Views
1 year ago

Wandelkrant Nr. 14

  • Text
  • Allgau
  • Kaiserstuhl
  • Hessen
  • Pfalz
  • Wiedtal
  • Rhodos
  • Project
  • Finland
  • Walcheren
  • Hoogmis
  • Mastentoppentocht
  • Heuvelland
  • Marathon
  • Wandelkrant
De Wandelkrant is een gratis en onafhankelijk Wandel- & Outdoor magazine voor de actieve wandelaar en sportelaar met aandacht voor natuur en cultuur. In deze 14de editie: Great Breweries Marathon, La Primavera, Heuvelland, SAFF Walk, Brugse Ommeland Wandeltrofee, W2G in de Noorderkempen, Mastentoppentocht, Twentse Hoogmis, Het smalste stukje Nederland, De Manteling van Walcheren, Adembenemend Finland, The Eden Project, Rhodos puur genieten, Het Wiedtal, Rheinland-Pfalz, de Duitse wandelbestemming bij uitstek, Sprookjesachtig Hessen, Keizerlijk wandelen in de Kaiserstuhl, Wandel-trilogie Allgäu, Garmin Academy

Zingende bossen Bossen,

Zingende bossen Bossen, moerassen, meren, bossen, meren... De mens voelt zich haast teveel in het vrijwel lege Finland. Gaat bijna vanzelf zachter praten bij het betreden van de ’laatste wildernis van Europa’. De wind speelt er door de toppen van de dennen- en berkenbomen en waait je gedachten en zorgen weg. Waardoor ruimte komt voor muziek; de jukebox tussen de oren speelt daarbij de mooiste songs… The Sound of Silence – Simon and Garfunkel Suomussalmi heet het hier in hartje Finland. Het landschap is er verstild en vrijwel onaangetast. Mensen kom je amper tegen. Per vierkante kilometer lopen er in Finland niet meer dan gemiddeld 17 rond (bevolkingsdichtheid België=349, Nederland= 484!), maar in Suomussalmi ligt dat gemiddelde nog veel lager. En de Finnen die je tegenkomt, zijn introvert, stil, bijna verlegen. Onze gids Urpo Heikkinen vertelt dat het heel normaal is dat als twee vrienden samen een biertje gaan kopen, ze alleen bij het ontmoeten en weggaan wat tegen elkaar zeggen… Als ze wel praten, doen ze dat in een taal die op geen enkele andere lijkt. Adembenemend Finland ’s Zomers is het nauwelijks donker, zoals het in de winters amper licht wordt. Het is typerend voor het land waar buiten hoofdstad Helsinki eigenlijk sowieso niets gebeurt. Zelfs de vogels — Finland kent 400 soorten, ongeveer net zo veel als in Nederland — zien en horen we nauwelijks. Je kunt je vermaken met vissen, jagen, mountainbiken, kanoën, moerasvoetbal (de Finnen zijn er gek op; er is zelfs een officieel wereldkampioenschap!) en wandelen. Over de muur - Harry Jekkers Dáár zijn we voor gekomen. We volgen de blauwe markeringen van het Oostelijke Grenspad dat tweehonderd kilometer langs de Fins-Russische grens trekt. Die krijgen we af en toe daadwerkelijk te zien in de vorm van slagbomen en of uitkijktorens. Sinds 1917 is Finland nog maar autonoom. Daarvoor was het land bezet door de Zweden en Russen. Die grens is dus nog altijd belangrijk; het bewijs van onafhankelijkheid! Als je stil bent en geluk hebt, stuit je op een rendier of eland. Finland heeft er zo’n half miljoen rondlopen. Maar net zo schuw als de Finnen! Het enige dat wij van ze te zien krijgen, zijn de eikelvormige keutels die overal in het bos te vinden zijn. Ook beren, lynxen en wolven leven hier. Ze zijn er omdat dit gebied aan beide kanten van de grens voor zo’n tien kilometer ook nu nog niet begaanbaar is. Vorig jaar wandelde een Italiaanse toerist toch de ’no-go area’ in. De domoor werd een paar uur vastgehouden en kreeg een boete van 500 euro aan zijn broek van de Russische grenswacht. Maar dieren hebben lak aan uniformen, zij kennen geen grenzen, gaan waar eten is. Vliegen en lopen waar ze willen omdat ze soms in het oosten, soms ook in het westen willen zijn … . These boots are made for walkin’ – Nancy Sinatra Wandelen doe je in Suomussalmi over hoogveen. Het veen is als een matras, we veren als het ware langs de meren. Drijfnat soms. Zo nat dat op sommige gedeelten alleen via af en toe spekgladde vlonders de overkant is te bereiken. Dan nog zak je vaak weg in het natte veen. Goede, hoge wandelschoenen zijn dan ook een must. Net als regenkleding. Zo schijnt de zon, zo plenst het. En in juli en augustus heerst de mug. Geen donkere kleding dragen, zorgen dat je niet te warm wordt en schoon blijven. Maar dan nog kun je niet aan ze ontkomen… De Finnen hebben het geaccepteerd, weten dat er zonder muggen geen vogels en vissen zouden zijn, maar ook geen bessenstruiken en daardoor geen dieren als elanden, rendieren of beren. In de natuur is immers alles met elkaar in harmonie.

Steamy windows – Tina Turner Heel af en toe maar tref je onderweg menselijke invloeden. In de vorm van een blokhut bijvoorbeeld. De wandelaar of langlaufer kan er een kampvuur maken en koffie of thee zetten. De hutten liggen vol met hakhout, een vuurplaats staat klaar. Alleen zelf lucifers meenemen. In sommige blokhutten kan je gratis slapen, het water haal je uit één van 188.000 (!) meren. De mens móet hier wel één worden met de natuur. Voordat de wandelaar gaat rusten, eten en slapen, gaat hij de sauna in. Hoort bij Finland als de mug. Zelfs de meest afgelegen blokhutten kennen een sauna. Houtgestookt, met een ijskoud meer, niet warmer dan 12 graden, ernaast gelegen. Stomen en dan een koude duik in je blote kont. Geen mens die je ziet! zelfgebakken brood, snoek of eland met aardappelpuree, bosbessensap en –jam, alles uit eigen ‘tuin’. In de meren kan je ook vissen. Op forel, zalm, snoek of baars. En kanoën natuurlijk. Tussen de bomen ontwaren we een rendier, zelfs de peddel streelt geruisloos het water. Alles is adembenemend stil, alleen de bossen lijken te zingen. Beren spotten In Arola, op een steenworp van de Russische grens, gaan we beren kijken. Gastvrouw Helena spreekt perfect Engels, geleerd tijdens een verpleegstersopleiding in het Verenigd Koninkrijk. Maar ze kookt ook heerlijk: paddestoelensoep, Helena neemt ons mee het bos in, waar haar man Eero al zalm heeft neergegooid om de beren te lokken. Wij nemen plaats in een schuilhut, wachten een half uurtje en daar komt Big Blond als eerste een kijkje en hapje nemen. Ze komt ook daarna nog een paar keer terug, vergezeld van twee mannetjes. Wat een prachtige krachtpatsers! Het gaat goed met de beren in Finland. Zo goed dat er vorig jaar vergunning werd gegeven om er tweehonderd af te schieten. Omdat er minder bessen waren, kwamen jongere beren regelmatig naar de bewoonde wereld. Ze zijn immers nog niet sterk genoeg om bijvoorbeeld op elanden te jagen, zodat ze voor eten naar de mensen komen. Jagen mag overigens pas weer na 20 augustus, als het jachtseizoen wordt geopend. Zelf vermaken Verwacht in Finland geen culinaire of culturele verwennerij. Rond de poolcirkel is amper een restaurant te vinden, niet het minste snufje cultuur valt te snuiven. Sommige blokhutten kennen zelfs geen gas, licht of stromend water. De toerist moet zichzelf vermaken. Hoe ver u echter ook van de bewoonde wereld denkt te zijn verwijderd, toch kan er elke avond een warme maaltijd voor u worden klaargezet. Een onzichtbaar netwerk brengt, terwijl u wandelt, uw bagage en eten naar de blokhutten. In de hutten liggen handdoeken, lakens en slaapzakken klaar. Ook het ontbijt en lunch worden verzorgd. Algemene informatie: www.nationalparks.fi © Joop Duijs - De Telegraaf jduijs@telegraaf.nl