Views
1 year ago

Wandelkrant Nr. 07

  • Text
  • Wandeldorpen
  • Path
  • Moezel
  • Saar
  • Brecht
  • Maas
  • Westkapelle
  • Polders
  • Hoppeland
  • Granada
  • Wandelkrant
De Wandelkrant is een gratis en onafhankelijk Wandel- & Outdoor magazine voor de actieve wandelaar en sportelaar met aandacht voor natuur en cultuur. In deze 7de editie: Heerlijk wandelen in de hoogvlakte van Granada en verblijven in een grotwoning, Wandelnetwerk Hoppeland, Wandelen in de Polders, Weekendje Westkapelle, Struinend langs de Maas, Nationale VWF Wandeldag Brecht, SAFF Day 2014, Waar Saar en Moezel samenvloeien, Kennedy-Mars Sittard, Walk2Gether, South West Coast Path, Alpy vzw, Ontdek de 46 Oostenrijkse wandeldorpen.

droog en warm in het

droog en warm in het mooie interieur van de watermolen. Een klappoortje overwoekerd door struikgewas. In het dorp zelf is er weinig leven te bespeuren en vlug steken we de weg N271 over om via een klein industrieterrein uit te komen in het bos van de Lommerheide. Ons eerste echte stukje bos op de route. Niet dat het traject tot nu toe saai was, wel integendeel. Het was al zeer variërend en met dit bos komt er nog een extra stukje variatie bij. Verderop in dit bos komen we ook terecht op het streekpad 10, het ‘Maas-Niederrheinpad’. Dit geelrood gemarkeerde pad gaan we nu volgen in de richting van onze eindbestemming te Arcen. Door de mooie herfstkleuren is dit mooi stukje bos nog prachtiger. Het knusse interieur van de watermolen. Herfst in het bos op het ‘Maas-Niederrheinpad’. Als we het bos uitkomen steken we terug de weg N271 over, en begeven we ons in de richting van het einddoel. De hemel boven ons trekt helemaal dicht en de duisternis valt al stilaan in. We lopen nu de laatste anderhalve kilometer op het pad langs een weg. Links van ons is er nog een stukje struinnatuur dat we letterlijk links laten liggen en de grote grazers in dit gebied staren ons wat meewarig aan. Verderop komen we aan bij een oude watermolen. De thuisbasis van graanbranderij ‘de IJsvogel’. Er is een cafeetje in ondergebracht en omdat we in Lomm niet de mogelijkheid hadden om iets te nuttigen, doen we dat hier op het terras. Intussen ziet heel de hemel donkergrijs tot zwart, en niet veel later gaan de hemelsluizen open. De parasol geeft ons de nodige schutting, maar na een tijdje moeten we toch naar binnen trekken. Daar zitten we nu De sfeeëriek verlichte watermolen. Als de bui over is trekken we verder naar het dorpsplein van Arcen. Slechts enkele honderden meters verderop. Hiermee zit ook deze wandeling er op. Met 14 km in onze benen. Tijdens onze nachtrust hoor ik dat het waaien van de wind buiten meer weg heeft van een lichte storm. De luifel van het hotel, net onder onze kamer, heeft alle moeite om op zijn plaats te blijven. Het kletteren van de luifelbekleding gaat maar door. Ook ’s morgens merken we dat het nog steeds stevig waait. We verkennen even de omgeving van de ‘Kasteeltuinen’. Sinds vandaag in winterverlof, toch geraken we nog even op het binnenplein van ‘Kasteel Arcen’ vooraleer ze ons verzoeken het domein te verlaten. Namiddag op het programma staan vandaag twee korte wandelingen. De eerste hiervan starten we aan de parking van ‘Ontvangstlocatie Jachthut Op Den Hamer’ te Wellerlooi. Een dorpje iets ten noorden van Arcen is dat. Deze locatie is tevens ook de zuidelijke toegang tot het ‘Nationaal Park De Maasduinen’. De langste rivierduinengordel van Nederland en wederom een geweldig fiets- en wandelparadijs. Omdat het stevig waait en het weer onstabiel is maken we een korte tocht van zo’n 5 km. De in Nederland bekende gekleurde paaltjes zijn tijdens deze wandeling onze bakens, in ons geval de rode paaltjes. Verder noordwaarts in dit gebied is er ook nog een heus wandelnetwerk met knooppunten.

Dit even ter info want onze wandeling van vandaag komt daar niet. Misschien later wel eens. Dus wij op weg met die rode paaltjes dan maar. Op het eerste stuk van deze tocht door het bos merken we de stormschade van de afgelopen nacht. Enkele bomen hebben geen stand kunnen houden, en zijn geknapt. Zowel jonge als oudere bomen hebben hiervoor de tol moeten betalen. De meeste berken zijn hieraan ontsnapt, want deze blijken enorm buigzaam te zijn. Ook met de huidige windvlagen zijn we hiervan getuige. Verderop duiken we terug het bos in. Een bos met prachtige herfstkleuren. In tegenstelling tot vele andere bosgebieden hangen hier nog genoeg bladeren aan de takken, omdat dit bosgedeelte ook de bescherming tegen de wind geniet door de nabijgelegen duinen. We passeren weer enkele vennen en lopen daarna een tijdje parallel aan een verharde weg. Een populair verkeersluw fietstraject is dit én ook de weg naar onze parking. Maar zover is het nog niet. Na een tijdje steken we de weg over en komen in een dichter bosgebied uit. We volgen daar een pad langs het enkele meters lager gelegen Geldernsch-Nierskanaal. Deze waterloop zal verderop in onze richting uitmonden in de Maas. Onderweg komen we ook nog een barricade tegen uit de tweede wereldoorlog ‘geplaatst door het Hollandse leger’. Het is hier een zeer mooi stukje natuur met de meanderende beek in de nabijheid en diverse uitkijkpunten. Door het dichte bladerdek heen voelen we plots enkele druppels. Enkele honderden meters moeten we nog tot de aankomst en we stappen nu even stevig door. Net op tijd om de echte regenbui te vermijden, want als we even neerzitten bij een drankje in ‘De Jachthut’ zien we buiten de regen uit de hemel gutsen. Ter plekke beslissen we om eventueel nog de tweede kleine wandeling te maken, indien het regenen wil ophouden. Gevolg van de zware herfststorm van 28 op 29 oktober. Uit het bos gekomen zien we een grote heidevlakte met aan de horizon enkele duinen, dit zijn de Maasduinen. Ons pad kronkelt door de heide tot we in de verte een schuilhut waarnemen. We rusten even uit in die hut en genieten van het klankenspel van de wind en het mooie uitzicht op een prachtig vennengebied genaamd ‘Pikmeeuwen water’. De regio hier bevat trouwens vele vennen en waterplassen. Een beschermende duinenrug aan de rechterkant. We zetten onze tocht voort en steken de duinen over om vervolgens aan de achterzijde daarvan parallel verder te wandelen. Een bijkomend voordeel hierbij is dat die duinen ons beschermen tegen de wind. Ook zien we weer de geelrode markeringen van het ‘Maas-Niederrheinpad’ die helemaal over de heuvelrug van de duinen zijn weg verderzet. Met deze wind gelukkig niet onze route. Vennen aan de ‘Dorperheide’. Iets later stopt het weliswaar ook met regenen en begeven we ons enkele kilometers zuidwaarts om een wandelingetje te maken rond enkele plassen van de ‘Dorperheide’. Dat is een zandwinningsgebied ten noordoosten van Arcen, helemaal tegen de Duitse grens aangeplakt. Het is een zeer mooi gebied en de natuur gaat er terug zijn eigen gangetje. We maken er een niet bewegwijzerde tocht van zo’n 2 km. Met de nodige geringe hoogteverschillen en doorkijkjes over de plassen is dit een mooie afsluiter van een zeer geslaagd weekendje Arcen. In dit geval het voor velen nog onbekende Arcen, want nu weten we het zeker. Er is veel meer te beleven in Arcen en zijn regio dan de meesten misschien wel denken. Een aanrader dus. Wij keren nu alleszins tevreden terug huiswaarts met mooie herinneringen aan deze regio. En we weten het zeker. Wij komen terug! Vele wandelgroeten, Bennet Bekijk de uitgebreide fotoreportage over Arcen op: www.Wandelkrant.be/Nederland/Arcen Met gratis downloadbare GPS track (.GPX) en ruime inzoombare overzichtskaart.