Views
1 year ago

Wandelkrant Nr. 24

  • Text
  • Fietsen
  • Wandelen
  • Wandelkrant
  • Geluveld
  • Canaria
  • Jakobsweg
  • Piemonte
  • Voralberg
  • Boppard
  • Zoom
  • Passendale
  • Classic
  • Bassenge
  • Maastrek
  • Ourthevallei
  • Trappen
  • Fietsdag
Uitgave Herfst 2019 - Editie 24. Nationale Wandel- en Fietsdag te Genk van Gezinssport Vlaanderen - Happen en Trappen - Juridisch advies: fietsen en wandelen: mag je zomaar iemands eigendom betreden? - Met de fiets en de trein in de Ourthevallei - MaasTrek - Jekervallei te Bassenge - Feniks Classic & 60 km van Merchtem - Rondom kaasdorp Passendale - Glühweintocht Geluveld - 75 jaar Bevrijding Bergen op Zoom - Boswachterij Dorst - Wandelen over Duitse en Luxemburgse rotsen - Boppard: wouden, wijnbergen & wandelen - De genieterspaden van het Zwarte Woud - Het adembenemende en onontdekte Voralberg - Wandelen in Piemonte- Jakobsweg te Gran Canaria - Uitneembare Wandelkalender - Ons reisaanbod voor verenigingen - 160 afhaalpunten van de Wandelkrant - Lezersaanbieding 2020 - en nog véél meer!!!

HET ADEMBENEMENDE EN

HET ADEMBENEMENDE EN ONONTDEKTE VORALBERG Wandelen in een Oostenrijks sprookje Het maakt niet uit wanneer je gaat, in Oostenrijk is het altijd genieten. Adembenemende uitzichten, heerlijk eten, prachtige bergen, diepblauwe meren; er is van alles te beleven voor jong en oud. De Wandelkrant verkende de minder bekende deelstaat Voralberg. Tekst Joop Duijs, foto’s @RNLD.JANSEN En toch heeft uw verslaggever een soort haat-liefdeverhouding met Oostenrijk. Prachtig land in zomer en winter, maar ze doen er dingen die hij maar niet onder de knie kan krijgen. Skiën, langlaufen, paragliding, snowboarden, bergbeklimmen, rodelen, mountainbiken… Het lijkt wel of daar alles zo gevaarlijk mogelijk en het liefst supersnel moet gaan. Maar gelukkig kan je er natuurlijk ook gewoon lekker wandelen en in stilte genieten van de schitterende natuur. Ik reis er in het naseizoen voor naar Montafon in de deelstaat Vorarlberg, misschien wel het onbekendste stukje Oostenrijk. Dat ’anonieme’ heeft ervoor gezorgd dat liefhebbers hier nog van het oude, traditionele Oostenrijk kunnen genieten. Waar het, niet onbelangrijk, ook nog eens een stuk goedkoper is dan het op een steenworp afstand gelegen Zwitserland. Bijna letterlijk een steenworp, want als we met de skilift op de 2130 meter hoge Schafberg zijn aangekomen, is het slechts een uurtje wandelen naar de grens.

Dat gebeurt in niet bepaald ideale omstandigheden. Wat gelijk ook de gevaarlijke charme is van wandelen in de bergen. Je kunt onder zonnige omstandigheden vertrekken, maar zomaar al na een paar minuten door mist en regen verder moeten trekken. Laat je daarom van te voren altijd goed inlichten over het weer, neem genoeg (regen)kleding mee en vertel anderen waar je heen gaat. “Heel Montafon loopt uit voor terugkeer koeien” Je loopt bij Gargellen over oude smokkelpaden, altijd goed voor mooie verhalen. Niet alleen sigaren, tabak, koffie, suiker maar in de Tweede Wereldoorlog ook Joden en deserteurs werden over de grens gesmokkeld. Door Meinrad Juen (1886-1949) bijvoorbeeld, een van de beruchtste smokkelaars. Hij draaide zijn schoenzolen om zodat men zijn spoor niet kon volgen en liep met een belletje zodat douaniers dachten dat schapen de oorzaak waren van een steenlawine. Toen hij toch werd gepakt, wist hij op slinkse wijze te ontsnappen en ruim anderhalf jaar uit handen van justitie te blijven terwijl hij nog gewoon in zijn dorp woonde… “Angstige momenten bij ’klettersteig’-avontuur” Een beetje op het randje leven heeft zo zijn charme en daarom laat ik me toch overhalen… Want klettersteigen in Montafon is volgens instructeur Hans Jorg een eitje. „Mensch, dit kunnen zelfs kinderen van 8 jaar nog. Maak je nou geen zorgen. Als je gewoon doet wat ik zeg, kan je niets gebeuren.” Vooruit dan maar. Ik stap in een soort luierbroekje waar karabijnhaken aan zijn bevestigd. Daarmee verbindt je jezelf aan een staalkabel die is bevestigd aan de steile, gladde, natte rotswand. Hans gaat ons voor, wijst op de natuurlijke treden in de rotswand en op de stalen u-bochten, die in de rotswand zijn geslagen waar de natuurlijke treden ontbreken. Eigenlijk weet ik het dan al, dat wordt afzien… Terwijl een ijskoude bergbeek met veel lawaai onder me door dendert, hijs ik mezelf een paar honderd meter omhoog en vraag me opnieuw af waarom ik er nou telkens intrap. Nee, ik blijf gewoon het liefst met mijn beide wandelschoenen op de grond. Om de koeien, die in mei naar boven zijn gebracht, vanaf de berg naar de winterstallen in het dal terug te brengen bijvoorbeeld. Dit zogenoemde ’Alpabtrieb’ is elk jaar in september weer een spektakel waar heel Montafon voor uitloopt. We gaan al vroeg, met een indrukwekkende zonsopgang als beloning, op pad naar de Alpe Vergalden, waar de boer en zijn gezin druk in de weer zouden moeten zijn de koeien te versieren met bloemen. Helaas, drie weken eerder is een van de koeien tijdens het grazen op de steile alpenweiden naar beneden gestort. Om haar te gedenken krijgt alleen haar dochter Herma een bloemenkrans om haar nek, een eer die anders voor de koe zou zijn geweest die in de zomer het meeste melk heeft gegeven. Gelukkig zijn de boer, zijn gezin en helpers wel verkleed in traditionele kleding zodat het hele gebeuren toch een feestelijk tintje krijgt. We volgen de vrolijke optocht op weg naar het dal, waar een flinke menigte al klaar zit om de Alpabtrieb met schnaps, bier en plaatselijke lekkernijen onder het genot van vrolijke Tiroler klanken te vieren. Oostenrijkers zijn gek op lekker eten en drinken en ze kunnen dan ook geweldig koken. Laat even het water in de mond lopen bij het lezen van de menukaart van hotel Madrisa waar we ons na een inspannend dagje verwennen met een mooi diner. Onder meer hertencarpaccio,