Aufrufe
vor 5 Jahren

Editorial - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...

Editorial - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...

GERDES – „habe als

GERDES – „habe als fröhliche Feldlerche aus der Wesermarsch auf meine eigene Weise gesungen“ Lene un den Müller to Rääd. Lene versöcht allens, sik woller mit Anton to verdraagen, man vergävens. De Stried tüschen de beid Mannslü spitzt sik to, se gaht sik hart to Liev; denn geiht ok noch de Möhl in Flammen up, de sik heet loopen hett. Anton hett allens verloren: Leevde, Arbeid un Heimat, un geiht woller up de Walz. Lene blivt torügg, alleen un vertwiefelt. „Wenn twee Manslü na een Fronsminsch langt, denn hett dat dar noch meerstid een Unglück bi geben“, seggt Anton. Dar hett he recht un dat gelt al so lang as dat Minschen up de Äär gifft. Dat Thema is ok vandag noch so spannend as vör tachentig Jahrn to Alma Rogge ehr Tied un darmit eegentlich „zeitlos“ un jümmers „modern“. Alma Rogges Schauspääl hett ok vandag noch vääl „Kraft“, seggt de Regisseur Michael Uhl, dat kann een jümmers noch mitrieten un in ’ Bann trekken. Man mutt dat blots für use Tied, för de Tokiekers van vandag inrichten. Dat hett he as Regisseur up ’t Beste besörgt. Un Ines Nagel, de för dat Bühnenbild tostännig is, hett sik ok wat besünners infallen laaten: vör uns Oogen boot sik de Möhlenwelt up, de denn na de Katastroph woller in sik tosamen fallt. Interessant an dat Stück is de Aart un Wies, wo Alma Rogge de Minschen, de Charaktere anleggt hett: wo de Lü so drupp sünd, wo se sotoseggen „strickt“ sünd, wo se sick tegenanner verhollt, wo se mitnanner umgaht, wat se sick andoot oder eben nich andoot: Wenn Lene Anton van Harten leev hett – warüm lett se sik vun den Müller verföhrn? Warüm deit ’n Minsch, wat he eegentlich garnich doon will? Oder annersrüm: Wo schafft de Müller dat, ne Fro rümtokriegen, de eegentlich ’n annern freen will? Is dar blots Gewalt in ’t Spääl oder gefallt Lene dat ok so ’n beten, mit ’t Füür to späälen? Wat hett Anton för Vörstellungen van de Leevde? Warüm kann he Lene nich eenfach mal so richtg in siene Arms nehmen un ehr ’n Sööten updrücken oder se in ehre Kaamer besööken? Lene wüür dar nix tegen hebben. Is Anton würklich glücklich as Müllerknecht? Oder fehlt em nich doch so ’n beten dat free Lääwen as Wanderbursch? Wöhlt dar noch wat in em? Kann oder will he Lene ok darüm nich vergäven, sik mit den Müller inlaaten to hebben? 30

„habe als fröhliche Feldlerche aus der Wesermarsch auf meine eigene Weise gesungen“ – GERDES Wer weet al, wat in ’n Minschen vörgeiht? Wer kann al seggen,wat recht is un wat verkehrt? Oder wo dat is mit Schuld un Unschuld? Is Lene schüllig, wiel se sik eenmal vergäten un den Müller hengäven hett? Is Anton nich ’n beten mitschüllig, wiel he nix marken wull un nich rechttiedig ingrääpen hett? Is de Müller schüllig, wiel he Lene hebben will un se bedrängt? Oder hett he recht, wenn he seggt, dat man den Moot hebben mutt, sik sien Deel an ‘t Lääwen to nehmen? Is Anton unschüllig, wiel he leever aftööven will, bit he un Lene ok vör ’n Herrgott richtig Mann un Fro sünd? Oder is man ’n Dröömsack, wenn man sik betähmen kann un sik nich allens so grippt, wat man woll hebben much? Oder hett am Enn de leeve Gott Schuld, wiel he de Minschen so maakt hett, as se nu mal sünd? All disse Fraagen drängt sik up, wenn dat Schauspääl een vör de Oogen aflöppt. Un to all dat späält de Möhl ehre Musik, ehren swarmödigen Blues. Se rumpelt un klappert un knakkt, as wenn se lääwt, as wenn se mit inbunnen weer in dat lebennige un drifftige Späälwark van de Möhlen- Minschen. Michael Uhls Inszeneerung maakt dat mehr as düütlich: ok so ’n „ollen“ plattdüütschen Theaderklassiker as Alma Rogges Stück „In de Möhl“ kann man vandag noch good up de Bühne bringen, wenn man dat versteiht, ut een Stück heruttohaalen, wat de Minschen to all Tieden beröhrt un bewäägt hett un ok uns jümmers noch beröhrt un bewäägt. Un wenn man dat denn noch versteiht, dat Stück so up de Bühne to stellen, dat man „gebannt das Spiel um Macht und Liebe verfolgt“ un de Tied in ’n Nu verflücht, denn hett man as Tokieker heel wat besünners belääwt. Plattdüütsch Theader van de Aart un Wies – dar wünscht man sik mehr van! 31

Editorial - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...
Dat Letzt - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...
Wöör vörweg - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache ...
Leve Lesers - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache ...
Dat Letzt - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...
Dat Letzt - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...
Satzung - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...
Lebe Moten un Frünnen - Quickborn. Vereinigung für ...
Inhaltsverzeichnis — 62. Jahrgang, 1972 - Quickborn. Vereinigung ...
Inhaltsverzeichnis — 69. Jahrgang 1979 - Quickborn. Vereinigung ...