Views
3 years ago

Greek version - Center for the Study of Childhood and Adolescence

Greek version - Center for the Study of Childhood and Adolescence

ΟΙ

ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ: ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Η συμβολική και ανούσια συμμετοχή γεννά «Οι ενήλικες μερικές φορές θεωρούν ότι οι τον κυνισμό και αισθήματα αδυναμίας στα νέοι δεν μπορούν να πάρουν σημαντικές παιδιά και τους νέους (Department for αποφάσεις. Νομίζω ότι με τη βοήθεια ενός καλού διευκολυντή τα παιδιά μπορούν νa Children, Schools and Families, 2008), ενώ συμμετάσχουν σε πολύ σημαντικές αποφάσεις που αφορούν τη ζωή τους». (Κορίτσι, 14 ετών) η μη κατανόηση του τι σημαίνει συμμετοχή υπονομεύει κάθε εργασία ή έρευνα στον τομέα (Wright, Turner, Clay και Mills, 2006). Πρέπει να σημειωθεί όμως ότι θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι περισσότερη σημαίνει και καλύτερη συμμετοχή, καθώς η συμμετοχή, όταν εφαρμόζεται εσφαλμένα, μπορεί να προκαλέσει αμφισβητήσεις, να είναι μια σπατάλη χρόνου και να υπονομεύσει σοβαρά κάθε μελλοντική προσπάθεια δημόσιας συμμετοχής (Together We Can, 2005). Οι παράγοντες που λειτουργούν ανασταλτικά για τη νεανική συμμετοχή έχουν εντοπιστεί από πολλούς ερευνητές (Braeken, De Silv και Saidy, 2004· Brodie, 2002; Creegan, Henderson και King, 2006· Fanelli, Mushunje και CRS Zimbabwe, 2007· Ministry of Youth Affairs, 2003· Northern Island Youth Forum, Save the Children Northern Ireland, Youth Council for Northern Island & Youthnet, 2005· NECF research team, 2004· Newman, 2004) και περιλαμβάνουν: το υπερβολικά τυπικό και μη φιλικό περιβάλλον· την υπερβολικά γραφειοκρατική και/ή ακαδημαϊκή γλώσσα· τις υψηλές απαιτήσεις αφιέρωσης χρόνου· ασαφείς ή παράλογες προσδοκίες. 84

Τα εμπόδια που συναντούν τα παιδιά και οι νέοι που επιχειρούν να συμμετάσχουν σε σχετικά προγράμματα μπορεί να έχουν οποιαδήποτε από τις εξής παρενέργειες για τα παιδιά και τους νέους: • Να γίνουν αντικείμενο χλευασμού ή άνισης μεταχείρισης εξαιτίας της συμμετοχής τους (McIvor, 2005). • Να επιβαρυνθούν με «υπερβολικές ευθύνες, έξοδα ή φόρτο εργασία με το πρόσχημα της συμμετοχής» (Ackermann et al., 2003). • Να νοιώσουν απογοήτευση και αδυναμία λόγω της απουσίας κάθε δικής τους συμβολής στο τελικό αποτέλεσμα (Brownlie et al., 2006). Οι Προκλήσεις της συμμετοχής για τους ενήλικους Οι Pupavac (2001) και Bolrand κ.ά. «Μερικές φορές οι ενήλικες πιστεύουν ότι δεν (1998) έχουν αναφέρει ότι ένα από τα χρειάζεται να συζητάμε πράγματα που μας ενδιαφέρουν. Αντίθετα, εάν υπάρχει κάτι που θα το εμπόδια στη συμμετοχή των παιδιών έκανε καλύτερο...αυτό θα ήταν να συμμετέχουν τα είναι ο φόβος των ενηλίκων ότι θα παιδιά σε κάτι που τους αρέσει και έτσι θα βελτιωθούνε στο μέλλον και θα εργάζονται ως μια χάσουν δικαιώματα και εξουσίες, ενωμένη ομάδα που παίρνει ομόφωνες αποφάσεις για θέματα που αφορούν τα παιδιά». καθώς και ότι τα δικαιώματα των (Κορίτσι, 15 ετών) παιδιών υπονομεύουν τη διαχωριστική γραμμή ενηλίκων - παιδιών (Hill κ.ά., 2004· Pupavac, 2003). Επιπλέον, σύμφωνα με τις επικρατούσες αντιλήψεις για την παιδική ηλικία στον Δυτικό Κόσμο, τα παιδιά είναι εν πολλοίς ανώριμα, ανίκανα και παράλογα, συνεπώς χρειάζονται προστασία και στενή παρακολούθηση. Αυτή η υποτίμηση των ικανοτήτων και δυνατοτήτων των παιδιών, λειτουργεί ως νομιμοποίηση των φραγμών που εγείρουν οι ενήλικοι ανάμεσα στους ίδιους και τα παιδιά (Berthelsen και Brownlee, 2005· Chambers, 1998). Λόγω της ιδιότητας του προστάτη, παιδαγωγού και γονέα, οι ενήλικοι συχνά δυσκολεύονται να μοιραστούν την εξουσία με τα παιδιά και αντ’ αυτού παίρνουν οι ίδιοι αποφάσεις για λογαριασμό τους (Skivenes και Strandbu, 2006). 85