Views
1 year ago

Wandelkrant Nr. 04

  • Text
  • Stubaital
  • Wildeben
  • Harzgebergte
  • Hexensteig
  • Westerwald
  • Waellerroutes
  • Engeland
  • Vino
  • Duinen
  • Kempenbroek
  • Heverlee
  • Polders
  • Wegen
  • Wandelkrant
  • Pelgrimage
  • Boekbespreking
De Wandelkrant is een gratis en onafhankelijk Wandel- & Outdoor magazine voor de actieve wandelaar en sportelaar met aandacht voor natuur en cultuur. In deze vierde editie: Boekbespreking “Alle wegen ...”, Antwerpse Polders, Nationale wandeldag WSP Heverlee-Leuven, Het Kempenbroek, De Texelse duinen, Ruta del Vino te La Mata in Spanje, Wandelaars gezocht, Wandelen in Groot-Brittannië, Wällerroutes in het Westerwald, Hexenstieg in het Harzgebergte, Wildeben in het Stubaital

Wandelen in

Wandelen in Groot-Brittannië Hoe een dubbeltje rollen kan ... onlangs was ik bij mijn Aarschotse friturist Dirk aan de praat geraakt over het thema “wandelen”. Van het een kwam het ander, en zo mocht ik dan ook een stapel wandelkrantjes afleveren voor zijn klanten, die op een mum van tijd weg waren. Daar hij zelf laaiend enthousiast was over Groot-Brittannië en er regelmatig ging wandelen, kreeg ik de vraag of zijn partner, Anja, niet eens een stuk mocht schrijven voor in de wandelkrant. Zo gezegd, zo gedaan, en wat u hieronder leest, is het begin van onze serie “Wandelen in Groot-Brittannië”. Deel 1: Wandelen in de Valley of Rocks te Noord Devon en Simonsbath te Exmoor. Ik wandel eigenlijk niet graag en ik heb heel wat aanmoediging nodig om dan uiteindelijk toe te geven en te vertrekken. Ik kan wel wandelen hoor, hele dagen als het moet, langs winkels en doorheen winkelstraten, shopping centers, en dagenlang op citytrips. Maar in de natuur… Twee keer per jaar gaan mijn partner Dirk en ik er kort tussenuit, onze bestemming is altijd Groot-Brittannië. Ditmaal kozen we voor de noordkust van Devon, met de fabelachtige dorpjes Lynton en Lynmouth als vertrekpunt. Hier zouden we een echte wandelvakantie gaan houden. graag mee heb op een wandeling dan is het mijn kaart (vooral om te zien ‘of we er al zijn’!). En kaartlezen, dat kan ik! Ik wist al dat we de wandeling zouden doen van de Valley of Rocks, waar een fantastisch pad ligt langs de kust, echt prachtig en waar je op een klare dag zelfs Wales ziet liggen. De vrouw van de Tourist Information raadde ons ook de wandeling in Simonsbath aan: “Het heeft flink geregend de afgelopen twee weken, daar sta je nu kniediep in de modder!” Dat hoeft ons geen twee keer gezegd, zoiets spreekt ons wel aan. Een uitdaging! Lynmouth ligt aan de samenvloeiing van de East Lyn en de West Lyn én de monding van deze twee rivieren op zeehoogte. Lynton ligt ernaast, boven op een klif. De twee dorpen zijn verbonden door een weg met een paar mooie haarspeldbochten ertussen in. Opgelet dus als je met de auto van ’t een naar ’t ander rijdt. Schrikt dit je af, neem dan de “vernicular railway”, een lift tegen de bergwand op. Ok, als ik moest zou ik wel wandelen maar dan wel warm gekleed, en goed geschoeid. Dus na aankoop van een wandelbroek (met fleece voering), wandelschoenen (hoge), een warme warme muts, en mijn trouwe bodywarmer, vertrokken we met goede moed. Deze werd in 1890 gebouwd en recentelijk vernieuwd. Door gebruik te maken van de waterkracht van de West Lyn rivier kan men de karretjes omhoog en omlaag brengen. Er loopt natuurlijk ook een pad, maar wie gaat er op een pad steil omhoog zwoegen om boven te geraken als je er met de lift ook kan geraken? We deden op 4 dagen 4 mooie wandelingen: Valley of Rocks, Simonsbath, Watersmeet en Tarr Steps. Van de eerste twee dagen kan je hier mijn verhaal lezen in dit eerste deel. Als beginnende wandelaars waren we eigenlijk niet zo goed voorbereid, we zouden die wandelingen daar nog wel eens bekijken en plannen. Dus bij aankomst in Lynmouth gingen we meteen naar de Tourist Information Office om daar de lokale Ordnance Survey Map te kopen. Als er iets is dat ik

Het klimaat is hier milder dan op andere plaatsen in GB, hier groeien zelfs palmbomen (foto: zie vorige pagina onderaan) Na een goede nachtrust in onze B&B en na een korte wandeling in het dorpje (waar we wandelstokken en wandelkousen kochten) vertrokken we meteen voor de kustwandeling, de Valley of Rocks. Vanuit Lynmouth namen we het publiek voetpad de “South West Coastal Path” dat voorbij de “vernicular railway” komt om dan langs de klif te lopen. Dit pad stond ook mooi aangegeven op onze kaart. Plots laat je de bewoonde wereld achter je en zie je alleen nog zee en rotsen. Dit is een heel populaire wandeling en we waren hier zeker niet alleen. Doorwinterde wandelaars staken ons snel voorbij. Ook gezinnen met kinderen en huisdieren kwamen we hier tegen. Wat later kwamen er donkergrijze wolken opzetten en toen er een mogelijkheid was op het pad om langs de gewone weg terug te keren naar het dorpje, deden we dat dan ook. Gelukkig, want bij het binnenlopen van het dorp begon het te stortregenen en meteen kon onze wandelkleding getest worden op waterdichtheid! Kletsnat strompelden we een tea shop binnen en bestelden we lekkere warme soep. Onze kleding was snel weer droog, maar echt, zo nat ben ik nog nooit geweest. Na een paar minuten kwam de zon er weer door en hadden we een fantastisch uitzicht op Wales vanuit de tea shop. Het was stilaan tijd om met de auto naar onze volgende bestemming te rijden. We reizen vanuit Lynton een 8km verder door naar Parracombe, waar onze volgende B&B Higher Bodley Farm zich bevind. Dag 2: Na een ‘full English breakfast’, rijden we vanaf Parracombe 17 km verder door naar het binnenland, naar Simonsbath, een dorpje niet groter dan een paar huizen rondom een paar straten, een telefooncel en een parkeerplaats (voor welgeteld 6 auto’s). Het ligt net naast een stukje Exmoor met uitzonderlijk mooie natuur. De wandeling loopt dan ook net aan de grens van Exmoor, langs de rivier Barle. Het is een heel goed onderhouden en mooi pad, met langs de kant bloeiende heide. Met de wilde geiten op ons pad amuseerden we ons kostelijk, deze dieren zijn echt onverschrikbaar. Zo’n steile bergwanden met naast ze de zee, daar klimmen en lopen ze op en rond, zich onbewust van een diepe val in het koude water, moesten ze een pootje miszetten! Zicht op de Castle Rock. Met wat rijstkoeken en een flesje water in onze rugzak en iemand die de kaart niet kan inschatten (niet ik hé!) en die zegt: “Oh, dat is een wandelingetje van 2 uur, daar is niets aan.... En daarbij, we hebben zopas een heel English breakfast naar binnen gewerkt, we kunnen er tegen!” beginnen we aan de wandeling die wel 5 uur in beslag zou gaan nemen. Vanaf de parkeerplaats steken we de straat over om het ‘public footpath’ te nemen. Deze paden staan ook altijd mooi aangegeven met houten of groene wegwijzertjes. Dit pad is een deel van de Two Moors Way, een wandelpad van wel 163 km dat de beide moors ‘Exmoor’ en ‘Dartmoor’ verbindt. Dit is een wandeling voor ‘gevorderden’ zou ik durven beweren of voor van die doorwinterde wandelaars, dus eigenlijk niet voor mij weggelegd. Dirk daarentegen ziet dit wel goed zitten, ik zal dan wel bezemwagen spelen als hij heel die afstand wil afleggen. Er moeten toch ook bevoorradingen gebeuren he? Op een week zou dit af te malen zijn… Op onze wandeling van vandaag trekken we dadelijk een bos in en lopen verder langs de rivier Barle op. Plots besef ik dat ik hier alleen natuur zie en hoor, geen menselijke activiteit of verkeer, geen gepraat, alleen de stilte, wind, vogels en het kabbelende water, hoe geweldig! We wandelen verder langs de Barle rivier en na een klein uurtje wandelen