Ilias diachronica Ny (13) - FreiDok

freidok.uni.freiburg.de

Ilias diachronica Ny (13) - FreiDok

42

Ilias diachronica Ν (13)

συλήσας ἑτάροισι δίδου Μενέλαος ἀμύμων,

αὐτὸς δ᾿ αὖτ᾿ ἐξαῦτις ἰὼν προμάχοισιν ἐμίχϑη.

ἔνϑα οἱ υἱὸς ἔπ|αλτο Πυλαι|μένε|ος βασιλῆ|Ƒος,

|Ἁρπαλίων|, \ὅς/ ῥα πατρὶ [φίλῳ] _ ἕπε|το πτολεμί|ξων

645 |ἐς ΤροƑίην|, οὐδ᾿ αὖτις \ἵκετο/ |πατρίδα γαῖ|αν·

ὅς ῥα τότ᾿ Ἀτρείδαο μέσον σάκος οὔτασε δουρὶ

ἐγγύϑεν, οὐδὲ διαπρὸ δυνήσατο χαλκὸν ἐλάσσαι,

|ἂψ δ᾿ ἑτάρων| ἐς Ƒέϑνος \χάζετο/ |κῆρ᾿ ἀλεƑεί|νων,

πάντοσε παπταίνων, μή τις χρόα χαλκῷ ἐπαύρῃ.

650 |Μηριόνης| δ᾿ ἀπιόντος _ + ἵη |\πικρὸν/ ὀϊσ|τόν,

καὶ \βάλε/ γλου|τὸν κατὰ δε|ξιόν· |αὐτὰρ ὀϊσ|τὸς

ἀντι|κρὺ κατὰ κύσ|τιν ὑπ᾿ _ |ὀστέον \ἐκ|πέρησε/.

|ἑζόμενος| δ᾿ \ἄρ᾿/ αὖϑι, φίλων ἐν |χερσὶ ἑταί|ρων

|ϑυμὸν \ἀπο|πνέƑων*, ὅ γ᾿/ ὥς τε σκώ|ληξ ἐπὶ γαί|ῃ

655 |κεῖτο ταϑείς|· ἐκ δ᾿ αἷμα \κάρ_ρεƑε*/, |δεῦε δὲ γαῖ|αν.

τὸν μὲν |Παφλαγόνες| \μεγάϑυμοι/ |ἀμφιπένον|το,

ἐς δίφρον δ᾿ \ἕσ|σαντες*/ ἄγον| _ προτὶ |Ƒίλιον ἱ|ρὴν

644 ὅ 645 ἀφίκετο 648 ἐχάζετο 650 χαλκήρε᾿ 651 ῥ᾿ ἔβαλε 652 ἐξεπέρησεν

653 κατ᾿ 654 ἀποπνείων 655 μέλαν ῥέε 656 μεγαλήτορες 657 ἀνέσαντες

641 ~ Ε 165 #ἵππους δ᾿ (!) οἷς ἑτάροισι δίδου; Menelaos tritt sonst nicht mit dem unspezifischen

Epitheton ἀμύμων auf. – Wohl nicht älter als der Kontext. 642 ~ Ο 457. –

Ionische Hexametervariante (fünfzehnsilbig, aber mit Augment) zu Ε 134 Τυδείδης δ᾿

ἐξαῦτις ἰὼν προμάχοισιν ἐμίχϑη (!). 643 Alter Vers, ursprünglich wohl mit #\τῷ δ᾿/

beginnend. Im Hexameter zeigt #ἔνϑα den Anfang einer neuen Szene an, s. zu 541. –

Pylaimenes tritt am Schluss der Szene (658 f.) auch noch selbst auf, obwohl er – oder

ein Namensvetter, s. Michel 1971, 103 f. Anm. 161 – Ε 576 ff. von der Hand des Menelaos

gefallen ist. 645 Wie Ο 706 ἐς Τροίην, οὐδ᾿ αὖτις ἀπήγαγε πατρίδα γαῖαν, s.d. 646 f.

~ Ο 528 f. ὃς τότε Φυλείδαο μέσον σάκος οὔτασε δουρὶ | ἐγγύϑεν ὁρμηϑείς, s.d. – Eher

eine Namensvariante im Hexameter als ehemaliges ὃς [ῥα] τότ᾿ |ἈτρεƑίδα|ο \μέσ|σον/

σάκος \οὖ|τα/ δουρί. 647 ~ 607 #οὔτασεν (!) etc., s.d. 648 = 566, 596. 649 ~ Ρ 674

#πάντοσε παπταίνων, bzw. Λ 573, Ο 316 πάρος _ χρόα λευκὸν ἐπαυρεῖν# (Subjekt:

δοῦρα). – Wohl eine Variante zu *... μή τις _ χρόα |\δουρὶ/ ἐπαύ|ρῃ#; in diesem Fall trifft

ein Pfeil. Kurz gemessenes -ῷ im instrumentalen Dativ (nicht Lokativ) verrät den ionischen

Dichter. 650-655 Vgl. die Szenenvariante Ε 65-68: Meriones tötet Phereklos auf

die gleiche Weise, das (Wurf-)Geschoss ist allerdings nicht genannt. 650 ~ 567, 662;

vgl. u.a. 592 πικρὸς ὀϊστός#. 651 ~ Ε 66. Vgl. #καὶ βάλε Λ 578, Π 287 u.ö.; im Hexameter

wie Ο 445, Π 586, Φ 591. 652 ~ Ε 67; wie Π 346 νύξε· τὸ δ᾿ ἀντικρὺ δόρυ _ χάλκεον

ἐξεπέρησε, s. d. 653 ‘er ging, wo er gerade war, auf die Knie’, vgl. Ξ 437 #ἑζόμενος δ᾿

ἐπὶ γοῦνα und die inhaltliche Entsprechung #γνὺξ δ᾿ ἔριπ(ε) Ε 68. 654 Wie ∆ 524

#ϑυμὸν ἀποπνείων. 655 = Φ 119. Vgl. ∆ 149 ὡς εἶδεν μέλαν αἷμα καταρρέον ἐξ

ὠτειλῆς. 656 Zum Epitheton vgl. Ε 577 #ἀρχὸν Παφλαγόνων μεγαϑύμων.

Weitere Magazine dieses Users
Ähnliche Magazine