Views
1 year ago

Wandelkrant Nr. 04

  • Text
  • Stubaital
  • Wildeben
  • Harzgebergte
  • Hexensteig
  • Westerwald
  • Waellerroutes
  • Engeland
  • Vino
  • Duinen
  • Kempenbroek
  • Heverlee
  • Polders
  • Wegen
  • Wandelkrant
  • Pelgrimage
  • Boekbespreking
De Wandelkrant is een gratis en onafhankelijk Wandel- & Outdoor magazine voor de actieve wandelaar en sportelaar met aandacht voor natuur en cultuur. In deze vierde editie: Boekbespreking “Alle wegen ...”, Antwerpse Polders, Nationale wandeldag WSP Heverlee-Leuven, Het Kempenbroek, De Texelse duinen, Ruta del Vino te La Mata in Spanje, Wandelaars gezocht, Wandelen in Groot-Brittannië, Wällerroutes in het Westerwald, Hexenstieg in het Harzgebergte, Wildeben in het Stubaital

Hexenstieg: wandeling in

Hexenstieg: wandeling in het Bodetal (Harzgebergte) Afgelopen zomer waagden we ons aan het wandelgebied van het Duitse Harzgebergte. In het voormalige Oost- Duitsland weliswaar. We hadden er veel goede dingen van vernomen i.v.m. de wandelmogelijkheden. Ook mindere dingen vernamen we zoals de slechte staat van het (auto) wegennetwerk, maar dit leek heden enkel nog uit de lucht gegrepen. Zodoende begaven we ons met de auto richting het Harzgebergte. Een middelgebergte dat zich situeert in het noordoosten van Duitsland. We logeerden in het dorpje Treseburg, dat deel uitmaakt van de stad Thale. Een vroegere Oost-Duitse stad van ongeveer een 20 000 tal inwoners, en een voormalig gebied van de koper- en ijzerindustrie. De afstand van onze woonplaats Maaseik, tot in het dorpje Treseburg bedroeg zo’n kleine 500 km, goed voor een autorit van vijf uur. Aangekomen in het dorpje namen we onze intrek in het Hotel/restaurant ‘Zur Luppbode’, dat zijn naam heeft overgenomen van een plaatselijke beek. Die beek is een aftakking van de rivier ‘Bode’, en deze rivier zal de volgende dag onze rode draad zijn voor onze wandeltocht. in de stad Thale. En laat nu net het laatste gedeelte van deze route het aantrekkelijkste deel ervan zijn. Meer hadden we als motivatie niet nodig om ons de volgende dag te begeven op dat stuk van de route. Na een zalige nachtrust en een simpel, maar lekker ontbijt bonden we onze wandelschoenen om en pakten we onze rugzak voor een dagtocht van 16 km. De eerste 11 km daarvan zouden ons vanaf Treseburg naar Thale brengen, steeds met de rivier ‘Bode’ als onze metgezel en het is trouwens ook dat fameuze aantrekkelijke laatste deel van die ‘Hexenstieg’. Het gebied is ook gekend als het ‘Bodetal’. Na aankomst en picknick gingen we alvast het dorpje en zijn omgeving verkennen. Het is een zeer romantisch en idyllisch dorpje van zo’n 100 tal inwoners, gelegen in een diep dal en goed voorzien van de nodige horecavoorzieningen. En de prijzen die deze horecazaken hanteerden waren zeer democratisch. Een reden ook dat dit dorpje erg in trek is bij (wandel) toeristen. In Thale zal een kabellift ons boven op de Hexentanzplatz brengen. Op die manier wonnen we 170 meter aan hoogte. Van daaruit zouden we dan vervolgens terugkeren naar ons dorpje Treseburg. Zo gezegd, zo gedaan dus en dan maar op weg. In een plaatselijk toeristisch lokaaltje achter het kerkje gingen we op zoek naar verdere info. Ook kochten we daar een wandelkaart met al de belangrijke routes op ingetekend. Die kaart werd onze leidraad voor het uitzetten van onze wandeling voor de volgende dag. We hadden via het internet vernomen dat de ‘Hexenstieg’ de absolute aanrader was voor een zeer spectaculaire en boeiende wandeltocht. De totale lengte van die ‘Hexenstieg’ bedraagt zo’n 97 km en vertrekt in het dorp Osterode om in oostelijke richting te eindigen We volgden de groen-witte markering met daarop een heks en, hoe kan het ook anders, zittend op een bezem. Het begon met een licht stijgend gedeelte, steeds langs de rivier. Het ene moment er rakelings langs en het andere moment enkele tientallen meters hoger. Het pad was goed te belopen en regelmatig kwamen we op prachtige doorkijkjes uit. Wel merkten we op dat de rivier steeds woester werd, naarmate we onze weg vervolgden. Dit gold ook steeds meer voor het pad waarop we liepen.

aanwezig. Bij het naderen van het meest spectaculaire deel kwamen we regelmatig een waarschuwingsbord tegen met de zeer duidelijke melding ‘steinschlag gefahr!’. Dit was echter een waarschuwing die niet in de wind moest geslagen worden. Getuige daarvan waren de volgende kilometers. Regelmatig werd het pad nu omgelegd naar de andere oever van de rivier via bruggen, omdat delen van de oorspronkelijke route niet meer begaanbaar waren omwille van die ‘steinschlag gefahr!’. Zo staken we ook de beroemde brugconstructie ‘Teufelsbrücke’ over om zo uiteindelijk de gekende uitspanning ‘Hirschgrund’ te bereiken met een aanbod aan horeca. Regelmatig liepen we nu hoog boven de rivier uit en moesten we ons over paden begeven waar de nodige veiligheidsmaatregelen waren op toegepast, zoals constructies tegen de rotsflanken omzoomd door stevige metalen borstweringen en leuningen. Een kwestie om niet naar beneden te donderen terwijl je van de pracht van dit stukje natuur aan het genieten bent. Daar konden we picknicken en op een terrasje iets nuttigen. Dat dachten we toch. Er was echter geen levende ziel te bespeuren en alles leek gesloten. Toch maar even de boterhammen opeten en dan eens kijken wat hier aan de hand was. Aan een van de ramen van een winkeltje hing een gemeentelijke verordening dat dit gebied ‘geschlossen’ was. Alweer omwille van die dekselse ‘steinschlag gefahr!’. We konden er dus wel nog onbewust genieten onze picknick en van de mooie omgeving, alvorens een zeer oude stenen brug over te steken. Maar niet te lang. Je weet wel, vallende rotsen!!! Vanaf nu werd het ook goed opletten waar je de voeten neerzette. Het pad werd steeds steniger en bestond uiteindelijk enkel nog uit rotspuin. Maar we zaten nog steeds op de goede weg, want de markering was overal vlekkeloos Nadat we de brug overstaken was zowat het gevaar grotendeels geweken en kwamen we op vlakkere stukken terecht met zeer goed begaanbare paden en naderden we de bebouwing van Thale. Ook was er nu eindelijk de mogelijkheid om iets heerlijk fris te nuttigen in de ‘Kleiner