Security Manager - ΤΕΥΧΟΣ 82

smartpress
  • No tags were found...

Περιοδικό για την ασφάλεια.

feature.Story

παρά το γεγονός ότι στο σύνολο της αγοράς περιλαμβάνονται

τόσο ιδιωτικοί όσο και δημόσιοι πάροχοι υπηρεσιών

ασφαλείας, οι ερευνητές ασχολούνται κυρίως με τις δραστηριότητες

των ιδιωτικών εταιρειών ασφαλείας. Αντίθετα,

η δραστηριότητα της αστυνομίας προς αυτήν την κατεύθυνση,

δεν έχει επαρκώς ερευνηθεί πλην εξαιρέσεων όπως

του Reiss (1988), του Gans (2000) και της Law Commission of

Canada (2006). Η αστυνομία είναι ταυτόχρονα αγοραστής

και πωλητής ασφαλείας και συστημάτων ασφαλείας. Ως α-

γοραστής, προμηθεύεται σχεδόν το σύνολο του εξοπλισμού

της από τον ιδιωτικό τομέα ασφαλείας. Με την άνοδο όμως

του τομέα και τη βαθμιαία μείωση των διατιθέμενων πόρων

προς την αστυνομία, η τελευταία βρέθηκε αντιμέτωπη με

πλήθος προβλημάτων ενώ η ζήτηση από τους πολίτες λόγω

φόβου και ανασφάλειας παραμένει υψηλή και η προσφυγή

στις ιδιωτικές εταιρείες αναπόφευκτη. Η απουσία της

αστυνομίας από τους δρόμους, που δρούσε καταλυτικά στο

παρελθόν, δημιουργεί πρόβλημα έναντι των πολιτών αφού

«η αποτελεσματικότητας της αστυνομίας κρίνεται από την

απουσία της εγκληματικότητας και διαταράξεως της τάξεως

και όχι από τις ορατές ενδείξεις αστυνομικής δράσεως

προς αντιμετώπισή τους» (Rowan και Mayne (1829) όπως

αναφέρονται από την Sergeant, 2008) ενώ οι πολίτες πληρώνουν

δύο φορές για την ασφάλειά τους: Μία φορά

στο κράτος για την δημόσια αστυνομία και μία φορά

στις ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας.

Υπερφορτωμένη αστυνομία

Μία από τις δικαιολογίες για την αστυνομία, είναι ότι παρέχει

τις επιπλέον υπηρεσίες, όπως η ανταπόκριση σε συναγερμούς

ή η παροχή ασφάλειας σε αθλητικές και καλλιτεχνικές

εκδηλώσεις, σε ανταπόκριση απαιτήσεων που δεν έχουν

να κάνουν με το γενικό καλό, αλλά αποτελούν αιτήματα για

ασφάλεια για ιδιωτικούς όμως σκοπούς, οπότε θεωρείται

εύλογη η καταβολή τιμήματος (Bayley και Shearing, 2001).

Όμως, η Ελληνική Αστυνομία κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση

παρά το γεγονός ότι η Πολιτεία, στην απόφαση

ΓΠ/7630 αναγνώριζε την ανάγκη διευρύνσεως του πεδίου

εφαρμογής της Παροχής Υπηρεσιών Ασφαλείας και από έ-

νοπλους φρουρούς σε εμπορικά πλοία, που αποδείκνυε την

αυξανόμενη ανάγκη στην προσφυγή στα Ιδιωτικά Μέτρα Α-

σφαλείας, αφού «η εξατομικευμένη προστασία δεν συνάδει

προς τον χαρακτήρα της Δημόσιας Δύναμης, διότι τότε θα

έπαιρνε τον χαρακτήρα μιας militia, κάτι που επιδιώχθηκε

από ολοκληρωτικά καθεστώτα σε άλλες χώρες» (ΦΕΚ 1715

Β’/17 Μαΐου 2012).

Ανεξάρτητα από την πρόθεση της αστυνομίας, ακόμη και

τέτοιες προσπάθειες, όπως η παροχή υπηρεσιών έναντι α-

νταλλάγματος, θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως απόπειρες

εντυπωσιασμού ή αποφυγής παροχής υπηρεσιών,

λόγω του γραφειοκρατικού σχεδιασμού τους, αφού η αίτηση

για παροχή μιας τέτοιας υπηρεσίας πρέπει να υποβληθεί

τουλάχιστον τρεις ημέρες πριν από την αιτούμενη παροχή,

η οποία στη συνέχεια θα πρέπει να εγκρίνεται από τον

Προϊστάμενο του οικείου κλάδου του Αρχηγείου Ελληνικής

Αστυνομίας, ενώ ουσιαστικώς δεν είναι καθόλου βέβαιη

η δυνατότητα παροχής της, εξ αιτίας των περιορισμένων

μέσων και προσωπικού. Στο εξωτερικό, ως δικαιολογία, η α-

στυνομία προβάλλει το επιχείρημα ότι κατά την παροχή των

υπηρεσιών της επί πληρωμή, εκπαιδεύει τους πελάτες της

στην αντιμετώπιση παρόμοιων περιστατικών, γεγονός που

η αστυνομία απαιτεί κατά την συμφωνία μαζί τους (Ayling

και Shearing, 2008). Παράλληλα, προβάλλεται το επιχείρημα

ότι η επ’ ανταλλάγματι παροχή κάποιων από τις υπηρεσίες

της αστυνομίας, περιορίζει την συχνά υπερβολική ζήτηση

από τούς πολίτες και αποτρέπει την καταπόνηση του προσωπικού

και των μέσων της αστυνομίας. Εύλογα ωστόσο,

δύναται να διερωτηθεί κάποιος εάν με τον νόμο περί παροχής

υπηρεσιών επί ανταλλάγματι τελικώς αποφεύγεται

η καταπόνηση προσωπικού και μέσων, χωρίς παράλληλα

να αποφεύγεται η υπόνοια εκβιασμού για καταβολή ανταλλάγματος

για υπηρεσίες, που σε τελική ανάλυση ζητούνται

εξ αιτίας της ατμόσφαιρας ανασφάλειας προερχόμενης από

έλλειψη αστυνομεύσεως ή αυξημένης εγκληματικότητας, με

εναλλακτική λύση την αποδοχή του κινδύνου (Gans, 2000).

Από την άλλη πλευρά, γεννάται το ερώτημα τι θα πράξουν

οι αστυνομικοί σε περίπτωση που ενώ έχουν διατεθεί για

έναντι ανταλλάγματος παροχή συγκεκριμένης υπηρεσίας, α-

ντιληφθούν ή ενημερωθούν για ένα σοβαρό περιστατικό το

οποίο επιβάλλει την βάσει του νόμου 2800/2000 (ΦΕΚ 41Α’,

29/02/2000) ενεργοποίησή τους ως τελούντων σε διαρκή

ετοιμότητα. Παράλληλα, η άσκοπη κινητοποίηση προσωπι-

34 . security manager

More magazines by this user
Similar magazines