Ανατομία Σπονδυλικής Στήλης - Nemertes

nemertes.lis.upatras.gr

Ανατομία Σπονδυλικής Στήλης - Nemertes

Πρόλογος

4

Η πιο γνωστή μέθοδος σπονδυλοδεσίας είναι αυτή με τη χρήση οστικών

αυτομοσχευμάτων. Ήδη ο Hibbs από το 1911 έκανε χρήση αυτού χωρίς

τοποθέτηση μεταλλικού υλικού. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την αποτυχία,

ιδιαίτερα σε περιπτώσεις με παραμορφώσεις της σπονδυλικής στήλης (

σκολίωση – κύφωση ) ενώ επιπλέον υπήρχαν σοβαρά προβλήματα στην

περιοχή λήψης του μοσχεύματος. Το 1961 ο Paul Harrington χρησιμοποίησε

μεταλλικά εμφυτεύματα ( ράβδοι – άγκιστρα ) για τη θεραπεία της

ιδιοπαθούς σκολίωσης. Ο John Moe προσέθεσε στη μέθοδο του Harrington

την αποφλοίωση των οπισθίων σπονδυλικών στοιχείων της σπονδυλικής

στήλης με ταυτόχρονη τοποθέτηση λαγόνιων αυτομοσχευμάτων στην

περιοχή της σπονδυλοδεσίας. Κατ΄αυτόν τον τρόπο, αύξησε τη σταθερότητα

και μείωσε τα ποσοστά ψευδάρθρωσης. Όμως, τα προβλήματα από την

περιοχή λήψης του μοσχεύματος ( πόνος, αιμορραγία, κατάγματα λεκάνης,

τρώση αγγείων κ.α.) παρέμειναν. Αργότερα, χρησιμοποιήθηκαν

αλλομοσχεύματα τα οποία εμπεριείχαν τον κίνδυνο μετάδοσης φλεγμονών

και άλλων παθήσεων ( HIV, ηπατίτιδα κ.α.)

Στα τέλη της δεκαετίας του 90 παρουσιάστηκαν στην αγορά υποκατάστατα

οστικών μοσχευμάτων, μεταξύ των οποίων και ο κοραλλιογενής

υδροξυαπατίτης, τα οποία φιλοδοξούν να αντικαταστήσουν τα αυτόλογα

μοσχεύματα και να μειώσουν τα προβλήματα από τις περιοχές λήψης τους.

More magazines by this user
Similar magazines