Views
1 year ago

Wandelkrant Nr. 16

  • Text
  • Wandelregio
  • Wandelreportages
  • Kreta
  • Oostenrijk
  • Engeland
  • Frankrijk
  • Duitsland
  • Nederland
  • Belgie
  • Wandelkrant
De Wandelkrant is een gratis en onafhankelijk Wandel- & Outdoor magazine voor de actieve wandelaar en sportelaar met aandacht voor natuur en cultuur. In deze 16de editie: Wandelinfo België, Nederland, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Oostenrijk en Kreta, Wandelkalender voor Vlaanderen en Nederland tot en met einde april 2017, Woordzoeker van De Puzzelaar, Lezersaanbiedingen Salzburgerland & Moezel All In.

BERGWANDELEN IN

BERGWANDELEN IN OOST-TIROL Alles draait om balans Tekst en foto’s: Joop Duijs (De Telegraaf) Waar was jij toen bekend werd dat de Engelsen de EU gingen verlaten? Het is er een in het rijtje van de moord op JFK, landing op de maan en de val van de Berlijnse muur. Ik was in Oostenrijk, waar de politici in de grote steden als Wenen, Innsbruck en Salzburg waarschijnlijk net zo van slag waren als elders in Europa. In Oost-Tirol heeft men echter wel wat anders aan het hoofd: de koeien moeten naar de hogere weiden! Zo belangrijk dat wij vriendelijk verzocht worden even een uurtje te wachten voor we verder kunnen genieten van de Adlerweg, een 280 kilometer lange wandeling die loopt van St. Johann in Tirol naar St Anton am Arlberg. De Brexit heeft de Tirolers dus echt niet uit balans kunnen brengen. Het leven gaat immers rustig verder, de koeien blijven gewoon melk geven en het water klettert zoals altijd zonder onderbreken vanaf de bergwanden naar beneden. Die balans vinden de Tirolers in en door de bergen. Waar je als mens je plaats wel leert kennen tussen de machtige Alpenreuzen, besneeuwde bergtoppen en talloze krachtige, superheldere bergstromen. Waar het ene moment de zon brandt en het volgende onweer, bliksem, sneeuw, hagel en regen voor gevaarlijke momenten kunnen zorgen. Wij gaan er een paar dagen rondtrekken met zicht op de indrukwekkende Grossglockner, met 3798 meter de hoogste berg van Oostenrijk. We beginnen in het fraaie, bij wandelaars en wintersporters populaire dorp Matrei, dat ligt in het Hohe Tauern National Park. Vandaar klimmen we eerst twaalfhonderd meter naar de op 2650 meter hoogte gelegen

Sudetendeutsche Hutte. Lijkt een schijntje, twaalfhonderd meter, maar vergis je niet! Het is gewoon zo’n vijf uur buffelen. Aanvankelijk nog redelijk gemakkelijk langs groene alpenweiden, doorsneden met fraaie, door het land slingerende, glinsterende riviertjes die met het stijgen steeds kleiner worden. Onderweg drinken we wat in de Steiner Alm. De waardin is duidelijk blij af en toe wat gasten te mogen ontvangen. Ze schenkt ons Hollunderblute, waarvoor ze zelf de bloemetjes van de vlierbloesem plukt om ze vervolgens met suiker en citroen een week op water te zetten. Heerlijk verfrissend! De Alpen zijn tot op grote hoogte groen maar hoe meer we stijgen, hoe ruiger het landschap. Met nog steeds flinke sneeuwvelden, die tot diep in de zomer blijven liggen Gelukkig worden we geleid door de ervaren Toni, gediplomeerd berggids, die bij elk sneeuwveld zijn schep uit de rugzak haalt om er voor ons een pad in de sneeuw mee te graven. Geruststellend hoor, want de sneeuw is niet alleen glad en nat, het ligt ook vrijwel altijd op een redelijk steile helling. Diep zuchten dus maar, niet naar beneden kijken, in de voetstappen van je voorganger stappen en je bent zo aan de andere kant. Na 1200 meter klimmen bovengekomen staat de waard van de Sudetendeutsche Hutte, Roland Rudolf, ons al op te wachten. Hij beheert niet alleen de berghut, hij is ook de kok die ons een prima maaltijd voorzet en een dik verdiend biertje tapt. Samen met zijn vriendin, die de overige maanden in Amsterdam(!) woont, houdt hij de hut van eind juni tot eind september draaiende. Als je lid bent van de Alpenverein betaal je 14 euro voor een overnachting, met een groep ben je 10 euro per persoon kwijt. Uiteraard komen daar nog de maaltijden bij, maar ook daarvoor rekent Roland een spotprijsje als je bedenkt dat alle producten met een kabelbaan naar boven moeten worden getakeld. Als er niet af en toe iemand langs zou komen, zou hij niet eens van de Brexit hebben geweten. Want hier geen wifi of internet, maar gewoon lekker kletsen met een eigengemaakte Schnapps. In de gezellig belichte berghut komen anekdotes over tafel die je via de digitale weg nooit zal horen. Zo vertelt Toni het verhaal van een Rus die kortgeleden de Grossglockner beklom. Tijdens de beklimming viel er een flinke steen op de voet van de man. Alhoewel de Rus wel voelt dat het niet helemaal goed zit, klimt hij toch maar gewoon door. Teruggekomen vanaf de top vraagt hij in de eerstvolgende berghut aan de beheerder of hij even naar zijn voet wil kijken. Een grote bloederig massa en de kleine teen gewoon weggerukt! Van zulke gasten houden ze wel in de bergen. Stijgen doet zweten, dalen pijn. Als we de volgende dag een groot sneeuwveld aan de voet van de Grossglockner zijn overgestoken, ontkomen we er echter niet aan. What comes up, must go down. Terwijl bergmarmotten elkaar waarschuwen voor onze nadering, dalen we 1200 meter af naar het Kalser Tauernhaus. Toni ‘danst’ volledig in balans naar beneden, terwijl de pijn in mijn bovenbenen steeds heviger wordt… Oefening baart immers kunst en zoveel oefenruimte kennen we nu eenmaal niet in ons vlakke landje. Gelukkig