Views
1 year ago

Wandelkrant Nr. 04

  • Text
  • Stubaital
  • Wildeben
  • Harzgebergte
  • Hexensteig
  • Westerwald
  • Waellerroutes
  • Engeland
  • Vino
  • Duinen
  • Kempenbroek
  • Heverlee
  • Polders
  • Wegen
  • Wandelkrant
  • Pelgrimage
  • Boekbespreking
De Wandelkrant is een gratis en onafhankelijk Wandel- & Outdoor magazine voor de actieve wandelaar en sportelaar met aandacht voor natuur en cultuur. In deze vierde editie: Boekbespreking “Alle wegen ...”, Antwerpse Polders, Nationale wandeldag WSP Heverlee-Leuven, Het Kempenbroek, De Texelse duinen, Ruta del Vino te La Mata in Spanje, Wandelaars gezocht, Wandelen in Groot-Brittannië, Wällerroutes in het Westerwald, Hexenstieg in het Harzgebergte, Wildeben in het Stubaital

komen we voorbij een

komen we voorbij een ruïne van een huisje. Het was ooit een werkmanshuisje, dat bij de “Wheal Eliza” mijn behoorde. lang op dat punt gericht (op de kaart dan toch!): “Na het dennenbos, linksaf de berg op”, riep ik hem na. Maar een half uur was hij terug daar: “Ik vind het niet”, zei hij, “en ik ga maar terug zoals ik gekomen ben, zo ben ik zeker.” Wij waren vastberaden dat we wisten waar dit pad was en we bleven koppig verder wandelen langs het water en door het dennenbos. Wij vonden uiteindelijk de afslag met het pad dan toch zonder probleem, en dat gaf me enorm veel moed om verder te zetten. Er was nog een mogelijkheid om nog wat verder te gaan, maar hier moest ik mijn veto inzetten, we zijn al drie uur onderweg en ik wil terug!! Trouwens, ik had dorst en honger, we moesten dat flesje water en die rijstkoeken al beginnen te rantsoeneren... Gingen we eigenlijk vandaag nog de auto terugzien??? Foto hierboven: Ruïne Wheal Eliza cottage Men ontdekte hier ergens in de 19de eeuw dat er ijzer en koper in de ondergrond zat en begon met de ontginning… Maar het bleek niet genoeg ertsen te bevatten en het was te ver van alles verwijderd om rendabel te zijn. Die mevrouw van de informatiedienst had gelijk, de modder was alomtegenwoordig, onze wandelstokken kwamen zeer goed van pas, ik denk dat er een paar kilo’s modder extra aan mijn schoenen vasthing. Sommige stukken van de wandeling liepen door weiden, met koeien er in! Opeens hoorde ik een luide ‘Moooeeee!’ en zag ik zo’n beest toch wel echt snel dichtbij komen. Met een nogal vastberaden look in haar ogen snelde ze zo snel als ze kon op ons af. Dirk was al verder (Die marcheert nu eenmaal sneller, ik hang altijd wat achter, tja, ik moet toch ook wat foto’s nemen tussendoor!!!) en stond dus al aan de poort om het veld te verlaten terwijl hij riep “Haast u dan een beetje...” Ja zeg, ik met mijn schoenen in de modder tot aan de nestels, dat gaat niet vooruit! Gelukkig kreeg ik de poort net op tijd toe, voor de koe te dichtbij kwam. Na nog een paar uur wandelen (en veel gezaag van mijnentwege…) kwamen we eindelijk terug op de plaats waar we deze wandeling aanvingen, zo’n 5 uur eerder… Barle rivier met het publieke voetpad er naast… We komen wel regelmatig andere mensen tegen op deze wandeling, en iedereen zegt “good morning” of “good afternoon”, en dat zijn we al gewoon, dus wij groetten deze mensen vriendelijk terug, maar op deze wandeling spraken ze ons ook aan, wat niet zo vaak voorkomt. Eerst was er het koppel met de kaart, maar omdat de kaart niet het volledig gebied dekte, waren ze teruggedraaid, ze wilden niet van de kaart lopen... . Onze kaart liep gelukkig verder, op de achterzijde. Ik vraag me af of dat koppel wel op de achterkant van hun kaart gekeken had? Een beetje later stak een snelwandelaar ons voorbij, terwijl hij vroeg waar het kruispunt was om via een ander pad terug te keren? Ik vertelde het hem, want ik had mijn oog al heel Terug bij de auto aangekomen hebben we onze modderschoenen in de koffer gezet en kon ik niet snel genoeg terug in de ‘bewoonde wereld’ zijn: honger, dorst en we moesten nog gaan tanken! Nadat ik ‘tankstation’ in de GPS had ingegeven, bracht die ons wel degelijk naar een tankstation in Exford 10 km verderop, maar niet eentje waar ze brandstof verkochten, ze deden er alleen onderhoud van auto’s.... Daarbij hadden we dan ook nog altijd niets gegeten, gelukkig was er aan de andere kant van de straat een mooie tea shop waar we de laatste klanten van de dag waren en gewoon alles bestelden wat ze nog in aanbieding hadden: sandwiches (boterhammetjes), scones, cake en dit alles overgoten met een paar liter thee! Scones zijn broodjes gemaakt met bakpoeder in plaats van gist en vaak zitten er rozijnen in het deeg. Clotted cream is room die een speciale warmtebehandeling ondergaan heeft

om hem nog dikker en smeuïger te maken. Hoe ga je te werk? Breek je broodje horizontaal in twee, smeer er eerst wat aardbeiconfituur op en dan een beetje clotted cream… Je doet dit hapje per hapje! Lekker! Scones met aardbeiconfituur en clotted cream en thee! We vroegen hier dan ook de weg naar het dichtstbijzijnde tankstation waar ze dan wél brandstof hadden en dat was dan weer een paar dorpen verderop, in Wheddon Cross, wisten ze ons te vertellen! Met hulp van de auto GPS was het gemakkelijk te vinden, het enige probleem bij aankomst was dat er geen diesel meer was... deze was uitverkocht! Vandaar dat we verplicht waren om nog een heel etappe verder te rijden naar Minehead. De zoektocht naar diesel heeft ons meer dan anderhalf uur in beslag genomen, stel je voor! Op onze terugweg reden we nog voorbij een tankstation, maar die was al gesloten (Tja, het was al na 6 u s’avonds!). De dame van onze B&B, Debbie, vertelde ons later nog dat er op woensdag daar toch geen brandstof meer is, de tankwagen komt er pas op donderdags langs om het station terug te bevoorraden! Eens aangekomen in onze B&B probeerden we onze wandelschoenen op een of andere manier een beetje moddervrij te maken en na een beetje rommelen in de auto vonden we toch een schuurborsteltje om onze wandelschoenen mee proper te maken. Debbie kwam buiten kijken wat we aan het doen waren en zei, toen ze onze modderschoenen zag: “Oh, zet ze maar voor de Aga, dan valt de modder er morgen zo af!” Wat een goed voorstel, en ja inderdaad, de volgende ochtend waren onze schoenen warm en droog en de opgedroogde modder viel er van af, maar ook heel de vloer voor de Aga lag onder het zand ... Gelukkig maakte de vrouw des huizes er geen probleem van! In de volgende editie kan je het vervolg lezen van onze wandelvakantie. Voor de rest volgt nu nog wat praktische informatie mocht je op wandelvakantie naar GB gaan. Hoe geraak je in Groot-Brittannië? De rit van Aarschot naar Lynton bedraagt 737 km enkele reis. Hiertussen ligt wel de Noordzee die je met de auto op 2 manieren kan oversteken tussen Calais (Frankrijk) en Dover (GB). Wij nemen altijd de Eurotunnel, waarbij je auto op de trein wordt gezet en via de tunnel de Noordzee onderdoor steekt. Je dient wel op voorhand een plaats te boeken via www.eurotunnel.com . Heb je tunnelvrees, dan kan je de zee ook met de ferry oversteken: www.poferries.com . Ook hier dien je op voorhand een plaats te boeken. Eens je in Groot-Brittannië bent mag je zeker niet vergeten om ‘links’ te rijden, zeker goed opletten na het afslaan van een kruispunt, waar je de neiging hebt om terug rechts te gaan rijden, wat dus verkeerd is! Aanbevolen websites: www.visitbritain.com www.visitdevon.co.uk www.northdevon.com www.visitsouthwest.co.uk/destinations/devon/ Wandelen in Groot-Brittannië: Eerst en vooral ga je een kaart kopen van de regio waar je wil gaan wandelen, een Ordnance Survey Map (vergelijkbaar met een stafkaart), je hebt ze in verschillende schalen en kies er eentje waar je nog duidelijk alles op ziet. Ik koop meestal de Explorer Maps (oranje kaft) op schaal 1:25.000. Dat wil zeggen dat 4 cm op de kaart overeenkomt met 1 km in werkelijkheid. Het belangrijkste is dat de ‘public footpaths’ er op aangegeven staan. Dit zijn de groene lijnen. Deze publieke voetpaden lopen door bossen en natuurgebieden maar ook over privégronden. Zolang je op het pad blijft is er niets aan de hand, zelfs op privégrond. Maar zorg er dan ook voor dat je op het pad blijft, en ga zeker niet eens kijken achter dat bosje of muurtje want dat is niet de bedoeling. Vaak zijn er ook trapjes of poortjes waar je over of door moet, of bruggetjes. Deze kaarten zijn verkrijgbaar in boekenwinkels, krantenwinkels en toerist informatie bureaus. Als je ter plekke bent dan hebben ze altijd de lokale kaarten op voorraad. Voor deze wandeling kocht ik de OL9 kaart, die van Exmoor. Deze kaarten kosten ongeveer £8. Wens je meer informatie over deze kaarten ga dan naar: www.ordnancesurvey.co.uk/leisure . Er is ook een code die de wandelaars dienen te volgen: Blijf op het pad. Laat niets achter en neem niets mee. Laat poorten/hekken achter zoals je ze gevonden hebt (meestal gesloten). Nog vragen? Stel ze dan gerust aan mijn partner Dirk van Frituur Withuis gelegen aan de ovonde bij De Knoet te Aarschot. Anja Thys