Ψηφιακό Τεκμήριο

nefeli.lib.teicrete.gr

Ψηφιακό Τεκμήριο

1.2.2. Πανίδα

Η εδαφοπανίδα των µεσογειακών οικοσυστηµάτων έχει µελετηθεί ελάχιστα. Οι λίγες

µελέτες που έχουν γίνει αναφέρονται κυρίως στη Χιλή (Di Castri, 1970; Di Castri &

Vitali-Di Castri, 1981) και σε οικοσυστήµατα µε µακκία βλάστηση στη νότια Ελλάδα

(Παράσχη, 1988).

Οι Di Castri & Vitali-Di Castri (1981) κάνοντας µια ανασκόπηση της υπάρχουσας

βιβλιογραφίας παρουσιάζουν τα κύρια χαρακτηριστικά της εδαφοπανίδας στα

µεσογειακά οικοσυστήµατα.

Η πυκνότητα και η ποικιλότητα των ειδών µειώνονται σταδιακά από τα πυκνά υγρόφιλα

δάση προς τις θαµνώδεις και γυµνές διαπλάσεις. Στη µακκία βλάστηση οι τιµές αυτές

κυµαίνονται ανάµεσα στις τιµές των δασωµένων περιοχών και αυτές της σαβάνας και

των υποερηµικών οικοσυστηµάτων. Η προοδευτική µείωση της πυκνότητας και της

ποικιλότητας οφείλεται κυρίως στην οργανική ύλη και στην περιεκτικότητα του εδάφους

σε νερό.

Όσον αφορά την φαινολογία τους, η µέγιστη πυκνότητα βρέθηκε την Άνοιξη και το

Φθινόπωρο, ενώ η ελάχιστη πυκνότητα και δραστηριότητα παρουσιάζονται το

Καλοκαίρι.

Η πανίδα του εδάφους δεν κατανέµεται τυχαία αλλά σε συναθροίσεις (εικ. 1.3). Η

συναθροιστικότητα αυξάνει µαζί µε την πυκνότητα. Αν και το φαινόµενο αυτό δεν

χαρακτηρίζει µόνο τα µεσογειακά οικοσυστήµατα, είναι πιθανό σε αυτά να είναι πιο

έντονο εξαιτίας της ετερογένειας που παρουσιάζουν.

ΤΥΧΑΙΑ

ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΤΙΚΗ

ΟΜΟΙΟΜΕΡΗΣ

Εικόνα 1.3. Οι τρεις πιθανοί τύποι κατανοµής ατόµων, είτε φυτικών είτε ζωικών

πληθυσµών, στο βιότοπό τους.

12

More magazines by this user