Views
1 year ago

Wandelkrant Nr. 05

  • Text
  • Engeland
  • Voeren
  • Kempen
  • Heuvelland
  • Geocaching
  • Rochefort
  • Ardennen
  • Frankrijk
  • Wandelkrant
De Wandelkrant is een gratis en onafhankelijk Wandel- & Outdoor magazine voor de actieve wandelaar en sportelaar met aandacht voor natuur en cultuur. In deze vijfde editie: Frankrijk, het land van de GR paden, Ontdek de Naamse Ardennen, Dagstapper Rochefort, Op stap met een Ranger, Geocaching voor beginners, Van Diekirch naar Valkenswaard over 300 km GR paden, Nationale Fiets- & Wandeldag VWO 2013, Oogsttocht te Edegem, Walk2Gether, Nationale VWF wandeldag 2014, Wandelvakantie Karinthië, Oostenrijkse Wandeldorpen, Het Zuid-Limburgse Heuvelland, Wandelnetwerk Antwerpse Kempen, Voeren op zijn mooist, Oxfam Trailwalker, Wandelen in Groot-Brittannië - Part 2

Dagstapper Rochefort Na

Dagstapper Rochefort Na de aankoop en het lezen van diverse dagstappergidsen, werd ik enorm gestimuleerd om mijn wandelzolen aldaar eens over het aardvlak te laten scheren. Het waren allemaal dagstappergidsen over de Ardennen, en het werd moeilijk kiezen welke wandeling we zouden gaan aandoen. Een korte vakantie in Chevetogne vergemakkelijkte de keuze weliswaar en zo kwamen we terecht in het nabijgelegen Rochefort, een leuk en oud stadje gelegen op de grens tussen de Belgische provincie Namen en Luxemburg. En natuurlijk ook wereldberoemd voor zijn kazen (niet te verwarren met de Roquefort) en zijn overheerlijke trappistenbieren. De echte Ardennen dus! We kozen voor wandeling nummer 10 uit de dagstappergids Ardennen: Deel 3 van Julien Van Remoortere. Een wandeltocht van 15,1 km over een gebied ten zuidwesten van Rochefort. Gewapend met deze gids, voorzien van een routekaartje en zeer interessante beschrijving trokken we op pad. We vertrokken aan het oude station van Rochefort, aan de Place de la Gare. In het plaatselijke VVV-kantoor in de buurt kocht ik voor ons vertrek ook nog de wandelkaart van de regio om eventueel (andere) interessante paden en plekjes te ontdekken. Dit bleek achteraf niet nodig, alhoewel het ons wel duidelijk werd dat we niet zeker konden zijn van bevoorrading onderweg. In het dorpje Éprave zouden we volgens onze dagstappergids het mooie Auberge du Vieux Moulin (zie foto) tegenkomen. Ideaal om de innerlijke mens te versterken. Maar wat indien dit gesloten moest zijn, want we bevonden ons helemaal op het einde van de zomervakantie. Grote kans dus dat die gelegenheden zelf wel eens op verlof kunnen zijn. De afstand en het goede weer deed ons toch beslissen om voor alle zekerheid proviand in te slaan, nu we nog in Rochefort waren. Hier waren mogelijkheden te over om zelfs de meest kieskeurige wandelaar te voorzien van de nodige spijzen. Allemaal lekker uitgestald aan leuke vitrines. Zeer uitnodigend allemaal. Drank hadden we reeds in onze rugzak, maar bij de plaatselijke bakker en slager werden stokbrood, vlees en kaas ingeslagen. En nu op pad dan maar. Via het zuiden trokken we weg uit Rochefort. Rechts van ons torende de ruïne van het oude Gravenkasteel boven de huizen uit. Als een soort adelaarsnest, hoog boven het centrum (zie foto hierboven). We volgden in eerste instantie de groene ruitjes als bewegwijzering. Na een paar honderd meter met op het laatst een klim bereikten we een kapelletje. Het was de Chapelle Lorette (zie foto op volgende pagina), met daarachter een uitzicht over de natuur en deels nog de bebouwing van Rochefort. Die bebouwing lieten we enkele honderden meters verderop achter ons. Copyright: Lannoo Uitgeverij / Nationaal Geografisch Instituut (NGI)

Vanaf Croix St-Jean waren nu akkers en velden ons deel. Ook bevonden we ons nu op een gedeelte van het GR-pad 577. Wat verderop via een waterhuisje kwamen we aan bij de N803, dat is de weg die Rochefort met Saint-Hubert verbindt. Dat was gelukkig niet het verdere verloop van onze wandelroute. Wij moeten die weg dwarsen om onze tocht verder te zetten. Wederom langs akkers en velden. Nu waren de groene ruitjes, de rood-wit-rode balkjes en de gele ruitjes onze bakens. Licht stijgend komen we aan boven op een plateau, met aan de horizon bosgebied, en dat in onze looprichting. Achter een van die bossen ligt in een dal ook Hansur-Lesse, een gekend toeristisch oord. Daar moeten wij echter niet zijn. Wel worden we verderop, via een klein zijdelings padje, getrakteerd op een prachtig uitzicht over de vroegere vallei van de Lesse. Heel toepasselijk staat hier het bordje met de vermelding ‘Le Belvédère’. Terug op onze route zakken we naar beneden langs zeer goede begaanbare wegen. Dat was tot nu toe steeds het geval, goede veldwegen en geasfalteerde wegen. Aan weerszijden van ons is het bos onze trouwe vriend geworden, totdat we onder weer aan een drukke weg aankomen, de N86 die Rochefort met Han-sur-Lesse verbindt in het kleine gehucht Le Poteau. Na deze weg enkele tientallen meters te hebben gevolgd, duiken we een dal in richting rivier de Lomme en de Grotte d Éprave. Dit zou een van de hoogtepunten van de tocht moeten worden. Eerst zakken we via landbouwpaden tot aan de Lomme, die zich tussen de akkers en de rotsen meanderend zijn weg zoekt. Een smal en voor het eerst moeilijk begaanbaar pad tussen de Lomme en een hoge kalkrotswand brengt ons aan een mooi plekje, wat uitnodigt om even een hapje en drankje te verorberen. Want enkele tientallen meters terug zagen we gaten in de rotswand waarlangs we later de rots via treden moeten beklimmen. Dus energie inslaan. Uit de rotswand aan onze picknickplaats komt een ondergrondse zijtak van de Lomme aan de oppervlakte. Beiden verenigen zich voor onze ogen en vervolgens zetten ze samen hun weg verder. Hoe ver zien we niet, want verderop heeft het pad en de voetgangersbrug hun beste tijd gehad. Zo denken ook de instanties erover, want zij raden de verdere toegang ten stelligste af. Terugkeren dus om vervolgens de rots via de trapjes die we straks al zagen te beklimmen. Door gaten en spelonken en voorzien van de zeer noodzakelijke relingen. Door de vochtige en schaduwrijke omgeving is het toch uitkijken om niet uit te glijden. Ook het hoofd erbij houden om datzelfde hoofd niet te stoten tegen de soms lagere doorganghoogtes. Dat kan best pijnlijk zijn, en hulp is niet dadelijk in de buurt. Oppassen dus! Maar zoals dergelijk avontuur meermaals eindigt is dit ook hier het geval. Een beloning in de vorm van een prachtig uitzicht doet ons alle voorgaande inspanningen vergeten. Al was het gelukkig maar voor even in plaats van eeuwig. We worden er even stil van. Zie foto bovenaan. Tijd om alweer op te krassen, want het dorpje Éprave wacht op ons. En was er daar geen sprake van een prachtige plek om nogmaals te verpozen: de Auberge du Vieux Moulin, die er op ons ligt te wachten. Nog even de gewonnen hoogte via goede paden naar beneden gaan en een goede kilometer verder ligt het dorpje. De rood-wit-rode balkjes hoeven we maar te volgen. Maar eindelijk aangekomen in het dorpje, zijn we blij met onze voorzienigheid van bij de