01.06.2021 Views

In Aeternum Mirabile Lectu 2021

  • No tags were found...

Create successful ePaper yourself

Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.

Het ´coronajaar´ van Michiel Schuit, woonachtig

in New York - USA

Op 3 Februari 2020, zie ik op de

voorpagina van de New York

Times een foto waarop een groot

aantal graafmachines druk bezig in ruwe

aarde gaten te graven. Het onderschrift

van de foto is: “China bouwt een nieuw

ziekenhuis met 1,000 bedden in 10 dagen”.

Hier in de VS aan de andere kant van de

wereld begint het op dat moment door te

dringen wat er in China aan de hand is met

betrekking tot deze nieuwe epidemie.

Als ook Noord-Italië overgaat tot een

lockdown, organiseer ik snel een laatste

bezoek aan mijn moeder die net is opgenomen

in een ziekenhuis in België. Eenmaal

daar hoor ik op de radio dat men in Brabant

thuis moet werken in navolging van de

maatregelen die in Italië en Wuhan al geldig

zijn. De volgende dag word ik vroeg wakker

gemaakt door een bombardement van

what’s-appjes van mijn familie in de VS: “Pa,

je vliegt vanmiddag terug naar New York.

Trump heeft net aangekondigd op TV dat

de grens wordt dichtgegooid en je kan na

morgen niet meer terug”. Het vliegtuig zit

vol met jongelui die van hun ‘study abroad’

terug naar huis zijn gestuurd. Ik vraag aan

mijn medepassagiers of één van hen uit

Italië komt en doe braaf het ziekenhuis

maskertje voor mijn mond.

Terug in New York City worden de lockdown

maatregelen aangekondigd. Werk

en restaurants - ‘life as we know it’ - gaan

allemaal prompt dicht. In mijn laatste reis

20

met de Subway is de lockdown griezelig

zichtbaar door het verlaten perron en mijn

lege wagon. Voor de winkels staat nu een

rij en eenmaal binnen, alleen voor degenen

die een masker dragen, is het pijlen volgen

voor eenrichtingsverkeer met 1.5 meter

afstand. Een enkele overtreder wordt met

harde woorden gedwongen zich te gedragen

door de, immer om hun gezondheid

bezorgde, New Yorkers. Ik vraag me af hoe

effectief het kan zijn om alle inkopen af te

vegen met desinfecterende middelen, maar

doe braaf mee. Chinees eten bestellen gaat

nu vrij rap omdat men bang is gemaakt

voor alles dat met China te maken heeft. Ik

ontvang een clipje van een idioot die Corona

bier verdenkt. Zoals ik inmiddels heb

vernomen is, net als in de rest van de wereld,

ook hier het tekort aan wc-papier het

hoofdonderwerp van klachten. Ik voel me

schuldig als een zwarthandelaar wanneer ik

zes rollen in één klap op de kop kan tikken.

Zelfs tennis in de open lucht, de perfecte

Michiel Schuit 2021

sport om de gewenste afstand te houden,

wordt verboden uit solidariteit met alle

buitenshuis activiteiten, die nu verboden

zijn. Het wordt nu akelig stil buiten.

Ik woon in Manhattan vlak naast een

van de grotere ziekenhuizen in de stad.

Normaal gesproken mengt het sporadische

geluid van een sirene van een aankomende

ambulance zich met het bruisende achtergrondgeluid

van ons drukke 24/7 stadje.

Nu zijn de sirenes om de vijf minuten

dag en nacht hoorbaar, gevolgd door een

oorverdovende stilte tussen de sirenes

door. Na een ketting van zoom vergaderingen

en Webinars lopen we nu elke dag in

Central Park om wat frisse lucht te halen.

Onderweg naar het park passeren we ‘dog

hill’ het weitje naast het ziekenhuis, dat

normaal wordt gebruikt door spelende

kinderen en honden die van hun vrijheid

mogen genieten. Als een pijnlijke herinnering

aan de huidige toestand van de

Pandemie, is dit weitje nu bezet met een

tenten -complex, dat exclusief bestemd is

voor de vloedgolf aan Corona patiënten.

Het normaliter drukke 5th Avenue is nu

ter plekke afgezet om plaats te maken voor

een lange rij van vrieskast -vrachtwagens,

die de overvloed aan Corona-slachtoffers

tijdelijk onderbrengen.

Medio April, als het aantal Coronasterfgevallen

is gestegen boven duizend per dag,

is men zich er hier goed bewust van wat

voor een ellende zich afspeelt binnen de

New Yorkse ziekenhuizen. Elke avond om

19:00 uur doen we de ramen open en slaan

we, in concert met onze duizenden buren,

deksels op pannen om onze erkenning te

tonen aan de verpleegkundigen en zorgmedewerkers

van de ziekenhuizen, die op

dat moment van dienst wisselen. Dit unieke

geluid is duidelijk hoorbaar in de stilte van

de lockdown en heeft het kenmerk van de

‘ground-zero’ van dit moment in onze crisis

van de Covid19 Pandemie. Maar op TV,

in de krant en op de sociale media worden

we gerustgesteld, dat deze pandemie niet

erger zal worden dan de Griep van 1919

en dat we in een paar weken weer naar

ons werk kunnen gaan. Met de echte

waarheid voelbaar buiten ons appartement

bereiden we ons voor op een wat langer

en meer realistisch traject.

Aan het eind van een belastend jaar en aan

het begin van de tweede pandemie-golf, lijkt

het dat onze stads burgers hun les goed hebben

geleerd, want nu draagt iedereen braaf

een mondmasker en houdt de veilige afstand.

De rest van het land moet die les blijkbaar

nog leren. Onze geïndividualiseerde samenlevingen

hier in de VS maakt het blijkbaar

moeilijk om zich aan te passen aan crisismaatregelen,

zoals de lockdown en een

mondmasker dragen. Op den duur zal het

ook daar doordringen dat deze maatregelen

minder voor eigen veiligheid dienen maar

meer bestemd zijn voor het nut van de

gemeenschap. Trump & Company wist dat

wel maar heeft niet gedurfd om leiding te

geven met deze simpele les. Dat heeft hem

zijn kroon gekost. Wie weet hoeveel van de

400,000 doden vermeden hadden kunnen

worden als die les wat eerder was geleerd?

New York City staat, wat betreft het aantal

Corona-slachtoffers per inwoner, helaas

aan de top van de wereldwijde pandemiestatistiek,

ver boven België. Maar in navolging

van ons onofficiële motto: ‘Don’t ever bet

against New York’ ben ik er van overtuigd

dat, net als na ‘Nine/Eleven’, we ook hier

weer gelouterd en sterker uit zullen komen!

21

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!