ و او را به روح القدس تائيد

نمودیم.‏ اگر خداوند ميخواست،‏ آنهایيکه بعد ازین پيامبران بودند،‏ پس از آنکه نشانه های روشن به ایشان آمد،‏ با

هم جنگ نميکردند.‏ ولى ایشان اختالف ورزیدند.‏ پس بعضى از ایشان ایمان آوردند و بعضى از ایشان كافر شدند.‏

اگر خداوند ميخواست ایشان با یک دیگر جنگ نميکردند،‏ اما خداوند آنچه را بخواهد ميکند.‏

﴾٢٥٤﴿

ش ف اع ةٌ‏

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا اَنفِقُوا مِمَّا ر ز قْن اكُم مِّن ق بْلِ‏ اَن ي ا ‏ْتِي ي وْمٌ‏ لَّا ب يْعٌ‏ فِيهِ‏ و ل ا خُلَّةٌ‏

‏ۛو الْك افِرُون هُمُ‏ الظَّالِمُون

ۛ

و ل ا

ای مؤمنان،‏ از رزقى كه ما بشما ارزانى كرده ایم خرج كنيد،‏ پيش ازینکه روزی فرا رسد كه در آن نى خرید و

فروشى ‏)ميسر(‏ باشد،‏ و نى دوستى و نى ‏)هم(‏ شفاعتى ‏)را مستحق شوید(.‏ و كافران،‏ هم ایشانند ستمگار.‏

اللَّهُ‏ ل ا ا ‏ِل ‏َٰه ا ‏ِلَّا هُو الْح يُّ‏ الْق يُّومُ‏ ل ا ت ا ‏ْخُذُهُ‏ سِ‏ ن ةٌ‏ و ل ا ن وْمٌ‏ لَّهُ‏ م ا فِي السَّ‏ م او اتِ‏ و م ا فِي

الْاَرْ‏ ‏ِض م ن ذ ا الَّذِي ي شْ‏ ف عُ‏ عِند هُ‏ ا ‏ِلَّا بِا ‏ِذْنِهِ‏ ي عْل مُ‏ م ا ب يْن اَيْدِيهِمْ‏ و م ا خ لْف هُمْ‏ و ل ا يُحِ‏ يطُون

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

﴾٢٥٥﴿

بِش يْ‏ ءٍ‏ مِّنْ‏ عِلْمِهِ‏ ا ‏ِلَّا بِم ا ش اء

الْع لِيُّ‏ الْع ظِيمُ‏

ۛ

و سِ‏ ع كُرْسِ‏ يُّهُ‏ السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْض

ۛ

و ل ا ي ئُودُهُ‏ حِ‏ فْظُهُم ا

و هُو ۛ

خداوند،‏ معبودی جز او نيست،‏ زنده و بخود پاینده است.‏ نى او را پينکى ميگيرد و نى ‏)هم(‏ خواب.‏ ‏)هر(‏ آنچه در

آسمانها و ‏)هر(‏ آنچه در زمين است از آن اوست.‏ چه كسى است آنکه بحضور او شفاعت كند مگر به اجازۀ او؟!‏

آنچه را كه در پيشروی و پشت سر بندگان است ميداند.‏ و ایشان به چيزی از علم او احاطه كرده نميتوانند،‏ مگر

به آنچه كه او اراده كند.‏ كرسى او آسمانها و زمين را در بر گرفته است،‏ و نگهبانى آنها او را خسته نمى سازد.‏ و

او بسيار بلند ‏)مرتبه(‏ و بسيار با عظمت است.‏

﴾٢٥٦﴿

ل ا ا ‏ِكْر اه فِي الدِّينِ‏

ۛ

اسْ‏ ت مْس ك بِالْعُرْو ةِ‏ الْوُثْق ىَٰ‏ ل ا انفِص ام ل ه ا

ق د تَّب يَّن الرُّشْ‏ دُ‏ مِن الْغ ‏ِّي

ۛ

و اللَّهُ‏ س مِيعٌ‏ ع لِيمٌ‏ ۛ

ف م ن ي كْفُرْ‏ بِالطَّاغُوتِ‏ و يُؤْمِن بِاللَّهِ‏ ف ق دِ‏


در دین اكراهى نيست.‏ بيشک رهيابى از گمراهى جدا شده است.‏ پس كسى كه از شيطان روی بر مى تابد و به

خداوند ایمان مى آورد به دستگيره مستحکمى چنگ زده است كه هرگز گسستنى نيست.‏ و خداوند شنوا ‏)و(‏

داناست.‏

﴾٢٥٧﴿

اللَّهُ‏ و لِيُّ‏ الَّذِين ا م نُوا يُخْ‏ رِجُهُم مِّن الظُّلُم اتِ‏ ا ‏ِل ى النُّورِ‏ ۛ و الَّذِين ك ف رُوا اَوْ‏ لِي اؤُهُمُ‏ الطَّاغُوتُ‏

ۛ

يُخْ‏ رِجُون هُم مِّن النُّورِ‏ ا ‏ِل ى الظُّلُم ا ‏ِت ۛ

اُول ‏َٰئِك اَصْ‏ ح ابُ‏ النَّارِ‏

هُمْ‏ فِيه ا خ الِدُون

خداوند یاور مؤمنان است.‏ ایشانرا از تاریکى ها به روشنایى بيرون مى آرد.‏ و كافران،‏ یاوران شان شيطان است كه

ایشانرا از روشنایى به تاریکى ها ميکشاند.‏ هم ایشان اند اهل دوزخ،‏ و در آن هميشه بسر ميبرند.‏

﴾٢٥٨﴿

اَل مْ‏ ت ر ا ‏ِل ى الَّذِي ح اجَّ‏ ا ‏ِبْر اهِيم فِي ر بِّهِ‏ اَنْ‏ ا ت اهُ‏ اللَّهُ‏ الْمُلْك ا ‏ِذْ‏ ق ال ا ‏ِبْر اهِيمُ‏ ر بِّي الَّذِي يُحْيِي

و يُمِيتُ‏ ق ال اَن ا اُحْيِي و اُمِيتُ‏ ۛ

الْم غْرِبِ‏ ف بُهِت الَّذِي ك ف ر

ق ال ا ‏ِبْر اهِيمُ‏ ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ي ا ‏ْتِي بِالشَّمْسِ‏ مِن الْم شْ‏ رِقِ‏ ف ا ‏ْتِ‏ بِه ا مِن

ۛ و اللَّهُ‏ ل ا ي هْدِي الْق وْم الظَّالِمِين

آیا تو بسوی آنکسى ندیدی كه با ابراهيم در بارۀ پروردگارش مجادله كرد؟ از اینکه خداوند به آن شخص

پادشاهى داده بود.‏ هنگاميکه ابراهيم گفت

شخص(‏ گفت:‏

«

پروردگار من ذاتى است كه زنده ميگرداند و ميميراند،‏

»

«

پس تو آنرا از مغرب برآر.‏

منم كه زنده مى كنم و ميميرانم.‏

»

»

﴾٢٥٩﴿

‏)آن

ابراهيم گفت:‏ « حقا كه خداوند آفتاب را از مشرق مى آورد،‏

آن كافر مبهوت و درمانده شد،‏ و خداوند قوم ستمگار را هدایت نميکند.‏

اَوْ‏ ك الَّذِي م رَّ‏ ع ل ىَٰ‏ ق رْي ةٍ‏ و هِي خ اوِي ةٌ‏ ع ل ىَٰ‏ عُرُوشِ‏ ه ا ق ال اَنَّىَٰ‏ يُحْيِي ه ‏َٰذِهِ‏ اللَّهُ‏ ب عْد

م وْ‏ تِه ا ‏ۛف اَم ات هُ‏ اللَّهُ‏ مِاُ‏ ة ع امٍ‏ ثُمَّ‏ ب ع ث هُ‏

ق ال ك مْ‏ ل بِثْت ۛ

لَّبِثْت مِاُ‏ ة ع امٍ‏ ف انظُرْ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ ط ع امِك و ش ر ابِك ل مْ‏ ي ت س نَّهْ‏

لِّلنَّاسِ‏

ۛ

ق ال ل بِثْتُ‏ ي وْمًا اَوْ‏ ب عْض يوْ‏ ‏ٍم

ۛ

ۛ

ۛ

و انظُرْ‏ ا ‏ِل ى الْعِظ امِ‏ ك يْف نُنشِ‏ زُه ا ثُمَّ‏ ن كْسُ‏ وه ا ل حْمًا

ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ق دِيرٌ‏

و انظُرْ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ حِ‏ م ارِك و لِن جْع ل ك ا ي ةً‏

ۛ

ق ال ب ل

ف ل مَّا ت ب يَّن ل هُ‏ قال اَعْل مُ‏ اَنَّ‏ اللَّه

یا مثال شخصى را كه از دهکده ای گذشت كه بر سقف های خود فرو ریخته بود.‏ گفت:‏ « چطور خداوند ‏)اهل(‏

این ‏)دهکده(‏ را بعد از مردن آن ها زنده ميکند؟

}۱{، ‏)و به او(‏ گفت:‏

كرده باشم.‏

»

«

چه قدر ‏)درین حال(‏ درنگ كردی؟

»

پس خداوند او را صد سال بميراند،‏ سپس او را برانگيخت

« او گفت:‏

»

‏)خداوند(‏ گفت:‏

«

‏)شاید(‏ یکروز یا قسمتى از روز درنگ

‏)نى،(‏ بلکه صد سال درنگ كردی.‏ به غذا و نوشيدنى خود ببين،‏ در آن تغييری

نيامده است.‏ و بسوی خر خود ببين،‏ و برای اینکه ترا نشانه ای بمردم بگردانيم،‏ و بسوی این استخوانها ‏)یعنى

استخوانهای خر(‏ بنگر،‏ چگونه آنها را ‏)از جای آن(‏ باال ميکنيم ‏)و بهم پيوند ميدهيم(‏ باز آنها را با گوشت

ميپوشانيم؟!‏

است.‏

»

هنگاميکه برای او ‏)این حقایق(‏ آشکار شد،‏ گفت

«

»

}۱{ دوباره زنده گردانيد ؛

ميدانم كه بيشک خداوند بر هر چيزی توانا


﴿٢٦٠﴾ و ا ‏ِذْ‏ ق ال ا ‏ِبْر اهِيمُ‏ ر بِّ‏ اَرِنِي ك يْف تُحْيِي الْم وْت ىَٰ‏

لِّي طْم ئِنَّ‏ ق لْبِي

ۛ ق ال اَو ل مْ‏ تُؤْمِن ۛ

ۛ

ثُمَّ‏ ادْعُهُنَّ‏ ي ا ‏ْتِين ك س عْيًا

ۛ

و بخاطر آور وقتى را كه ابراهيم گفت:‏

گفت:‏

«

ق ال ف خُ‏ ذْ‏ اَرْب ع ةً‏ مِّن الطَّيْرِ‏ ف صُ‏ رْهُنَّ‏ ا ‏ِل يْك ثُمَّ‏ اجْع لْ‏ ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ج ب لٍ‏

و اعْل مْ‏ اَنَّ‏ اللَّه ع زِيزٌ‏ ح كِيمٌ‏

پروردگارا،‏ برایم بنما كه چطور مردگانرا زنده ميگردانى.‏

ق ال ب ل ىَٰ‏ و ل ‏َٰكِن

مِّنْهُنَّ‏ جُزْءًا

»

«

‏)خداوند(‏ گفت:‏

آیا باور نداری؟!‏

»

«

‏)خداوند(‏

ابراهيم گفت:‏ « چرا نى،‏ ولى برای اینکه دل من آرام گيرد ‏)چنين تقاضا كردم(.‏

پس چهار نوع از پرنده بگير،‏ سپس آنها را به هم آور ‏)یعنى توته توته كن و بهم آميز(،‏ بعد از

آن بر هر یک ازین كوه ها قسمتى از آنها را بگذار،‏ سپس آنها را بخواه،‏ ایشان به سرعت بسوی تو ميشتابند.‏ و

بدان كه خداوند صاحب قدرت منيع و باحکمت است.‏

»

﴾٢٦١﴿

ۛ مِّاُ‏ ةُ‏ ح بَّةٍ‏

مَّث لُ‏ الَّذِين يُنفِقُون اَمْو ال هُمْ‏ فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ ك م ث لِ‏ ح بَّةٍ‏ اَنب ت تْ‏ س بْع س ن ابِل فِي كُلِّ‏ سُ‏ نبُل ةٍ‏

و اللَّهُ‏ يُض اعِفُ‏ لِم ن ي ش اءُ‏ ۛ

و اللَّهُ‏ و اسِ‏ عٌ‏ ع لِيمٌ‏

مثال آنانيکه دارایى خود را در راه خداوند خرج ميکنند،‏ مثال دانۀ ‏)تخمى(‏ است كه هفت خوشه و در هر خوشه

صد دانه ميرویاند،‏ و خداوند برای هر كسيکه بخواهد چندین بار زیاد ميکند.‏ و خداوند گشایشگر ‏)و(‏ دانا است.‏

﴾٢٦٢﴿

الَّذِين يُنفِقُون اَمْو ال هُمْ‏ فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ ثُمَّ‏ ل ا يُتْبِعُون م ا اَنف قُوا م نًّا و ل ا اَذًى

عِند ر بِّهِمْ‏ و ل ا خ وْفٌ‏ ع ل يْهِمْ‏ و ل ا هُمْ‏ ي حْز نُون

لَّهُمْ‏ اَجْرُهُمْ‏ ۛ

آنانيکه دارایى خود را در راه خدا خرج ميکنند،‏ و ‏)در(‏ نفقه ای كه كرده اند منتى نميگذارند و آزاری نميرسانند،‏

برای ایشان ثواب شان نزد پروردگارشان است،‏ و برایشان ترسى نيست و نى هم ایشان اندوهگين ميشوند.‏

﴾٢٦٣﴿

است.‏

ق وْلٌ‏ مَّعْرُوفٌ‏ و م غْفِر ةٌ‏ خ يْرٌ‏ مِّن ص د ق ةٍ‏ ي تْب عُه ا اَذًى

ۛ

ۛ

و اللَّهُ‏ غ نِيٌّ‏ ح لِيمٌ‏

سخن پسندیده و گذشت،‏ از خيراتى كه در پى آن آزاری صورت گيرد بهتر است.‏ خداوند بى نياز ‏)و(‏ صاحب حلم

﴾٢٦٤﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ل ا تُبْطِلُوا ص د ق اتِكُم بِالْم نِّ‏ و الْاَذ ىَٰ‏ ك الَّذِي يُنفِقُ‏ م ال هُ‏ رُِ‏ اء النَّاسِ‏

يُؤْمِنُ‏ بِاللَّهِ‏ و الْي وْمِ‏ الْا خِ‏ رِ‏ ف م ث لُهُ‏ ك م ث لِ‏ ص فْو انٍ‏ ع ل يْهِ‏ تُرابٌ‏ ف اَص اب هُ‏ و ابِلٌ‏ ف ت ر ك هُ‏ ص لْدًا

ي قْدِرُون ع ل ىَٰ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ مِّمَّا ك س بُوا و اللَّهُ‏ ل ا ي هْدِي الْق وْم الْك افِرِين

ۛ

ۛ

لَّا

و ل ا

ای مؤمنان،‏ خيرات خود را با منت گذاردن و آزار دادن باطل نکنيد.‏ مانند كسيکه دارایى خود را ریاكارانه ‏)برای

زدن(‏ به ‏)چشم(‏ مردم خرج ميکند،‏ و نى به خداوند ایمان دارد و نى هم بروز آخرت.‏ پس مثال وی به سنگى

صاف ماند كه بر آن خاک باشد،‏ بر آن بارانى تند ببارد و خاک آنرا بشوید.‏ ‏)چنين مردمى(‏ قادر نخواهند بود از

عمل خود حاصلى بدست آرند،‏ و خداوند گروه كافران را رهياب نميسازد.‏


﴿٢٦٥﴾ و م ث لُ‏ الَّذِين يُنفِقُون اَمْو ال هُمُ‏ ابْتِغ اء م رْض اتِ‏ اللَّهِ‏ و ت ثْبِيتًا مِّنْ‏ اَنفُسِ‏ هِمْ‏ ك م ث لِ‏ ج نَّةٍ‏ بِربْو ‏ٍة

اَص اب ه ا و ابِلٌ‏ ف ا ت تْ‏ اُكُل ه ا ضِعْف يْنِ‏ ف ا ‏ِن لَّمْ‏ يُصِبْه ا و ابِلٌ‏ ف ط لٌّ‏ ۛ

و اللَّهُ‏ بِم ا ت عْم لُون ب صِيرٌ‏

و مثال آنانيکه دارایى شانرا برای طلب رضای خداوند و استواری ‏)مَلَکات انسانى(‏ خود خرج ميکنند،‏ مانند باغى

است در جای بلند.‏ باران تند بر آن ميبارد،‏ پس ميوه خود را دوچند مى دهد.‏ و اگر بارانى تند به آن نرسد،‏

شبنمى ‏)برای آن كافى است(.‏ و خداوند بهر چيزی كه شما ميکنيد بينا است.‏

﴾٢٦٦﴿

اَي و دُّ‏ اَح دُكُمْ‏ اَن ت كُون ل هُ‏ ج نَّةٌ‏ مِّن نَّخِ‏ يلٍ‏ و اَعْن ابٍ‏ ت جْرِي مِن ت حْتِه ا الْاَنْه ارُ‏ ل هُ‏ فِيه ا مِن كُ‏

‏ِّل

الثَّم ر اتِ‏ و اَص اب هُ‏ الْكِب رُ‏ و ل هُ‏ ذُرِّيَّةٌ‏ ضُ‏ ع ف اءُ‏ ف اَص اب ه ا ا ‏ِعْص ارٌ‏ فِيهِ‏ ن ارٌ‏ ف احْت رق ‏ْت ۛ

ل كُمُ‏ الْا ي اتِ‏ ل ع لَّكُمْ‏ ت ت ف كَّرُون

ك ذ ‏َٰلِك يُب يِّنُ‏ اللَّهُ‏

آیا یکى از شما دوست دارد كه باغى از درختان خرما و انگور داشته باشد؟!‏ كه جویبارهایى در زیر آنها جاری

باشد،‏ در آن باغ همه اقسام ميوه ها موجود باشد،‏ صاحب آن باغ به پيری رسد و دارای فرزندانى خردسال و

ضعيفى باشد،‏ و ‏)این باغ(‏ در گردبادی آتشين گير آید و بسوزد؟!‏ بدین ترتيب خداوند آیات خود را به شما بيان

ميکند،‏ تا باشد كه شما فکر كنيد.‏

﴾٢٦٧﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا اَنفِقُوا مِن ط يِّب اتِ‏ م ا ك س بْتُمْ‏ و مِمَّا اَخْ‏ ر جْن ا ل كُم مِّن الْاَرْ‏ ‏ِض

و ل ا ۛ

ت ي مَّمُوا الْخ بِيث مِنْهُ‏ تُنفِقُون و ل سْ‏ تُم بِا خِ‏ ذِيهِ‏ ا ‏ِلَّا اَن تُغْمِضُ‏ وا فِيهِ‏ ۛ

و اعْل مُوا اَنَّ‏ اللَّه غ نِيٌّ‏ ح مِيدٌ‏

ای مؤمنان،‏ از چيزهای پاكيزه ایکه كمایى كرده اید و از چيزهایيکه ما برای شما از زمين برآورده ایم خرج كنيد،‏

و در صدد چيز ردی }۱{ از مال خود نشوید كه آنرا ميدهيد،‏ در حاليکه خود شما آنرا نميگيرید،‏ مگر آنکه ‏)از

عيبى كه(‏ در آن ‏)است(‏ چشم بپوشيد.‏ و بدانيد كه خداوند بى نياز و ستوده است.‏

}۱{ غيرقابل استفاده ؛

﴾٢٦٨﴿

و اسِ‏ عٌ‏ ع لِيمٌ‏

الشَّيْط انُ‏ ي عِدُكُمُ‏ الْف قْر و ي ا ‏ْمُرُكُم بِالْف حْش ا ‏ِء

ۛ

و اللَّهُ‏ ي عِدُكُم مَّغْفِر ةً‏ مِّنْهُ‏ و ف ضْ‏ لًا

و اللَّهُ‏ ۛ

شيطان شما را بفقر وعده مى دهد و به فحشاء امر ميکند،‏ مگر خداوند به شما آمرزش خویش و فضل خود را

وعده ميدهد،‏ و خداوند گشایشگر و داناست.‏

﴾٢٦٩﴿

الْاَلْب ابِ‏

يُؤْ‏ تِي الْحِ‏ كْم ة من ي ش اءُ‏

ۛ

و م ن يُؤْت الْحِ‏ كْم ة ف ق دْ‏ اُوتِي خ يْرًا ك ثِيرًا

و م ا ي ذَّكَّرُ‏ ا ‏ِلَّا اُولُو ۛ

‏)خداوند(‏ هركرا خواهد صاحب حکمت ميسازد،‏ و هركرا حکمت داده شد واقعاً‏ برایش خيری بيکران داده شده

است.‏ و پند نميگيرند مگر خردمندان.‏


﴿٢٧٠﴾ و م ا

اَنف قْتُم مِّن نَّف ق ةٍ‏ اَوْ‏ ن ذ رْتُم مِّن نَّذْرٍ‏ ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ي عْل مُ‏ ‏ُه

ۛ

و م ا لِلظَّالِمِين مِنْ‏ اَنص ارٍ‏

و هر چيزی را كه شما خيرات ميدهيد،‏ یا بصورت نذر ميپردازید،‏ به یقين خداوند آنرا ميداند.‏ و برای ستمگاران

یاری دهنده ای نيست.‏

﴾٢٧١﴿

ا ‏ِن تُبْدُوا الصَّ‏ د ق اتِ‏ ف نِعِمَّا هِي

ع نكُم مِّن س يِّئ اتِكُمْ‏

ۛ

و ا ‏ِن تُخْ‏ فُوه ا و تُؤْتُوه ا الْفُق ر اء ف هُو خ يْرٌ‏ لَّكُمْ‏

ۛ

ۛ

و اللَّهُ‏ بِم ا ت عْم لُون خ بِيرٌ‏

و يُك فِّرُ‏

اگر شما آشکارا صدقه بدهيد،‏ این هم خوب است.‏ ولى اگر شما پنهانى ‏)صدقه(‏ بدهيد و آنرا به كسانى برسانيد

كه ‏)واقعاً(‏ نيازمند اند،‏ این برای شما بهتر است:‏ از شما بعضى از گناهان شما را ميزداید.‏ و خداوند به آنچه

ميکنيد آگاه است.‏

لَّيْس ع ل يْك هُد اهُمْ‏ و ل ‏َٰكِنَّ‏ اللَّه ي هْدِي م ن ي ش اءُ‏ و م ا تُنفِقُوا مِنْ‏ خ يْرٍ‏ ف لِاَنفُسِ‏ كُ‏ ‏ْم

تُنفِقُون ا ‏ِلَّا ابْتِغ اء و جْهِ‏ اللَّهِ‏ و م ا تُنفِقُوا مِنْ‏ خ يْرٍ‏ يُو فَّ‏ ا ‏ِل يْكُمْ‏ و اَنتُمْ‏ ل ا تُظْل مُون

ۛ

ۛ

ۛ

﴾٢٧٢﴿

و م ا

رهيابى ایشان بر ذمۀ تو ‏)ای پيامبر(‏ نيست.‏ بلکه خداوند هر كى را خواهد رهياب ميسازد.‏ هر چيزی را كه شما از

خير ميپردازید ‏)نفع آن(‏ بخود شما است.‏ و خيرات ندهيد مگر برای طلب رضای خداوند.‏ و هر خيری را كه

ميدهيد به شما ‏)ثواب آن(‏ تماماً‏ ميرسد و با شما ستم نميشود.‏

لِلْفُق ر اءِ‏ الَّذِين اُحْصِرُوا فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ ل ا ي سْ‏ ت طِيعُون ض رْبًا فِي الْاَرْضِ‏ ي حْس بُهُمُ‏ الْج اهِلُ‏

اَغْنِي اء مِن التَّع فُّفِ‏ ت عْرِفُهُم بِسِ‏ يم اهُمْ‏ ل ا ي سْ‏ اَلُون النَّاس ا ‏ِلْح افًا و م ا تُنفِقُوا مِنْ‏ خ يْرٍ‏ ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه بِهِ‏

ۛ

﴾٢٧٣﴿

ع لِيمٌ‏

‏)خيرات(‏ به نيازمندانى ‏)داده شود(‏ كه در راه خدا محصور شده اند و نميتوانند ‏)برای تجارت و كار(‏ در روی

زمين سفر كنند.‏ ‏)شخص(‏ بيخبر ‏)از حال شان(‏ از سبب خویشتن داری ایشان فکر ميکند كه توانگر اند.‏ ایشانرا از

سيمای شان ميشناسى.‏ ایشان مُصِرانه از مردم سوال نمى كنند.‏ و چيزی را كه از دارایى خرج ميکنيد،‏ حقا كه

خداوند به آن دانا است.‏

﴾٢٧٤﴿

الَّذِين يُنفِقُون اَمْو ال هُم بِاللَّيْلِ‏ و النَّه ارِ‏ سِ‏ رًّا و ع ل انِي ةً‏ ف ل هُمْ‏ اَجْرُهُمْ‏ عِند ر بِّهِمْ‏ و ل ا خ وْفٌ‏ ع ل يْهِ‏ ‏ْم

و ل ا هُمْ‏ ي حْز نُون

آنهایيکه دارایى خود را ‏)در راه خدا(‏ شب و روز،‏ پنهان و آشکارا خرج ميکنند،‏ مزدشان نزد پروردگارشان است.‏

برایشان نى خوفى است و نى هم ایشان اندوهگين ميشوند.‏


الَّذِين ي ا ‏ْكُلُون الرِّب ا ل ا ي قُومُون ا ‏ِلَّا ك م ا ي قُومُ‏ الَّذِي ي ت خ بَّطُهُ‏ الشَّيْط انُ‏ مِن الْم سِّ‏ ذ ‏َٰلِك

بِاَنَّهُمْ‏ ق الُوا ا ‏ِنَّم ا الْب يْعُ‏ مِثْلُ‏ الرِّب ا و اَح لَّ‏ اللَّهُ‏ الْب يْع و ح رَّم الرِّبا ف م ن ج اء هُ‏ م وْعِظ ةٌ‏ مِّن رَّبِّهِ‏

ۛ

ۛ

ۛ

﴾٢٧٥﴿

ف انت ه ىَٰ‏ ف ل هُ‏ م ا س ل ف و اَمْرُهُ‏ ا ‏ِل ى اللَّهِ‏

ۛ

و م نْ‏ ع اد ف اُول ‏َٰئِك اَصْ‏ ح ابُ‏ النَّارِ‏ ۛ هُمْ‏ فِيه ا خ الِدُون

آنهایيکه سود ميخورند ‏)در قيامت(‏ برنميخيزند مگر مانند برخاستن كسيکه ‏)حواس(‏ او را شيطان به نسبت

تماس مختل ساخته است.‏ این به سبب آن است كه ایشان گفتند

«

واقعاً‏ بيع مانند سود است.‏

در حاليکه »

خداوند بيع را حالل،‏ و سود را حرام قرار داده است.‏ چون كسيکه پندی از نزد پروردگارش به او آمد و از

‏)سودخواری(‏ صرف نظر كرد،‏ پس چيزهایى را كه در گذشته ‏)گرفته(‏ برای او است،‏ و كار او ‏)سپرده شده(‏ به خدا

است.‏ و كسيکه ‏)به این عمل(‏ برگشت پس ‏)چنين مردمى(‏ اینهایند دوزخى،‏ ایشان در آن هميشه ميمانند.‏

﴾٢٧٦﴿

ي مْح قُ‏ اللَّهُ‏ الرِّب ا و يُرْبِي الصَّ‏ د ق اتِ‏

ۛ

و اللَّهُ‏ ل ا يُحِ‏ بُّ‏ كُلَّ‏ ك فَّارٍ‏ اَثِيمٍ‏

خداوند سود را نابود مى سازد،‏ و صدقات را افزون ميگرداند،‏ و خداوند هيچ ناسپاس گنهکاری را دوست ندارد.‏

﴾٢٧٧﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ا م نُوا و ع مِلُوا الصَّ‏ الِح اتِ‏ و اَق امُوا الصَّ‏ ل اة و ا ت وُا الزَّك اة ل هُمْ‏ اَجْرُهُمْ‏ عِند ر بِّهِمْ‏ و ل ا

خ وْفٌ‏ ع ل يْهِمْ‏ و ل ا هُمْ‏ ي حْز نُون

بيگمان آنهایيکه ایمان آوردند و اعمال شایسته ورزیدند،‏ نماز را به تمام و كمال برپا داشتند و زكوة را پرداختند،‏

مزد ایشان نزد پروردگار ایشان است نى برایشان خوفى است،‏ و نى هم ایشان اندوهگين ميشوند.‏

﴾٢٧٨﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا اتَّقُوا اللَّه و ذ رُوا م ا ب قِي مِن الرِّب ا ا ‏ِن كُنتُم مُّؤْمِنِين

ای مؤمنان،‏ از خدا بترسيد و آنچه را از سود مانده است رها كنيد،‏ اگر ‏)واقعاً(‏ مؤمن هستيد!‏

﴾٢٧٩﴿

و ل ا تُظْل مُون

ف ا ‏ِن لَّمْ‏ ت فْع لُوا ف ا ‏ْذ نُوا بِح رْبٍ‏ مِّن اللَّهِ‏ و ر سُ‏ ولِهِ‏

ۛ

و ا ‏ِن تُبْتُمْ‏ ف ل كُمْ‏ رُءُوسُ‏ اَمْو الِكُمْ‏ ل ا ت ظْلِمُون

اگر ‏)سودخواری را رها(‏ نکردید،‏ پس بجنگى از طرف خدا و رسولش آماده باشيد.‏ ولى اگر توبه كردید،‏ ‏)درآن

صورت(‏ اصل سرمایۀ شما از آن شما است.‏ نى ستم ميکنيد و نى هم بشما ستم ميشود.‏

﴾٢٨٠﴿

و ا ‏ِن ك ان ذُو عُسْ‏ ر ةٍ‏ ف ن ظِر ةٌ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ م يْس ر ‏ٍة

ۛ

و اَن ت ص دَّقُوا خ يْرٌ‏ لَّكُمْ‏

ا ‏ِن كُنتُمْ‏ ت عْل مُون ۛ

اگر مدیون دچار تنگدستى باشد،‏ پس ‏)برای او(‏ مهلت است تا توانگری.‏ و اگر ‏)قرض خود را برای او(‏ ببخشيد،‏

این برای شما بهتر است اگر ‏)فایدۀ اینکار را(‏ بدانيد.‏

﴾٢٨١﴿

و اتَّقُوا ي وْمًا تُرْج عُون فِيهِ‏ ا ‏ِل ى اللَّ‏ ‏ِه

ۛ

ثُمَّ‏ تُو فَّىَٰ‏ كُلُّ‏ ن فْسٍ‏ مَّا ك س ب تْ‏ و هُمْ‏ ل ا يُظْل مُون

و از روزی بترسيد كه در آن به سوی خداوند باز گردانيده ميشوید.‏ سپس هر شخصى چيزی را كه كسب كرده

است تماماً‏ به او داده ميشود،‏ و به ایشان ستم نميشود.‏


﴿٢٨٢﴾ ي ا اَيُّه ا

بِالْع دْلِ‏

الَّذِين ا م نُوا ا ‏ِذ ا ت د اي نتُم بِد يْنٍ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ اَج لٍ‏ مُّس مًّى ف اكْتُبُو ‏ُه

ۛ

ۛ

و ل ا ي ا ‏ْب ك اتِبٌ‏ اَن ي كْتُب ك م ا ع لَّم هُ‏ اللَّهُ‏

ۛ

و لْي كْتُب بَّيْن كُمْ‏ ك اتِبٌ‏

ف لْي كْتُبْ‏ و لْيُمْلِلِ‏ الَّذِي ع ل يْهِ‏ الْح قُّ‏ و لْي تَّقِ‏

اللَّه ر بَّهُ‏ و ل ا ي بْخ سْ‏ مِنْهُ‏ ش يْئًا ۛ

ف ا ‏ِن ك ان الَّذِي ع ل يْهِ‏ الْح قُّ‏ س فِيهًا اَوْ‏ ض عِيفًا اَوْ‏ ل ا ي سْ‏ ت طِيعُ‏ اَن

يُمِلَّ‏ هُو ف لْيُمْلِلْ‏ و لِيُّهُ‏ بِالْع دْلِ‏

ۛ

و اسْ‏ ت شْ‏ هِدُوا ش هِيد يْنِ‏ مِن رِّج الِكُمْ‏

ۛ

و امْر اَت انِ‏ مِمَّن ت رْض وْن مِن الشُّه د اءِ‏ اَن ت ضِلَّ‏ ا ‏ِحْد اهُم ا ف تُذ كِّر ا ‏ِحْد اهُم ا الْاُخْ‏ ر ىَٰ‏

الشُّه د اءُ‏ ا ‏ِذ ا م ا دُعُوا ‏ۛو ل ا ت سْ‏ اَمُوا اَن ت كْتُبُوهُ‏ ص غِيرًا اَوْ‏ ك بِيرًا ا ‏ِل ىَٰ‏ اَج لِهِ‏

و اَقْو مُ‏ لِلشَّه اد ةِ‏ و اَدْن ىَٰ‏ اَلَّا ت رْت ابُوا

جُن احٌ‏ اَلَّا ت كْتُبُوه ا

بِكُمْ‏

ف ا ‏ِن لَّمْ‏ ي كُون ا ر جُليْنِ‏ ف ر جُ‏ ‏ٌل

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

و اَشْ‏ هِدُوا ا ‏ِذ ا ت ب اي عْتُمْ‏

ۛ

و ل ا ي ا ‏ْب

ذ ‏َٰلِكُمْ‏ اَقْس طُ‏ عِند اللَّ‏ ‏ِه

ا ‏ِلَّا اَن ت كُون تِج ار ةً‏ ح اضِر ةً‏ تُدِيرُون ه ا ب يْن كُمْ‏ ف ل يْس ع ل يْكُمْ‏

و ل ا يُض ارَّ‏ ك اتِبٌ‏ و لا ش هِي ‏ٌد

ۛ

و اتَّقُوا اللَّه ۛ

ۛ و يُع لِّمُكُمُ‏ اللَّهُ‏

و اللَّهُ‏ بِكُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ع لِيمٌ‏

و ا ‏ِن ت فْع لُوا ف ا ‏ِنَّهُ‏ فُسُ‏ وقٌ‏

ای مؤمنان،‏ چون به معياری معين بقرض معامله نمودید،‏ پس آنرا بنویسيد.‏ و باید كاتبى آنرا صادقانه ميان شما

بنویسد،‏ و كاتب همانگونه كه خدا به او آموخته است از نوشتن آن اباء نورزد.‏ پس او باید بنویسد و كسى كه

قرض بر اوست باید امالء كند.‏ و باید از خدای،‏ پروردگار خویش بترسد،‏ و نباید از آن چيزی ‏)كه مدیون است(‏

كم كند.‏ هرگاه مدیون سفيه }۱{ یا ضعيف باشد،‏ یا خودش قدرت امالء را نداشته باشد،‏ پس ولى او صادقانه

امالء كند.‏ و دو گواه از مردان خود بگيرید،‏ و اگر دو مرد نباشد،‏ پس یک مرد و دو زن گواه شوند،‏ از شاهدانى كه

به گواهى شان رضامند باشيد.‏ تا اگر یکى از ایشان اشتباه ورزد،‏ پس یکى شان دیگرش را یاددهانى نماید.‏ و

چون گواهان خواسته شوند،‏ ‏)از شهادت دادن(‏ اباء نورزند.‏ و ‏)ازین(‏ ملول نشوید كه حق را اندک باشد یا بسيار،‏

به قيد مدت آن بنویسيد.‏ این ‏)نوشتن(‏ در نزد خدا عادالنه تر و برای گواهى درست تر است،‏ و نزدیک تر است

‏)به این(‏ كه به شک نيفتند.‏ مگر آنکه تجارتى باشد كه آنرا بين خود دست بدست كنيد.‏ درین صورت بر شما

گناهى نيست اگر آنرا ننویسيد.‏ و چون خرید و فروش كردید،‏ گواه بگيرید،‏ و باید نى كاتب و نى گواه زیانمند

شوند.‏ و اگر چنين كنيد،‏ این گناهى است بشما،‏ و از خدا بترسيد.‏ و خداوند بشما مى آموزد.‏ و خداوند بهمه چيز

دانا است.‏

}۱{ نادان ؛

﴾٢٨٣﴿

و ا ‏ِن كُنتُمْ‏ ع ل ىَٰ‏ س ف رٍ‏ و ل مْ‏ ت جِ‏ دُوا ك اتِبًا ف رِه انٌ‏ مَّقْبُوض ‏ٌة

الَّذِي اؤْتُمِن اَم ان ت هُ‏ و لْي تَّقِ‏ اللَّه ر بَّهُ‏

بِم ا ت عْم لُون ع لِي ‏ٌم

ۛ

ۛ

و ل ا ت كْتُمُوا الشَّه اد ة

ۛ

ف ا ‏ِنْ‏ اَمِن ب عْضُ‏ كُم ب عْضً‏ ا ف لْيُؤ دِّ‏

و م ن ي كْتُمْه ا ف ا ‏ِنَّهُ‏ ا ثِمٌ‏ ق لْبُهُ‏

و اللَّهُ‏ ۛ


و اگر در سفر بودید و نویسنده ای نيافتيد،‏ پس گرویى ‏)الزم(‏ است قبض شده.‏ و اگر یکى از شما بدیگری اعتماد

ميکنيد،‏ پس باید همان كسيکه به او اعتماد شده امانت ‏)یا ذمۀ(‏ خود را اداء كند.‏ و باید از خدای،‏ پروردگار

خویش بترسد.‏ و شهادت را كتمان مکنيد و هركس كه آن را كتمان كند،‏ بيگمان دل او آغشته به گناه است.‏ و

خداوند به هر چيزی كه ميکنيد داناست.‏

﴾٢٨٤﴿

اللَّهُ‏

لِّلَّهِ‏ م ا فِي السَّ‏ م او اتِ‏ و م ا فِي الْاَرْضِ‏

ۛ

ۛ

ف ي غْفِرُ‏ لِم ن ي ش اءُ‏ و يُع ذِّبُ‏ م ن ي ش اءُ‏

ۛ

و ا ‏ِن تُبْدُوا م ا فِي اَنفُسِ‏ كُمْ‏ اَوْ‏ تُخْ‏ فُوهُ‏ يُح اسِ‏ بْكُم بِهِ‏

و اللَّهُ‏ ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ق دِيرٌ‏

آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است از آن خدا است،‏ و آنچه را در دلهای شما است ‏)خواه(‏ آشکار كنيد یا

پنهان،‏ خداوند شما را به آن محاسبه ميکند.‏ پس هر كسى را بخواهد مى آمرزد و هر كسى را بخواهد عذاب

ميکند،‏ و خداوند بر هر چيز تواناست.‏

﴾٢٨٥﴿

ا م ن الرَّسُ‏ ولُ‏ بِم ا اُنزِل ا ‏ِل يْهِ‏ مِن رَّبِّهِ‏ و الْمُؤْمِنُون

نُف رِّقُ‏ ب يْن اَح دٍ‏ مِّن رُّسُ‏ لِهِ‏

ۛ

ۛ

و ق الُوا س مِعْن ا و اَط عْنا

ۛ

كُلٌّ‏ ا م ن بِاللَّهِ‏ و م ل اُِك تِهِ‏ و كُتُبِهِ‏ و رُسُ‏ لِهِ‏ ل ا

غُفْر ان ك ر بَّن ا و ا ‏ِل يْك الْم صِيرُ‏

پيامبر به چيزی كه به او از طرف پروردگارش نازل شده است ایمان دارد،‏ و مؤمنان نيز.‏ همه به خدا،‏ فرشتگان،‏

كتاب هایش و پيامبرانش ایمان آورده اند.‏ ‏)آنها ميگویند(‏

«

ميان هيچ یک از پيامبران او فرق نمى گذاریم.‏

گفتند:‏ « شنيدیم و فرمان بردیم،‏ ‏»خواهان«‏ آمرزش تو هستيم،‏ ای پروردگار ما،‏ و بسوی تو است بازگشت.‏

»

»

﴾٢٨٦﴿

ل ا يُك لِّفُ‏ اللَّهُ‏ ن فْسً‏ ا ا ‏ِلَّا وُسْ‏ ع ه ا

ۛ

ل ه ا م ا ك س ب تْ‏ و ع ل يْه ا م ا اكْت س ب تْ‏

ۛ

و

ر بَّن ا ل ا تُؤ اخِ‏ ذْن ا ا ‏ِن

ۛ

نَّسِ‏ ين ا اَوْ‏ اَخْ‏ ط ا ‏ْن ا ۛ

ر بَّن ا و ل ا ت حْمِلْ‏ ع ل يْن ا ا ‏ِصْ‏ رًا ك م ا ح م لْت هُ‏ ع ل ى الَّذِين مِن ق بْلِن ا

ر بَّن ا و ل ا

ۛ

تُح مِّلْن ا م ا ل ا ط اق ة ل ن ا بِهِ‏ ۛ

و اعْفُ‏ ع نَّا و اغْفِرْ‏ ل ن ا و ارْح مْن ا

اَنت م وْل ان ا ف انصُ‏ رْن ا ع ل ى الْق وْمِ‏

الْك افِرِين

خداوند هيچ كسى را ‏)به كاری(‏ مکلف نمى سازد مگر به اندازۀ توان او.‏ برای او است هر چه كسب كرد،‏ و بر

‏)زیان(‏ او است هر چه را مرتکب شد.‏ پروردگار ما،‏ اگر ما فراموش كردیم یا خطا كردیم،‏ ما را مگير!‏ ای پروردگار

ما،‏ همانگونه بار گرانى كه بر پيشينيان ما گذاشتى بر ما مگذار!‏ ای پروردگار ما،‏ و بر ما چنان باری را مگذار كه

توان برداشت آنرا نداشته باشيم!‏ از گناهان ما در گذر،‏ ما را ببخشا و بر ما رحم كن!‏ تویى كارساز ما،‏ پس ما را بر

گروه كافران پيروز گردان!‏

==================================================================

)۳( سوره آل عمران:‏

مدنى و دارای )۲۰۰( آیه است.‏ این سوره بدان سبب ‏»آل عمران«‏ ناميده شده كه داستان خانواده عمران پدر

مریم و شرح رخداد تولد عيسى عليه سالم در آن بيان شده است.‏


بِسْ‏ مِ‏ ٱللَّهِ‏ ٱلرَّحْم َٰنِ‏ ٱلرَّحِ‏ يمِ‏

بنام خداوند بى اندازه مهربان،‏ نهایت بارحم.‏

الم ﴿١﴾

ا.ل.م.‏

﴾٢﴿

اللَّهُ‏ ل ا ا ‏ِل ‏َٰه ا ‏ِلَّا هُو الْح يُّ‏ الْق يُّومُ‏

خداوند،‏ جز او معبودی نيست زنده و بخود پاینده است.‏

﴾٣﴿

﴾٤﴿

ن زَّل ع ل يْك الْكِت اب بِالْح قِّ‏ مُص دِّقًا لِّم ا ب يْن ي د يْهِ‏ و اَنز ل التَّوْر اة و الْا ‏ِنجِ‏ يل

كتابى را بر تو بحق نازل گردانيد،‏ ‏)كتابى را كه(‏ تایيد كنندۀ كتبى است كه پيش از آن آمده است.‏ و از آن پيش

تورات و انجيل را برای هدایت مردم نازل گردانيد،‏ و ‏)نيز(‏ فرقان }۱{ را نازل گردانيد.‏

}۱{ فرق گذارنده بين حق و باطل ؛

مِن ق بْلُ‏ هُدًى لِّلنَّاسِ‏ و اَنز ل الْفُرْق ان

ع زِيزٌ‏ ذُو انتِق امٍ‏

ۛ

﴾٥﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ك ف رُوا بِا ي اتِ‏ اللَّهِ‏ ل هُمْ‏ ع ذ ابٌ‏ ش دِيدٌ‏ ‏ۛو اللَّهُ‏

كسانيکه از آیات خدا انکار ورزیدند،‏ بيگمان برای شان عذاب شدیدی است،‏ و خداوند صاحب قدرت منيع و

انتقام گيرنده است.‏

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ل ا ي خْ‏ ف ىَٰ‏ ع ل يْهِ‏ ش يْ‏ ءٌ‏ فِي الْاَرْضِ‏ و ل ا فِي السَّ‏ م ا ‏ِء

واقعاً‏ بر خداوند هيچ چيزی در زمين و در آسمان پوشيده نيست.‏

﴾٧﴿

﴿٦﴾ هُو الَّذِي يُص وِّرُكُمْ‏ فِي الْاَرْح امِ‏ ك يْف ي ش اءُ‏ ۛ ل ا ا ‏ِل ‏َٰه ا ‏ِلَّا هُو الْع زِيزُ‏ الْح كِيمُ‏

او ذاتى است كه شما را در رحم ‏)مادران(‏ هر طوریکه بخواهد تصویر ميکند،‏ جز او هيچ معبودی نيست،‏ صاحب

قدرت منيع و با حکمت است.‏

هُو الَّذِي اَنز ل ع ل يْك الْكِت اب مِنْهُ‏ ا ي اتٌ‏ مُّحْك م اتٌ‏ هُنَّ‏ اُمُّ‏ الْكِت ابِ‏ و اُخ رُ‏ مُت ش ابِه اتٌ‏ ‏ۛف اَمَّا

الَّذِين فِي قُلُوبِهِمْ‏ ز يْغٌ‏ ف ي تَّبِعُون م ا ت شاب ه مِنْهُ‏ ابْتِغ اء الْفِتْن ةِ‏ و ابْتِغ اء ت ا ‏ْوِيلِ‏ ‏ِه ۛ

و م ا ي عْل مُ‏ ت ا ‏ْوِيل هُ‏ ا ‏ِلَّا

ۛ

اللَّهُ‏ ۛ

و الرَّاسِ‏ خُون فِي الْعِلْمِ‏ ي قُولُون ا م نَّا بِهِ‏ كُلٌّ‏ مِّنْ‏ عِندِ‏ ر بِّن ا

و م ا ي ذَّكَّرُ‏ ا ‏ِلَّا اُولُو الْاَلْب ابِ‏


او ذاتى است كه بر تو كتاب را نازل گردانيده است كه ‏)قسمتى(‏ ازین آیات « محکم » ‏)یعنى واضح و روشن(‏

است،‏ اینها اساس كتاب اند.‏ و ‏)قسمت(‏ دیگر

» متشابه «

است ‏)یعنى ظاهراً‏ واضح و روشن نيست(.‏ پس كسانيکه

در دلهای شان انحرافى است برای فتنه انگيزی و بقصد تأویل قسمتى از آن را كه متشابه است ‏)بدون در

نظرداشت آیات محکمى كه در زمينه آمده است(‏ پيروی ميکنند.‏ در حاليکه جز خدا كسى دیگر تأویل آنرا

نميداند.‏ آنانيکه در علم ثابت قدم هستند ميگویند:‏

«

﴾٨﴿

ما به این ‏)كتاب(‏ ایمان آوردیم،‏ همۀ آن از جانب پروردگار

ماست.‏ و جز دانشمندان هيچ كسى پند نميگيرد ‏)یعنى مفهوم این پيام را درک كرده نميتواند(.‏

ر بَّن ا ل ا تُزِغْ‏ قُلُوب ن ا ب عْد ا ‏ِذْ‏ ه د يْت ن ا و ه بْ‏ ل ن ا مِن لَّدُنك ر حْم ةً‏

‏)آنها ميگویند:(‏

ۛ

«

ا ‏ِنَّك اَنت الْو هَّابُ‏

پروردگار ما،‏ پس از آنکه ما را هدایت نمودی دلهای ما را منحرف مگردان،‏ و بما از نزد خود

رحمت عنایت فرما.‏ حقا كه تو و تنها تویى بسيار بخشاینده.‏

»

﴾٩﴿

ر بَّن ا ا ‏ِنَّك ج امِعُ‏ النَّاسِ‏ لِي وْمٍ‏ لَّا ر يْب فِيهِ‏

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ل ا يُخْ‏ لِفُ‏ الْمِيع اد

ای پروردگار ما،‏ بيگمان تو جمع كنندۀ مردمى،‏ در روزیکه در آن شکى نيست.‏ حقا كه خداوند وعده خود را

خالف نميکند.‏

﴾١٠﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ك ف رُوا ل ن تُغْنِي ع نْهُمْ‏ اَمْو الُهُمْ‏ و ل ا اَوْل ادُهُم مِّن اللَّهِ‏ ش يْئًا

ۛ

و اُول ‏َٰئِك هُمْ‏ و قُودُ‏ النَّارِ‏

كسانيکه كافر شدند،‏ نى دارایى شان و نى اوالدشان هرگز ایشانرا از خداوند بى نياز نميسازد،‏ و همينهایند

آتشگيرۀ دوزخ.‏

﴿١١﴾ ك د ا ‏ْبِ‏ ا لِ‏ فِرْع وْن و الَّذِين مِن ق بْلِهِمْ‏

الْعِق ابِ‏

ۛ

ك ذَّبُوا بِا ي اتِن ا ف اَخ ذ هُمُ‏ اللَّهُ‏ بِذُنُوبِهِمْ‏

و اللَّهُ‏ ش دِيدُ‏ ۛ

‏)عادت شان(‏ مانند عادت فرعونيان و كسانى ميباشد كه پيش از آنها بودند،‏ ‏)ایشان(‏ آیات ما را تکذیب كردند،‏

پس خداوند آنها را بگناهان شان گرفت،‏ و خداوند سخت مجازات دهنده است.‏

﴾١٢﴿

بکافران بگو:‏

قُل لِّلَّذِين ك ف رُوا س تُغْل بُون و تُحْش رُون ا ‏ِل ىَٰ‏ ج ه نَّم

ۛ

«

و بِئْس الْمِه ادُ‏

بزودی مغلوب ميشوید،‏ و بسوی دوزخ حشر مى گردید،‏ و چه بد مسکنى است دوزخ!‏

»

﴾١٣﴿

ر ا ‏ْي الْع يْنِ‏

ق دْ‏ ك ان ل كُمْ‏ ا ي ةٌ‏ فِي فِئ ت يْنِ‏ الْت ق ت ا

ۛ

ۛ

و اللَّهُ‏ يُؤ يِّدُ‏ بِن صْ‏ رِهِ‏ م ن ي ش اءُ‏

ۛ

فِئ ةٌ‏ تُق اتِلُ‏ فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ و اُخْ‏ ر ىَٰ‏ ك افِر ةٌ‏ ي ر وْن هُم مِّثْل يْهِمْ‏

ا ‏ِنَّ‏ فِي ذ ‏َٰلِك ل عِبْر ةً‏ لِّاُولِي

الْاَبْص ارِ‏

حقا كه برای شما در دو دسته ای كه با هم ‏)در كارزار(‏ روبرو شدند نشانه ای بود.‏ یک دسته در راه خدا جنگ

ميکرد و دستۀ دیگر كافر بود.‏ آنها ‏)یعنى كافران(‏ ایشانرا ‏)یعنى مسلمانان را(‏ بچشم خود دو برابر ‏)تعداد(‏ شان

ميدیدند،‏ و خداوند هر كى را بخواهد به یاری خود تائيد ميکند.‏ حقا كه درین ‏)رویداد(‏ برای مردم صاحب بينش

پندی است.‏


﴿١٤﴾ زُيِّن لِلنَّاسِ‏ حُبُّ‏ الشَّه و اتِ‏ مِن النِّس اءِ‏ و الْب نِين و الْق ن اطِيرِ‏ الْمُق نط ر ةِ‏ مِن الذَّه بِ‏ و الْفِضَّ‏ ةِ‏

و الْخ يْلِ‏ الْمُس وَّم ةِ‏ و الْاَنْع امِ‏ و الْح رْثِ‏

ۛ

ذ ‏َٰلِك م ت اعُ‏ الْح ي اةِ‏ الدُّنْي ا

ۛ

و اللَّهُ‏ عِند هُ‏ حُسْ‏ نُ‏ الْم ا بِ‏

برای مردم محبت ‏)چيزهای(‏ مرغوب – از ‏)قبيل(‏ زنان،‏ فرزندان،‏ ذخایر توده شده ای از طال و نقره،‏ و اسپهای

نشانى شده ‏)یعنى اصيل(،‏ مواشى و ‏)زمين های صالح(‏ زراعت

دنيا،‏ در حاليکه سرانجام نيک در نزد خداوند است.‏


ۛ

﴾١٥﴿

بگو:‏

زیبا جلوه داده شده است.‏ این است متاع زندگى

قُلْ‏ اَؤُن بِّئُكُم بِخ يْرٍ‏ مِّن ذ ‏َٰلِكُمْ‏ لِلَّذِين اتَّق وْا عِند ر بِّهِمْ‏ ج نَّاتٌ‏ ت جْرِي مِن ت حْتِه ا الْاَنْه ارُ‏

خ الِدِين فِيه ا و اَزْو اجٌ‏ مُّط هَّر ةٌ‏ و رِضْ‏ و انٌ‏ مِّن اللَّ‏ ‏ِه و اللَّهُ‏ ب صِيرٌ‏ بِالْعِب ادِ‏

ۛ

«

آیا شما را بچيزیکه ازین ‏)هم(‏ بشما بهتر است مژدگانى دهم؟!‏ برای پرهيزگاران در نزد پروردگار شان

باغهایيست كه از زیر ‏)درختان(‏ آن جویبارهایى جریان دارد،‏ در آن جاودانه بسر ميبرند،‏ و همسران پاكيزه ای

‏)اند(،‏ و خوشنودی خداوند.‏ و خداوند به بندگان خود بيناست.‏

﴾١٦﴿

الَّذِين ي قُولُون ر بَّن ا ا ‏ِنَّن ا ا م نَّا ف اغْفِرْ‏ ل ن ا ذُنُوب ن ا و قِن ا ع ذ اب النَّارِ‏

آنانيکه ميگویند

«

پروردگار ما،‏ واقعاً‏ ما ایمان آوردیم،‏ پس گناهان ما را بيامرز،‏ و ما را از عذاب آتش نجات بده.‏

»

﴾١٧﴿

الصَّ‏ ابِرِين و الصَّ‏ ادِقِين و الْق انِتِين و الْمُنفِقِين و الْمُسْ‏ ت غْفِرِين بِالْاَسْ‏ ح ارِ‏

‏)یعنى(‏ شکيبایان،‏ راستگویان،‏ فرمانبرداران،‏ خرج كنندگان و آمرزش خواهان در سحرگاهان.‏

﴿١٨﴾ ش هِد اللَّهُ‏ اَنَّهُ‏ ل ا ا ‏ِل ‏َٰه ا ‏ِلَّا هُو و الْم ل اُِك ةُ‏ واُولُو الْعِلْمِ‏ ق اُِمًا بِالْقِسْ‏ ‏ِط

الْح كِيمُ‏

ۛ

ل ا ا ‏ِل ‏َٰه ا ‏ِلَّا هُو الْع زِيزُ‏

خداوند گواهى داد برینکه جز او معبودی نيست،‏ و فرشتگان و كسانيکه از علم بهره اندوز اند ‏)نيز(.‏ در حاليکه

خداوند به عدالت قایم است،‏ جز او معبودی نيست،‏ او صاحب قدرت منيع ‏)و(‏ باحکمت است.‏

﴾١٩﴿

ب غْيًا ب يْن هُمْ‏

ا ‏ِنَّ‏ الدِّين عِند اللَّهِ‏ الْا ‏ِسْ‏ ل امُ‏

ۛ

ۛ

و م ا اخْ‏ ت ل ف الَّذِين اُوتُوا الْكِت اب ا ‏ِلَّا مِن ب عْدِ‏ م ا ج اء هُمُ‏ الْعِلْمُ‏

و م ن ي كْفُرْ‏ بِا ي اتِ‏ اللَّهِ‏ ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه س رِيعُ‏ الْحِ‏ س ابِ‏

حقا كه دین در نزد خداوند اسالم است،‏ و كسانيکه به ایشان كتاب داده شده بود ‏)در آن(‏ اختالف نکردند مگر

بعد از آنکه به ایشان علم حاصل شد،‏ ‏)آنهم(‏ بخاطر حسدی ‏)كه(‏ در ميان خود ‏)داشتند(.‏ و كسيکه از آیات

خداوند انکار ورزد،‏ پس بيگمان خداوند در حساب گرفتن سریع است.‏

﴾٢٠﴿

اَاَسْ‏ ل مْتُمْ‏

ف ا ‏ِنْ‏ ح اجُّوك فقُلْ‏ اَسْ‏ ل مْتُ‏ و جْهِي لِلَّهِ‏ و م نِ‏ اتَّب ع ‏ِن

ۛ

ۛ

ف ا ‏ِنْ‏ اَسْ‏ ل مُوا ف ق دِ‏ اهْت د وا

ۛ

وَّ‏ ا ‏ِن ت و لَّوْا ف ا ‏ِنَّم ا ع ل يْك الْب ل اغُ‏

و قُل لِّلَّذِين اُوتُوا الْكِت اب و الْاُمِّيِّين

و اللَّهُ‏ ب صِيرٌ‏ بِالْعِب ادِ‏ ۛ


هرگاه ایشان با تو مجادله كنند بگو:‏ « من خود را به خدا تسليم كرده ام و هر كى پيرو من است ‏)نيز(.‏ » و به

اهل كتاب و امى ها ‏)یعنى آنانيکه فاقد دانش اند(‏ بگو:‏

«

آیا شما هم خود را تسليم كردید؟

»

پس اگر خود را

تسليم كنند،‏ واقعاً‏ هدایت شده اند.‏ و اگر رو گردانيدند،‏ پس وظيفۀ تو رسانيدن پيغام است،‏ و خداوند بر بندگان

بيناست.‏

﴾٢١﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ي كْفُرُون بِا ي اتِ‏ اللَّهِ‏ و ي قْتُلُون النَّبِيِّين بِغ يْرِ‏ ح قٍّ‏ و ي قْتُلُون الَّذِين ي ا ‏ْمُرُون بِالْقِسْ‏ طِ‏ مِن

النَّاسِ‏ ف ب شِّرْهُم بِع ذ ابٍ‏ اَلِيمٍ‏

بى گمان كسانيکه از نشانه های خداوند انکار ميکنند،‏ پيامبران را بناحق ميکشند و كسانى را ‏)نيز(‏ ميکشند كه

مردم را به عدالت امر ميکنند،‏ ایشان را به عذاب دردناک بشارت ده.‏

﴾٢٢﴿

اُول ‏َٰئِك الَّذِين ح بِط تْ‏ اَعْم الُهُمْ‏ فِي الدُّنْي ا و الْا خِ‏ ر ةِ‏ و م ا ل هُم مِّن نَّاصِرِين

ایشان كسانى اند كه اعمال شان در دنيا و آخرت ضایع گردیده است،‏ و برای ایشان مددگاری نيست.‏

﴾٢٣﴿

اَل مْ‏ ت ر ا ‏ِل ى الَّذِين اُوتُوا ن صِيبًا مِّن الْكِت ابِ‏ يُدْع وْن ا ‏ِل ىَٰ‏ كِت ابِ‏ اللَّهِ‏ لِي حْكُم ب يْن هُمْ‏ ثُمَّ‏ يت و لَّ‏ ‏َٰى

ف رِيقٌ‏ مِّنْهُمْ‏ و هُم مُّعْرِضُ‏ ون

آیا تو بسوی كسانى ندیدی كه به ایشان حصه ای از كتاب داده شده است؟!‏ ‏)در حاليکه(‏ بسوی كتاب خدا دعوت

ميشوند تا در بين شان حکم كند.‏ بعد از آن گروهى از ایشان ‏)از حکميت(‏ روی برميگردانند،‏ در حاليکه ‏)از حق(‏

اعراض كننده اند.‏

﴾٢٤﴿

ذ ‏َٰلِك بِاَنَّهُمْ‏ ق الُوا ل ن

این از سببى است كه گفتند

ت م سَّ‏ ن ا النَّارُ‏ ا ‏ِلَّا اَيَّامًا مَّعْدُود ا ‏ٍت

ۛ

«

شان در ‏)برابر(‏ دین شان فریب داده است.‏

هرگز ما را آتش بغير از چند روزی محدود لمس نميکند.‏

و غ رَّهُمْ‏ فِي دِينِهِم مَّا ك انُوا ي فْت رُون

»

﴾٢٥﴿

ایشان را افتراءهای

ف ك يْف ا ‏ِذا ج م عْن اهُمْ‏ لِي وْمٍ‏ لَّا ر يْب فِيهِ‏ و وُفِّي تْ‏ كُلُّ‏ ن فْسٍ‏ مَّا ك س ب تْ‏ و هُمْ‏ ل ا يُظْل مُون

پس حال ایشان چه خواهد بود؟!‏ كه در روزی آنها را جمع كنيم كه در آن شکى نيست،‏ و به هركس چيزی كه

كسب كرده است تماماً‏ پرداخته شود.‏ و به ایشان ستم نميشود.‏

﴾٢٦﴿

قُلِ‏ اللَّهُمَّ‏ م الِك الْمُلْكِ‏ تُؤْ‏ تِي الْمُلْك م ن ت ش اءُ‏ و ت نزِعُ‏ الْمُلْك مِمَّن ت ش اءُ‏ و تُعِزُّ‏ م ن ت ش اءُ‏

و تُذِلُّ‏ م ن ت ش اءُ‏ ۛ

بگو:‏

ۛ بِي دِك الْخ يْرُ‏

«

ا ‏ِنَّك ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ق دِيرٌ‏

بار خدایا!‏ ای مالک پادشاهى،‏ به هركى خواهى پادشاهى ميدهى و از هركى خواهى پادشاهى را باز

ميگيری!‏ هركرا خواهى عزت ميدهى و هركرا خواهى ذليل ميگردانى!‏ خير بيد تو است،‏ حقا كه تو بر هر چيز

» توانایى!‏


﴿٢٧﴾ تُولِجُ‏ اللَّيْل فِي النَّه ارِ‏ و تُولِجُ‏ النَّه ار فِي اللَّيْلِ‏

مِن الْح يِّ‏

ۛ

ۛ

و ت رْزُقُ‏ م ن ت ش اءُ‏ بِغ يْرِ‏ حِ‏ س ابٍ‏

و تُخْ‏ رِجُ‏ الْح يَّ‏ مِن الْميِّتِ‏ و تُخْ‏ رِجُ‏ الْم يِّت

شب را بروز داخل ميکنى و روز را بشب داخل ميکنى،‏ زنده را از مرده بيرون ميکنى و مرده را از زنده بيرون

ميکنى،‏ و هركرا خواهى روزی بيشمار ميدهى.‏

﴾٢٨﴿

لَّا ي تَّخِ‏ ذِ‏ الْمُؤْمِنُون

ش يْ‏ ءٍ‏ ا ‏ِلَّا اَن ت تَّقُوا مِنْهُمْ‏ تُق اةً‏

الْك افِرِين اَوْ‏ لِي اء مِن دُونِ‏ الْمُؤْمِنِين

ۛ

ۛ

و يُح ذِّرُكُمُ‏ اللَّهُ‏ ن فْس هُ‏

ۛ

و م ن ي فْع لْ‏ ذ ‏َٰلِك ف ل يْس مِن اللَّهِ‏ فِي

و ا ‏ِل ى اللَّهِ‏ الْم صِيرُ‏

مؤمنان نباید جز مؤمنان كافران را دوست و سرپرست ‏)خویش(‏ گيرند.‏ و هر كس كه چنين كند،‏ پس از

‏)دوستى(‏ خدا ‏)برای او(‏ چيزی نيست ‏)یعنى رابطه خود را از خدا گسسته است(،‏ مگر آنکه از ایشان بنوعى

بترسيد.‏ و خداوند شما را از ‏)خشم(‏ خود برحذر ميسازد.‏ و بازگشت بسوی خداست.‏

﴾٢٩﴿

الْاَرْضِ‏

بگو:‏

قُلْ‏ ا ‏ِن تُخْ‏ فُوا م ا فِي صُ‏ دُورِكُمْ‏ اَوْ‏ تُبْدُوهُ‏ ي عْل مْهُ‏ اللَّ‏ ‏ُه

ۛ

ۛ

«

و اللَّهُ‏ ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ق دِيرٌ‏

و ي عْل مُ‏ م ا فِي السَّ‏ م او اتِ‏ و م ا فِي

اگر چيزی را كه در دل شما است،‏ پنهان كنيد یا آنرا آشکار سازید،‏ خدا آنرا ميداند.‏ و آنچه را در آسمانها

و آنچه در زمين است ميداند.‏ و خداوند بر هر چيزی تواناست.‏

»

ۛ

ۛ

﴾٣٠﴿

ي وْم ت جِ‏ دُ‏ كُلُّ‏ ن فْسٍ‏ مَّا ع مِل تْ‏ مِنْ‏ خ يْرٍ‏ مُّحْض رًا و م ا ع مِل تْ‏ مِن سُ‏ وءٍ‏ ت و دُّ‏ ل وْ‏ اَنَّ‏ ب يْن ه ا و ب يْن ‏ُه

اَم دًا ب عِيدًا و يُح ذِّرُكُمُ‏ اللَّهُ‏ ن فْس هُ‏ و اللَّهُ‏ ر ءُوفٌ‏ بِالْعِب ادِ‏

روزی كه هر شخصى هر كار نيکى را كه انجام داده حاضر شده مى یابد و ‏)نيز(‏ هر عمل ناشایسته ای را.‏ آرزو

ميکند ای كاش بين او و اعمال ناپسند او فاصلۀ طوالنى مى بود.‏ خداوند شما را از ‏)خشم(‏ خود برحذر ميسازد.‏

خداوند به بندگان ‏)خود(‏ بسيار مهربان است.‏

﴾٣١﴿

بگو:‏

قُلْ‏ ا ‏ِن كُنتُمْ‏ تُحِ‏ بُّون اللَّه ف اتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ‏ اللَّهُ‏ و ي غْفِرْ‏ ل كُمْ‏ ذُنُوب كُ‏ ‏ْم

ۛ

«

و اللَّهُ‏ غ فُورٌ‏ رَّحِ‏ يمٌ‏

اگر شما خداوند را دوست دارید،‏ پس مرا پيروی كنيد،‏ تا خدا شما را دوست بدارد و گناهان شما را

ببخشد.‏ خداوند آمرزنده و مهربان است.‏

»

﴾٣٢﴿

بگو:‏

قُلْ‏ اَطِيعُوا اللَّه و الرَّسُول

ۛ

«

» ندارد.‏

﴾٣٣﴿

ف ا ‏ِن ت و لَّوْا ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ل ا يُحِ‏ بُّ‏ الْك افِرِين

خدا و رسول او را فرمان برید!‏ پس اگر ایشان روی گردانيدند،‏ در آن صورت خداوند كافران را دوست

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه اصْ‏ ط ف ىَٰ‏ ا د م و نُوحًا و ا ل

ا ‏ِبْر اهِيم و ا ل عِمْر ان ع ل ى الْع ال مِين

حقا كه خداوند آدم،‏ نوح،‏ خانوادۀ ابراهيم و خانوادۀ عمران را بر همه جهانيان برگزید.‏


ۛ

﴿٣٤﴾ ذُرِّيَّةً‏ ب عْضُ‏ ه ا مِن ب عْضٍ‏

و اللَّهُ‏ س مِيعٌ‏ ع لِيمٌ‏ ۛ

‏)دودمانيکه(‏ بعضى شان از ‏)نسل(‏ بعضى دیگرشان ‏)بودند(،‏ و خداوند شنوا ‏)و(‏ دانا است.‏

﴾٣٥﴿

ا ‏ِذْ‏ ق ال تِ‏ امْر اَتُ‏ عِمْر ان ر بِّ‏ ا ‏ِنِّي ن ذ رْتُ‏ ل ك م ا فِي ب طْنِي مُح رَّرًا ف ت ق بَّلْ‏ مِنِّي

ا ‏ِنَّك اَنت

السَّ‏ مِيعُ‏ الْع لِيمُ‏

بخاطر آورید وقتى را كه زن عمران گفت:‏

«

دنيوی(‏ به تو نذر كردم،‏ لذا از من بپذیر،‏ تو بيگمان شنوا و دانا هستى.‏

»

﴾٣٦﴿

ۛ ك الْاُنث ىَٰ‏

ای پروردگار من،‏ آنچه را در شکم من است آزاد ‏)از همه مسایل

ف ل مَّا و ض ع تْه ا ق ال تْ‏ ر بِّ‏ ا ‏ِنِّي و ض عْتُه ا اُنث ىَٰ‏ و اللَّهُ‏ اَعْل مُ‏ بِم ا و ض ع تْ‏ و ل يْس الذَّك رُ‏

هنگاميکه او را زاد،‏ گفت

«

و ا ‏ِنِّي س مَّيْتُه ا م رْي م و ا ‏ِنِّي اُعِيذُه ا بِك و ذُرِّيَّت ه ا مِن الشَّيْط انِ‏ الرَّجِ‏ ي ‏ِم

پروردگار من،‏ من دختری زادم!‏

»

و خداوند بهتر ميدانست كه او چى زاده است.‏

و «

‏)به هيچ وجه(‏ آن پسر مانند این دختر نيست،‏ من او را مریم نام نهادم ام،‏ و من او و اوالدش را از شيطان مردود

در پناه تو قرار ميدهم.‏

»

﴾٣٧﴿

ف ت ق بَّل ه ا ر بُّه ا بِق بُولٍ‏ ح س نٍ‏ و اَنب ت ه ا ن ب اتًا ح س نًا و ك فَّل ه ا ز ك رِيَّا

ۛ

كُلَّم ا د خ ل ع ل يْه ا ز ك رِيَّا

ۛ

ۛ

الْمِحْر اب و ج د عِند ه ا رِزْقًا ۛ

ق ال ي ا م رْي مُ‏ اَنَّىَٰ‏ ل كِ‏ ه ‏َٰذ ا

ق ال تْ‏ هُو مِنْ‏ عِندِ‏ اللَّهِ‏

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه

ي رْزُقُ‏ م ن ي ش اءُ‏ بِغ يْرِ‏ حِ‏ س ابٍ‏

پس پروردگارش آنرا به قبول نيکو پذیرفت،‏ خداوند او را پرورش نيکو داد و زكریا را سرپرستش ساخت.‏ هر باری

كه زكریا به محراب ‏)یعنى حجرۀ عبادت مریم برای دیدنش(‏ داخل ميشد،‏ نزدش روزی مى یافت.‏ گفت:‏

مریم،‏ این برای تو از كجا مى آید؟

روزی بيشمار ميدهد.‏

«

« مریم گفت:‏ »

»

﴿٣٨﴾ هُن الِك د ع ا ز ك رِيَّا ر بَّهُ‏

ۛ

در آن هنگام زكریا به پروردگار خود دعا كرد،‏ و گفت:‏

ببخش!‏ حقا كه تو شنوندۀ دانایى.‏

ای

این از جانب خداست،‏ حقا كه خداوند به هر كسى كه بخواهد

ق ال ر بِّ‏ ه بْ‏ لِي مِن لَّدُنك ذُرِّيَّةً‏ ط يِّب ةً‏

ۛ

«

»

﴾٣٩﴿

ا ‏ِنَّك س مِيعُ‏ الدُّع ا ‏ِء

ای پروردگار من،‏ تو از نزد خویش بمن فرزندی پاكيزه

ف ن اد تْهُ‏ الْم ل اُِك ةُ‏ و هُو ق اُِمٌ‏ يُص لِّي فِي الْمِحْر ابِ‏ اَنَّ‏ اللَّه يُب شِّرُك بِيحْي ىَٰ‏ مُص دِّقًا بِك لِم ةٍ‏ مِّن

اللَّهِ‏ و س يِّدًا و ح صُ‏ ورًا و ن بِيًّا مِّن الصَّ‏ الِحِ‏ ين

پس در حاليکه وی در محراب به نماز ایستاده بود،‏ فرشتگان وی را چنين صدا كردند:‏

«

بيگمان خداوند ترا به

یحيى مژده ميدهد،‏ كه تصدیق كننده كلمه ای از جانب خداوند است،‏ و بزرگ منش است و پاكدامن،‏ و پيامبری

است از ‏)زمرۀ(‏ صالحان.‏

»


﴿٤٠﴾ ق ال ر بِّ‏ اَنَّىَٰ‏ ي كُونُ‏ لِي غُل امٌ‏ و ق دْ‏ ب ل غ نِي الْكِب رُ‏ و امْر اَتِي ع اقِرٌ‏

ي ش اءُ‏

‏)زكریا(‏ گفت:‏

ۛ

«

رسيده و زنم نازای است؟

»

ق ال ك ذ ‏َٰلِك اللَّهُ‏ ي فْع لُ‏ م ا

ای پروردگار من،‏ چگونه من صاحب فرزندی خواهم شد،‏ در حاليکه پيری به ‏)سر وقت(‏ من

‏)خداوند(‏ فرمود:‏

«

به همين گونه خداوند هر آنچه را بخواهد ميکند.‏

»

﴾٤١﴿

ق ال ر بِّ‏ اجْع ل لِّي ا ي ةً‏

و س بِّحْ‏ بِالْع شِ‏ يِّ‏ و الْا ‏ِبْك ارِ‏

‏)زكریا(‏ گفت:‏

ۛ

ق ال ا ي تُك اَلَّا تُك لِّم النَّاس ث ل اث ة اَيَّامٍ‏ ا ‏ِلَّا ر مْزًا

ۛ

«

ای پروردگار من،‏ برایم نشانه ای مقرر گردان.‏

»

‏)خداوند(‏ فرمود:‏

«

»

﴾٤٢﴿

ك ثِيرًا و اذْكُر رَّبَّك

نشانه تو آنست كه سه روز با

مردم حرف زده نخواهى توانست مگر به اشاره.‏ و پروردگارت را بسيار یاد كن،‏ و در شام و صبح به پاكى یاد كن!‏

و ا ‏ِذْ‏ ق ال تِ‏ الْم ل اُِك ةُ‏ ي ا م رْي مُ‏ ا ‏ِنَّ‏ اللَّه اصْ‏ ط ف اكِ‏ و ط هَّر كِ‏ و اصْ‏ ط ف اكِ‏ ع ل ىَٰ‏ نِس اءِ‏ الْع ال مِين

بياد آر وقتى را كه فرشتگان گفتند:‏

برگزیده است.‏

«

»

ي ا ﴿٤٣﴾

م رْي مُ‏ اقْنُتِي لِر بِّكِ‏ و اسْ‏ جُدِي و ارْك عِي م ع الرَّاكِعِين

ای مریم،‏ خداوند ترا برگزیده و ترا پاكيزه ساخته و ترا بر زنان جهانيان

ای مریم،‏ پروردگارت را به اخالص پرستش كن،‏ سجده نما و با ركوع كنندگان ركوع كن!‏

﴾٤٤﴿

ذ ‏َٰلِك مِنْ‏ اَنب اءِ‏ الْغ يْبِ‏ نُوحِ‏ يهِ‏ ا ‏ِل يْك

ۛ

و م ا كُنت ل د يْهِمْ‏ ا ‏ِذْ‏ يُلْقُون اَقْل ام هُمْ‏

اَيُّهُمْ‏ ي كْفُلُ‏ م رْي م

و م ا كُنت ل د يْهِمْ‏ ا ‏ِذْ‏ ي خْ‏ ت صِمُون

﴾٤٥﴿

این از خبرهای غيبى است كه بتو وحى ميکنيم،‏ و در آن وقتى كه ایشان قلمهای خود را ‏)برای قرعه(‏ مى

انداختند ‏)تا معلوم شو(‏ كه كدام یک ایشان متکفل تربيت مریم مى شوند،‏ تو نزد ایشان نبودی،‏ و هم در وقتى

كه آنها در زمينه با یکدیگر منازعه ميکردند تو نزد ایشان نبودی.‏

ا ‏ِذْ‏ ق ال تِ‏ الْم ل اُِك ةُ‏ ي ا م رْي مُ‏ ا ‏ِنَّ‏ اللَّه يُب شِّرُكِ‏ بِك لِم ةٍ‏ مِّنْهُ‏ اسْ‏ مُهُ‏ الْم سِ‏ يحُ‏ عِيس ى ابْنُ‏ م رْي م و جِ‏ يهًا

فِي الدُّنْي ا و الْا خِ‏ ر ةِ‏ و مِن الْمُق رَّبِين

بياد آر وقتى ‏)را(‏ كه فرشتگان گفتند:‏

«

ای مریم،‏ حقا كه خداوند ترا به كلمه ای از جانب خود بشارت ميدهد.‏

نام او مسيح است،‏ عيسى پسر مریم ‏)كه هم(‏ درین دنيا و ‏)هم(‏ در آخرت آبرومند بوده و از مقربان است.‏

»

﴾٤٦﴿

و يُك لِّمُ‏ النَّاس فِي الْم هْدِ‏ و ك هْ‏ لًا و مِن الصَّ‏ الِحِ‏ ين

او با مردم ‏)هم(‏ در گهواره و ‏)هم(‏ در بزرگسالى سخن ميگوید،‏ و از صالحان است.‏


﴿٤٧﴾ ق ال تْ‏ ر بِّ‏ اَنَّىَٰ‏ ي كُونُ‏ لِي و ل دٌ‏ و ل مْ‏ ي مْس سْ‏ نِي ب ش رٌ‏

ق ض ىَٰ‏ اَمْرًا ف ا ‏ِنَّم ا ي قُولُ‏ ل هُ‏

مریم گفت:‏

گفت:‏

شو

كُن ف ي كُو ‏ُن

ۛ

«

ق ال ك ذ ‏َٰلِكِ‏ اللَّهُ‏ ي خْ‏ لُقُ‏ م ا ي ش اءُ‏ ۛ

ا ‏ِذ ا

ای پروردگار من،‏ از كجا من صاحب فرزندی ميشوم،‏ در حاليکه بشری بمن تماس نکرده است؟

»

«

خداوند آنچه را اراده نماید چنين مى آفریند،‏ و چون امری را دستور دهد پس بيگمان به آن ميگوید

«

» و آن ميشود.‏ »

و يُع لِّمُهُ‏ الْكِت اب ﴿٤٨﴾

و الْحِ‏ كْم ة و التَّوْر اة و الْا ‏ِنجِ‏ يل

و خداوند به او كتاب و حکمت و تورات و انجيل را مى آموزد.‏

ۛ

ۛ

ۛ

﴾٤٩﴿

و ر سُ‏ ولًا ا ‏ِل ىَٰ‏ ب نِي ا ‏ِسْ‏ ر اُِيل اَنِّي ق دْ‏ جِ‏ ئْتُكُم بِا ي ةٍ‏ مِّن رَّبِّكُمْ‏ اَنِّي اَخْ‏ لُقُ‏ ل كُم مِّن الطِّينِ‏ ك ه يْئ ةِ‏

الطَّيْرِ‏ ف اَنفُخُ‏ فِيهِ‏ ف ي كُونُ‏ ط يْرًا بِا ‏ِذْنِ‏ اللَّ‏ ‏ِه و اُبْرِئُ‏ الْاَكْم ه و الْاَبْر ص و اُحْيِي الْم وْت ىَٰ‏ بِا ‏ِذْنِ‏

اللَّهِ‏ و اُن بِّئُكُم بِم ا ت ا ‏ْكُلُون و م ا ت دَّخِ‏ رُون فِي بُيُوتِكُمْ‏ ا ‏ِنَّ‏ فِي ذ ‏َٰلِك ل ا ي ةً‏ لَّكُمْ‏ ا ‏ِن كُنتُم مُّؤْمِنِين

ۛ

و او را ‏)بحيث(‏ پيامبر به بنى اسرائيل ‏)با این پيام(‏ مى فرستد كه

«

من بيگمان بشما با معجزه ای از پروردگار

شما آمده ام،‏ كه از گل بشما شکل پرنده ميسازم،‏ سپس در آن مى دمم و به اذن خداوند پرنده ای ميگردد.‏ و

من باذن خدا آنانيرا كه كور مادرزاد ‏)یا(‏ پيس اند شفاء و مرده را جان ميدهم،‏ و من از چيزیکه آنرا ميخورید و از

آنچه در خانه های خود ذخيره ميکنيد بشما خبر ميدهم.‏ براستى،‏ اگر شما باور دارید،‏ این ‏)معجزه ها(‏ برای شما

نشانۀ روشنى است ‏)بر اینکه من واقعاً‏ پيامبر ميباشم(.‏

﴾٥٠﴿

و مُص دِّقًا لِّم ا ب يْن ي د يَّ‏ مِن التَّوْر اةِ‏

مِّن رَّبِّكُمْ‏ ف اتَّقُوا اللَّه و اَطِيعُونِ‏

و لِاُحِ‏ لَّ‏ ل كُم ب عْض الَّذِي حُرِّم ع ل يْكُ‏ ‏ْم

و جِ‏ ئْتُكُم بِا ي ةٍ‏ ۛ

و ‏)من بسوی شما آمده ام(‏ تا تصدیق كننده تورات باشم كه پيش از من بود،‏ و برای شما قسمتى از آنچه را كه

قبالً‏ بر شما حرام شده بود حالل گردانم.‏ و بشما معجزه ای را از پروردگار شما آورده ام.‏ لذا از خدا بترسيد و مرا

اطاعت كنيد.‏

﴾٥١﴿

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ر بِّي و ر بُّكُمْ‏ ف اعْبُدُوهُ‏

ۛ

ه ‏َٰذ ا صِر اطٌ‏ مُّسْ‏ ت قِيمٌ‏

بيگمان خداوند پروردگار من و پروردگار شماست،‏ پس او را پرستش كنيد.‏ این است راه راست.‏

﴾٥٢﴿

ف ل مَّا اَح سَّ‏ عِيس ىَٰ‏ مِنْهُمُ‏ الْكُفْر ق ال م نْ‏ اَنص ارِي ا ‏ِل ى اللَّهِ‏

ا م نَّا بِاللَّهِ‏ و اشْ‏ ه دْ‏ بِاَنَّا مُسْ‏ لِمُون

چون عيسى از ایشان ‏)یعنى یهودیان(‏ احساس كفر كرد،‏ گفت

بود؟!‏ » حواریون گفتند:‏

مسلمانيم.‏

ۛ

«

«

»

ق ال الْح و ارِيُّون ن حْنُ‏ اَنص ارُ‏ اللَّهِ‏

مددگاران من در راه خدا چه كسانى خواهند

ما مددگاران ‏)راه(‏ خداوند هستيم،‏ به خداوند ایمان آوردیم،‏ و تو گواه باش كه ما


﴿٥٣﴾ ر بَّن ا ا م نَّا بِم ا اَنز لْت و اتَّب عْن ا الرَّسُ‏ ول ف اكْتُبْن ا م ع الشَّاهِدِين

﴾٥٤﴿

پروردگار ما،‏ به آنچه تو فرستاده یى ایمان داریم و رسول را پيروی ميکنيم.‏ پس ما را از زمرۀ گواهان بنویس.‏

و م ك رُوا و م ك ر اللَّهُ‏

ۛ

و اللَّهُ‏ خ يْرُ‏ الْم اكِرِين

و ‏)یهودیان برای از بين بردن عيسى(‏ دسيسه چيدند،‏ و خداوند این دسيسه را دامنگير خودشان ساخت،‏ و

خداوند بهترین تدبيركنندگان است.‏

﴾٥٥﴿

ا ‏ِذْ‏ ق ال اللَّهُ‏ ي ا عِيس ىَٰ‏ ا ‏ِنِّي مُت و فِّيك و ر افِعُك ا ‏ِل يَّ‏ و مُط هِّرُك مِن الَّذِين ك ف رُوا و ج اعِلُ‏ الَّذِين

اتَّب عُوك ف وْق الَّذِين ك ف رُوا ا ‏ِل ىَٰ‏ ي وْمِ‏ الْقِي ام ةِ‏ ۛ

ثُمَّ‏ ا ‏ِل يَّ‏ م رْجِ‏ عُكُمْ‏ ف اَحْكُمُ‏ ب يْن كُمْ‏

فِيم ا كُنتُمْ‏ فِي ‏ِه

ت خْ‏ ت لِفُون

و بخاطر آور وقتى را كه خداوند گفت

«

ای عيسى،‏ من ترا برگيرنده ام و بسوی خود باال برنده،‏ و ترا از ‏)اتهامات(‏

كافران پاک سازنده،‏ و كسانيرا كه ترا پيروی مى كنند تا روز رستاخيز بر كافران برتری دهنده ام.‏ سپس بازگشت

شما بسوی من است،‏ و در بين شما در موضوعاتى كه در آن اختالف ميورزیدید داوری ميکنم.‏

»

﴾٥٦﴿

ف اَمَّا الَّذِين ك ف رُوا ف اُع ذِّبُهُمْ‏ ع ذ ابًا ش دِيدًا فِي الدُّنْي ا و الْا خِ‏ ر ةِ‏ و م ا ل هُم مِّن نَّاصِرِين

اما كافران،‏ من ایشان را به عذابى سخت درین دنيا و در آخرت عذاب ميکنم.‏ و برای ایشان هيچ مددگاری

نيست.‏

﴾٥٧﴿

و اَمَّا الَّذِين ا م نُوا و ع مِلُوا الصَّ‏ الِح اتِ‏ ف يُو فِّيهِمْ‏ اُجُور هُمْ‏

ۛ

و اللَّهُ‏ ل ا يُحِ‏ بُّ‏ الظَّالِمِين

و اما كسانيکه ایمان آوردند و كارهای شایسته كردند،‏ پس ‏)خداوند(‏ مزد ایشانرا كامل ميدهد.‏ و خداوند

ستمگاران را دوست ندارد.‏

﴾٥٨﴿

ذ ‏َٰلِك ن تْلُوهُ‏ ع ل يْك مِن الْا ي اتِ‏ و الذِّكْرِ‏ الْح كِيمِ‏

این چيزی است كه ما بر تو از آیات و یادآوری حکمت ميخوانيم.‏

﴾٥٩﴿

ا ‏ِنَّ‏ م ث ل عِيس ىَٰ‏ عِند اللَّهِ‏ ك م ث لِ‏ ا د م

ۛ

خ ل ق هُ‏ مِن تُر ابٍ‏ ثُمَّ‏ ق ال ل هُ‏ كُن ف ي كُو ‏ُن

بيگمان مثال عيسى نزد خداوند مانند مثال آدم است،‏ او را از خاک آفرید،‏ سپس به او گفت

« شو »

﴾٦٠﴿

الْح قُّ‏ مِن رَّبِّك ف ل ا ت كُن مِّن الْمُمْت رِين

حق همانست كه از جانب پروردگار تو است.‏ پس از شک كنندگان مباش.‏

﴾٦١﴿

پس شد.‏

ف م نْ‏ ح اجَّك فِيهِ‏ مِن ب عْدِ‏ م ا ج اء ك مِن الْعِلْمِ‏ ف قُلْ‏ ت ع ال وْا ن دْعُ‏ اَبْن اء ن ا و اَبْن اء كُمْ‏ و نِس اء ن ا

و نِس اء كُمْ‏ و اَنفُس ن ا و اَنفُس كُمْ‏ ثُمَّ‏ ن بْت هِلْ‏ ف ن جْع ل لَّعْن ت اللَّهِ‏ ع ل ى الْك اذِبِين


پس هر كى درین ‏)مسئله(‏ بعد از آنکه بتو علم حاصل شد با تو منازعه كند،‏ پس بگو « بيایيد ‏)برای مباهله(‏

فرزندان خود و فرزندان شما را،‏ و زنان خود و زنان شما را،‏ خود و شما را ميخوانيم،‏ سپس با تضرع ‏)و خلوص

نيت(‏ دعا كنيم و بر آنانيکه دروغ ميگویند لعنت خدا را ميفرستيم.‏

»

﴾٦٢﴿

ا ‏ِنَّ‏ ه ‏َٰذ ا ل هُو الْق ص صُ‏ الْح قُّ‏

ۛ

و م ا مِنْ‏ ا ‏ِل ‏َٰهٍ‏ ا ‏ِلَّا اللَّهُ‏

ۛ

و ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ل هُو الْع زِيزُ‏ الْح كِيمُ‏

بدون شک اینها قصه های راستينى است،‏ و هيچ معبودی به غير از خدا نيست،‏ و بيگمان خداوند هم اوست،‏

صاحب قدرت منيع و صاحب حکمت.‏

﴾٦٣﴿

ف ا ‏ِن ت و لَّوْا ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ع لِيمٌ‏

بِالْمُفْسِ‏ دِين

اما اگر ‏)از مباهله(‏ روی بر تابند،‏ پس خداوند بحال مفسدان آگاه است.‏

﴾٦٤﴿

قُلْ‏ ي ا اَهْل الْكِت ابِ‏ ت ع ال وْا ا ‏ِل ىَٰ‏ ك لِم ةٍ‏ س و اءٍ‏ ب يْن ن ا و ب يْن كُمْ‏ اَلَّا ن عْبُد ا ‏ِلَّا اللَّه و ل ا نُشْ‏ رِك بِهِ‏ ش يْئًا

و ل ا ي تَّخِ‏ ذ ب عْضُ‏ نا ب عْضً‏ ا اَرْب ابًا مِّن دُونِ‏ اللَّ‏ ‏ِه ۛ

ف ا ‏ِن ت و لَّوْا ف قُولُوا اشْ‏ ه دُوا بِاَنَّا مُسْ‏ لِمُون

« بگو

ای اهل كتاب،‏ بيایيد به سخنى كه بين ما و شما مشترک است ‏)همزبان شویم(‏ كه:‏ بغير از خدا كسى

دیگر را نه پرستيم،‏ هيچ چيزی را به او شریک نياوریم،‏ بعضى از ما بعضى دیگر را جز خدا به خدایى نگيرد.‏

پس اگر ‏)اهل كتاب(‏ روی برتابند،‏ پس شما بگویيد

ميباشيم(.‏

»

«

»

﴾٦٥﴿

ت عْقِلُون

گواه باشيد كه ما مسلمانيم ‏)یعنى به ارادۀ خداوند تسليم

ي ا اَهْل الْكِت ابِ‏ لِم تُح اجُّون فِي ا ‏ِبْر اهِيم و م ا اُنزِل تِ‏ التَّوْر اةُ‏ و الْا ‏ِنجِ‏ يلُ‏ ا ‏ِلَّا مِن ب عْدِ‏ ‏ِه

اَف ل ا ۛ

ای اهل كتاب،‏ چرا در مورد ابراهيم منازعه ميکنيد؟ در حاليکه تورات و انجيل نازل نگردید مگر بعد از او!‏ آیا شما

نمى فهميد؟!‏

﴿٦٦﴾ ه ا اَنتُمْ‏ ه ‏َٰؤُل اءِ‏ ح اج جْتُمْ‏ فِيم ا ل كُم بِهِ‏ عِلْمٌ‏ ف لِم تُح اجُّون فِيم ا ل يْس ل كُم بِهِ‏ عِلْ‏ ‏ٌم

ي عْل مُ‏ و اَنتُمْ‏ ل ا ت عْل مُون

و اللَّهُ‏ ۛ

آگاه باشيد،‏ شما كسانى هستيد كه در موضوعاتى كه در آن ‏)كمى(‏ معلومات دارید منازعه كردید،‏ اما چرا در

مسایلى منازعه مينمایيد كه در بارۀ آن معلوماتى ندارید؟!‏ خداوند ميداند و شما نميدانيد.‏

﴾٦٧﴿

﴾٦٨﴿

ما ك ان ا ‏ِبْر اهِيمُ‏ ي هُودِيًّا و ل ا ن صْ‏ ر انِيًّا و ل ‏َٰكِن ك ان ح نِيفًا مُّسْ‏ لِمًا و م ا ك ان مِن الْمُشْ‏ رِكِين

ابراهيم نى یهودی بود و نى هم نصرانى.‏ بلکه او یکتا پرست واقعى ‏)و(‏ مسلمانى بود،‏ و از زمرۀ مشركان نبود.‏

ا ‏ِنَّ‏ اَوْل ى النَّاسِ‏ بِا ‏ِبْراهِيم ل لَّذِين اتَّب عُوهُ‏ و ه ‏َٰذ ا النَّبِيُّ‏ و الَّذِين ا م نُوا

ۛ

و اللَّهُ‏ و لِيُّ‏ الْمُؤْمِنِين

بدون شک،‏ كسانى به ابراهيم نزدیک تر اند كه از وی پيروی كردند،‏ و این پيامبر و مسلمانان ‏)نيز(.‏ و خداوند

كارساز مؤمنان است.‏


﴿٦٩﴾ و دَّت طَّاُِف ةٌ‏ مِّنْ‏

اَهْلِ‏ الْكِت ابِ‏ ل وْ‏ يُضِلُّون كُمْ‏ و م ا يُضِلُّون ا ‏ِلَّا اَنفُس هُمْ‏ و م ا ي شْ‏ عُرُون

فرقه ای از اهل كتاب مى خواستند كه اگر بتوانند شما را گمراه سازند،‏ اما ایشان ‏)شما را نى،‏ بلکه(‏ خود شانرا

گمراه ميسازند،‏ و ایشان درک نميکنند.‏

﴾٧٠﴿

ي ا اَهْل الْكِت ابِ‏ لِم ت كْفُرُون بِا ي اتِ‏ اللَّهِ‏ و اَنتُمْ‏ ت شْ‏ ه دُون

ای اهل كتاب،‏ چرا از آیات خداوند انکار ميورزید در حاليکه ‏)خود شما به آن(‏ گواه هستيد؟!‏

﴾٧١﴿

ي ا اَهْل الْكِت ابِ‏ لِم ت لْبِسُ‏ ون الْح قَّ‏ بِالْب اطِلِ‏ و ت كْتُمُون الْح قَّ‏ و اَنتُمْ‏ ت عْل مُون

ای اهل كتاب،‏ چرا حق را به باطل مى آميزید و حق را پنهان مى كنيد در حاليکه ميدانيد؟!‏

﴾٧٢﴿

و ق ال ت طَّاُِف ةٌ‏ مِّنْ‏ اَهْلِ‏ الْكِت ابِ‏ ا مِنُوا بِالَّذِي اُنزِل ع ل ى الَّذِين ا م نُوا و جْه النَّه ارِ‏ و اكْفُرُوا اخِ‏ ر ‏ُه

ل ع لَّهُمْ‏ ي رْجِ‏ عُون

«

گروهى از اهل كتاب گفتند:‏ در اول روز به آنچه بمؤمنان نازل شده ایمان بياورید،‏ و در آخر روز از آن انکار

ورزید،‏ تا شاید مسلمانان ‏)به شک افتند و(‏ باز گردند.‏

»

﴾٧٣﴿

و ل ا تُؤْمِنُوا ا ‏ِلَّا لِم ن ت بِع دِين كُمْ‏ قُلْ‏ ا ‏ِنَّ‏ الْهُد ىَٰ‏ هُد ى اللَّهِ‏ اَن يُؤْت ىَٰ‏ اَح دٌ‏ مِّثْل

يُح اجُّوكُمْ‏ عِند ر بِّكُمْ‏

ۛ

«

بگو:‏

قُلْ‏ ا ‏ِنَّ‏ الْف ضْ‏ ل بِي دِ‏ اللَّهِ‏ يُؤْ‏ تِيهِ‏ م ن ي ش اءُ‏ ۛ

و هيچ كسى را تصدیق نکنيد مگر آنکه دین شما را پيروی كند.‏

« بگو:‏ »

و اللَّهُ‏ و اسِ‏ عٌ‏ ع لِيمٌ‏

م ا اُوتِيتُمْ‏ اَ‏ ‏ْو

هدایت رباستين همانا هدایت خداوند

است.‏ ‏)شما را حسد برین داشته است كه این چنين دسيسه بکار برید(‏ كه ‏)مى بينيد(‏ بکسى همان چيزی داده

شده كه بشما داده شده است،‏ یا ‏)از این ميترسيد كه مبادا(‏ در نزد پروردگار شما در برابر شما حجت آورند.‏

»

«

واقعاً‏ فضل بيد خداوند است.‏ بهر كسى كه بخواهد آنرا ميدهد،‏ و خداوند گشایشگر دانا است.‏

»

﴾٧٤﴿

ي خْ‏ ت صُّ‏ بِر حْم تِهِ‏ م ن ي ش اءُ‏

ۛ

و اللَّهُ‏ ذُو الْف ضْ‏ لِ‏ الْع ظِيمِ‏

و هر كسى را كه بخواهد به رحمت خویش اختصاص ميدهد و خداوند صاحب فضل بزرگ است.‏

﴾٧٥﴿

و مِنْ‏ اَهْلِ‏ الْكِت ابِ‏ م نْ‏ ا ‏ِن ت ا ‏ْم نْهُ‏ بِقِنط ارٍ‏ يُؤ دِّهِ‏ ا ‏ِل يْك و مِنْهُم مَّنْ‏ ا ‏ِن ت ا ‏ْم نْهُ‏ بِدِين ارٍ‏ لَّا يُؤ دِّهِ‏ ا ‏ِل يْك

ا ‏ِلَّا م ا دُمْت ع ل يْهِ‏ ق اُِمًا ۛ

الْك ذِب و هُمْ‏ ي عْل مُون

ذ ‏َٰلِك بِاَنَّهُمْ‏ ق الُوا ل يْس ع ل يْن ا فِي الْاُمِّيِّين س بِيلٌ‏ و ي قُولُون ع ل ى اللَّهِ‏

و در ميان اهل كتاب كسانى هستند كه اگر نزد شان ثروت بسياری را به امانت بگذاری آنرا به تو ‏)با ميل و

آسانى(‏ اداء ميکنند،‏ و در ميان ایشان كسانى ‏)نيز(‏ هستند كه اگر نزد ایشان یک دینار را هم به امانت بگذاری،‏

آنرا بتو باز نميدهند مگر اینکه پيوسته بر آن مراقب باشى.‏ این از سببى است كه ایشان ميگویند:‏

كردن حق(‏ این امى ها هيچ مسئوليتى متوجه ما نيست.‏

‏)حقيقت را(‏ ميدانند.‏

«

»

در ‏)پایمال

و ایشان بر خداوند دروغ ميبندند،‏ در حاليکه ایشان


﴿٧٦﴾ ب ل ىَٰ‏ م نْ‏ اَوْف ىَٰ‏ بِع هْدِهِ‏ و اتَّق ىَٰ‏ ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه يُحِ‏ بُّ‏ الْمُتَّقِين

آری،‏ هر كسى را كه به پيمان خویش وفا كند و پرهيزگار باشد،‏ پس بيگمان خداوند پرهيزگاران را دوست

ميدارد.‏

﴾٧٧﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ي شْ‏ ت رُون بِع هْدِ‏ اللَّهِ‏ و اَيْم انِهِمْ‏ ث م نًا ق لِيلًا اُول ‏َٰئِك ل ا خ ل اق ل هُمْ‏ فِي الْا خِ‏ ر ةِ‏ ول ا

يُك لِّمُهُمُ‏ اللَّهُ‏ و ل ا ي نظُرُ‏ ا ‏ِل يْهِمْ‏ ي وْم الْقِي ام ةِ‏ و ل ا يُز كِّيهِمْ‏ و ل هُمْ‏ ع ذ ابٌ‏ اَلِي ‏ٌم

﴾٧٨﴿

بيگمان كسانى كه به عهد خدا و سوگندهای خویش پول ناچيزی را بدست مى آورند،‏ ایشان بهره ای در آخرت

ندارند،‏ و نى خداوند با ایشان سخن ميگوید،‏ و نى بسوی آنها در روز قيامت ‏)به مهربانى(‏ نظر ميکند،‏ و نى ایشانرا

‏)از گناه(‏ پاک ميسازد،‏ و برای ایشان عذابى دردناک است.‏

و ا ‏ِنَّ‏ مِنْهُمْ‏ ل ف رِيقًا ي لْوُون اَلْسِ‏ ن ت هُم بِالْكِت ابِ‏ لِت حْس بُوهُ‏ مِن الْكِت ابِ‏ و م ا هُو مِن الْكِت ابِ‏

و ي قُولُون هُو مِنْ‏ عِندِ‏ اللَّهِ‏ و م ا هُو مِنْ‏ عِندِ‏ اللَّهِ‏

و ي قُولُون ع ل ى اللَّهِ‏ الْك ذِب و هُمْ‏ ي عْل مُون

بيگمان در ميان ایشان گروهى هستند كه زبان خویشرا به ‏)خواندن مطالب خود ساخته ای از(‏ كتاب مى پيچاند

تا شما آنرا از كتاب بپندارید،‏ در حاليکه آن ‏)قسمت از گفته های شان(‏ از كتاب نيست.‏ و ميگویند

خداوند است،‏

دانند.‏

«

»

﴾٧٩﴿

این نزد

در حاليکه این نزد خداوند نيست.‏ به خداوند دروغ مى بندند،‏ در حاليکه ایشان ‏)حقيقت را(‏ مى

م ا ك ان لِب ش رٍ‏ اَن يُؤْ‏ تِي هُ‏ اللَّهُ‏ الْكِت اب و الْحُكْم و النُّبُوَّة ثُمَّ‏ ي قُول لِلنَّاسِ‏ كُونُوا عِب ادًا لِّي

اللَّهِ‏ و ل ‏َٰكِن كُونُوا ر بَّانِيِّين بِم ا كُنتُمْ‏ تُع لِّمُون الْكِت اب و بِم ا كُنتُمْ‏ ت دْرُسُ‏ ون

مِن دُو ‏ِن

برای بشریکه خداوند كتاب،‏ حکمت و پيامبری داده به او هيچ سزاوار نيست كه به مردم بگوید « شما بندگان من

باشيد و نى ‏)بندگان(‏ خدا،‏

خوانده اید.‏

»

»

﴾٨٠﴿

بلکه ميگوید:‏ « شما مردم خدایى باشيد.‏ چون كتاب را تعليم داده اید و چون آنرا

و ل ا ي ا ‏ْمُر كُمْ‏ اَن ت تَّخِ‏ ذُوا الْم ل اُِك ة و النَّبِيِّين اَرْب ابًا

ۛ

اَي ا ‏ْمُرُكُم بِالْكُفْرِ‏ ب عْد ا ‏ِذْ‏ اَنتُم مُّسْ‏ لِمُون

و شما را امر نميکند كه فرشتگان و پيامبران را به خدایى بگيرید.‏ آیا او شما را به كفر امر ميکند بعد از اینکه

مسلمان شدید؟!‏

﴾٨١﴿

و ا ‏ِذْ‏ اَخ ذ اللَّهُ‏ مِيث اق النَّبِيِّين ل م ا ا ت يْتُكُم مِّن كِت ابٍ‏ و حِ‏ كْم ةٍ‏ ثُمَّ‏ ج اء كُمْ‏ ر سُ‏ ولٌ‏ مُّص دِّقٌ‏ لِّما

م ع كُمْ‏ ل تُؤْمِنُنَّ‏ بِهِ‏ و ل ت نصُ‏ رُنَّهُ‏

ۛ

ف اشْ‏ ه دُوا و اَن ا م ع كُم مِّن الشَّاهِدِين

ق ال اَاَقْر رْتُمْ‏ و اَخ ذْتُمْ‏ ع ل ىَٰ‏ ذ ‏َٰلِكُمْ‏ ا ‏ِصْ‏ رِي

ق ال ۛ ق الُوا اَقْر رْن ا ۛ

و بياد آرید وقتى را كه خداوند پيمان استوار از پيامبران گرفت ‏)كه(:‏ « چون بشما از كتاب و حکمت دادم،‏ بعد از

آن بشما پيامبری آمد كه تصدیق كنندۀ همان چيزی بود كه با شما است،‏ باید به او ایمان آرید و باید كه او را


مددگاری كنيد.‏ » ‏)سپس خداوند(‏ گفت:‏ « آیا اقرار كردید و به این پيمان مرا گرفتيد؟ » گفتند:‏ « اقرار كردیم.‏

» خداوند گفت:‏

«

پس گواه باشيد و من با شما از زمرۀ گواهان هستم.‏

»

﴾٨٢﴿

ف م ن ت ولَّىَٰ‏ ب عْد ذ ‏َٰلِك ف اُول ‏َٰئِك هُمُ‏ الْف اسِ‏ قُون

پس كسيکه بعد ازین برگردد،‏ ‏)این مردم(‏ همينهایند فاسق.‏

﴾٨٣﴿

اَف غ يْر دِينِ‏ اللَّهِ‏ ي بْغُون و ل هُ‏ اَسْ‏ ل م م ن فِي السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏ ط وْعًا و ك رْهًا و ا ‏ِل يْهِ‏ يُرْج عُون

آیا بجز دین خدا ‏)دینى دیگر(‏ را مى طلبند؟!‏ در حاليکه همه كسانيکه در آسمانها و زمين اند بخوشى و ناخوش

خود را به او تسليم كرده اند ‏)یعنى اسالم را پذیرفته اند(‏ و بسوی او باز گردانده ميشوند.‏

﴾٨٤﴿

« بگو:‏

قُلْ‏ ا م نَّا بِاللَّهِ‏ و م ا اُنزِل ع ل يْن ا و م ا اُنزِل ع ل ىَٰ‏ ا ‏ِبْر اهِيم و ا ‏ِسْ‏ م اعِيل و ا ‏ِسْ‏ ح اق و ي عْقُوب و الْاَسْ‏ ب ا ‏ِط

و م ا اُوتِي مُوس ىَٰ‏ و عِيس ىَٰ‏ و النَّبِيُّون مِن رَّبِّهِمْ‏ ل ا نُف رِّقُ‏ ب يْن اَح دٍ‏ مِّنْهُمْ‏ و ن حْنُ‏ ل هُ‏ مُسْ‏ لِمُون

ما به خداوند و به آنچه بما نازل شده و به آنچه به ابراهيم،‏ اسمعيل،‏ اسحق،‏ یعقوب،‏ و قبایل ‏)یعنى

بازماندگان یعقوب(‏ وحى شده و به آنچه به موسى و عيسى و ‏)دیگر(‏ پيامبران از طرف پروردگار شان داده شده

است،‏ ایمان داریم.‏ در ميان شان فرقى نميگذاریم و ما به او تسليم هستيم ‏)یعنى به دین اسالم منقادیم(.‏

»

﴾٨٥﴿

و م ن ي بْت غِ‏ غ يْر الْا ‏ِسْ‏ ل امِ‏ دِينًا ف ل ن يُقْب ل مِنْهُ‏ و هُو فِي الْا خِ‏ ر ةِ‏ مِن الْخ اسِ‏ رِين

و كسيکه جز اسالم دینى را بجوید،‏ پس هرگز از او پذیرفته نميشود،‏ و او در آخرت از زیان كاران است.‏

﴿٨٦﴾ ك يْف ي هْدِي اللَّهُ‏ ق وْمًا ك ف رُوا ب عْد ا ‏ِيم انِهِمْ‏ و ش هِدُوا اَنَّ‏ الرَّسُ‏ ول ح قٌّ‏ و ج اء هُمُ‏ الْب يِّن ا ‏ُت

‏ۛو اللَّهُ‏

ل ا ي هْدِي الْق وْم الظَّالِمِين

﴾٨٧﴿

چگونه خداوند قومى را هدایت ميکند كه بعد از ایمان آوردنِ‏ خود كافر شد و ‏)بعد از اینکه(‏ گواهى دادند برینکه

پيامبر ‏)بر(‏ حق است،‏ و ‏)بعد از اینکه(‏ به ایشان نشانه های روشنى آمد؟!‏ و خداوند قوم ستمکاران را هدایت

نميکند.‏

اُول ‏َٰئِك ج ز اؤُهُمْ‏ اَنَّ‏ ع ل يْهِمْ‏ ل عْن ة اللَّهِ‏ و الْم ل اُِك ةِ‏ و النَّاسِ‏ اَجْم عِين

ایشان جزای شان اینست كه از طرف خدا،‏ فرشتگان و همه مردم بر ایشان لعنت ميشود.‏

﴿٨٨﴾ خ الِدِين فِيه ا ل ا يُخ فَّفُ‏ ع نْهُمُ‏ الْع ذ ابُ‏ و ل ا هُمْ‏ يُنظ رُون

ایشان درین ‏)حالت(‏ هميشه بسر ميبرند،‏ نى عذاب شان تخفيف داده ميشود و نى هم به ایشان مهلت داده

ميشود.‏

﴾٨٩﴿

ا ‏ِلَّا الَّذِين ت ابُوا مِن ب عْدِ‏ ذ ‏َٰلِك و اَصْ‏ ل حُوا ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه غ فُورٌ‏ رَّحِ‏ يمٌ‏

مگر كسانيکه بعد از آن توبه كردند و ‏)خود را(‏ اصالح نمودند،‏ پس حقا كه خداوند آمرزنده ‏)و(‏ مهربان است.‏

﴾٩٠﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ك ف رُوا ب عْد ا ‏ِيم انِهِمْ‏ ثُمَّ‏ ازْد ادُوا كُفْرًا لَّن تُقْب ل ت وْب تُهُمْ‏ و اُول ‏َٰئِك هُمُ‏ الضَّ‏ الُّون


﴾٩١﴿

بيگمان،‏ آنهایيکه بعد از پذیرش ایمان كافر شدند و بعد از آن بر كفر افزودند هرگز توبۀ شان قبول نميشود.‏ و

ایشان واقعاً‏ گمراه اند.‏

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ك ف رُوا و م اتُوا و هُمْ‏ كُفَّارٌ‏ ف ل ن يُقْب ل مِنْ‏ اَح دِهِم مِّلْءُ‏ الْاَرْضِ‏ ذ ه بًا و ل وِ‏ افْت د ىَٰ‏

بِهِ‏ ۛ

اُول ‏َٰئِك ل هُمْ‏ ع ذ ابٌ‏ اَلِيمٌ‏ و ما ل هُم مِّن نَّاصِرِين

بيگمان كسانى كه كافر شدند و در حال كفر مردند،‏ پس هرگز از هيچ یکى از ایشان،‏ اگر چه زمين را از طال پر

كنند،‏ این فدیه ‏)شان برای نجات از عذاب(‏ پذیرفته نميشود.‏ اینها،‏ برای شان عذاب دردناكى است.‏ و برای ایشان

مددگاری نيست.‏

============================================================

============================================================

ۛ

﴾٩٢﴿

ل ن ت ن الُوا الْبِرَّ‏ ح تَّىَٰ‏ تُنفِقُوا مِمَّا تُحِ‏ بُّون

و م ا تُنفِقُوا مِن ش يْ‏ ءٍ‏ ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه بِهِ‏ ع لِي ‏ٌم

هرگز به كمال خير نميرسيد تا از آنچه دوست دارید ‏)در راه خدا(‏ خرج كنيد.‏ و آنچه را كه شما ميدهيد،‏ حقا كه

خداوند به آن آگاه است.‏

﴿٩٣﴾ كُلُّ‏ الطَّع امِ‏ ك ان حِ‏ لًّا لِّب نِي ا ‏ِسْ‏ ر اُِيل ا ‏ِلَّا م ا ح رَّم ا ‏ِسْ‏ ر اُِيلُ‏ ع ل ىَٰ‏ ن فْسِ‏ هِ‏ مِن ق بْلِ‏ اَن تُن زَّل

ۛ التَّوْر اةُ‏

قُلْ‏ ف ا ‏ْتُوا بِالتَّوْر اةِ‏ ف اتْلُوه ا ا ‏ِن كُنتُمْ‏ ص ادِقِين

تمام خوردنى ها برای بنى اسرائيل حالل بود،‏ مگر آنچه اسرائيل ‏)یعنى یعقوب(‏ خودش پيش از اینکه تورات

نازل شود برخود حرام كرد.‏ بگو:‏

«

پس تورات را بياورید و آنرا بخوانيد،‏ اگر شما صادق هستيد.‏

»

﴾٩٤﴿

ف م نِ‏ افْت ر ىَٰ‏ ع ل ى اللَّهِ‏ الْك ذِب مِن ب عْدِ‏ ذ ‏َٰلِك ف اُول ‏َٰئِك هُمُ‏ الظَّالِمُون

پس هر كى بعد از این دروغى را به خداوند نسبت دهد،‏ پس آنگروه واقعاً‏ ستمگارند.‏

﴾٩٥﴿

بگو:‏

ۛ قُلْ‏ ص د ق اللَّهُ‏

«

ف اتَّبِعُوا مِلَّة ا ‏ِبْر اهِيم ح نِيفًا و م ا ك ان مِن الْمُشْ‏ رِكِين

خداوند راست ميگوید،‏ پس كيش ابراهيم یکتاپرست را پيروی كنيد،‏ و از از مشركان نبود.‏

»

﴾٩٦﴿

ا ‏ِنَّ‏ اَوَّل ب يْتٍ‏ وُضِع لِلنَّاسِ‏ ل لَّذِي بِب كَّة مُب ار كًا و هُدًى لِّلْع ال مِين

حقا نخستين خانه كه برای مردم مقرر شد،‏ همان است كه در مکه مبارک است و ‏)مایه(‏ هدایتى است برای

جهانيان.‏


ۛ

﴿٩٧﴾ فِيهِ‏ ا ي اتٌ‏ ب يِّن اتٌ‏ مَّق امُ‏ ا ‏ِبْر اهِيم ۛ

و م ن د خ ل هُ‏ ك ان ا مِنًا

و لِلَّهِ‏ ع ل ى النَّاسِ‏ حِ‏ جُّ‏ الْب يْتِ‏ م نِ‏

ا ‏ِل يْهِ‏ س بِيلًا اسْ‏ ت ط اع ۛ

و م ن ك ف ر ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه غ نِيٌّ‏ ع نِ‏ الْع ال مِين

﴾٩٨﴿

در آن نشانه های روشنى است،‏ ‏)و از جمله(‏ مقام ابراهيم،‏ هر كسى در آن درآید در امان ميباشد.‏ برای خدا بر

مردم حج خانۀ كعبه ‏)فرض(‏ است ‏)برای(‏ كسيکه توان رفتن بسوی آنرا دارد.‏ و كسيکه كافر شود،‏ پس بيگمان

خداوند از همه جهانيان بى نياز است.‏

قُلْ‏ ي ا اَهْل الْكِت ابِ‏ لِم ت كْفُرُون بِا ي اتِ‏ اللَّهِ‏ و اللَّهُ‏ ش هِيدٌ‏ ع ل ىَٰ‏ م ا ت عْم لُون

ۛ

« بگو:‏

ای اهل كتاب،‏ چرا از آیات خداوند انکار ميکنيد؟ در حاليکه خداوند شاهد اعمال شما است.‏

»

﴾٩٩﴿

قُلْ‏ ي ا اَهْل الْكِت ابِ‏ لِم ت صُ‏ دُّون ع ن س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ م نْ‏ ا م ن ت بْغُون ه ا عِو جًا و اَنتُمْ‏ شُ‏ ه د اءُ‏

اللَّهُ‏ بِغ افِلٍ‏ ع مَّا ت عْم لُون

و م ا

« بگو:‏

ای اهل كتاب،‏ چرا كسى را كه ایمان آورده است از راه خدا باز ميدارید ‏)یعنى آنرا نادرست جلوه

ميدهند(؟ در حاليکه شما شاهد ‏)حقانيت آن(‏ هستيد.‏ وخداوند از آنچه ميکنيد هرگز غافل نيست.‏

»

﴾١٠٠﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ا ‏ِن تُطِيعُوا ف رِيقًا مِّن الَّذِين اُوتُوا الْكِت اب ي رُدُّوكُم ب عْد ا ‏ِيم انِكُمْ‏ ك افِرِين

ای مؤمنان!‏ اگر گروهى را از اهل كتاب فرمان برید،‏ شما را بعد از ایمان شما به كفر باز ميگردانند.‏

﴾١٠١﴿

و ك يْف ت كْفُرُون و اَنتُمْ‏ تُتْل ىَٰ‏ ع ل يْكُمْ‏ ا ي اتُ‏ اللَّهِ‏ و فِيكُمْ‏ ر سُ‏ ولُهُ‏

ا ‏ِل ىَٰ‏ صِر اطٍ‏ مُّسْ‏ ت قِيمٍ‏

ۛ

و م ن ي عْت صِم بِاللَّهِ‏ ف ق دْ‏ هُدِي

و چطور كافر ميشوید در حاليکه به شما آیات خداوند خوانده ميشود و پيامبر او در ميان شما است؟!‏ و هر كى به

‏)دین(‏ خدا چنگ زند،‏ پس واقعاً‏ براه راست هدایت شده است.‏

﴾١٠٢﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا اتَّقُوا اللَّه ح قَّ‏ تُق اتِهِ‏ و ل ا ت مُوتُنَّ‏ ا ‏ِلَّا و اَنتُم مُّسْ‏ لِمُون

ای مؤمنان،‏ از خدا بحقِ‏ ترس او بترسيد،‏ و نميرید مگر در حالتيکه مسلمان باشيد.‏

﴾١٠٣﴿

و اعْت صِمُوا بِح بْلِ‏ اللَّهِ‏ ج مِيعًا و ل ا ت ف رَّقُوا

ۛ

و اذْكُرُوا نِعْم ت اللَّهِ‏ ع ل يْكُمْ‏ ا ‏ِذْ‏ كُنتُمْ‏ اَعْد اءً‏ ف اَلَّف

ب يْن قُلُوبِكُمْ‏ ف اَصْ‏ ب حْتُم بِنِعْم تِهِ‏ ا ‏ِخْ‏ و انًا و كُنتُمْ‏ ع ل ىَٰ‏ ش ف ا حُفْر ةٍ‏ مِّن النَّارِ‏ ف اَنق ذ كُم مِّنْه ا

‏ۛك ذ ‏َٰلِك

يُب يِّنُ‏ اللَّهُ‏ ل كُمْ‏ ا ي اتِهِ‏ ل ع لَّكُمْ‏ ت هْت دُون

و همه یکجا به رسن خدا چنگ زنيد و پراگنده مشوید،‏ و نعمتى را كه خدا بشما ارزانى كرده بياد آرید،‏

هنگاميکه شما دشمنان ‏)یکدیگر(‏ بودید و او ميان دلهای شما الفت افگند،‏ پس به ‏)بركت(‏ نعمت او برادر

‏)یکدیگر(‏ شدید.‏ و شما بر كنارۀ گودالى از آتش قرار داشتيد،‏ پس شما را از آن نجات داد.‏ به این ترتيب خداوند

آیات خود را بشما بيان ميکند تا باشد كه شما راه یابيد.‏


﴿١٠٤﴾ و لْت كُن مِّنكُمْ‏ اُمَّةٌ‏ ي دْعُون ا ‏ِل ى الْخ يْرِ‏ و ي ا ‏ْمُرُون بِالْم عْرُوفِ‏ و ي نْه وْن ع نِ‏ الْمُنك ‏ِر ۛ

الْمُفْلِحُون

و اُول ‏َٰئِك هُمُ‏

باید كه در بين شما جماعتى باشند كه ‏)مردم را(‏ به خير فرا خوانند و امر به معروف كنند،‏ و از كارهای ناپسند

باز دارند،‏ و هم ایشان اند رستگار.‏

﴾١٠٥﴿

ع ظِيمٌ‏

و ل ا ت كُونُوا ك الَّذِين ت ف رَّقُوا و اخْ‏ ت ل فُوا مِن ب عْدِ‏ م ا ج اء هُمُ‏ الْب يِّن اتُ‏

و اُول ‏َٰئِك ل هُمْ‏ ع ذ ابٌ‏ ۛ

و مانند كسانى نباشيد كه،‏ بعد از آنکه به ایشان نشانه های روشنى آمد،‏ پراگنده شدند و ‏)بين خود(‏ به اختالف

پرداختند.‏ برای ایشان عذابى است بزرگ.‏

﴾١٠٦﴿

ي وْم ت بْي ضُّ‏ وُجُوهٌ‏ و ت سْ‏ و دُّ‏ وُجُوهٌ‏

الْع ذ اب بِم ا كُنتُمْ‏ ت كْفُرُون

ۛ

«

ف اَمَّا الَّذِين اسْ‏ و دَّتْ‏ وُجُوهُهُمْ‏ اَك ف رْتُم ب عْد ا ‏ِيم انِكُمْ‏ ف ذُوقُوا

روزیکه روهایى سفيد شود و روهایى سياه گردد.‏ پس كسانيکه روهای شان سياه گردید ‏)به ایشان گفته ميشود:(‏

آیا بعد از ایمان خویش كافر شدید؟ پس به سبب آنکه كافر شده بودید عذاب را بچشيد.‏

»

﴾١٠٧﴿

و اَمَّا الَّذِين ابْي ضَّ‏ تْ‏ وُجُوهُهُمْ‏ ف فِي ر حْم ةِ‏ اللَّهِ‏ هُمْ‏ فِيه ا خ الِدُون

اما كسانيکه روهای شان سفيد گردید،‏ پس ایشان در رحمت خداوند بوده در آن جاودانه بسر ميبرند.‏

﴾١٠٨﴿

تِلْك ا ي اتُ‏ اللَّهِ‏ ن تْلُوه ا ع ل يْك بِالْح قِّ‏

ۛ

و م ا اللَّهُ‏ يُرِيدُ‏ ظُلْمًا لِّلْع ال مِين

این ها آیات خداوند است،‏ كه آنرا بحق بر تو ميخوانيم،‏ و خداوند به هيچ یک از جهانيان ستمى نمى خواهد.‏

﴾١٠٩﴿

و لِلَّهِ‏ م ا فِي السَّ‏ م او اتِ‏ و م ا فِي الْاَرْضِ‏

ۛ

و ا ‏ِل ى اللَّهِ‏ تُرْج عُ‏ الْاُمُورُ‏

هر آنچه در آسمان ها و در زمين است از آن خدا است،‏ و همه كارها ‏)برای فيصله(‏ به خداوند باز گردانيده

ميشود.‏

﴿١١٠﴾ كُنتُمْ‏ خ يْر اُمَّةٍ‏ اُخْ‏ رِج تْ‏ لِلنَّاسِ‏

ا م ن اَهْلُ‏ الْكِت ابِ‏ ل ك ان خ يْرًا لَّهُم

ۛ

ت ا ‏ْمُرُون بِالْم عْرُوفِ‏ و ت نْه وْن ع نِ‏ الْمُنك رِ‏ و تُؤْمِنُون بِاللَّ‏ ‏ِه ‏ۛو ل وْ‏

مِّنْهُمُ‏ الْمُؤْمِنُون و اَكْث رُهُمُ‏ الْف اسِ‏ قُون

شما بهترین امتى هستيد كه برای ‏)خير(‏ مردم بيرون آورده شده ‏)یعنى بوجود آمده(‏ است.‏ به ‏)كار(‏ پسندیده امر

و از ‏)كار(‏ ناپسند منع مينمایيد،‏ و به خداوند ایمان دارید.‏ اگر اهل كتاب ایمان مى آودند،‏ ‏)این كار(‏ به خير

ایشان بود،‏ بعضى از ایشان مسلمان اند و بيشتر شان فاسق اند.‏

﴾١١١﴿

ل ن ي ضُ‏ رُّوكُمْ‏ ا ‏ِلَّا اَذًى

و ا ‏ِن يُق اتِلُوكُمْ‏ ۛ

يُو لُّوكُمُ‏ الْاَدْب ار ثُمَّ‏ ل ا يُنص رُون


بشما جز اذیتى ‏)اندک(‏ هرگز زیان رسانيده نميتوانند.‏ اگر با شما جنگ كنند بشما پشت ميگردانند،‏ و سپس به

ایشان هيچ كمکى نميشود.‏

﴿١١٢﴾ ضُ‏ رِب تْ‏ ع ل يْهِمُ‏ الذِّلَّةُ‏ اَيْن م ا ثُقِفُوا ا ‏ِلَّا بِح بْلٍ‏ مِّن اللَّهِ‏ و ح بْلٍ‏ مِّن النَّاسِ‏ و ب اءُوا بِغ ض بٍ‏ مِّن

اللَّهِ‏ و ضُ‏ رِب تْ‏ ع ل يْهِمُ‏ الْم سْ‏ ك ن ةُ‏

ح قٍّ‏

ۛ

ۛ

ذ ‏َٰلِك بِم ا ع ص وا وَّك انُوا ي عْت دُون

ذ ‏َٰلِك بِاَنَّهُمْ‏ ك انُوا ي كْفُرُون بِا ي اتِ‏ اللَّهِ‏ و ي قْتُلُون الْاَنبِي اء بِغ يْرِ‏

بهرجایيکه یافته شوند ‏)خيمۀ(‏ خواری بر ایشان زده شده است،‏ مگر ‏)آنکه(‏ برشتۀ ‏)حمایت(‏ خدا یا برشتۀ

‏)حمایت(‏ مردم ‏)چنگ زنند(،‏ و به خشم خدا باز گشته اند و بر ایشان ‏)خيمۀ(‏ بينوایى زده شده است.‏ این از

سببى است كه ایشان از آیات خدا انکار ميورزیدند و بناحق پيامبران را ميکشتند،‏ این از سب آنست كه عصيان

كردند و از حد ميگذشتند.‏

ۛ ل يْسُ‏ وا س و اءً‏ ﴿١١٣﴾

مِّنْ‏ اَهْلِ‏ الْكِت ابِ‏ اُمَّةٌ‏ ق اُِم ةٌ‏ ي تْلُون ا ي اتِ‏ اللَّهِ‏ ا ن اء اللَّيْلِ‏ و هُمْ‏ ي سْ‏ جُدُون

همۀ ایشان یکسان نيستند،‏ از اهل كتاب گروهى اند كه ‏)به طرفداری حق(‏ ایستاده اند،‏ ایشان آیات خدا را در

آوان شب ميخوانند و ‏)به خدای یکتا(‏ سجده ميکنند.‏

﴾١١٤﴿

يُؤْمِنُون بِاللَّهِ‏ و الْي وْمِ‏ الْا خِ‏ رِ‏ و ي ا ‏ْمُرُون بِالْم عْرُوفِ‏ و ي نْه وْن ع نِ‏ الْمُنك رِ‏ و يُس ارِعُون فِي الْخيْر ا ‏ِت

و اُول ‏َٰئِك مِن الصَّ‏ الِحِ‏ ين

به خداوند و روز جزاء عقيده دارند،‏ ‏)مردم را(‏ بآنچه خوب است امر ميکنند و از آنچه بد است منع مينمایند،‏ و در

آنجا اعمال ستوده ‏)از همگان(‏ پيشدستى مى كنند.‏ و ایشان از زمرۀ صالحان اند.‏

﴾١١٥﴿

و م ا ي فْع لُوا مِنْ‏ خ يْرٍ‏ ف ل ن يُكْف رُوهُ‏

ۛ

و اللَّهُ‏ ع لِيمٌ‏ بِالْمُتَّقِين

هر خيریکه انجام دهند به آنان ناسپاسى نميشود،‏ و خداوند به ‏)حال(‏ پرهيزگاران آگاه است.‏

﴾١١٦﴿

النَّارِ‏

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ك ف رُوا ل ن تُغْنِي ع نْهُمْ‏ اَمْو الُهُمْ‏ و ل ا اَوْل ادُهُم مِّن اللَّهِ‏ ش يْئًا

ۛ

هُمْ‏ فِيه ا خ الِدُون ۛ

و اُول ‏َٰئِك اَصْ‏ ح ابُ‏

بيگمان،‏ كافران،‏ نى دارایى شان و نى هم اوالدشان آنها را از هيچ چيزی از ‏)عذاب(‏ خدا بى نياز ساخته ميتواند،‏ و

ایشان اهل دوزخ اند در آن هميشه بسر ميبرند.‏

﴾١١٧﴿

م ث لُ‏ م ا يُنفِقُون فِي ه ‏َٰذِهِ‏ الْح ي اةِ‏ الدُّنْي ا ك م ث لِ‏ رِيحٍ‏ فِيه ا صِرٌّ‏ اَص اب تْ‏ ح رْث ق وْمٍ‏ ظ ل مُوا

اَنفُس هُمْ‏ ف اَهْل ك تْ‏ ‏ُه

ۛ

و م ا ظ ل م هُمُ‏ اللَّهُ‏ و ل ‏َٰكِنْ‏ اَنفُس هُمْ‏ ي ظْلِمُون

مثال آنچه ایشان در زندگى این جهان خرج ميکنند همانند بادیست كه در آن سرمای سخت است ‏،و ناگاه به

كشت زار كسانى رسد كه بر خویشتن ستم روا داشته اند،‏ سپس آنرا نابود كرده.‏ و خداوند بر ایشان ستم نکرده

است بلکه ایشان خود بر خویشتن ستم كرده اند.‏


﴿١١٨﴾ ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ل ا ت تَّخِ‏ ذُوا بِط ان ةً‏ مِّن دُونِكُمْ‏ ل ا ي ا ‏ْلُون كُمْ‏ خ ب الًا و دُّوا م ا ع نِتُّمْ‏ ق دْ‏

الْب غْض اءُ‏ مِنْ‏ اَفْو اهِهِمْ‏ و م ا تُخْ‏ فِي صُ‏ دُورُهُمْ‏ اَكْب ‏ُر

ۛ

ق دْ‏ ب يَّنَّا ل كُمُ‏ الْا ي اتِ‏

ا ‏ِن كُنتُمْ‏ ت عْقِلُون ۛ

ب د ‏ِت

ای مؤمنان،‏ از غير خودتان ‏)دوست(‏ همراز نگيرید كه در خرابکاری بشما كوتاهى نميکنند.‏ رنج شما را دوست

دارند واقعاً‏ بغض از ‏)گفتار(‏ دهان شان آشکار است.‏ ‏)ولى(‏ آنچه را دلهای شان پنهان ميکند بزرگتر است حقا كه

ما برای شما آیات را بيان كردیم،‏ اگر خردمند هستيد!‏

ۛ

ه ا اَنتُمْ‏ اُول اءِ‏ تُحِ‏ بُّون هُمْ‏ و ل ا يُحِ‏ بُّون كُمْ‏ و تُؤْمِنُون بِالْكِت ابِ‏ كُلِّهِ‏ و ا ‏ِذ ا ل قُوكُمْ‏ ق الُوا ا م نَّا و ا ‏ِذ ا خ ل وْا

ع ضُّ‏ وا ع ل يْكُمُ‏ الْاَن امِل مِن الْغ يْ‏ ‏ِظ قُلْ‏ مُوتُوا بِغ يْظِكُمْ‏ ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ع لِيمٌ‏ بِذ اتِ‏ الصُّ‏ دُورِ‏

ۛ

﴾١١٩﴿

این شما هستيد كه ایشانرا دوست دارید،‏ اما ایشان شما را دوست ندارند،‏ در حاليکه شما بتمام كتاب ایمان

دارید.‏ هنگاميکه شما را مالقات كنند ميگویند

سرانگشتان خود را ميگزند.‏ بگو

«

ما ایمان آوردیم،‏

»

«

اما وقتى كه تنها ميشوند از خشم بر شما

بخشم خود بميرید!‏ حقا كه خداوند به آنچه در سينه ها است آگاه است.‏

»

﴾١٢٠﴿

ي ضُ‏ رُّكُمْ‏

ا ‏ِن ت مْس سْ‏ كُمْ‏ ح س ن ةٌ‏ ت سُ‏ ؤْهُمْ‏ و ا ‏ِن تُصِبْكُمْ‏ س يِّئ ةٌ‏ ي فْر حُوا بِه ا

ك يْدُهُمْ‏ ش يْئًا

ۛ

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه بِم ا ي عْم لُون مُحِ‏ يطٌ‏

و ا ‏ِن ت صْ‏ بِرُوا و ت تَّقُوا ل ا

اگر خوبيى بشما عاید شود آن ها را اندوهگين ميسازد،‏ ولى اگر بشما بدی برسد به آن خوش ميشوند.‏ و اگر شما

ثابت قدم و پرهيزگار باشيد،‏ دسيسۀ شان برای شما هيچ ضرری عاید كرده نميتواند.‏ بيگمان خداوند به آنچه

ایشان ميکنند احاطه دارد.‏

﴾١٢١﴿

و ا ‏ِذْ‏ غ د وْت مِنْ‏ اَهْلِك تُب وِّئُ‏ الْمُؤْمِنِين م ق اعِد لِلْقِت الِ‏

و اللَّهُ‏ س مِيعٌ‏ ع لِيمٌ‏ ۛ

بياد آر وقتى را كه از خانوادۀ خود صبح ‏)وقت(‏ بيرون شدی تا مسلمانان را در سنگرهای شان برای جنگ جابجا

كنى.‏ و خداوند شنوا ‏)و(‏ داناست.‏

﴾١٢٢﴿

ا ‏ِذْ‏ ه مَّت طَّاُِف ت انِ‏ مِنكُمْ‏ اَن ت فْش ل ا و اللَّهُ‏ و لِيُّهُم ا

ۛ

و ع ل ى اللَّهِ‏ ف لْي ت و كَّلِ‏ الْمُؤْمِنُون

بياد آر وقتى را كه دو دسته از شما ‏)به سبب بزدلى(‏ خواستند سستى كنند ‏)و از جهاد باز گردند(،‏ در حاليکه

خداوند كارسازشان بود،‏ و مؤمنان باید ‏)هميشه(‏ بر خداوند توكل ورزند.‏

﴾١٢٣﴿

و ل ق دْ‏ ن ص ر كُمُ‏ اللَّهُ‏ بِب دْرٍ‏ و اَنتُمْ‏ اَذِلَّةٌ‏

ۛ

ف اتَّقُوا اللَّه ل ع لَّكُمْ‏ ت شْ‏ كُرُون

حقا كه خداوند در بدر شما را مدد كرد،‏ در حاليکه شما ‏)در چشم دشمن(‏ خوار بودید.‏ بنابرآن از خدا بترسيد،‏ تا

باشد كه سپاسگذار شوید.‏

﴾١٢٤﴿

ا ‏ِذْ‏ ت قُولُ‏ لِلْمُؤْمِنِين اَل ن ي كْفِي كُمْ‏ اَن يُمِدَّكُمْ‏ ر بُّكُم بِث ل اث ةِ‏ ا ل افٍ‏ مِّن الْم ل اُِك ةِ‏ مُنز لِين

بياد آر وقتى را كه به مسلمانان ميگفتى

«

‏)خاص برای همکاری شما(‏ فرو فرستاده شده مدد كند؟!‏

»

آیا برای شما كفایت نميکند كه خداوند شما را به سه هزار فرشته كه


﴿١٢٥﴾ ب ل ىَٰ‏

ۛ

الْم ل اُِك ةِ‏ مُس وِّمِين

ا ‏ِن ت صْ‏ بِرُوا و ت تَّقُوا و ي ا ‏ْتُوكُم مِّن ف وْرِهِمْ‏ ه ‏َٰذ ا يُمْدِدْكُمْ‏ ر بُّكُم بِخ مْس ةِ‏ ا ل افٍ‏ مِّن

آری،‏ اگر شما ثابت ‏)قدم(‏ بمانيد و پرهيزگاری كنيد،‏ ‏)حتى(‏ اگر دشمن باشتاب بر شما یورش آورد،‏ ‏)باز هم(‏

پروردگار شما،‏ شما را با پنج هزار فرشتۀ دارای نشانه های خاص كمک ميکند.‏

﴾١٢٦﴿

الْح كِيمِ‏

و م ا ج ع ل هُ‏ اللَّهُ‏ ا ‏ِلَّا بُشْ‏ ر ىَٰ‏ ل كُمْ‏ و لِت طْم ئِنَّ‏ قُلُوبُكُم بِهِ‏

ۛ

و م ا النَّصْ‏ رُ‏ ا ‏ِلَّا مِنْ‏ عِندِ‏ اللَّهِ‏ الْع زِيزِ‏

و خداوند این ‏)مدد فرشتگان(‏ را نگردانيد مگر مژده ای برای شما،‏ و تا دلهای شما آرامش یابد،‏ و ‏)بهرصورت(‏

مددی نيست مگر از نزد خداوند،‏ صاحب قدرت منيع ‏)و(‏ با حکمت.‏

﴾١٢٧﴿

لِي قْط ع ط ر فًا مِّن الَّذِين ك ف رُوا اَوْ‏ ي كْبِت هُمْ‏ ف ي نق لِبُوا خ اُِبِين

تا دسته ای از كفار را نابود كند،‏ یا ایشان را ‏)چنان(‏ رسوا سازد كه به نامرادی بازگردند.‏

﴾١٢٨﴿

ل يْس ل ك مِن الْاَمْرِ‏ ش يْ‏ ءٌ‏ اَوْ‏ ي تُوب ع ل يْهِمْ‏ اَوْ‏ يُع ذِّب هُمْ‏ ف ا ‏ِنَّهُمْ‏ ظ الِمُون

درین امر ترا هيچ اختياری نيست.‏ خواه خداوند توبۀ شانرا بپذیرد یا آنها را عذاب كند.‏ زیرا آنها واقعاً‏ ستمگار اند.‏

﴾١٢٩﴿

رَّحِ‏ يمٌ‏

و لِلَّهِ‏ م ا فِي السَّ‏ م او اتِ‏ و م ا فِي الْاَرْضِ‏

ۛ

ي غْفِرُ‏ لِم ن ي ش اءُ‏ و يُع ذِّبُ‏ م ن ي ش اءُ‏

و اللَّهُ‏ غ فُورٌ‏ ۛ

هر آنچه در آسمانها و در زمين است از آن خدا است.‏ هركرا بخواهد مى آمرزد و هركرا بخواهد عذاب ميکند،‏ و

خداوند آمرزنده ‏)و(‏ مهربان است.‏

﴾١٣٠﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ل ا ت ا ‏ْكُلُوا الرِّب ا اَضْ‏ ع افًا مُّض اع ف ةً‏

ۛ

ای مؤمنان،‏ سود را چندین برابر مخورید.‏ از خدا بترسيد تا باشد كه رستگار شوید.‏

﴾١٣١﴿

و اتَّقُوا النَّار الَّتِي اُعِدَّتْ‏ لِلْك افِرِين

و از آتشى بترسيد كه برای كافران آماده شده است.‏

﴾١٣٢﴿

و اَطِيعُوا اللَّه و الرَّسُول ل ع لَّكُمْ‏ تُرْح مُون

خداوند و پيامبر او را فرمان برید تا باشد كه مورد مرحمت قرار گيرید.‏

﴾١٣٣﴿

و اتَّقُوا اللَّه ل ع لَّكُمْ‏ تُفْلِحُون

و س ارِعُوا ا ‏ِل ىَٰ‏ م غْفِر ةٍ‏ مِّن رَّبِّكُمْ‏ و ج نَّةٍ‏ ع رْضُ‏ ه ا السَّ‏ م او اتُ‏ و الْاَرْضُ‏ اُعِدَّتْ‏ لِلْمُتَّقِين

برای ‏)بدست آوردن(‏ آمرزش پروردگار خود و بهشتى بشتابيد كه پهنای آن ‏)معادل تمام(‏ آسمانها و زمين است،‏

‏)و(‏ برای پرهيزگاران آماده شده است.‏


﴿١٣٤﴾ الَّذِين يُنفِقُون فِي السَّ‏ رَّاءِ‏ و الضَّ‏ رَّاءِ‏ و الْك اظِمِين الْغ يْظ و الْع افِين ع نِ‏ النَّاسِ‏

الْمُحْسِ‏ نِين

ۛ و اللَّهُ‏ يُحِ‏ بُّ‏

آنهایى كه در رفاه و عُسرت ‏)با دست و دل فراخ(‏ خرج ميکنند،‏ و خشم ‏)خود(‏ را فرو مى خورند و مردم را عفو

ميکنند،‏ و خداوند نيکوكاران را دوست ميدارد.‏

﴾١٣٥﴿

و الَّذِين ا ‏ِذ ا ف ع لُوا ف احِ‏ ش ةً‏ اَوْ‏ ظ ل مُوا اَنفُس هُمْ‏ ذ ك رُوا اللَّه ف اسْ‏ ت غْف رُوا لِذُنُوبِهِمْ‏ و م ن ي غْفِرُ‏

الذُّنُوب ا ‏ِلَّا اللَّهُ‏ و ل مْ‏ يُصِرُّوا ع ل ىَٰ‏ م ا ف ع لُوا و هُمْ‏ ي عْل مُون

و آنهایى كه چون مرتکب عمل فحشاء ميشوند یا بر خود ستم ميکنند،‏ پس خداوند را یاد ميکنند و آمرزش

گناهان خویشرا ميخواهند،‏ و كيست جز خداوند كه گناهان را بيامرزد؟!‏ و بر گناهى كه كرده اند اصرار نمى

ورزند،‏ در حاليکه ميدانند.‏

﴾١٣٦﴿

اَجْرُ‏ الْع امِلِين

اُول ‏َٰئِك ج ز اؤُهُم مَّغْفِر ةٌ‏ مِّن رَّبِّهِمْ‏ وج نَّاتٌ‏ ت جْرِي مِن ت حْتِه ا الْاَنْه ارُ‏ خ الِدِين فِيه ا

و نِعْم ۛ

اینهایند كه پاداش شان آمرزشى است از جانب پروردگار شان،‏ و باغهایى كه در زیر آنها جوی بارها جریان دارد،‏

در آنجا جاودانه بسر ميبرند.‏ و ‏)چه(‏ خوب است مزد ‏)این(‏ نيکوكاران!‏

﴾١٣٧﴿

ق دْ‏ خ ل تْ‏ مِن ق بْلِكُمْ‏ سُ‏ ن نٌ‏ ف سِ‏ يرُوا فِي الْاَرْضِ‏ ف انظُرُوا ك يْف ك ان ع اقِب ةُ‏ الْمُك ذِّبِين

حقا كه پيش از شما ‏)نيز(‏ روشهای ‏)زندگانى(‏ وجود داشت،‏ پس در زمين سياحت كنيد تا دریابيد كه سرانجام

تکذیب كنندگان ‏)آیات خدا(‏ چگونه بود؟

﴿١٣٨﴾ ه ‏َٰذ ا ب ي انٌ‏ لِّلنَّاسِ‏ و هُدًى و م وْعِظ ةٌ‏ لِّلْمُتَّقِين

این بيانى است برای مردم،‏ و رهنمود و نصيحتى است برای پرهيزگاران.‏

﴾١٣٩﴿

و ل ا ت هِنُوا و ل ا ت حْز نُوا و اَنتُمُ‏ الْاَعْل وْن ا ‏ِن كُنتُم مُّؤْمِنِين

و سست نشوید و اندوهگين مگردید،‏ شما غالبيد اگر ‏)واقعاً(‏ مؤمن باشيد.‏

﴾١٤٠﴿

ا ‏ِن ي مْس سْ‏ كُمْ‏ ق رْحٌ‏ ف ق دْ‏ م سَّ‏ الْق وْم ق رْحٌ‏ مِّثْلُهُ‏

الَّذِين ا م نُوا و ي تَّخِ‏ ذ مِنكُمْ‏ شُ‏ ه د اء

ۛ

ۛ

و اللَّهُ‏ ل ا يُحِ‏ بُّ‏ الظَّالِمِين

و تِلْك الْاَيَّامُ‏ نُد اوِلُه ا ب يْن النَّاسِ‏ و لِي عْل م اللَّهُ‏

اگر زخمى بشما رسيده،‏ یقين داشته باشيد كه زخمى شبيه آن به ‏)آن(‏ مردم نيز رسيده است.‏ چنين روزها

‏)نشيب و فراز(‏ را بين مردم دست بدست ميگردانيم،‏ تا خدا كسانى را كه ایمان دارند معلوم كند و تا از شما

شهيدانى بگيرد،‏ و خداوند ستمگاران را دوست نميدارد.‏

﴾١٤١﴿

و لِيُم حِّص اللَّهُ‏ الَّذِين ا م نُوا و ي مْح ق الْك افِرِين


و تا مسلمانان را پاک سازد و كفار را نابود گرداند.‏

﴾١٤٢﴿

اَمْ‏ ح سِ‏ بْتُمْ‏ اَن ت دْخُلُوا الْج نَّة و ل مَّا ي عْل مِ‏ اللَّهُ‏ الَّذِين ج اه دُوا مِنكُمْ‏ و ي عْل م الصَّ‏ ابِرِين

آیا گمان كردید كه به بهشت داخل ميشوید،‏ پيش از آنکه خداوند مجاهدان را از ميان شما متمایز نساخته

باشد؟!‏ و صابران را متمایز نکرده باشد؟!‏

﴾١٤٣﴿

و ل ق دْ‏ كُنتُمْ‏ ت م نَّوْن الْم وْت مِن ق بْلِ‏ اَن ت لْق وْهُ‏ ف ق دْ‏ ر اَيْتُمُوهُ‏ و اَنتُمْ‏ ت نظُرُون

شما واقعاً‏ مرگ را تمنا مى كردید پيش از آنکه با آن روبرو شوید،‏ پس بيگمان آنرا دیدید در حاليکه به آن ‏)با بى

تفاوتى(‏ مينگریستيد.‏

﴾١٤٤﴿

اَعْق ابِكُمْ‏

و م ا مُح مَّدٌ‏ ا ‏ِلَّا ر سُولٌ‏ ق دْ‏ خ ل تْ‏ مِن ق بْلِهِ‏ الرُّسُلُ‏

ۛ

ۛ

و م ن ي نق لِبْ‏ ع ل ىَٰ‏ ع قِب يْهِ‏ ف ل ن ي ضُ‏ رَّ‏ اللَّه ش يْئًا

ۛ

اَف ا ‏ِن مَّات اَوْ‏ قُتِل انق ل بْتُمْ‏ ع ل ىَٰ‏

و س ي جْزِي اللَّهُ‏ الشَّاكِرِين

نيست محمد مگر پيامبری،‏ ‏)بسا(‏ پيامبرانى پيش از او گذشته اند.‏ آیا اگر او بميرد یا كشته شود،‏ به عقب

ميگردید؟ اگر كسى به عقب خود برگردد هيچ ضرری به خداوند رسانده نميتواند.‏ و بزودی خداوند سپاسگزاران

را پاداش ميدهد.‏

﴾١٤٥﴿

و م ا ك ان لِن فْسٍ‏ اَن ت مُوت ا ‏ِلَّا بِا ‏ِذْنِ‏ اللَّهِ‏ كِت ابًا مُّؤ جَّلًا

و م ن يُرِدْ‏ ث و اب الْا خِ‏ ر ةِ‏ نُؤْ‏ تِهِ‏ مِنْه ا

ۛ

ۛ

و س ن جْزِي الشَّاكِرِين

و م ن يُرِدْ‏ ث و اب الدُّنْي ا نُؤْ‏ تِهِ‏ مِنْه ا

هيچ كس را توان آن نيست كه بميرد مگر به اجازۀ خداوند.‏ سرنوشتى است تعيين شده.‏ اگر كسى خواهان

پاداش دنيا باشد،‏ ما به او از آن مى دهيم.‏ و اگر كسى پاداش آخرت را بخواهد ما به او از آن ميدهيم.‏ و ما بزودی

سپاسگزاران را پاداش ميدهيم.‏

﴾١٤٦﴿

ۛ اسْ‏ ت ك انُوا

و ك اَيِّن مِّن نَّبِيٍّ‏ ق ات ل م ع هُ‏ رِبِّيُّون ك ثِيرٌ‏ ف م ا و ه نُوا لِم ا اَص اب هُمْ‏ فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ و م ا ض عُفُوا و م ا

و اللَّهُ‏ يُحِ‏ بُّ‏ الصَّ‏ ابِرِين

چه بسا پيامبرانيکه بهمراهى شان مردان خداجوی بسياری جنگيدند.‏ پس به سبب مصيبت هایى كه در راه خدا

به ایشان رسيد،‏ سستى نکردند،‏ و ضعيف نشدند و تسليم نگردیدند.‏ و خداوند صابران را دوست ميدارد.‏

﴾١٤٧﴿

و م ا ك ان ق وْل هُمْ‏ ا ‏ِلَّا اَن ق الُوا ر بَّن ا اغْفِرْ‏ ل ن ا ذُنُوب ن ا و ا ‏ِسْ‏ ر اف ن ا فِي اَمْرِن ا و ث بِّتْ‏ اَقْد ام نا و انصُ‏ رْن ا

ع ل ى الْق وْمِ‏ الْك افِرِين

گفتار ایشان جز این نبود كه گفتند

«

استوار دار،‏ و ما را بر گروه كافران پيروز گردان.‏

»

﴾١٤٨﴿

ف ا ت اهُمُ‏ اللَّهُ‏ ث و اب الدُّنْي ا و حُسْ‏ ن ث و ابِ‏ الْا خِ‏ ر ةِ‏

ۛ

پروردگار ما،‏ گناهان ما و زیاده روی را در كار ما بيامرز،‏ و قدمهای ما را

و اللَّهُ‏ يُحِ‏ بُّ‏ الْمُحْسِ‏ نِين

پس خداوند به ایشان پاداشى درین دنيا و پاداش نيک در آخرت داد.‏ و خداوند نيکوكاران را دوست ميدارد.‏


﴿١٤٩﴾ ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ا ‏ِن تُطِيعُوا الَّذِين ك ف رُوا ي رُدُّوكُمْ‏ ع ل ىَٰ‏ اَعْق ابِكُمْ‏ ف ت نق لِبُوا خ اسِ‏ رِين

ای مؤمنان!‏ اگر كافران را فرمان برید شما را به عقب شما باز ميگردانند،‏ و سرانجام زیان كار ميشوید.‏

﴾١٥٠﴿

ۛ ب لِ‏ اللَّهُ‏ م وْل اكُمْ‏

و هُو خ يْرُ‏ النَّاصِرِين

‏)به آنها اعتماد نکنيد(‏ بلکه خداوند حامى شماست،‏ و او بهترین مددگاران است.‏

﴿١٥١﴾ س نُلْقِي فِي قُلُوبِ‏ الَّذِين ك ف رُوا

ۛ النَّارُ‏

و بِئْس م ثْو ى الظَّالِمِين

الرُّعْب بِم ا اَشْ‏ ر كُوا بِاللَّهِ‏ م ا ل مْ‏ يُن زِّلْ‏ بِهِ‏ سُ‏ لْط انًا ‏ۛو م ا ‏ْو اهُمُ‏

بزودی در دلهای كافران ترس مى اندازیم،‏ از سبب اینکه به خدا شرک آوردند،‏ چيزی كه خدا بآن دليلى

نفرستاده است.‏ جای شان آتش است و چه جای بدی است جای ستمگاران.‏

و ل ق دْ‏ ص د ق كُمُ‏ اللَّهُ‏ و عْد هُ‏ ا ‏ِذْ‏ ت حُسُّ‏ ون هُم بِا ‏ِذْنِهِ‏ ح تَّىَٰ‏ ا ‏ِذ ا ف شِ‏ لْتُمْ‏ و ت ن از عْتُمْ‏ فِي الْاَمْرِ‏ و ع ص يْتُم

مِّن ب عْدِ‏ م ا اَر اكُم مَّا تُحِ‏ بُّون مِنكُم مَّن يُرِيدُ‏ الدُّنْي ا و مِنكُم مَّن يُرِيدُ‏ الْا خِ‏ ر ة ثُمَّ‏ ص ر ف كُمْ‏ ع نْهُمْ‏

لِي بْت لِي كُمْ‏ و ل ق دْ‏ ع ف ا ع نكُمْ‏ و اللَّهُ‏ ذُو ف ضْ‏ لٍ‏ ع ل ى الْمُؤْمِنِين

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

﴾١٥٢﴿

و براستى كه خداوند وعدۀ خود را بشما راست گردانيد،‏ در آن هنگام كه آنها ‏)یعنى دشمنان(‏ را به اذن او چابک

ميکشتيد.‏ ‏)این پيروزی(‏ تا هنگامى ‏)دوام كرد(‏ كه سست شدید و در ‏)اطاعت از(‏ امر به منازعه پرداختيد و

نافرمانى كردید،‏ بعد ازینکه بشما چيزی را نشان داد كه به آن رغبت داشتيد،‏ در ميان شما كسانى بودند كه

‏)مال و متاع(‏ دنيا را ميخواستند،‏ و ‏)نيز(‏ در ميان شما كسانى بودند كه ‏)پاداش(‏ آخرت را ميخواستند.‏ سپس

خداوند شما را از ایشان منصرف ساخت تا شما را آزمایش كند.‏ بيگمان شما را عفو كرد.‏ و خداوند به مؤمنان

صاحب بخشایش است.‏

﴾١٥٣﴿

ا ‏ِذْ‏ تُصْ‏ عِدُون و ل ا ت لْوُون ع ل ىَٰ‏ اَح دٍ‏ و الرَّسُ‏ ولُ‏ ي دْعُوكُمْ‏ فِي اُخْ‏ ر اكُمْ‏ ف اَث اب كُمْ‏ غ مًّا بِغ مٍّ‏ لِّك يْل ا

ت حْز نُوا ع ل ىَٰ‏ م ا ف ات كُمْ‏ و ل ا م ا اَص اب كُمْ‏

ۛ

و اللَّهُ‏ خ بِيرٌ‏ بِم ا ت عْم لُون

بياد آرید وقتى را كه ‏)سراسيمه(‏ به بلندی باال ميرفتيد،‏ و بکسى ‏)به عقب(‏ نمى نگریستيد،‏ در حاليکه پيامبر

شما را بسوی كسانى فرا ميخواند كه به عقب شما مانده بودند.‏ سپس خداوند شما را به اندوهى از پى اندوهى

جزاء داد تا به از دست دادن ‏)مال غنيمت(‏ و مصيبتى كه عاید حال شما شده،‏ اندوهگين نشوید.‏ خداوند بيگمان

به آنچه ميکنيد آگاه است.‏

ثُمَّ‏ اَنز ل ع ل يْكُم مِّن ب عْدِ‏ الْغ مِّ‏ اَم ن ةً‏ نُّع اسً‏ ا ي غْش ىَٰ‏ ط اُِف ةً‏ مِّنكُ‏ ‏ْم و ط اُِف ةٌ‏ ق دْ‏ اَه مَّتْهُمْ‏

اَنفُسُ‏ هُمْ‏ ي ظُنُّون بِاللَّهِ‏ غ يْر الْح قِّ‏ ظ نَّ‏ الْج اهِلِيَّةِ‏ ي قُولُون ه ل لَّن ا مِن الْاَمْرِ‏ مِن ش يْ‏ ءٍ‏ قُلْ‏ ا ‏ِنَّ‏

ۛ

ۛ

ۛ

﴾١٥٤﴿

ۛ الْاَمْر كُلَّهُ‏ لِلَّهِ‏

يُخْ‏ فُون فِي اَنفُسِ‏ هِم مَّا ل ا يُبْدُون ل ك

ۛ

يقُولُون ل وْ‏ ك ان ل ن ا مِن الْاَمْرِ‏ ش يْ‏ ءٌ‏ مَّا


قُتِلْن ا ه اهُن ا ۛ قُل لَّوْ‏ كُنتُمْ‏ فِي بُيُوتِكُمْ‏ ل ب ر ز الَّذِين كُتِب ع ل يْهِمُ‏ الْق تْلُ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ م ض اجِ‏ عِهِمْ‏ ۛ

اللَّهُ‏ م ا فِي صُ‏ دُورِكُمْ‏ و لِيُم حِّص م ا فِي قُلُوبِكُمْ‏ و اللَّهُ‏ ع لِيمٌ‏ بِذ اتِ‏ الصُّ‏ دُورِ‏

و لِي بْت لِي

ۛ

بعد از این اندوه،‏ سپس خداوند آرامش را بر شما چيره گردانيد،‏ پينکى }۱{ كه دسته ای از شما را فرا گرفت در

حاليکه گروهى دیگر را اندیشۀ ‏)نجات(‏ شان بخود مشغول ساخته بود.‏ آنها گمانهای نادرستى همچون گمانهای

دورۀ جاهليت ميکردند ‏)و(‏ ميگفتند

امور كامالً‏ به اختيار خدا است.‏

«

آیا ازین امر ‏)یعنى پيروزی(‏ چيزی نصيب ما ميشود؟

« بگو:‏ »

»

اگر برای ما از پيروزی بهره ای ميبود درینجا كشته نميشدیم.‏

واقعاً‏ همه

چيزی را كه بتو ظاهر نميسازند بدل خود پنهان ميکنند،‏ ‏)با خود(‏ ميگویند

«

« بگو:‏ »

‏)حتى(‏ اگر شما در خانه های خود هم

ميبودید بيگمان كسانى كه مرگ بر ایشان مقدر شده بود به جاهای مرگ خود ميشتافتند.‏

»

‏)این همه برای آن

بود(‏ تا خداوند آنچه را در سينه های شما است آزمایش و آنچه را در دلهای شماست تصفيه كند،‏ و خداوند به

آنچه در سينه ها است آگاه ميباشد.‏

}۱{ خواب كوتاه ؛

﴾١٥٥﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ت و لَّوْا مِنكُمْ‏ ي وْم الْت ق ى الْج مْع انِ‏ ا ‏ِنَّم ا اسْ‏ ت ز لَّهُمُ‏ الشَّيْط انُ‏ بِب عْضِ‏ م ا ك س بُوا ‏ۛو ل ق دْ‏

ع ف ا اللَّهُ‏ ع نْهُمْ‏ ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه غ فُورٌ‏ ح لِيمٌ‏

آنعده از شما كه در روز روبرو شدن دو جمعيت رو گردانيدند،‏ بيگمان شيطان بود كه ایشانرا به سبب بعضى از

اعمال ‏)ناشایسته ای(‏ كه انجام داده بودند لغزانيد.‏ بيگمان خداوند از ایشان درگذشت.‏ حقا كه خداوند آمرزنده

‏)و(‏ صاحب حلم است.‏

﴾١٥٦﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ل ا ت كُونُوا ك الَّذِين ك ف رُوا و ق الُوا لِا ‏ِخْ‏ و انِهِمْ‏ ا ‏ِذ ا ض ر بُوا فِي الْاَرْضِ‏ اَوْ‏ ك انُوا

غُزًّى لَّوْ‏ ك انُوا عِند ن ا م ا م اتُوا و م ا قُتِلُوا لِي جْع ل اللَّهُ‏ ذ ‏َٰلِك ح سْ‏ ر ةً‏ فِي قُلُوبِهِمْ‏

و يُمِيتُ‏

ۛ

ۛ

و اللَّهُ‏ بِم ا ت عْم لُون ب صِيرٌ‏

و اللَّهُ‏ يُحْيِي

ای مؤمنان،‏ شما مانند كافرانى نباشيد كه در حق برادران خود در هنگاميکه در زمين به سياحت بيرون ميرفتند

یا به جنگ مشغول ميشدند،‏ ميگفتند

«

اگر ایشان با ما مى پایيدند نمى مردند و كشته نميشدند.‏

تا خداوند »

این ‏)گفته ها(‏ را سبب حسرت و پشيمانى در دلهای شان گرداند،‏ و خداوند است كه زنده مى گرداند و ميميراند.‏

و خداوند به آنچه ميکنيد بينا است.‏

﴾١٥٧﴿

و ل ئِن قُتِلْتُمْ‏ فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ اَوْ‏ مُتُّمْ‏ ل م غْفِر ةٌ‏ مِّن اللَّهِ‏ و ر حْم ةٌ‏ خ يْرٌ‏ مِّمَّا ي جْم عُون

و اگر شما در راه خدا كشته شوید یا بميرید،‏ آمرزش و رحمت خداوند ‏)بمراتب(‏ بهتر از چيزهایى است كه ایشان

جمع ميکنند.‏

﴾١٥٨﴿

و ل ئِن مُّتُّمْ‏ اَوْ‏ قُتِلْتُمْ‏ ل ا ‏ِل ى اللَّهِ‏ تُحْش رُون

و اگر بميرید یا كشته شوید،‏ همانا بسوی خدا حشر ميشوید.‏


﴿١٥٩﴾ ف بِم ا ر حْم ةٍ‏ مِّن اللَّهِ‏ لِنت ل هُمْ‏

ۛ

ع نْهُمْ‏ و اسْ‏ ت غْفِرْ‏ ل هُمْ‏ و ش اوِرْهُمْ‏ فِي الْاَمْرِ‏

الْمُت و كِّلِين

و ل وْ‏ كُنت ف ظًّا غ لِيظ الْق لْبِ‏

ۛ

ف ا ‏ِذ ا ع ز مْت ف ت و كَّلْ‏ ع ل ى اللَّهِ‏

ل انف ضُّ‏ وا مِنْ‏ ح وْ‏ لِك ‏ۛف اعْفُ‏

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه يُحِ‏ بُّ‏ ۛ

سپس به سبب رحمت خداوند در برابر ایشان نرم دل شدی.‏ اگر تندخوی یا سخت دل ميبودی از اطراف تو

پراگنده ميشدند.‏ پس از ‏)خطاهای(‏ ایشان درگذر و برای شان آمرزش بخواه،‏ و با آنها در كارها مشوره كن،‏ و

چون عزم كردی پس به خدا توكل نمای.‏ واقعاً‏ خدا متوكالن را دوست ميدارد.‏

﴾١٦٠﴿

ا ‏ِن ي نصُ‏ رْكُمُ‏ اللَّهُ‏ ف ل ا غ الِب ل كُمْ‏

اللَّهِ‏ ف لْي ت و كَّلِ‏ الْمُؤْمِنُون

و ا ‏ِن ي خْ‏ ذُلْكُمْ‏ ۛ

ف م ن ذ ا الَّذِي ي نصُ‏ رُكُم مِّن ب عْدِ‏ ‏ِه ‏ۛو ع ل ى

اگر خدا شما را پيروز سازد،‏ پس هيچکس بر شما غالب شده نميتواند.‏ و اگر او شما را مدد نکند،‏ پس بعد از آن

كيست كه شما را مدد كند؟!‏ و مسلمانان باید به خداوند توكل ورزند.‏

﴾١٦١﴿

و م ا ك ان لِن بِيٍّ‏ اَن ي غُلَّ‏

ك س ب تْ‏ و هُمْ‏ ل ا يُظْل مُون

ۛ

و م ن ي غْلُلْ‏ ي ا ‏ْتِ‏ بِم ا غ لَّ‏ ي وْم الْقِي ام ةِ‏

ۛ

ثُمَّ‏ تُو فَّىَٰ‏ كُلُّ‏ ن فْسٍ‏ مَّا

هيچ پيامبری نيست كه چيزی را پنهان كند ‏)یعنى خيانت كند(،‏ و كسيکه چيزی را ‏)از مال غنيمت(‏ پنهان كند

در روز بازپرس آنچه را در آن خيانت كرده ميآورد.‏ سپس بهر كس هر آنچه را كسب كرده است داده ميشود،‏ و

به ایشان ستم نميشود.‏

﴾١٦٢﴿

اَف م نِ‏ اتَّب ع رِضْ‏ و ان اللَّهِ‏ ك م ن ب اء بِس خ طٍ‏ مِّن اللَّهِ‏ و م ا ‏ْو اهُ‏ ج ه نَّمُ‏

و بِئْس الْم صِيرُ‏ ۛ

آیا كسيکه خوشنودی خداوند را ميجوید مانند شخصى است كه بخشم خدا باز ميگردد؟!‏ جای او دوزخ است،‏ و

چه بد جایى ست ‏)دوزخ(؟!‏

﴿١٦٣﴾ هُمْ‏ د ر ج اتٌ‏ عِند اللَّهِ‏

ۛ

و اللَّهُ‏ ب صِيرٌ‏ بِم ا ي عْم لُون

‏)هر یک از(‏ ایشان در نزد خدا درجاتى ‏)متفاوت(‏ دارند،‏ و خداوند به آنچه ایشان ميکنند بينا است.‏

﴾١٦٤﴿

ل ق دْ‏ م نَّ‏ اللَّهُ‏ ع ل ى الْمُؤْمِنِين ا ‏ِذْ‏ ب ع ث فِيهِمْ‏ ر سُولًا مِّنْ‏ اَنفُسِ‏ هِمْ‏ ي تْلُو ع ل يْهِمْ‏ ا ي اتِهِ‏ و يُز كِّيهِ‏ ‏ْم

و يُع لِّمُهُمُ‏ الْكِت اب و الْحِ‏ كْم ة و ا ‏ِن ك انُوا مِن ق بْلُ‏ ل فِي ض ل الٍ‏ مُّبِينٍ‏

خداوند بيگمان بر مسلمانان منت گذاشت،‏ هنگاميکه به ایشان از ميان خود شان پيامبری فرستاد كه بر ایشان

آیه های خدا را ميخواند،‏ ایشان را پاک ميگرداند و به ایشان كتاب و حکمت مى آموزد،‏ اگرچه پيش ازین در

گمراهى آشکاری بودند.‏


﴿١٦٥﴾ اَو ل مَّا اَص اب تْكُم مُّصِيب ةٌ‏ ق دْ‏ اَص بْتُم

اللَّه ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ق دِيرٌ‏

مِّثْل يْه ا قُلْتُمْ‏ اَنَّىَٰ‏ ه ‏َٰذ ا

ۛ

قُلْ‏ هُو مِنْ‏ عِندِ‏ اَنفُسِ‏ كُمْ‏

آیا چون بشما مصيبتى رسيد،‏ در حاليکه دو چند آن مصيبت را به دشمنان رسانيدید،‏ ‏)باز هم(‏ گفتيد

‏)مصيبت(‏ از كجا است؟

ۛ

«

« بگو:‏ »

این از طرف خود شماست.‏ حقا كه خداوند بر هر چيز توانا است.‏

»

﴾١٦٦﴿

و م ا اَص اب كُمْ‏ ي وْم الْت ق ى الْج مْع انِ‏ ف بِا ‏ِذْنِ‏ اللَّهِ‏ و لِي عْل م الْمُؤْمِنِين

ا ‏ِنَّ‏

این

مصيبتيکه در روز روبرو شدن دو جمعيت بشما رسيد،‏ پس به اجازۀ خداوند بود،‏ تا مؤمنان را مشخص گرداند.‏

﴾١٦٧﴿

لَّاتَّب عْن اكُمْ‏

قُلُوبِهِمْ‏

و لِي عْل م الَّذِين ن اف قُوا

ۛ

و قِيل ل هُمْ‏ ت ع ال وْا ق اتِلُوا فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ اَوِ‏ ادْف عُوا

ۛ

ۛ

هُمْ‏ لِلْكُفْرِ‏ ي وْم ئِذٍ‏ اَقْر بُ‏ مِنْهُمْ‏ لِلْا ‏ِيم انِ‏

ۛ

ۛ

و اللَّهُ‏ اَعْل مُ‏ بِم ا ي كْتُمُون

و هم منافقان را مشخص گرداند،‏ و ‏)چون(‏ به منافقان گفته شد

‏)از شهر خود(‏ دفع كنيد،‏

«

« گفتند »

ي قُولُون بِاَفْو اهِهِم مَّا ل يْس

ق الُوا ل وْ‏ ن عْل مُ‏ قِت الًا

فِي

بيایيد در راه خدا بجنگيد،‏ یا ‏)الاقل(‏ دشمن را

اگر جنگ را مى دانستيم،‏ یقيناً‏ از شما پيروی مى كردیم.‏

در آن روز »

ایشان نسبت به ایمان به كفر نزدیک تر بودند.‏ بدهن های خود چيزهایى ميگفتند كه در دل های شان نبود.‏ و

خداوند به آنچه ميپوشانند دانا است.‏

﴾١٦٨﴿

الَّذِين ق الُوا لِا ‏ِخْ‏ و انِهِمْ‏ و ق ع دُوا ل وْ‏ اَط اعُون ا م ا قُتِلُوا

كُنتُمْ‏ ص ادِقِين

ۛ

آنها ‏)یعنى منافقان(‏ خود ‏)از جهاد(‏ باز نشستند،‏ و آنگاه به برادران خود گفتند

نميشدند.‏

«

« بگو:‏ »

اگر راست گو هستيد،‏ پس مرگ را از خود دفع كنيد.‏

»

﴾١٦٩﴿

و ل ا ت حْس ب نَّ‏ الَّذِين قُتِلُوا فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ اَمْو اتًا

ۛ

قُلْ‏ ف ادْر ءُوا ع نْ‏ اَنفُسِ‏ كُمُ‏ الْموْت ا ‏ِن

ب لْ‏ اَحْي اءٌ‏ عِند ر بِّهِمْ‏ يُرْز قُون

اگر از ما پيروی ميکردند كشته

كسانيرا كه در راه خدا كشته شده اند مرده مپندار.‏ بلکه زنده اند و نزد پروردگار خویش روزی داده ميشوند.‏

﴾١٧٠﴿

ف رِحِ‏ ين بِم ا ا ت اهُمُ‏ اللَّهُ‏ مِن ف ضْ‏ لِهِ‏ و ي سْ‏ ت بْشِ‏ رُون بِالَّذِين ل مْ‏ ي لْحقُوا بِهِم مِّنْ‏ خ لْفِهِمْ‏ اَلَّا خ وْ‏ ‏ٌف

ع ل يْهِمْ‏ و ل ا هُمْ‏ ي حْز نُون

بآنچه خدا از فضل خود به ایشان داده است شادمان اند،‏ و در صدد آن هستند كه به بازماندگان خویش كه تا

هنوز با ایشان پيوست نشده اند مژده بدهند،‏ كه برای شان ترسى نيست و نى هم ایشان اندوهگين ميشوند.‏

﴾١٧١﴿

ي سْ‏ ت بْشِ‏ رُون بِنِعْم ةٍ‏ مِّن اللَّهِ‏ و ف ضْ‏ لٍ‏ و اَنَّ‏ اللَّه ل ا يُضِيعُ‏ اَجْر الْمُؤْمِنِين

به نعمتى از جانب پروردگار و فضل وی مژده ميدهند،‏ و اینکه خداوند هرگز مزد مؤمنان را ضایع نميسازد.‏


﴿١٧٢﴾ الَّذِين اسْ‏ ت ج ابُوا لِلَّهِ‏

ع ظِيمٌ‏

و الرَّسُ‏ ولِ‏ مِن ب عْدِ‏ م ا اَص اب هُمُ‏ الْق رْ‏ ‏ُح

ۛ

لِلَّذِين اَحْس نُوا مِنْهُمْ‏ و اتَّق وْا اَجْرٌ‏

آنهایيکه حکم خدا و پيامبر او را،‏ بعد ازینکه به ایشان زخم رسيد،‏ ‏)نيز(‏ اجابت كردند،‏ برای نيکوكاران و

پرهيزگاران شان مزدی بزرگ است.‏

﴾١٧٣﴿

و نِعْم الْو كِيلُ‏

الَّذِين قال ل هُمُ‏ النَّاسُ‏ ا ‏ِنَّ‏ النَّاس ق دْ‏ ج م عُوا ل كُمْ‏ ف اخْ‏ ش وْهُمْ‏ ف ز اد هُمْ‏ ا ‏ِيم انًا و ق الُوا ح سْ‏ بُن ا اللَّ‏ ‏ُه

آنهایيکه چون مردم به ایشان گفتند

«

مردم برای ‏)مقابلۀ(‏ شما تجمع ورزیده اند،‏ از ایشان بترسيد.‏

سخن(‏ ایمان شان را قوی گردانيد،‏ و گفتند « خدا بما كافى است و بهترین كارساز.‏

»

»

﴾١٧٤﴿

ع ظِيمٍ‏

ف انق ل بُوا بِنِعْم ةٍ‏ مِّن اللَّهِ‏ و ف ضْ‏ لٍ‏ لَّمْ‏ ي مْس سْ‏ هُمْ‏ سُ‏ وءٌ‏ و اتَّب عُوا رِضْ‏ و ان اللَّهِ‏

ۛ

‏)این

و اللَّهُ‏ ذُو ف ضْ‏ لٍ‏

ایشان به نعمت و فصل خداوند به چنان حالتى باز گشتند كه گویى هيچ زیانى به آنها نرسيده،‏ و خوشى خداوند

را پيروی كردند.‏ و خداوند صاحب فضل بزرگ است.‏

﴾١٧٥﴿

ا ‏ِنَّم ا ذ ‏َٰلِكُمُ‏ الشَّيْط انُ‏ يُخ وِّفُ‏ اَوْ‏ لِي اء هُ‏ ف ل ا ت خ افُوهُمْ‏ و خ افُونِ‏ ا ‏ِن كُنتُم مُّؤْمِنِين

بيگمان این شيطان است كه هوا خواهان خود را ميترساند.‏ از ایشان مترسيد،‏ بلکه از من بترسيد اگر ایمان دارید!‏

﴾١٧٦﴿

و ل ا ي حْزُنك الَّذِين يُس ارِعُون فِي الْكُفْرِ‏

ل هُمْ‏ ح ظًّا فِي الْا خِ‏ ر ةِ‏

ۛ

ا ‏ِنَّهُمْ‏ ل ن ي ضُ‏ رُّوا اللَّه ش يْئًا

ۛ

ۛ

و ل هُمْ‏ ع ذ ابٌ‏ ع ظِيمٌ‏

يُرِيدُ‏ اللَّهُ‏ اَلَّا ي جْع ل

آنانى كه بکفر ميشتابند نباید ترا اندوهگين سازند.‏ بدون شک ایشان هيچ ضرری به خدا نمى رسانند.‏ خداوند

ميخواهد كه به ایشان از آخرت بهره ای قرار ندهد،‏ و برای شان عذابى بزرگ است.‏

﴾١٧٧﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين اشْ‏ ت ر وُا الْكُفْر بِالْا ‏ِيم انِ‏ ل ن ي ضُ‏ رُّوا اللَّه ش يْئًا و ل هُمْ‏

ع ذ ابٌ‏ اَلِي ‏ٌم

آنانيکه كفر را به ایمان خریدند،‏ هيچ ضرری به خدا نميرسانند.‏ برای شان عذابى دردناک است.‏

﴾١٧٨﴿

و ل ا ي حْس ب نَّ‏ الَّذِين ك ف رُوا اَنَّم ا نُمْلِي ل هُمْ‏ خ يْرٌ‏ لِّاَنفُسِ‏ هِمْ‏

ا ‏ِثْمًا ‏ۛو ل هُمْ‏ ع ذ ابٌ‏

مُّهِي ‏ٌن

ۛ

ا ‏ِنَّم ا نُمْلِي ل هُمْ‏ لِي زْد ادُوا

كافران نباید فکر كنند مهلتيکه ما به ایشان ميدهيم بخير شان است.‏ ما به ایشان برای آن مهلت ميدهيم تا بر

گناه خویش بيفزایند.‏ و برای شان عذابى اهانت بار است.‏


ۛ

﴿١٧٩﴾ مَّا ك ان اللَّهُ‏ لِي ذ ر الْمُؤْمِنِين ع ل ىَٰ‏ م ا اَنتُمْ‏ ع ل يْهِ‏ ح تَّىَٰ‏ ي مِيز

الْخ بِيث مِن الطَّيِّ‏ ‏ِب

و م ا ك ان

اللَّهُ‏ لِيُطْلِع كُمْ‏ ع ل ى الْغ يْبِ‏ و ل ‏َٰكِنَّ‏ اللَّه ي جْت بِي مِن رُّسُ‏ لِهِ‏ م ن ي ش اءُ‏ ۛ

ف ا مِنُوا بِاللَّهِ‏ و رُسُ‏ لِهِ‏

‏ۛو ا ‏ِن

تُؤْمِنُوا و ت تَّقُوا ف ل كُمْ‏ اَجْرٌ‏ ع ظِيمٌ‏

خداوند مؤمنان را در حالتى نميگذارد كه در آن اكنون شما قرار دارید،‏ تا ناپاک را از پاک جدا كند.‏ چنان نيست

كه خداوند شما را بر اسرار غيبى آگاه مى گرداند،‏ مگر خداوند ‏)به این منظور(‏ از پيامبران خویش هر كى را

خواهد بر مى گزیند.‏ پس به خدا و پيامبران او ایمان آرید.‏ و اگر ایمان آرید و پرهيزگاری نمایيد،‏ برای شما

مزدی بزرگ است.‏

﴾١٨٠﴿

و ل ا ي حْس ب نَّ‏ الَّذِين ي بْخ لُون بِم ا ا ت اهُمُ‏ اللَّهُ‏ مِن ف ضْ‏ لِهِ‏ هُو خ يْرًا لَّهُم

لَّهُمْ‏ ‏ۛس يُط وَّقُون م ا ب خِ‏ لُوا بِهِ‏ ي وْم الْقِي ام ةِ‏

خ بِيرٌ‏

ۛ

ۛ

و لِلَّهِ‏ مِير اثُ‏ السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏

ب لْ‏ هُو ش رٌّ‏

و اللَّهُ‏ بِم ا ت عْم لُون ۛ

آنهایى كه بر آنچه خداوند از فضل خویش به ایشان ارزانى كرده بخل ميورزند نباید این كار را بخير خویش

پندارند،‏ بلکه این بزیان شان است.‏ بزودی در روز قيامت چيزی كه بآن بخل ورزیدند طوق ‏)گردن(‏ شان ميگردد.‏

ميراث آسمانها و زمين از آن خدا است.‏ و خدا با آنچه ميکنيد آگاه است.‏

﴾١٨١﴿

لَّق دْ‏ س مِع اللَّهُ‏ ق وْل الَّذِين ق الُوا ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ف قِيرٌ‏ و ن حْنُ‏ اَغْنِي اءُ‏

الْاَنبِي اء بِغ يْرِ‏ ح قٍّ‏ و ن قُولُ‏ ذُوقُوا ع ذ اب الْح رِيقِ‏

حقا كه خداوند گفتۀ آنانى را كه گفتند

ۛ

«

س ن كْتُبُ‏ م ا ق الُوا و ق تْل هُمُ‏

واقعاً‏ خداوند ناداراست و ما ثروتمند هستيم » شنيد.‏ ما بزودی سخنان

شان را و ‏)نيز عمل شانرا مبنى بر(‏ بناحق كشتن پيامبران مى نویسيم،‏ و ‏)برای شان(‏ ميگویيم:‏

سوزان را!‏

«

»

﴾١٨٢﴿

ذ ‏َٰلِك بِم ا ق دَّم تْ‏ اَيْدِيكُمْ‏ و اَنَّ‏ اللَّه ل يْس بِظ لَّامٍ‏ لِّلْع بِي ‏ِد

بچشيد عذاب

این به سبب آن ‏)اعمال نادرستى(‏ است كه دستهای شما از پيش فرستاده است،‏ و خداوند هرگز بربندگان خود

ستمگار نيست.‏

﴾١٨٣﴿

الَّذِين ق الُوا ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ع هِد ا ‏ِل يْن ا اَلَّا نُؤْمِن لِر سُ‏ ولٍ‏ ح تَّىَٰ‏ ي ا ‏ْتِي ن ا بِقُرْب انٍ‏ ت ا ‏ْكُلُهُ‏ النَّا ‏ُر

ج اء كُمْ‏ رُسُ‏ لٌ‏ مِّن ق بْلِي بِالْب يِّن اتِ‏ و بِالَّذِي قُلْتُمْ‏ ف لِم ق ت لْتُمُوهُمْ‏ ا ‏ِن كُنتُمْ‏ ص ادِقِين

آنهایى كه گفتند

ۛ

«

قُلْ‏ ق دْ‏

حقا كه خداوند از ما عهد گرفته است كه به هيچ پيامبری ایمان نياوریم،‏ مگر آنکه قربانيى را

به ما بياورد كه آنرا آتشى ‏)از آسمان(‏ بخورد.‏

« بگو:‏ »

خواستيد آمدند،‏ پس اگر بگفتۀ خود صادق هستيد،‏ چرا ایشان را كشتيد؟

»

پيش از من ‏)نيز(‏ پيامبران با معجزه ها و با چيزی كه شما


﴿١٨٤﴾ ف ا ‏ِن ك ذَّبُوك ف ق دْ‏ كُذِّب رُسُ‏ لٌ‏ مِّن ق بْلِك ج اءُوا بِالْب يِّن اتِ‏ و الزُّبُرِ‏ و الْكِت ابِ‏ الْمُنِي ‏ِر

پس اگر ترا تکذیب كردند،‏ پيامبران پيش از تو كه با معجزه ها،‏ موعظه ها و كتاب روشنى بخش آمدند ‏)نيز(‏

تکذیب شدند.‏

﴿١٨٥﴾ كُلُّ‏ ن فْسٍ‏ ذ اُِق ةُ‏ الْم وْتِ‏

و اُدْخِ‏ ل الْج نَّة ف ق دْ‏ ف از

ۛ

و ا ‏ِنَّم ا تُو فَّوْن اُجُور كُمْ‏ ي وْم الْقِي ام ةِ‏

ۛ

ۛ

و م ا الْح ي اةُ‏ الدُّنْي ا ا ‏ِلَّا م ت اعُ‏ الْغُرُورِ‏

ف م ن زُحْزِح ع نِ‏ النَّارِ‏

هر كسى مرگ را ميچشد،‏ و شما بى شک مزد كامل خویش را در روز قيامت دریافت ميکنيد.‏ پس كسيکه از

آتش دوزخ دور نگهداشته شود و به بهشت داخل ساخته شود ‏)چنين شخصى(‏ در واقع به مراد خویش رسيده

است،‏ و زندگانى این دنيا ‏)چيزی(‏ جز متاعى فریبنده نيست.‏

﴾١٨٦﴿

ل تُبْل وُنَّ‏ فِي اَمْو الِكُمْ‏ و اَنفُسِ‏ كُمْ‏ و ل ت سْ‏ م عُنَّ‏ مِن الَّذِين اُوتُوا الْكِت اب مِن ق بْلِكُمْ‏ و مِن الَّذِين

اَشْ‏ ر كُوا اَذًى ك ثِيرًا

ۛ

و ا ‏ِن ت صْ‏ بِرُوا و ت تَّقُوا ف ا ‏ِنَّ‏ ذ ‏َٰلِك مِنْ‏ ع زْمِ‏ الْاُمُورِ‏

بيگمان،‏ شما در مالهای خود و جان های خود مورد آزمون قرار مى گيرید،‏ و بيگمان شما از اهل كتب پيش از

خود و مشركان بدگویى بسيار ميشنوید.‏ و اگر شکيبایى ورزید و پرهيزگاری نمایيد،‏ بيگمان این ‏)كار(‏ از امور

‏)شایسته و(‏ استوار است.‏

﴾١٨٧﴿

و ا ‏ِذْ‏ اَخ ذ اللَّهُ‏ مِيث اق الَّذِين اُوتُوا الْكِت اب ل تُب يِّنُنَّهُ‏ لِلنَّاسِ‏ و ل ا ت كْتُمُون هُ‏ ف ن ب ذُوهُ‏ و ر اء ظُهُورِهِ‏ ‏ْم

و اشْ‏ ت ر وْا بِهِ‏ ث م نًا ق لِيلًا

ف بِئْس م ا ي شْ‏ ت رُون ۛ

و بخاطر آور وقتى كه خداوند از اهل كتاب عهد گرفت كه

پنهان ننمایيد.‏

ایشان ميخرند؟!‏

«

»

﴾١٨٨﴿

مِّن الْع ذ ابِ‏

آنرا برای مردم بروشنى بيان كنيد و ‏)احکام(‏ آنرا

پس آنرا به پشت سر خود انداختند و در بدل آن بهایى ناچيز خریدند،‏ و چه بد است چيزی كه

ل ا ت حْس ب نَّ‏ الَّذِين ي فْر حُون بِم ا اَت وا

و ل هُمْ‏ ع ذ ابٌ‏ اَلِيمٌ‏ ۛ

وَّيُحِ‏ بُّون اَن يُحْم دُوا بِم ا ل مْ‏ ي فْع لُوا ف ل ا ت حْس ب نَّهُم بِم ف از ‏ٍة

كسانيکه به آنچه كردند مينازند و دوست دارند كه بکارهایيکه نکرده اند ستایش شوند،‏ پس ایشانرا مپندار كه از

عذاب بركنارند،‏ برای ایشان عذابى است دردناک.‏

﴾١٨٩﴿

و لِلَّهِ‏ مُلْكُ‏ السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏

ۛ

و اللَّهُ‏ ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ق دِيرٌ‏

پادشاهى آسمانها و زمين از آن خداست،‏ و خداوند بر همه چيز تواناست.‏

﴾١٩٠﴿

ا ‏ِنَّ‏ فِي خ لْقِ‏ السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏ و اخْ‏ تِل افِ‏ اللَّيْلِ‏ و النَّه ارِ‏

ل ا ي اتٍ‏ لِّاُولِي الْاَلْب ا ‏ِب

واقعاً‏ در آفرینش آسمانها و زمين،‏ و اختالف شب و روز،‏ برای خردمندان نشانه ها است.‏


﴿١٩١﴾ الَّذِين ي ذْكُرُون اللَّه قِي امًا و قُعُودًا و ع ل ىَٰ‏ جُنُوبِهِمْ‏ و ي ت ف كَّرُون فِي خ لْقِ‏ السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏

ما خ ل قْت ه ‏َٰذ ا ب اطِلًا سُ‏ بْح ان ك ف قِن ا ع ذ اب النَّارِ‏

آنهایيکه ایستاده،‏ نشسته،‏ و بر پهلوهای خویش ‏)دراز كشيده(‏ خداوند را یاد ميکنند،‏ و در ‏)اسرار(‏ آفرینش

آسمانها و زمين فکر ميکنند ‏)و با خود ميگویند(:‏

از آتش دوزخ نگهدار!‏

«

»

﴾١٩٢﴿

ر بَّن ا ا ‏ِنَّك م ن تُدْخِ‏ لِ‏ النَّار ف ق دْ‏ اَخْ‏ ز يْت هُ‏

ۛ

ر بَّن ا

پروردگار ما،‏ این ‏)ها(‏ را عبث نيافریده یى،‏ پاكى تو،‏ پس ما را

و م ا لِلظَّالِمِين مِنْ‏ اَنص ارٍ‏

پروردگارا!‏ بيگمان هر كى را تو بدوزخ در آری،‏ حقا كه ‏)او را(‏ رسوا ساختى،‏ و برای ستمگران هيچ مددگاری

نيست.‏

﴾١٩٣﴿

رَّبَّنا ا ‏ِنَّن ا س مِعْن ا مُن ادِيًا يُن ادِي لِلْا ‏ِيم انِ‏ اَنْ‏ ا مِنُوا بِر بِّكُمْ‏ ف ا م نَّا

س يِّئ اتِن ا و ت و فَّن ا م ع الْاَبْر ارِ‏

ۛ

ر بَّن ا ف اغْفِرْ‏ ل ن ا ذُنُوب ن ا و ك فِّرْ‏ ع نَّا

پروردگارا،‏ ما ‏)از(‏ دعوت گری شنيدیم كه بسوی ایمان فرا ميخواند،‏ ‏)و ميگفت(‏ كه به پروردگار خود ایمان آرید،‏

پس ایمان آوردیم.‏ پروردگارا،‏ پس برای ما گناهان ما را ببخش،‏ از ما بدی های ما را بزدای،‏ و ما را با نيکوكاران

بميران!‏

﴾١٩٤﴿

ر بَّن ا و ا تِن ا م ا و ع دتَّن ا ع ل ىَٰ‏ رُسُ‏ لِك و ل ا تُخْ‏ زِن ا ي وْم الْقِي ام ةِ‏

ا ‏ِنَّك ل ا ۛ

تُخْ‏ لِفُ‏ الْمِيع اد

پروردگارا،‏ چيزی را كه بوسيلۀ پيامبران خود بما وعده كردی عنایت فرما،‏ و ما را در روز قيامت رسوا مگردان،‏

حقا كه تو خالفِ‏ وعده نميکنى!‏

ف اسْ‏ ت ج اب ل هُمْ‏ ر بُّهُمْ‏ اَنِّي ل ا اُضِيعُ‏ ع م ل ع امِلٍ‏ مِّنكُم مِّن ذ ك رٍ‏ اَوْ‏ اُنث ىَٰ‏ ب عْضُ‏ كُم مِّن

ب عْضٍ‏ ف الَّذِين ه اج رُوا و اُخْ‏ رِجُوا مِن دِي ارِهِمْ‏ و اُوذُوا فِي س بِيلِي و ق ات لُوا و قُتِلُوا ل اُك فِّر نَّ‏ ع نْهُمْ‏

س يِّئ اتِهِمْ‏ و ل اُدْخِ‏ ل نَّهُمْ‏ ج نَّاتٍ‏ ت جْرِي مِن ت حْتِه ا الْاَنْه ارُ‏ ث و ابًا مِّنْ‏ عِندِ‏ اللَّهِ‏ و اللَّهُ‏ عِند هُ‏ حُسْ‏ نُ‏

ۛ

ۛ

ۛ

﴾١٩٥﴿

الثَّو ابِ‏

پس خداوند ‏)دعای(‏ ایشانرا اجابت كرد كه

«

من هرگز عمل هيچ عمل كنندۀ شما را از مرد یا زن ضایع نميکنم.‏

بعضى شما از ‏)جنس(‏ بعضى است،‏ ‏)شما از یک دیگرید،(‏ پس آنانيکه هجرت كردند و از خانه های خود بيرون

رانده شدند،‏ و در راه من اذیت دیدند،‏ جنگ كردند و كشته شدند،‏ حقا كه من از ایشان گناهان شانرا ميزدایم،‏ و

ایشانرا در بهشت هایى جا ميدهم كه در زیر ‏)درختهای(‏ آن جوی بارها جریان دارد،‏ ‏)و این(‏ مزدی ‏)است(‏ از نزد

خداوند،‏ و نزد خداوند بهترین مزدها است.‏

﴾١٩٦﴿

ل ا ي غُرَّنَّك ت ق لُّبُ‏

الَّذِين ك ف رُوا فِي الْبِل ا ‏ِد

خراميدن ‏)چند روزۀ(‏ كفار در شهرها نباید ترا فریب دهد.‏


﴿١٩٧﴾ م ت اعٌ‏ ق لِيلٌ‏ ثُمَّ‏ م ا ‏ْو اهُمْ‏ ج ه نَّمُ‏

و بِئْس الْمِه ادُ‏ ۛ

‏)این(‏ بهره مندی اندكى است،‏ سپس جای بازگشت شان دوزخ ميباشد،‏ و چه بد جایى است ‏)دوزخ(؟!‏

ل ‏َٰكِنِ‏ ﴿١٩٨﴾

الَّذِين اتَّق وْا ر بَّهُمْ‏ ل هُمْ‏ ج نَّاتٌ‏ ت جْرِي مِن ت حْتِه ا الْاَنْه ارُ‏ خ الِدِين فِيه ا نُزُلًا مِّنْ‏ عِن ‏ِد

اللَّهِ‏ ۛ

و م ا عِند اللَّهِ‏ خ يْرٌ‏ لِّلْاَبْر ارِ‏

ولى ‏)برعکس(‏ برای كسانيکه از پروردگارشان ميترسند،‏ بهشت هایى است كه در زیر ‏)درختهای(‏ آنها جوی بارها

جریان دارد.‏ در آن جا ایشان جاودانه بسر ميبرند،‏ ‏)و این(‏ مهمانيى ‏)است(‏ از جانب خداوند،‏ و آنچى در نزد

خداوند است برای نيکان بهتر است.‏

﴾١٩٩﴿

و ا ‏ِنَّ‏ مِنْ‏ اَهْلِ‏ الْكِت ابِ‏ ل م ن يُؤْمِنُ‏ بِاللَّهِ‏ و م ا اُنزِل ا ‏ِل يْكُمْ‏ و م ا اُنزِل ا ‏ِل يْهِمْ‏ خ اشِ‏ عِين لِلَّهِ‏ ل ا

ي شْ‏ ت رُون بِا ي اتِ‏ اللَّهِ‏ ث م نًا ق لِيلًا

ۛ

اُول ‏َٰئِك ل هُمْ‏ اَجْرُهُمْ‏ عِند ر بِّهِمْ‏

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه س رِيعُ‏ الْحِ‏ س ابِ‏

و یقيناً‏ در بين اهل كتاب كسانى اند كه به خداوند و به آنچه بر شما نازل شده است،‏ و آنچه بر ایشان نازل شده

بطور قطع ایمان مى آورند،‏ در حاليکه به خدا فروتنى ميکنند.‏ ایشان آیه های خدا را در بهای اندک نميفروشند.‏

برای ایشان نزد پروردگار شان مزدی است.‏ حقا كه خداوند در حساب گرفتن سریع است.‏

﴾٢٠٠﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا اصْ‏ بِرُوا و ص ابِرُوا و ر ابِطُوا و اتَّقُوا اللَّه ل ع لَّكُمْ‏ تُفْلِحُون

ای مؤمنان،‏ شکيبایى ورزید،‏ ثابت قدم باشيد،‏ از مرزهای خود مراقبت كنيد.‏ و از خدا بترسيد تا باشد كه رستگار

شوید!‏

==================================================================

)۴( سوره النسإ:‏

مدنى و دارای )۱۷۶( آیه است و به معنى ‏)زنان(‏ ميباشد.‏ چون اجکام متعلق به زنان در این سوره بسيار

است،‏ از این جهت آن را سوره

«

نسإ الکبری«‏ و در مقابل آن سوره طالق را سوره ‏»نسإ اقصری«‏ ناميده اند.‏

بِسْ‏ مِ‏ ٱللَّهِ‏ ٱلرَّحْم َٰنِ‏ ٱلرَّحِ‏ يمِ‏

بنام خداوند بى اندازه مهربان،‏ نهایت بارحم.‏


﴿١﴾ ي ا اَيُّه ا النَّاسُ‏ اتَّقُوا ر بَّكُمُ‏ الَّذِي خ ل ق كُم مِّن نَّفْسٍ‏ و احِ‏ د ةٍ‏ و خ ل ق مِنْه ا ز وْج ه ا و ب ثَّ‏ مِنْهُما

رِج الًا ك ثِيرًا و نِس اءً‏

ۛ

و اتَّقُوا اللَّه الَّذِي ت س اء لُون بِهِ‏ و الْاَرْح ام

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان ع ل يْكُمْ‏ رقِيبًا

ای مردم،‏ از پروردگار خود بترسيد،‏ ذاتى كه شما را از یک تن آفرید،‏ و همسر وی را از او آفرید،‏ و از آن مردان و

زنان بسياری را پراگنده ساخت.‏ و از خدایى بترسيد كه به ‏)نام(‏ او از یکدیگر تقاضا ميکنيد،‏ و ‏)از قطع رشتۀ(‏

ذوی االرحام ‏)پرهيز كنيد(‏ حقا كه خداوند بر شما مراقب است.‏

﴾٢﴿

و ا تُوا الْي ت ام ىَٰ‏ اَمْو ال هُمْ‏

ك ان حُوبًا ك بِيرًا

ۛ

و ل ا ت ت ب دَّلُوا الْخ بِيث بِالطَّيِّبِ‏

ۛ

و ل ا ت ا ‏ْكُلُوا اَمْو ال هُمْ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ اَمْو الِكُمْ‏

ۛ

﴾٣﴿

به یتيمان ‏)چون به سن رشد رسيدند(‏ دارایى شانرا بدهيد،‏ و اموال بد خود را به اموال خوب ‏)یتيمان(‏ تبدیل

نکنيد.‏ و اموال ایشانرا ‏)بوسيله مخلوط كردن(‏ با اموال خود مخورید،‏ حقا كه این گناه بزرگى است.‏

و ا ‏ِنْ‏ خِ‏ فْتُمْ‏ اَلَّا تُقْسِ‏ طُوا فِي الْي ت ام ىَٰ‏ ف انكِحُوا م ا ط اب ل كُم مِّن النِّس اءِ‏ م ثْن ىَٰ‏ و ثُل اث

ا ‏ِنَّهُ‏

ۛ

ف ا ‏ِنْ‏ و رُب اع ۛ

خِ‏ فْتُمْ‏ اَلَّا ت عْدِلُوا ف و احِ‏ د ةً‏ اَوْ‏ م ا م ل ك تْ‏ اَيْم انُكُ‏ ‏ْم

ذ ‏َٰلِك اَدْن ىَٰ‏ اَلَّا ت عُولُوا

اگر ميترسيد كه در ‏)امر(‏ یتيمان عدالت كرده نميتوانيد،‏ از زنان مورد پسند خویش دو،‏ سه،‏ یا چار ‏)زن(‏ را نکاح

كنيد.‏ و اگر ميترسيدید كه ‏)بين همسران خود(‏ عدالت برقرار كرده نميتوانيد،‏ پس یک زن ‏)بگيرید(،‏ یا از زنانى

﴾٤﴿

كه مالک آنها هستيد ‏)استفاده كنيد(.‏ این كار شما از ظلم و ستم بهتر جلوگيری ميکند.‏

و ا تُوا النِّس اء ص دُق اتِهِنَّ‏ نِحْل ةً‏

ۛ

ف ا ‏ِن طِبْن ل كُمْ‏ ع ن ش يْ‏ ءٍ‏ مِّنْهُ‏ ن فْسً‏ ا ف كُلُوهُ‏ ه نِيئًا

مَّرِيئًا

﴾٥﴿

برای زنان مهر شانرا بخوشى و رضایت بپردازید،‏ اما اگر قسمتى از آنرا بخوشى خود بشما بخشيدند از آن بخوشى

و گوارایى استفاده كنيد.‏

مَّعْرُوفًا

﴾٦﴿

و ل ا تُؤْتُوا السُّ‏ ف ه اء اَمْو ال كُمُ‏ الَّتِي ج ع ل اللَّهُ‏ ل كُمْ‏ قِي امًا و ارْزُقُوهُمْ‏ فِيه ا و اكْسُ‏ وهُمْ‏ وقُولُوا ل هُمْ‏ ق وْلًا

و اموال خود را كه خداوند آنرا ‏)وسيلۀ(‏ قوام ‏)زندگى(‏ شما گردانيده است به بى خردان ندهيد.‏ از آن مال ایشانرا

بخورانيد و بپوشانى،‏ و به ایشان سخن پسندیده بگویيد.‏

و ابْت لُوا الْي ت ام ىَٰ‏ ح تَّىَٰ‏ ا ‏ِذ ا ب ل غُوا النِّك اح فا ‏ِنْ‏ ا ن سْ‏ تُم مِّنْهُمْ‏ رُشْ‏ دًا ف ادْف عُوا ا ‏ِل يْهِمْ‏ اَمْو ال هُ‏ ‏ْم

و ل ا ۛ

ۛ

ت ا ‏ْكُلُوه ا ا ‏ِسْ‏ ر افًا و بِد ارًا اَن ي كْب رُوا ۛ

و م ن ك ان غ نِيًّا ف لْي سْ‏ ت عْفِفْ‏

و م ن ك ان ف قِيرًا ف لْي ا ‏ْكُلْ‏

ۛ

بِالْم عْرُوفِ‏ ۛ

ف ا ‏ِذ ا د ف عْتُمْ‏ ا ‏ِل يْهِمْ‏ اَمْوال هُمْ‏ ف اَشْ‏ هِدُوا ع ل يْهِ‏ ‏ْم

و ك ف ىَٰ‏ بِاللَّهِ‏ ح سِ‏ يبًا

و یتيمان را بيازمایيد،‏ تا چون بسن نکاح رسيدند،‏ پس در آن وقت اگر از ایشان احساس رشد كردید،‏ مالهای

شانرا به دسترس شان قرار دهيد،‏ و با اسراف و شتابزدگى از ترس اینکه مبادا بزرگ شوند ‏)مال شانرا(‏ خرچ


﴾٧﴿

نکنيد.‏ كسيکه توانگر است از استفادۀ آن خودداری كند،‏ و كسيکه نادار است از آن به شيوۀ پسندیده بخورد.‏ و

چون دارایى شانرا بدسترس شان قرار ميدهيد بر ایشان گواه بگيرید.‏ و خداوند در حساب گرفتن بسنده است.‏

لِّلرِّج الِ‏ ن صِيبٌ‏ مِّمَّا ت ر ك الْو الِد انِ‏ و الْاَقْر بُون و لِلنِّس اءِ‏ ن صِيبٌ‏ مِّمَّا ت ر ك الْو الِد انِ‏ و الْاَقْر بُون مِمَّا

ق لَّ‏ مِنْهُ‏ اَوْ‏ ك ثُر ۛ

ن صِيبًا مَّفْرُوضً‏ ا

﴾٨﴿

﴾٩﴿

از آنچه از پدر،‏ مادر و خویشاوندان باقى ماند،‏ سهمى است برای مردان.‏ و ‏)هم(‏ از آنچه از پدر،‏ مادر و

خویشاوندان باقى ماند سهمى است برای زنان.‏ خواه ‏)دارایى(‏ كم باشد یا زیاد،‏ سهمى تعيين شده.‏

و ا ‏ِذ ا ح ض ر الْقِسْ‏ م ة اُولُو الْقُرْب ىَٰ‏ و الْي ت ام ىَٰ‏ و الْم س اكِينُ‏ ف ارْزُقُوهُم مِّنْهُ‏ و قُولُوا ل هُمْ‏ ق وْلًا مَّعْرُوفًا

و اگر در وقت تقسيم،‏ خویشاوندان،‏ یتيمان و بى نوایان حاضر شوند،‏ برای ایشان از آن چيزی بدهيد.‏ و به ایشان

سخن پسندیده بگویيد.‏

و لْي خْ‏ ش الَّذِين ل وْ‏ ت ر كُوا مِنْ‏ خ لْفِهِمْ‏ ذُرِّيَّةً‏ ضِع افًا خ افُوا ع ل يْهِمْ‏ ف لْي تَّقُوا اللَّه و لْي قُولُوا ق وْلًا س دِيدًا

آنها كه اگر فرزندان ناتوانى از خود بگذارند،‏ ‏)از آیندۀ آن(‏ مى ترسند،‏ باید ‏)از ستم بر یتيمان(‏ بپرهيزند،‏ باید از

ۛ

خدا بترسند و باید سخن راست بگویند.‏

﴾١٠﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ي ا ‏ْكُلُون اَمْو ال الْي ت ام ىَٰ‏ ظُلْمًا ا ‏ِنَّم ا ي ا ‏ْكُلُون فِي بُطُونِهِمْ‏ ن ارًا

و س ي صْ‏ ل وْن س عِيرًا

﴾١١﴿

آنهایيکه مالهای یتيمان را بظلم ميخورند،‏ بيگمان آتش بشکم خود ميخورند ‏)یعنى داخل ميکنند(،‏ و به زودی

بآتش سوزان داخل ميشوند.‏

ثُلُث ا م ا ت ر ك

يُوصِيكُمُ‏ اللَّهُ‏ فِي اَوْل ادِكُمْ‏

ۛ

لِلذَّك رِ‏ مِثْلُ‏ ح ظِّ‏ الْاُنث ي يْنِ‏

ۛ

ۛ

و ا ‏ِن ك ان تْ‏ و احِ‏ د ةً‏ ف ل ه ا النِّصْ‏ فُ‏

ۛ

ف ا ‏ِن كُنَّ‏ نِس اءً‏ ف وْق اثْن ت يْنِ‏ ف ل هُنَّ‏

و لِاَب و يْهِ‏ لِكُلِّ‏ و احِ‏ دٍ‏ مِّنْهُم ا السُّ‏ دُسُ‏ مِمَّا ت ر ك ا ‏ِن

ۛ

ك ان ل هُ‏ و ل دٌ‏ ۛ

ف ا ‏ِن لَّمْ‏ ي كُن لَّهُ‏ و ل دٌ‏ و و رِث هُ‏ اَب و اهُ‏ ف لِاُمِّهِ‏ الثُّلُثُ‏

ف ا ‏ِن ك ان ل هُ‏ ا ‏ِخْ‏ و ةٌ‏ ف لِاُمِّهِ‏

السُّ‏ دُسُ‏ ‏ۛمِن ب عْدِ‏ و صِيَّةٍ‏ يُوصِي بِه ا اَوْ‏ د يْنٍ‏ ا ب اؤُكُمْ‏ و اَبْن اؤُكُمْ‏ ل ا ت دْرُون اَيُّهُمْ‏ اَقْر بُ‏ ل كُمْ‏

ن فْعًا ف رِيض ةً‏ مِّن اللَّهِ‏ ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان ع لِيمًا ح كِيمًا

ۛ

ۛ

ۛ

خداوند شما را در مورد اوالد شما سفارش ميکند:‏ برای مرد ‏)سهمى(‏ مساوی بسهم دو زن،‏ اگر دختران ‏)دو یا(‏

زیاده از دو ‏)مانده(‏ باشند،‏ دو ثلث متروكه از ایشان است،‏ اگر یک دختر باقى مانده باشد پس برای او نصف است.‏

اگر ‏)متوفى(‏ از خود فرزندی گذاشته باشد،‏ برای هر یک از پدر و مادر او یک بر ششم ميراث ‏)ميرسد(،‏ و اگر

فرزندی نگذاشته باشد و پدر و مادر یگانه بازماندگان او باشند،‏ مادر یک ثلث را ‏)ميگيرد(.‏ اگر متوفى ‏)از خود(‏

برادران ‏)یا خواهران(‏ بجا گذارد،‏ مادر یک بر ششم را ميگيرد.‏ ‏)توزیع مال ميراث(‏ در همه موارد بعد از ادای

‏)آنچه را متوفى(‏ وصيت ‏)كرده(‏ و ‏)بعد از ادای(‏ دین صورت ميگيرد.‏ شما نميدانيد كه پدران شما در نفع

رسانيدن بشما نزدیک تر هستند یا فرزندان شما.‏ سهم تعيين شده ای ‏)است(‏ از جانب خدا،‏ حقا كه خداوند دانا

‏)و(‏ باحکمت است.‏


﴿١٢﴾ و ل كُمْ‏ نِصْ‏ فُ‏ م ا ت ر ك اَزْو اجُكُمْ‏ ا ‏ِن لَّمْ‏ ي كُن لَّهُنَّ‏ و ل دٌ‏

ت ر كْن

ۛ

ۛ

مِن ب عْدِ‏ و صِيَّةٍ‏ يُوصِين بِه ا اَوْ‏ د يْنٍ‏

ك ان ل كُمْ‏ و ل دٌ‏ ف ل هُنَّ‏ الثُّمُنُ‏ مِمَّا ت ر كْتُم

ۛ

ۛ

ف ا ‏ِن ك ان ل هُنَّ‏ و ل دٌ‏ ف لكُمُ‏ الرُّبُعُ‏ مِمَّا

و ل هُنَّ‏ الرُّبُعُ‏ مِمَّا ت ر كْتُمْ‏ ا ‏ِن لَّمْ‏ ي كُن لَّكُمْ‏ و ل دٌ‏

مِّن ب عْدِ‏ و صِيَّةٍ‏ تُوصُ‏ ون بِه ا

و ا ‏ِن ك ان ر جُلٌ‏ ۛ اَوْ‏ د يْ‏ ‏ٍن

‏ۛف ا ‏ِن

يُور ثُ‏ ك ل ال ةً‏ اَوِ‏ امْر اَةٌ‏ و ل هُ‏ اَخٌ‏ اَوْ‏ اُخْ‏ تٌ‏ ف لِكُلِّ‏ و احِ‏ دٍ‏ مِّنْهُم ا السُّ‏ دُسُ‏ ف ا ‏ِن ك انُوا اَكْث ر مِن ذ ‏َٰلِك

ف هُمْ‏ شُ‏ ر ك اءُ‏ فِي الثُّلُثِ‏ مِن ب عْدِ‏ و صِيَّةٍ‏ يُوص ىَٰ‏ بِه ا اَوْ‏ د يْنٍ‏ غ يْر مُضا ‏ٍّر و صِيَّةً‏ مِّن اللَّهِ‏ ‏ۛو اللَّهُ‏

ع لِيمٌ‏ ح لِيمٌ‏

ۛ

ۛ

ۛ

از آنچا زنان شما از خود بجا ميگذارند،‏ هر گاه از ایشان اوالدی نمانده باشد نصف آن ‏)بحيث ميراث(‏ بشما

ميرسد.‏ اما اگر از خود فرزندی بجا گذارند،‏ چهار یک ‏)ميراث شان(‏ از آن شما است،‏ البته بعد از ادای آنچه

‏)متوفى(‏ وصيت كرده یا ‏)از او(‏ دین ‏)مانده است(،‏ از آنچه شما ‏)از خود(‏ بجا ميگذارید.‏ اگر از شما فرزندی نمانده

باشد قسمت زنان یک ربع است.‏ اما اگر فرزندی از خود بجا گذارید،‏ بعد از ادای آنچه وصيت كرده اید و ‏)ادای(‏

دین برای زنان شما هشت یک است.‏ اگر مرد یا زنى ‏)كه ميراث او مطرح است(‏ كالله باشد ‏)یعنى نى از وی مادر

و پدری مانده باشد،‏ و نى هم اوالدی(‏ ولى از خود برادری یا خواهری باقى گذاشته باشد،‏ هر یک ازین دو شش

یک ميراث را ميگيرند،‏ اما اگر ‏)برادر و خواهر باقى گذاشته شده(‏ بيش از دو نفر باشند،‏ ایشان در سه یک

‏)ميراث(‏ شریکند،‏ البته بعد از ادای آنچه متوفى وصيت كرده و بعد از ‏)ادای(‏ دین،‏ بشرط آنکه ‏)از طریق وصيت(‏

‏)بکسى(‏ زیانى نرسد.‏ ‏)این(‏ حکمى است از جانب خدا،‏ و خداوند دانا ‏)و(‏ صاحب حلم است.‏

﴾١٣﴿

فِيه ا

ۛ تِلْك حُدُودُ‏ اللَّهِ‏

ۛ

و ذ ‏َٰلِك الْف وْزُ‏ الْع ظِيمُ‏

و م ن يُطِعِ‏ اللَّه و ر سُ‏ ول هُ‏ يُدْخِ‏ لْهُ‏ ج نَّاتٍ‏

ت جْرِي مِن ت حْتِه ا الْاَنْه ارُ‏ خ الِدِين

این ها حدود خداوند است.‏ هر كه خدا و پيامبر او را اطاعت كند،‏ او را به بهشت هایى داخل ميگرداند كه در زیر

‏)درختان(‏ آن جوی بارها جریان دارد،‏ در آنجا جاودانه بسر ميبرند،‏ و اینست رستگاری بزرگ.‏

﴾١٤﴿

و م ن ي عْصِ‏ اللَّه و ر سُول هُ‏ و ي ت ع دَّ‏ حُدُود هُ‏ يُدْخِ‏ لْهُ‏ ن ارًا خ الِدًا فِيه ا و ل هُ‏ ع ذ ابٌ‏ مُّهِينٌ‏

و كسيکه خداوند و پيامبر او را نافرمانى كند و از حدود خدا تخطى ورزد،‏ او را به آتشى داخل ميگرداند كه در آن

هميشه بسر برد،‏ و برای او عذابى رسواكننده است.‏

﴾١٥﴿

و اللَّاتِي ي ا ‏ْتِين الْف احِ‏ ش ة مِن نِّس اُِكُمْ‏ ف اسْ‏ ت شْ‏ هِدُوا ع ل يْهِنَّ‏ اَرْب ع ةً‏ مِّنكُمْ‏

ف اَمْسِ‏ كُوهُنَّ‏ فِي الْبُيُوتِ‏ ح تَّىَٰ‏ ي ت و فَّاهُنَّ‏ الْم وْتُ‏ اَوْ‏ ي جْع ل اللَّهُ‏ ل هُنَّ‏ س بِيلًا

ف ا ‏ِن ش هِدُوا ۛ

كسانى از زنان شما كه به اعمال فحشاء مبادرت ميورزند،‏ چهار مرد را از ميان خود برایشان شاهد گيرید،‏ و چون

‏)شهود(‏ گواهى دادند،‏ آن زنانى را كه عليه شان گواهى داده شده است تا هنگامى به خانه ها محبوس كنيد كه

مرگ ایشانرا دریابد،‏ یا ‏)اینکه(‏ خداوند برای ایشان راهى ‏)دیگر(‏ مقرر نماید.‏


﴿١٦﴾ و اللَّذ انِ‏ ي ا ‏ْتِي انِه ا مِنكُمْ‏ ف ا ذُوهُم ا ۛ

رَّحِ‏ يمًا

ف ا ‏ِن ت اب ا و اَصْ‏ ل ح ا ف اَعْرِضُ‏ وا ع نْهُم ا

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان ت وَّابًا ۛ

آن دو مردی كه در ميان شما باعمال فحشاء مبادرت ورزند هر دوی شانرا مجازات كنيد.‏ اگر ایشان توبه كنند و

اصالح شوند پس از ادامۀ مجازات شان خودداری كنيد.‏ خداوند بيگمان توبه پذیر ‏)و(‏ مهربان است.‏

﴾١٧﴿

ۛ ع ل يْهِمْ‏

ا ‏ِنَّم ا التَّوْب ةُ‏ ع ل ى اللَّهِ‏ لِلَّذِين ي عْم لُون السُّ‏ وء بِج ه ال ةٍ‏ ثُمَّ‏ ي تُوبُون مِن ق رِيبٍ‏ ف اُول ‏َٰئِك ي تُوبُ‏ اللَّ‏ ‏ُه

و ك ان

اللَّهُ‏ ع لِيمًا ح كِيمًا

حقا كه ‏)پذیرش(‏ توبه بر خداوند برای كسانى است كه به نادانى كار های بد ميکنند،‏ باز بزودی توبه مينمایند،‏

پس توبۀ اینها را خداوند ميپذیرد،‏ و خداوند دانا ‏)و(‏ باحکمت است.‏

ۛ

﴾١٨﴿

»

و ل يْس تِ‏ التَّوْب ةُ‏ لِلَّذِين ي عْم لُون السَّ‏ يِّئ اتِ‏ ح تَّىَٰ‏ ا ‏ِذ ا ح ض ر اَح د هُمُ‏ الْم وْتُ‏ ق ال ا ‏ِنِّي تُبْتُ‏ الْا ن

و ل ا الَّذِين ي مُوتُون و هُمْ‏ كُفَّارٌ‏ اُول ‏َٰئِك اَعْت دْن ا ل هُمْ‏ ع ذ ابًا اَلِيمًا

توبۀ كسانى پذیرفته نميشود كه چون مرگ یکى از ایشانرا دریافت ‏)در آنوقت(‏ بگوید « حاال من واقعاً‏ توبه كردم،‏

و نى ‏)توبۀ(‏ كسانى پذیرفته ميشود كه در حال كفر زندگى را پدرود گوید.‏ برای چنين مردمى مجازاتى بس

دردناک را آماده ساخته ایم.‏

﴾١٩﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ل ا ي حِ‏ لُّ‏ ل كُمْ‏ اَن ت رِثُوا النِّس اء ك رْهًا

ا ت يْتُمُوهُنَّ‏ ا ‏ِلَّا اَن ي ا ‏ْتِين بِف احِ‏ ش ةٍ‏ مُّب يِّن ةٍ‏

ۛ

ۛ

ت كْر هُوا ش يْئًا و ي جْع ل اللَّهُ‏ فِيهِ‏ خ يْرًا ك ثِيرًا

و ع اشِ‏ رُوهُنَّ‏ بِالْم عْرُوفِ‏

و ل ا ت عْضُ‏ لُوهُنَّ‏

ۛ

لِت ذْه بُوا بِب عْضِ‏ م ا

ف ا ‏ِن ك رِهْتُمُوهُنَّ‏ ف ع س ىَٰ‏ اَن

ای مؤمنان برای شما حالل نيست كه زنان را برخالف ميل شان به ‏)حيث(‏ ميراث بگيرید،‏ و نى هم ایشان را

تحت فشار قرار دهيد،‏ تا بدین وسيله قسمتى از مهری را كه به ایشان داده اید بازستانيد،‏ مگر در حالتى

‏)ميتوانيد آنها را زیر فشار بگيرید(‏ كه بصورت آشکارا مرتکب عمل فحشاء شده باشند.‏ و با زنان خویش بروشى

پسندیده رفتار كنيد.‏ اگر از ایشان بد ميبرید،‏ پس ای بسا كه از چيزی بد برید و خداوند در آن خير بسياری

بگرداند.‏

﴾٢٠﴿

و ا ‏ِنْ‏ اَر دتُّمُ‏ اسْ‏ تِبْد ال ز وْجٍ‏ مَّك ان ز وْجٍ‏ و ا ت يْتُمْ‏ ا ‏ِحْد اهُنَّ‏ قِنط ارًا ف ل ا ت ا ‏ْخُذُوا مِنْهُ‏ ش يْئًا ‏ۛاَت ا ‏ْخُذُون هُ‏

بُهْت انًا و ا ‏ِثْمًا مُّبِينًا

اگر بر آن شدید كه بعوض همسر ‏)خود(‏ همسری دیگر بگيرید،‏ گرچه به همسر خود ‏)كه مقصد طالق او را

دارید(‏ مالى فراوان هم داده باشيد،‏ هيچ چيزی را از وی باز نستانيد.‏ آیا مال را به ‏)وسيلۀ(‏ تهمت و ‏)به(‏ گناه

آشکارا ميگيرید؟


﴿٢١﴾ و ك يْف

ت ا ‏ْخُذُون هُ‏ و ق دْ‏ اَفْض ىَٰ‏ ب عْضُ‏ كُمْ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ ب عْضٍ‏ و اَخ ذْن مِنكُم مِّيث اقًا غ لِيظًا

و چطور آن ‏)مال(‏ را ميگيرید،‏ در حاليکه از یکدیگر كام گرفته اید و از شما ‏)بوسيلۀ عقد نکاح(‏ عهدی محکم

گرفته اند؟!‏

﴾٢٢﴿

س بِيلًا

و ل ا ت نكِحُوا م ا ن ك ح ا ب اؤُكُم مِّن النِّس اءِ‏ ا ‏ِلَّا م ا ق دْ‏ س ل ف

ۛ

ا ‏ِنَّهُ‏ ك ان ف احِ‏ ش ةً‏ و م قْتًا و س اء

و زنانى را به نکاح مگيرید كه پدران شما نکاح كرده بودند،‏ جز آنچه گذشت،‏ این عمل زشت و خشم انگيز است،‏

و چه بد روشى.‏

﴿٢٣﴾ حُرِّم تْ‏ ع ل يْكُمْ‏ اُمَّه اتُكُمْ‏ و ب ن اتُكُمْ‏ و اَخو اتُكُمْ‏ و ع مَّاتُكُمْ‏ و خ ال اتُكُمْ‏ و ب ن اتُ‏ الْاَخِ‏ و ب ن ا ‏ُت

الْاُخْ‏ تِ‏ و اُمَّه اتُكُمُ‏ اللَّاتِي اَرْض عْن كُمْ‏ و اَخ و اتُكُم مِّن الرَّض اع ةِ‏ و اُمَّه اتُ‏ نِس اُِكُمْ‏ و ر ب اُِبُكُمُ‏ اللَّاتِي

فِي حُجُورِكُم مِّن نِّس اُِكُمُ‏ اللَّاتِي د خ لْتُم بِهِنَّ‏ ف ا ‏ِن لَّمْ‏ ت كُونُوا د خ لْتُم بِهِنَّ‏ ف ل ا جُن اح ع ل يْكُ‏ ‏ْم

و ح ل اُِلُ‏ اَبْن اُِكُمُ‏ الَّذِين مِنْ‏ اَصْ‏ ل ابِكُمْ‏ و اَن ت جْم عُوا ب يْن الْاُخْ‏ ت يْنِ‏ ا ‏ِلَّا م ا ق دْ‏ س ل ف ۛ

غ فُورًا رَّحِ‏ يمًا

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان

برای شما ‏)نکاح(‏ مادران شما،‏ دختران شما،‏ خواهران شما،‏ عمه های شما،‏ خاله های شما،‏ برادرزاده های شما،‏

خواهرزاده های شما،‏ مادران رضاعى شما،‏ خواهران رضاعى شما،‏ خشوهای شما،‏ دختر اندرهای شما كه در

آغوش شما پرورش یافته اند و از آن همسران شما پيدا شده اند كه شما از آن همسران كام گرفته اید،‏ حرام

است.‏ اما اگر شما ‏)از همسران خویش(‏ كام نگرفته باشيد ‏)به نکاح گرفتن دختران شان(‏ بر شما گناهى نيست.‏

نکاح زنان ‏)آن(‏ پسران شما كه از پشت شما باشند و ‏)به نکاح گرفتن(‏ دو خواهر در عين وقت ‏)نيز حرام است(‏

مگر آنچه در گذشته مرتکب شده باشيد.‏ بى شک خداوند آمرزگار ‏)و(‏ مهربان است.‏

============================================================

============================================================


﴿٢٤﴾ و الْمُحْص ن اتُ‏ مِن النِّس اءِ‏ ا ‏ِلَّا م ا م ل ك تْ‏ اَيْم انُكُمْ‏

ذ ‏َٰلِكُمْ‏ اَن ت بْت غُوا بِاَمْو الِكُم مُّحْصِنِين غيْر مُس افِحِ‏ ين

ف رِيض ةً‏

كِت اب اللَّهِ‏ ع ل يْكُمْ‏ ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

و ل ا جُن اح ع ل يْكُمْ‏ فِيم ا ت ر اض يْتُم بِهِ‏ مِن ب عْدِ‏ الْف رِيض ةِ‏

ۛ

ۛ

و اُحِ‏ لَّ‏ ل كُم مَّا و ر اء

ف م ا اسْ‏ ت مْت عْتُم بِهِ‏ مِنْهُنَّ‏ ف ا تُوهُنَّ‏ اُجُور هُنَّ‏

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان ع لِيمًا ح كِيمًا

همچنان ‏)بر شما نکاح(‏ زنان شوهردار ‏)حرام شده است(‏ مگر آن زنانيکه ‏)بحيث اسير جنگى(‏ مالک ایشان شده

اید.‏ ‏)اینها(‏ حکم خداست بر شما.‏ بجز اینها ‏)نکاح دیگر زنها(‏ همه برای شما حالل است،‏ در صورتيکه مهر شانرا

بپردازید،‏ آنها را به نکاح درآرید و از زنا خودداری ورزید.‏ و چون از زنان كام جستيد،‏ پس مهر شانرا ‏)بحيث یک(‏

فریضه بپردازید.‏ بعد از تعيين مهر،‏ بر شما گناهى نيست در آنچه با رضایت كامل در بارۀ ‏)كم و یا زیاد كردن(‏

بعد از تعيين مهر به آن توافق كردید.‏ حقا كه خداوند دانا ‏)و(‏ صاحب حکمت است.‏

ۛ

﴾٢٥﴿

و م ن لَّمْ‏ ي سْ‏ ت طِعْ‏ مِنكُمْ‏ ط وْلًا اَن ي نكِح الْمُحْص ن اتِ‏ الْمُؤْمِناتِ‏ ف مِن مَّا م ل ك تْ‏ اَيْم انُكُم مِّن

ف ت ي اتِكُمُ‏ الْمُؤْمِن اتِ‏ و اللَّهُ‏ اَعْل مُ‏ بِا ‏ِيم انِكُم ب عْضُ‏ كُم مِّن ب عْضٍ‏ ف انكِحُوهُنَّ‏ بِا ‏ِذْنِ‏ اَهْلِهِنَّ‏

و ا تُوهُنَّ‏ اُجُور هُنَّ‏ بِالْم عْرُوفِ‏ مُحْص ن اتٍ‏ غ يْر مُس افِح اتٍ‏ و ل ا مُتَّخِ‏ ذ اتِ‏ اَخْ‏ د ا ‏ٍن ف ا ‏ِذ ا اُحْصِنَّ‏ ف ا ‏ِنْ‏

اَت يْن بِف احِ‏ ش ةٍ‏ ف ع ل يْهِنَّ‏ نِصْ‏ فُ‏ م ا ع ل ى الْمُحْص ن اتِ‏ مِن الْع ذ ابِ‏

مِنكُمْ‏ و اَن ت صْ‏ بِرُوا خ يْرٌ‏ لَّكُمْ‏ و اللَّهُ‏ غ فُورٌ‏ رَّحِ‏ يمٌ‏

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

ذ ‏َٰلِك لِم نْ‏ خ شِ‏ ي الْع ن ت

اگر كسى از شما توان آنرا ندارد كه زنان ‏)آزاد(‏ پاكدامن مسلمان را نکاح كند،‏ ميتوانيد از دختران جوان مسلمان

كه ایشانرا مالک شده اید ‏)به نکاح بگيرید(.‏ و خداوند به ایمان شما داناتر است.‏ شما از یکدیگر هستيد ‏)چه برده

باشيد و چه آزاد(،‏ ایشانرا به اجازۀ كسان شان نکاح كنيد و مهر آنها را بوجه مناسب بپردازید،‏ ‏)در حاليکه(‏ باعفت

باشند نه آنکه به فحشاء متوسل شوند،‏ و نه هم دوستان نهانى بگيرند.‏ و چون در قيد نکاح در آورده شدند،‏ اگر به

فحشاء پرداختند،‏ مجازات شان نيمۀ مجازات زنان آزاد است.‏ این ‏)اجازه نکاح كنيز(‏ برای كسى از شما است كه

از فجور بترسد.‏ و اگر صبر كنيد،‏ این برای شما بهتر است،‏ و خداوند آمرزگار ‏)و(‏ مهربان است.‏

﴾٢٦﴿

يُرِيدُ‏ اللَّهُ‏ لِيُب يِّن ل كُمْ‏ و ي هْدِي كُمْ‏ سُ‏ ن ن الَّذِين مِن ق بْلِكُمْ‏ و ي تُوب ع ل يْكُمْ‏

و اللَّهُ‏ ع لِيمٌ‏ ح كِيمٌ‏ ۛ

خداوند ميخواهد كه برای شما روشهای كسانى را كه پيش از شما بوده اند روشن كند و نشان بدهد و شما را

ببخشاید،‏ خداوند دانا ‏)و(‏ صاحب حکمت است.‏

﴾٢٧﴿

و اللَّهُ‏ يُرِيدُ‏ اَن ي تُوب ع ل يْكُمْ‏ و يُرِيدُ‏ الَّذِين ي تَّبِعُون الشَّه و اتِ‏ اَن ت مِيلُوا م يْلًا ع ظِيمًا

خداوند ميخواهد كه توبۀ شما را بپذیرد،‏ ‏)ولى(‏ كسانى كه از شهوات پيروی ميکنند ميخواهند كه شما بسيار

منحرف شوید.‏

﴾٢٨﴿

يُرِيدُ‏ اللَّهُ‏ اَن يُخ فِّف ع نكُمْ‏

ۛ

و خُلِق الْا ‏ِنس انُ‏ ض عِيفًا

خداوند ميخواهد بار شما را سبک گرداند،‏ و انسان ضعيف آفریده شده است.‏


ۛ

ۛ

﴿٢٩﴾ ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ل ا ت ا ‏ْكُلُوا اَمْو ال كُم ب يْن كُم بِالْب اطِلِ‏ ا ‏ِلَّا اَن ت كُون تِج ار ةً‏ ع ن ت ر ا ‏ٍض

مِّنكُمْ‏ و ل ا ت قْتُلُوا اَنفُس كُمْ‏ ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان بِكُمْ‏ ر حِ‏ يمًا

ای مؤمنان دارایى خود را در ميان خویش به ناحق مخورید،‏ بلکه باید باساس تجارتى باشد كه بارضایت شما

صورت گيرد.‏ و خویشتن را مکشيد.‏ حقا كه خداوند بشما مهربان است.‏

﴾٣٠﴿

و م ن ي فْع لْ‏ ذ ‏َٰلِك عُدْو انًا و ظُلْمًا ف س وْف نُصْ‏ لِيهِ‏ ن ارًا

ۛ

و ك ان ذ ‏َٰلِك ع ل ى اللَّهِ‏ ي سِ‏ يرًا

اگر كسى این كار را به ناحق و از روی ستم بکند،‏ بزودی ما او را بآتش مى افگنيم،‏ و این ‏)كار(‏ برای خداوند

آسان است.‏

﴾٣١﴿

ا ‏ِن ت جْت نِبُوا ك ب اُِر م ا تُنْه وْن ع نْهُ‏ نُك فِّرْ‏ ع نكُمْ‏ س يِّئ اتِكُمْ‏ و نُدْخِ‏ لْكُم مُّدْخ لًا ك رِيمًا

اگر شما از گناهان كبيره ایکه از ارتکاب آنها نهى شده اید اجتناب ورزید،‏ گناهان شما را از شما مى زدایيم،‏ و

شما را بمقامى گرامى داخل ميکنيم.‏

﴾٣٢﴿

و ل ا ت ت م نَّوْا م ا ف ضَّ‏ ل اللَّهُ‏ بِهِ‏ ب عْض كُمْ‏ ع ل ىَٰ‏ ب عْضٍ‏

ۛ

لِّلرِّج الِ‏ ن صِيبٌ‏ مِّمَّا اكْت س بُوا

و لِلنِّس اءِ‏ ۛ

ۛ

ن صِيبٌ‏ مِّمَّا اكْت س بْن ۛ

و اسْ‏ اَلُوا اللَّه مِن ف ضْ‏ لِهِ‏

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان بِكُلِّ‏

ش يْ‏ ءٍ‏ ع لِيمًا

﴾٣٣﴿

برتری هایى را كه خداوند به بعض شما نسبت به بعض دیگر ارزانى كرده آرزو مبرید.‏ مردان از چيزی كسب كرده

اند بهره ور ميشوند،‏ و زنان از چيزی كه كسب كرده اند بهره ور ميشوند.‏ و از خداوند،‏ از فضل و احسان او

بخواهيد.‏ حقا كه خداوند بهمه چيز دانا است.‏

ن صِيب هُمْ‏

و لِكُلٍّ‏ ج ع لْن ا م و الِي مِمَّا ت ر ك الْو الِد انِ‏ و الْاَقْر بُون

ۛ

ۛ

﴾٣٤﴿

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ش هِيدًا

و الَّذِين ع ق د تْ‏ اَيْم انُكُمْ‏ ف ا تُوهُمْ‏

برای هر كس از آنچه مادران،‏ پدران و اقارب از دارایى خود گذاشته اند وارثانى قرار داده ایم،‏ و ‏)نيز(‏ بکسانى كه

با ایشان عهد بسته اید.‏ پس حصه هر كدام شان را بدهيد،‏ حقا كه خداوند بر هر چيز گواه است.‏

الرِّج الُ‏ ق وَّامُون ع ل ى النِّس اءِ‏ بِم ا ف ضَّ‏ ل اللَّهُ‏ ب عْض هُمْ‏ ع ل ىَٰ‏ ب عْضٍ‏ و بِم ا اَنف قُوا مِنْ‏

اَمْو الِهِمْ‏ ‏ۛف الصَّ‏ الِح اتُ‏ ق انِت اتٌ‏ ح افِظ اتٌ‏ لِّلْغ يْبِ‏ بِم ا ح فِظ اللَّهُ‏

ف عِظُوهُنَّ‏ و اهْجُرُوهُنَّ‏ فِي الْم ض اجِ‏ عِ‏ و اضْ‏ رِبُوهُنَّ‏

ك ان ع لِيًّا ك بِيرًا

ۛ

ۛ

و اللَّاتِي ت خ افُون نُشُوز هُنَّ‏

ف ا ‏ِنْ‏ اَط عْن كُمْ‏ ف ل ا ت بْغُوا ع ل يْهِنَّ‏ س بِيلًا

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ۛ

مردان سرپرست زنان اند ‏)یعنى بر زنان تسلط دارند(،‏ از سبب اینکه خداوند بعض را بر بعض برتری داده است،‏ و

‏)نيز(‏ به این سبب كه از مال های خود خرج ميکنند.‏ پس زنان نيکوكار فرمان بردارند،‏ و در غياب ‏)شوهر خود

مال و آبروی او را(‏ به نگهبانى خدا پاسداری ميکنند.‏ و زنانيکه از بدخویى شان ميترسيد،‏ پس آنها را ‏)نخست(‏


﴾٣٥﴿

نصيحت كنيد،‏ و ‏)باز(‏ ایشان را در بستری جدا ‏)از بستر خویش(‏ قرار دهيد،‏ ‏)باز(‏ ایشان را ‏)به آهستگى(‏ بزنيد.‏ به

اینترتيب اگر ایشان شما را فرمان بردند،‏ پس راهى ‏)برای الزام(‏ بر ایشان مجویيد.‏ حقا كه خداوند بلند ‏)مرتبه و(‏

بزرگ است.‏

ۛ اللَّهُ‏ ب يْن هُم ا

و ا ‏ِنْ‏ خِ‏ فْتُمْ‏ شِ‏ ق اق ب يْنِهِم ا ف ابْع ثُوا ح ك مًا مِّنْ‏ اَهْلِهِ‏ و ح ك مًا مِّنْ‏ اَهْلِه ا ا ‏ِن يُرِيد ا ا ‏ِصْ‏ ل احًا يُوفِّ‏ ‏ِق

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان ع لِيمًا خ بِيرًا

اگر از اختالف بين شان ترسيدید،‏ پس حَکَمى از وابستگان مرد و حکمى از وابستگان زن بفرستيد،‏ اگر ارادۀ

اصالح داشته باشند،‏ خداوند بين شان موافقت مى آرد.‏ حقا كه خداوند دانا ‏)و(‏ آگاه است.‏

﴾٣٦﴿

و اعْبُدُوا اللَّه و ل ا تُشْ‏ رِكُوا بِهِ‏ ش يْئًا

ۛ

و بِالْو الِد يْنِ‏ ا ‏ِحْس انًا و بِذِي الْقُرْب ىَٰ‏ و الْي ت ام ىَٰ‏ و الْم س اكِي ‏ِن

و الْج ارِ‏ ذِي الْقُرْب ىَٰ‏ و الْج ارِ‏ الْجُنُبِ‏ و الصَّ‏ احِ‏ بِ‏ بِالْج نبِ‏ و ابْنِ‏ السَّ‏ بِيلِ‏ و م ا م ل ك تْ‏ اَيْم انُكُمْ‏

اللَّه ل ا يُحِ‏ بُّ‏ م ن ك ان مُخْ‏ ت الًا ف خُ‏ ورًا

ۛ

﴾٣٧﴿

ا ‏ِنَّ‏

و خدا را پرستش كنيد و به او چيزی را شریک مياورید،‏ و با پدر و مادر خویش نيکویى ورزید و ‏)نيز(‏ با

خویشاوندان،‏ یتيمان،‏ نيازمندان،‏ همسایگانِ‏ خویشاوند،‏ همسایگانِ‏ بيگانه،‏ همنشين نزدیک،‏ وامانده در راه و به

برده هایيکه مالک شان هستيد.‏ حقا كه خداوند متکبر خودستا را دوست ندارد.‏

الَّذِين ي بْخ لُون و ي ا ‏ْمُرُون النَّاس بِالْبُخْ‏ لِ‏ و ي كْتُمُون م ا ا ت اهُمُ‏ اللَّهُ‏ مِن ف ضْ‏ لِ‏ ‏ِه

ع ذ ابًا مُّهِينًا

و اَعْت دْن ا لِلْك افِرِين ۛ

آنهایيکه بخل مى ورزند و مردم را به بخل فرا ميخوانند،‏ و آنچه را خداوند از فضل خویش به آنها عطاء كرده

است پنهان ميکنند،‏ بيگمان ما برای كافران عذابى اهانت آميز مهيا ساخته ایم.‏

﴾٣٨﴿

و الَّذِين يُنفِقُون اَمْو ال هُمْ‏ رُِ‏ اء النَّاسِ‏ و ل ا يُؤْمِنُون بِاللَّهِ‏ و ل ا بِالْي وْمِ‏ الْا خِ‏ رِ‏

ل هُ‏ ق رِينًا ف س اء ق رِينًا

ۛ

﴾٣٩﴿

و م ن ي كُنِ‏ الشَّيْط انُ‏

و آنهایيکه دارایى شانرا ‏)ریاكارانه(‏ مصرف ميکنند تا ‏)آنرا(‏ بمردم نشان دهند،‏ و نى به خداوند و نى هم به روز

آخرت ایمان دارند،‏ كسيکه شيطان یار او باشد،‏ پس چه بد یاری است ‏)شيطان(؟!‏

و م اذ ا ع ل يْهِمْ‏ ل وْ‏ ا م نُوا بِاللَّهِ‏ و الْي وْمِ‏ الْا خِ‏ رِ‏ و اَنف قُوا مِمَّا ر ز ق هُمُ‏ اللَّهُ‏

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ بِهِمْ‏ ع لِيمًا

و آیا چه ‏)زیانى(‏ بر آنها ‏)وارد(‏ ميشد اگر به خدا و روز آخرت ایمان مى آوردند،‏ و از آنچه خداوند به ایشان روزی

نموده خرج ميکردند،‏ و خداوند به ‏)حال(‏ ایشان دانا است.‏

﴾٤٠﴿

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ل ا ي ظْلِمُ‏ مِثْق ال ذ رَّةٍ‏

ۛ

و ا ‏ِن ت كُ‏ ح س ن ةً‏ يُض اعِفْه ا و يُؤْتِ‏ مِن لَّدُنْهُ‏ اَجْرًا ع ظِيمًا

حقا كه خداوند بقدر ذره ای ‏)هم(‏ ظلم نميکند،‏ اگر ‏)عمل(‏ نيکى باشد آنرا دوچندان ميگرداند،‏ و از نزد خود

مزدی بزرگ ميدهد.‏


﴿٤١﴾ ف ك يْف ا ‏ِذ ا جِ‏ ئْن ا مِن كُلِّ‏ اُمَّةٍ‏ بِش هِيدٍ‏ و جِ‏ ئْن ا بِك ع ل ىَٰ‏ ه ‏َٰؤُل اءِ‏

ش هِيدًا

چگونه خواهد بود آنگاه كه ما از هر قوم گواهى بياوریم،‏ و ترا گواه بر اینها بياوریم.‏

﴾٤٢﴿

ي وْم ئِذٍ‏ ي و دُّ‏ الَّذِين ك ف رُوا و ع ص وُا الرَّسُ‏ ول ل وْ‏ تُس وَّىَٰ‏ بِهِمُ‏ الْاَرْضُ‏ و ل ا ي كْتُمُون اللَّه ح دِيثًا

در آنروز آنانيکه كافرند و پيامبر را نافرمانى كردند،‏ ‏)آرزو ميکنند(‏ ایکاش زمين با ایشان یکسان ميشد،‏ و ایشان

هرگز سخنى را از خداوند پوشانيده نميتوانند.‏

﴾٤٣﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ل ا ت قْر بُوا الصَّ‏ ل اة و اَنتُمْ‏ سُ‏ ك ار ىَٰ‏ ح تَّىَٰ‏ ت عْل مُوا م ا ت قُولُون و ل ا جُنُبًا

ا ‏ِلَّا

ع ابِرِي س بِيلٍ‏ ح تَّىَٰ‏ ت غْت سِ‏ لُوا ۛ

و ا ‏ِن كُنتُم مَّرْض ىَٰ‏ اَوْ‏ ع ل ىَٰ‏ س ف رٍ‏ اَوْ‏ ج اء اَح دٌ‏ مِّنكُم مِّن الْغ اُِطِ‏ اَوْ‏

ل ام سْ‏ تُمُ‏ النِّس اء ف ل مْ‏ ت جِ‏ دُوا م اءً‏ ف ت ي مَّمُوا ص عِيدًا ط يِّبًا ف امْس حُوا بِوُجُوهِكُمْ‏ و اَيْدِيكُمْ‏ ۛ

ع فُوًّا غ فُورًا

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان

﴾٤٤﴿

﴾٤٥﴿

ای مؤمنان،‏ در حاليکه نشه هستيد به نماز نزدیگ مشوید،‏ تا هر آنچه را ميگویيد بدانيد،‏ و نى هم در حال

جنابت ‏)بنماز نزدیک شوید(،‏ مگر آنکه عبور كننده از راه ‏)یعنى مسافر(‏ باشيد،‏ تا اینکه غسل نمایيد.‏ اگر مریض

یا به سفر بودید،‏ یا یکى از شما از قضای حاجت آمد،‏ یا با زنان مباشرت ورزیدند،‏ و آب نيافتيد،‏ پس بخاک پاک

تيمم كنيد،‏ ‏)به این ترتيب كه(‏ با آن روها و دستهای خود را مسح كنيد.‏ خداوند بيگمان بخشایشگر ‏)و(‏ آمرزگار

است.‏

اَل مْ‏ ت ر ا ‏ِل ى الَّذِين اُوتُوا ن صِيبًا مِّن الْكِت ابِ‏ ي شْ‏ ت رُون الضَّ‏ ل ال ة و يُرِيدُون اَن ت ضِلُّوا السَّ‏ بِيل

آیا بسوی كسانى ندیدی كه برای شان بهره از كتاب داده شده بود؟ ایشان گمراهى را ميخرند و ميخواهند شما

‏)نيز(‏ گمراه شوید.‏

و اللَّهُ‏ اَعْل مُ‏ بِاَعْد اُِكُمْ‏

ۛ

﴾٤٦﴿

و ك ف ىَٰ‏ بِاللَّهِ‏ و لِيًّا و ك ف ىَٰ‏ بِاللَّهِ‏ ن صِيرًا

خداوند به ‏)حال(‏ دشمنان شما داناتر است،‏ خداوند بحيث كارساز بسنده است و خداوند بحيث مددگار بسنده

است.‏

مِّن الَّذِين ه ادُوا يُح رِّفُون الْك لِم ع ن مَّو اضِعِهِ‏ و ي قُولُون س مِعْن ا و ع ص يْن ا و اسْ‏ م عْ‏ غ يْر مُسْ‏ م عٍ‏

و ر اعِن ا ل يًّا بِاَلْسِ‏ ن تِهِمْ‏ و ط عْنًا فِي الدِّي ‏ِن

ۛ

لَّهُمْ‏ و اَقْو م و ل ‏َٰكِن لَّع ن هُمُ‏ اللَّهُ‏ بِكُفْرِهِمْ‏ ف ل ا يُؤْمِنُون ا ‏ِلَّا ق لِيلًا

و ل وْ‏ اَنَّهُمْ‏ ق الُوا س مِعْن ا و اَط عْن ا و اسْ‏ م عْ‏ و انظُرْن ا ل ك ان خ يْرًا

از یهودیان كسانى هستند كه كلمات را از جاهای ‏)درست(‏ آنها تحریف كرده ميگویند

ميکنيم.‏

«

»

ميشنویم و نافرمانى

و بشنو كه هرگز شنوانده نشوی.‏ و با پيچانيدن زبانهای خویش طعنه زنان بدین ‏)ميگویند(‏

اما اگر ایشان ميگفتند:‏

» راعنا.‏ «

«

ميشنویم و فرمان ميبریم

« و »

بشنو و بسوی ما نظر كن

»

‏)این كار(‏ برای شان بهتر و

مناسب تر ميبود،‏ مگر خداوند به ایشان به سبب كفر شان لعنت كرد،‏ پس ایمان نمى آورند مگر تعداد كم ایشان.‏


﴿٤٧﴾ ي ا اَيُّه ا الَّذِين اُوتُوا الْكِت اب ا مِنُوا بِم ا ن زَّلْن ا مُص دِّقًا لِّم ا م ع كُم مِّن ق بْلِ‏ اَن نَّطْمِس وُجُوهًا

ف ن رُدَّه ا ع ل ىَٰ‏ اَدْب ارِه ا اَوْ‏ ن لْع ن هُمْ‏ ك م ا ل ع نَّا اَصْ‏ ح اب السَّ‏ بْ‏ ‏ِت

ۛ

و ك ان اَمْرُ‏ اللَّهِ‏ م فْعُولًا

ای كسانيکه بشما كتاب داده شده است،‏ به آنچى ما نازل كردیم و تصدیق كنندۀ كتابى است كه با شما است

ایمان آرید،‏ پيش از اینکه ‏)صورت(‏ روهای ‏)بعضى از شما(‏ را محو كنيم،‏ و آنها را بر پشت سر بگردانيم،‏ یا آنها را

لعنت كنيم چنانچه اهلِ‏

شدنى است.‏

« سبت »

﴾٤٨﴿

‏)نقض كنندگان مقررات شنبه(‏ را لعنت كردیم،‏ و فرمان خدا حتماً‏ عملى

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ل ا ي غْفِرُ‏ اَن يُشْ‏ ر ك بِهِ‏ و ي غْفِرُ‏ م ا دُون ذ ‏َٰلِك لِم ن ي ش اءُ‏ ۛ

ا ‏ِثْمًا ع ظِيمًا

و م ن يُشْ‏ رِكْ‏ بِاللَّهِ‏ ف ق دِ‏ افْت ر ىَٰ‏

خداوند هرگز این را نمى آمرزد كه به او شریک آورده شود،‏ و جز این ‏)هر گناهى را(‏ برای هر كسيکه بخواهد مى

آمرزد.‏ و كسيکه به خدا شریک آرد،‏ بيگمان ‏)با این افتریٰ(‏ گناه بزرگى را مرتکب شده است.‏

﴾٤٩﴿

اَلمْ‏ ت ر ا ‏ِل ى الَّذِين يُز كُّون اَنفُس هُم

ۛ

ب لِ‏ اللَّهُ‏ يُز كِّي م ن ي ش اءُ‏ و ل ا يُظْل مُون ف تِيلًا

آیا بسوی كسانى ندیدی كه نفس خویش را تزكيه ميکنند؟ بلکه خداوند هر كسى را بخواهد پاک ميگرداند و به

ایشان كمترین ستمى نميشود.‏

انظُرْ‏ ك يْف ﴿٥٠﴾

ي فْت رُون ع ل ى اللَّهِ‏ الْك ذِب

ۛ

و ك ف ىَٰ‏ بِهِ‏ ا ‏ِثْمًا مُّبِينًا

ببين،‏ چطور ایشان بر خداوند این دروغ را افتریٰ‏ ميکنند؟!‏ و این ‏)امر بحيث(‏ گناه آشکار بسنده است.‏

﴾٥١﴿

اَل مْ‏ ت ر ا ‏ِل ى الَّذِين اُوتُوا ن صِيبًا مِّن الْكِت ابِ‏ يُؤْمِنُون بِالْجِ‏ بْتِ‏ والطَّاغُوتِ‏ و ي قُولُون لِلَّذِين ك ف رُوا

ه ‏َٰؤُل اءِ‏ اَهْد ىَٰ‏ مِن الَّذِين ا م نُوا س بِيلًا

آیا بسوی كسانى ندیدی كه به ایشان بهره ای از كتاب داده شد:‏ به

» طاغوت « و « جبت »

بتها و شيطان تعظيم ميکنند(‏ و به كافران ميگویند كه ایشان نسبت به مسلمانان رهياب تر اند؟!‏

﴾٥٢﴿

اُول ‏َٰئِك الَّذِين ل ع ن هُمُ‏ اللَّهُ‏

ۛ

و م ن ي لْع نِ‏ اللَّهُ‏ ف ل ن ت جِ‏ د ل هُ‏ ن صِيرًا

ميگروند ‏)یعنى به

آنها كسانى اند كه خداوند ایشان را لعنت كرده است،‏ و كسى را كه خداوند لعنت كند،‏ هرگز برای او مددگاری

نمى یابى.‏

﴾٥٣﴿

اَمْ‏ ل هُمْ‏ ن صِيبٌ‏ مِّن الْمُلْكِ‏ ف ا ‏ِذًا لَّا يُؤْتُون النَّاس ن قِيرًا

آیا ایشان را در پادشاهى ‏)و یا قدرت(‏ سهمى است؟ پس درین صورت كمترین چيزی بمردم نميدهند.‏

﴾٥٤﴿

اَمْ‏ ي حْسُ‏ دُون النَّاس ع ل ىَٰ‏ م ا ا ت اهُمُ‏ اللَّهُ‏ مِن ف ضْ‏ لِهِ‏

و ا ت يْن اهُم مُّلْكًا ع ظِيمًا

ۛ

ف ق دْ‏ ا ت يْن ا ا ل ا ‏ِبْر اهِيم

الْكِت اب و الْحِ‏ كْم ة


﴾٥٥﴿

یا بمردم بسبب آنچه خداوند به ایشان از فضل خود داده حسد ميورزند،‏ در حاليکه ما به آل ابراهيم كتاب و

حکمت را داده و به ایشان سلطنت عظيم ارزانى داشتيم.‏

ف مِنْهُم مَّنْ‏ ا م ن بِهِ‏ و مِنْهُم مَّن ص دَّ‏ ع نْ‏ ‏ُه

ۛ

﴾٥٦﴿

و ك ف ىَٰ‏ بِج ه نَّم س عِيرًا

پس بعضى از ایشان بآن ایمان آوردند و بعضى از ایشان از وی روی برگردانيدند،‏ و دوزخ به حيث آتشى فروزان

بسنده است.‏

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ك ف رُوا بِا ي اتِن ا س وْف نُصْ‏ لِيهِمْ‏ ن ارًا كُلَّم ا ن ضِج تْ‏ جُلُودُهُم ب دَّلْناهُمْ‏ جُلُودًا غ يْر ه ا

ۛ لِي ذُوقُوا الْع ذ اب

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان ع زِيزًا ح كِيمًا

آنانى را كه آیات ما را تکذیب كردند بزودی در آتش مى افگنيم،‏ هر باری كه پوست بدن شان بسوزد آنرا به

پوست دیگری تبدیل ميکنيم تا عذاب را بچشند،‏ حقا كه خداوند صاحب قدرت منيع ‏)و(‏ باحکمت است.‏

﴾٥٧﴿

ۛ اَب دًا

و الَّذِين ا م نُوا و ع مِلُوا الصَّ‏ الِح اتِ‏ س نُدْخِ‏ لُهُمْ‏ ج نَّاتٍ‏ ت جْرِي مِن ت حْتِه ا الْاَنْه ارُ‏ خ الِدِين فِيه ا

لَّهُمْ‏ فِيه ا اَزْو اجٌ‏ مُّط هَّر ةٌ‏

ۛ

﴾٥٨﴿

و نُدْخِ‏ لُهُمْ‏ ظِلًّا ظ لِيلًا

كسانيکه ایمان آورده اند و كارهای شایسته انجام دادند،‏ ما بزودی ایشان را در بهشت هایى راه ميدهيم كه در

زیر ‏)درختان(‏ آنها جوی بارها جاری است،‏ در آن جاودانه بسر ميبرند،‏ و در آنجا برای ایشان همسران پاكيزه

ميباشد،‏ ایشان را در سایۀ پاینده جا ميدهيم.‏

ۛ بِالْع دْلِ‏

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ي ا ‏ْمُرُكُمْ‏ اَن تُؤدُّوا الْاَم ان اتِ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ اَهْلِه ا و ا ‏ِذ ا ح ك مْتُم ب يْن النَّاسِ‏ اَن ت حْكُمُوا

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه نِعِمَّا ي عِظُكُم بِهِ‏

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان س مِيعًا ب صِيرًا

خداوند به شما امر ميکند كه امانت ها را به اهل آنها بسپارید،‏ و چون بين مردم حکميت ميکنيد،‏ قضاوت عادالنه

بنمایيد.‏ حقا كه خداوند بشما پند و اندرزهای خوبى ميدهد.‏ بيشک كه خداوند شنوا ‏)و(‏ بينا است.‏

﴾٥٩﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا اَطِيعُوا اللَّه و اَطِيعُوا الرَّسُ‏ ول و اُولِي الْاَمْرِ‏ مِنكُمْ‏

ف رُدُّوهُ‏ ا ‏ِل ى اللَّهِ‏ و الرَّسُ‏ ولِ‏ ا ‏ِن كُنتُمْ‏ تُؤْمِنُون بِاللَّهِ‏ و الْي وْمِ‏ الْا خِ‏ ‏ِر

ۛ

ۛ

﴾٦٠﴿

ف ا ‏ِن ت ن از عْتُمْ‏ فِي ش يْ‏ ءٍ‏

ذ ‏َٰلِك خ يْرٌ‏ و اَحْس نُ‏ ت ا ‏ْوِيلًا

ای مؤمنان!‏ خدا را فرمان برید و پيامبر را فرمان برید،‏ و كسانى از قوم خود را ‏)فرمان برید(‏ كه اولى االمر

شمایند.‏ هرگاه بر چيزی در ميان خود اختالف ورزیدید آنرا به خداوند و پيامبر او ارجاع كنيد،‏ اگر به خداوند و

بروز آخرت ایمان دارید،‏ این كار بهتر و نيک فرجام تر است.‏

اَل مْ‏ ت ر ا ‏ِل ى الَّذِين ي زْعُمُون اَنَّهُمْ‏ ا م نُوا بِم ا اُنزِل ا ‏ِل يْك و م ا اُنزِل مِن ق بْلِك يُرِيدُون اَن ي ت ح اك مُوا

ا ‏ِل ى الطَّاغُوتِ‏ و ق دْ‏ اُمِرُوا اَن ي كْفُرُوا بِهِ‏ و يُرِيدُ‏ الشَّيْط انُ‏ اَن يُضِلَّهُمْ‏ ض ل الًا ب عِيدًا


﴾٦١﴿

آیا بسوی كسانى ندیدی كه گمان ميکنند به آنچه به تو و به كسان پيش از تو نازل شده ایمان دارند،‏ در حاليکه

ميخواهند حکميت را به شيطان محول كنند؟ با اینکه به ایشان حکم شده تا از پيروی شيطان خودداری ورزند،‏

شيطان ميخواهد كه ایشانرا در نهایت گمراهى قرار دهد.‏

و ا ‏ِذ ا قِيل ل هُمْ‏ ت ع ال وْا ا ‏ِل ىَٰ‏ م ا اَنز ل اللَّهُ‏ و ا ‏ِل ى الرَّسُ‏ ولِ‏ ر اَيْت الْمُن افِقِين ي صُ‏ دُّون ع نك صُ‏ دُو ‏ًدا

و چون به ایشان گفته شود

«

كه روی خود را از تو ‏)با كينه توزی(‏ ميگردانند.‏

به سوی آنچه خداوند نازل گردانيده و بسوی پيامبر بيایيد،‏

»

﴾٦٢﴿

و ت وْفِيقًا

منافقان را مى بينى

ف ك يْف ا ‏ِذ ا اَص اب تْهُم مُّصِيب ةٌ‏ بِم ا ق دَّم تْ‏ اَيْدِيهِمْ‏ ثُمَّ‏ ج اءُوك ي حْلِفُون بِاللَّهِ‏ ا ‏ِنْ‏ اَر دْن ا ا ‏ِلَّا ا ‏ِحْس انًا

پس چطور است وقتيکه بمصيبتى برسند كه از پيش بدست خود انجام داده اند،‏ سپس پيش تو بيایند ‏)و(‏ به

خداوند سوگند یاد كنند كه

«

مقصد ما جز نيکى و موافقت چيزی دیگر نبوده است

»

﴾٦٣﴿

ب لِيغًا

؟!‏

اُول ‏َٰئِك الَّذِين ي عْل مُ‏ اللَّهُ‏ م ا فِي قُلُوبِهِمْ‏ ف اَعْرِضْ‏ ع نْهُمْ‏ و عِظْهُمْ‏ و قُل لَّهُمْ‏ فِي اَنفُسِ‏ هِمْ‏ ق وْلًا

ایشان كسانى اند كه خداوند آنچه در دلهای شان است ميداند،‏ لذا از ایشان اعراض كن،‏ آنها را پند بده،‏ و به

ایشان در حق خودشان سخن مؤثری بگوی!‏

﴾٦٤﴿

و م ا اَرْس لْن ا مِن رَّسُ‏ ولٍ‏ ا ‏ِلَّا لِيُط اع بِا ‏ِذْنِ‏ اللَّ‏ ‏ِه

ۛ

اللَّه و اسْ‏ ت غْف ر ل هُمُ‏ الرَّسُ‏ ولُ‏ ل و ج دُوا اللَّه ت وَّابًا رَّحِ‏ يمًا

﴾٦٥﴿

و ل وْ‏ اَنَّهُمْ‏ ا ‏ِذ ظَّل مُوا اَنفُس هُمْ‏ ج اءُوك ف اسْ‏ ت غْف رُوا

ما هيچ پيامبری را نفرستادیم مگر برای اینکه مطابق بفرمان خدا از او اطاعت شود.‏ اگر آنها هنگاميکه بخود ظلم

كرده بودند به نزد تو مى آمدند،‏ و آمرزش خدا را طلب ميکردند،‏ و پيامبر برای شان آمرزش مى طلبيد،‏ واقعاً‏

خدا را توبه پذیر ‏)و(‏ مهربان مى یافتند.‏

ف ل ا و ر بِّك ل ا يُؤْمِنُون ح تَّىَٰ‏ يُح كِّمُوك فِيما ش ج ر ب يْن هُمْ‏ ثُمَّ‏ ل ا ي جِ‏ دُوا فِي اَنفُسِ‏ هِمْ‏ ح ر جًا مِّمَّا

ق ض يْت و يُس لِّمُوا ت سْ‏ لِيمًا

﴾٦٦﴿

اما نخير،‏ به پروردگار تو سوگند كه ایشان ایمان نمى آورند ‏)یعنى مؤمن راستين شمرده نميشوند(‏ تا ترا در تمام

منازعات خود حَکَم سازند،‏ و سپس در برابر فيصله های تو هيچ احساس دلتنگى نکنند،‏ و ‏)به این فيصله ها(‏

باكمال انقياد تسليم شوند.‏

و ل وْ‏ اَنَّا ك ت بْن ا ع ل يْهِمْ‏ اَنِ‏ اقْتُلُوا اَنفُس كُمْ‏ اَوِ‏ اخْ‏ رُجُوا مِن دِي ارِكُم مَّا ف ع لُوهُ‏ ا ‏ِلَّا ق لِيلٌ‏ مِّنْهُ‏ ‏ْم ‏ۛو ل وْ‏

اَنَّهُمْ‏ ف ع لُوا م ا يُوع ظُون بِهِ‏ ل ك ان خ يْرًا لَّهُمْ‏ و اَش دَّ‏ ت ثْبِيتًا


﴾٦٧﴿

اگر ما به ایشان ‏)بمانند امت های پيش(‏ امر ميکردیم كه خود را بکشيد یا از وطن خود بيرون شوید،‏ این كار را

نمى كردند مگر عدۀ محدودی از ایشان.‏ اما اگر ایشان آنچه را برای شان پند داده ميشود ‏)واقعاً(‏ انجام دهند،‏ حقا

كه این برای شان بهتر است و باعث تقویت ‏)ایمان(‏ شان ميگردد.‏

و ا ‏ِذًا لَّا ت يْن اهُم مِّن لَّدُنَّا اَجْرًا ع ظِيمًا

و در آنصورت البته برای شان از نزد خود مزدی بزرگ ميدادیم.‏

﴾٦٨﴿

و ل ه د يْن اهُمْ‏ صِر اطًا مُّسْ‏ ت قِيمًا

و بيشک به آنها راه راست را نشان ميدادیم.‏

﴾٦٩﴿

و م ن يُطِعِ‏ اللَّه و الرَّسُول ف اُول ‏َٰئِك م ع الَّذِين اَنْع م اللَّهُ‏ ع ل يْهِم مِّن النَّبِيِّين و الصِّ‏ دِّيقِين و الشُّه د ا ‏ِء

ۛ و الصَّ‏ الِحِ‏ ين

و ح سُ‏ ن اُول ‏َٰئِك ر فِيقًا

و كسيکه خداوند و پيامبر او را فرمان بَرَد،‏ پس او در زمرۀ كسانى است كه خداوند برایشان نعمت هایى ارزانى

كرده است،‏ از پيامبران،‏ صدیقان،‏ شهيدان و راستکاران؛ و چه دوستان نيکویى!‏

﴾٧٠﴿

ذ ‏َٰلِك الْف ضْ‏ لُ‏ مِن اللَّهِ‏

و ك ف ىَٰ‏ بِاللَّهِ‏ ع لِيمًا ۛ

این است فضلى از جانب خداوند و خداوند بحيث دانا بسنده است.‏

﴾٧١﴿

﴾٧٢﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا خُذُوا حِ‏ ذْر كُمْ‏ ف انفِرُوا ثُب اتٍ‏ اَوِ‏ انفِرُوا ج مِيعًا

ای مؤمنان،‏ آمادگى خود را ‏)در برابر دشمن(‏ بگيرید،‏ و ‏)با در نظرداشت شرایط به جهاد(‏ گروه گروه بيرون شوید

یا همه یکجا بيرون شوید.‏

ش هِيدًا

و ا ‏ِنَّ‏ مِنكُمْ‏ ل م ن لَّيُب طِّئ نَّ‏ ف ا ‏ِنْ‏ اَص اب تْكُم مُّصِيب ةٌ‏ ق ال ق دْ‏ اَنْع م اللَّهُ‏ ع ل يَّ‏ ا ‏ِذْ‏ ل مْ‏ اَكُن مَّع هُ‏ ‏ْم

یقيناً‏ در بين شما كسى هست كه آهنگ جهاد را بطى ميسازد،‏ اگر بشما مصيبتى عاید شود ميگوید « خداوند بر

من منت نهاد كه در ميان ایشان حاضر نبودم.‏

»

﴾٧٣﴿

و ل ئِنْ‏ اَص اب كُمْ‏ ف ضْ‏ لٌ‏ مِّن اللَّهِ‏ ل ي قُول نَّ‏ ك اَن لَّمْ‏ ت كُن ب يْن كُمْ‏ و ب يْن هُ‏ م و دَّةٌ‏ ي ا ل يْت نِي كُنتُ‏ م ع هُ‏ ‏ْم

ف اَفُوز ف وْزًا ع ظِيمًا

اما اگر بشما فضلى از جانب خداوند عاید شود،‏ به یقين ميگویند

محبت وجود نداشته است –


«

تو گویى ميان شما و ایشان هرگز پيوندی از

ای كاش من با ایشان مى بودم،‏ تا ازین پيروزی بزرگ بهره ور ميگشتم.‏

»

﴾٧٤﴿

ف لْيُق اتِلْ‏ فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ الَّذِين ي شْ‏ رُون الْح ي اة الدُّنْي ا بِالْا خِ‏ ر ةِ‏

ف يُقْت لْ‏ اَوْ‏ ي غْلِبْ‏ ف س وْف نُؤْ‏ تِيهِ‏ اَجْرًا ع ظِيمًا

ۛ

و م ن يُق اتِلْ‏ فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏


پس در راه خدا باید كسانى بجنگند كه زندگى این دنيا را در برابر آخرت ميفروشند.‏ كسى كه در راه خدا

ميجنگد ‏)خواه(‏ كشته ميشود یا پيروز ميگردد،‏ بزودی ما به او مزدی بزرگ ميدهيم.‏

﴾٧٥﴿

و م ا ل كُمْ‏ ل ا تُق اتِلُون فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ و الْمُسْ‏ ت ضْ‏ ع فِين مِن الرِّج الِ‏ و النِّس اءِ‏ و الْوِلْد انِ‏ الَّذِين ي قُولُون

ر بَّن ا اَخْ‏ رِجْن ا مِنْ‏ ه ‏َٰذِهِ‏ الْق رْي ةِ‏ الظَّالِمِ‏ اَهْلُه ا و اجْع ل لَّن ا مِن لَّدُنك و لِيًّا و اجْع ل لَّن ا مِن لَّدُنك ن صِيرًا

و چرا شما در راه خدا نجنگيد؟!‏ و برای ‏)نجات(‏ بيچارگانى از مردان،‏ زنان و كودكان كه ميگویند:‏

پروردگار ما،‏ «

ما را ازین دیاری كه مردم آن ستمکارند بيرون آر،‏ و برای ما از جانب خود سرپرستى را ‏)مقرر(‏ گردان،‏ و برای ما

از جانب خود مددگاری را ‏)تعيين(‏ گردان!‏

»

﴾٧٦﴿

الشَّيْط انِ‏

الَّذِين ا م نُوا يُق اتِلُون فِي س بِيلِ‏ اللَّ‏ ‏ِه

ۛ

ۛ

﴾٧٧﴿

ا ‏ِنَّ‏ ك يْد الشَّيْط انِ‏ ك ان ض عِيفًا

و الَّذِين ك ف رُوا يُق اتِلُون فِي س بِيلِ‏ الطَّاغُوتِ‏ ف ق اتِلُوا اَوْ‏ لِي اء

مؤمنان در راه خدا ميجنگند،‏ و كافران در راه شيطان ميجنگند،‏ پس شما با دوستان شيطان بجنگيد.‏ واقعاً‏ ‏)حيله

و(‏ نيرنگ شيطان ضعيف است.‏

اَل مْ‏ ت ر ا ‏ِل ى الَّذِين قِيل ل هُمْ‏ كُفُّوا اَيْدِي كُمْ‏ و اَقِيمُوا الصَّ‏ ل اة و ا تُوا الزَّك اة ف ل مَّا كُتِب ع ل يْهِ‏ ‏ُم

الْقِت الُ‏ ا ‏ِذ ا ف رِيقٌ‏ مِّنْهُمْ‏ ي خْ‏ ش وْن النَّاس ك خ شْ‏ ي ةِ‏ اللَّهِ‏ اَوْ‏ اَش دَّ‏ خ شْ‏ ي ‏ًة

الْقِت ال ل وْل ا اَخَّرْت ن ا ا ‏ِل ىَٰ‏ اَج لٍ‏ ق رِيبٍ‏

ف تِيلًا

ۛ

ۛ

آیا بسوی كسانى ندیدی كه برای شان گفته شد

برپا دارید و زكات را بپردازید،‏

«

»

و ق الُوا ر بَّن ا لِم ك ت بْت ع ل يْن ا

قُلْ‏ م ت اعُ‏ الدُّنْي ا ق لِيلٌ‏ و الْا خِ‏ ر ةُ‏ خ يْرٌ‏ لِّم نِ‏ اتَّق ىَٰ‏ و ل ا تُظْل مُون

دستهای خود را ‏)از جنگ(‏ باز دارید،‏ و نماز را بتمام و بکمال

پس چون برایشان حکم جنگ صادر شد،‏ ناگاه گروهى از ایشان از مردم باندازه

ای ترسيدند كه ميبایست از خدا بترسند،‏ یا ترس بيشتری؛ آنها گفتند:‏

گردانيدی؟!‏ ایکاش ما را تا مدت كوتاهى مهلت ميدادی.‏

«

« بگو:‏ »

پرهيزگاران بهتر است،‏ و در حق ایشان كوچکترین ستمى نميشود.‏

»

﴾٧٨﴿

پروردگار ما،‏ چرا بر ما جنگ را فرض

متاع این دنيا اندک است و آخرت برای

اَيْن م ا ت كُونُوا يُدْرِككُّمُ‏ الْم وْتُ‏ و ل وْ‏ كُنتُمْ‏ فِي بُرُوجٍ‏ مُّش يَّد ةٍ‏ و ا ‏ِن تُصِبْهُمْ‏ ح س ن ةٌ‏ ي قُولُوا ه ‏َٰذِ‏ ‏ِه

مِنْ‏ عِندِ‏ اللَّهِ‏ و ا ‏ِن تُصِبْهُمْ‏ س يِّئ ةٌ‏ ي قُولُوا ه ‏َٰذِهِ‏ مِنْ‏ عِندِك قُلْ‏ كُلٌّ‏ مِّنْ‏ عِندِ‏ اللَّهِ‏ ف م الِ‏ ه ‏َٰؤُل اءِ‏

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

الْق وْمِ‏ ل ا ي ك ادُون ي فْق هُون ح دِيثًا

در هر جایيکه باشيد مرگ شما را در مى یابد،‏ اگر چه در برج های مستحکمى باشيد.‏ اگر به ایشان خوبيى برسد،‏

ميگویند ‏»این از جانب خداوند است،‏

جانب توست.‏

اند؟!‏

»

اما اگر به ایشان بدی عاید شود،‏ ‏)خطاب به پيامبر(‏ ميگویند

«

« بگو »

همه چيزها از جانب خدا است.‏

»

این از

پس این مردم را چى شده است كه از فهم سخن بدور


﴿٧٩﴾ مَّا اَص اب ك مِنْ‏ ح س ن ةٍ‏ ف مِن اللَّ‏ ‏ِه ۛ

ر سُ‏ ولًا

و م ا اَص اب ك مِن س يِّئ ةٍ‏ ف مِن نَّفْسِ‏ ك

ۛ

ۛ

و ك ف ىَٰ‏ بِاللَّهِ‏ ش هِيدًا

و اَرْس لْن اك لِلنَّاسِ‏

‏)ای انسان(‏ هر آنچه بتو از خوبى رسيده از جانب خداوند است.‏ ولى هر آنچه بتو از بدی رسيده از جانب خود تو

است.‏ ما ترا بحيث پيامبر برای مردم فرستادیم و خداوند به حيث گواه بسنده است.‏

﴾٨٠﴿

مَّن يُطِعِ‏ الرَّسُ‏ ول ف ق دْ‏ اَط اع اللَّه

ۛ

و م ن ت و لَّىَٰ‏ ف م ا اَرْس لْن اك ع ل يْهِمْ‏ ح فِيظًا

هر كى پيامبر را فرمان ميبرد،‏ پس حقا كه خداوند را فرمان برده است.‏ و كسيکه اعراض ميکند،‏ پس ما ترا

‏)بحيث(‏ نگهبان برایشان نفرستادیم.‏

﴾٨١﴿

يُب يِّتُون

و ي قُولُون ط اع ةٌ‏ ف ا ‏ِذ ا ب ر زُوا مِنْ‏ عِندِك ب يَّت ط اُِف ةٌ‏ مِّنْهُمْ‏ غ يْر الَّذِي ت قُولُ‏

ۛ

ۛ

ف اَعْرِضْ‏ ع نْهُمْ‏ و ت و كَّلْ‏ ع ل ى اللَّهِ‏

ایشان ‏)بزبان خود(‏ ميگویند

ۛ

«

ما فرمانبرداریم،‏

»

وك ف ىَٰ‏ بِاللَّهِ‏ و كِيلًا

و اللَّهُ‏ ي كْتُبُ‏ م ا

اما وقتيکه از نزد تو بيرون ميروند،‏ گروهى از ایشان شب را به

حرفهای غير آنچى تو ميگویى ميگذرانند.‏ خداوند ‏)دسایس(‏ شبانۀ شانرا ‏)در نامۀ اعمال شان(‏ مينویسد.‏ از ایشان

روی برگردان و به خدا توكل نما،‏ و خداوند بحيث كارساز بسنده است.‏

﴾٨٢﴿

اَف ل ا ي ت د بَّرُون الْقُرْا ن

ۛ

﴾٨٣﴿

و ل وْ‏ ك ان مِنْ‏ عِندِ‏ غ يْرِ‏ اللَّهِ‏ ل و ج دُوا فِيهِ‏ اخْ‏ تِل افًا ك ثِيرًا

آیا در قرآن غور نميکنند؟!‏ اگر این ‏)كتاب(‏ از جانب غير خداوند ميبود،‏ البته در آن اختالف زیادی مى یافتند.‏

و ا ‏ِذ ا ج اء هُمْ‏ اَمْرٌ‏ مِّن الْاَمْنِ‏ اَوِ‏ الْخ وْفِ‏ اَذ اعُوا بِهِ‏ و ل وْ‏ ر دُّوهُ‏ ا ‏ِل ى الرَّسُ‏ ولِ‏ و ا ‏ِل ىَٰ‏ اُولِي الْاَمْرِ‏

مِنْهُمْ‏ ل ع لِم هُ‏ الَّذِين ي سْ‏ ت نبِطُون هُ‏ مِنْهُمْ‏ و ل وْل ا ف ضْ‏ لُ‏ اللَّهِ‏ ع ل يْكُمْ‏ و ر حْم تُهُ‏ ل اتَّب عْتُمُ‏ الشَّيْط ان ا ‏ِلَّا ق لِيلًا

ۛ

ۛ

﴾٨٤﴿

هنگاميکه به ایشان خبری از امن یا ترس بياید،‏ آنرا افشاء ميکنند.‏ اگر آنرا به پيامبر و كسانيکه از ميان خودشان

صاحب صالحيت ميباشند ارجاع ميکردند،‏ بيگمان كسانيکه در زمينه قدرتِ‏ تحليلِ‏ مسایل را دارند ميدانستند

‏)كدام خبر قابل افشاء و كدام خبر در خورِ‏ اخفاء است(.‏ و اگر فضل و مرحمت خداوند بر شما نمى بود،‏ جز تعداد

كمى از شما همه از شيطان پيروی ميکردید.‏

ف ق اتِلْ‏ فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ ل ا تُك لَّفُ‏ ا ‏ِلَّا ن فْس ك

الَّذِين ك ف رُوا

و ح رِّضِ‏ الْمُؤْمِنِين ۛ

ۛ

ۛ

﴾٨٥﴿

مِّنْه ا

و اللَّهُ‏ اَش دُّ‏ ب ا ‏ْسً‏ ا و اَش دُّ‏ ت نكِيلًا

ع س ى اللَّهُ‏ اَن ي كُفَّ‏ ب ا ‏ْس

پس در راه خدا پيکار كن،‏ تو صرف در مورد خود مکلف هستى،‏ و مسلمانان را ‏)به این امر(‏ تشویق كن.‏ شاید

خداوند شدت كارزار كافران را باز دارد.‏ خداوند ‏)هم(‏ در قدرت خود و ‏)هم(‏ در مجازات خویش شدید تر است.‏

مَّن ي شْ‏ ف عْ‏ ش ف اع ةً‏ ح س ن ةً‏ ي كُن لَّهُ‏ ن صِيبٌ‏ مِّنْه ا

ۛ

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ مُّقِيتًا

و م ن ي شْ‏ ف عْ‏ ش ف اع ةً‏ س يِّئ ةً‏ ي كُن لَّهُ‏ كِفْلٌ‏


﴾٨٦﴿

كسيکه به امرِ‏ نيکویى سفارش ميکند،‏ برایش بهره ای از ‏)ثواب(‏ آن داده ميشود.‏ و كسيکه به امر ناشایسته ای

سفارش كند،‏ برایش سهمى از ‏)گناه(‏ آن داده ميشود.‏ و خداوند بر هر چيز نگهبان و توانا است.‏

و ا ‏ِذ ا حُيِّيتُم بِت حِ‏ يَّةٍ‏ ف ح يُّوا بِاَحْس ن مِنْه ا اَوْ‏ رُدُّوه ا

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ح سِ‏ يبًا

چون سالم گفته شوید به سالمى،‏ پس نيکوتر از آن سالم گویيد یا بمثل آن.‏ حقا كه خداوند همه چيزها را

محاسبه ميکند.‏

﴾٨٧﴿

اللَّهُ‏ ل ا ا ‏ِل ‏َٰه ا ‏ِلَّا هُو

ۛ

ل ي جْم ع نَّكُمْ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ ي وْمِ‏ الْقِي ام ةِ‏ ل ا ر يْب فِيهِ‏

ۛ

﴾٨٨﴿

اللَّهُ‏

و م نْ‏ اَصْ‏ د قُ‏ مِن اللَّهِ‏ ح دِيثًا

خداوند،‏ معبودی جز او نيست.‏ یقيناً‏ همه شما را در روز قيامت كه در آن شکى نيست جمع ميکند،‏ و كيست كه

در سخن خویش از خدا راستگوتر باشد؟!‏

ف م ا ل كُمْ‏ فِي الْمُن افِقِين فِئ ت يْنِ‏ و اللَّهُ‏ اَرْك س هُم بِم ا ك س بُوا

ۛ

ۛ

﴾٨٩﴿

و م ن يُضْ‏ لِلِ‏ اللَّهُ‏ ف ل ن ت جِ‏ د ل هُ‏ س بِيلًا

اَتُرِيدُون اَن ت هْدُوا م نْ‏ اَض لَّ‏

پس شما را چى شده است كه در مورد منافقان دو فرقه شدید؟!‏ خداوند ایشانرا در برابر اعمال ‏)مفسدانه(‏ شان

نگونسار گردانيد.‏ آیا ميخواهيد كسانيرا كه خداوند گمراه كرده است رهياب سازید؟ و كسى را كه خداوند گمراه

سازد برای او راهى یافته نميتوانى.‏

س بِيلِ‏ اللَّهِ‏

و دُّوا ل وْ‏ ت كْفُرُون ك م ا ك ف رُوا ف ت كُونُون س و اءً‏

ۛ

ۛ

ف ا ‏ِن ت و لَّوْا ف خُ‏ ذُوهُمْ‏ و اقْتُلُوهُمْ‏ ح يْثُ‏ و ج دتُّمُوهُمْ‏

ۛ

﴾٩٠﴿

ف ل ا ت تَّخِ‏ ذُوا مِنْهُمْ‏ اَوْ‏ لِي اء ح تَّىَٰ‏ يُه اجِ‏ رُوا فِي

و ل ا ت تَّخِ‏ ذُوا مِنْهُمْ‏ و لِيًّا و ل ا ن صِيرًا

آنها دوست دارند كه شما هم كافر شوید همانطوریکه ایشان خود كافر شدند.‏ و به این ترتيب با هم برابر شوید.‏

پس شما از ایشان دوستانى نگيرید،‏ تا در راه خدا مهاجرت كنند.‏ و اگر روی برتابند،‏ پس در هر جایيکه آنها را

مى یابيد،‏ بگيرید و بکشيد،‏ و از آنها كسى را دوست و مددگار نگيرید.‏

ا ‏ِلَّا الَّذِين ي صِلُون ا ‏ِل ىَٰ‏ ق وْمٍ‏ ب يْن كُمْ‏ و ب يْن هُم مِّيث اقٌ‏ اَوْ‏ ج اءُوكُمْ‏ ح صِر تْ‏ صُ‏ دُورُهُمْ‏ اَن يُق اتِلُوكُ‏ ‏ْم

اَوْ‏ يُق اتِلُوا ق وْم هُمْ‏

ۛ

و ل وْ‏ ش اء اللَّهُ‏ ل س لَّط هُمْ‏ عل يْكُمْ‏ ف ل ق ات لُوكُ‏ ‏ْم

ا ‏ِل يْكُمُ‏ السَّ‏ ل م ف م ا ج ع ل اللَّهُ‏ ل كُمْ‏ ع ل يْهِمْ‏ س بِيلًا

ۛ

ف ا ‏ِنِ‏ اعْت ز لُوكُمْ‏ ف ل مْ‏ يُق اتِلُوكُمْ‏ و اَلْق وْا

جز كسانيکه با قومى پيوست شوند كه بين آن قوم و شما معاهدۀ ‏)صلح(‏ برقرار است،‏ یا كسانيکه بسوی شما مى

آیند و از جنگ با شما و همکاری در جنگ با مردم خود شان،‏ كه در برابر شما صورت ميگيرد،‏ دلتنگ شده اند.‏

اگر خداوند ميخواست،‏ ایشانرا بر شما مسلط ميساخت،‏ پس با شما جنگ ميکردند.‏ بنابران اگر ایشان از شما

كناره گيرند و با شما جنگ نکنند،‏ و ‏)در عوض(‏ بشما پيشنهاد صلح كنند،‏ در آن صورت خداوند برای شما در

برابر ایشان راهى ‏)برای جنگ(‏ نداده است.‏


﴿٩١﴾ س ت جِ‏ دُون ا خ رِين يُرِيدُون اَن ي ا ‏ْم نُوكُمْ‏ و ي ا ‏ْم نُوا ق وْم هُمْ‏ كُلَّ‏ م ا رُدُّوا ا ‏ِل ى الْفِتْن ةِ‏ اُرْكِسُ‏ وا فِيها ‏ۛف ا ‏ِن

لَّمْ‏ ي عْت زِلُوكُمْ‏ و يُلْقُوا ا ‏ِل يْكُمُ‏

ج ع لْن ا ل كُمْ‏ ع ل يْهِمْ‏ سُ‏ لْط انًا مُّبِينًا

السَّ‏ ل م و ي كُفُّوا اَيْدِي هُمْ‏ ف خُ‏ ذُوهُمْ‏ و اقْتُلُوهُمْ‏ ح يْثُ‏ ث قِفْتُمُوهُ‏ ‏ْم

‏ۛو اُول ‏َٰئِكُمْ‏

﴾٩٢﴿

عدۀ دیگری را درخواهيد یافت كه ميخواهند تا ‏)با منافقت(‏ هم از ‏)ناحيه(‏ شما در امان باشند و هم از ‏)ناحيه(‏

قوم خود در امان باشند.‏ هر باریکه به فتنه باز مى گردند ‏)به قریش مى پيوندند(،‏ در آن ‏)جامعۀ فسادبار(‏

سرنگون ميگردند.‏ اگر از ‏)جنگ با(‏ شما كناره نگيرند و بشما ‏)تضمينات(‏ صلح ندهند و ازین فتنه انگيزی دست

بردار نشوند،‏ پس در هر جایيکه ایشان را مى یابيد بگيرید و بکشيد.‏ آنهایند كه شما را در برابر ایشان تسلطى

آشکار داده ایم.‏

و م ا ك ان لِمُؤْمِنٍ‏ اَن ي قْتُل مُؤْمِنًا ا ‏ِلَّا خ ط ا ً ۛ و م ن ق ت ل مُؤْمِنًا خ ط ا ً ف ت حْرِيرُ‏ ر ق ب ةٍ‏ مُّؤْمِن ةٍ‏ و دِي ةٌ‏

مُّس لَّم ةٌ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ اَهْلِهِ‏ ا ‏ِلَّا اَن ي صَّ‏ دَّقُوا ۛ

ف ا ‏ِن كان مِن ق وْمٍ‏ ع دُوٍّ‏ لَّكُمْ‏ و هُو مُؤْمِنٌ‏ ف ت حْرِيرُ‏ ر ق ب ‏ٍة

ۛ

مُّؤْمِن ةٍ‏

‏ۛو ا ‏ِن ك ان مِن ق وْمٍ‏ ب يْن كُمْ‏ و ب يْن هُم مِّيث اقٌ‏ ف دِي ةٌ‏ مُّس لَّم ةٌ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ اَهْلِهِ‏ و ت حْرِيرُ‏ ر ق ب ةٍ‏ مُّؤْمِن ةٍ‏

ف م ن

لَّمْ‏ ي جِ‏ دْ‏ ف صِي امُ‏ ش هْر يْنِ‏ مُت تابِع يْنِ‏ ت وْب ةً‏ مِّن اللَّ‏ ‏ِه ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ ع لِيمًا ح كِيمًا

﴾٩٣﴿

برای هيچ مسلمان ‏)مجاز(‏ نيست كه مسلمانى دیگر را بکشد مگر ‏)بگونه(‏ خطاء.‏ و كسيکه مسلمانى را به خطاء

بکشد،‏ پس ‏)كفارۀ آن(‏ آزاد كردن بردۀ مسلمانى است و خون بهایى پرداخته شده ای به خانوادۀ او مگر آنکه ابراء

دهند.‏ اگر ‏)مقتول(‏ از قوم دشمن شما بود،‏ در حاليکه مسلمان بود،‏ پس ‏)كفارۀ آن(‏ آزاد ساختن بردۀ مسلمان

است.‏ و اگر مقتول از قومى بود كه ميان شما و ایشان پيمانى برقرار بود،‏ پس بر شما خونبهایى است پرداخته

شده به خانوادۀ او و ‏)نيز(‏ آزاد ساختن بردۀ مسلمان است.‏ كسيکه ‏)به این چيزها دسترس(‏ نيابد،‏ پس بر وی

روزۀ دو ماه متوالى از جانب خداوند بحيث توبه است،‏ و خداوند دانا ‏)و(‏ باحکمت است.‏

ع ظِيمًا

و م ن ي قْتُلْ‏ مُؤْمِنًا مُّت ع مِّدًا ف ج ز اؤُهُ‏ ج ه نَّمُ‏ خ الِدًا فِيه ا و غ ضِب اللَّهُ‏ ع ل يْهِ‏ و ل ع ن هُ‏ و اَع دَّ‏ ل هُ‏ ع ذ ابًا

و هر كى مسلمانى را عمداً‏ بکشد،‏ پس جزای او دوزخ است،‏ در آنجا برای هميشه ‏)بسر ميبرد(،‏ خداوند بر او

خشمگين شده است،‏ او را لعنت كرده است و برای او عذابى بزرگ آماده ساخته است.‏

﴾٩٤﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ا ‏ِذ ا ض ر بْتُمْ‏ فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ ف ت ب يَّنُوا و ل ا ت قُولُوا لِم نْ‏ اَلْق ىَٰ‏ ا ‏ِل يْكُمُ‏ السَّ‏ ل ام ل سْ‏ ت

مُؤْمِنًا ت بْت غُون ع ر ض الْح ي اةِ‏ الدُّنْي ا ف عِند اللَّهِ‏ م غ انِمُ‏ ك ثِير ةٌ‏

ف ت ب يَّنُوا

ۛ

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان بِم ا ت عْم لُون خ بِيرًا

ك ذ ‏َٰلِك كُنتُم مِّن ق بْلُ‏ ف م نَّ‏ اللَّهُ‏ ع ل يْكُمْ‏


ای مؤمنان،‏ وقتى در راه خدا ‏)قدم(‏ زدید ‏)یعنى سفر كردید(،‏ پس دقت كنيد و به كسى كه بشما ‏)برای نشان

دادن مسلمانى خود(‏ سالم ميدهد،‏ مگویيد

«

مسلمان نيستى.‏

»

﴾٩٥﴿

‏)در حاليکه(‏ مال و متاع فانى دنيوی را

ميجویيد،‏ پس در نزد خداوند غنيمت های فراوانى وجود دارد.‏ خود شما نيز پيش ازین چنين بودید،‏ پس خداوند

بر شما منت گذاشت.‏ اكنون دقت كنيد.‏ حقا كه خداوند بآنچى ميکنيد آگاه است.‏

و اَنفُسِ‏ هِمْ‏

الْحُسْ‏ ن ىَٰ‏

ۛ

لَّا ي سْ‏ ت وِي الْق اعِدُون مِن الْمُؤْمِنِين غ يْرُ‏ اُولِي الضَّ‏ ر رِ‏ و الْمُج اهِدُون فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ بِاَمْو الِهِ‏ ‏ْم

ف ضَّ‏ ل اللَّهُ‏ الْمُج اهِدِين بِاَمْو الِهِمْ‏ و اَنفُسِ‏ هِمْ‏ ع ل ى الْق اعِدِين د ر ج ةً‏

و ف ضَّ‏ ل اللَّهُ‏ الْمُج اهِدِين ع ل ى الْق اعِدِين اَجْرًا ع ظِيمًا

ۛ

ۛ

﴾٩٦﴿

و كُلًّا و ع د اللَّهُ‏

آن مسلمانانيکه مينشينند ‏)یعنى از جهاد خود را كناره ميکنند(،‏ در حاليکه معذرتى هم ندارند،‏ با كسانيکه بمال

و جان خود در راه خدا جهاد ميکنند مساوی نيستند.‏ خداوند برای كسانيکه بمال و جان خود جهاد ميکنند،‏

نسبت به كسانى كه نشسته اند ‏)یعنى از جهاد خود را كناره كرده اند(‏ درجۀ برتری داده است.‏ خداوند برای همۀ

شان وعدۀ ‏)پاداش(‏ نيک كرده است،‏ ولى مجاهدان را نسبت به كسانى كه نشسته اند ‏)یعنى از جهاد خود را

كناره كرده اند(‏ با مزدی بزرگ برتری داده است.‏

د ر ج اتٍ‏ مِّنْهُ‏ و م غْفِر ةً‏ و ر حْم ةً‏

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ غ فُورًا رَّحِ‏ يمًا

درجاتيکه از جانب او عطاء شده،‏ و آمرزش و مرحمتى،‏ و خداوند آمرزگار مهربان است.‏

﴾٩٧﴿

الْاَرْضِ‏

م صِيرًا

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ت و فَّاهُمُ‏ الْم ل اُِك ةُ‏ ظ الِمِي اَنفُسِ‏ هِمْ‏ ق الُوا فِيم كُنتُمْ‏

ۛ

ۛ

ق الُوا اَل مْ‏ ت كُنْ‏ اَرْضُ‏ اللَّهِ‏ و اسِ‏ ع ةً‏ ف تُه اجِ‏ رُوا فِيه ا

ۛ

ق الُوا كُنَّا مُسْ‏ ت ضْ‏ ع فِين فِي

ف اُول ‏َٰئِك م ا ‏ْو اهُمْ‏ ج ه نَّمُ‏

و س اء تْ‏ ۛ

آنهایيکه بر خود ستم كرده اند،‏ چون فرشتگان جان شانرا ميگيرند،‏ به ایشان ميگویند « شما در چى حالى

» بودید؟

آنها جواب ميدهند

«

فراخ نبود تا شما در آن هجرت ميکردید؟!‏

ما در روی زمين ناتوان ‏)و مظلوم(‏ بودیم.‏

»

فرشتگان ميگویند

«

»

﴾٩٨﴿

پس آنها جای شان دوزخ است،‏ و چى بد انجامى!‏

ا ‏ِلَّا الْمُسْ‏ ت ضْ‏ ع فِين مِن الرِّج الِ‏ و النِّس اءِ‏ و الْوِلْد انِ‏ ل ا ي سْ‏ ت طِيعُون حِ‏ يل ةً‏ و ل ا ي هْت دُون س بِيلًا

مگر ناتوانان از مردان،‏ زنان و كودكان كه نى وسيله ای دارند و نى هم راهى را مى یابند.‏

﴾٩٩﴿

ف اُول ‏َٰئِك ع س ى اللَّهُ‏ اَن ي عْفُو ع نْهُمْ‏

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ ع فُوًّا غ فُورًا

پس چنين مردمى اميد است كه خداوند از ایشان عفو كند.‏ و خداوند عفو كننده ‏)و(‏ آمرزگار است.‏

﴾١٠٠﴿

و م ن يُه اجِ‏ رْ‏ فِي س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ ي جِ‏ دْ‏ فِي الْاَرْضِ‏ مُر اغ مًا ك ثِيرًا و س ع ‏ًة

مُه اجِ‏ رًا ا ‏ِل ى اللَّهِ‏ و ر سُ‏ ولِهِ‏ ثُمَّ‏ يُدْرِكْهُ‏ الْم وْتُ‏ ف ق دْ‏ و ق ع اَجْرُهُ‏ ع ل ى اللَّهِ‏

ۛ

ۛ

آیا زمين خداوند

و م ن ي خْ‏ رُجْ‏ مِن ب يْتِهِ‏

و ك ان اللَّهُ‏ غ فُورًا رَّحِ‏ يمًا


و كسيکه در راه خدا هجرت ميکند،‏ در زمين جاهای بسيار و گشایشى مى یابد.‏ اگر كسى از خانۀ خود بحيث

مهاجر در راه خدا و پيامبر او بيرون ميشود و سپس مرگ دامنگيرش ميشود،‏ حقا كه مزد او بر خداست،‏ و

خداوند آمرزگار ‏)و(‏ مهربان است.‏

﴾١٠١﴿

ۛ الَّذِين ك ف رُوا

و ا ‏ِذ ا ض ر بْتُمْ‏ فِي الْاَرْضِ‏ ف ل يْس ع ل يْكُمْ‏ جُن احٌ‏ اَن ت قْصُ‏ رُوا مِن الصَّ‏ ل اةِ‏ ا ‏ِنْ‏ خِ‏ فْتُمْ‏ اَن ي فْتِن كُ‏ ‏ُم

ا ‏ِنَّ‏ الْك افِرِين ك انُوا ل كُمْ‏ ع دُوًّا مُّبِينًا

هنگاميکه در زمين ‏)قدم(‏ ميزنيد ‏)یعنى سفر ميکنيد(،‏ بر شما گناهى نيست اگر ‏)قسمتى(‏ از نماز را كوتاه كنيد،‏

در صورتيکه ازین ترس داشتيد كه كافران شما را به فتنه مى اندازند.‏ بيگمان كافران برای شما دشمن آشکار اند.‏

﴾١٠٢﴿

و ا ‏ِذ ا كُنت فِيهِمْ‏ ف اَق مْت ل هُمُ‏ الصَّ‏ ل اة ف لْت قُمْ‏ ط اُِف ةٌ‏ مِّنْهُم مَّع ك و لْي ا ‏ْخُذُوا اَسْ‏ لِح ت هُمْ‏ ف ا ‏ِذا

س ج دُوا ف لْي كُونُوا مِن و ر اُِكُمْ‏ و لْت ا ‏ْتِ‏ ط اُِف ةٌ‏ اُخْ‏ ر ىَٰ‏ ل مْ‏ يُص لُّوا ف لْيُص لُّوا م ع ك و لْي ا ‏ْخُذُوا حِ‏ ذْر هُ‏ ‏ْم

و اَسْ‏ لِح ت هُمْ‏

و احِ‏ د ةً‏

ۛ

ۛ

و دَّ‏ الَّذِين ك ف رُوا ل وْ‏ ت غْفُلُون ع نْ‏ اَسْ‏ لِح تِكُمْ‏ و اَمْتِع تِكُمْ‏ ف ي مِيلُون ع ل يْكُم مَّيْل ةً‏

و ل ا جُن اح ع ل يْكُمْ‏ ا ‏ِن ك ان بِكُمْ‏ اَذًى مِّن مَّط رٍ‏ اَوْ‏ كُنتُم مَّرْض ىَٰ‏ اَن ت ض عُوا

اَسْ‏ لِح ت كُمْ‏ ‏ۛو خُذُوا حِ‏ ذْر كُمْ‏

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه اَع دَّ‏ لِلْك افِرِين ع ذ ابًا مُّهِينًا

و هنگاميکه تو در ميان شان باشى و نماز را برای شان برپا كنى،‏ باید یک دسته از ایشان با تو ‏)بنماز(‏ ایستاده

شوند و اسلحه خود را بگيرند،‏ هنگاميکه آنها سجدۀ خود را بپایان رسانيدند در عقب شما اخذ موقع كنند،‏ و

‏)آنگاه(‏ دسته دیگر كه هنوز نماز را اداء نکرده اند بيایند و نماز را با تو اداء كنند،‏ و باید امنيت و سالح خویش را

بگيرند.‏ كافران ميخواهند كه اگر شما از سالح و مهمات خویش غافل شوید،‏ بر شما بيکبارگى حمله كنند.‏ اگر

بشما اذیتى از باران یا مریضى باشد،‏ بر شما گناهى نيست كه سالح خود را بگذارید،‏ ‏)ولى(‏ امنيت خود را بگيرید.‏

حقا كه خداوند برای كافران عذاب اهانت آميز را آماده كرده است.‏

﴾١٠٣﴿

الصَّ‏ ل اة

ف ا ‏ِذ ا ق ض يْتُمُ‏ الصَّ‏ ل اة ف اذْكُرُوا اللَّه قِي امًا و قُعُودًا و ع ل ىَٰ‏ جُنُوبِكُمْ‏

ۛ

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ الصَّ‏ ل اة ك ان تْ‏ ع ل ى الْمُؤْمِنِين كِت ابًا مَّوْقُوتًا

ف ا ‏ِذ ا اطْم ا ‏ْن نتُمْ‏ ف اَقِيمُوا

و هنگاميکه نماز را اداء كردید،‏ پس خداوند را ‏)در حال(‏ ایستاده،‏ نشسته و افتاده بر پهلوی خویش یاد كنيد.‏ اما

چون ایمن شدید،‏ نماز را ‏)بصورت معمول(‏ برپا دارید.‏ بيگمان نماز بر مسلمانان در اوقات معين آن فرض است.‏

﴾١٠٤﴿

م ا ل ا ي رْجُون

و ل ا ت هِنُوا فِي ابْتِغ اءِ‏ الْق وْمِ‏

ۛ

ا ‏ِن ت كُونُوا ت ا ‏ْل مُون ف ا ‏ِنَّهُمْ‏ ي ا ‏ْل مُون ك م ا ت ا ‏ْل مُون

ۛ

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ ع لِيمًا ح كِيمًا

و ت رْجُون مِن اللَّهِ‏

و در تعقيب این مردم سستى مکنيد،‏ اگر شما دردمند ميشوید ایشان نيز دردمند ميشوند بهمانگونه كه شما

دردمند ميشوید.‏ اما شما از خداوند چيزی را اميدوار هستيد كه ایشان اميد ندارند،‏ و خداوند دانا ‏)و(‏ باحکمت

است.‏


﴿١٠٥﴾ ا ‏ِنَّا اَنز لْن ا ا ‏ِل يْك الْكِت اب بِالْح قِّ‏ لِت حْكُم ب يْن النَّاسِ‏ بِم ا اَر اك اللَّهُ‏

خ صِيمًا

و ل ا ت كُن لِّلْخ اُِنِين ۛ

ما به تو كتاب را براستى فروفرستادیم تا بين مردم،‏ مطابق به آنچه خداوند ترا آگاه ساخته،‏ حکم كنى.‏ و از

كسانى مباش كه از خيانتکاران حمایت ميکنند.‏

ۛ و اسْ‏ ت غْفِرِ‏ اللَّه ﴿١٠٦﴾

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان غ فُورًا رَّحِ‏ يمًا

و از خداوند آمرزش بخواه،‏ حقا كه خداوند آمرزگار ‏)و(‏ مهربان است.‏

﴾١٠٧﴿

و ل ا تُج ادِلْ‏ ع نِ‏ الَّذِين ي خْ‏ ت انُون اَنفُس هُ‏ ‏ْم

ۛ

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ل ا يُحِ‏ بُّ‏ م ن ك ان خ وَّانًا اَثِيمًا

از ‏)جای(‏ كسانيکه بخود خيانت ميکنند مجادله مکن.‏ حقا كه خداوند كسى را كه خيانت پيشه و گنهکار باشد

دوست ندارد.‏

﴾١٠٨﴿

الْق وْلِ‏

دارد.‏

ۛ

ي سْ‏ ت خْ‏ فُون مِن النَّاسِ‏ و ل ا ي سْ‏ ت خْ‏ فُون مِن اللَّهِ‏ و هُو

و ك ان اللَّهُ‏ بِم ا ي عْم لُون مُحِ‏ يطًا

م ع هُمْ‏ ا ‏ِذْ‏ يُب يِّتُون م ا ل ا ي رْض ىَٰ‏ مِن

ایشان ‏)ین خيانتها را(‏ از مردم پنهان ميکنند،‏ ولى از خدا پنهان نمکينند،‏ در حاليکه چون در مجالس شبانۀ

خویش بحرفهای ناخوش آیند ميپردازند خدا با ایشان است.‏ و خداوند بهر عملى كه آنرا مرتکب ميشوند احاطه

﴾١٠٩﴿

ه ا اَنتُمْ‏ ه ‏َٰؤُل اءِ‏ ج اد لْتُمْ‏ ع نْهُمْ‏ فِي الْح ي اةِ‏ الدُّنْي ا ف م ن يُج ادِلُ‏ اللَّه ع نْهُمْ‏ ي وْم الْقِي ام ةِ‏ اَم مَّن

ي كُونُ‏ ع ل يْهِمْ‏ و كِيلًا

درست است كه شما از ‏)جای(‏ ایشان در زندگى این دنيا مجادله ميکنيد،‏ پس كيست كه از ‏)جای(‏ ایشان در روز

قيامت در برابر ‏)حکم(‏ خداوند مجادله كند؟ یا كيست كه برای شان كارساز باشد؟!‏

﴾١١٠﴿

و م ن ي عْم لْ‏ سُ‏ وءًا اَوْ‏ ي ظْلِمْ‏ ن فْس هُ‏ ثُمَّ‏ ي سْ‏ ت غْفِرِ‏ اللَّه ي جِ‏ دِ‏ اللَّه غ فُورًا رَّحِ‏ يمًا

هر كسى كه كار ناشایسته ای را مرتکب شود یا بر خود ستم نماید،‏ و بعداً‏ آمرزش خدا را بخواهد،‏ خداوند را

آمرزگار مهربان مى یابد.‏

﴾١١١﴿

و م ن ي كْسِ‏ بْ‏ ا ‏ِثْمًا ف ا ‏ِنَّم ا ي كْسِ‏ بُهُ‏ ع ل ىَٰ‏ ن فْسِ‏ هِ‏

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ ع لِيمًا ح كِيمًا

و كسى كه گناهى را مرتکب شود زیان آن بخودش ميرسد،‏ و خداوند دانا و باحکمت است.‏

﴾١١٢﴿

و م ن ي كْسِ‏ بْ‏ خ طِيئ ةً‏ اَوْ‏ ا ‏ِثْمًا ثُمَّ‏ ي رْمِ‏ بِهِ‏ ب رِيئًا ف ق دِ‏ احْت م ل بُهْت انًا و ا ‏ِثْمًا مُّبِينًا

و كسيکه مرتکب خطا یا گناهى شود،‏ و آنرا بر ‏)آدم(‏ بى گناهى ‏)تهمت(‏ زند،‏ پس او واقعاً‏ آن تهمت و آن گناه

آشکار را بر دوش گرفته است.‏


ت عْل مُ‏

ۛ

ۛ

ۛ

﴿١١٣﴾ و ل وْل ا ف ضْ‏ لُ‏ اللَّهِ‏ ع ل يْك و ر حْم تُهُ‏ ل ه مَّت طَّاُِف ةٌ‏ مِّنْهُمْ‏ اَن يُضِلُّوك و م ا يُضِلُّون ا ‏ِلَّا

اَنفُس هُمْ‏ و م ا ي ضُ‏ رُّون ك مِن ش يْ‏ ءٍ‏ و اَنز ل اللَّهُ‏ ع ل يْك الْكِت اب و الْحِ‏ كْم ة و ع لَّم ك م ا ل مْ‏ ت كُن

و ك ان ف ضْ‏ لُ‏ اللَّهِ‏ ع ل يْك ع ظِيمًا

و اگر فضل و مرحمت خداوند بر تو نمى بود،‏ واقعاً‏ گروهى از ایشان در صدد آن بودند كه ترا گمراه كنند.‏ اما ‏)در

حقيقت(‏ ایشان جز خویشتن ‏)كسى دیگر(‏ را گمراه نميکنند،‏ و به تو كمترین زیانى عاید كرده نميتوانند.‏ خداوند

بر تو كتاب و حکمت را فرو فرستاده،‏ و آنچه را نميدانستى بتو آموخت.‏ و فضل خداوند بر تو بزرگ است.‏

﴾١١٤﴿

لَّا خ يْر فِي ك ثِيرٍ‏ مِّن نَّجْو اهُمْ‏ ا ‏ِلَّا م نْ‏ اَم ر بِص د ق ةٍ‏ اَوْ‏ م عْرُوفٍ‏ اَوْ‏ ا ‏ِصْ‏ ل احٍ‏ ب يْن النَّاسِ‏

ي فْع لْ‏ ذ ‏َٰلِك ابْتِغ اء م رْض اتِ‏ اللَّهِ‏ ف س وْف نُؤْ‏ تِيهِ‏ اَجْرًا ع ظِيمًا

‏ۛو م ن

در بسا از گفتگوهای محرمانه ‏)یعنى سرگوشى(‏ شان خيری نيست مگر آن كه كسى به صدقه ای یا عمل نيکى یا

مصالحه ای بين مردم امر كند،‏ و كسى كه این كار را برای طلب رضای خداوند ميکند،‏ بزودی برای او مزدی

بزرگ خواهيم داد.‏

﴾١١٥﴿

و م ن يُش اقِقِ‏ الرَّسُ‏ ول مِن ب عْدِ‏ م ا ت ب يَّن ل هُ‏ الْهُد ىَٰ‏ و ي تَّبِعْ‏ غ يْر س بِيلِ‏ الْمُؤْمِنِين نُو لِّهِ‏ م ا تو لَّ‏ ‏َٰى

و نُصْ‏ لِهِ‏ ج ه نَّم ۛ

و س اء تْ‏ م صِيرًا

و هر كى با پيامبر مخالفت كند،‏ بعد از آنکه برای او راه راست روشن شده است و راهى جز ‏)راه(‏ مسلمانان را

پيروی كند،‏ او را به همان راهيکه برگزیده است وا مى گذاریم،‏ و بدوزخش مى اندازیم،‏ و چه بد سرنوشتى است

دوزخ؟!‏

﴾١١٦﴿

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ل ا ي غْفِرُ‏ اَن يُشْ‏ ر ك بِهِ‏ و ي غْفِرُ‏ م ا دُون ذ ‏َٰلِك لِم ن ي ش اءُ‏ ۛ و م ن يُشْ‏ رِكْ‏ بِاللَّهِ‏ ف ق دْ‏ ض ‏َّل

ض ل الًا ب عِيدًا

حقا كه خداوند این را كه به او شرک آورده شود نمى آمرزد،‏ ولى سوای شرک هر كسى را كه بخواهد مى آمرزد،‏

و كسيکه به خدا شرک آرد بيگمان بسيار گمراه شده است.‏

﴾١١٧﴿

ا ‏ِن ي دْعُون مِن دُونِهِ‏ ا ‏ِلَّا ا ‏ِن اثًا و ا ‏ِن ي دْعُون ا ‏ِلَّا ش يْط انًا مَّرِيدًا

‏)مشركان(‏ نيایش نميکنند مگر زنان را ‏)یعنى بتانى را كه بنام زن نام گذاری كرده اند(،‏ و ایشان صدا نميکنند

مگر شيطان سركش را.‏

ۛ لَّع ن هُ‏ اللَّهُ‏ ﴿١١٨﴾

خداوند او را لعنت كرد،‏ او گفته است:‏

«

و ق ال ل اَتَّخِ‏ ذ نَّ‏ مِنْ‏ عِب ادِك ن صِيبًا مَّفْرُوضً‏ ا

بيگمان من از بندگان تو حصه ای معينى را ميگيرم.‏

»


«

﴿١١٩﴾ و ل اُضِلَّنَّهُمْ‏ و ل اُم نِّي نَّهُمْ‏ و ل ا مُر نَّهُمْ‏ ف ل يُب تِّكُنَّ‏ ا ذ ان الْاَنْع امِ‏ و ل ا مُر نَّهُمْ‏ ف ل يُغ يِّرُنَّ‏ خ لْق اللَّ‏ ‏ِه ۛ

ي تَّخِ‏ ذِ‏ الشَّيْط ان ولِيًّا مِّن دُونِ‏ اللَّهِ‏ ف ق دْ‏ خ سِ‏ ر خُسْ‏ ر انًا مُّبِينًا

واقعاً‏ من ایشان را گمراه ميکنم و من ایشان را بر آرزو فریفته ميسازم،‏ به ایشان امر ميکنم تا گوش های

چارپایان را بشگافند،‏ و به ایشان امر ميکنم تا آفرینش خدا را تغيير دهند.‏

دوست بگيرد،‏ حقا كه زیانى آشکار را مرتکب شده است.‏

»

﴾١٢٠﴿

ۛ ي عِدُهُمْ‏ و يُم نِّيهِمْ‏

و م ا ي عِدُهُمُ‏ الشَّيْط انُ‏ ا ‏ِلَّا غُرُورًا

و م ن

و هر كسى كه شيطان را بجای خدا

شيطان به ایشان وعده ميدهد،‏ و ایشان را بآرزو فریفته ميسازد.‏ و شيطان به ایشان جز فریب وعده نميکند.‏

﴾١٢١﴿

اُول ‏َٰئِك م ا ‏ْواهُمْ‏ ج ه نَّمُ‏ و ل ا ي جِ‏ دُون ع نْه ا م حِ‏ يصً‏ ا

این ‏)فریب خورده(‏ ها،‏ جایگاه شان دوزخ است،و از آن گریزگاهى نمى یابند.‏

﴾١٢٢﴿

ۛ اَب دًا

و الَّذِين ا م نُوا و ع مِلُوا الصَّ‏ الِح اتِ‏ س نُدْخِ‏ لُهُمْ‏ ج نَّاتٍ‏ ت جْرِي مِن ت حْتِه ا الْاَنْه ارُ‏ خ الِدِين فِيه ا

ۛ و عْد اللَّهِ‏ ح قًّا

و م نْ‏ اَصْ‏ د قُ‏ مِن اللَّهِ‏ قِيلًا

ولى آنهایيکه ایمان آوردند و كارهای نيکو نمودند،‏ بزودی ایشان را به بهشت هایى داخل ميکنيم كه در زیر

‏)درختان(‏ آنها جوی بارها جریان دارد،‏ و در آنجا جاودانه بسر ميبرند.‏ وعدۀ خداوند حق است،‏ و آیا كسى از

خداوند راستگو تر بوده ميتواند؟!‏

﴾١٢٣﴿

لَّيْس بِاَم انِيِّكُمْ‏ و ل ا اَم انِيِّ‏ اَهْلِ‏ الْكِت ابِ‏

و لِيًّا و ل ا ن صِيرًا

ۛ

م ن ي عْم لْ‏ سُ‏ وءًا يُجْز بِهِ‏ و ل ا ي جِ‏ دْ‏ ل هُ‏ مِن دُونِ‏ اللَّهِ‏

‏)كار(‏ نه بر وفق آرزوهای شما است،‏ و نه هم بر وفق آرزوهای اهل كتاب؛ كسيکه كار ناشایسته ای انجام دهد

مطابق بآن مجازات ميشود،‏ و برای خود جز خدا دوست و مددگاری نمى یابد.‏

﴾١٢٤﴿

ن قِيرًا

و م ن ي عْم لْ‏ مِن الصَّ‏ الِح اتِ‏ مِن ذ ك رٍ‏ اَوْ‏ اُنث ىَٰ‏ و هُو مُؤْمِنٌ‏ ف اُول ‏َٰئِك ي دْخُلُون الْج نَّة و ل ا يُظْل مُون

و كسيکه از كارهای نيکو انجام دهد،‏ خواه مرد باشد یا زن،‏ و صاحب ایمان ‏)هم(‏ باشد،‏ پس چنين مردمى به

بهشت داخل ميشوند،‏ و به ایشان كوچکترین ستمى نميشود.‏

﴾١٢٥﴿

و م نْ‏ اَحْس نُ‏ دِينًا مِّمَّنْ‏ اَسْ‏ ل م و جْه هُ‏ لِلَّهِ‏ و هُو مُحْسِ‏ نٌ‏ و اتَّب ع مِلَّة ا ‏ِبْر اهِيم ح نِيفًا

ا ‏ِبْر اهِيم خ لِيلًا

و اتَّخ ذ اللَّهُ‏ ۛ

و كيست نيکوتر در دین ‏)خود(‏ از كسى كه تمام هستى خویشرا به خدا تسليم كرده،‏ و ‏)در عين حال(‏ نيکو كار

نيز هست،‏ و از آیين خالص و پاک ابراهيم پيروی ميکند.‏ و خداوند ابراهيم را ‏)بحيث(‏ دوست گرفت.‏


﴿١٢٦﴾ و لِلَّهِ‏ م ا فِي

السَّ‏ م او اتِ‏ و م ا فِي الْاَرْ‏ ‏ِض

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ بِكُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ مُّحِ‏ يطًا

و هر آنچه در آسمان ها و زمين است از آن خداست،‏ و خداوند بهمه چيز احاطه دارد.‏

﴾١٢٧﴿

و ي سْ‏ ت فْتُون ك فِي النِّس اءِ‏

ۛ

قُلِ‏ اللَّهُ‏ يُفْتِيكُمْ‏ فِيهِنَّ‏ و م ا يُتْل ىَٰ‏ ع ل يْكُمْ‏ فِي الْكِت ابِ‏ فِي ي ت ام ى

النِّس اءِ‏ اللَّاتِي ل ا تُؤْتُون هُنَّ‏ م ا كُتِب ل هُنَّ‏ و ت رْغ بُون اَن ت نكِحُوهُنَّ‏ و الْمُسْ‏ ت ضْ‏ ع فِين مِن الْوِلْدانِ‏ و اَن

ت قُومُوا لِلْي ت ام ىَٰ‏ بِالْقِسْ‏ طِ‏

ۛ

و م ا ت فْع لُوا مِنْ‏ خ يْرٍ‏ ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان بِهِ‏

ع لِيمًا

از تو در بارۀ زنان ميپرسند،‏ بگو « خداوند به شما در كتابيکه بشما تالوت ميشود در مورد ‏)رعایت حال(‏ ایشان

سفارش ميکند،‏ و ‏)نيز در مورد(‏ یتيمانِ‏ زنانيکه به ایشان حقوق معين شدۀ شانرا نميدهيد و ميخواهيد ایشانرا

نکاح كنيد،‏ و ‏)نيز در مورد(‏ كودكان ناتوان،‏ و اینکه در مورد یتيمان عدالت را برپا دارید،‏ و هر عمل نيکویى كه

انجام ميدهيد،‏ پس حقا كه خداوند به آن دانا است.‏

»

﴾١٢٨﴿

ۛ صُ‏ لْحًا

و ا ‏ِنِ‏ امْر اَةٌ‏ خ اف تْ‏ مِن ب عْلِه ا نُشُوزًا اَوْ‏ ا ‏ِعْر اضً‏ ا ف ل ا جُن اح ع ل يْهِم ا اَن يُصْ‏ لِح ا ب يْن هُم ا

ت عْم لُون خ بِيرًا

ۛ و الصُّ‏ لْحُ‏ خيْ‏ ‏ٌر

و اُحْضِر تِ‏ الْاَنفُسُ‏ الشُّحَّ‏

ۛ

و ا ‏ِن تُحْسِ‏ نُوا و ت تَّقُوا ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان بِم ا

و اگر زنى از رویۀ زشت یا اعراضِ‏ همسرش بترسد،‏ برایشان گناهى نيست كه در بين خویش به گونه ای مصالحه

كنند،‏ و صلح بهتر است.‏ ‏)هر چند(‏ در نهاد انسان آز هميشه حضور دارد،‏ ولى اگر از احسان كار بگيرید و

پرهيزگاری ورزید،‏ پس حقا بآنچى ميکنيد خداوند آگاه است.‏

﴾١٢٩﴿

ك الْمُع لَّق ةِ‏

و ل ن ت سْ‏ ت طِيعُوا اَن ت عْدِلُوا ب يْن النِّس اءِ‏ و ل وْ‏ ح ر صْ‏ تُمْ‏

ۛ

ۛ

و ا ‏ِن تُصْ‏ لِحُوا و ت تَّقُوا ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان غ فُورًا رَّحِ‏ يمًا

ف ل ا ت مِيلُوا كُلَّ‏ الْم يْلِ‏ ف ت ذ رُوه ا

هرگز نميتوانيد بين زنان عدالت كنيد هر چند به آن ‏)از دل و جان(‏ بکوشيد.‏ ازینرو ‏)از همسر خود(‏ طوری رو

مگردانيد كه وی را بمانند زن در حال تعليق قرار دهيد.‏ اگر راه اصالح و پرهيزگاری را پيش گيرید،‏ پس حقا كه

خداوند آمرزگار ‏)و(‏ مهربان است.‏

﴾١٣٠﴿

و ا ‏ِن ي ت ف رَّق ا يُغْنِ‏ اللَّهُ‏ كُلًّا مِّن س ع تِهِ‏

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ و اسِ‏ عًا ح كِيمًا

و اگر ‏)زن و شوهر(‏ از یکدیگر جدا شوند،‏ خداوند هر كدام را به ‏)اساس(‏ گشایش خویش بى نياز ميسازد،‏ و

خداوند گشایش گر ‏)و(‏ باحکمت است.‏

﴾١٣١﴿

و لِلَّهِ‏ م ا فِي السَّ‏ م او اتِ‏ و م ا فِي الْاَرْضِ‏

و ا ‏ِيَّاكُمْ‏ اَنِ‏ اتَّقُوا اللَّه

ح مِيدًا

ۛ

ۛ

و ل ق دْ‏ و صَّ‏ يْن ا الَّذِين اُوتُوا الْكِت اب مِن ق بْلِكُمْ‏

و ا ‏ِن ت كْفُرُوا ف ا ‏ِنَّ‏ لِلَّهِ‏ م ا فِي السَّ‏ م او اتِ‏ و م ا فِي الْاَرْضِ‏

اللَّهُ‏ غ نِيًّا و ك ان ۛ


هر آنچه در آسمانها و زمين است از آن خداست.‏ بى شک،‏ اهل كتاب را پيش از شما و ‏)نيز(‏ شما ‏)مسلمانان(‏ را

توصيه كردیم كه از خدا بترسيد.‏ اما اگر كافر شوید،‏ پس بيگمان هر چيزیکه در آسمانها و در زمين است از

خداست،‏ و خداوند بى نياز است و ستوده.‏

﴾١٣٢﴿

و لِلَّهِ‏ م ا فِي السَّ‏ م او اتِ‏ و م ا فِي الْاَرْضِ‏

و ك ف ىَٰ‏ بِاللَّهِ‏ و كِيلًا ۛ

و هر آنچه در آسمانها و زمين است از آن خداست،‏ و خداوند در كارسازی بسنده است.‏

﴾١٣٣﴿

ا ‏ِن ي ش ا ْ يُذْهِبْكُمْ‏ اَيُّه ا النَّاسُ‏ و ي ا ‏ْتِ‏ بِا خ رِين

اگر بخواهد،‏ شما را – ای مردم

ۛ


﴾١٣٤﴿

و ك ان اللَّهُ‏ عل ىَٰ‏ ذ ‏َٰلِك ق دِيرًا

از بين ميبرد،‏ و ‏)مردمى(‏ دیگر مى آفریند،‏ و خداوند بر اینکار قدرت دارد.‏

مَّن ك ان يُرِيدُ‏ ث و اب الدُّنْي ا ف عِند اللَّهِ‏ ث و ابُ‏ الدُّنْي ا و الْا خِ‏ ر ةِ‏

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ س مِيعًا ب صِيرًا

كسى كه پاداش این دنيا را ميخواهد،‏ در نزد خداوند پاداش این جهان و پاداش آخرت ‏)هردو(‏ موجود است.‏ و

خداوند شنوا و بينا است.‏

﴾١٣٥﴿

ۛ و الْاَقْر بِين

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا كُونُوا ق وَّامِين بِالْقِسْ‏ طِ‏ شُ‏ ه د اء لِلَّهِ‏ و ل وْ‏ ع ل ىَٰ‏ اَنفُسِ‏ كُمْ‏ اَوِ‏ الْو الِد يْنِ‏

ا ‏ِن ي كُنْ‏ غ نِيًّا اَوْ‏ ف قِيرًا ف اللَّهُ‏ اَوْل ىَٰ‏ بِهِم ا

تُعْرِضُ‏ وا ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان بِم ا ت عْم لُون خ بِيرًا

ۛ

ف ل ا ت تَّبِعُوا الْه و ىَٰ‏ اَن ت عْدِلُوا

و ا ‏ِن ت لْوُوا اَوْ‏ ۛ

ای مؤمنان،‏ بر انصاف استوار و برای خدا گواه باشيد،‏ اگر چى بضرر خود شما،‏ یا پدر و مادر شما،‏ یا نزدیکان شما

باشد.‏ اگر توانگر یا نادار باشد،‏ پس خدا به ایشان ‏)به هر حال(‏ سزاوارتر است.‏ پس به پيروی هوای نفس خود از

عدالت سرپيچى مکنيد.‏ و اگر شما ‏)گواهى را در بين دهان خود طوری(‏ بپيچانيد ‏)كه حقيقت پوشيده بماند(‏ یا

‏)از ادای گواهى(‏ روی برگردانيد،‏ پس بدون شک خداوند بر آنچه ميکنيد آگاه است.‏

﴾١٣٦﴿

ۛ مِن ق بْلُ‏

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ا مِنُوا بِاللَّهِ‏ و ر سُ‏ ولِهِ‏ و الْكِت ابِ‏ الَّذِي ن زَّل ع ل ىَٰ‏ ر سُ‏ ولِهِ‏ و الْكِت ابِ‏ الَّذِي اَنز ل

و م ن ي كْفُرْ‏ بِاللَّهِ‏ و م ل اُِك تِهِ‏ و كُتُبِهِ‏ و رُسُ‏ لِهِ‏ و الْي وْمِ‏ الْا خِ‏ رِ‏ ف ق دْ‏ ض لَّ‏ ض ل الًا ب عِيدًا

ای مؤمنان!‏ به خدا،‏ به پيامبرش و به كتابى كه با پيامبرش نازل گردانيده و ‏)نيز(‏ به كتابى كه پيش از این نازل

كرده است،‏ ‏)از صدق دل(‏ ایمان آرید.‏ و هر كسيکه از خدا،‏ فرشتگان او،‏ كتب او،‏ پيامبران او و روز آخرت انکار

ورزد،‏ واقعاً‏ بسيار زیاد گمراه شده است.‏

﴾١٣٧﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ا م نُوا ثُمَّ‏ ك ف رُوا ثُمَّ‏ ا م نُوا ثُمَّ‏ ك ف رُوا ثُمَّ‏ ازْد ادُوا كُفْرًا لَّمْ‏ ي كُنِ‏ اللَّهُ‏ لِي غْفِر ل هُمْ‏ و ل ا

لِي هْدِي هُمْ‏ س بِيلًا

كسانيکه ایمان آوردند باز كافر شدند،‏ و باز ‏)بار دیگر(‏ ایمان آوردند و باز ‏)هم(‏ كافر شدند،‏ و سپس به كفر ادامه

دادند،‏ خداوند هرگز ایشان را نمى آمرزد،‏ و هرگز ایشانرا براه ‏)راست(‏ هدایت نمى نماید.‏

﴾١٣٨﴿

ب شِّرِ‏ الْمُن افِقِين بِاَنَّ‏ ل هُمْ‏ ع ذ ابًا اَلِيمًا


به منافقان مژده بده بآنکه بدون شک برای شان عذابى دردناک است.‏

﴾١٣٩﴿

ج مِيعًا

الَّذِين ي تَّخِ‏ ذُون الْك افِرِين اَوْ‏ لِي اء مِن دُونِ‏ الْمُؤْمِنِين

ۛ

اَي بْت غُون عِند هُمُ‏ الْعِزَّة ف ا ‏ِنَّ‏ الْعِزَّة لِلَّهِ‏

آنهایيکه كافران را بعوض مسلمانان بحيث دوستان شان ميگيرند،‏ آیا از نزد شان عزت ميخواهند؟!‏ پس واقعاً‏

عزت به تمام و كمال از آن خداوند است.‏

ۛ

و ق دْ‏ ن زَّل ع ل يْكُمْ‏ فِي الْكِت ابِ‏ اَنْ‏ ا ‏ِذ ا س مِعْتُمْ‏ ا ي اتِ‏ اللَّهِ‏ يُكْف رُ‏ بِه ا و يُسْ‏ ت هْز اُ‏ بِه ا ف ل ا ت قْعُدُوا

م ع هُمْ‏ ح تَّىَٰ‏ ي خُ‏ وضُ‏ وا فِي ح دِيثٍ‏ غ يْرِ‏ ‏ِه ا ‏ِنَّكُمْ‏ ا ‏ِذًا مِّثْلُهُمْ‏ ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ج امِعُ‏ الْمُن افِقِين و الْك افِرِين

ۛ

﴾١٤٠﴿

فِي ج ه نَّم ج مِيعًا

واقعاً‏ ‏)پيش ازین(‏ بشما ‏)این حکم را(‏ در كتاب نازل كرده است كه هرگاه بشنوید كه از آیات خداوند انکار ميشود

و به آن تمسخر صورت ميگيرد،‏ پس با ایشان ‏)یعنى كسانيکه مرتکب این عمل ميشوند(‏ منشينيد،‏ تا اینکه به

سخنى دیگر بپردازند.‏ ‏)ورنه(‏ شما هم درین حال مثل ایشان هستيد.‏ حقا كه خداوند منافقان و كافران



در دروزخ جمع ميکند.‏

﴾١٤١﴿

الَّذِين ي ت ر بَّصُ‏ ون بِكُمْ‏ ف ا ‏ِن ك ان ل كُمْ‏ ف تْحٌ‏ مِّن

ن صِيبٌ‏ ق الُوا اَل مْ‏ ن سْ‏ ت حْوِذْ‏ ع ل يْكُمْ‏ و ن مْن عْكُم مِّن الْمُؤْمِنِين

ي جْع ل اللَّهُ‏ لِلْك افِرِين ع ل ى

الْمُؤْمِنِين س بِيلًا

ۛ

آنها مترصد شمایند؛ پس چون بشما پيروزیى از جانب خدا نصيب شد،‏ گفتند

برای كافران پيروزیى باشد،‏ ‏)منافقان به ایشان(‏ ميگویند

همه را

اللَّهِ‏ ق الُوا اَل مْ‏ ن كُن مَّع كُمْ‏ و ا ‏ِن ك ان لِلْك افِرِين

ف اللَّهُ‏ ي حْكُمُ‏ ب يْن كُمْ‏ ي وْم الْقِي ام ةِ‏

ۛ

«

آیا ما با شما نبویدم؟

»

«

آیا ما شما را ‏)به مبارزه در برابر مسلمانان(‏ سوق

نميدادیم؟!‏ ما بر شما ‏)در مقابله با مسلمانان(‏ باعث نبودیم و از شما در برابر مسلمانان دفاع نميکردیم؟!‏

خداوند در ميان شما در روز رستاخيز فيصله ميکند.‏ و خداوند هرگز برای كافران راهى ‏)یعنى تسلطى(‏ بر

مسلمانان قرار نميدهد.‏

﴾١٤٢﴿

ا ‏ِنَّ‏ الْمُن افِقِين يُخ ادِعُون اللَّه و هُو خ ادِعُهُمْ‏ و ا ‏ِذ ا ق امُوا ا ‏ِل ى الصَّ‏ ل اةِ‏ ق امُوا كُس ال ىَٰ‏ يُر اءُون

النَّاس و ل ا ي ذْكُرُون اللَّه ا ‏ِلَّا ق لِيلًا

بيگمان منافقان ‏)فکر ميکنند كه(‏ خدا را فریب ميدهند،‏ در حاليکه خداوند ایشانرا ‏)به شکلى(‏ فریب ‏)یعنى

مجازات(‏ ميدهد.‏ و چون به نماز برخيزند با كسالت بر مى خيزند،‏ به مردم نشان ميدهند ‏)یعنى ریاكاری

ميکنند(،‏ و خداوند را یاد نميکنند مگر اندكى.‏

﴾١٤٣﴿

مُّذ بْذ بِين ب يْن ذ ‏َٰلِك ل ا ا ‏ِل ىَٰ‏ ه ‏َٰؤُل اءِ‏ و ل ا ا ‏ِل ىَٰ‏ ه ‏َٰؤُل اءِ‏

ۛ

اما اگر

» پ س

و م ن يُضْ‏ لِلِ‏ اللَّهُ‏ ف ل ن ت جِ‏ د ل هُ‏ س بِيلًا

و ل ن


بين این و آن ‏)یعنى كفر و ایمان(‏ متردد اند،‏ و ‏)صميمى(‏ نيستند نى با این دسته و نى ‏)هم(‏ با آن دسته.‏

بيگمان كسى را كه خداوند گمراه ميکند برای او هرگز راهى نمى یابى.‏

﴾١٤٤﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ل ا ت تَّخِ‏ ذُوا الْك افِرِين اَوْ‏ لِي اء مِن دُونِ‏ الْمُؤْمِنِين

ع ل يْكُمْ‏ سُ‏ لْط انًا مُّبِينًا

ۛ

اَتُرِيدُون اَن ت جْع لُوا لِلَّ‏ ‏ِه

ای مؤمنان،‏ كافران را به جای مسلمانان دوست مگيرید.‏ آیا ميخواهيد تا در نزد خداوند الزام صریحى بر خود وارد

كنيد؟

﴾١٤٥﴿

ا ‏ِنَّ‏ الْمُن افِقِين فِي الدَّرْكِ‏ الْاَسْ‏ ف لِ‏ مِن النَّارِ‏ و ل ن ت جِ‏ د ل هُمْ‏ ن صِيرًا

حقا كه منافقين در طبقۀ زیرین آتش اند،‏ و تو هرگز برای شان مددگاری نمى یابى.‏

﴾١٤٦﴿

ا ‏ِلَّا الَّذِين ت ابُوا و اَصْ‏ ل حُوا و اعْت ص مُوا بِاللَّهِ‏ و اَخْ‏ ل صُ‏ وا دِين هُمْ‏ لِلَّهِ‏ ف اُول ‏َٰئِك م ع الْمُؤْمِنِين ‏ۛو س وْف

يُؤْتِ‏ اللَّهُ‏ الْمُؤْمِنِين اَجْرًا ع ظِيمًا

مگر آنانيکه توبه كردند،‏ خویشتن را به صالح آراسته ساختند،‏ و به ‏)دین(‏ خدا چنگ زدند،‏ و دین خویشرا برای

خدا خالص ساختند.‏ ‏)اگر چنين باشد(‏ پس ایشان با مسلمانان اند،‏ و خداوند بزودی برای مسلمانان پاداشى بزرگ

ميدهد.‏

﴾١٤٧﴿

مَّا ي فْع لُ‏ اللَّهُ‏ بِع ذ ابِكُمْ‏ ا ‏ِن ش ك رْتُمْ‏ و ا م نتُ‏ ‏ْم

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ ش اكِرًا ع لِيمًا

خدا به عذاب شما چه كار دارد اگر سپاسگذارید و ایمان آرید؟!‏ و خداوند ‏)در برابر اعمال شما(‏ شکر گزار و ‏)به

كارهای شما(‏ دانا است.‏

============================================================

============================================================

﴾١٤٨﴿

لَّا يُحِ‏ بُّ‏ اللَّهُ‏ الْج هْر بِالسُّ‏ وءِ‏ مِن الْقوْلِ‏ ا ‏ِلَّا م ن ظُلِم

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ س مِيعًا ع لِيمًا

خداوند دوست ندارد كه كسى بگونۀ آشکارا ‏)دیگری را(‏ به بدی یاد كند،‏ مگر شخصيکه به او ستم شده باشد،‏ و

خداوند شنوا ‏)و(‏ دانا است.‏

﴾١٤٩﴿

ا ‏ِن تُبْدُوا خ يْرًا اَوْ‏ تُخْ‏ فُوهُ‏ اَوْ‏ ت عْفُوا ع ن سُ‏ وءٍ‏ ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ك ان ع فُوًّا ق دِيرًا


است.‏

خواه عمل نيکو را آشکار سازید یا آنرا پنهان كنيد یا از بدی گذشت نمایيد،‏ بيگمان خداوند عفو كنندۀ توانا

﴾١٥٠﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ي كْفُرُون بِاللَّهِ‏ و رُسُ‏ لِهِ‏ و يُرِيدُون اَن يُف رِّقُوا ب يْن اللَّهِ‏ و رُسُ‏ لِهِ‏ و ي قُولُون نُؤْمِنُ‏ بِب عْ‏ ‏ٍض

و ن كْفُرُ‏ بِب عْضٍ‏ و يُرِيدُون اَن ي تَّخِ‏ ذُوا ب يْن ذ ‏َٰلِك س بِيلًا

بيگمان آنانيکه از خدا و پيامبران او انکار ميورزند،‏ ميخواهند بين خدا و پيامبران او به جدایى قایل شوند،‏

ميگویند

بگيرند.‏

«

ما به بعضى ایمان داریم و از برخى دیگر منکر هستيم،‏

»

﴾١٥١﴿

اُول ‏َٰئِك هُمُ‏ الْك افِرُون ح قًّا

ۛ

و اَعْت دْن ا لِلْك افِرِين ع ذ ابًا مُّهِينًا

و ميخواهند راهى را در وسط این ‏)دو راه(‏

حقا كه هم ایشان اند كافران ‏)واقعى(.‏ و ما برای كافران عذابى رسوا كننده آماده كرده ایم.‏

﴾١٥٢﴿

و الَّذِين ا م نُوا بِاللَّهِ‏ و رُسُ‏ لِهِ‏ و ل مْ‏ يُف رِّقُوا ب يْن اَح دٍ‏ مِّنْهُمْ‏ اُول ‏َٰئِك س وْف يُؤْ‏ تِيهِمْ‏ اُجُور هُ‏ ‏ْم ‏ۛو ك ان

اللَّهُ‏ غ فُورًا رَّحِ‏ يمًا

و برای كسانيکه به خداوند و پيامبران او ایمان دارند و در بين هيچ یک از پيامبران فرق نمى گذارند،‏ اینهایند كه

خداوند به زودی پاداش شانرا ميدهد.‏ خداوند آمرزگار ‏)و(‏ مهربان است.‏

﴾١٥٣﴿

ي سْ‏ اَلُك اَهْلُ‏ الْكِت ابِ‏ اَن تُن زِّل ع ل يْهِمْ‏ كِت ابًا مِّن السَّ‏ م اءِ‏

ف ق الُوا اَرِن ا اللَّه ج هْر ةً‏ ف اَخ ذ تْهُمُ‏ الصَّ‏ اعِق ةُ‏ بِظُلْمِهِ‏ ‏ْم

الْب يِّن اتُ‏ ف ع ف وْن ا ع ن ذ ‏َٰلِك

ۛ

ۛ

ۛ

و ا ت يْن ا مُوس ىَٰ‏ سُ‏ لْط انًا مُّبِينًا

ف ق دْ‏ س اَلُوا مُوس ىَٰ‏ اَكْب ر مِن ذ ‏َٰلِك

ثُمَّ‏ اتَّخ ذُوا الْعِجْل مِن ب عْدِ‏ م ا ج اء تْهُمُ‏

اهل كتاب از تو ميخواهند تا برای ایشان كتابى از آسمان ‏)بيکبارگى(‏ فرود آری.‏ واقعاً‏ ایشان از موسى خواهان

معجزه ای ازین ‏)هم(‏ بزرگتر شده گفتند « خداوند را بگونۀ آشکار بما بنمایان.‏

»

پس ایشانرا به سبب ‏)این(‏ ستم

شان صاعقه گرفت.‏ بعد از آن كه برای شان معجزه های روشن آمده بود،‏ گوساله را ‏)به خدایى(‏ گرفتند.‏ با این

‏)هم(‏ از این ‏)گناه(‏ آنها را عفو كردیم.‏ و به موسى غلبۀ آشکاری دادیم.‏

﴾١٥٤﴿

و ر ف عْن ا ف وْق هُمُ‏ الطُّور بِمِيث اقِهِمْ‏ و قُلْن ا ل هُمُ‏ ادْخُلُوا الْب اب سُ‏ جَّدًا و قُلْن ا ل هُمْ‏ ل ا ت عْدُوا فِي

السَّ‏ بْتِ‏ و اَخ ذْن ا مِنْهُم مِّيث اقًا غ لِيظًا

و برای گرفتن عهد شان،‏ ‏)كوه(‏ طور را بر سر شان باال كردیم.‏ و به ایشان گفتيم

و به ایشان گفتيم

«

به دروازه با فروتنى درآیيد،‏

»

«

در روز شنبه تجاوز نورزید.‏

»

﴾١٥٥﴿

ۛ غُلْفٌ‏

و از ایشان پيمانى استوار و جدی گرفتيم.‏

ف بِم ا ن قْضِهِم مِّيث اق هُمْ‏ و كُفْرِهِم بِا ي اتِ‏ اللَّهِ‏ و ق تْلِهِمُ‏ الْاَنبِي اء بِغ يْرِ‏ ح قٍّ‏ و ق وْلِهِمْ‏ قُلُوبُن ا

ب لْ‏ ط ب ع اللَّهُ‏ ع ل يْه ا بِكُفْرِهِمْ‏ ف ل ا يُؤْمِنُون ا ‏ِلَّا ق لِيلًا


« شان

ایشان به سبب شکستن پيمان استوار خویش و انکار خویش از آیات خدا و كشتن پيامبران بناحق و این گفتۀ

دلهای ما غالف است،‏

ایشان ایمان نمى آورند.‏

»

﴾١٥٦﴿

بلکه خداوند بر دلهای شان به سبب كفر شان مهر نهاد،‏ ازین رو جز عدۀ كمى از

و بِكُفْرِهِمْ‏ و ق وْ‏ لِهِمْ‏ ع ل ىَٰ‏ م رْي م بُهْت انًا ع ظِيمًا

و ‏)نيز(‏ به سبب كفر شان و گفتۀ شان آن تهمت بزرگى را كه به مریم بستند.‏

﴾١٥٧﴿

ل هُمْ‏

ي قِينًا

ۛ

و ق وْ‏ لِهِمْ‏ ا ‏ِنَّا ق ت لْن ا الْم سِ‏ يح عِيس ى ابْن مرْي م ر سُ‏ ول اللَّهِ‏ و م ا ق ت لُوهُ‏ و م ا ص ل بُوهُ‏ و ل ‏َٰكِن شُ‏ بِّه

و گفتۀ ایشان كه

و ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين اخْ‏ ت ل فُوا فِيهِ‏ ل فِي ش كٍّ‏ مِّنْهُ‏

ۛ

م ا ل هُم بِهِ‏ مِنْ‏ عِلْمٍ‏ ا ‏ِلَّا اتِّب اع الظَّنِّ‏

ۛ

«

ما بدون شک مسيح پسر مریم – پيامبر خدا

» را كشتيم،‏ –

و م ا ق ت لُوهُ‏

در حاليکه ایشان هرگز او را

نکشتند و نه ‏)هم(‏ او را بدار زدند.‏ بلکه برایشان ‏)امر(‏ مشتبه شد،‏ و حقا كسانيکه در بارۀ او اختالف ورزیده اند،‏ از

آن در شک اند،‏ كه در زمينه هرگز علمى ندارند مگر پيروی گمان.‏ و به یقين او را نکشتند.‏

﴾١٥٨﴿

ب ل رَّف ع هُ‏ اللَّهُ‏ ا ‏ِل يْهِ‏

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ ع زِيزًا ح كِيمًا

بلکه خداوند او را بسوی خود باال برد،‏ و خداوند صاحب قدرت منيع ‏)و(‏ با حکمت است.‏

﴾١٥٩﴿

و ا ‏ِن مِّنْ‏ اَهْلِ‏ الْكِت ابِ‏ ا ‏ِلَّا ل يُؤْمِن نَّ‏ بِهِ‏ ق بْل م وْ‏ تِهِ‏

ۛ

و ي وْم الْقِي ام ةِ‏ ي كُونُ‏ ع ل يْهِمْ‏ ش هِيدًا

و واقعاً‏ از اهل كتاب هيچ كس نيست مگر اینکه به او پيش از مرگش ایمان مى آورد،‏ و او در روز رستاخيز بر

ایشان گواه ميباشد.‏

﴾١٦٠﴿

ف بِظُلْمٍ‏ مِّن الَّذِين ه ادُوا ح رَّمْن ا ع ل يْهِمْ‏ ط يِّب اتٍ‏ اُحِ‏ لَّتْ‏ ل هُمْ‏ و بِص دِّهِمْ‏ ع ن س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ ك ثِيرًا

پس به سبب ‏)این همه(‏ ظلم یهودیان،‏ ما بر ایشان چيزهای پاكيزه ای را كه به ایشان حالل گردانيده شده بود

حرام ساختيم،‏ و به سببيکه ایشان ‏)تعداد(‏ بسياری را از راه خدا منع ميکردند.‏

﴾١٦١﴿

اَلِيمًا

و اَخْ‏ ذِهِمُ‏ الرِّب ا و ق دْ‏ نُهُوا ع نْهُ‏ و اَكْلِهِمْ‏ اَمْو ال النَّاسِ‏ بِالْب اطِ‏ ‏ِل

ۛ

و اَعْت دْن ا لِلْك افِرِين مِنْهُمْ‏ ع ذ ابًا

و به سبب سودخواری ایشان،‏ در حاليکه از آن منع شده بودند،‏ و به سبب اینکه ایشان مال مردم را به ناحق

ميخوردند،‏ ما برای آنعدۀ ایشان كه كافر شدند،‏ عذابى دردناک را آماده ساخته ایم.‏

﴾١٦٢﴿

‏َٰكِنِ‏ الرَّاسِ‏ خُ‏ ون فِي الْعِلْمِ‏ مِنْهُمْ‏ و الْمُؤْمِنُون يُؤْمِنُون بِم ا اُنزِل ا ‏ِل يْك و م ا اُنزِل مِن

لَّ‏

ق بْلِك ‏ۛو الْمُقِيمِين الصَّ‏ ل اة

ع ظِيمًا

ۛ

و الْمُؤْتُون الزَّك اة و الْمُؤْمِنُون بِاللَّهِ‏ و الْي وْمِ‏ الْا خِ‏ رِ‏ اُول ‏َٰئِك س نُؤْ‏ تِيهِمْ‏ اَجْرًا


مگر كسانى از ایشان كه از علمى استوار برخوردارند،‏ و مؤمنان بآنچه به تو فرستاده شده و آنچه پيش از تو فرو

فرستاده شده بود ایمان دارند،‏ و آنهایى كه نماز را به تمام و كمال اداء ميکنند و زكوٰت را مى پردازند و به خدا و

روز آخرت ایمان دارند،‏ هم ایشانند كه به آنها بزودی پاداشى بزرگ مى دهيم.‏

﴾١٦٣﴿

ا ‏ِنَّا اَوْح يْن ا ا ‏ِل يْك ك م ا اَوْح يْن ا ا ‏ِل ىَٰ‏ نُوحٍ‏ و النَّبِيِّين مِن ب عْدِهِ‏

ۛ

و ا ‏ِسْ‏ ح اق و ي عْقُوب و الْاَسْ‏ ب اطِ‏ و عِيس ىَٰ‏ و اَيُّوب و يُونُس و ه ارُون و سُ‏ ل يْم ان

و اَوْح يْن ا ا ‏ِل ىَٰ‏ ا ‏ِبْر اهِيم و ا ‏ِسْ‏ م اعِيل

و ا ت يْن ا د اوُود ز بُورًا ۛ

حقا كه ما بسوی تو وحى فرستادیم،‏ طوریکه بسوی نوح و پيامبران بعد از او وحى فرستادیم،‏ و بسوی ابراهيم،‏

اسحق،‏ یعقوب و اوالدۀ ‏)وی(،‏ و به عيسى،‏ ایوب،‏ یونس،‏ هارون و سليمان وحى فرستادیم،‏ و به داؤد زبور را

دادیم.‏

﴾١٦٤﴿

ت كْلِيمًا

و رُسُ‏ لًا ق دْ‏ ق ص صْ‏ ن اهُمْ‏ ع ل يْك مِن ق بْلُ‏ و رُسُ‏ لًا لَّمْ‏ ن قْصُ‏ صْ‏ هُمْ‏ ع ل يْك

و ك لَّم اللَّهُ‏ مُوس ىَٰ‏ ۛ

پيامبرانى كه پيش ازین برای تو داستان شانرا گفتيم و پيامبرانى كه داستان شانرا به تو نگفته ایم،‏ و خداوند با

موسى سخن زد.‏

﴾١٦٥﴿

ح كِيمًا

رُّسُ‏ لًا مُّب شِّرِين و مُنذِرِين لِئ لَّا ي كُون لِلنَّاسِ‏ ع ل ى اللَّهِ‏ حُجَّةٌ‏ ب عْد الرُّسُ‏ لِ‏

و ك ان اللَّهُ‏ ع زِيزًا ۛ

پيامبرانى ‏)هم(‏ مژدگانى دهنده ‏)هم(‏ بيم دهنده،‏ تا برای مردم بعد از ارسال پيامبران دليلى بر خداوند نباشد،‏ و

خداوند صاحب قدرت منيع ‏)و(‏ باحکمت است.‏

﴾١٦٦﴿

‏َٰكِنِ‏ اللَّهُ‏ ي شْ‏ ه دُ‏ بِم ا اَنز ل ا ‏ِل يْك

لَّ‏

ۛ اَنز ل هُ‏ بِعِلْمِهِ‏ ۛ

و الْم ل اُِك ةُ‏ ي شْ‏ ه دُون

ۛ

و ك ف ىَٰ‏ بِاللَّهِ‏ ش هِيدًا

مگر خداوند گواهى ميدهد برینکه آنچه را بسوی تو فرو فرستاده آنرا بعلم خود نازل كرده است،‏ و فرشتگان ‏)نيز(‏

گواهى ميدهند،‏ و خداوند برای گواهى بسنده است.‏

﴾١٦٧﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ك ف رُوا و ص دُّوا ع ن س بِيلِ‏ اللَّهِ‏ ق دْ‏ ض لُّوا ض ل الًا ب عِيدًا

حقا آنهایيکه كافر شدند و ‏)مردم را(‏ از راه خدا بازداشتند،‏ بدون شک به گمراهى دور و درازی گرفتار شدند.‏

﴾١٦٨﴿

ا ‏ِنَّ‏ الَّذِين ك ف رُوا و ظ ل مُوا ل مْ‏ ي كُنِ‏ اللَّهُ‏ لِي غْفِر ل هُمْ‏ و ل ا لِي هْدِي هُمْ‏ ط رِيقًا

واقعاً‏ آنهایيکه كافر شدند و ستم نمودند،‏ هرگز خداوند آنها را نمى آمرزد،‏ و نه هم ایشانرا به راهى هدایت ميکند.‏

﴾١٦٩﴿

ا ‏ِلَّا ط رِيق ج هنَّم خ الِدِين فِيه ا اَب دًا

ۛ

و ك ان ذ ‏َٰلِك ع ل ى اللَّهِ‏ ي سِ‏ يرًا

مگر براه دوزخ،‏ كه در آن جا برای هميش بسر ميبرند،‏ و این ‏)كار(‏ بر خداوند آسان است.‏


﴿١٧٠﴾ ي ا اَيُّه ا النَّاسُ‏ ق دْ‏ ج اء كُمُ‏ الرَّسُ‏ ولُ‏ بِالْح قِّ‏ مِن رَّبِّكُمْ‏ ف ا مِنُوا خ يْرًا لَّكُ‏ ‏ْم ۛ

م ا فِي السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏

ۛ

و ك ان اللَّهُ‏ ع لِيمًا ح كِيمًا

و ا ‏ِن ت كْفُرُوا ف ا ‏ِنَّ‏ لِلَّهِ‏

ای مردم،‏ بيگمان پيامبر برای شما براستى از جانب پروردگار شما آمده است،‏ پس ‏)به او(‏ ایمان بياورید.‏ ‏)این

كار(‏ برای شما خير است.‏ اما اگر كافر شوید،‏ پس بيگمان آنچه در آسمانها و زمين است از آن خداست،‏ و خداوند

دانا ‏)و(‏ باحکمت است.‏

ي ا اَهْل الْكِت ابِ‏ ل ا ت غْلُوا فِي دِينِكُمْ‏ و ل ا ت قُولُوا ع ل ى اللَّهِ‏ ا ‏ِلَّا الْح قَّ‏ ا ‏ِنَّم ا الْم سِ‏ يحُ‏ عِيس ى

ابْنُ‏ م رْي م ر سُ‏ ولُ‏ اللَّهِ‏ و ك لِم تُهُ‏ اَلْقاه ا ا ‏ِل ىَٰ‏ م رْي م و رُوحٌ‏ مِّنْ‏ ‏ُه ف ا مِنُوا بِاللَّهِ‏ و رُسُ‏ لِهِ‏ و ل ا ت قُولُوا

ث ل اث ةٌ‏ انت هُوا خ يْرًا لَّكُمْ‏ ا ‏ِنَّم ا اللَّهُ‏ ا ‏ِل ‏َٰهٌ‏ و احِ‏ دٌ‏ سُ‏ بْح ان هُ‏ اَن ي كُون ل هُ‏ و ل دٌ‏ لَّهُ‏ م ا فِي

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

ۛ

﴾١٧١﴿

السَّ‏ م او اتِ‏ و م ا فِي الْاَرْضِ‏

و ك فىَٰ‏ بِاللَّهِ‏ و كِيلًا ۛ

ای اهل كتاب،‏ در دین خود غلو }۱{ مکنيد،‏ و در شأن خدا جز حق ‏)چيزی دیگر(‏ مگویيد.‏ واقعيت امر اینست

كه ميسح پسر مریم پيامبر خدا و كلمۀ اوست كه او را بمریم القاء كرده و روحى است از او،‏ پس به خداوند و

پيامبران او ایمان آرید و مگویيد كه ‏)خدا(‏ سه است.‏ از این خودداری كنيد و به خير شما است.‏ بيگمان خداوند

خدای یکتا است،‏ پاک است ازینکه او را فرزندی باشد.‏ هر آنچه در آسمانها و زمين است از آن اوست.‏ و خداوند

در كارسازی بسنده است.‏

}۱{ افراط ؛

﴾١٧٢﴿

لَّن ي سْ‏ ت نكِف الْم سِ‏ يحُ‏ اَن ي كُون ع بْدًا

عِب اد تِهِ‏ و ي سْ‏ ت كْبِرْ‏ ف س ي حْشُرُهُمْ‏ ا ‏ِل يْهِ‏ ج مِيعًا

لِّلَّهِ‏ و ل ا الْم ل اُِك ةُ‏ الْمُق رَّبُون

ۛ

و م ن ي سْ‏ ت نكِفْ‏ ع نْ‏

عيسى ازینکه بندۀ خدا باشد سرپيچى نداشت،‏ و نه هم فرشتگان مقرب ‏)ازین سرپيچى دارند(.‏ كسانيکه از

بندگى خدا سرپيچى كردند و سركشى ورزیدند،‏ پس خداوند همۀ ایشان را بزودی بسوی خود جمع ميکند.‏

﴾١٧٣﴿

ف اَمَّا الَّذِين ا م نُوا و ع مِلُوا الصَّ‏ الِح اتِ‏ ف يُو فِّيهِمْ‏ اُجُور هُمْ‏ و ي زِيدُهُم مِّن ف ضْ‏ لِهِ‏

ۛ

اسْ‏ ت نك فُوا و اسْ‏ ت كْب رُوا ف يُع ذِّبُهُمْ‏ ع ذ ابًا اَلِيمًا ول ا ي جِ‏ دُون ل هُم مِّن دُونِ‏ اللَّهِ‏ و لِيًّا و ل ا ن صِيرًا

و اَمَّا الَّذِين

اما كسانيکه ایمان آوردند و اعمال نيکو انجام دادند،‏ پس خداوند مزد شانرا كامل ميدهد و به ایشان از فضل خود

مى افزاید.‏ اما كسانى كه سرپيچى كردند و سركشى ورزیدند،‏ پس خداوند ایشانرا به عذابى دردناک مجازات

ميکند،‏ و جز خدا برای خود حامى و مددگاری نمى یابند.‏

﴾١٧٤﴿

ي ا اَيُّه ا النَّاسُ‏ ق دْ‏ ج اء كُم بُرْه انٌ‏ مِّن رَّبِّكُمْ‏ و اَنز لْن ا ا ‏ِل يْكُمْ‏ نُورًا مُّبِينًا

ای مردم،‏ به تحقيق بشما حجتى از جانب پروردگار شما آمده است،‏ و به سوی شما روشنایى آشکاری را

فرستادیم.‏


﴿١٧٥﴾ ف اَمَّا الَّذِين ا م نُوا بِاللَّهِ‏ و اعْت ص مُوا بِهِ‏ ف س يُدْخِ‏ لُهُمْ‏ فِي ر حْم ةٍ‏ مِّنْهُ‏ و ف ضْ‏ لٍ‏ و ي هْدِيهِمْ‏ ا ‏ِل يْهِ‏ صِر اطًا

مُّسْ‏ ت قِيمًا

پس آنانيکه به خداوند ایمان آوردند و به ‏)كتاب(‏ او چنگ زدند،‏ بزودی خداوند ایشان را مشمول مرحمتى از

جانب خویش و مهربانيى ميسازد،‏ و ایشان را به سوی خود براه راست هدایت ميکند.‏

﴾١٧٦﴿

م ا ت ر ك

ي سْ‏ ت فْتُون ك قُلِ‏ اللَّهُ‏ يُفْتِيكُمْ‏ فِي الْك ل ال ةِ‏

ۛ

ۛ

و هُو ي رِثُه ا ا ‏ِن لَّمْ‏ يكُن لَّه ا و ل ‏ٌد

ۛ

ا ‏ِخْ‏ و ةً‏ رِّج الًا و نِس اءً‏ ف لِلذَّك رِ‏ مِثْلُ‏ ح ظِّ‏ الْاُنث ي يْنِ‏

ع لِيمٌ‏

از تو فتویٰ‏ ميخواهند،‏ بگوی

ا ‏ِنِ‏ امْرُؤٌ‏ ه ل ك ل يْس ل هُ‏ و ل دٌ‏ و ل هُ‏ اُخْ‏ تٌ‏ ف ل ه ا نِصْ‏ فُ‏

ف ا ‏ِن ك ان ت ا اثْن ت يْنِ‏ ف ل هُم ا الثُّلُث انِ‏ مِمَّا ت ر ك

ۛ

ۛ

يُب يِّنُ‏ اللَّهُ‏ ل كُمْ‏ اَن ت ضِلُّوا

ۛ

«

و ا ‏ِن ك انُوا

و اللَّهُ‏ بِكُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏

خداوند بشما در بارۀ كالله ‏)چنين(‏ حکم ميکند:‏ اگر مردی بميرد ‏)و(‏ از خود

فرزندی باقى نگذارد،‏ و ‏)صرف(‏ از او خواهری بماند،‏ برای او نيمۀ ميراث است.‏ و او ‏)یعنى برادر(‏ از خواهر خویش

ارث مى برد اگر از آن ‏)یعنى خواهر(‏ فرزندی نمانده باشد.‏ اگر دو خواهر باشند،‏ ایشان دو ثلث ميراث را ‏)مشتركاً(‏

ميگيرند.‏ اگر برادران و خواهرانى باشند،‏ مرد دو برابر حصۀ زن را ميگيرد.‏ ‏)و بدین ترتيب(‏ خداوند بشما ‏)احکام(‏

ميراث را(‏ روشن ميسازد تا گمراه نشوید.‏ و خداوند بهمه چيزها دانا است.‏

»

==================================================================

)۵( سوره

المائده:‏

مدنى و دارای )۱۲۰( آیه است و به معنى ‏)سفره و دسترخوان غذا(‏ ميباشد.‏ این سوره را به سبب آنکه دربر

گيرنده داستان مائده است به این نام یاد گردیده است و بنامهای ‏»عقود«‏ و سوره ‏»منقذه«‏ نيز ناميده مى

شود.‏

﴾١﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا اَوْفُوا بِالْعُقُودِ‏

الصَّ‏ يْدِ‏ و اَنتُمْ‏ حُرُمٌ‏

بِسْ‏ مِ‏ ٱللَّهِ‏ ٱلرَّحْم َٰنِ‏ ٱلرَّحِ‏ يمِ‏

ۛ

ۛ

بنام خداوند بى اندازه مهربان،‏ نهایت بارحم.‏

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ي حْكُمُ‏ م ا يُرِيدُ‏

اُحِ‏ لَّتْ‏ ل كُم ب هِيم ةُ‏ الْاَنْع امِ‏ ا ‏ِلَّا م ا يُتْل ىَٰ‏ ع ل يْكُمْ‏ غ يْر مُحِ‏ لِّي


﴾٢﴿

ای مؤمنان به ‏)تمام(‏ تعهدات وقا كنيد.‏ برای شما ‏)گوشت(‏ تمام حيواناتِ‏ چهارپا حالل گردانيده شده است،‏ مگر

آنچه بشما خوانده ميشود،‏ اما هنگاميکه در ‏)حرم یا در لباس(‏ احرام هستيد،‏ شکار ‏)حيوانات(‏ بشما حالل نيست.‏

به تحقيق كه خداوند آنچه بخواهد حکم ميکند.‏

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ل ا تُحِ‏ لُّوا ش ع اُِر اللَّهِ‏ و ل ا الشَّهْر الْح ر ام و ل ا الْه دْي و ل ا الْق ل اُِد و ل ا ا مِّين

الْب يْت الْح ر ام ي بْت غُون ف ضْ‏ لًا مِّن رَّبِّهِمْ‏ و رِضْ‏ و انًا

ق وْمٍ‏ اَن ص دُّوكُمْ‏ ع نِ‏ الْم سْ‏ جِ‏ دِ‏ الْح ر امِ‏ اَن ت عْت دُوا

ۛ

و ا ‏ِذ ا ح ل لْتُمْ‏ ف اصْ‏ ط ادُوا

ۛ

ۛ

و ت ع او نُوا ع ل ى الْبِرِّ‏ و التَّقْو ىَٰ‏

و ل ا ي جْرِم نَّكُمْ‏ ش ن ا نُ‏

و ل ا ت ع او نُوا ع ل ى ۛ

ۛ

الْا ‏ِثْمِ‏ و الْعُدْو انِ‏ ۛ

و اتَّقُوا اللَّه

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه ش دِيدُ‏ الْعِق ا ‏ِب

ای مؤمنان به شعایر خدا بى حرمتى مکنيد و نه هم به ماه حرام،‏ نه به هدی و نه هم به ‏)حيوانات(‏ دارای قالده،‏

و نه هم به آنهایى كه قصد بيت الحرام كرده اند تا فضل و خوشنودی پروردگار خود را بجویند.‏ و هنگاميکه از

‏)حرم و(‏ لباس احرام بيرون شدید،‏ شکار كرده ميتوانيد.‏ دشمنى گروهى كه شما را از مسجدالحرام بازداشته اند،‏

شما را بر آن ندارد كه تجاوز كنيد.‏ بر نيکوكاری و پرهيزگاری ‏)یکدیگر را(‏ كمک كنيد و در گناه و ظلم كمک

ننمایيد.‏ از خدا بترسيد.‏ به تحقيق كه خداوند سخت عذاب كننده است.‏

﴿٣﴾ حُرِّم تْ‏ ع ل يْكُمُ‏ الْم يْت ةُ‏ والدَّمُ‏ و ل حْمُ‏ الْخِ‏ نزِيرِ‏ و م ا اُهِلَّ‏ لِغ يْرِ‏ اللَّهِ‏ بِهِ‏ و الْمُنْخ نِق ةُ‏ و الْم وْقُوذ ‏ُة

و الْمُت ر دِّي ةُ‏ و النَّطِيح ةُ‏ و م ا اَك ل السَّ‏ بُعُ‏ ا ‏ِلَّا م ا ذ كَّيْتُمْ‏ و م ا ذُبِح ع ل ى النُّصُ‏ بِ‏ و اَن ت سْ‏ ت قْسِ‏ مُوا

ۛ ذ ‏َٰلِكُمْ‏ فِسْ‏ ‏ٌق ۛ بِالْاَزْل امِ‏

الْي وْم ي ئِس الَّذِين ك ف رُوا مِن دِينِكُمْ‏ ف ل ا ت خْ‏ ش وْهُمْ‏ و اخْ‏ ش وْنِ‏

اَكْم لْتُ‏ ل كُمْ‏ دِين كُمْ‏ و اَتْم مْتُ‏ ع ل يْكُمْ‏ نِعْم تِي و ر ضِيتُ‏ ل كُمُ‏ الْا ‏ِسْ‏ ل ام دِينًا

ۛ

ۛ

الْي وْم

ف م نِ‏ اضْ‏ طُرَّ‏ فِي

م خْ‏ م ص ةٍ‏ غ يْر مُت ج انِفٍ‏ لِّا ‏ِثْ‏ ‏ٍم ۛ

ف ا ‏ِنَّ‏ اللَّه غ فُورٌ‏ رَّحِ‏ يمٌ‏

بر شما ‏)گوشتِ‏ حيوانِ(‏ خود مرده،‏ خون،‏ گوشت خوک،‏ و آنچه را در وقت ذبح نام غيرِ‏ خدا بر آن گرفته شود،‏ و

آنچه به اثر خفه كردن مرده باشد،‏ یا باثر ضربۀ شدید یا باثر سرنگون شدن ‏)از جای بلند(‏ كشته شده باشد،‏ یا

باثر شاخ زدن ‏)حيوان دیگر(‏ مرده باشد،‏ و آنچه را حيوانى درنده خورده باشد حرام گردانيده شده است،‏ مگر آنکه

آنرا ذبح كرده باشيد.‏ و ‏)نيز(‏ آنچه بر سنگ های نصب شده ‏)برای قربانى بتان(‏ ذبح كرده ميشود،‏ و آنچه را

بوسيلۀ تيرهای بخت آزمایى تقسيم ميکنيد،‏ ‏)هر یک از(‏ این ‏)اعمال(‏ فسق است.‏ امروز كافران ‏)از بازگشت شما(‏

از دین شما مأیوس شدند،‏ لذا از ایشان مترسيد و از من بترسيد.‏ امروز برای شما دین شما را كامل نمودم،‏ و

نعمت خود را بر شما تمام كردم،‏ و اسالم را برای شما ‏)بحيث(‏ دین برگزیدم.‏ اما اگر باثر گرسنگى شدید ناچار

شوید،‏ در حاليکه تمایل به انجام گناه نداشته باشيد،‏ پس خداوند بدون شک آمرزگار ‏)و(‏ مهربان است.‏


﴿٤﴾ ي سْ‏ اَلُون ك م اذ ا اُحِ‏ لَّ‏ ل هُمْ‏

تُع لِّمُون هُنَّ‏ مِمَّا ع لَّم كُمُ‏ اللَّهُ‏

ۛ

قُلْ‏ اُحِ‏ لَّ‏ ل كُمُ‏ الطَّيِّب اتُ‏

ۛ

ۛ

و م ا ع لَّمْتُم مِّن الْج و ارِحِ‏ مُك لِّبِين

ف كُلُوا مِمَّا اَمْس كْن ع ل يْكُمْ‏ و اذْكُرُوا اسْ‏ م اللَّهِ‏ ع ل يْ‏ ‏ِه

و اتَّقُوا ۛ

اللَّه

‏ۛا ‏ِنَّ‏ اللَّه س رِيعُ‏ الْحِ‏ س ابِ‏

از تو ميپرسند برای شان چه چيز حالل شده است؟ بگو

«

برای شما هر ‏)چيز(‏ خوب و پاكيزه حالل شده است،‏ و

آنچه را به حيوانات تربيه شدۀ شکاری خود آموخته اید،‏ از آنچه خداوند بشما آموخته است.‏ پس هر چيزی را كه

آنها برای شما ميگيرند بخورید و نام خدا را بر آن یاد كنيد.‏ و از خداوند بترسيد،‏ به تحقيق كه خداوند در حساب

گرفتن سریع است.‏

»

﴾٥﴿

الْي وْم اُحِ‏ لَّ‏ ل كُمُ‏ الطَّيِّب اتُ‏

ۛ

و ط ع امُ‏ الَّذِين اُوتُوا الْكِت اب حِ‏ لٌّ‏ لَّكُمْ‏ و ط ع امُكُمْ‏ حِ‏ ‏ٌّل

لَّهُمْ‏ ‏ۛو الْمُحْص ن اتُ‏ مِن الْمُؤْمِن اتِ‏ و الْمُحْص ن اتُ‏ مِن الَّذِين اُوتُوا الْكِت اب مِن ق بْلِكُمْ‏ ا ‏ِذ ا ا ت يْتُمُوهُنَّ‏

اُجُور هُنَّ‏ مُحْصِنِين غ يْر مُس افِحِ‏ ين و ل ا مُتَّخِ‏ ذِي اَخْ‏ د انٍ‏

و هُو فِي الْا خِ‏ ر ةِ‏ مِن الْخ اسِ‏ رِين

ۛ

﴾٦﴿

و من ي كْفُرْ‏ بِالْا ‏ِيم انِ‏ ف ق دْ‏ ح بِط ع م لُ‏ ‏ُه

امروز ‏)همه(‏ چيزهای خوب و پاكيزه برای شما حالل شد،‏ و طعام اهل كتاب برای شما حالل است و طعام شما

برای ایشان حالل است.‏ ‏)نکاح(‏ زنان پاكدامن مسلمان و زنان پاكدامن اهل كتاب پيشين برای شما حالل است.‏

در صورتيکه به ایشان مهر مقررۀ ایشان را بدهيد.‏ پاكدامن باشيد،‏ مرتکب فحشاء نشوید و نه ‏)هم(‏ دوست پنهانى

‏)نامشروع(‏ گيرید.‏ و كسيکه از ‏)چيزهایى كه باید به آن(‏ ایمان ‏)آورده شود(‏ منکر گردد بيگمان عمل او حبطه

گردیده است،‏ و او در آخرت از زیانکاران است.‏

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا ا ‏ِذ ا قُمْتُمْ‏ ا ‏ِل ى الصَّ‏ ل اةِ‏ ف اغْسِ‏ لُوا وُجُوه كُمْ‏ و اَيْدِي كُمْ‏ ا ‏ِل ى الْم ر افِقِ‏ و امْس حُوا

ۛ

بِرُءُوسِ‏ كُمْ‏ و اَرْجُل كُمْ‏ ا ‏ِل ى الْك عْب يْنِ‏ ۛ

و ا ‏ِن كُنتُمْ‏ جُنُبًا ف اطَّهَّرُوا

و ا ‏ِن كُنتُم مَّرْض ىَٰ‏ اَوْ‏ ع ل ىَٰ‏ س ف رٍ‏ اَ‏ ‏ْو

ج اء اَح دٌ‏ مِّنكُم مِّن الْغ اُِطِ‏ اَوْ‏ ل ام سْ‏ تُمُ‏ النِّس اء ف ل مْ‏ ت جِ‏ دُوا م اءً‏ ف ت ي مَّمُوا ص عِيدًا ط يِّبًا ف امْس حُوا

بِوُجُوهِكُمْ‏ و اَيْدِيكُم مِّنْهُ‏ ۛ

ع ل يْكُمْ‏ ل ع لَّكُمْ‏ ت شْ‏ كُرُون

م ا يُرِيدُ‏ اللَّهُ‏ لِي جْع ل ع ل يْكُم مِّنْ‏ ح ر جٍ‏ و ل ‏َٰكِن يُرِيدُ‏ لِيُط هِّر كُمْ‏ و لِيُتِمَّ‏ نِعْم ت ‏ُه

ای مؤمنان،‏ وقتيکه برای نماز آمادگى ميگيرید،‏ روها و دستهای خود را تا آرنج ها بشویيد،‏ سر خود را مسح كنيد

و پاهای خود را تا شتالنگ ها ‏)بشویيد(.‏ اگر جنب باشيد خود را خوب پاک كنيد ‏)یعنى غسل كنيد(.‏ اما اگر

مریض یا به سفر باشيد،‏ یا كسى از شما از قضای حاجت بياید،‏ یا به زنان نزدیک شده باشيد،‏ و آب نيابيد پس

قصد خاک پاک كنيد ‏)یعنى تيمم نمایيد(،‏ و با آن روها و دستهای خود را مسح كنيد.‏ خداوند نميخواهد بشما


﴾٧﴿

حرجى عاید كند،‏ بلکه ميخواهد تا شما را پاک گرداند و نعمت خود را بر شما كامل گرداند،‏ تا باشد كه سپاسگزار

شوید.‏

و اذْكُرُوا نِعْم ة اللَّهِ‏ ع ل يْكُمْ‏ و مِيث اق هُ‏ الَّذِي و اث ق كُم بِهِ‏ ا ‏ِذْ‏ قُلْتُمْ‏ س مِعْن ا و اَط عْن ا

اللَّه ع لِيمٌ‏ بِذ اتِ‏ الصُّ‏ دُورِ‏

و اتَّقُوا اللَّه ‏ۛا ‏ِنَّ‏ ۛ

نعمت خدا را بر خود بياد آرید،‏ و ‏)نيز(‏ پيمان استواری را كه شما را به آن متعهد ساخته است؛ آنگاه كه گفتيد

شنيدیم و فرمان بردیم.‏

«

»

﴾٨﴿

ت عْدِلُوا

و از خدا بترسيد حقا كه خداوند به درون سينه ها آگاه است.‏

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا كُونُوا ق وَّامِين لِلَّهِ‏ شُ‏ هد اء بِالْقِسْ‏ ‏ِط

ۛ

ۛ

اعْدِلُوا هُو اَقْر بُ‏ لِلتَّقْو ىَٰ‏

ۛ و اتَّقُوا اللَّه ۛ

﴾٩﴿

و ل ا ي جْرِم نَّكُمْ‏ ش ن ا نُ‏ ق وْمٍ‏ ع ل ىَٰ‏ اَلَّا

ا ‏ِنَّ‏ اللَّه خ بِيرٌ‏ بِم ا ت عْم لُون

ای مؤمنان،‏ در راه خدا استوار باشيد،‏ به عدالت گواهى دهيد،‏ دشمنى دیگران شما را بر آن ندارد كه از عدالت

عدول ورزید.‏ عدالت ورزید،‏ این به پرهيزگاری نزدیک تر است.‏ از خدا بترسيد،‏ حقا كه خداوند به آنچه ميکنيد

آگاه است.‏

و ع د اللَّهُ‏ الَّذِين ا م نُوا و ع مِلُوا الصَّ‏ الِح اتِ‏

ۛ

﴾١٠﴿

ل هُم مَّغْفِر ةٌ‏ و اَجْرٌ‏ ع ظِيمٌ‏

خداوند بکسانيکه ایمان آوردند و عمل نيکو كردند وعده كرده است كه برای ایشان آمرزشى است و مزدی بزرگ.‏

و الَّذِين ك ف رُوا و ك ذَّبُوا بِا ي اتِن ا اُول ‏َٰئِك اَصْ‏ ح ابُ‏ الْج حِ‏ يمِ‏

آنانيکه كافر شدند و آیات ما را تکذیب كردند،‏ همين هایند اهل دوزخ.‏

﴾١١﴿

ي ا اَيُّه ا الَّذِين ا م نُوا اذْكُرُوا نِعْم ت اللَّهِ‏ ع ل يْكُمْ‏ ا ‏ِذْ‏ ه مَّ‏ ق وْمٌ‏ اَن ي بْسُ‏ طُوا ا ‏ِل يْكُمْ‏ اَيْدِي هُمْ‏ ف ك ‏َّف

ۛ و اتَّقُوا اللَّه ۛ اَيْدِي هُمْ‏ ع نكُمْ‏

و ع ل ى اللَّهِ‏ ف لْي ت و كَّلِ‏ الْمُؤْمِنُون

ای مؤمنان،‏ نعمت خدا را بر خویش بياد آرید،‏ هنگاميکه گروهى خواستند تا بر شما دست درازی كنند،‏ ولى

‏)خداوند(‏ دست ایشانرا از شما باز داشت،‏ و از خدا بترسيد،‏ و باید مسلمانان بر خداوند توكل ورزند.‏

﴾١٢﴿

و ل ق دْ‏ اَخ ذ اللَّهُ‏ مِيث اق ب نِي ا ‏ِسْ‏ ر اُِيل و ب ع ثْن ا مِنْهُمُ‏ اثْن يْ‏ ع ش ر ن قِيبًا

و ق ال اللَّهُ‏ ا ‏ِنِّي ۛ

م ع كُمْ‏ ‏ۛل ئِنْ‏ اَق مْتُمُ‏ الصَّ‏ ل اة و ا ت يْتُمُ‏ الزَّك اة و ا م نتُم بِرُسُ‏ لِي و ع زَّرْتُمُوهُمْ‏ و اَقْر ضْ‏ تُمُ‏ اللَّه ق رْضً‏ ا ح سنًا

لَّاُك فِّر نَّ‏ ع نكُمْ‏ س يِّئ اتِكُمْ‏ و ل اُدْخِ‏ ل نَّكُمْ‏ ج نَّاتٍ‏ ت جْرِي مِن ت حْتِه ا الْاَنْه ارُ‏

مِنكُمْ‏ ف ق دْ‏ ض لَّ‏ س و اء السَّ‏ بِيلِ‏

ۛ

بيگمان خداوند از بنى اسرائيل عهد گرفت،‏ و از ایشان دوازده وكيل برگزیدیم،‏ و خداوند گفت:‏

ف م ن ك ف ر ب عْد ذ ‏َٰلِك

من با شمایم،‏ «

اگر نماز را برپا دارید،‏ زكات بپردازید،‏ به پيامبرانم ایمان آرید،‏ ایشان را یاری نمایيد،‏ و به خدا قرض حسنه


بدهيد،‏ بدون شک من از شما گناهان شما را ميزدایم،‏ و شما را به باغهایى داخل ميگردانم كه در زیر ‏)درختان(‏

آن جویبارها جاریست.‏ اما اگر كسى از شما بعد ازین كافر شد،‏ پس براستى كه راه راست را گم كرده است.‏

»

﴾١٣﴿

ف بِم ا ن قْضِهِم مِّيث اق هُمْ‏ ل ع نَّاهُمْ‏ و ج ع لْن ا قُلُوب هُمْ‏ ق اسِ‏ ي ‏ًة

ح ظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوا بِهِ‏

ۛ

يُح رِّفُون الْك لِم ع ن مَّو اضِعِهِ‏

ۛ

ۛ

و اصْ‏ ف حْ‏ ‏ۛا ‏ِنَّ‏ اللَّه يُحِ‏ بُّ‏ الْمُحْسِ‏ نِين

و ل ا ت ز الُ‏ ت طَّلِعُ‏ ع ل ىَٰ‏ خ اُِن ةٍ‏ مِّنْهُمْ‏ ا ‏ِلَّا ق لِيلًا مِّنْهُمْ‏

ۛ

﴾١٤﴿

ف اعْفُ‏ ع نْهُمْ‏

و ن سُ‏ وا

به سبب پيمان شکنى شان بر ایشان لعنت كردیم و دلهای شانرا سخت گردانيدیم،‏ ایشان كلمه ها را از جاهای

‏)درست(‏ آنها تحریف كرده و بهره مندی از آنچه را به ایشان گوشزد شده بود فراموش كردند.‏ و تو هميشه بر

خيانتى ‏)تازه(‏ از ایشان آگاه ميشوی مگر عده ای از ایشان ‏)كه خيانت نميکنند(.‏ پس ایشان را عفو كن و ‏)از

اعمال ناشایسته شان(‏ درگذر.‏ حقا كه خداوند نيکوكاران را دوست ميدارد.‏

و مِن الَّذِين ق الُوا ا ‏ِنَّا ن ص ار ىَٰ‏ اَخ ذْن ا مِيث اق هُمْ‏ ف ن سُ‏ وا ح ظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوا بِهِ‏ ف اَغْر يْن ا ب يْن هُمُ‏ الْع د او ة

و الْب غْض اء ا ‏ِل ىَٰ‏ ي وْمِ‏ الْقِي ام ةِ‏

و از كسانيکه ميگفتند

ۛ

» ما نصارایيم،‏ «

و س وْف يُن بِّئُهُمُ‏ اللَّهُ‏ بِم ا ك انُوا ي صْ‏ ن عُون

پيمان شانرا گرفتيم.‏ اما ایشان بهره مندی از آنچه را به ایشان گوشزد

شده بود فراموش كردند.‏ سپس در ميان شان تا روز قيامت دشمنى و بغض را بر انگيختيم.‏ و بزودی خداوند

ایشان را از ‏)نتيجه(‏ آنچه ميکردند آگاه ميسازد.‏

﴾١٥﴿

ۛ ك ثِيرٍ‏

﴾١٦﴿

ي ا اَهْل الْكِت ابِ‏ ق دْ‏ ج اء كُمْ‏ ر سُ‏ ولُن ا يُب يِّنُ‏ ل كُمْ‏ ك ثِيرًا مِّمَّا كُنتُمْ‏ تُخْ‏ فُون مِن الْكِت ابِ‏ و ي عْفُو ع ن

ق دْ‏ ج اء كُم مِّن اللَّهِ‏ نُورٌ‏ و كِت ابٌ‏ مُّبِي ‏ٌن

ای اهل كتاب،‏ بدون شک به شما پيامبر ما آمده است،‏ به شما بسيار چيزهایى را كه از كتاب پنهان ميکردید

بيان ميکند،‏ و از بسا ‏)تقصيرات شما(‏ در ميگذرد!‏ برای شما بيگمان از نزد خداوند نور و كتاب واضحى آمده است.‏

ي هْدِي بِهِ‏ اللَّهُ‏ م نِ‏ اتَّب ع رِضْ‏ و ان هُ‏ سُ‏ بُل السَّ‏ ل امِ‏ و يُخْ‏ رِجُهُم مِّن الظُّلُم اتِ‏ ا ‏ِل ى النُّورِ‏ بِا ‏ِذْنِ‏ ‏ِه

و ي هْدِيهِمْ‏ ا ‏ِل ىَٰ‏ صِر اطٍ‏ مُّسْ‏ ت قِيمٍ‏

﴾١٧﴿

بوسيلۀ آن ‏)كتاب(‏ خداوند همه كسانى را كه در جستجوی رضای اویند براههای آرامش و سالمتى هدایت

ميکند،‏ و ایشان را به اراده خود از تاریکى ها بسوی روشنى بيرون مى آورد،‏ و براه راست هدایت شان ميکند.‏

لَّق دْ‏ ك ف ر الَّذِين ق الُوا ا ‏ِنَّ‏ اللَّه هُو الْم سِ‏ يحُ‏ ابْنُ‏ م رْي م

ۛ

اَن يُهْلِك الْم سِ‏ يح ابْن م رْي م و اُمَّهُ‏ و م ن فِي الْاَرْضِ‏ ج مِيعًا

ب يْن هُم ا

ۛ

ۛ

ي خْ‏ لُقُ‏ م ا ي ش اءُ‏ ۛ و اللَّهُ‏ ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ق دِيرٌ‏

قُلْ‏ ف م ن ي مْلِكُ‏ مِن اللَّهِ‏ ش يْئًا ا ‏ِنْ‏ اَر اد

و لِلَّهِ‏ مُلْكُ‏ السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏ و م ا


واقعاً‏ كافر شدند كسانيکه گفتند « خداوند همانا عيسى پسر مریم است.‏ » بگو « اگر خدا بخواهد،‏ عيسى پسر

مریم و مادرش و هر آنکسى كه در روی زمين است همه را هالک كند،‏ پس چه كسى ميتواند كوچکترین مانعى

را در برابر خدا به ميان آرد؟!‏ پادشاهى آسمانها و زمين و هر آنچه در ميان آنهاست از آن خداست،‏ خداوند هر

آنچه را بخواهد مى آفریند.‏ و خداوند بر هر چيز تواناست.‏

»

﴾١٨﴿

و ق ال تِ‏ الْي هُودُ‏ و النَّص ار ىَٰ‏ ن حْنُ‏ اَبْن اءُ‏ اللَّهِ‏ و اَحِ‏ بَّاؤُهُ‏

ب ش رٌ‏ مِّمَّنْ‏ خ ل ق

ب يْن هُم ا

ۛ

قُلْ‏ ف لِم يُع ذِّبُكُم بِذُنُوبِكُم

ۛ

ۛ

ي غْفِرُ‏ لِم ن ي ش اءُ‏ و يُع ذِّبُ‏ م ن ي ش اءُ‏

ۛ

و ا ‏ِل يْهِ‏ الْم صِيرُ‏ ۛ

یهود و نصارا گفتند

«

ما پسران خدا و دوستان او ميباشيم.‏

« بگو »

ب لْ‏ اَنتُم

و لِلَّهِ‏ مُلْكُ‏ السَّ‏ م او اتِ‏ و الْاَرْضِ‏ و م ا

پس چرا ‏)خداوند(‏ شما را در برابر گناهان

شما عذاب ميکند؟ بلکه شما انسانى هستيد از آنچه خداوند آفریده است.‏ هر كه را بخواهد مى آمرزد و هر كه را

بخواهد عذاب ميکند.‏ پادشاهى آسمانها،‏ زمين و هر آنچه در ميان آنهاست از آن خدا است.‏ و بسوی اوست

» بازگشت.‏

﴾١٩﴿

ي ا اَهْل الْكِت ابِ‏ ق دْ‏ ج اء كُمْ‏ ر سُ‏ ولُن ا يُب يِّنُ‏ ل كُمْ‏ ع ل ىَٰ‏ ف تْر ةٍ‏ مِّن الرُّسُ‏ لِ‏ اَن ت قُولُوا م ا ج اء ن ا مِن

ۛ ب شِ‏ يرٍ‏ و ل ا ن ذِيرٍ‏

فق دْ‏ ج اء كُم ب شِ‏ يرٌ‏ و ن ذِي ‏ٌر

ۛ

«

و اللَّهُ‏ ع ل ىَٰ‏ كُلِّ‏ ش يْ‏ ءٍ‏ ق دِيرٌ‏

ای اهل كتاب،‏ پيامبر ما بسوی شما آمد تا در ‏)هنگام(‏ فترت پيامبران ‏)حقایق را(‏ برای شما بيان كند،‏ تا نگویيد

برای ما،‏ مژده دهنده و بيم دهنده ای نيامده است!‏

ای آمد،‏ و خداوند بر همه چيز تواناست.‏

»

﴾٢٠﴿

بنابرین ‏)اینک(‏ برای شما واقعاً‏ مژده دهنده و بيم دهنده

و ا ‏ِذْ‏ ق ال مُوس ىَٰ‏ لِق وْمِهِ‏ ي ا ق وْمِ‏ اذْكُرُوا نِعْم ة اللَّهِ‏ ع ل يْكُمْ‏ ا ‏ِذْ‏ ج ع ل فِيكُمْ‏ اَنبِي اء و ج ع ل كُم مُّلُوكًا

و ا ت اكُم مَّا ل مْ‏ يُؤْتِ‏ اَح دًا مِّن الْع ال مِين

و بياد آرید وقتى را كه موسى به قوم خویش گفت:‏ ‏»ای قوم من،‏ نعمت خدا را بر خود بياد آورید،‏ چون در ميان

شما پيامبرانى گماشت،‏ و ‏)هر كدام(‏ شما را پادشاه ‏)یعنى صاحب اختيار(‏ گردانيد،‏ و برای شما چيزهایى را داد

كه هيچ كس دیگر را از جهانيان نداده بود.‏

»

﴾٢١﴿

خ اسِ‏ رِين

ي ا ق وْمِ‏ ادْخُلُوا الْاَرْض الْمُق دَّس ة الَّتِي ك ت ب اللَّهُ‏ ل كُمْ‏ و ل ا ت رْت دُّوا ع ل ىَٰ‏ اَدْب ارِكُمْ‏ ف ت نق لِبُوا

ای قوم من،‏ به سرزمين مقدسى كه خداوند برای شما اختصاص داده است داخل شوید،‏ و به عقب خویش باز

مگردید كه زیانمند ميشوید!‏

﴾٢٢﴿

قالُوا ي ا مُوس ىَٰ‏ ا ‏ِنَّ‏ فِيه ا ق وْمًا ج بَّارِين و ا ‏ِنَّا ل ن نَّدْخُل ه ا ح تَّىَٰ‏ ي خْ‏ رُجُوا مِنْه ا ف ا ‏ِن ي خْ‏ رُجُوا مِ‏ ‏ْنه ا

ف ا ‏ِنَّا د اخِ‏ لُون


گفتند:‏ « ای موسى،‏ در آن ‏)سرزمين(‏ مردمى بسيار سركش اند،‏ و ما هرگز در آن داخل نميشویم تا ایشان از آن

بيرون آیند،‏ اگر ایشان از آنجا بيرون شوند بيگمان ما داخل شونده ایم.‏

»

﴾٢٣﴿

ق ال ر جُل انِ‏ مِن الَّذِين ي خ افُون اَنْع م اللَّهُ‏ ع ل يْهِم ا ادْخُلُوا ع ل يْهِمُ‏ الْب اب ف ا ‏ِذ ا د خ لْتُمُوهُ‏ فا ‏ِنَّكُ‏ ‏ْم

غ الِبُون ۛ

و ع ل ى اللَّهِ‏ ف ت و كَّلُوا ا ‏ِن كُنتُم

مُّؤْمِنِين

‏)درین ميان(‏ دو نفر از كسانيکه ‏)از خدا(‏ ترسيدند و خداوند بر ایشان نعمت خود را ارزانى كرده بود گفتند:‏

«

ایشان از دروازه ‏)شهر(‏ داخل شوید،‏ و چون به آن داخل شدید یقيناً‏ شما پيروز هستيد.‏ و بر خدا توكل ورزید،‏

اگر ایمان دارید.‏

»

﴾٢٤﴿

ق اعِدُون

گفتند:‏

ق الُوا ي ا مُوس ىَٰ‏ ا ‏ِنَّا ل ن نَّدْخُل ه ا اَب دًا مَّا د امُوا فِيه ا

ۛ

«

ف اذْه بْ‏ اَنت و ر بُّك ف ق اتِل ا ا ‏ِنَّا ه اهُ