Views
1 year ago

Wandelkrant Nr. 22

  • Text
  • Wandelt
  • Drevestappers
  • Rheingau
  • Mainhatten
  • Aubrac
  • Transhumance
  • Gastlosen
  • Drome
  • Way
  • Dartmoor
  • Brabant
  • Flevoland
  • Venen
  • Wandelkrant
  • Wandelen
De Wandelkrant is een gratis en onafhankelijk Wandel- & Outdoor magazine voor de actieve wandelaar en sportelaar met aandacht voor natuur en cultuur. In deze 22ste editie: Shortlist Wandelroute van het Jaar 2019 - Vlaanderen Wandelt te Puurs en Roeselare - Coast Walk - Hoog in de Hoge Venen - Toveressentocht te Beselare - Bossentocht Geluveld - War Memories tocht - Op stap in Nederlands nieuwste provincie Flevoland - Wandelen in Noord-Brabant Deel 8: Ten zuiden van Breda (Wolfslaar, Ulvenhout, De Boven Mark en Mastbos) - Gertrudistocht te Bergen-Op-Zoom Nationale Wandel- en Fietsdag Thorpark Genk - Wandelen in Dartmoor: Haytor en Grimspound - England National Trail: Cleveland Way - De Provenciaalse Drôme - Op naar de ‘Gastlosen’ in de Gruyère - De Transhumance in Aubrac - Smullen en ontdekken in Mainhatten en de Rheingau - Lezersaanbieding - SAFF-Day - Ons reisaanbod voor verenigingen - NIEUW: uitneembare Wandelkrant Wandelkalender 150 Afhaalpunten van de Wandelkrant - en nog véél meer!!!

Wandelen in Dartmoor:

Wandelen in Dartmoor: Haytor en Grimspound Je kan onderstaand verhaal ook als video’s bekijken op Youtube! Scan bijgaande QRcodes in met je smartphone of geef het webadres in op je internet browser. Laat gerust een bericht achter met wat je ervan vond! > Vijf jaar … Vijf jaar heeft het geduurd vooraleer we eens serieus gaan wandelen zijn in Dartmoor, een Nationaal Park op een boogscheut van waar we wonen. We hadden al wel een paar keer Dartmoor verkend, maar niet op een degelijke manier. We wisten ook gewoon niet waar te beginnen en konden niet meteen iets kiezen uit de zovele interessante dingen. De keuze was gewoon te groot! Een paar weken geleden echter vertelde een vriendin van Exmouth, iemand die hier geboren en getogen is, dat Haytor een goede eerste bestemming zou kunnen zijn. Dus Dirk en ik gingen op pad, samen met de OS kaart van Dartmoor! Omdat er geen (of weinig) ontvangst is in Dartmoor, is het altijd goed om je papieren kaart mee te nemen, en ook een kompas en wandelstokken zijn handig. Je moet ook rekening houden met het weer in Dartmoor, want als het regent dan regent het er meer, als er mist is, is de mist daar dikker, als het koud is, is het daar kouder. Dus je kiest best een mooie open dag met niet te veel kans op slecht weer. Vroege vogels Die zondag waren we al vroeg uit de veren en om 9 u waren we al vertrokken. Het is maar 40 minuten rijden en rond 10 u waren we al op onze bestemming. Aan de Haytor Rocks zijn er drie parkings. We parkeerden op de eerste omdat daar nog veel plaats was. Meteen het Visitor Centre even binnen en wel handig natuurlijk dat hier ook toiletten zijn! Een ‘tor’ is een heuvel waarvan de top een steen is die los in het landschap staat. Het zicht van die rots boven op een helling trok ons enorm aan en we trokken onze wandelschoenen aan (ahum, ja, euum, mijn Skechers … Weet je nog dat ik mijn wandelschoenen in de vuilbak kieperde? En ik ben er nog steeds niet in geslaagd om er nieuwe te kopen!) en met mijn fototoestel in de aanslag vingen we de beklimming aan. Er waren niet al te veel andere wandelaars, dus het was hier heel rustig en stil. Ooh, die stilte in Dartmoor, daar alleen al zou je het voor doen. Ik hoorde wel wat metalen geluidjes en toen we bovenkwamen zagen we meteen dat de plaatselijke klimclub hier aan het oefenen was. Wat een locatie zeg, en wat een zichten! Dartmoor is een National Park en er lopen paarden, geiten, schapen en koeien vrij rond. Je moet er dan ook altijd rekening mee houden en er voorzichtig voorbijrijden. Hier boven aan de Haytor liepen ook een aantal koeien en schapen. Echt geweldig gewoon.

Grimspound Hier was het al veel minder druk en waren er ook geen drie volzette parkings. Er was gewoon een verharde berm aan de kant, die plaats bood voor 4 auto’s. Hier ging heel wat minder volk zijn. En inderdaad, ik denk dat we hier meer koeien gezien hebben dan mensen. Haytor Grimspound is een van de meest bekende voorhistorische nederzettingen in Dartmoor, waarschijnlijk van in de Late Bronstijd van 1450 – 70 voor Christus. De overblijfselen van 24 huizen, omsloten door een stenen muur met een diameter van 150 m, liggen tussen twee tors, Hookney en Hameldown. De ligging op de flank, met een riviertje in het valleitje, was zeer goed gekozen. Of ook bekend als Haytor Rocks, is een granieten rots die 457 m boven het landschap uitsteekt. We liepen rond de Tor, en ik klom er ook op, waar ik trouwens een geocache vond, zomaar out of the blue, ik was er niet eens naar op zoek, dus ik heb die dan maar snel gelogd! We namen ook heel wat foto’s en genoten van de verzichten. De stenen muren van de huisjes staan er nog, maar de strooien daken zijn natuurlijk vergaan. Om een beter zicht te hebben op deze nederzetting kan je ze vanuit de hoogte bekijken als je Hookney Tor beklimt. En dat deden we natuurlijk ook! Maar niet zonder omweg of zonder een close encounter met een koeiengezinnetje! Stilaan begon het echter wel heel druk te worden, plots merkten we dat we hier echt niet meer alleen waren. Ik moest wachten om een foto te nemen, er stond wel altijd iemand op de achtergrond. En toen we om ons heen keken kwamen we tot de conclusie dat dit toch echt wel een trekpleister is en het hier nu toch wel overweldigend druk was. Aangezien we alle foto’s genomen hadden die we wilden en ik de Tor had beklommen, besloten we om naar een rustig picknickplaatsje te gaan zoeken ver weg van deze drukke toeristische attractie. We reden met de auto een beetje verder, en gewapend met de OS kaart zochten we een paar andere bestemmingen waar we een wandeling zouden kunnen maken. Onderweg stopten we even op een parking langs de weg en aten we onze picknick. Al snel stond er een hele kudde koeien naast ons. Roken ze onze lunch? Dan maar gauw verder naar de volgende wandeling. Hookney Tor We liepen de helling op maar het pad was niet goed zichtbaar, en we kozen een pad waarvan we dachten dat het wel naar boven zou lopen. Maar halfweg stond er een viervoetige versperring op het pad. Nu, ik ben niet meteen bang van koeien maar deze hoorns daar had ik het toch niet zo echt voor. (PS: ik filmde dit, ga maar eens kijken naar de hoorns van die koeien en je zult meteen begrijpen waarover ik het heb!) Wat moesten we doen? Moeder koe op het pad, vader koe er net naast en baby koe een beetje verderop. We wandelden langzaam, en zonder al te veel plotse bewegingen stilletjes naar de koeien toe, maar ze bewogen helaas niet echt veel … dus stopten we maar. Misschien even een praatje slaan met hen, ze wat geruststellen? Ze keken ons met van die grote ogen aan … Plots doken er twee wandelaars aan de andere kant van de weg op en die zorgden voor de nodige commotie en beweging zodat onze viervoeters zich iets of wat verplaatsten en het pad wat vrijmaakten. Dit was onze redding! Wanneer de wandelaars voorbij waren, maakten we ons ook snel uit de voeten en zetten onze wandeling verder.