Views
1 year ago

Wandelkrant Nr. 07

  • Text
  • Wandeldorpen
  • Path
  • Moezel
  • Saar
  • Brecht
  • Maas
  • Westkapelle
  • Polders
  • Hoppeland
  • Granada
  • Wandelkrant
De Wandelkrant is een gratis en onafhankelijk Wandel- & Outdoor magazine voor de actieve wandelaar en sportelaar met aandacht voor natuur en cultuur. In deze 7de editie: Heerlijk wandelen in de hoogvlakte van Granada en verblijven in een grotwoning, Wandelnetwerk Hoppeland, Wandelen in de Polders, Weekendje Westkapelle, Struinend langs de Maas, Nationale VWF Wandeldag Brecht, SAFF Day 2014, Waar Saar en Moezel samenvloeien, Kennedy-Mars Sittard, Walk2Gether, South West Coast Path, Alpy vzw, Ontdek de 46 Oostenrijkse wandeldorpen.

Waar Saar en Moezel

Waar Saar en Moezel samenvloeien De regio Saar-Obermosel is nog relatief onbekend in Vlaanderen en Nederland, in tegenstelling tot de populaire Moezel- en Rijnvalleien. Saar-Obermosel is een toeristisch gebied dat zich uitstrekt van Mettlach tot Konz, twee stadjes aan de Saar, ten zuidwesten van Trier. Het grootste deel ligt op het grondgebied van de deelstaat Rheinland-Pfalz, Mettlach en omgeving behoren tot de deelstaat Saarland. Het is ook een wijngebied, dat behoort tot de “appellation” Saar-Mosel- Ruwer. Tientallen, soms meerdaagse wandelingen laten de wandelaar kennismaken met natuurgebieden en –reservaten, wijngaarden en bossen, met als rode draad de rivier de Saar. De bekendste lange afstandswandelwegen zijn de Saarweinwanderweg, de Saarrundweg, de Jakobsweg Konz-Perl en de Moselhöhenweg Konz-Perl. We vertrekken op een woensdag vanuit Vlaams-Brabant naar onze centrale logeerplaats Saarburg, een pittoresk stadje aan de (spectaculaire) monding van het riviertje de Leuk in de Saar. Spectaculair omdat de Leuk in het “klein Venetië” genoemde stadscentrum over een rots 17 meter naar beneden stort. De bedoeling was vandaag in de namiddag de premium wandelweg “Felsenpfad Kastel-Staadt” te bewandelen. Een ruim 5 km en anderhalf uur lange wandeling over overwegend rotspaden; vertrekkend aan de “Klause”, oorspronkelijk gebouwd als graftombe voor de Boheemse koning Johann von Luxemburg. Het regent echter pijpenstelen op deze woensdag en daarenboven hangt er bovenop de flanken van het Saar dal mist. Geen weer dus om risico’s te nemen op glibberige rotspaden met toch geen uitzichten. We opteren dan maar voor wat cultuur en bezoeken het interactief keramiekmuseum “Keravision” in Mettlach, eigendom van de bekende familie Villeroy-Boch. Om nadien door de vallei van de Saar naar Saarburg te reizen. Als vaste stek kozen we omwille van de uitstekende prijs-kwaliteitverhouding en de goede gastronomie (we zijn Vlamingen…) voor het driesterrenhotel Saarburger Hof van de familie Diewald. Het hotel ligt op honderd meter van het historische centrum, telt een twintigtal kamers en heeft een gezellig nieuw terras aan de eveneens nieuw aangelegde Fruchtmarkt. Weinwanderweg De Saarschleife, het foto-visitekaartje van de regio Saar- Obermosel. De Saar De Saar is een bijrivier van de Moezel en heeft haar bronnen in de Franse Vogezen. Bronnen, inderdaad, want het zijn de Sarre rouge en de Sarre blanche, die aan de Col du Donon ontspringen, vloeien samen ten zuiden van de Franse stad Sarrebourg en vormen van daar af de Sarre, die later in Duitsland de naam Saar krijgt. De rivier is 246 km lang en stroomt voor de helft door Frankrijk en de helft door Duitsland, waar ze in de stad Konz uitmondt in de Moezel. Bekend is het industriegebied rond Saarbrücken (de hoofdstad van het Saarland) en Saarlouis. Maar van industrie is er – buiten een aantal KMO-zones – in ons wandelgebied Saar-Obermosel weinig te merken. De natuur en de wijngaarden palmen hier het landschap in. De Weinwanderweg loopt vanzelfsprekend vaak door de wijngaarden. Het is donderdagmorgen en vandaag kiezen we voor een 20km (?) lang stuk van de Saarweinwanderweg (een rondwandelweg van in totaal 70km). Ons hotel ligt op amper tien minuutjes wandelen van het station van Saarburg, waar we elk uur een trein richting Konz of richting Mettlach kunnen nemen. Onze hotelbaas is zo vriendelijk geweest voor ons de treintickets vooraf af te halen in het recht tegenover het hotel gelegen toerismebureau. In welgeteld 14 minuten brengt de Regionalbahn ons naar Konz. We moeten nu van het station naar de brug over de Saar, nabij de monding in de Moezel. Pas even over de brug vinden we de eerste druiventros, de bewegwijzering van ons pad. We volgen nu een rustig fietspad langs de rivier, samen met de Saarwanderweg en de streekwandelweg G9 tot we ter hoogte van

het dorpje Könen scherp rechts naar boven draaien. Maar Könen bereiken blijkt onmogelijk want het hele gebied is omgewoeld door bulldozers die de bouw van een nieuwe woonwijk voorbereiden en ons pad is (tijdelijk) verdwenen. We vertrouwen dan maar op de wandelkaart en nemen het tracé van de Saarwanderweg. Die met een blauw kruis op witte achtergrond zou bewegwijzerd zijn… maar dat kruis blijkt onvindbaar. Onze keuze wordt beloond met een brede, zacht klimmende weg die een mooi uitzicht biedt op de Saarvallei. En dan nog mooier door een bos steil naar boven klimt en ons boven opnieuw op de Saarweinwanderweg brengt. Wat verder vinden we een schuilhut met schitterend uitzicht op de sluis van Kanzem, waar de Saar aan een grote bocht begint en de schepen die bocht afsnijden via het Saarkanaal. Een steile afdaling brengt ons tot aan het Saarkanaal. Waarna onze wandelweg via een grote lus door de wijngaarden een omtrekkende beweging naar het dorpje Tawern maakt. De bewegwijzering schijnt verdwenen maar wat verder belanden we toch terug op het goede pad. Het parcours richting Tawern centrum loopt via een verkeersweg, die we daarom besluiten te verlaten in het centrum, om ter hoogte van de voormalige synagoge een rustig pad richting Saarkanaal te nemen. Onze wandelweg loopt vanaf hier parallel met het kanaal wat hoger door de wijngaarden. Om in Biebelhausen te belanden, waar Saarkanaal en Saar weer samenkomen. Het was oorspronkelijk de bedoeling in Tawern wat te eten maar het plaatselijk Landgasthuis blijkt al een paar jaar dicht te zijn en ook Biebelhausen biedt geen ravitailleringsmogelijkheden. Er rest ons niets anders dan via een wirwar van bruggen op en neer het Saarkanaal en de Saar over te steken naar Schoden. In Gasthaus Bidinger hebben we geluk nog vijf plaatsjes vrij te vinden voor een laat middagmaal… niet te verwonderen want je krijgt hier een driegangenmenu voor 7 Euro. Goedkoper eten kan wellicht niet. Het uitzichtpunt op de Ayler Kupp. Daarna terug over de twee bruggen zigzaggen en in Biebelshausen wacht ons een zeer stevige klim door de wijngaarden over de Ayler Kupp. Door diezelfde wijngaarden, aan de rand van het Ayler Wald, dalen we via een lus af naar het dorp Ayl. Na het dorp wacht ons een nieuwe beproeving: de klimmende kruisweg naar het Leuker Kreuz. Het uitzichtpunt aan het Leuker Kreuz. Onder de Kreuzberg maken we een lus rond het stadsdeel Niederleuken om ten slotte, met uitzicht op de burchtruïne, over trappen af te dalen naar het centrum van Saarburg. En om tot de vaststelling te komen dat onze GPS een kleine 25km in plaats van de voorziene 29km aanduidt. G3 en G4 Willinger Wald Deze vrijdag nemen we de trein een uurtje vroeger, rekening houdend met de ervaringen van de vorige dag. Volgens het wandelboekje bedraagt de afstand vandaag 21km maar ondertussen hebben we in Saarburg van ingewijden al vernomen dat de afstanden niet kloppen. De treinrit is dezelfde als gisteren en het deze keer door ons gekozen G3 pad (er bestaan 12 van die G-paden) start aan de achterkant van het station, al duurt het wel even voor we het G3 teken bespeuren. Een hele tijd wandelen we aan de rand van rustige woonwijken om dan resoluut de wijngaarden in te duiken. Op de “Filzer Kupp” staan we voor een dilemma: de (nieuwe) wegwijzers sturen ons rechtdoor via een dalende asfaltweg naar het dorp Filzen, terwijl het pad op de wandelkaart (van 2008) linksaf langs de bosrand voert. We besluiten de kaart te vertrouwen en inderdaad, wat verder in het bos stuiten we op (ietwat oude) G3 tekens. We volgen zonder problemen de bosweg en belanden opnieuw in de wijngaarden, waar we het parcours van de Weinwanderweg vervoegen. Een smal rotsachtig pad voert ons heen en terug door een smal dal en verder naar het “Kelterei-kruis” op de Galgenberg. Zigzaggend door de wijngaarden gaat het verder, om dan af te dalen naar het dorpscentrum van Wiltingen. We nemen een eenvoudig middagmaal (veel mogelijkheden biedt dit dorp niet) in de Wiltinger Stuben, een zogezegd Italiaans restaurant, uitgebaat door een Indisch- Bulgaars echtpaar! Maar het eten is lekker en de mensen vriendelijk. Nog wat stram van de dag voordien, besluiten we hier onze wandelplannen te veranderen. In plaats van