26.04.2026 Visualizzazioni

U-Pesu-di-u-mondu_extrait

  • Nessun tag trovato…

Trasformi i suoi PDF in rivista online e aumenti il suo fatturato!

Ottimizzi le sue riviste online per SEO, utilizza backlink potenti e contenuti multimediali per aumentare la sua visibilità e il suo fatturato.



Marceddu Jureczek

U Pesu di u mondu



.

À Massimu Susini



« Vois-tu ce vieux tronc d’arbre

aux immenses racines ?

Jadis il s’anima de paroles divines ;

Mais par les noirs hivers le chêne fut vaincu,

Et la Dryade aussi, comme l’arbre a vécu.

(Car tu le sais, berger, ces Déesses fragiles,

Envieuses des jeux et des danses agiles,

Sous l’écorce d’un bois où les fixe le sort,

Reçoivent avec lui la naissance et la mort.) »

A. de Vigny, La Dryade, Poèmes antiques et modernes.

« Tù sì l’alburu di sognu

Scurticatu da lu ventu

Tù sì anghjulu o demoniu

A carezza o lu spaventu. »

Ghj. P. Poletti, Mal’Cunciliu.

« Me voilà revenu dans l’abri silencieux et pur des

montagnes. Le clapotement des temps modernes est

de l’autre côté de cent milliards de tonnes de glaciers,

de granits, de torrents ; une vertigineuse barrière

d’aiguilles froides déchire le ciel de ce côté. Ici, je suis

chez moi ; nous sommes chez nous, ne faisant pas de

différence entre seulement moi et enfin l’homme. Tout

est à notre taille. »

J. Giono, Le poids du ciel.



.

PRULOGU

…l’acqua di u mari vinia à sbatta contr’à i scogli russicci, guasgi

guasgi à tuccà a tarrazza di a casa. A casa ! Innò po ! Un casonu sì,

chì spaccunava inveci ! L’aviani appighjunata sittimana fà ed era

scuppiata a festa… à buddera… è tuttu era torru cunfusu…

Affaccà, affaccava a ghjenti à vulenni più. Ni surtia altr’è

tantu. À certi, i cunniscia, ad uni beddi pochi, mancu stampa.

È quidd’omu, ochji sciarpati à surrisu di cagnacciu ùn l’avia

vistu à a televisiò naziunali prisintà calchì prugramma di ghjocu

tuntinu ? È quidd’altra dinò, di capu calatu nantu à u tulinu di a

sala maiori, ùn sarà po stata quidda cantarina nustrali ludata da

tutti ? Di sicura, c’era mancu à dilla a ciorma di i dealer, invitati da

tastà a robba nova ghjunta appena da mari in dà, è in quantità. À

quiddi quantunqua, li ci vulia à parmettali di sparasiassila, prima

di cunturrà ad avvigna carrughji, canti di stretti è caffè à a moda,

da spachjà i so prudutti. È fà è fà, i soi dinò l’affari i sapiani fà

viaghjà in cundizioni.

È po, c’era u stolu di i fistaghjoli ed altri nuttuloni. Sempri a li

faciani eddi à visticà a prossima festa è à infrugnassi. È a festa era

di quiddi sulenni, l’aviani avvintata. Com’è quidda ghjuvanetta,

meza cà spugliata, cù una camisgia sciolta addossu è basta chì

si virsiava versu Frax, baddendu è bè, suvitendu u ritimu stranu

è putenti di a musica chì intrunava u locu. A stofa di a camisgia

bianca arrigata li sbattulava in tondu cù l’anchi chì battiani ad

asgiu da dritta è da manca, scuprendu a so parsona nuda incrista.

7


.

U Pesu di u mondu

Frax a si pusava in un carrigonu di legnu zuccatu innuratu

cù i ghjuvitoghji beddi sparti è sculpiti à testi di sarpi beddi cà

atturcinati à u pedi di un arburu ramosu carcu à frutti è fiori.

Daretu à eddu, appesi à u muru, c’era una cullana strana di mascari

animaleschi smurfiati, lupu, cignali, beccu, volpi…

A donna di u baddu lacò ch’edda si sguiddessi in tuttu a

camisgia cù gherbu è manera è passò ad arrimbassi à unu di i

ghjuvitoghji di u tronu, purghjendu à u ghjuvanottu capitusu un

bichjeru di licori ambratu.

Tandu, com’è calchì scimitulita, n’affaccò un’antra donna,

sarà stata Kelly o avarà stravvistu eddu, chì c’era guai à dilla,

dopu à tanti bieri è tanti annasati di pulvaretta è vinia mali assai

à fidassi à ciò chì si vidia o si sintia.

Sarà stata edda ?

Ma sì chì era edda ! Qual’hè po chì avaria avutu u pettu di

parlà à Frax cù quiddu versu acutu è quidda superbia ? Ghjunta

in pari di u carrigonu, da una catapuntata trimenda, ni lampò in

pianu a ghjuvanetta incrista. Quidda missi à corra voltu a tarrazza,

stridendu com’è una persa in u fracassu elettronicu di a musica,

nuda in tutta. Frax pusatu sempri, l’agguantò u bracciu à Kelly,

forti, ma forti. Da l’altra mani, pisò u bichjeru è u li spunì contr’à

u labronu. U licori l’intrusciò par pena i labri. Si ni stavani muti

tramindui. T’avia l’ochji sciuppati tuntini Kelly è da una bocca

scunvolta da a narbosa, paria ch’edda circhessi di mullà calcosa

edda. Frax, appuntu, a fighjulava di quiddu sguardu chì vi trapana

comu s’eddu vi vulissi strappà l’anima. In faccia li spuntò com’è

di dì una risetta, par cantu di bocca. Campà, a si campava in veru,

guardendu i riazzioni di a ghjuvanetta. Si pisò da u carrigonu, li

strignia u bracciu sempri è a si strascinò in u fondu di u casonu,

dund’edd’erani i camari.

Missi à rida Marianu, lachendu ch’eddi si scagliessini l’ultimi

maghjini di quidda scena, in u sprapositu di fracassu cumandatu

da u DJ appuddatu nantu à u so palcu, in tarrazza… è ni ripressi

à cuntimplà l’acquariu, propiu davanti à eddu.

8


.

Drentu, i pesci aviani cumenciu una corsa scema, nutentu

à l’insù, à l’inghjò, invispiti, mutendu culori ad ogni mossa,

verdi, turchinu, rossu, ocra, verdi dinò, ciaddu, neru, grisgiu,

ed inarghjintatu, è da tantu ch’edd’erani torri luccichi quiddi

pesci, à Marianu li ci volsi à strigna l’ochji, chì erani tali è quali

pizzateddi di steddi cadenti è si dissi in sè in sè chì quiddi pesci

chì scambiavanu culori ad ogni rispiru, mai giammai l’avia visti

ancora è a musica si facia ancu più aspra, mudulazioni di bassi

è di sguiddi, or li parsi tandu di tuccà di ditu una virità piatta ed

universali, appuntu ch’edd’erani i culori, tutti quanti, i culori di

i pesci, u culori di u carrigonu, quiddi di i panni di i baddarini

inghjiru à eddu, quiddi di i mascaracci appiccati à i muri, chì erani

i soni à inghjinnalli tutti è chì soni è culori si cunfaciani puri puri

da bè è megliu, appuntu u so nomu sputicu chì comu voglia fussi

ci saria vinuta mali assai à chjamà u rossu da un’antru nomu po, ed

era eddu chì l’avia trovu stu sprapositu di regula ùn ancu à svilà, ed

era cuntenti, cuntintissimu quand’eddu vultò l’ochji à l’acquariu

è vissi calcosa chì prima ùn c’era statu o chì forsa era fermu à stà

nascotu, da daretu à a corsa cuntinua è abbagliacanti di i pesci,

un arburu, minureddu, un arburu ramosu carcu à fiori è carcu à

frutti d’ogni culori di l’urcu, è sottu à l’arburu, ancu più chjuca, una

casetta, cù u so tettu di coppi russicci è i so petri grisgi alzati megliu

cà micca, è comu credala, daretu à quidda scena splindurava u

soli, cù una luci forti, ma forti, è li tuccò à sarrà l’ochji, sapendu

dighjà quali c’era drentu à quidda casetta, è sottu à i palpettuli, reti

luminosi l’arruchjavani i ciarbeddi è mutavani culori anch’eddi ad

ogni arriondu di a musica è si sintia bè, propiu bè è u calori dolci

ed appacenti di u soli u trapassò tuttu quantu, quant’è ad essaci,

da culandi à pedi à quiddu arburu spampanutu, arrimbatu à a

muraglia di a casetta, u spinu à tocc’à tocc’à a petra intipidita da

i spiriati di u soli è turrò ad apra l’ochji è turratu dinò in u mondu

arrabbiatu di u casonu in franasia cù quiddi baddarini indiavulati

intrunati, cù quiddi mascari animaleschi chì u fighjulavani, li parsi

d’essa passatu da u paradisu à l’infernu, è tutti i culori trimuloni

9


.

U Pesu di u mondu

da assicurallu in u parè soiu, stridi è stintinnulati, rossu pugnanti

ed arghjentu arruttatu è li corsi addossu affanni è tremi è di colpu

li vensi in cuscenza comu fà da escia da quì, chì l’avia capita,

imbuccalitu davanti à l’arburu è a casetta di l’acquariu, arrittu

s’era arrittu in un saltu è u cori li sciappittò forti ma forti guasgi

à strappà i so radichi, li vensini i ghjirazioni di capu ma micca par

via di a droga o puri di a biera, inveci parvia di quiddi pinsamenti

novi ghjunti à spavintallu, chì oramai a sapia ciò chì li tuccava

à fà, a sapia dundi ci vulia à svità, ma ancu ancu, sapia ch’edda

priculava à pinsalla cusì…


.

UNU

…tramonta dighjà u soli. L’arba hè infusa è da l’arburatura chì

u circonda li venini muschi putenti d’arba è di terra buleghji.

Robba di fracicumu. Ombri culor malva a s’allongani è tignini di

brunu l’arburi frascuti. Guasgi guasgi à Marianu li pari di senta

calchì rifrustu, rimuruchji di passi daretu à eddu, zampittati è

rughji luntani. Mancarani aceddi, ciartuli ed altri animalotti par

‘ssi lochi salvatichi. Ed animaloni ? Megliu à ùn pinsacci più par

avali. Di mani si tocca in pettu è a maglietta l’hà troscia troscia

da u sudori chì li fala pisciulonu. Si caccia a baretta è si pittina di

diti. Di colpu, a fiacca li casca addossu com’è un pisonu grevu, ma

grevu. Ùn sarà po u saccu ch’eddu teni à pedi, biotu à bona via,

cacciatu quiddu pacchitteddu biancu beddu cà ingutuppatu chì i

so dui chilò i si farà è quidda pistola nera luccica. Quand’eddu ci

pensa eddu, l’idea di tuttu ciò ch’eddu pudarà fà, dopu ad avella

spachjata ‘ssa droga, ùn a li faci à sdrughja u sintimu ch’a vita

soia s’hà presu un andatu novu scuru.

Ni ripiglia à caminà voltu una sepia verdi è prunicuta à pedi di

una cuddetta. Da tantu ch’edd’hè urbatu da l’idea di ùn perdasi, à

tempu ghjuntu, franca a teppa, si n’avvedi chì davanti à eddu, u mari

virdicciu và è batti fin’à i fianchi di i monti da culandi è chì daretu

à eddu, a machja veni guasgi guasgi à cunfondasi cù l’urizonti. Hè

circundatu è abarbantatu da una ciorma arrabbiata. I muscucci

li baddani in tondu, i zinzali l’assaltani l’arechji, fili invisibuli

l’agguantani a faccia ad ogni passu avali, com’è s’è millai di ragni

u si vulissini incappià. Cù stizza, si strufina u capu, circhendu, in

11


.

U Pesu di u mondu

darru, da libarassi da l’insetti famiti. Metti à corra da alluntanassi da

quiddi surpadori aluti è, quand’eddu pensa d’avelli avanzati par bè,

ch’eddu voltu u capu da fighjulà casu mai, manca di pigliassi una

stamburinata di quiddi, inciampendu è trafurcinendu in u radiconu

par mezu viottulu. Sfiatatu in tuttu è sbuffittendu, s’aghjumpa una

stonda, strignendusi a vita, da appaciassi par pena. Si caccia u saccu

da l’armonu è si sciacca in culipippuli. A campa ch’eddu ci hè pensu

ad arricà da bia. Un buttigliolu di soda ciaddu, inzuccaratu è caldu

com’è pisciu. Propiu ciò chì ci voli pà rinchera a parsona è l’anima.

Di sutrattu, li veni à menti l’idea di l’acqua. Ma buscà, à buscarà !

Mancarà po l’acqua in ‘ssi muntagni !

Tira a sarratura à lampu di u saccu è alzendusi è bè, li veni a

trimuledda in i ghjambi. È quand’eddu faci pà sciaccassi u saccu

in u spinu, si stantareghja à l’impruvisu, sticchitu sticchitu in u

buschettu, avvintu à arburi è arbureti ch’eddu t’hà u so di bè à dalli

u so nomu, ochji sciuppati da cannà l’uscurità patrona di u locu,

annasendu l’aria à l’usu animalettu sbandatu è ribaldunatu, solu

pà a prima volta. Stinza l’arechji, cuncintratu à più pudè nantu à

quistu quì u sensu è basta.

Sò boci !

Sarani boci ?

Boci ùn poni essa po !

Aiò ! Dighjà ?

Si dà di rimenu è ni piglia a direzzioni cuntraria à i rimori.

L’arburatura si faci zeppa è pagna di più è li tocca à alluntanassi

com’eddu pò da quiddu chjassu pulitu è sicuru chì li facia strada

fin’ad avali. Forsa forsa saria andata megliu di piattà a vittura in

u paisolu nanzi di piglià a machja, inveci di ingaralla par cantu

di strada à vicinu à u sbuccà di u caminu. Ma infini, quali hè chì

pò induvinà, quali hè chì u pudarà infattà quì. Si tratta di piattassi

unipochi di ghjorni in u caseddu di ziu, una misata ancu ancu, è

pò andassini da mari in dà.

Capulati uni beddi pochi di minuti, si ferma. In bocca di

stomacu, à quiddu puntu stranu dundi tutti i fili narbosi venini

à annudasi, ni senti l’onda è l’arrionda di un dulori chì ùn la voli

12


.

più fà finita. U gustu aciarbu di u soda li veni in bocca è stupa,

ma poca robba, calchì gocciula di bavacciula strasuchjulata. Devi

truvà u Vechju, devi. Stu violu più cà incertu chì inteppa è piglia

sù, si vali tutti quidd’altri ch’edd’hà viaghjatu dighjà. Ghjugna,

ghjugnarà po in calchì docu. Cà sinnò, chì sensu ci saria à dassi di

rimenu pà falli st’andati ? Sarani po cusì sciocchi mantacati quiddi

pastori, quant’è i so animalacci ? A casetta di u ziu, altru cà à u

sbuccà d’unu di quiddi violi ùn devi essa. Luntana da tuttu è da

tutti. Ed hè propiu quì chì li tocca à andà à eddu. È in fretta ancu !

Ascolta un’antru pocu i boci d’anzora, ma u silenziu s’hè

impatrunitu a furesta. Sicondu un vezzu presu da quant’hè, in

un’antra vita, n’intoppa u telefuninu da cuntrullà i missaghji.

Viaghja par annantu à u screnu chjucu è a reti hè sempri bona

abbastanza. Torra à leghja l’ultimu missaghju di Frax.

Sarà po pussibuli !

Sangu la miseria !

Scappatu, hè scappatu à tintenna attappata, senza vultassini

mancu. Ma l’hà saputa quantunqua Frax. L’avarà dighjà à i

zanchi ? Ni leghji è ni torra à leghja dinò. L’avarà capiti bè sti pochi

filari ? Hè pessimu è sciliratu Frax. Di sicura, avali si sarà accortu

ch’edd’ùn hè vinutu à u scontru à a villà è li muvarà appressu eddu.

Pinsenduci, una mani cutrata li si strigni a cannedda.

A li farà !

Devi sorta da quista situazioni !

Calcosa almanaccarà !

Mancu à pinsalla.

Hè leccu !

Megliu ad essa quì persu pà ‘ssa machja, almenu pà una

stonda, eppo fughja in altrò, spaisà pà u sempri. U Vechju, ùn era

mossu tanti anni fà, à piattassi par quiddu Costa Rica ? Eddu sì chì

a saparà comu fà. Ùn l’hà fatta dighjà ? I soldi l’avia. Infini, patt’è

cundizioni di spachjalla quidda pulvaretta…

13



.

DUI

…i bassi di l’ultima canzona à a moda facini trimà i pilastri di

a discuteca. Una mansa di masci è di femini inzinzati si dani di

rimenu in quà è dà, saltarinendu è trinnichendu à ‘ssa più bedda,

è li ci voli à dassi di mani à Frax da ùn firmassi ingarmigliatu

è intravatu à mezu à st’accultina trasandata inzippita quant’è

ad essa in calchì arrestu. Li tocca à fassi strada puntendu,

catapughjendu è pittughjendu senza tanta primura d’omi o puri

di donni è d’altrondi, nimu si volta chì siccomu ùn hè cunnisciutu

eddu in sti lochi.

Mentri ch’eddu scumbatti, s’infiara di colpu a discuteca,

accendi tutti i so lumi, da spignasi subitu subitu, lachendu l’ochji

abbaraculati in tuttu com’è dopu à un flash è quidda musica si ni

paga è ni ribomba ancu di più arrabbiata è s’infiriscini brioni è

chjami di i baddarini invispiti. In calchì manera si ralegra di tutta

‘ssa bedda cumpagnia techja ad alcolu è à pulvaretta in brama di

piaceri è basta, tranchji troppu pà riescia à fà altr’affari di a so

vita, incapaci à dassi una disciplina, unu righjiru, ma cusì prizziosi

da fà pruspirà u soiu u cummerciu è i so prughjetti ; tuttu, ma

tuttu riponi nantu à quissi quì i mendi : piaceri di u viziu è sbelu

d’ogni sforzu è d’ogni suffenza, è eddu, u viziu, u spachja è a

suffrenza ni godi è l’assaltani ‘ssi pinsamenti, quand’eddu punta

forti è bè un ghjuvanuttonu chì hè ghjuntu à ricusalli u passu è

chì capicciuteghja avali in i carrigoni vicini. Ma a so solita risetta

di cuntintezza cruda si sguassa, quand’eddu affacca in para à

15


.

U Pesu di u mondu

u box privatu di u Patronu, inchjustratu è prutettu daretu à un

picculu cataru innuratu è curatu da un umatali scaviatu vistutu

di neru. L’umatali vedi à Frax è subitu capizzendu, apra u cataru

in cantaronu da ch’eddu passi. Si ritrova Frax davanti à unipochi

di carrigoni rossi larghi lungaruti è bassi, chì parè, parini letti,

dundi si sdragani omi ; sò quattru.

In u box di i VIP, accortu à quiddu di u Patronu, nasci u

cumbugliu inghjiru à un umettu, cortu è tambutu, chì si sciacca,

à gurgulera, una buttiglia di sciampagnu. Li corri addossu, par

annant’à u baveddu è u pettu a sciuma bianchiccia è l’impiastra

tuttu, custumu è camisgia è quandu infini, incuraghjitu da a

sciaccamanera arrabbiata di i donni vistuti mezi cà spugliati,

intond’à eddu, ni lenti a buttiglia, metti à starnutà è u sciampagnu

li zirla cun forza da u nasu. Cuntenti à scimituliti, stridini i donni

è si dani à sciaccà di mani ancu di più. L’omu di u sciampagnu hè

u merri di a cità, un amicacciu di u Patronu, l’hà cunnisciutu Frax.

« O Francescusavè, t’avariu fattu pusà, ma a vedi bè, postu da

tè ùn ci n’hè ! » È ni parti à rida forti un maiò è grassu capiddutu,

vistu in tocchisi cù u custumu di lussu è una camisgia bianca

aparta nantu à un pettu largu, pilacciutu è luccicu di sudori.

Si ni stà arrittu davanti à u patronu Frax, è li pari d’essa torru

zitiddacciu. T’hà ottu anni ed hè impalaficcatu di punta à u tribunali

famigliali, babbu vituparendulu pà calchì malfatta o puri scherzu,

mamma trimendu da capu à pedi, piattendusi a faccia di mani è

piignendu. È com’è tandu, a gola hè secca è li mancani i paroli da

difendasi, altru cà andà à rifughjasi in istanza soia ùn voli, ma ùn

pò. Quiddu ziteddu ùn hè più, ùn vò più essa, è di colpu…

U Patronu, cù quidda boci fiminina crispina lampa

nasichjendu :

« Allora o Fancescusavè, di a me robba, chì ni faci ? Pacchetti

n’aspittavami sei da Marseglia sta sittimana, è eiu, altru cà cinqui

ùn aghju vistu. A mi pò spiicà quissa ? »

Dì, ùn dici nudda Frax è pesa u capu u ghjuvanottu. Hè

incuriusitu da u bassu rilievu daretu à u box di u Patronu, un

16


.

arburonu alluminatu è fasciatu à steddi d’ogni culori com’è calchì

arburu di Natali, è li veni una risetta in bocca.

« Ti cunnoscu à fondu o Francescusavè, ti cunnoscu eiu, dici u

Patronu, sempri cù a listessa boci, è a sò ciò ch’è tù pensi tù, a sò.

Tù, tutta ‘ssa ghjenti quì, chì si rinchina à i pedi nosci, a disprezzi,

ùn hè ? Ma guarda bè chì da pudellati parmetta, bisogn’à essa forti,

o Francescusavè, è forti ùn sè ! »

Fighjula sprizzanti tutti quiddi baddarini ed altri clienti di u

locu, è volta u capu à Frax, cù quiddu sguardu chì cerca calchì

accunsentu. Ma ùn palesa nudd’è nienti Frax. Tandu, aghjugni u

Patronu :

« Basta pocu, certi volti, par ritruvassi dundi ùn ci vurria ad

essa ! Ùn hè o ghjenti ? »

È tutti l’altri l’abbonani vulinteri, capizzendu è grugnulendu.

« A sò ciò ch’è tù faci cù i me soldi è i to fistacci in quidda

villà. Biati un culpettu cù noscu. »

Si svelani tutti i so denti quand’eddu ridi u Patronu, è à Frax,

quidda bocca li pari carca à sanni pinzuti. Senza schisgià u sguardu

di u ghjuvanottu, l’omu stendi a mani versu u buttiglionu di vetru

mezu cà biotu pà empia un bichjeru finu è lungarutu.

« Mi dispiaci, ùn biu micca.

- Mi dispiaci, ùn biu micca, mi dispiaci, ùn biu micca, dici u

Patronu biffendu à Frax in unu smingulu. L’aveti intesu à eddu

o ghjenti ? Forsa ch’edda t’incresci di stattini cù noscu. Parchì, o

ghjenti, s’è ùn la sapeti a vi diciaraghju : l’amicu Francescusaveriu

hè u veru intillituali cumpitu. Abbò ! Ùn la sapiati ! Isiè, hà

cunnisciutu l’alti scoli, dici u Patronu, fendu ricuccà è stinzà a

boci. Ma ùn semu micca i sameri ch’eddu credi ch’è no sighimi.

Ùn voli mancu tastà di stu whisky giappunesu, di i più fini è

rinumatu ? Ma fighjuletilu ghjà, pari tuttu calchì frati asceticu è

smuntu », è ni sbottani i scaccani di l’altri pusati. Ni poni pianu

pianu u buttiglionu quadratu u Patronu.

17


.

U Pesu di u mondu

« Tù, bia ùn bii, nè mancu ti droghi, bona ! Ma allora, dimmi, ma

dimmi indù hè missa a me robba ? Parchì noi tutti ci dumandemu

dundi sarani i quattru chilò chì mancani.

Parla u Patronu senza mancu pinsirà pà quiddi chì, casu mai,

pudariani stà à l’ascultichja di a so discursata cù Frax. Hè in casa

soia, signori in u so duminiu. Incù un gestu dillicatu, si sciacca

cusì tasateddi di whisky, sponi u bichjeru è acconcia u riloghju

grossu innuratu chì li sguidda par annantu à u polzu.

Si ni stà bassu Frax, fighjulendu di quandu in quandu l’arburu

alluminatu daretu à u box, è si n’accorghji chì, à u centru, trà mezu

à i rami è i vetti, in u furconu, ci hè unu simbulu, l’omega, innuratu

tuttu, u nomu di quidda discuteca.

Cuntinueghja à parla u Patronu in un sfocu di paroli è Frax

veni ghjustu ghjustu di ripiglià u filu di u cuntrastu.

« … ch’è tù sè calchissia tù, credi, inveci sè una merda sè, è

pinsà, pensu eiu pà tè ! Oramai ùn farè più com’edda ti pari è piaci !

Ùn sè cà un suldatu disgraziatu tù, u meiu u suldatu, a sai quissa ?

È à i tempi d’oghji, veni mali à dispiacia à mè ! »

È mentri ch’eddu parla cusì l’omu, cù a so boci di sguiddula,

sè avvicinatu l’umatali d’anzora è si teni arrittu à fiancu à i

carrigoni longhi.

Bia un’antra tasata u Patronu è à Frax u si fighjula bè bè in

ochji quant’è ch’eddu li vulissi strappà l’anima, aspittendu calchì

mottu. Frax stà bassu è pesa u sguardu à l’umatali, u fighjula

attentamenti, una dumanda muta in ochju, è li si pari di leghja

in faccia à l’omu furzacutu com’è di dì un accunsentu à u pattu

ch’eddu li pruponi…

Ripiglia a lachedda di u Patronu, fendu contu chì Frax ùn

sighi quì, sticchitu davanti à eddu, è cheri à i cumpagni soi pusati

accantu à eddu :

« Allora, chì ni vulemu fà di Francescusaveriu, chì ni vulemu

fà ? »

Ridachjuleghjani l’altri chì a cacciata li pari bedda.

18


.

Hè mutu Frax, ma fighjulà, avali fighjula à fondu u patronu,

comè di dì chì ùn si lacarà micca metta l’intimizioni addossu eddu.

« Innò, cuntineghja l’omu grassu è incustumatu, innò, a vedi bè

ch’è no ci sbiddichemu è chì semu trà amichi o Francescusavè. Ma

stammi à senta, stà à senta bè ciò ch’e ti dicu : a me droga, a vogliu

ritruvà, sbrogliati pà buscammila allocc’à a sittimana chì veni, mi

senti ? Altru cà un picculu suldatu di merda ùn sè, un ghjuvanottu

crisciutu troppu à la lestra fighjulendu quiddi filmi di maffiosi è

lighjendu troppu libri ma ai sempri u gustu di u latti nantu à i labri,

ai. Par avali, ordini è cumandi i facciu sempri eiu, è impararè à

accuntintatti di i pisticciuli ch’e ti vogliu lacà eiu, a capisciarè ? T’ai

raghjoni, stattini bassu, stattini. È avali, scrizzami da quì ! »

Hè stata ditta senza brioni, senza rabbia, ma cù quidda boci

nasichjata chì l’hà trapassatu u stomacu com’è una stilittata à

Frax.

À tempu fora di a discuteca, si pianta da piglià unu rispiru

fondu è po un’antru. Hè incaldamatu è li veni u vomitu. Li frighjini

l’arechji. Pesa i mani è mettini à trimulà da a narbosa. Si senti vena

menu è li tocca à arrimbassi à un muru à vicinu. I ghjambi t’ani

guai à purtallu è li tocca à risista à quidda voglia di lacassi cascà in

pianu. Si sbalanga a porta di a discuteca è ni esci musica putenti è

stridi buleghji, un veru tamatamu. L’ochji sarrati, n’arrizza u capu

versu u celi è aspetta ch’eddu volti infini u silenziu di a notti. Vali

megliu cà tutti sti stronzi eddu. Vali megliu cà u Patronu. Li volta

in menti l’idea di cambià di Patronu. Da appaciassi, metti à dì,

pianu pianu è po cù a boci rivolta : « Sò l’Alfa è l’Omega, u prima

è l’ultimu, u principiu è a fini. »


Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!