STRAŻACKI

KURIER
Nr 140-141
Styczeń-Luty 2012 r.
ISSN 1644 - 4086
STRAŻACKI
CZASOPISMO STRAŻAKÓW WOJEWÓDZTWA ŁÓDZKIEGO

KURIER STRAŻACKI NR 139-140
SPIS TREŚCI
Wydawca: Komenda Wojewódzka
PSP w Łodzi, ul. Wólczańska 111/113
90-521 Łódź
Kontakt: tel. (42) 63-15-167
kurier@straz.lodz.pl
Kurier Strażacki jest dostępny
w formie elektronicznej na stronie
internetowej www.straz.lodz.pl
4
6
10
13
16
19
20
21
22
23
24
Łańcuch przeżycia
Strażak dwóch żywiołów
Ochrona zabytków - po strażacku
Historia pewnej ulicy
Dwa miliony na kółkach
Kobieta - komendant
Łódzcy strażacy na planie
u Czesława M.
Z chirurgiczną precyzją
Forum rzeczników
Krzyżówka
Kalendarz wojewódzkich zawodów
sportowych na 2012 rok
Dla sentymantalnych
(Nie)typowe akcje
KS
redaktor naczelna: Anna Cydzik-Mularczyk
rada redakcyjna: kpt. Adam Antczak, asp. sztab. Leszek
Błaszczyk, st. kpt. Dariusz Hałat, asp. sztab. Andrzej Janiczek,
bryg. Mariusz Konieczny, kpt. Arkadiusz Makowski,
st. kpt. Mariusz Makówka, ogn. Witold Nowak, bryg. Jacek
Szeligowski, st. kpt. Jarosław Wasylik, mł. bryg. Paweł
Woźniak.
skład: Anna Cydzik-Mularczyk
Rada redakcyjna zastrzega sobie prawo do stosowania zmian
i skrótów. Nakład 800 egz.
Drodzy czytelnicy
W 2012 roku mija 20 lat istnienia
Państwowej Straży Pożarnej jako
formacji zawodowej, w pełni
profesjonalnej i wyposażonej
w specjalistyczny sprzęt. Przez te
wszystkie lata również strażacy
województwa łódzkiego pracowali
na taki wizerunek, zyskując sobie
szacunek i zaufanie społeczne.
Rok ubiegły był czasem obfitującym w interwencje,
które związane były z pożarami, wypadkami
na drogach oraz ze zjawiskami meteorologicznymi,
niosącymi ze sobą tragiczne
skutki. Wszyscy pamiętamy dobrze nawałnice,
jakie przeszły przez tereny naszego województwa
i najdotkliwiej obeszły się z mieszkańcami
powiatu opoczyńskiego. Zetknęliśmy się również
z katastrofą pociągu osobowego, najtragiczniejszą
w skali kraju od ponad 30 lat. Zdarzenie,
które miało miejsce w powiecie piotrkowskim
było ogromnym sprawdzianem umiejętności
współpracy m.in. z Państwowym Ratownictwem
Medycznym i Policją. Zdaliśmy
ten trudny egzamin i dzięki temu jesteśmy bogatsi
o nowe doświadczenia.
Niewątpliwie prowadzenie tego typu akcji
ratowniczych nie powiodłoby się gdyby
nie wyszkolenie strażaków i wyposażenie ich
w nowoczesne narzędzia do pracy, o które przez
lata zabiegamy. Rok 2011 to także czas starań
o doposażenie jednostek ratowniczo-gaśniczych
w sprzęt i samochody, tworzenia Centrum Powiadamiania
Ratunkowego oraz wdrażania nowoczesnych
systemów teleinformatycznych.
Niezmiernie ważną rolę w tej dziedzinie odgrywają
fundusze unijne oraz pomoc władz województwa,
dzięki którym niezaprzeczalnie
zwiększa się bezpieczeństwo mieszkańców naszego
regionu i minimalizowane są straty związane
z miejscowymi zagrożeniami.
Strażacy województwa łódzkiego poza podejmowanymi
działaniami ratowniczo-gaśniczymi
angażowali się także w inicjatywy społeczne,
humanitarne i sportowe, przyczyniając
się tym samym do propagowania bezpiecznych
zachowań, poprawy bezpieczeństwa pożarowego,
wspierania honorowego krwiodawstwa
i promowania idei sportowych, a tym samym
tężyzny fizycznej, jakże niezbędnej w wykonywaniu
zawodu strażaka. Odniesione w zawodach
strażackich sukcesy na arenie krajowej
i międzynarodowej wspomagają utrzymanie dobrego
imienia Państwowej Straży Pożarnej województwa
łódzkiego.
Kolejne miesiące przyniosą nowe zadania
do realizacji. Jestem przekonany, że również
w tym roku strażacy w myśl słów „Bogu na chwałę,
ludziom na pożytek” będą angażowali się
w wykonywanie zadań służbowych na rzecz poprawy
szeroko rozumianego bezpieczeństwa
mieszkańców naszego województwa.
Łódzki Komendant Wojewódzki PSP w Łodzi
nadbryg. Andrzej Witkowski
KS
2
3

KURIER STRAŻACKI NR 139-140
KS
Przemysław Osiński
ratownik medyczny
mgr Zdrowia Publicznego
Łańcuch przeżycia
Co roku w Europie u 275 000 osób dochodzi
do nagłego zatrzymania czynności serca,
czyli zatrzymania krążenia. Z tej liczby
tylko 5% pacjentów udaje się uratować.
Aby zwiększyć szanse
przeżycia osób, u których doszło
do nagłego zatrzymania
krążenia (NZK), stworzono
koncepcję udzielania pomocy
według sekwencji czterech
czynności i nazwano ją łańcuchem
przeżycia. Zakłada ona,
iż czynności wykonane przez
przygodnych świadków, przyczynią
się do uratowania tym
osobom życia.
Łańcuch przeżycia składa
się z następujących ogniw:
wczesnego rozpoznania NZK
i wezwania pomocy, rozpoczęcia
resuscytacji, wczesnej defibrylacji
przy użyciu zautomatyzowanego
defibrylatora zewnętrznego
(Automated External
Defibrillator - AED), zaawansowanych
zabiegów resuscytacyjnych.
Pierwsze ogniwo w łańcuchu
przeżycia to wczesne rozpoznanie
i wezwanie pomocy
medycznej. Gdy u osoby dojdzie
do zatrzymania czynności
serca, jej życie będzie zależało
od reakcji przygodnych świadków,
którzy szybko je rozpoznają
i podejmą odpowiednie
działania. Przede wszystkim
muszą oni upewnić się, że
dana osoba jest nieprzytomna.
Jeśli dodatkowo nie oddycha
lub jej oddech jest nieprawidłowy
(agonalny) oznacza
to, że doszło u niej do zatrzymania
krążenia. Szybko należy
o tym powiadomić służby ratunkowe,
dzwoniąc pod numer
alarmowy 999 lub 112.
Drugie ogniwo w łańcuchu
przeżycia to wczesna resuscytacja.
Jeśli osoba będąca
świadkiem zatrzymania krążenia
rozpozna je, powinna jak
najszybciej rozpocząć uciskanie
klatki piersiowej połączone
z oddechami ratowniczymi
w stosunku 30:2. Dzięki temu
przez pewien czas podtrzymany
zostanie przepływ krwi
do serca i mózgu. Jeśli z jakiś
przyczyn np. braku umiejętności,
osoba udzielająca pomocy
nie chce wykonywać oddechów
ratowniczych może
z nich zrezygnować, skupiając
się na uciśnięciach klatki piersiowej.
Trzecie ogniwo w łańcuchu
przeżycia to wczesna
defibrylacja. Jeśli w miejscu,
w którym doszło do zatrzyma-
nia krążenia znajduje się AED,
należy go przynieść i podłączyć
do pacjenta. Defibrylator
wykona analizę rytmu serca
i gdy będzie to konieczne,
przez naklejone na klatkę
piersiową elektrody dostarczy
do niego impuls elektryczny,
aby przywrócić mu prawidłowy
rytm. Jeśli w ciągu
pierwszych 3 minut
od chwili utraty przytomności
przez osobę
poszkodowaną świadkowie
rozpoczną resuscytację
i wykonają defibrylacje, szanse
uratowania takiej osoby
wzrosną do 75%.
Czwarte ogniwo w łańcuchu
przeżycia to zaawansowane
zabiegi resuscytacyjne.
Pomocy na takim poziomie
udzielają zespoły ratownictwa
medycznego wyposażone
w odpowiedni sprzęt medyczny
i leki. Po przybyciu na miejsce
wezwania kontynuują resuscytację,
a następnie transportują
pacjenta do szpitala.
Łańcuch przeżycia jest
tak silny, jak jego najsłabsze
ogniwo. Pominięcie jednego
z nich oznacza zmniejszenie,
a nawet odebranie szansy uratowania
osoby, u której doszło
do zatrzymania krążenia. Dlatego
wszystkie czynności łańcucha
przeżycia należy wykonywać
prawidłowo, szybko
i zdecydowanie. W tych miejscach
gdzie przebywają osoby
przeszkolone w udzielaniu
pierwszej pomocy i gdzie dostępny
jest AED łańcuch przeżycia
jest bardzo silny, a przeżywalność
sięga 75%.
4
5

KURIER STRAŻACKI NR 139-140
STRAŻAK DWÓCH ŻYWIOŁÓW
Rozmowa z ogn. Witoldem
Nowakiem z KP PSP
w Zduńskiej Woli
Czy służba w PSP była Twoją
pierwszą pracą?
Do PSP przyjąłem się latem
1999 roku, wcześniej pracowałem
jako tkacz na krosnach
a jeszcze wcześniej byłem
motorzystą na tankowcu,
holowniku i marynarzem na
pogłębiarce.
To może od początku...
Po szkole średniej, jak
wielu młodych ludzi, nie bardzo
wiedziałem co chciałbym
w życiu robić.
Z cyklu Niecodzienni strażacy
Zdecydowałem się na studia socjologiczne
na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.
Jednak po kilku miesiącach stwierdziłem, że
to nie dla mnie. Zastanawiałem się nad innym kierunkiem.
W międzyczasie rozpoczął się pobór do
wojska mojego rocznika. Koledzy zaczęli znikać
z ulic miasta. Wykluła mi się wtedy myśl, żeby
przez wojsko dostać się do floty handlowej.
Co zrobiłeś?
Zgłosiłem się na ochotnika, z zastrzeżeniem,
że chcę dostać się do Marynarki Wojennej. Gdyby
pan widział minę majora w WKU, patrzył na
mnie jak na wariata. To były jeszcze czasy, kiedy
pobór był obowiązkowy i każdy o zdrowych zmysłach
usiłował się wykręcić z armii. Początkowo
mruczał coś, że widziałby mnie jako kaprala w lasach
Gołdapi. Jednak twardo stałem przy swoim
i dostałem skierowanie na specjalistyczne
badania do kliniki
MSWiA we Wrocławiu, w celu
weryfikacji, czy się nadaję na
marynarza.
W maju 1995 roku rozpocząłem
służbę wojskową
w Marynarce Wojennej. Po
wyjściu do cywila zatrudniłem
się w firmie zajmującej się
pogłębianiem basenów portowych.
Przez kilka miesięcy
pracowałem jako marynarz na
pogłębiarce, wtedy poznałem
port w Gdyni dogłębnie. Jakiś
czas później przenieśli mnie na
holownik, gdzie pracowałem
w charakterze motorzysty. To
był wspaniały okres w moim
życiu.
Co było potem?
W międzyczasie uczęszczałem
na różnego rodzaju
kursy, które były niezbędne
do pracy we flocie handlowej.
Ukończyłem kurs indywidualnych
technik ratunkowych,
kurs bezpieczeństwa osobistego
i odpowiedzialności wspólnej,
kurs stopnia podstawowego
ochrony przeciwpożarowej
dla załóg pływających, kurs
pierwszej pomocy medycznej,
kurs eksploatacji zbiornikowców
do przewozu produktów
naftowych, zdobyłem kwalifikacje
w zakresie eksploatacji
urządzeń i instalacji energetycznych
na jednostkach pływających,
w końcu zdałem egzamin
w Urzędzie Morskim w
Gdyni i dostałem międzynarodowe
świadectwo motorzysty
okrętowego.
KS
6
7

KURIER STRAŻACKI NR 139-140
KS
Czyli mogłeś już wypłynąć
na szerokie wody?
Teoretycznie tak, ale okazało
się, że zdobycie kontraktu
nie jest rzeczą prostą. Przez
kolejnych kilka miesięcy odwiedzałem
różne agencje morskie
w poszukiwaniu upragnionego
statku, bezskutecznie.
Rynek pracy dla marynarzy
jest dość wątły a środowisko
hermetyczne. Ciężko jest
się przebić, szczególnie komuś
młodemu bez tzw. znajomości.
Ale w końcu wypłynąłeś...
Tak. Miałem sporo szczęścia.
W najmniej oczekiwanym
momencie odezwała się
do mnie firma z Warszawy
mustrująca załogi pod cypryjską
banderą. Zaciągnąłem się
do floty tankowców.
Co robiłeś?
Zatrudniony byłem na stanowisku
motorzysty i współpracowałem
na jednej wachcie
z drugim mechanikiem. Do
Co utkwiło Ci w pamięci najbardziej?
Cóż … trochę tego jest.
Skaliste ujście Cieśniny Gibraltarskiej,
bieda i jednocześnie
uśmiechnięci mieszkańcy
Ghany, bezkres Oceanu Atlantyckiego.
Ławica barakud na
Morzu Arabskim. Pamiętam
niesamowicie gwieździste niebo
i Krzyż Południa u wybrzeży
Brazylii, spokojne wody
Oceanu Indyjskiego, ciągnące
się tuż przy horyzoncie brzegi
Przylądka Dobrej Nadziei, duchotę
w Zatoce Perskiej. Zaciszne
i urokliwe uliczki portowego
miasteczka Sao Francisco
do Sul, wesołe delfiny
i wielkie albatrosy, które towarzyszyły
nam na otwartym
oceanie. Ciekawym doświadczeniem
był rejs tankowcem
po rzece Paranie w Argentynie.
Płynęliśmy tam po olej roślinny
do rafinacji. Pamiętam
niesamowicie rozległą deltę
tej rzeki, olbrzymie mosty,
pod którymi przepływał tanmoich
obowiązków należała
obsługa wirówek do mazutu,
agregatów prądotwórczych,
pomp zęzowych i wody słodkiej,
oraz pomp do przepompowywania
ładunku, kontrola
temp. i ciśnienia silnika głównego
(wielkiego jak trzy piętrowy
blok) 12000 KM! Maszynownia
tego 150 metrowego
tankowca o ładowności prawie
40 tys. BRT przypominała
kombinat, cztery kondygnacje,
dużo różnego rodzaju maszyn,
urządzeń, zaworów, sprężarek
itd.
Jakie kraje odwiedziłeś?
Byłem w Hiszpanii i
Francji od strony morza Śródziemnego,
w Afryce zachodniej
odwiedziłem Wybrzeże
Kości Słoniowej i Ghanę, następnie
statek zabrał mnie do
Brazylii i Argentyny, na koniec
były wody Zatoki Perskiej,
Iran i Zjednoczone Emiraty
Arabskie.
kowiec, nocne światła Montevideo,
Buenos Aires i dżunglę
jak w National Geografic.
I po czymś takim zdecydowałeś
się na straż ? Nie chciałeś
pływać dalej?
Oczywiście, że chciałem,
przynajmniej jeszcze trzy kontrakty,
ale po tym rejsie miały
miejsce wydarzenia, które na
zawsze odmieniły moje życie.
Co się wydarzyło?
Miałem przyklepany kolejny
kontrakt z tej samej firmy,
tyle że statek miał pływać
z ropą u wybrzeży USA. Nie
wspomniałem wcześniej, ale
mojej mamie nie podobało
się, że pracuje jako marynarz.
Z czasem jej obawy i niezadowolenie
nabierały na sile i każdego
dnia namawiała mnie, żebym
poszukał innej bezpieczniejszej
pracy na lądzie. Kilka
tygodni przed podpisaniem
kontraktu na drugi rejs, atmosfera
w domu była tak gęsta
i rozpaczliwa, że obiecałem
matuli tym razem nie popłynąć.
Zadzwoniłem do firmy
prosząc o inny termin. Po tym
fakcie ja chodziłem jak struty.
Aż do dnia, kiedy usłyszałem
wiadomość w dzienniku telewizyjnym,
że na statku na którym
miałem się znaleźć, doszło
do wybuchu par paliwa
w zbiorniku przylegającym do
siłowni okrętowej. Cała sześcioosobowa
obsada maszynowni
zginęła na miejscu. Byłem
wstrząśnięty jednocześnie
szczęśliwy, że żyję. Mogę
śmiało powiedzieć, że matka
podarowała mi drugie życie…
Tego dnia dotarło do mnie, że
koniec z pływaniem!
I wybrałeś pracę w PSP?
Tak, przynajmniej starałem
się dostać do PSP uważając,
że to nietuzinkowe zajęcie.
Jednak musiałem poczekać
jeszcze półtora roku zanim
udało mi się dostać pracę
w straży. W tym czasie wykonywałem
zawód tkacza.
Jesteś zadowolony z wyboru?
Bardzo, po dwunastu latach
przepracowanych w PSP
jestem dumny, że mogę pomagać
innym. Staram się być
coraz lepszy, podnoszę swoje
kwalifikacje, za rok bronię pracę
licencjacką a do czterdziestki
planuję zrobić magistra. Fajne
jest to, że pracuję w swoim
rodzinnym mieście, które dobrze
znam i rozumiem. Satysfakcja
jaką odczuwam łagodzi
stres związany ze służbą i daje
mi siłę do dalszej pracy. Robię
to „ żeby inni mogli żyć”.
Z ogn. Witoldem Nowakiem
z JRG KP PSP w Zduńskiej
Woli rozmawiał asp. sztab.
Leszek Błaszczyk.
8
9

KURIER STRAŻACKI NR 139-140
KS
Ochrona zabytków – po strażacku
Pewna mądra sentencja
mówi: „naród bez
historii – ginie”.
Otóż okazuje się, że
narody, które nie dbają
i nie szanują swojej
historii w chwilach
kryzysu łatwo ulegają
degradacji, ponieważ
zanika siła spajającej je
tożsamości narodowej.
Moda na rewitalizację
W naszym społeczeństwie
w podejściu do ochrony
zabytków w ostatnich latach
daje się zauważyć bardzo pozytywny
trend polegający na
tym, że baczniej przyglądamy
się obiektom i eksponatom zabytkowym.
Przy wykorzystaniu
funduszy: unijnych, ministerstwa,
władz lokalnych,
podmiotów gospodarczych
a także osób prywatnych, wiele
bezcennych dla dziedzictwa
narodowego obiektów jest remontowanych
i odnawianych.
Wiele firm uznało, że posiadanie
siedziby w postaci
odrestaurowanego pałacu
pofabrykanckiego jest modne.
Dzięki temu obiekt, który
niszczał przez wiele lat może
odnowiony służyć, ciesząc
oko wszystkich. Przykładem
może być Pałac Biedermanna
w Łodzi – obecnie siedziba
firmy ATLAS. W dogorywających
halach pofabrycznych
zagraniczny inwestor otworzył
czterogwiazdkowy Hotel
Andel’s. Obok niego, na murach
dawnej fabryki Izraela
Poznańskiego powstało znane
w całym kraju centrum handlowe
Manufaktura.
Przywracając dawną
świetność budynków, należy
uwzględnić obecne wymagania
przepisów przeciwpożarowych
i techniczno-budowlanych,
których zazwyczaj
obiekty zabytkowe nie spełniają.
Dotyczy to szerokiej
gamy wymagań obejmujących
m.in.: klasyfikację pożarową
i ogniową elementów konstrukcyjnych,
warunki ewakuacji,
zaopatrzenie wodne do
zewnętrznego gaszenia pożaru,
wyposażenie obiektów w
nowoczesne urządzenia przeciwpożarowe,
dojazd pożarowy
i inne. Wspólnym wysiłkiem
architektów i strażaków
w zabytkach, które trudno dostosować
do obowiązujących
wymagań ochrony przeciwpożarowej,
stosuje się rozwiązania
zastępcze pozwalające zachować
poziom zabezpieczeń
na optymalnym poziomie.
Hotel Andel’s
foto: www.architektura.info.pl
Dzięki temu możliwe jest zaakceptowanie
istniejących już
warunków architektonicznych
obiektu, cennych ze względu
na wartość historyczną.
Funkcjonariusze pionu
kontrolno-rozpoznawczego
komend powiatowych/miejskich
PSP woj. łódzkiego od
2008 r. w ramach realizacji
zadań Programu Rządowego
„Razem Bezpieczniej” kontrolują
obiekty zabytkowe wskazane
przez konserwatora zabytków
znajdujące się w „Rejestrze
zabytków nieruchomych”.
Spośród tych obiektów
szczególny nacisk położono
na obiekty starej zabudowy
mieszkalnej i obiekty sakralne.
Nieodnawiane i nieremontowane
obiekty starych
kamienic czynszowych stanowią
dużą część infrastruktury
mieszkaniowej naszych
miast. Od wielu lat odnotowuje
się w tych miejscach groźne
w skutkach pożary, pociągające
za sobą ofiary śmiertelne
i duże straty materialne. Kontrole
prowadzone przez strażaków
przyczyniają się do wdrożenia
postępowań administracyjnych,
mających na celu
usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości
i wieloletnich
zaniedbań.
Niewystarczający
„Trójstopniowy System
Zabezpieczenia”
Na terenie woj. łódzkiego
znajduje się ponad trzysta
parafii Kościoła Katolickiego
oraz kilkadziesiąt parafii
innych związków wyznaniowych.
Większość z obiektów
sakralnych jest mocno wpisana
w historię „małych ojczyzn”
i stanowi bezcenne dziedzictwo
kultury. Wyposażenie
tych obiektów – to najczęściej
cenne eksponaty, mające
wartość muzealną. Jednak, jak
wynika ze statystyk KW PSP
w Łodzi, niewiele z nich wyposażonych
jest w System Sygnalizacji
Pożarowej. „Trójstopniowy
system zabezpieczenia”
– Bóg Ojciec, Syn
Boży i Duch Święty
nie zawsze jest
skuteczny.
Ze względu
na specyfikę tych
obiektów najwłaściwszym
i jak dotąd
najlepszym sposobem
zabezpieczenia
jest wyposażenie
ich w System
Sygnalizacji
Pożarowej (SSP),
który jest najnowocześniejszym
sposobem wczesnej
detekcji pożaru,
umożliwiającym
szybkie podjęcie
działań zap
o b i e g a w c z y c h .
Wcześnie wykryte
przez czujkę pojawienie
się zadymienia
lub płomieni
pozwala na
przekazanie sygnału
alarmowego zanim
pożar się rozwinie.
Umożliwia
to podjęcie działań
ratowniczo-gaśniczych
w ciągu kilku
minut. W zależności
od warunków
i charakterystyki
obiektu SSP może
uruchomić system
samogaszący
(np. wykorzystujący
mgłę wodną),
lub zaalarmować
najbliższą jednostkę
PSP lub OSP z
KSRG, a także poinformować
o po-
zgliszcza po pożarze kościoła w Sołku
w woj. opoczyńskim
zbór karaimski - pokaz działania systemu
SSP, który uruchomił system gaszenia
przez mgłę wodną
pożar kościoła
10
11

12
KURIER STRAŻACKI NR 139-140
jawieniu się osób niepowołanych
na terenie obiektu.
W oparciu o § 28. 1 pkt.
14 rozporządzenia MSWiA
z dnia 7 czerwca 2010 r.
w sprawie ochrony przeciwpożarowej
budynków, innych
obiektów budowlanych i terenów
(Dz.U. z 2010 r. Nr 109
poz. 719) do instalowania
systemu SSP są zobowiązane
obiekty wyznaczone przez
Głównego Konserwatora Zabytków
w porozumieniu z Komendantem
Głównym PSP.
Jednakże w praktyce dnia codziennego
instalowanie SSP
napotykało na problemy finansowe.
Do niedawna tylko
kilka kościołów posiadało
ten system. Zmiana nastąpiła
z chwilą wejścia naszego
kraju do Unii Europejskiej.
W chwili obecnej przy wsparciu
środków unijnych, ministerialnych,
samorządowych
i organizacji pozarządowych
nawet duże kompleksy obiektów
mogą być wyposażone
w SSP. Dotyczy to także zespołów
klasztornych, obejmujących
nie tylko budynek kościoła
ale również budynki
mieszkalne przeznaczone dla
zakonników i inne niezbędne
do funkcjonowania zakonów.
Istnieje także możliwość
pozyskania funduszy dla niewielkich
parafii lokalnych.
W chwili obecnej na terenie
woj. łódzkiego znajduje
się 21 obiektów sakralnych
zobligowanych do wyposażenia
w SSP, w tym: podłączonych
- 13, wyposażonych - 2
i niewyposażonych - 6.
Seminarium
szkoleniowe
Prezentacja zalet SSP
jako nowoczesnej i skutecznej
metody zapobiegania pożarom
było celem seminarium
szkoleniowego pt. „Bezpieczeństwo
pożarowe obiektów
sakralnych”, które odbyło
się 14 grudnia 2011 r. na Zamku
Królewskim w Piotrkowie
Trybunalskim. Seminarium
objął patronatem honorowym
J.E. Arcybiskup dr Władysław
Ziółek, a głównym adresatem
przedstawianego materiału
byli proboszczowie parafii
i przełożeni zgromadzeń zakonnych
z terenu województwa
łódzkiego.
Seminarium zorganizowały:
Wydział Kontrolno-
Rozpoznawczy Komendy Wojewódzkiej
PSP w Łodzi i Komenda
Miejska PSP w Piotrkowie
Trybunalskim.
Zaproszony na Seminarium
przedstawiciel Narodowego
Instytutu Muzealnictwa
i Ochrony Zbiorów
Krzysztof Osiewicz przedstawił
uczestnikom spotkania
zalety nisko i wysokociśnieniowych
systemów wykorzystujących
mgłę wodną, które
chronią już kilkadziesiąt bezcennych
drewnianych kościółków
na terenie kraju.
Wykład i prezentacja
oparte na wieloletnim
doświadczeniu
(Instytut dotychczas
nieodpłatnie
opracował i zaopiniował
ponad 250
projektów instalacji
wykorzystujących
SSP) spotkały się
z dużym zainteresowaniem.
Ciekawy wykład wygłosił
również Miejski Konserwator
Zabytków w Łodzi Bartosz
Walczak, który w oparciu
o przykłady przedstawił wyniki
wieloletnich starań zakończonych
podłączeniem do
monitoringu sześciu zabytkowych
kościołów i kaplic zlokalizowanych
na terenie Łodzi.
Procedury pozyskiwania
środków na ten cel z różnych
źródeł w sposób bardzo kompetentny
przedstawił obecny
na seminarium Radca Ministra
Kultury i Dziedzictwa
Narodowego Krzysztof Sałaciński.
W ocenie uczestników seminarium
było niezwykle cenną
inicjatywą. Przyczyniło się
do przekazania istotnych informacji
i wiedzy praktycznej,
umożliwiającej ochronę
unikatowych architektonicznie
obiektów sakralnych, które
jako bezcenne dziedzictwa
minionych epok naszego narodu
muszą przetrwać dla następnych
pokoleń.
mł. bryg. Paweł Pławski
Historia pewnej ulicy
To był zwykły lipcowy
dzień, ciepły z przelotnymi
burzami. Tomek następnego
dnia zaczynał urlop i zamierzał
zabrać swoja żonę Elę
do Warszawy. Byli rok po ślubie.
Na początku lipca obchodzili
pierwszą rocznicę. Siedzieliśmy
w domu w czwórkę
ja, moja siostra Elżbieta, jej
mąż Sławek i ich synek Pawełek
- chrześniak Tomka. Piliśmy
kawę jedliśmy jakieś ciasto
i piliśmy szampana. Kto
z nas go kupił i dlaczego? - nie
pamiętam. Siostra z mężem poszli
po coś do sklepu a ja zostałam
sama z Pawłem. W tym
momencie rozległ się dźwięk
syreny – wspomina Jolanta
Brol –siostra chor. Tomasza
Grzesika.
Dzień jak co dzień
W remizie trochę pusto,
bo to sobota. Kierowcy krzątają
się przy wozach, poprawiając
jakieś drobiazgi. Jest ich
trzech. Pozostałą załogę stanowią
druhowie OSP przybywający
do remizy na dźwięk syreny.
Do niedawna Naczelnikiem
OSP był druh Józef Grzesik
– bardzo oddany strażak,
ale i wymagający dowódca.
Wraz z rodziną mieszka 300
metrów od remizy. Ma pięcioro
dzieci w tym dwóch synów,
których zaraził pasją do straży
pożarnej. Jeden z nich - Tadeusz
wkrótce wybiera szkołę
wojskową i wyjeżdża do
Warszawy. Drugi – Tomasz
ku uciesze ojca realizuje młodzieńcze
pasje i zostaje strażakiem.
Wkrótce kończy zaocznie
Szkołę Chorążych Pożarnictwa
w Krakowie i jest
pierwszym chorążym w sieradzkiej
straży pożarnej. Zajmuje
się sprawami operacyjno-szkoleniowymi.
19-go lipca
jest po służbie i szykuje się
do wyjazdu do Warszawy do
brata, gdzie są już jego rodzice.
Mieszka w bloku przy remizie,
w pokoju, który wynajęli wraz
z żoną tuż po ślubie niespełna
rok temu. Ma zatem przy sobie
WESELE TOMASZA GRZESIKA
to, co kocha najbardziej, czyli
żonę i pasję.
W domu obok mieszka
17-letni Romek Piwnik, uczeń
Zespołu Szkół Zawodowych
nr 1 w Sieradzu. Jest zafascynowany
strażą i praktycznie
wychowuje się na placu komendy.
Trwają wakacje więc
Romek ciągle przesiaduje
w remizie, licząc że na coś się
KS
ROMEK SIADAŁ NA OKNIE
NASZEGO BIURA I ŚPIEWAŁ
NAM „POZIOMKI” –
WSPOMINA IRENA ZAJĄC
przyda. Jest w końcu strażakiem
– członkiem młodzieżowej
drużyny pożarniczej. Jego
ulubionym strażakiem i wzorem
do naśladowania jest Tadeusz
Skrzypiński – jeden
z trzech kierowców pełniących
dziś służbę. Mówi na niego
wujek, a wujek Tadek bardzo
lubi chłopca i opiekuje się nim
na terenie komendy, a zdarza,
13

KURIER STRAŻACKI NR 139-140
KS
że czasem zabiera go ze sobą
do akcji.
Jak zwykle było co robić
przy operacyjnym Gazie. Wujek
z Romkiem picowali „gazika”.
Zrobiło się pochmurno,
a od strony Zduńskiej Woli
nadciągały nad miasto ciężkie,
burzowe chmury. Nieźle wtedy
przylało.
Jechali do pożaru
Około godziny 15.20 dyżurny
punktu alarmowego
przyjmuje zgłoszenie pożaru
w okolicy Szadku. Syrena
strażnicy wzywa druhów do
wyjazdu. Tomek przerywa pakowanie
walizek i przybiega
do remizy. Operacyjny Gaz już
czeka na kogoś z kierownictwa
komendy, aby udać się na dowodzenie
działaniami. Romek
liczy, ze wujek Tadek pozwoli
mu jechać z nimi na kolejną
wakacyjną przygodę. Zajmuje
miejsce z tyłu, tuż obok
radiostacji i akumulatorów do
niej. Z przodu siedzi chor. Tomasz
Grzesik. Przestaje padać
lecz drogi są śliskie, pełne liści
i niewielkich gałęzi, które
spadły po podmuchach silnego
wiatru. Ruszają. Jadący ulicą
Sienkiewicza operacyjny Gaz
tuż przez mostem na Żeglinie
wpada w poślizg. Uderza
w drzewo, łamiąc je spada ze
skarpy i staje w płomieniach.
Znajdujące się pod siedzeniami
kanistry z paliwem zapalają
się. Wewnątrz są Tomek i Romek,
siła uderzenia wyrzuca
z pojazdu wujka Tadka. Wracający
znad rzeki wędkarze wyciągają
z wraku nieprzytomnego
Romka i po chwili również
Tomka, który jest znacznie
bardziej poparzony. Z powodu
braku karetek przyjazd
pogotowia opóźnia się. Strażacy
przywożą lekarza na miejsce
strażackim samochodem.
Unoszący się na zachód
od miasta gęsty dym przyciąga
tłumy gapiów. Biegną z całej
okolicy. Jest wśród nich młody
kilkunastoletni Marek Barlak
– kuzyn Tomka, dla którego
Tomek był wzorem do naśladowania.
To co zobaczył to
było zbyt wiele dla tak młodego
chłopca. Wrócił do domu
i zamknął się w pokoju. Długo
nikomu nie otwierał i nie mógł
nic powiedzieć.
Wspomnienia siostry
Tomka
Tato miał radio, które
przerobił i dostroił tak, że
mógł słyszeć rozmowy między
kierowcami a dyżurnym
na centrali w remizie. Jako
emeryt chciał w dalszym ciągu
brać udział w codziennym
życiu straży. Całe nasze życie
było z nią związane. Kiedy
zawyła syrena tego lipcowego
dnia włączyłam radio żeby
dowiedzieć się co i gdzie się
dzieje. Usłyszałam, że „nasi
mieli wypadek”. Żadnych nazwisk
ani okoliczności. Nasłuchuje
co się stało i komu. Przecież
znałam większość członków
straży. W tym czasie wróciła
siostra z mężem. Nikt z nas
nie dopuszcza do siebie myśli,
że to może dotyczyć Tomka - on
przecież szykuje się do wyjazdu
do Warszawy. Za moment
CHOR. TOMASZ GRZESIK
słyszymy nazwiska: Skrzypiński,
Piwnik i Grzesik. Serce
skoczyło mi do gardła. Natychmiast
z siostrą pobiegłyśmy do
szpitala. Zobaczyłam mojego
brata na noszach. Miał na sobie
resztki munduru. Nie wiem
czy nas rozpoznał, bo nie reagował
na nasze glosy. Nie pozwolili
nam wejść do szpitala.
To był ostatni raz kiedy widziałam
mojego brata przy życiu.
W nocy rodzice wrócili
z Warszawy. Z dworca przywieźli
ich wozem strażackim.
Cały czas mieliśmy bardzo
duże wsparcie ze strony
straży. Romek Piwnik zmarł
tego samego dnia. Wiedzieliśmy
ze stan Tomka jest bardzo
ciężki, ale nikt nie myślał
o najgorszym, nawet kiedy
doktor Felchner (doskonały
chirurg) powiedział: „jeśli
przeżyje siódmą noc to ma
szanse” . Niestety nie dane mu
było zostać z nami. Następnego
dnia został przewieziony do
Łodzi do szpitala wojskowego,
gdzie pomimo wysiłków lekarzy
zmarł 26 lipca.
Wszyscy go lubili. Był silny,
dobrze zbudowany (ćwiczył
zapasy), ale nigdy się nie
bił. Był raczej rozjemcą. Lubił
tańczyć, żartować, płatać
figle. Będąc jeszcze w szkole
średniej, grał w szkolnym teatrze.
Pamiętam jak ćwiczył
tekst „Noc cudów” Gałczyńskiego.
Tańczył w zespole tanecznym,
który między innymi
brał udział w Turnieju Miast
między Sieradzem a Łowiczem
oraz w filmie „Jeszcze słychać
śpiew i rżenie koni”. Kochał
życie i perkusję. Grał na zabawach
i weselach. Nawet na
swoim weselu nie powstrzymał
się przed zagraniem.
Ostatnie chwile
razem
Wszyscy trzej strażacy
po wypadku na krótko znaleźli
się w jednej szpitalnej sali.
Romek, choć mniej poparzony
miał rozległe obrażenia wewnętrzne
i pękniętą podstawę
czaszki. Zmarł na bloku operacyjnym
niespełna trzy godziny
po wypadku. Chor. Tomasz
Grzesik z oparzeniami
80% powierzchni ciała zmarł
w szpitalu wojskowym w Łodzi
26 lipca. Tadeusz Skrzypiński
nie ucierpiał na skutek
pożaru, ale jego obrażenia
były na tyle poważne, że długo
dochodził do siebie. Poza
tym emocjonalnie tak przeżył
to wydarzenie, że już nigdy nie
był tym samym człowiekiem.
Irena Zając – pracownik
cywilny komendy wspomina:
Romek każdą wolną chwilę
spędzał w straży. Był niezwykle
Radia, które przyniosło
tę smutną wiadomość nikt
już nigdy nie włączył. Wylądowało
w śmietniku.
pogodnym chłopcem. Pamiętam
jak przychodził do nas do
biura, siadał na oknie i śpiewał
mi „Poziomki”. Przesiadywał
też często w kinie Nysa,
gdzie wpuszczał go zaprzyjaźniony
operator. Wszyscy go lubili.
Żyliśmy tu jak w rodzinie
i ogromnie przeżyliśmy ten wypadek.
Pogrzeby były dwa. Pamiętam,
że Komendant Folusiak
wylądował „na dywanie”
u I sekretarza za to, że sztandary
weszły do kościoła. Był
zakaz wchodzenia do kościoła
w mundurach, który oczywiście
wszyscy, prócz najwyższych
rangą, złamali. Było o to
trochę hałasu, ale warto było,
bo wszyscy czuli, że muszą pożegnać
kolegów. Zresztą takie
to były czasy, że komendant
musiał chodzić do kościoła po
kryjomu.
Od 21 lipca aż do 23-go
czyli do dnia pogrzebu Romek
leżał w świetlicy w remizie,
tak samo jak Tomek kilka dni
później. Każdy mógł przyjść,
złożyć kwiaty i pomodlić się.
Przychodziły tłumy mieszkańców
– wspomina Włodzimierz
Piwnik – starszy brat Romka.
Dziś następne pokolenia
Sieradzan nie mogą pamiętać
tamtych tragicznych wydarzeń.
Przybyło mieszkańców, przybyło
problemów a ubyło wolnego
czasu. Czasu zadumy nad
przemijającymi bezpowrotnie
kolejnymi dniami z naszego
życia. Przybyło również ulic.
Jedna z nich nosi nazwę Tomasza
Grzesika i Romana Piwnika.
Przy tej ulicy swoją siedzibę
ma Komenda Powiatowa
PSP w Sieradzu, a tuż przy
wejściu do Komendy znajdziecie
obelisk upamiętniający
tragicznie zmarłych strażaków,
którzy zginęli niosąc pomoc
potrzebującym. Oto historia
pewnej ulicy……
st. kpt. Jarosław Wasylik
KOLEDZY ŻEGNALI
STRAŻAKÓW
14
15

KURIER STRAŻACKI NR 139-140
DWA MILIONY NA KÓŁKACH
Komenda Wojewódzka
PSP w Łodzi w ubiegłym
roku realizowała kolejny projekt
związany z modernizacją
Państwowej Straży Pożarnej
województwa łódzkiego.
Tym razem w ramach partnerskiego
projektu z kilkoma Komendami
Wojewódzkimi PSP
w kraju pn. „Bezpieczne Centrum
– doposażenie jednostek
organizacyjnych Państwowej
Straży Pożarnej w
ciężkie
pojazdy i sprzęt specjalistyczny
do ratownictwa technicznego
na drogach”.
Projekt współfinansowany
ze środków Europejskiego
Funduszu Rozwoju Regionalnego
w ramach Programu Operacyjnego
Infrastruktura i Środowisko.
Zakres rzeczowy projektu
to doposażenie bazy sprzętowej
jednostek ratowniczo-gaśniczych
Państwowej Straży
Pożarnej w Łodzi, Kielcach,
Poznaniu, Toruniu i Warszawie,
poprzez zakup: 3 ciężkich
samochodów ratownictwa
drogowego do usuwania
skutków kolizji (typ Mega
City) oraz 9 ciężkich pojazdów
ratownictwa technicznego.
Koszt realizacji projektu
to 26 498 999,99 zł, z czego
22 524 149,99 zł to środki
finansowe z Europejskiego
Funduszu Rozwoju Regionalnego
a 3 974 850,00 zł pochodzi
z Budżetu Państwa.
Dwa z dwunastu pojazdów
zasiliły wyposażenie JRG
w Łodzi i Piotrkowie Trybunalskim.
Komenda w Łodzi
otrzymała ciężki samochód ratownictwa
drogowego (SCRd),
natomiast Komenda w Piotrkowie
Trybunalskim ciężki samochód
ratownictwa technicznego
(SCRt).
W tym artykule przedstawiony
zostanie ciężki samochód
ratownictwa drogowego
(typ Mega City) na podwoziu
Scania G440.
Pojazd ten przystosowany
jest do bezpośredniego prowadzenia
akcji ratowniczych z
zakresu ratownictwa technicznego,
do holowania uszkodzonych
pojazdów, podnoszenia
i przenoszenia ciężarów z wykorzystaniem
żurawia, przeciągania
ciężarów i pojazdów
z wykorzystaniem przeciągarek
hydraulicznych, holowania
niesprawnych pojazdów z wykorzystaniem
wysięgnika holowniczego
lub do współdziałania
z innymi jednostkami
specjalistycznymi z wykorzystaniem
wyposażenia sprzętowego
pojazdu.
Samochód posiada nowoczesną,
dwudrzwiową, kabinę
z miejscami załogi w układzie
1+1+1. Wnętrze kabiny
jest wyciszone i wyposażone
w układ ogrzewania, wentylacji
i klimatyzacji. Duża moc
silnika o mocy maks. 440 KM
(324 kW) przy 1900 obr/min.
i maks. momencie obrotowym
2300 Nm przy 1000-1300 obr/
min. zapewnia dobrą dynamikę
pojazdu. Budowa nadwozia
KS
umożliwia funkcjonalne rozmieszczenie
sprzętu, co miejmy
nadzieję zapewni komfortową
obsługę.
Strażacka Scania posiada
6-cylindrowy wysokoprężny
silnik rzędowy o pojemności
13 dm 3 z bezpośrednim
wtryskiem paliwa spełniający
wymogi Euro 5, wyposażony
w dwustopniowy układ
EGR, układ wtryskowy Scania
common rail XPI, VGT, 4
zawory na cylinder, chłodnicę
powietrza doładowującego
oraz układ sterowania silnikiem
EMS S7, umożliwiający
regulację prędkości obrotowej
oraz hamowanie stałą prędkością
jazdy. Skrzynia biegów
typu GRS905 12+2-biegowa,
dwuzakresowa z półbiegami,
dwoma biegami pełzającymi
i dwoma biegami wstecznymi.
Podstawowym wyposażeniem
samochodu są:
Żuraw hydrauliczny: producent
HIAB typ 211 XS Duo
EP3 zamontowany za kabiną
załogi, posiadający podstawowe
parametry użytkowe: maksymalny
moment udźwigu 192
16
17

18
KURIER STRAŻACKI NR 139-140
kNm, maksymalny udźwig
przy max. wysięgu 1800 kg
i maksymalny wysięg 10,5 m.
Wysięgnik holowniczy:
czyli urządzenie do holowania
i podnoszenia uszkodzonych
samochodów składające się z
ramienia głównego podnoszonego
hydraulicznie oraz wysuwanego
hydraulicznie wysięgnika.
Możliwe jest sterowanie
bezprzewodowe z odległości
60 metrów. Parametry ramienia
głównego podnoszonego hydraulicznie:
kąt podnoszenia w
zakresie od – 5 0 do +35 0 minimalny
udźwig mierzony na głowicy
przy maksymalnym wysuwie
ramienia 12 000 kg, minimalny
udźwig mierzony na głowicy
przy złożonym ramieniu
30 000 kg. Parametry wysięgnika
wysuwanego hydraulicznie:
pełny wysuw 2,2 m ruch roboczy
w zakresie od - 16 0 do 20 0 .
Minimalna nośność w widłach
wysięgnika przy maks. wysuwie
wynosi 10 000 kg, natomiast minimalna
nośność w widłach wysięgnika
przy min. wysuwie to
15 000 kg.
Elementami układu wysięgnika
są przeciągarki hydrauliczne:
maksymalna siła
uciągu przeciągarki głównej
w linie 30 t, natomiast przeciągarki
pomocniczej 22,5 t.
Zabudowa pojazdu składa
się z ramy pomocniczej, na
której osadzone zostały oprócz
wymienionych urządzeń moduły
ze skrytkami sprzętowymi
w postaci konstrukcji kratownicowej
spawanej ze szkieletem
wykonanym z zamkniętych
profili ze stali nierdzewnej.
Skrytki sprzętowe zamykają
z boków aluminiowe żaluzje,
w dolnej części skrytek
zainstalowano odchylane
lub wysuwne podesty robocze
ułatwiające dostęp do górnych
półek. Wejście na dach odbywa
się za pomocą drabinek zamocowanych
z tyłu po prawej
stronie i lewej. Miejsce pracy
wokół pojazdu oświetlają dodatkowo
lampy LED umieszczone
w listwach górnych żaluzji
oraz lampy halogenowe
umieszczone wewnątrz skrytek.
W skrytkach znajduje się
sprzęt niezbędny do prowadzenia
działań ratowniczych
na drogach. Samochód posiada
bogate wyposażenie, są
w nim m.in.: przenośny agregat
prądotwórczy o mocy 6,5
kVA, maszt oświetleniowy
przenośny, zestaw narzędzi
ratowniczych o napędzie hydraulicznym
wraz z akcesoriami
pomocniczymi, zestaw
ciężkich podnośników hydraulicznych,
pilarka łańcuchowa
z napędem spalinowym, piła
tarczowa z napędem spalinowym,
zestaw narzędzi z napędem
elektrycznym i pneumatycznym
oraz zestaw sprzętu
do udzielania kwalifikowanej
pierwszej pomocy.
Pojazd tego typu, nowoczesny,
wyposażony w sprzęt
najnowszej generacji usprawni
ratownictwo na drogach,
wpłynie pozytywnie na zabezpieczenie
obszaru zdarzenia.
Dzięki niemu strażacy dojadą
na miejsce akcji szybciej,
a wykonywane czynności będą
efektywniejsze i bardziej precyzyjne.
Bogate wyposażenie
wysokiej klasy umożliwi
skuteczniejszą i szybszą pomoc
osobom poszkodowanym
w zdarzeniach drogowych.
W następnym numerze
Kuriera Strażackiego przedstawiony
zostanie samochód
ciężki ratownictwa technicznego
(SCRt), który został zakupiony
w ramach tego samego
projektu.
kpt. Arkadiusz Makowski
KOBIETA – KOMENDANT
3 lutego 2012 roku pierwszy
raz w 125-letniej historii
łódzkiego pożarnictwa stanowisko
Łódzkiego Komendanta
Wojewódzkiego PSP objęła
Kobieta.
Pani Agnieszka Łobacz,
bo to o niej mowa, na co dzień
prowadzi własną firmę. 3 lutego,
na jeden dzień zajęła zaszczytną
funkcję Łódzkiego
Komendanta Wojewódzkiego
PSP. Certyfikat, który pozwolił
jej dowodzić strażakami naszego
województwa wylicytowała
na 20 finale Wielkiej Orkiestry
Świątecznej Pomocy.
Już w pierwszych
chwilach jej
pobytu w komendzie
wojewódzkiej dopadła
ją sława i rzesza
dziennikarzy, którzy
wypytywali jak czuje
się w nowej roli.
Trochę zaskoczona
rozpoczęła służbę od
licznych wywiadów.
Dzięki odprawie
z udziałem naczelników
poszczególnych
wydziałów komendy,
którzy po krótce
objaśnili czym się zajmują
Pani Agnieszka miała możliwość
poznać obszary działalności
Komendy Wojewódzkiej
Państwowej Straży Pożarnej
w Łodzi.
Dowiedziała się również
jakie umiejętności i kwalifikacje
powiniem posiadać strażak.
Podczas wizyty w Jednostce
Ratowniczo-Gaśniczej nr
2 zobaczyła komorę dymową.
Widziała także samochody
strażackie i codzienne życie
strażaków na jednostce.
Spodobała się jej bardzo atmosfera
tam panująca, którą
określiła jako „rodzinną”.
KS
ACM: Jak minął Pani dzień
na stanowisku Łódzkiego
Komendanta Wojewódzkiego
PSP?
A.Ł.: Dzień był pełen wrażeń.
Jednak gdybym miała możliwość
wyboru stanowiska pracy
w straży najchętniej widziałabym
się w roli strażaka
pełniącego służbę na Wojewódzkim
Stanowisku Koordynacji
Ratownictwa, który
przypomina mi dział logistyczny.
Wpływają tam zgłoszenia,
widać na monitorach
co się dzieje, jakie samochody
zostały wysłane do akcji. Myślę,
że w takiej dziedzinie bym
się odnalazła.
ACM: Jak ocenia Pani pracę
strażaka?
A.Ł.: Strażak wśród wszystkich
służb mundurowych jest
u mnie zawsze na pierwszym
miejscu. Podziwiam ich pracę,
można liczyć na nich w każdej
sytuacji. To nie tylko moje
zdanie. Strażacy przecież cieszą
się największym zaufaniem
społecznym.
ACM: Nie pierwszy raz bierze
Pani udział w licytacji...
A.Ł.: To prawda, jestem z orkiestrą
Jurka Owsiaka od 20
lat. Zawsze, kiedy tylko mogę
licytuję i wspomagam ich
działania. Wydaje mi się, że
robią coś wyjątkowego i dlatego
też pomagam. Daje mi to
ogromną satysfakcję.
19

KURIER STRAŻACKI NR 139-140
Łódzcy strażacy na planie u Czesława M.
Z chirurgiczną precyzją
KS
Dwóch łódzkich strażaków
– sekc. Marcin Spławski
z Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej
nr 5 oraz kpt. Maciej
Kwapisz z Jednostki Ratowniczo-
Gaśniczej nr 4 KM PSP
w Łodzi wystąpiło w teledysku
grupy Czesława Mozila.
tyści byli mieszkańcami miasta
apokaliptycznego. Nie był
sprecyzowany ani czas ani dokładne
miejsce, miały one być
ła charakter całego albumu,
który oparty został na tekstach
Czesława Miłosza.
„Współpraca była rzeczowa
i przyjemna. Strażacy
zapoznani ze swoimi
rolami grali wg scenariusza.
Ich udział w teledysku
był dobrowolny i bez wynagrodzenia.
Do odegrania
ról nie trzeba było ich
długo namawiać” – mówi
reżyserka Alicja Petruszka.
Nie były to pierwsze
doświadczenia p. Marcina
i Macieja z kamerą. Nie
wykluczone, że naszych
strażaków zobaczymy kiedyś
na czerwonym dywanie.
Strażak ocalił palec 2-letniej dziewczynki
podczas nietypowej akcji ratowniczej.
W grudniu zeszłego roku
późnym wieczorem o godz.
23.15 zastęp Państwowej Straży
Pożarnej z JRG Nr 3 KM
PSP w Łodzi został zadysponowany
do niecodziennej
akcji.
Pomocy
potrzebowała
2-letnia
dziewczynka, której paluszek
wskazujący lewej ręki utkwił
w metalowym odpływie umywalki.
Ojcu dziewczynki udało
się wcześniej rozmontować
w domu elementy urządzenia.
Zawiózł dziewczynkę do oddziału
chirurgicznego w szpitalu
im. J. Korczaka. Tam jednak
lekarzom przy pomocy dostępnych
narzędzi nie udało
się uwolnić palca dziecka.
Na pomoc wezwani zostali
strażacy, którzy
podjęli działania
starając się nie
spowodować
obrażeń wtórnych.
Niestety metalowej części
nie udało się przeciąć przy
użyciu cęgów, ponieważ istniało
ryzyko uszkodzenia zsiniałego
już paluszka. Czas naglił.
Szczęście w nieszczęściu,
jeden ze strażaków ogniomistrz
Rafał Markowiak – pasjonat
modelarstwa wpadł na
pomysł użycia swojej miniszlifierki.
Gdy dostarczono sprzęt,
ogniomistrz z chirurgicznostrażacką
precyzją przez ponad
pół godziny przecinał metalową
część umywalki. Udało
się. Paluszek został uwolniony.
Poszkodowana dziewczynka
pozostała w szpitalu na obserwacji.
oprac. red.
Nagranie powstało w
zimnych i ponurych murach
fabryki Scheiblera i Grohmana
w Łodzi. Strażacy jako sta-
u n i w e r s a l -
ne. Scenografia
i panująca
atmosfera
w pełni odda-
oprac. red.
foto: Barbara Kaja-
Kaniewska
Dzięki tym strażakom z jednostki ratowniczo-gaśniczej
nr 3 w Łodzi (od lewej starszy aspirant Tomasz
Latarski, aspirant Leszek Woźniak, ogniomistrz
Paweł Wierzbicki i ogniomistrz Rafał Markowiak)
udało się dostarczyć do szpitala niezbędny
sprzęt i uratować palec dziecka.
fot. Janusz Kubik
20
21

KURIER STRAŻACKI NR 139-140
KS
rzecznik.strazak.org
Forum - grupa dyskusyjna została założona z myślą o wymianie
doświadczeń, opinii i wiedzy między osobami wykonującymi
zadania rzeczników prasowych. Dzięki niej powstanie baza
wiedzy oraz katalog dobrych praktyk, który posłuży do poprawy
jakości pracy rzecznika prasowego.
Do rejestracji w serwisie zaprasza – st. kpt. Marcin Janowski
rzecznik prasowy Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP
w Białymstoku
Pierwsze, jedyne takie Forum rzeczników
prasowych PSP mieści się na stronie
internetowej:
rzecznik.strazak.org
Pionowo
2. marka policyjnego radiowozu
3. zbieracz - potocznie
5. M8/8
7. po przyjeździe na miejsce zdarzenia
8. pompa pływająca
9. nieco zapomniany siekierołom
11. wysysacz głębinowy
12. tytułowy bohater bajki o strażaku
Poziomo
1. nie było jej od
czterech lat
4. druhu nie mów na
niego trójnik!!!
6. szef kierowców
10. jeden ze związków
zawodowych
strażaków
13. śpiewał że płonie
stodoła
14. segregacja
poszkodowanych
15. tam był pożar wg
Niebiesko Czarnych
16. pali się
Kalendarz wojewódzkich zawodów sportowych na 2012 rok
NAZWA IMPREZY TERMIN MIEJSCE
XIV Mistrzostwa Województwa Łódzkiego
Strażaków w Halowej Piłce Nożnej
XIV Mistrzostwa Województwa Łódzkiego
w Sporcie Pożarniczym
Młodzieżowe Zawody Sportowo -
Pożarnicze szczebla wojewódzkiego
XIV Mistrzostwa Województwa Łódzkiego
Strażaków w Lekkoatletyce
III Zawody Województwa Łódzkiego
Strażaków Państwowej Straży Pożarnej
„Najsprawniejszy Strażak Przetrwa”
XIII Mistrzostwa Województwa Łódzkiego
Strażaków w Pływaniu
XIV Mistrzostwa Województwa Łódzkiego
Strażaków w Piłce Siatkowej
XIII Mistrzostwa Województwa Łódzkiego
Strażaków w Tenisie Stołowym
Dla sentymentalnych
Budynek dawnej JRG 11 przy ulicy
Sienkiewicza 54. Jednostka mieściła
się tu do marca 2002 roku.
Dziś jest już tylko wspomnieniem.
finałkwiecień
finał - do ustalenia
16-17 maja Łódź, Sieradz
26 maja Skierniewice
12 września Bełchatów/Kleszczów
wrzesień
listopad
październik,
listopad
grudzień
Łódź
Łask
finał - Zgierz
Wieluń
W kwietniu 2008 roku budynek spłonął.
W akcji gaśniczej brali udział
strażacy, którzy służyli w JRG 11
w czasach jej świetności.
22
23

(Nie)typowe
akcje
stycznia br. strażacy
9 z JRG 1 KM PSP w Łodzi
zostali wezwani do pożaru
na ulicy Marynarskiej w
Łodzi. Sforsowali drzwi do
mieszkania, zlokalizowali
pożar i ugasili go. W trakcie
przeszukiwania pomieszczeń
natrafili na leżącego na
podłodze pitbulla. Zwierzę
z oznakami podtrucia
tlenkiem węgla
ewakuowali na balkon.
Psu podali 100%
tlen. Tlenoterapię
prowadzili do czasu aż
zwierzę odzyskało siły.
Gdyby nie brak ogona,
na pewno zamerdałby
z radości.
precyzyjnym zadaniem
Z zetknęli się strażacy
z JRG 3 KM PSP w Łodzi.
12 stycznia br. zostali wezwani
do kotka, który zapewne
w poszukiwaniu smacznego
kąska penetrował kontener
na śmieci. Gdy nasycił się
wystarczająco postanowił
przecisnąć się przez rurę
spustową. Ta okazała się zbyt
wąska i kotek utknął bez
możliwości samodzielnego
wydostania się ze stalowego
kołnierza. Na pomoc ruszył
strażak ze szlifierką kątową.
Po 1,5 godzinnych staraniach,
kotek był wolny. Wolnością
nie nacieszył się jednak zbyt
długo. Został przekazany
w ręce pracowników
schroniska dla zwierząt.
grudnia 2011 r. strażacy
27 z JRG KP PSP
w Pabianicach wyjechali na
pomoc psu, który utknął
w szczelinie pomiędzy kabiną
a szybem windowym. By go
uwolnić przybyli na miejsce
strażacy użyli łomu. Odgięli
nim kabinę uwalniając psa
z pułapki. Oswobodzonego
huskiego zabrała
szczęśliwa i wdzięczna
strażakom właścicielka.
nocy z 8 na 9
W stycznia ptasznik
czerwonoodwłokowy
(pająk określany
przez hodowców jako
zwierzę o dość nerwowym
temperamencie) mieszkający
w jednym ze zduńskowolskich
budynków wielorodzinnych
wykorzystując nieuwagę
swojego właściciela
postanowił urządzić
sobie nocny spacer po
mieszkaniu swojego pana.
Wystraszeni domownicy
wezwali strażaków, którzy
w ochronnych ubraniach
pszczelarskich przy użyciu
podbieraka i rojnicy umieścili
milusińskiego w jego
dotychczasowym lokum.
ACM