Aufrufe
vor 4 Monaten

Der Burgbote 2008 (Jahrgang 88)

Der

Der Autor bedankt sich Leev Cäcilianer! Jeschlare han mir uns allemole met Bravour, doför sare ich janz hätzlich danke nor. Wat Ihr met Ürem Engagement för mich zom Erfolch vum „Ne Kölsche als Edelmann" hat met beijedrare, dat es in Wööt nor schwer zo sare. Et dät SU jot wie alles passe un runderöm wor einfach alles Klasse. Die Bühnebilder un die herrliche Kostüme, well ich zo allereesch ens rühme. jean Baptiste Suttrup Wat et Neuhaus'se Bettina an Entwürf jezaubert hat un d'r Wolfgang Fey dann janz toll zosamme jeschringert hat. Och nit zo schweije vum judith Peter en singem Quartett, die woren beim Kostüme niehe wirklich all janz perfeck. Wat unse Thomas Guthoff an Musik dis johr hät jesatz, kom beim Publikum toll an un hat em Hätze Platz. De Lück däte met schunkele un och ens met singe, nor kunnt mer leider die herrliche Texte vum Löffel's Helmut em Programm nit finge. Datwoht vum Publikum en letzte johrfreudich opjenomme un üwer die paar Daler sullt mer em nökste johr och Widder drüwer kumme. Unse „Maestro Bernardo" hat de Berjische Symphoniker un uns stets jot em jreff; mer hatte jo jeprob wie jeck bes hin zom letzte Schleff: Nor einmol wor hä am Pult vum „Händeis Messias" am dräume un dät prompt dobei d'r Ensatz vun däm singem „Halleluja" versäume. Uns Künslere op d'r Bühn dät dat äwer nit jross drusbringe, die wullten ald anfange „Ajuja" zo singe. Zom jlöck es äwer noch ens alles jelunge un Kölle un Wien hatten sich wIdder friedlich jefunge. Thomas Guthoff Dr. Gerhards, B. Steiner Un jetz zo unsem Här Rejisseur, zo däm kann ich nor sare „a la bonne heure". 26 Silvia Lorenz, unsere Souffleuse

Dat wor dis johr nit einfach för in bei all singer Ping, äwer wat hä jebraht hät op de Bühn wor edel un fing Dat Stöck vum Möllere en et Kölsche jesatz vun mir, wor letzendlich och sing Werk un ne jrosse Kunsjenuss un maht uns all vell Freud un keine Verdruss. Zom eeschte Mol dät d'r Athol Farmer uns Ballett-Trüppche führe un im sull och e jross Lob jebühre. Uns Ballett-Müsjer woren jo dis johr e besje dezimeht, wulle mer hoffe dat dat em nökste johr widder besser weht. Vum jesamtjeweesch sin se äwer nit avjewesche, dat hät d'r Breuer's Robert widder usjejiesche. Em nökste johr künnen se widder mie steppe un schwinge, wat mer bei Möllere nit emmer kunnt bringe. Hans Toelstede jetz well ich noch jet vun unsem Sänger-Trüppche erwähne, däm Himmel sei Dank, weil d'r Herrjoff Üch all dät sähne. Ob Soli, Ensemble, Quartett oder Chor, ihr all woht ene Huhjenuss för Aug un Qhr. Mer hatten och dismol Sänger met nit su ner jrosse Roll un trotzdäm mähten die ihr Saach janz toll. Die krähten vum Publikum met däm Schlussapplaus dann dä Beweis: dobei sin es et Schönste un zeuch vum eeschte „Zillche-jeis". Su saren ich Dank un wünsch Üch vell jlöck blievst m'r jesund un em nökste johr kütt bestemmp och widder e prächtich „Zillche-Stöck". Met hätzliche jröß, üre „jean Baptiste Suttrup" A. Farmer, P. Schnitzler 27