01.06.2021 Views

In Aeternum Mirabile Lectu 2021

  • No tags were found...

Create successful ePaper yourself

Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.

Mocht je me vergeten

Pablo Neruda

Voor allen die het afgelopen jaar een dierbare zijn verloren

Mocht je me vergeten

wil ik dat

je één ding weet:

Als ik kijk naar de kristalmaan,

de rode tak van trage herfst

bij mijn raam,

als ik, bij het vuur gezeten,

de ongrijpbare as neem

of rimpelig lijf van brandhout,

weet je,

dat alles mij tot jou voert,

alsof alles wat bestaat,

geuren, licht, metalen,

scheepjes zijn die varen

naar jouw eilanden

die me verwachten.

Welnu dan,

als beetje bij beetje

jouw liefde voor mij minder wordt,

zal beetje bij beetje

mijn liefde voor jou minder worden.

Als je me plotseling vergeet,

zoek me niet,

want ik zal je reeds vergeten zijn.

34

Als je de wind van vlaggen

die door mijn leven waait

waanzinnig en lang vindt,

en je besluit

me aan de oever te laten

van het hart waarin ik wortel

bedenk

dat op die dag,

op dat uur,

ik mijn armen op zal heffen,

dat mijn wortels naar buiten komen

om andere grond te zoeken.

aar als je dag na dag,

uur na uur, voelt

- onverzoenlijk lief -

dat je voor mij bestemd bent,

als, dag na dag, en bloem

aan je lippen ontstijgt

om mij te zoeken,

ach dan, allerliefste,

komt dat vuur weer in mij op,

in mij blust niets

of wordt vergeten,

mijn liefde voedt zich

aan jouw liefde:

zolang je leeft

zal mijn liefde

in jouw armen zijn

zonder mijn armen

te verlaten.

Pablo Neruda

In het hol van de leeuw,een coronaverslag uit

Noord-Italië

Marije de Jager, eindexamenjaar 1976

‘Als ik jou was, bleef ik mooi in Nederland’,

adviseerde een Italiaanse collega toen ik

me op 23 februari vorig jaar, na een van

mijn frequente verblijven in Nederland,

klaar maakte voor de terugreis naar Italië.

Ik vond dat een bespottelijk advies. Ja, er

scheen een of ander luchtwegvirus rond te

waren in Lombardije, maar om daar nou

huis en haard voor in de steek te laten leek

me overdreven. En dus nam ik de geboekte

Flixbus naar mijn woonplaats Rovereto in

de regio Trentino-Alto Adige.

Twee weken later zat het land op slot (als

eerste in Europa) en hadden we collectief

huisarrest. We mochten één keer per dag

de deur uit, met een mondkapje om en niet

verder dan 200 meter van ons huis.

Behalve levensmiddelenwinkels en krantenkiosken

waren alle winkels dicht, evenals de

horeca, het onderwijs, de kantoren, allerlei

dienstverlening. De Italianen werden dagelijks

met een speciaal bulletin op televisie

bijgepraat over het voortschrijden van

de epidemie. Ook verschenen er beelden

van legertrucks die lijkkisten met corona

slachtoffers afvoerden; dat gebeurde in

Bergamo, 150 km ten westen van waar ik

woonde.

De hele lockdown lang was het buiten

doodstil. Het enige wat je hoorde was

een steeds herhaalde oproep om binnen

te blijven: het was de brandweer die met

megafoonwagens door de straten reed.

Huis aan huis werden pakketjes mondkapjes

verspreid.

Als thuiswerkend vertaler en redacteur

had ik minder last van het binnen zitten

dan vele anderen. Mijn werk had niet onder

de lockdown te lijden, integendeel: de

corona-opdrachten – artikelen, webteksten,

testkitinstructies – stroomden binnen. Om

in beweging te blijven liep ik rondjes door

de woonkamer en volgde ik Pilateslessen

online. Zoom werd onmisbaar voor de

dagelijkse communicatie met vrienden en

collega’s. Mijn huis werd mijn habitat en ik

voelde me er veilig.

down had het gewenste effect: de besmettingen

namen af, zo ook de dagelijkse

dodentallen, en na ruim twee maanden,

half mei, kregen we onze vrijheid terug.

We mochten de deur uit, zoveel als we

wilden, zij het met een mondkapje om en

op 1meter afstand van elkaar. Maar tot mijn

verbazing taalde ik daar niet naar. Ik was zo

gewend geraakt aan de schulp die mijn huis

was geworden dat me alle lust ontbrak om

naar buiten te gaan. Dat was bizar. Pas toen

het zomer werd en het nabijgelegen, opvallend

toeristenluwe Gardameer begon te

lonken, kroop ik voorzichtig uit mijn schulp.

Het was een fantastische zomer: schitterend

weer, weinig toeristen en een gevoel

van algehele vrijheid en relatieve veiligheid.

Er werd voor het najaar een tweede coronagolf

voorspeld, maar eigenlijk geloofde

niemand daarin. Eind september gingen de

scholen open en kwam het verenigingsle-

35

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!