Ilias diachronica Ny (13) - FreiDok

freidok.uni.freiburg.de

Ilias diachronica Ny (13) - FreiDok

38

Ilias diachronica Ν (13)

560 ἀλλ᾿ οὐ λῆϑ᾿ Ἀδάμαντα τιτυσκόμενος καϑ᾿ ὅμιλον

Ἀσιάδην, ὅς οἱ οὖτα μέσον σάκος ὀξέϊ χαλκῷ

ἐγγύϑεν ὁρμηϑείς· ἀμενήνωσεν δέ οἱ αἰχμὴν

κυανοχαῖτα Ποσειδάων, βιότοιο μεγήρας.

καὶ τὸ μὲν αὐτοῦ μεῖν᾿ ὥς τε σκῶλος πυρίκαυστος

565 ἐν σάκει Ἀντιλόχοιο, τὸ δ᾿ ἥμισυ κεῖτ᾿ ἐπὶ γαίης·

|ἂψ δ᾿ ἑτάρων| ἐς Ƒέϑνος \χάζετο/ |κῆρ᾿ ἀλεƑεί|νων.

|Μηριόνης| δ᾿ ἀπιόντα _ \μετα|σπὼν/ βάλε δου|ρὶ

αἰδοίων \μεσ|σηγὺ/ καὶ ὀμ|φαλοῖ᾿, |ἔνϑα μάλισ|τα

|γίνετ᾿ Ἄρης| \*ἀλγεινὸς/ ὀϊζυ|ροῖσι βροτοῖ|σι.

570 |ἔνϑα Ƒοἱ ἔγ|χος \πῆξ᾿/· ὃ δὲ _ + σπόμε|νος περὶ δου|ρὶ

ἄσπαιρ᾿ |ὡς ὅτε βοῦς|, τόν τ᾿ \ὄρεσσι/ |βουκόλοι ἄν|δρες

\Ƒιλλάσσ᾿*/ |οὐκ ἐϑέλον|τα βίῃ δή|σαντες ἄγω|σι·

|ὣς ὃ τυπεὶς| ἄσπαιρε μί|νυνϑά περ, οὐ| [τι] μάλα δƑήν,

|ὄφρα Ƒοἱ ἐκ| χροὸς ἔγχος _ \σπάσσατ᾿/ |ἐγγύϑεν ἐλ|ϑὼν

575 ἥρως |Μηριόνης|· τὸν δὲ _ σκότος |ὄσσε κάλυ|ψε.

∆ηΐπυρον δ᾿ Ἕλενος ξίφεϊ σχεδὸν ἤλασε κόρσην

Θρηϊκίῳ μεγάλῳ, ἀπὸ δὲ τρυφάλειαν ἄραξεν.

ἣ μὲν ἀποπλαγχϑεῖσα χαμαὶ πέσε, καί τις Ἀχαιῶν

μαρναμένων μετὰ ποσσὶ κυλινδομένην ἐκόμισσε·

580 τὸν δὲ κατ᾿ ὀφϑαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψεν.

561 Edd. ὅ οἱ 566 ἐχάζετο 567 μετασπόμενος 568 τε μεσηγὺ 569 ἀλεγεινὸς

570 ἔπηξεν – δ᾿ ἑσπόμενος die Handschriften; σχόμενος Ed. West 571 οὔρεσι 572 ἰλλάσιν

– ἄγωσιν Ed. West; meist ἄγουσιν 574 ἀνεσπάσατ᾿

560 Traditioneller Versanfang, vgl. Ο 461; die 2. Vershälfte ist eine Flexionsvariante von

498. 561 ~ Η 258, s.d.; hier (Ƒ)οἱ ohne Digammareflex. 562 Versanfang wie Ο 529;

Fortsetzung ionisch mit einem Denominativ auf -όω und silbenschließendem νῦ ἐφελκυστικόν.

563 ~ Ξ 390, s.d. – Oder |κυανοχαῖ|τα Ποσειδάων \βί|οιο*/ μεγή|ρας, aber

wohl nicht älter als der Kontext. 566 Formelvers, u.a. auch 596, 648. 567 ~ 650.

Vgl. Ρ 190 ποσὶ κραιπνοῖσι μετασπών#, s.d.; μεϑέπω auch sonst nur im Aktiv. – Hinter

dem Hexameter steht als Klangmuster + σπόμενος περὶ δουρί# 570, s.d., bzw. unmittelbar

Μ 395. 570 f. ‘ging mit dem Speer mit und zappelte um ihn’; ~ Μ 395 f. (s.d.) νύξ᾿,

ἐκ δ᾿ ἔσπασεν ἔγχος· ὁ δὲ _ + σπόμενος πέσε δουρὶ | πρηνής. 571 Wie 390, 471. 573 ~

Α 416 ἧσϑαι, ἐπεί νύ τοι αἶσα μίνυνϑά περ, οὔ τι μάλα δήν. 574 Vgl. 510 und Λ 239 f.

ἐκ δ᾿ ἄρα χειρὸς | σπάσσατο (s.d.); das Verbalkompositum nur hier. 575 Formelvers

mit freiem Versanfang. 576 ~ Ε 584 ξίφει ἤλασε (!) κόρσην#. – Ionischer Holodaktylos

(nicht ἔλασσε). 577 ~ Τ 380 καλοῦ (!) δαιδαλέου (!)· περὶ δὲ τρυφάλειαν ἀείρας. –

Sprachlich unauffälliger Holodaktylus mit erkennbar ionischer Parallele. 579 ~ Ξ 411

#πὰρ ποσὶ μαρναμένων ἐκυλίνδετο (ein Feldstein), s.d. – Dichtersprachlich, mit μετὰ

(nicht πὰρ) ποσσί jedoch ein originärer Hexameter. 580 = Ε 659, ~ Χ 466; Ν 425 ἐρεβεννῇ

νυκτὶ καλύψαι#. – Ionischer Iteratvers mit Augment, anders z.B. 575.

Weitere Magazine dieses Users
Ähnliche Magazine