Veenhuizen revisited, voorstel voor een nieuwe PI in Veenhuizen

NXTlandscapes

Nieuwe kansen voor Veenhuizen

Als toekomstig werelderfgoed moet Veenhuizen niet alleen zijn verleden maar ook zijn toekomst veilig

stellen.

Naast nieuwe passende economische ontwikkelingen in de zorg, landbouw, onderwijs, kennis, creatieve

industrie, ambachtelijke bedrijvigheid, cultuur, recreatie en toerisme koestert Veenhuizen zijn bijzondere

band met Justitie. De drie overgebleven penitentiaire inrichtingen Esserheem, Groot Bankenbosch en

Norgerhaven nemen een prominente plaats in in de ruimtelijke en mentale constellatie van Veenhuizen.

Deels zijn ze echter verouderd en voldoen ze niet langer aan de huidige inzichten van de Dienst Justitiële

Inrichtingen (DJI), waarin gekozen wordt voor concentratie en schaalvergroting vanuit de wens om kosten

te besparen.

Veenhuizen gaat graag de uitdaging aan een voorstel te doen, dat recht doet aan het efficiencyvoordeel

van bundeling van activiteiten en voorzieningen, en wil daarmee nadrukkelijk een constructieve bijdrage

leveren aan de bezuinigingsplannen voor het gevangeniswezen. Veenhuizen heeft altijd een toekomstgerichte

blik gehad. Een verblijf in Veenhuizen is immers nog steeds het vertrekpunt voor de opbouw van

een nieuw maatschappelijk bestaan. Met deze blik ziet Veenhuizen de bezuinigingsoperatie van DJI dan

ook als een kans en een niet mis te verstane impuls, om haar rol ook in de toekomst met verve te vervullen.

het einde van het enige

gevangenisdorp in Nederland?

Vanaf 1822 tot op heden heeft Veenhuizen

altijd ruimte geboden aan inwoners die niet

op vrijwillige basis voor een verblijf op deze

locatie gekozen hebben. Eerst als private

kolonie van de Maatschappij van Weldadigheid.

Later, vanaf 1859, als onderneming

van de staat, aangestuurd door het Rijk.

Van 1875 tot 1984 was de ruim 3000 hectare

voormalige kolonie inclusief alle opstallen

volledig in handen van het Ministerie

van Justitie. Niet alleen achter de tralies

maar ook daarbuiten bepaalde Justitie

het lot van de bevolking van het dorp. Het

Ministerie was immers de enige werkgever

en huisvester.

Buitenstaanders en bezoekers konden alleen

met speciale permissie het dorp in. De

grenzen van deze gesloten gemeenschap

More magazines by this user
Similar magazines