Views
1 year ago

Wandelkrant Nr. 20

  • Text
  • Sieg
  • Kaapverdie
  • Jura
  • Goldsteig
  • Texel
  • Kanaaleilanden
  • Kampina
  • Vennen
  • Pompejus
  • Kanne
  • Challenge
  • Voerstreek
  • Limburg
  • Wandelkrant
De Wandelkrant is een gratis en onafhankelijk Wandel- & Outdoor magazine voor de actieve wandelaar en sportelaar met aandacht voor natuur en cultuur. In deze 20ste editie: Ons aanbod voor verenigingen, Een Wandeling rondom Zuid-Limburg, Smaakmaker Voerstreek, Ortler Mountain Challenge voor ALS, Mergel en Jeker, dan is er Kanne en omstreken, Uitkijktoren Pompejus ingehuldigd, Oisterwijkse Vennen en de Kampina, Kanaaleilanden, Brugse Ommeland Wandeltrofee, Tijd voor Texel, Goldsteig krijgt uitbreiding in Tsjechië, Wandel4Daagse La primavera te Mallorca, Op stap in de Franse Jura, Tochten rond Pinksteren, Brabantse Wal wandeldag, Wandelkrant archief, Visit Mechelen stelt de gloednieuwe Bourgondische groepswandeling voor, Wandelen in Kaapverdië, op het eiland Sal:van de pier in Santa Maria naar Dunas Resort, Natursteig Sieg is nu bijna 200 km lang, Afhaalpunten van de gratis Wandelkrant, Lezersaanbieding zomer wandelvakantie 2019.

Wandelen in Kaapverdië,

Wandelen in Kaapverdië, op het eiland Sal Van de pier in Santa Maria naar Dunas Resort Aangevallen door de golven terwijl ik aan het filmen was We gaan graag in het midden van de winter even naar de zon, en Kaapverdië is een bestemming waar de zon altijd schijnt, een beetje zoals de Caraïben maar dan zonder jetlag. Het is er het hele jaar lekker warm en in december is het er ook winter voor hen, met gemiddelden van om en bij de 26 °C(!). Dat wil zeggen dat het tijdens de dag rond de 30 °C is en ’s nachts eigenlijk niet veel kouder dan 22 °C. In de zomer is het gemiddelde 30 °C. Tijdens de vorige vakanties naar deze bestemming wilden we deze wandeling ook al doen, maar we waren toen slecht voorbereid en hadden maar een klein flesje water mee. Toen we besluiteloos ons water in de hitte stonden op te drinken om te zien of we op deze hete dag die lange wandeling zouden maken, stond er plots een taxi naast ons met de vraag of hij ons ergens naartoe kon brengen. En ja … de verleiding was te groot en de temperaturen te hoog om hier niet op in te gaan. Dit jaar echter moest en zou ik die wandeling doen. We namen twee grote flessen water mee in de rugzak, een appel en een peer voor elk, ik had mijn bikini aan onder mijn short en de zonnecrème was al goed ingetrokken. We kozen ook een dag met wat ‘haze’, een mist over de zee, en dit betekende dat alhoewel het zonnig was, het niet echt Een terugblik op Santa Maria heet was maar nog altijd achteraan in de twintig! Na het ontbijt namen we een taxi naar het stadje Santa Maria. Nadat we een kijkje op de pier hadden genomen, waar de visservrouwen de buit van hun mannen verkochten die ze tijdens de nacht gevangen hadden, en een koffie hadden gedronken in het aanpalende restaurant, vingen we de strandwandeling aan die ons terug naar ons hotel zou brengen. Het eerste stuk bleven we op het pad achter het strand en toen dat pad ophield, begaven we ons in het zand. Wandelen in zand is heel vermoeiend maar ik zag het allemaal wel zitten. Al gauw verdwenen mijn slippers in de rugzak en stopte ik ook mijn short en T-shirt erbij, want ik wilde ook wel een beetje kleur opdoen. Als je vertrekt vanop de pier dan wandel je naar links, eerst voorbij een hele reeks hotels die recentelijk gebouwd werden aan het strand van Santa Maria, maar als het pad ten einde komt, komt er ook een einde aan de bebouwing. Daarna loop je voorbij het ‘Nautical Centre’ en sta je plots helemaal alleen op het strand. Er zijn niet veel wandelaars hier! Je begeeft je in de richting van de vuurtoren die op de ‘hoek’ van het eiland staat en daar moet je dan ook de kustlijn volgen met de bocht mee, want je gaat hier in een noordelijke richting wandelen.

Het restaurant halverwege waar die heerlijke barbecue geur vandaan kwam. Wat een zichten, en die heerlijke blauwe zee, die golven, een echte droom, ik filmde ook heel wat, dus als je die wandeling echt wil meemaken, ga dan even naar de QR code onderaan en geniet! Wat hebben we genoten zeg … Een ongerept strand, de wind, de zee, de golven, … ik kon er niet genoeg van krijgen, … Ik waande me in een film … Het blanke zand heeft een zwarte ondertoon. Dat komt omdat Sal, en heel Kaapverdië trouwens, vulkanische eilanden zijn. Er is dan ook niet echt veel strand, je gaat meteen redelijk diep in de zee, dus je moet even voorzichtig zijn. Ik geniet ervan om net langs de waterlijn te wandelen en telkens als er een golf aankomt ben ik half nat! Maar dat geeft niet want het is hier warm genoeg en het blijft leuk. Het zeewater is aangenaam warm en zo blauw, oooh, die kleur! Als de grote bocht eindelijk achter ons ligt en we Santa Maria niet meer zien liggen in de achtergrond, proberen we om ons hotel te zien, en inderdaad, daar in de verre verte ligt het maar oooh, het lijkt zo dichtbij maar het is zo ver weg. We wandelen een hele tijd langs de kustlijn en plots komen we aan een hele hoge duin, de ‘Dune of Sal’. Eens voorbij de duin ruiken we een heerlijke barbecuegeur die onze richting uitkomt. We volgen onze neus om te kijken waar dit dan wel vandaan zou kunnen komen. Er is daar een restaurant blijkbaar, op het strand, en het is eigendom van een bekende kite surfer. Er is altijd wind in Sal en daar moet je wel even aan wennen hoor! Maar voor kite surfers is het hier een paradijs, warm zeewater, zon en wind, meer hebben ze niet nodig. Maar we geven niet toe aan de verleiding en wandelen gestaag verder. Als we nu stoppen dan maken we de wandeling zeker niet af! Dus ga ik nog eens een laatste keer genieten van de golven die me aanvallen want even later komen we aan Ponta Preta, een rotsachtig gedeelte met veel stenen waar je niet meer langs de waterlijn kan lopen en de schoenen weer aan moeten, om door wat mij een steenwoestijn lijkt verder te wandelen … Hier op Sal valt niet meer dan 130 mm regen per jaar en om die reden is het ook geclassificeerd als woestijn. En Terugkijkend vanaf Ponta Preta naar de Dune of Sal dat zie je duidelijk, er groeien geen noemenswaardige planten of bomen. En het is echt zoals wandelen in een woestijn, droog en dor, een paar kleine plantjes (vetplantjes) en dat is het, en dan plots een rotspartij met allemaal stenen op elkaar gestapeld in ‘cairns’. Zo mooi en onverwacht! Nu zien we ook al het eerste hotel dat tot de keten behoort waar we verblijven … ons hotel is het derde en laatste natuurlijk! Maar het geeft ons moed en onze lunch wacht. Mijn zwarte slippers hebben nu een bruinachtige kleur en mijn mooie roodgelakte teennagels zijn niet meer zo mooi rood! Maar we hebben het gehaald! Mijn bikini is al lang weer droog en snel trek ik mijn short en T-shirt weer aan. Aangekomen in het hotel wandelen we recht naar het buffet en ga ik meteen mijn bord vullen nog voor ik neerzit, want eens aan tafel denk ik dat ik niet meer kan opstaan om eten te gaan halen. Aangekomen in de hotelkamer verschiet ik van mijn spiegelbeeld, Oh, my! Mijn haar helemaal wild, zand overal! Snel een douche en de rest van de namiddag op een sunlounger aan het zwembad, meer moet dat niet zijn! Ik check ook even hoeveel stappen we deden, en hoe ver we wandelden op mijn app: 10 km, en 14.000 stappen. Die dag deden we in totaal 20.000 stappen (verkenning van Santa Maria voor we de wandeling aanvingen) en de wandeling zelf duurde anderhalf uur.