M? - EYE

bibliotheek.eyefilm.nl

M? - EYE

m

'- • Bruld N„ C 6?^t;D^ lij OIJUA BERGE« —* C


aan Ambtenaren en Beambten

Geen rente, noch kosten vooruit

COULANTE VOORWAARDEN

CENTRALE CREDIET-

EN FINANCIERING-BANK

KEIZERSGRACHT 302-304,

AMSTERDAM

Financiert huurkoopcontracten

HEBT OU AL EEN

ABONNÉ OPGEGEVEN?

ADVERTEERT IN

„HET WEEKBLAET

CINEMA & THEATER

HET BLAD voor

geïllustreerde reklame

VRAAGT OFFERTES

pvA \JC INSTITUUT „ARTISTIQUE" TEL. T4340

L//AiNO Dunne Bierkade 31, J. A. BRONMEUER, DEN HAAG

TU _ ^\iY.-HlO - Kt" en * ,et ' aatste n ' euws ' n o" 6 moderne dansen.

g 3 Demonstraties en Jessen door het geheele land.

ABONNEERT U OP

HET WEEKBLAD

CINEMA & THEATER

ZUIVFRHKIDSWAARBORC

ZUIVHRHKIDSWAAPBORC

zuufH

ZUÄÄHE

ZUIVÄE

zu^pni-i

VZÜIVERHHIDSWAARBORCJ

ZUIVHRHHIDSWAARBORG

F 10.000 ZU1VERHEIDSWAARBORG

F 10.000 ZU1VERHEIDSWAARBORG

F 10.000 ZU1VERHEIDSWAARBORG

F 10.000 ZUIVERHEIDSWAARBORG

wm

Compleet met Batterijen, Luidspreker en Lampen

SCHITTERENDE WERKING

KORTE EN LANGE GOLF

Zelfde toestel op lichtnet, dus met r 1 CC

Plaatstroomapparaat en Oelykrichter ,

RADIO VENN. SLUYTER, EDE

2 -

VRAAGT EEN ADRES

F 10.000

F 10.000

10.000|

F 10.000

F 10.000

F 10.0001

F 10.000

F 10.000

van een zieken of eenzamen Hollander aan

J. P. C. MEEUWSE, Vlietstraat No. 2,

Amsterdam (Zuid) om daarheen geregeld Uw

nummer van „Het Weekblad" te kunnen

zenden: strooken worden dan toegezonden.

ZUIVERHEIDSWAARBORG F

ZUIVERHEIDSWAARBORG F

ZUIVERHEIDSWAARBORG F

ZUIVERHEIDSWAARBORG F

10.000

10.000

O

O

00

000

10.000

10.000

WAT LOUDI NUHOFF ONS VERTELDE

E enige maanden geleden

verscheen in verschil-

lende dagbladen het be-

richt, dat er aan „Het Ver-

eenigd Tooneel", directie

Eduard Verkade en Dirk

Verbeek, een nieuwe kracht

geëngageerd was: Loudi Nij-

hoff. — Loudi Nijhoff? Ik

heb dien naam nooit voor-

dien gehoord en ook op de

tooneelschool is geen leerlinge

van dien naam. Een tele-

foontje met de directie van

„Het Vereenigd Tooneel" stelt

me tevreden. Mejuffrouw Nij-

hoff is een Hollandsche, heeft

in het buitenland successen

geoogst en zal bij .„Het Ver-

eenigd Tooneel" in ons land

debuteeren.

Het geluk dient me. Op een

morgen bij onzen medewer-

ker Godfried de Groot ver-

toevende, maak ik kennis met

een nieuwe bewoonster van

het villatj e in de Jan Luycken-

straat. Deze nieuwe gast is

Loudi Nijhoff. En zooals een

cow-boy naar zijn revolver

grijpt, is mijn eerste greep

naar mijn vulpenhouder. Maar

het interview wordt nog eenige

weken uitgesteld I

„Als de première van „Een

ideaal echtgenoot" achter den

■ rug is, wil ik u gaarne het

een en ander vertellen,' zegt

LOUDI NIJHOFF IN

..KREIDEKREIS"

LOUDI NIJHOFF

Loudi. Dus klapte ik mijn

boekje weer dicht en oefende

nog eenige weken geduld. Ik

moest tevreden zijn met de

mededeeling, dat „Het Week-

blad" heusch het éérste inter-

view op vadejiandschen bodem

zou mogen houden!

Zaterdagavond was de eerste

voorstelling van „Een ideaal

echtgenoot" en Zondagoch-

tend zit ik tegenover Loudi

Nijhoff. Wat ze me vertelde?

Ziehier: „Op zeer jeugdigen

leeftijd ging ik naar Weenen

om mijn opvoeding te vol-

tooien. Mijn ouders zijn geen

töoneelartisten, maar voor mij

stond reeds zeer jong het be-

sluit vast, dat ik actrice zou

worden. Mijn heele leven lang

heb ik dat plan gekoesterd;

toen ik een paar woorden

schrijven kon, onderteekende

ik mijn briefjes reeds met:

de actrice Loudi Nijhoff. Mijn

gansche liefde ging naar het

tooneel, dus u begrijpt, dat

de kunststad Weenen voor mij

een ideaal beteekende. Ik nam

daar les bij verschillende

acteurs en actrices. Deze op-

leiding achtte ik beter dan

een tooneelschool. Mijn ouders

zagen het in het eerst niet

gaarne, dat ik deze richtinig

insloeg. Ik had echter geen

directe tegenwerking van hen,

en ze hebben zich later ge-

— 3 -

lukkig met mijn plannen ver-

zoend. In 1925 was mijn op-

leiding voltooid en debuteerde

ik te Ulm en wel in de

„Kreidekreis".

Een pak recensies bewijzen

mij, hoe gelukkig deze eerste

schrede op het pad van den

roem voor deze jonge vrouw

was.

Daarna gaf ik verschil-

lende gastvoorstellingen o.a.

in Strassburg, Stuttgart en

Zürich. Ik speelde „Maria

Stuart", „St. Joan" en „Hei-

lige Johanna". Mijn lievehngs-

rol is „Fräulein Julie". In

dit prachtige werk kan ik al

mijn kunnen geven en mij ge-

heel uitleven. Van deze rol

heb ik op mijn tournee het

meeste pleizier gehad. U be-

grijpt, hoe heerlijk ik het vind,

dat de directie van „Het Ver-

eenigd Tooneel" dit stuk op

het repertoire genomen heeft

en ik binnenkort in de ge-

legenheid zal zijn „Fräulein

Julie" ook in mijn vaderland

te creëeren. Ook het lichtere

genre, zooals „Spiel im

Schloss" en „Drei Grossen

Oper" heeft mijn interesse.

U weet, dat dit laatste stuk

reeds maanden met succes

te Berlijn wordt opgevoerd!

Gaarne had ik hier „Monsieur

Lambertier" van Louis Ver-

LOUDI NIJHOFF ALS „HEILIGE JOHANNA


TUSSCHEN

Liane Haid weer btf de Ufa

De beroemde filmster Liane

Haid (Frau Baronin Hymerle) is

door Joe May geëngageerd om

in zijn eerste Tonfilm de vrouwe-

lijke hoofdrol te vervullen. Deze

rolprent zal getiteld zijn „Der

Unsterbliche Lqmp". De regie is

in handen van Gustav Ucicky en

voor het eerst zal men in Duitsch-

land met een verplaatsbare Ton-

filminstallatie werken. De opna-

men vinden in Stiermarken, Wee-

nen en Italië plaats.

Lya en Pola

Lya de Putti en Pola Negri zijn

beiden uit Engeland naar Ame-

rika vertrokken. Dit uitstapje heeft

echter met „film"' niets te maken.

Ze zullen hun oude kennissen een

bezoek paan brengen. Tevoren

heeft Pola zich van haar prins

laten scheiden.

Clara Bow

In antwoord op de verschillende

geruchten, die m Hollywood de

ronde doen, als zou Clara Bow,

de geliefde roodharige ster, de

Paramount verlaten, is door deze

maatschappij een communiqué

verspreid, waarin meegedeeld

wordt, dat Miss Bow's contract

kort geleden verlengd werd, het-

geen beteekent, dat Clara nog tot

minstens October 1931 voor Pa-

ramount zal blijven spelen.

Gedurende het volgende jaar is

de maatschappii van plan vier

groote sprekende films te ver-

vaardigen, waarin zij de hoofdrol

heeft. Plannen voor deze films

zijn al in voorbereiding en de

eerste film is zelfs al begonnen.

Deze zal in Amerika worden uit-

gebracht onder den naam „The

Saterday Night Kid". De regie

wordt 1 gevoerd door Edward

Sutherland.

Effle Ellsler

Ze is een dapper vrouwtje, Effie

Ellsler, een beetje zwak ten ge-

volge van haar jaren, maar haar

glimlach is nog even zonnig als

altijd en ze is een actrice van

de bovenste plank.

Zij is ëen van de traditioneele

figuren van het Amerikaansche

tooneel. Haar carrière begon in

Chicago, toen ze geëngageerd

werd door een kleinen troep. Toen

de jaren haar een beroemde

actrice maakten, oogstte ze lauwe-

ren op Broadway met „Hazel Kirk",

en als tegenspeelster van Ameri-

ca's grooten acteur Edwin Booth.

Het gebeurde op een avond tus-

schen de tweede en derde acte

in een New Yorksch theater. Haar

echtgenoot kwam haar kleed-

kamer binnen, kreeg een beroerte

en viel aan haar voeten neer. Dood l

„Derde acte!" riep een tooneel-

knecht. En dus ging Effie op het

tooneel en speelde haar rol. Eerst

aan het eind van het stuk hoorde

ze dat haar man dood was.

Effie Ellsler, die nog steeds op-

treedt, speelt een belangrijke rol

in de Paramountfilm „woman

Trap", die door William Wellman

opgenomen wordt met Evelyn

Brent in de hoofdrol. Op de foto

ziet men haar met Hal Skelly.

—m—m

neul gespeeld, maar het stuk

is door Cor van der Lugt

Melsert ter opvoering aange-

nomen. Hij gaat het met

Annie van Ees spelen. De rol

waarin ik hier te lande debu-

teerde, n.1. Gertrud Childem

in „Een ideaal echtgenoot" is

voor mij een nieuw genre ge-

weest. U kunt zich indenken,

dat ik erg nieuwsgierig was,

hoe ik het eraf zou brengen."

Ik kan Mejuffrouw Nijhoft

gelukkig verklaren, dat haar

debuut zeer gunstig is uitge-

vallen en ons met verlangen

naar haar verdere rollen doet

uitzien.

„De samenwerking met mijn.

Hollandsche collega's is aller-

prettigst. Verkade vind ik een

prachtig acteur en regisseur;

hij heeft zich alle moeite ge-

geven mij aan de Hollandsche

toestanden te doen aanpassen.

Ik geloof, dat ik u nu het

belangrijkste verteld hebl Dat

ik ook nog steeds zangles

heb, zal- uw lezers minder

interesseeren."

Ik neem afscheid met de

innerlijke overtuiging, dat

„Het Vereenigd Tooneel" door

Loudi Nijhoff een groote aan-

winst te boeken heeft.

A. W. d. S.

PAUL HUF EN LOUDI NIJHOFF

h 4

DE SCHERMEN

Een saxofoon van zeven

meter hoogte

Voor de sprekende, zingende en

musiceerende film „Illusion", waar-

in de hoofdrollen gespeeld worden

door Charles Rogers en Nancy

Carroll, de beminde Paramount-

stars, is in de Hollywoodsche Pa-

ramount studios een saxofoon

gebouwd van meer dan zeven

meter hoogte. Deze is geheel van

hout vervaardigd en maakt deel

uit van de decors voor „Revolu-

tionary Rhythm", een groote re-

vue-scène uit de film. Ëen viool

van acht meter en muzieknoten

van drie meter staan er naast.

De meisjes, die in dit nummer

optreden, zijn de girls van Florenz

Ziegfeld's „Midnight Revue", Zij

behooren als zoodanig tot de

mooiste van Amerika. Een van

hen is Lillyan Roth en hoewel

ze het al een heel eind gebracht

heeft op den weg naar het succes,

is Lillyan eerst achttien jaar oud.

Janet Oaynor getrouwd.

De lieveling van alle bioscoop-

bezoekers is deze week in 't hu-

welijk getreden. Dit is den eersten

keer dat Janet de stoute schoenen

aantrok en een millionnair tot

echtgenoot nam.

„Zeemansvrouwen" op de film.

De Hollandsche regisseur Henk

Kleinman zal Boubers „Zeemans-

vrouwen" op den filmband vastleg-

gen. Ook de zaak Giessen-Nieuw-

kerk dreigt deze regisseur op het

witte doek te zullen brengen.

Conrad Veidt aan 't werk.

De tweede film, waarin „de

groote Conni" na zijn terugkeer

uit Amerika in Duitschland cal

spelen, is getiteld „Die letzte

Kompasnie". Het is een Tonfilm,

die onder regie van Kurt Bern-

hardt wordt vervaardigd.

Willy is weer in Berlin.

De Berlijners hebben het langen

tijd zonder hun Willy moeten

stellen. Met dezen Willy bedoelen

we Willy Fritsch. Hij was eenigen

tijd in Hongarije, waar de buiten-

opnamen voor de Ufatonfilm

„Melodie des Herzens" gedraaid

werden. Met Dita Parlo is hij thans

weer naar de stad aan de Spree

teruggekeerd.

„De Jordaan" op de planken.

Het gezelschap Bouber zal bin-

nenkort de première van Queri-

do's „Jordaan" als tooneelstuk

geven. Jan Lemaire Sr. is Mooie

Karel; Johan Elsensohn speelt

Manus Peet.

Jennings eerste Tonfilm

t Naar den bekenden roman „Pro-

fessor Unrath" van Heinrich Mann

schreven Dr. Carl Vollmoeller en

Carl Zuckmayer een filmscenario.

De titelrol in deze sprekende film

Cal de uit Amerika teruggekeerde

proote Emil vervullen. De régie

is in handen van Joseph Stern-

berg, den regisseur van de be-

roemde rolprent „Het laatste

Commando".

DÉ FATALE LETTER

yRIJ NAAR HET ENÖELSCH

DOOR D'ALVAREZ

CARLA CARUBEN,

die in „Die Bajadere" optreedt. Naar een teekening van P. P. Koster.

A NTWOORD u op dezen brief

-/jl maar, dat het mij aangenaam

»»-/JL-zal zijn, lord Spasky vanavond

om half negen hier op 't kantoor te ont-

vangen, juffrouw Dahl, en zorg er voor

dat de brief om vóór half twaalf van-

morgen aan zijn adres is bezorgd."

Mijnheer Tamara, directeur van de

bekende Londensche juweliersfirma Ta-

mara en Snaucer, overhandigde met

deze woorden den laatsten brief der

ochtendpost aan zijn secretaresse. •

„Goed mijnheer; ik zal ervoor zor-

gen," antwoordde deze.

Juffrouw Dahl, een meisje van even

twintig jaar met veel blond haar en

diepbruine oogen, die 2ij nimmer neer-

sloeg, verdween met het stapeltje brie-

ven naar haar eigen kantoortje, waar

zij zich achter de schrijfmachine zette

om de correspondentie af te maken.

De brief van lord Spasky was niet

de belangrijkste dien morgen en zij had

al wel een half uur zitten tikken, eer

zij hem opnieuw in handen kreeg. Ze

las hem zorgvuldig door. Juffrouw Dahl

las altijd alles zorgvuldig. Ze werd hier-

toe zoowel door haar nieuwsgierigheid

als door haar zakelijken aanleg gedre-

ven. Soms verschafte het haar wel eens

genoegen. Sommige brieven, die de fir-

ma ontving — vooral van personen met

- 5 -

een „titel" — boezemden haar belang-

stelling in, niet alleen door den voor

de firma vaak gewichtigen inhoud, maar

ook door de taal- en stijlfouten en de

onbeholpen wijze van uitdrukken.

De brief, dien zij nu vóór zich had,

was echter niet slecht geschreven of

gesteld; hij was klaarblijkelijk door den

secretaris van den lord getypt en luid-

de:

„Mijneheeren, Lord Spasky zou u

gaarne morgenavond om halfnegen ver-

trouwelijk willen spreken op uw kan-

toor over een parele halssnoer van

aanzienlijke waarde, dat hij u tijdens

het onderhoud zal toonen.

Lord Spasky beseft, dat het uur wat

laat gekozen is, maar hij vertrouwt, dat

er in de gegeven omstandigheden, die u

wel zonder nadere verklaring zult be-

grijpen, toch iemand uwer op het kan-

toor aanwezig zal zijn om hem te ont-

vangen — in strikt vertrouwen.

Indien zijn bezoek u gelegen komt,

zou ik dat gaarne vóór morgenochtend

twaalf uur vernemen. — Hoogachtend

V. R. King (secretaris)".

Onder het lezen van den brief had

haar mond zich even tot een glimlach

vertrokken en met haar notlood had zij

onder een der woorden een fijn streepje

gezet. Toen tikte zij het antwoord en

bracht het met de andere brieven naar

het "privé kantoor van mijnheer Tama-

ra. Terwijl zij ze voor hem neerlegde,

wees zij op het onderstreepte woord in

den brief van lord Spasky's secretaris.

„Wat is er? Wat bedoel je?" vroeg

mijnheer Tamara verbaasd.

„Er staat parele inplaats van pa-

relen," zei juffrouw Dahl.

„Hè? O ja.— natuurlijk, zeker." Mijn-

heer Tamara fronste even zijn wenk-

brauwen. „U heeft gelijk, juffrouw

Dahl," zei hij toen; „ik heb al eens méér

gezegd, dat u uitstekend uw taal kent,

maar werkelijk, u moet aan zoo'n klei-

nigheid niet te veel belang hechten.

Dat parelen met een „n" moet, omdat

het een stoffelijk bijvoeglijk naamwoord

is, kan de beste van ons vergeten, zelfs

de secretaris van een lord!"

„Dat is zoo, mijnheer, maar toch.."

Ze zweeg even en mijnheer Tamara

keek haar vragend aan. „Tóch geloof ik

niet, dat een secretaris zich hierin ver-

gissen mag""

„Wat bedoelt u? Ik begrijp u niet!"

„Met andere woorden: ik geloof niet,

dat deze brief werkelijk door een ont-

wikkeld persoon is geschreven en nóg

minder, dat hij van lord Spasky komt!"

„Wat zegt u? Wat denkt u dan?"

„Dat weet ik niet, maar ik vertrouw

het niet...."

Mijnheer Tamara keek zijn secreta-

resse eens aan en werd opnieuw ge-

troffen door de pientere uitdrukking

in haar oogen.

„Kom-kom," zei hij toen, „nu zoekt

u geloof ik toch wat te veel achter een

taalfout." fnerkte hij toen lachend op.

„Ik geef u toe—"

■ •

m

1


•■"■'■■"■—■—■" ■w

YVONNE ROMAIN i

zal in Scala te 's-Gravenhage In „Rose Marie" optreden.

Onderbroken door de telefoon op zijn

lessenaar, voleindigde hij den zin riiet,

maar wenkte haar met zijn hand zich te

verwijderen, er snel aan toevoegend:

„Stuurt u den brief maar weg! We

kunnen er straks nog wel even over

praten!"

Toen nam hij den hoorn van het toe-

stel en juffrouw Dahl ging geruischloos

heen—

Precies om halfnegen maakte juf-

frouw Dahl het ijzeren veiligheidshek

open, dat als bescherming voor de gla-

zen deur diende, teneinde een langen,

donkeren heer en diens ongeveer tien

jaar jongeren metgezel binnen te laten.

Juffrouw Dahl sloot het hek weer.

„Ik ben lord Spasky," zei de donkere

heer." Mijnheer Tamara weet van mijn

komst. Mag mijn secretaris hier even

wachten?"

„Zeker!" Ze wees den jongen man

een stoel. „Mijnheer Tamara wacht op

u, lord Spasky. Wilt u mij even vol-

gen?"

Door het onmiddellijk achter den win-

kel gelegen kantoor bracht zij hem naar

het privé-vertrek van mijnheer Tamara.

Opstaand van zijn bureau, waaraan

hij had zitten schrijven, maakte mijn-

heer Tamara een diepe buiging voor

zijn bezoeker en bood hem een stoel

aan.

„Het is mij een eer, lord Spasky.."

begon hij

********

Kei/.iper: „Ik ben bang, mijuheer, dat mijn

firma deze beatelüng niet zal kunnen afleveren

voordat u de vorige beeft betaald."

Winkelier: „Dan zou ik ze maar annuleeren

— zoo lang kan ik niet wachten."

Hij: „Ik ben expres heelemaal hierheen gekomen

om je te vragen met raü te trouwen."

Zij: „Is dat alles? Ik dacht, dat je vragen wilde

of ik mee ging naar den bioscoop."

Hij: „Dat ding is U-slist niet goed!"

Zij: „Hoeveel wijst hij aan, dat je weer zwaarder

bent geworden?"

MONTY BANKS

de bekende filmacteur, en de amerikaansche actrice

Miss Gladys Frazin, met wie hij te New-York in het

huwelijk trad. ' f

-6 -

De bezoeker glimlachte, boog even

en ging zitten. „Ik stel het zeer op prijs,"

zei hij toen, „dat u mij zoo Iaat nog

ontvangen wilt, nwr ik denk, dat u

mijn verzoek om nu nog te komen, wel

zult begrijpen. Een belangrijke som

geld, die ik onverwacht maar zeer drin-

gend noodig heb u begrijpt de rest

natuurlijk, mijnheer Tamara?"

„Natuurlijk," antwoordde de ander,

een zilveren doos sigaretten voor den

lord neerzettend. „Ik geloof niet, dat

wij reeds het genoegen hebben u onder

onze clienteele te tellen?"

„Dank u, ik rook niet! — U hebt ge-

lijk, mijnheer Tamara,,maar u zult het

kunnen billijken, dat iemand in mijn om-

standigheden -4 ik zal u niet.met dé-

tails lastig vallen — eer geneigd is de

hulp van vreemden dan van bekenden

in te roepen!"

„Natuurlijk— Ik bedoelde dan bok

slechts...."

„Misschien," viel de ander hem in de

rede, „had ik zooiets als referenties die-

nen mee te brengen, opdat u zich van

mijn identiteit zoudt kunnen overtui-

gen. Ik heb toevallig een paar visite-

kaartjes bij me en eenige brieven "

„O, heelemaal niet, heelemaal niet!"

Mijnheer Tamara hief zijn slanke hand

als protesteerend op. „Wij hebben ons

. natuurlijk de vrijheid veroorloofd — in

ons bedrijf is men wel verplicht

dit te doen — na te gaan of u in Lon-

den was en of het adres, dat uw secre-

taris opgaf, juist was "i

„Dat vereenvoudigt de zaak aanmer-

kelijk en het doet me genoegen, dat u

Zie vervolg op paé- &•

Foto Godfried de Groot

STELLA SEEMER,

de bekende soubrette, wier verdiensten voor het

cabaret steeds meer gewaardeerd worden.

DE DOBBELSTEEN VAN HET NOODLOT

De Ufa brengt binnenkort een rolprent in ons land, die ver afwijkt van bef genre,

dat we gewoon zijn in onze bioscoop-paleizen te aanschouwen. „De ^Dobbelsteen

van het Noodlot" is vervaardigd naar een Indische legende van Miranjan f al.

Het is een konlngsdrama uit de Indische jungle. Frans Osten, de regisseur van de

wonderfilm „Boeddha", had ook bij deze rolprent de leiding De hoofdrol speelt

Himansu Bai. De vrouwelijke hoofdrol vertolkt Seeta Devi, een Indische prinses van

buftengewone schoonheid met zeer veel talent. We komen later nog eens op deze film terug'

ALS DE DOBDELSTEENEN ROLLEN...

HIMANSU RAI

DEH STRÄFLING AUS STAMDUL

Naar den bekenden roman „Das Fräulein und der Levantiner" van Fedor von Zobeltitz

heeft de Ufa te Berlijn een film vervaardigd. De regisseur Gustav Ucicky heett

alle eer van zijn werk; deze rolprent is zeer geslaagd! In hoofdzaak is dit wel te

danken aan het prachtige spel van de twee hoofdpersonen Betty Amann (Hilde Well-

warth) en Heinrich George (Thomas Zezi). Het spel van George doet vaak aan dat van

zijn grooten collega Emil Jannings denken. Van de overige medespelenden noemen we

nog Paul Hörbiger, een aardige bediende-rol. en Trude Hesterberg, die de rol van Jo a

Zezi uitstekend weergeeft. Het is jammer, dat men deze talentvolle actrice zoo weinig

op het witte doek te zien krijgt! ,111 ,

Betty Amann blijkt een zeer goede filmontdekking te zijn ( haar behaalden ro?m in

„Asphalt" weet zij in deze rolprent te handhaven. Bravo Betty, je sterretje rijst I

— 7

BETTY AMANN

HEINRICH QEOROE, WILLY FOBST EN

PAUL HÖBBIQER


MET CAB^RETGEZEILSCIHIAIP „DE TROEBADOERS'

dat onder leiding van Paul Collin tijdens de feestvoorsteilingen ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van het Rembrandt-Theater

te Amsterdam gedurende veertien dagen met uitbundig succes aldaar optrad en thans de talrijke bezoekers van het Asta-Theater te

's-Gravenhage op uitnemende wijze met een uurtje van uitsluitend Hollandsche vroolijke kunst verblijdt. Het geheele gezelschap op

één foto. Voor den vleugel staand (v.l.n.r.) Dini van Maarle, Paul Collin, Mara ter Heul en Leo Bernard. Ter zijde Else Dankmeijer

Foto Godfried de Groot

en haar dansgroep.

Vervolg van p&è- 6. den wij het eens worden over de on- er een week den tijd voor, dan nóg

zich die moeite getroost heeft. En.... derdeelen! Wij hebben nooit zooveel zoudt u geen kans zien de safe te opeu

zegt, dat ik hier volkomen vrijuit kan geld in kas "

nen. En indien u een der étalagekasten

spreken, zonder vrees gehoord te zul- „Pardon! Ik had moeten zeggen, dat aanraakt, krijgt u een schok—"

len worden ?"

ik de cheque vanavond moet heb- „Maak u daar geen zorgen over, mijn-

„Er is niemand hier behalve ik en ben, zoodat ik ze morgen kan verzilve- heer Tamara! Ik heb geen juweelen

mijn secretaresse, de jongedame, die u ren."

noodig! Die zijn rhe te gevaarlijk! Ik wil

heeft binnen gelaten en ik kan u de ver- „Een cheque! Ja, dat zou mogelijk geld hebben— ik heb u precies verzekering

geven, dat zij er niet aan denkt zijn. vooropgesteld, dat we " teld hoeveel!"

te luisteren! Bovendien zijn de aange- „U beschouwt een bedrag van vier „Vierduizend pond?"

legenheden van onze cliënten bij ons duizend pond dus niet als een onmoge- „Juist! Door een cheque, te betalen

even veilig als bij hun bankiers U lijkheid, mijnheer Tamara?"

door de West-Bank aan B. W. Green."

kunt dus "

„O neen! Het is natuurlijk een belang- „U schertst, want u moet weten, dat

„Dank u zeer!" De bezoeker glim- rijk bedrag, maar " Hij voltooide al kan iemand een cheque naar een

lachte plotseling op een zonderlinge den zin niet, doch vroeg: „Mag ik nu bank brengen, hij ze nog niet altijd verwijze.

„Ik bedacht daar zoo juist," zei hij misschien het halssnoer eens zien?" zilveren kan."

als verklarend, „dat u zich misschien wHier is het!" Lord Spasky haalde uit „De uwe kan ik echter wèl verzilvewel

wat zenuwachtig kon voelen door zijn binnenzak een langwerpig étui en ren!"

het bezoek van een onbekende op dit overhandigde het aan mijnheer Tamara. „Ik zou bijna geneigd zijn het met u

uur, terwijl u zulke enorme waarden „Dank u!" De slanke handen maakten te probeeren voor de aardigheid!"

in huis hebt."

het open en zetten het op tafel. Toen „U zult het wel moeten probee-

De ander toonde zich lichtelijk gea- strekte een hand zich uit naar een ver- ren en de aardigheid zal voor m ij

museerd. „Wat de enorme waarden be- grootglas, maar,ze trok zich weer te- zijn! U is moedig, mijnheer Tamara,

treft, zooals u het belieft te noemen, rug. Er heerschte even een stilte, voor- maar alleen moest u beter beseffen,

moet ik u zeggen, dat ik mij niet in het dat de zachte stem van mijnheer Tama- wanneer u het spel verloren hebt!"

minst zenuwachtig gevoel, daar ik zelf ra zei: „Ik ben bang, dat er hier een „Mag ik een sigaret opsteken?"

de safe niet vóór morgenochtend ne- vergissing in het spel is, lord Spasky! „Neen, dat mag u niét! Houd uw hangen

uur zou kunnen openen, al zou ik Deze parelen zijn absoluut. " den, waar ze nu zijn, totdat ik u zal

het nog zoo graag willen. En wat uw „Het is mogelijk, mijnheer Tamara, vragen er een te gebruiken om de

onbekendheid aangaat.... Maar ik houd dat zé valsch zijn, maar u -zult merken, cheque te schrijven en een brief.

u wellicht op ?"

dat er hier toch geen vergissing in het Luister. De brief moet als volgt luiden:

„Neen, neen, ik ben integendeel bang, spel is."

„Geachte heer. Hierbij hebben we de

dat ik ü ophoud! Laat ik u dus direct De ^nder hief zijn hoofd op en keek eer u een cheque van vier duizend pond

zeggen wat ik noodig heb! Ik moet vier in den loop van een revolver, die de te zenden als betaling voor een verzaduizend

pond hebben en het is absoluut bezoeker plotseling voor hem hield. Hij meling oud zilver, die.wij heden ten

noodzakelijk, dat ik ze vanavond nog schrok en wilde wat zeggen.

Uwent hebben gekocht. Uw bericht van

heb...."

„Wees zoo goed te zwijgen; blijf stil ontvangst zal ons aangenaam zijn!" —

„Maar dat is onmogelijk, zelfs al zou- zitten en kruis uw armen over uw Begrijpt u?"

borst," zei de bezoeker. „ledere poging Mijnheer Tamara boog zijn hoofd.

een alarmschel of iets dergelijks te ge- De bezoeker ging verder: „De cheque

bruiken, zal gevaarlijk zijn. Iks,wil u nog sluit u in bij den brief, dien u in een

BE2dOEKT HST zeggen, dat mijn vriend, die tegelijk met

mij is binnengekomen, zich op het

oogenblik met uw secretaresse bezig-

EAU DE COLOGNE

houdt. Ofschoon ze nu al wel, naar ik

denk, rustig slapen zal!"

ANCELO

De ander, die zich niet verroerd had,

MARIE FARINA

maakte zijn lippen vochtig met zijn

tong.

Sen eter oiidfée en hesée meden

XE DEN HAAG „Vindt u niet, lord Spasky, dat dit 7ac/U, uerfrifd&iend. ddmrxaoM

een idiote geschiedenis is? Al had u

OVBBAU VBOKB'JCBAAB

- 8 -

rsu RAI


envelop doet en adresseert, zooals ik

u zeggen zal. Straks zal ik den brief

posten. Morgenochtend zal ik hem ont-

vangen en meenemen naar de bank. Ik

durf wel zeggen, dat ik het zonder

brief ook zou klaarspelen, maar zooals

u zult begrijpen, zal ik me er veiliger

door vóélen; dus "

„U schijnt niet te begrijpen, lord

Spasky, dat de uitbetaling van een

cheque verhinderd kan worden."

„Dat is zoo! Maar in dit geval zal

het niet mogelijk zijn, omdat er n 1 e-

m a n d is, die het verhinderen kan!"

De bezoeker maakte een geringe be-

weging met zijn revolver. „Neen, heen,

ik vertrouw, dat u dit niet noodzakelijk

zult maken! Blijf dus kalm zitten! Denk

er aan, dat de verantwoordelijkheid

voor het afgaan van mijn wapen geheel

voor.uw rekening is. — Nadat u zult

hebben gedaan, wat ik van u verlang,

zal ik u een kleine hoeveelheid van een

slaapmiddel geven, waardoor u heerlijk

rusten zult twee maal de wijzer-

plaat rond. Ik weet toevallig, dat u een

uitstekende rustgelegenheid in een der

kelders hebt en mijn vriend en ik zullen

wel een prettig hoekje vinden tusschen

dé pakkisteli, waar u en uw secreta-

resse niet gevonden zullen worden voor-

dat u wakker wordt en u laat hooren.

.— Nu weet u mijn plannen. Ik geloof

niet, dat ik iets vergeten heb."

„Ér is éen kleinigheid," zei de ander,

die misschien teekenen van lichte ver-

moeidheid begon te toonen. „Een be-

dreiging kan nog niet a 11 ij d maken,

dat iemand een cheque teekent!"

Niét? — Welnu, dan is er het an-

dere geval!"

„En dat is?"

„Een dubbele dosis van het slaap-

middel!"

„Wat bedoelt u?"

„Dat u en uw secretaresse dan nie>t

meer wakker worden! Na korten tijd

zult u in den kelder gevonden worden

SIBYLUE? UITGESLOTEN

Ï-Iet echtpaar Frenkel-Bouwmeester maakte op een gelukkige wijze zijn entree bij het

1 * Rotterdamsch-Hofstadtooneel. Lily en Theo vervulden de hoofdrollen in het aardige

blijspel van Somogyi „Sibylle.... uitgesloten." Zij hadden daarbij als partners Anton

Roemer, Minny Erfmann en Piet Rienks. Dit Hongaarsche lichtzinnigheidje, waarbij de

andere man, de jongere vrouw en de charmeerende vriend heel wat dingen zeggen en

doen, die men vroeger aan geen jonge meisjes vertelde, doch die tegenwoordig aan

eiken rechtgeaarden gymnasiast en wereldwijze H.B.S.-meisje bekend schijnen te zijn,

geeft uitstekend gelegenheid tot goed spel. Welke gelegenheid voortreffelyk werd be-

nut. Hetzelfde is het geval met de een-acter van Imre Foldès, „De onzichtbare man",

waarbij Minny Erfmann, Roemer en Theo Frenkel, alle drie, heel goed op dreven waren.

L. E. KOS

V.l.n.r.: Roemer (Pater), Lily Frenkel (Sibylle), Theo Frenkel (Gaston), Minny

Erfmann (Henriette), Rienks (André). —-—i—

... .de secretaresse in uw armen en het

fleschje met de zonderlinge vloeistof,

dat vergif zal blijken te zijn, indien het

in een groote hoeveelheid wordt ge-

bruikt, naast u. Een geheimzinnig schan-

daal dus! Wat denkt u ervan; mijnheer

Tamara?"

Geen antwoord.

De stilte scheen den beiden mannen

lang te duren. De man met de revolver

verbrak haar het eerst.

SCÈNE UIT „HET AVONDPARTIJTJE",

drama van ijdelheid in drie bedrijven, waarmede Anton Verheijen („De Spelers van

Stad en Lande") In den Princesseschouwburg te 's-Gravenhage jubileerde.

, -10-

„Waar bewaart u uw chequeboekje?"

vroeg hij vriendelijk.

Weer een stilzwijgen, dat misschien

nog langer scheen te duren dan het

eerste. Dit keer was het mijnheer Ta-

mara, die het eerst wat zei.

„In de tweede la links," zei hij.

„Haal het eruit — gebruik alleen uw

linkerarm — en geen trucjes, denk er

aan!"

Eenige oogenblikken later lag het

chequeboekje op het bureau.

„Nu moogt u zich vooroverbuigen

en— schrijven!"

„Ik geloof, dat ik verslagen ben," zei

de ander treurig.

„Treur er maar niet om! Vierduizend

pond zullen uw firma niet ruïneeren. —

Eh, denk eraan: geen onzin met de

handteekening! Ik heb uw brief van

vanmorgen om ze te vergelijken!"

„Ja, dat is zoo!" Mijnheer Tamara

zuchtte. „Maar er is toch nóg één moei-

lijkheid, lord Spasky!"

„Schei toch uit met dien onzin van

lord Spasky!" viel de ander uit. „U

weet heel goed, dat ik lord Spasky'niét

ben!"

„Wat een waarheid schuilt er toch in

het gezegde, dat niemand een held is in

ij Scheren

i J geen stukgaan en pijn

Bi

'^'meer en ook geen naschrijnen

der huid, als

men vóór het inzeepen

de huid even inwrijft met

^g*-5^^. slechts een weinig

filPUROL

Doos 30-60, TubeöOct

Bi) Apoth. en Drogisten

"•«p

Bonbons!

Vraagt ze

van

RIHGERS

de oogen van zijn kamerdienaar!" ?ei

mijnheer Tamara peinzend, een pen ne-

mend om te schrijven.

„Wat bedoelt u? Wie zei u, dat ik

zijn kamerdienaar was?"

„Bent u dat dan?"

„Houdt op met dat vragen! Schrijf de

cheque, mijnheer Tamara, of "

„Ik zei u, dat er nog één moeilijkheid

was. U moet namelijk weten, dat ik nog

nooit een yalsche handteekening heb

gezet en...."

„Een valsche handteekening! Waar

hebt u het over? U teekent toch voor

de firma, niet?"

De ander schudde langzaam van neen.

. „Dat is een leugen!" viel de bezoe-

ker uit. „U hebt vanmorgen ook voor

de firma geteekend!"

Weer een hoofdschudden.

„Wel waar! Geen onzin, hoor. daar

ben ik niet van gediend! Schrijf die

cheque en teeken haar met Tamara, di-

recteur Tamara €n Snaucer...."

„Maar dat is mijn naam niet, noch

mijn functie! Grappig niet?! Ik dacht,

dat u lord Spasky was en u bent het

niét. U denkt, dat ik Tamara ben en ik

ben het ook niet!"

„Maar wie voor den duivel ben ie

dan?"

De man, die niet mijnheer Tamara

was, hief zijn hoofd langzaam op en

keek den man aan, die niet lord Spas-

ky was. o»

„Heb je me nooit eerder gezien?

vroeg hij toen.

„Neen " Eerst beslist, toen twijfe-

lend: „Neen "

„Dat is nou beroemdheid!" zuchtte

de ander. „Mijn naam is Ru Lanx, ac-

teur, en...."

„Bij den hemel, nu weet ik het! Ik

heb ie al eens gezien Wat wat

doe je hier?"

„In mijn vrijen tijd," antwoordde Ru

Lanx, „amuseer ik me soms door mijn

vriend, inspecteur Bard van Scot—"

Alsof hij door een schot getroffen was,

schoot hij achteruit in zijn stoel en ter-

wül ziin gezicht afgrijzen uitdrukte, riep

hij: „De spiegel! De spiegel! Wat is er

in den spiegel?"

Meegesleept door het goede spel van

Lanx en zijn eigen situatie vergetend,

raBBHtHHSi

OP HOOP VAN ZEGEN ALS OPERA

Een scene uit het tweede tooneol. De regie van deze opera, welke bij de Co-opera-tie

werd opgevoerd, was in handen van Mevr. Esther de Boer.

volgde de ander de blikken van den

acteur. En in den spiegel zag hij zijn

noodlot Hij zag, hoe de deur werd

geopend om eenige menschen binnen te

laten: een man, die veel op een heere-

boer leek; een bleeke iongeman, die ge-

boeid was en door een anderen man

werd vastgehouden; een man van mid-

delbaren leeftijd, die antwoorde op den

naam lord Spasky; de werkelijke mijn-

heer Tamara en juffrouw Dahl, wier

oogjes pienterder keken dan ooit

Van schrik liet de bezoeker ziin re-

volver vallen

„Zóo, eindelijk hebben, we je dus,"

zei de man, die er als een heereboer

uitzag en die inspecteur Bard was. „Ein-

deliik hebben we ie dus, Jim Duval! Je

wilt wel kalm meegaan, niet?"

„Mijn revolver was niet geladen—"

zei Jim sullig

„Dat zal niet in je nadeel bliiken,"

zei de inspecteur, op hem toetredend.

„Hoe gaat het er mee, mijnheer Lanx?"

vroeg hij, zich tot den acteur wendend,

na Jim te hebben geboeid.

Lanx hield even op de grime van

zijn gezicht te vegen. Jim wendde zich

tot hem.

„Je hebt lef," zei hij met een vloek.

„Ik hoop je nog eens op de planken te

zien voor ik er tusschen uitknijp. Ik zou

je heel wat kunnen vertellen, waar je

een prachttooneelstuk van zoudt kun-

nen maken "

„Dat geloof ik ook, Jim," lachte de

inspecteur.

„Ja, maar ik zou wel eens willen we-

ten, waar ik gefaald heb? Ik dacht, dat

ik alles zoo goed had voorbereid!"

De inspecteur glimlachte tegen iuf-

frouw Dahl. „Ik zie niet in, waarom ie

dat niet zoudt mogen weten, Jim! Maar

- 11

ie kunt het beter aian deze iongedame

vragen, die w e r k e 1 ij k secretaresse

is en heel goed haar taal kent!"

„Wat is er dan gebeurd, iuffrouw?"

vroeg Jim haar.

„Je hebt een fout in ie brief ge-

maakt," zei ze zachties, want Jim had

een aardig gezicht en ze had met hem

te doen, nu hij daar geboeid en versla-

gen voor haar stond.

„Onmogelijk! Ik heb wel honderd vel-

letjes papier verknoeid, eer de brief

naar mijn zin was!"

„Tóch heb ie ie vergist! Je schreef

parele inplaats van parelen! Dat zou

een echte secretaris nooit hebben ge-

daan...."

Jim smoorde een vloek. „Dat ie door

een taalfout hangen moet!" zei hii.

„Maar ik ben u toch dankbaar, iuffie!

Een mensch is nooit te oud om te lee-

ren en ik zal het onthouden. Reken

maar, dat ik het niet weer verkeerd

zal schrijven!"

De inspecteur lachte. „Ja Jim," zei

hij, „had nou op school maar beter op-

gepast!"

Dat maakte Jim giftig. Hij keerde

zich naar hem om en zei: „Zóo, en weet

i ü nou waarom het parelen en niet pa-

rele is?"

Inspecteur Bard deed zijn mond open

om wat te zeggen, maar hij sloot hem

weer, leek opeens meer dan ooit op een

heereboer en gromde: „Kom, opschie-

ten! We hebben lang genoeg gepraat!

De iuffrouw en de beeren verlangen

naar huis!"

Jim volgde hem gedwee. „Door een

onrioozele „n", mompelde hii, terwijl

hij naar buiten werd geleid, tegen zijn

handlanger, die somber zwijgend voor

zich uitstaarde.


~^^^^^^^^^mmm

DE NIEUWE MODE

No. 81301.

No. 80878. Dei« heerlijk warme en toch chique tntntel is ge-

schikt om gemaakt te worden van een der mooie nieuwe tweeds

Biet garntering in een afstekende kleur. Dit patroon is ver-

krijgbaar op bustemaat 85, 90. 95 en 100 cM. Benoodigd van

135cM. breed« stof 2.50 M.; van 135 cM.breeds garneerstof 80cM.

No. 81085. Ben goed kleedende mantel mét een naar binnen

vallende plooi aan weerszijden en een met een gesp sluitende

ceintuur die over de opgezette zakken vaitj voor gendarme

blauw tweed gegarneerd met grijs bomen kraag en manchetten.

Het patroon is verkrijgbaar voor den leeftijd van 10 tot 18 jaar.

Benoodigd van 135 cM. breede stof 2 42 50M.

No. 81301, Deze namiddagjapon van bruin laken heeft een

nieuw model stuk op het lijfje, dat zien herhaalt op den rond

vallenden rok. Dit patroon is verkrijgbaar op bustemaat 85,90.

95 en 100 cM. Benoodigd van 135 cM. breede stof 2.50 M.

Van deze afbeeldingen, die met toestemming der firma Weldon

Ltd te Londen zijn gereproduceerd, zijn franco p. p. geknipte

patronen verkrijgbaar tegen toezending van f 0.75 en vermei-

ding van het no., aan mevrouw Mill; Simons, 2e Scbuyts'traat

261, Den Haag.

EEN ALLBRAARDIGSTE WJNTERUITRUSTING VOOR

DEN KLEINEN MAN.

MXKPTE

NIERBROODJES.

Hiervoor heeft men noodig: een kalfsnier, een kleinen ui, 30 gram

bo£er, peper, zoai, paneermeel, eenige sneetjes brood, een ei, een halven

dL. melk en frituurvet.

De bereiding geschiede als volgt: De gaargekookte nier wordt gemalen

en vermengd met de boter, het zout, den gehakten ui en een half ei.

Daarna doopt men de sneetjes brood in de melk en vermengt ze met de

rest van het ei. Smeer dan het niermengsel op het brood, wentel ze dik

door paneermeel en bak ze bruin in dampend heet frituurvet.

KONINGINNE-KOEKJES.

Hiervoor heeft men noodig : 250 gram boter, 250 gram bloem, 250 gram

krenten, 250 gram suiker, een halven dL. rozenwater en vier eieren.

De bereiding geschiedt als volgt; de boter wordt eerst tot room

geroerd, waarna het rozenwater, de suiker, het eiwit, de gewasschèn en

gedroogde krenten, de gezeefde bloem en de geklopte dooiers worden

toegevoegd. Zoodra alle benoodigdheden goed dooreengemengd zijn, worden

beboterde vormpjes half gevuld met het deeg en deze in den oven ongeveer

twintig minuten bruin en gaar gebakken.

VISCH-SOUFFLÉ.

Hiervoor heeft men noodig: 125 -gram visch, 1/4 dL. melk, een ei, 10

gram bloem, 10 gram boter, een paar druppels citroensap, zout en peper.

De bereiding geschiedt als volgt: men mengt meel, boter en melk,

kookt dit mengsel een paar minuten en roert er peper en zout door.

Daarna wordt de saus vermengd met de kleine vischstukjes, den eierdooier,

het citroensap, en zeer stijf geslagen eiwit. Met dit mengsel vult men

kleine beboterde vormpjes voor driekwart vol. Kook ze daarna twintig

minuten au bain-marie, afgedekt met beboterd papier. Daarna keert men

ze om en presenteert ze warm.

GEBAKKEN MAKREEL MET TOMATEN.

Hiervoor heeft men noodig: een ■ makreel, een ons boter, vijf tomaten

en een halven dL. witten wijn.

De bereiding geschiedt als volgt: Nadat de makreel schoongemaakt en

gewasschèn is, wordt ze nat in een vuurvasten schotel gelegd, die met

boter besmeerd en met paneermeel bestrooid is. De visch wordt nu be'dekt

met kleine stukjes boter en, toegedekt In een matig warmen oven, vijftien

minuten gebakken. De tomaten worden In dien tijd in kokend water van

de vellen ontdaan en in boter gebakken. De visch wordt op een verwarmden

schotel gelegd met de gebakken schijven tomaat er om heen. Bij de boter,

waarin men den visch heeft gebakken, wordt langzaam de wijn gegoten. De

wijn mag niet koken. Als het mengsel door BQ door warm is, wordt het

over den visch gegoten.

- 12 -

Deze

UI€UW€

HEERLIJKE ZEEP

uoor een

zachtere

huid

it als een

parelMeuriß

als een bbem

^ N.V. DE LEVER'S ZEEP MAATSCHAPPIJ, VLAARDINQCN

/

- 13

TjT UX Toilet Zeep wordt vervaardigd

Huals de kostbaarste zeepen ter wereld.

Het geeft een nieuw gevoel van luxe

aan Uw toilet en een nieuwe fraaie

zachtheid aan Uw huid. Toch kost zij

slechts weinig meer dan gewone toilet-

zeep. Dit hebben de fabrikanten van

de beroemde Lux bereikt. Zij wisten

dat alle vrouwen veel houden van kost-

bare kwaliteit zeepen — doch dat zoo

weinigen zich die geregeld kunnen ver-

oorloven. Zij maakten toen Lux Toilet

Zeep in dezelfde kwaliteit doch niei

buitensporig duur. Dit massieve, ele-

gante, melkwitte tablet geeft de vrouwen

het fijne overvloedige schuim, dat zij

zoo gaarne hebben en haar huid zacht-

heid en delicate geur.

i

/ m


B

ij het aanschaffen van

kleine vogels in de

volière moeten we zeer

voorzichtig zijn, daar er op

verscheidene dingen dient gelet

te worden. Om te beginnen

moeten we die vogels kiezen,

welke ook in gevangenschap

hun karakter behouden, vroolijk

blijven en niet gaan

kwijnen. Want u zult het met

mij eens zijn, 'dat het houden

van zwaluwen of uilen (ik

noem maar een paar voorbeelden)

uit den booze isl

Deze vogels toch gewennen

nooit aan hun gevangenschap

en leveren een treurigen aanblik

op, die eerder medelij

wekt dan vreugde sghenkt.

Ook moeten we er aan denken,

alleen die vogels bij elkaar

te doen, welke elkaar

goed verdragen, anders

heerscht er voortdurend onrust

in de volière door vechtende

en elkaar najagende

vogels. Ook moet men geen

roofvogels als b.v. eksters in

de volière houden wanneer er

kleinere vqgels in zijn. Want

dan richten de eerste in korten

tijd een ware slachting

onder de kleinere volière-bewoners

aan. Als men dus

eksters en dergelijke vogels

OOSTINDISCHE LACHDUIF OP HAAR NEST

houden wil, zette men deze

afzonderlijk.

Van de vele inlandsche

vogels vallen direct de voor

den landbouw nuttige vogels

uit. Deze worden door de

vogelwet beschermd en mogen

niet meer gevangen worden.

Van de inlandsche zaad-

etende vogels, geschikt voor

de volière, zijn aan te bevelen:

vinken, groenlingen, putters,

sijsjes, barmsijsjes, robijntjes.

Dit zijn alle aardige zan-

gertjes, die goed wennen, el-

,kaar uitstekend verdragen en

bij* 1 goede huisvesting tot

broeden overgaan.

Vink.

De vink acht ik genoeg be-

kend om hem niet te be-

spreken.

Groenling.

Zooals de naam reeds aan-

duidt, is de hoofdkleur van

dezen vogel geelgroen. De

slagpennen zijn bijna zwart,

met geel gezoomde randen.

Het wijfje is valer en- niet zoo

levendig geteekend.

Putter.

De putter is ook een mooi

geteekend vogeltje De kruin

is zwart, om den snavel hel

-14 -

der rood; daartusschen loopt

een breede witte strook. Ove-

rigens geelbruin, naar achter

in grijs en wit overgaand.

De vleugels zijn zwart met

witte punten, waarover een

gele dwarsband ^oopt. De

zwarte staartpennen zijn ieder

met een witte vlek geteekend.

Het wijfje is hetzelfde van

kleur, doch iets kleiner.

Sijsje.

Het sijsje is niet zoo fraai

geteekend, maar toch een ge-

liefd volière-vogeltje. Het is

een lief zangertje, wordt erg

mak en vertrouwd met zijn

verzorger. De kop, nek en

keel zijn zwart, rug en staart-

veeren geelgroen. Onderlijf

wit. Het wijfje is valer, meer

grijs getint.

Barmsijsje.

Het barmsijsje, ook wel

Paapje genoemd, is eveneens

een lief vogeltje. De voorkop

en kruin zijn donkerrood. De

achterkop en rug roestbruin;

krop en voorborst licht rood;

buik wit.

Kneutje.

Het kneutje of robijntje

mag ook niet vergeten wor-

den, daar het een levendige,

opgewekte en aardige zanger

is. De kop en voorzijde van

de borst zijn karmijnrood van

kleur. Verder is de vogel

bruinachtig getint.

Dikwijls broeden de vogel-

tjes niet onderling, maar wel

met kanariepoppen, waardoor

men vaak heel mooie jongen

verkrijgt. Voor de sijsjes kun-

nen we een origineel nest

maken, door in een hoek van

het afgedekte gedeelte der

volière een omgekeerden hei-

bezem te plaatsen. De takken

moeten dan wat uitgespreid

worden. De sijsjes zullen daar

een dankbaar gebruik van

maken. De andere vogeltjes

maken hun nestje in opge-

hangen bloempotten, nestblofc-

ken en nestkastjes.

Tortelduif. -^

Zeer aan te bevelen als

volièrevogel is ook de tortel-

duif. Dit is een klein soort

duif, die vriendelijk van aard

is en gauw aan haar ver-

zorger went.

De hals en borst van de

tortel zijn purperachtig, de rug

en staartpennen bruin gevlekt.

De buik is wit, kop en nek

zijn aschgrauw. Aan weers-

zijden van den hals ziet men

een vlek van zwarte veertjes

met witte punten.

Oosündische lachduif.

Ook de Oostindische lach-

duif is een gezellige vogel in

de volière. Men vindt ze steeds

bij elkaar. Met hun kirrend

en koerend geluid brengen ze

er de vroolijkheid aan. Aan

het eigenaardige geluid, dat

veel op lachen gelijkt, heeft

zij haar naam van lachduif te

danken. De kleur van dezen

vogel is Isabel-geel; de buik

is wit, de pooten rood. Om

den hals loopt een zwarte

ring, welke van voren niet

rondloopt. Zij broeden ge-

makkelijk eeriige malen per

jaar en brengen him jongen

uitstekend groot. Om te broe-

den verlangen ze niet veel.

Een stukje gaas in komvorm

gebogen, met wat takjes en

stroo wordt tusschen eenige

takken in een boompje ge-

plaatst «i de duif is met haar

nestje tevreden. |

Als voedsel geve men den

hier genoemden kleinen vogels

gemengd volièrezaad. Voorde

duiven voege men er daji

tarwe en boekweit aan toe.

Overbodig te zeggen, dat de

vogels steeds frisch drink-

water binnen hun bereik

moeten hebben, daar dit van-

zelf spreekt.

Een volgend maal zal ik

u eenige buitenlandsche vogels

noemen, welke ook »zomer en

winter in de volière\ kunnen

verblijven. H. E. R.

^HI^B^BHW

ÄMUStMCNT SCnaDNhtlDf/vKA/DCXItND

VCPtlAAL/A/EEN FILM

NEQER.JOLIJT

In deze film geven tweehonderd van

de mooiste Amerikaansche chorus-

girls haar zang- en danskunst ten

beste, geven sterren als Sue Carol,

David Rollins, Stepin Fetchit, Lola

Lane en Dixie Lee een schitterende

uitvoering van eenige songs, die weldra

zeer populair zullen zijn, met name:

„That's you. Baby", „Why can't I be

like you?", „Walking with Susie", „Big

City Blues" en „Pearl of Old Japon"

en van een dans als de „Breakaway",

die spoedig Charleston en Black Bot-

tom in de schaduw zal stellen.

Een keur van artisten en werklieden

JOHN BREEDER EN LOLA LANE

- 15 -

op revue- en film-gebied is opgedragen

deze productie tot een streeling voor

oog en oor te maken.

Con Conrad, Sidney Mitchell en

Archie Cottier zijn de componisten van

de schitterende muziek, die niet alleen

vroolijk, maar ook zonder twijfel origi-

neel is.

Alle mogelijkheden, welke de klank-

film tot op heden biedt, zijn aangewend

om een bewonderenswaardig effect te

bereiken.

Natuurlijk is er ook voor de „note

gaie" gezorgd en wel door den neger-

acteur Stepin Fetchit. Hij beeldt in

„Fox Movietone Follies" het onver-

stoorbare Manusje-vanAUes uit opeen

wijze, die reeds bij zijn verschijnen een

vroolijke stemming bij het publiek doet

ontstaan. Zijn uitmuntende bewegingen

en allergrappigste snuit, die overal om

.den hoek komt gluren, doen de zaal

daveren van het lachen.

Zooals reeds gezegd, zijn ook de

andere rollen buitengewoon goed bezet.

Sue Carol, de allerliefste actrice uit

zoovele Fox-Films, is hier charmanter

dan ooit en wordt trouw ter zijde ge-

staan door den knappen David Rollins,

een jeugdig acteur met een groot talent.

Lola Lane en Dixie Lee debuteeren

hier als hoofdpersonen.

In New York werden tijdens de voor-

stellingen de onmiddellijk populair ge-

worden liedjes meegezongen en ge-

floten en men scheen het den theater-

directeur kwalijk te nemen, dat hij geen

dansvloer had laten aanleggen, waarop

de jeugdige bezoekers (en misschien

ook wel de ouderen) Sue Carol's

„Breakaway"-lessen in practijk konden

brengenI M. L. S.


Verkeersmaatregelen in de

balzaal.

. Miss Pat Sykes, de wereldkampioene

dansen, heeft een paar ideetjes geopperd,

die thans in de kringen van dansleeraren

te Londen druk worden besproken.

Zij heeft o.a. voorgesteld een „verkeersregelaar"

te benoemen, wiens taak het

zal zijn, toe te zien dat er strikt rechts

gehouden zal worden in de danszaal.

Bovendien stelt zij voor, dat allen, die

plotseling onder het dansen midden op den

dansvloer blijven stilstaan, voor de rest

van den avond verwijderd zullen worden.

„Voor iedere sport zijn regels vastgesteld,

waarom dus ook niet voor het dansen

?" vraagt zij zeer terecht.

Een nieuwe garneering voor

den hoed.

Spelden en broches zijn langen tijd zeer

en vogue geweest als garneering voor onze

hoeden. Het laatste nieuwtje is echter

een model van uw lievelingshond of kat,

gemaakt vanedelsteenen, platina of goud'.

Er is natuurlijk geen enkel bezwaar

tegen een papegaai, konijn of schildpad te

laten maken en te dragen, zoolang het

afgebeelde dier maar uw lieveling is!

Want „fantasie" is in dit geval niei

geoorloofd ! De bedoeling is, het portret

van uw „vriend" steeds bij u te hebben 1

Hoe uw sigaret gemaakt

wordt.

i Hoewel een sigaret om te zien een zeer

eenvoudig voorwerp is, zijn de machines,

waarmee ze gemaakt wordt, misschien

toch de mooiste die men zich denken kan.

Een moderne sigarettenmachine kan

niet minder dan 1200 sigaretten per

minuut vervaardigen. De bediening is

zeer eenvoudig. Na voqrzien te zijn van

een baal tabak en eenige kilometerspapier,

begint ze te werken. In het begin levert

zij slechts driehonderd sigaretten per

minuut af ; langzamerhand wordt haar

snelheid echter grooter, tot ze het maxi-

mum heeft bereikt.

De handelingen, die door de machine

worden verricht, bestaan uit het drukken

van den naam der sigaret en van den

fabrikant in rood en goud, het aanbrengen

van een gouden of kurken mondstuk, het

zuiveren van de tabak, een bepaalde

hoeveelheid er van op een stukje papier

leggen, het rollen van de sigaret en het

vasthechten er van, en ten slotte het

afleveren, gereed om verpakt te worden.

Het nieuwe snufje.

Handschoenen zijn steeds uitstekend

geschikt om een nieuw snufje aan ons

toilet aan te brengen. De nieuwste lange

handschoenen — want we moeten lange

handschoenen dragen — zijn van rood,

groen of blauw leer. Soms worden deze

drie kleuren leer voor één paar handschoe-

nen gebruikt. Ze zien er dan uit, of reepjes

groen, blauw en groen leer op handschoe-

nen van wit leer genaaid zijn. Handschoe-

nen, die bij hoed of mantel passen, zijn

nu dus meer dan ooit hoodzakelijk.

Rijk maar arm.

Soms veroorlooft het toeval een interes-

santen blik te werpen op het menschelijk

karakter, bijvoorbeeld wanneer een bede-

laar ontdekt wordt, die een rijk man is.

Een Pool, die jaren lang in Parijs als

bedelaar had „gewerkt", heeft zich ge-

noopt gezien toe te geven, dat hij eigen-

dommen bezat, welke hem jaarlijks onge-

veer twaalfduizend gulden opbrachten.

Hij leefde in de grootste armoede en ont-

beerde letterlijk alles, hoewel hij per dag

toch meer dan driehonderd francs ver-

diende !

Dergelijke gevallen behooren niet tot de

uitzonderingen. Vóór de revolutie zat er

voor de St. Pieter te St.-Petersburg een

bedelaar, van wien bekend was, dat hij een

vermogen bezat.

lederen dag sterft er iemand in armoede,

die een kapitaal aan geld en bezittingen

nalaat!

De ironie van dergelijke gevallen is

echter, dat hoeveel deze ongelukkigen

ook bijeengegaard hebben, zij er tóch geen

profijt van hebben genoten en het iemand

anders zal zijn, die het uitgeeft!

Een draagbare dansvloer.

Een lezer schrijft mij, dat hij een draag-

baren dansvloer heeft gezien I Toen hij een

dezer dagen liep te wandelen in de omge-

ving van zijn woonplaats zag hij een geluk-

kig troepje jonge menschen, die onder de

schaduw van een grooten eik dansten op

de muziek van een gramofoon.

Toen hij eenden tijd later terugkeerde,

zag hij hen bezig den vloer op te rollen.

Hij bestond uit een aantal gepolijste latten,

die aan den onderkant werden bijeenge-

houden door een sterk soort linnen. Toen

de vloer was opgerold, werd hij boven op

den auto geborgen !

Niet de tand des tijds maar

de klimop!

De Office of Works in Engeland heeft

na langdurige waarnemingen de ont-

dekking gedaan, dat sommige nationale

Engelsche monumenten niet door den tand

des tijds worden gesloopt maar door

klimop I Men beweert, dat er slechts ééii

oud kasteel is, dat aan dezen verwoester

weerstand heeft kunnen bieden en dat is

Blackfriars Chapel in Fefeshire.

Hoe groot de schadelijke invloed van

klimop op gebouwen is, kan blijken uit het

feit, dat men geconstateerd heeft, dat de

wortels van deze plant hun weg door de

bogen van een monument hadden gezocht

met het gevolg, dat de steenen er .uit

vielen 1

- 16 -

Een Operetteklasse

Door Fritsch Hirsch en Paul Harden

zal in het Haagsche Conservatorium

onder directie van Blauw een operette-

klasse geopend worden.

De dankbare menigte.

In Londen gebeuren vaak zonderlinge

dingen, die door geen courant worden ver-

meld. Hier is er een. Meer dan een jaar lang

heeft Rev. Donald Soper eiken Woensdag-

avond op Tower Hill gestaan, met iedereen

debateerend over vragen van godsdiensti-

gen of filosofischen aard. Eenige dagen

geleden hoorde iemand, dat hij ging trou-

wen. Namens „de menigte" werd hem toen

een zilveren theepot geoffreerd 1

Maar dat was nog niet alles! Iemand

van de toehoorders zei, dat hij van de

huwelijksplannen van den straatprediker

mets geweten had. Daarom werd de thee-

pot rondgestuurd en kwam bij den nieu-

wen eigenaar weer terug, gevuld met niets

dan züverstukken ! En het was niet voor-

dat iemand vertelde, dat een week of wat

geleden aan den rev. door de Universiteit

van Londen de dokterstitel was verleend,

dat zij wisten naar een man van eenige be-

teekenis te hebben geluisterd I

Fluweel en kant.

Kanten kragen en dassen zullen in het

aanstaande seizoen veel op fluweelen

jurken gedragen worden. Aan de polsen

zal men nauwe kanten manchetteh zien

met losse, afhangende einden.

Een kanten kraag, dien ik zag, was

geheel in den Pierrot-stijl.

De rijzende en dalende vloer."

In het Savoy-Hotel te Londen is in een

der zalen een vloer aangebracht, dien men

kan laten rijzen of dalen naar welgevallen.

Het werk is in de vroege morgenuren

verricht en hoewel men er zes maanden

over gedaan heeft, was het zelfs maar wei-

nig Londenaars bekend, zoodat, toen de

vloer voor het eerst des avonds in de

hoogte ging, er verscheidenen waren, die

niet wisten wat er plaatsgreep.

De gansche dansvloer kan twee en een

halven voet rijzen, hetgeen voor de aan-

wezigen met een tamelijk griezelig gevoel

gepaard gaat. Door op een knopje te druk-

ken, komt hij weer m zijn ouden stand.

Duizenden liters water, die onder zeer

hoogen druk zijn gebracht, doen den vloer

zonder eenig geruisch op- en neergaan.

Gewoonlijk zal men den vloer voor de

avondfeestelijkheden in zijn hoogsten

stand gebruiken.

Indien 11

HKT ui sn:

filmflebied besUuit, dun hoeft de

N.V. MKTRO OOLDWYN

MAYER FILM Mij.

i.iȟd NOO Bi:n:i->K MI.MS

-I '

BRAND AAN DE WOLGA

F.LM. FILM.

Een film uit het Wolgaland. Gemaakt door den be-

roemden cineast Taritsch, die ook de schitterende film

,/wan de Verschrikkelijke" heeft vervaardigd. Men zal

zich herinneren, dat laatstgenaemde film een enorm

succes heeft gehad; óók in Nederland.

We leven in 1759. Een familie der Tartarep

leeft in harmonie en vrede. Een zoon van de

gelukkige familie Bulat wordt meegevoerd als gevangene

door soldaten van den Tsaar. En de ouders worden

•gegeeseld. Bulat zweert wraak. Hij zal dezen dag nooit

vergeten! , , w 1

Jaren zijn verloopen. In den Oeral en aan de Wolga

brandt het oproer. Aan het hoofd van de onderdrukte

boeren staat Pugatschof. De Wolgatartaren staan onder

commando van Bulat. De kleine Fatme, wier ouderä

gegeeseld waren, strijdt mee in de gelederen der mannen.

Ook Timur, Bulafs zoon, strijdt aan de zijde van zijn

vader. Soliman heeft de Tartaren van hun laatste stuk

grond beroofd. Men zal wraak nemen.

Plotseling verplaatst de film ons naar de cadetten-

school van het Tsaristische leger. Achmed, de destijds

geroofde knaap, is als luitenant opgevoed. Er is een

dame, de nicht van den gouverneur Er komt be-

richt, dat Soliman vermoord is. Woede bij de officieren.

Bulat zal dood of levend bij den gouverneur gebracht

moeten worden. « 1 *

De derde acte vertoont de strafexpeditie tegen Bulat.

Waar is zijn bende verscholen? Niemand weet het. Maar

het verraad zal hem weten te vinden. Timur, Bulat s

zoon, wordt overlooper. Achmed toont zich niet streng-

voor de Tartaren. Eindelijk, als ook Fatme gevangen

is genomen, vertelt zij Achmed, dat hij de zoon van

Bulat is. Achmed laat haar vrij.. De troepen rukken op.

Timur wil Fatme voor zich wihnen en als Achmed

weigert mee te doen aan de moorddadige practijken

van de soldaten en officierep, wordt ook hij gevangep.

genomen. Timur weigert hem te helpen en belooft

Fatme zijn broeder bij te staan als zij zijn bruid wil

worden. .

De laatste acte brengt den stormachtigen stnjd om

de stad Kasan. Bulat met zijn Tartaren en Pugatschof

met de mannen van den Oeral rukken op en behalen

de overwinning. De verrader sneuvelt. Zijn dood was

verdiend: hij had zijn vader verraden Maar nog is

de Wolga niet vrij De strijd woedt voort.... Voor-

waarts de troepen.... De artillerie voorwaarts!

- 17 -

RAFFLES (M. B. UNIVERSAL FILM).

Sensationeele geschiedenis in 6 acten.

IN DE HOOFDROLLEN:

Mr. A. I. Roffles „ Hause Peters

Robert Handers Freemen Wood

Clarice Vidal Hedda, Hopper

Lady Amersteth V- • , ' ^"1 ^f' er

Lady Owendelyn Amersteth Frederick tsmelton

Lord Amersteth • Winter hall

Crimineele misdaden worden gemakkelijk opgehel-

derd als de motieven, die daartoe leidden, bekend

zijn. Dit is echter de geschiedenis van een mi's-

daad, die de detectives van twee continenten tot wan-

hoop bracht. Op weg van Calcutta naar Liverpool ont-

ving men aan boord van het S.S. Monrovia een radio-

gram, waarin vermeld stond, dat de vermiste Thiobley-

juweelen, die door den amateur-inbreker gestolen werden,

op een geheimzinnige wijze teruggebracht waren en dat

de uitgeloofde belooning gestort was in de kas van

het Soldatenfonds! Dit brengt onder de passagiers

groote beroering, want dat was toch wel een zeldzaam

geval. Onder de passagiers bevond zich echter ook

Mr. Raffles, doch niemand, zelfs zijn vriend Robert

Manders, bijgenaamd Bunny, wist, dat dit een en

dezelfde persoon was als de amateur-inbreker, die zoo

dikwijls büjk gaf van grooten weldadigheidszin. Slechts

één persoon heeft een flauw vermoeden, wie Raffles

eigenlijk is en dat is Clarice Vidal, een nicht van Lady

Amersteth. Zij is echter zeer dp Raffles gesteld en tracht

zich steeds in zijn gunst te dringen. Tegelijk met Bunny

en Raffles is oom Clarice Vidal, met wien Raffles reeda

op de boot kennis had gemaakt, bij Lady Amersteth

te gast, terwijl ook een oud vriend van Lord A., Kapi-

tein Bedford, komt logeeren. Deze had vooruit Lord A.

gewaarschuwd voor het bezoek van den amateur-inbreker:

Lord A. trekt evenwel zijn woorden in twijfel en toont

hem in het bijzijn der anderen de werking van zijn safe.

Kapitein Bedford, die voor tijdverdrijf criminalogie

studeert, waarschuwt nogmaals Lord A. voor den

amateur-inbreker. Daarop sluit Raffles met kapitein

Bedford een weddenschap om $ 100.—, dat hij hem

toch niet te pakken krijgt en kapitein Bedford besluit

op te blijven om de safe te bewaken. Hoe de juweelen

uit dé safe verdwijnen en hoe het verdere verloop van

de film is, zullen wij niet verklappen!

.,.•■

.;.:,

■ :


ALS POLITIE EN JUSTITIE ZICH VERGISSEN...

EEN ONSCHULDIGE TER DOOD GEMARTELD

In den loop der laatste veertien

dagen bereikte ons van verschillende

zyden de vraag, of ons ook interessante

processen bekend waren, waarby politie

óf justitie op een dwaalspoor waren

geweest ep waarvan dit later bewezen

werd. In de meeste gevallen was een

„revisie'Vproces, dat een dezer dagen

in Amsterdam gevoerd werd, de aanlei-

ding tot de vraag geweest. Daar wij de

nieuwsgierigheid onzer lezeressen en

lezers gaarne willen bevredigen, zullen

wy de serie „Historische misdaden"

voor eenige weken onderbreken, ten

einde op deze pagina enkele der door

hen bedoelde gerechtelijke dwalingen

te kunnen mededeelen. Hieronder volgt

reeds de eerste.

Jet was in het jaar 1761,

dat in de woning van een

zekeren Jean Calas, een

achtenswaardig lakenkoop-

man te Toulouse, een ver-

schrikkelijk ongeluk ge-

beurde : Marcus Antonius Calas, de

oudste zoon des huizes, werd hangend

aan een touw, dood in een kast achter den

winkel gevonden. De vreeselijke ontdek-

icing werd gedaan door den derden zoon,

Pierre. Het was toen een uur of half-

tien ; Pierre was naar beneden gegaan

met een vriend, die bij hen het avondeten

"had gebruikt en was geheel onverwachts

tegenover het ontzielde lichaam van zijn

broer komen te staan. Spoedig had het

gerucht van de griezelige ontdekking

zich door de stad verspreid en de die-

naars van het gerecht haastten zich naar

de woning van Calas. De man, die de lei-

ding van het onderzoek in handen nam en

die de kwade genius der familie Calas

zou worden, was David de Beaudrigue,

een domme man, die ten zeerste met zich-

zelf was ingenomen en meende, zich nooit

te kunnen vergissen. Onmiddellijk, zonder

een degelijk onderzoek in te stellen,

kwam hij tot de conclusie met een moord

te doen te hebbenen dat de dader niemand

anders kon zijn dan .... de vader ! De

eenige aanleiding tot deze gevolgtrekking

was de omstandigheid, dat Marcus niet

langer het geloof van zijn vader beleed.

Deze was n.1. Hugenoot en in die tijden

meenden andersdenkenden, dat de Huge-

noten ieder ter dood brachten, die hun

geloof niet meer beleed !

Had De Beaudrigue den toestand ter

plaatse behoorlijk opgenomen, zooals

dit gebruikelijk is bij een politioneel

onderzoek, dan zou hij tot de ontdekking

zijn gekomen, dat, indien er al sprake

was van een moord, hetgeen nog absoluut

niet vaststond, deze zeer goed kon zijn

bedreven door iemand, die het huis door

den winkel was binnengedrongen en het

weer had verlaten door de achterdeur.

Een behoorlijk onderzoek paste echter

niei in het werkschema van dezen speur-

der : hij had voor zichzelf vastgesteld,

dat er een moord was gebeurd en dat de

vader de dader was ; nu restte slechts te

bewijzen, dat zijn meening juist was! Jean

Calas, zijn vrouw, de zoon en de dienst-

bode, benevens twee vrienden, die toe-

vallig aanwezig waren, werden onmiddel-

lijk gearresteerd en ondanks hun protes-

ten naar de gevangenis gebracht. Toen

Calas vroeg, of hij een kaars op tafel mocht

neerleggen, opdat hij die gemakkelijk

zou kunnen vinden, wanneer hij in het

donker thuiskwam, werd hem spottend

geantwoord : „Zoo gauw zul je niet thuis

zijn !" Inderdaad zou de ongelukkige

nooit meer zijn woning betreden, maar

hij passeerde ze op zijn weg naar het scha-

vot en knielde toen neer om de plek te

zegenen, waar hij zooveel jaren in geluk

en vrede had geleefd tot het noodlot,

in den vorm van De Beaudrigue, in zijn

leven kwam.

In de gevangenis werd hun direct een

verhoor afgenomen, waarbij alle pogin-

gen werden aangewend om hen tot een

bekentenis te dwingen. „Kom, beken nu

maar, dat je je zoon vermoord ■ hebt,"

zei De Beaudrigue tegen Calas, en toen deze

zijn onschuld staande hield, werd zijn

ondervrager zoo woedend, dat hij zoowel

Calas als de andere gevangenen met de

zwaarste folteringen bedreigde.

Er werden totaal geen bewijzen tegen

de beschuldigden gevonden en hoewel

alle stadgenooten werden aangemaand,

indien zij iets ten nadeele van Calas of

de andere gevangenen konden vertellen,

dit te doen, daagde er niemand op. Zelfs

toen ieder die spreken kon, maar het niet

wilde doen, met zware straffen werd

bedreigd, verschenen er nog niet meer dan

een paar lieden, die beweerden, dat zij

den „vermoorden" zoon hadden hooren

schreeuwen : „Ik word geworgd" en „Ze

vermoorden me !" Dit waren de getuigen

k charge ; getuigen ä décharge werden

eenvoudig niet gehoord !

Had men dit laatste wèl gedaan, dan zou

men onmiddellijk hebben geweten, dat

Marcus zelfmoord had gepleegd. Hij leidde

een onbehoorlijk leven en had op den

morgen vóór zijn dood nog een belangrijk

bedrag van zijn vader verduisterd, dat

deze hem ter inwisseling had toever-

trouwd. Zooals gezegd, was van een onder-

zoek echter geen sprake en Calas ver-

scheen voor zijn rechters, die allen over-

tuigd waren in hem den dader voor zich

te zien. Het aantal getuigen was inmiddels

aangegroeid tot 150 ; geen van hen kon

echter ook maar iets positiefs beweren ;

niemand had gezien, dat de moord bedre-

ven werd en allen spraken elkaar op de

meest belangrijke punten tegen. Boven-

dien was de „moord" moreel en psychisch

onmogelijk: mocht men werkelijk aan-

nemen, dat een familie, die met twee gas-

ten om de tafel zat om den avondmaal-

tijd te nuttigen, den oudsten zoon naar

beneden zou lokken om hem daar op te

hangen ? Zou een jonge, krachtige man

zich in zoo'n geval niet uit alle macht

hebben verzet en zou men dus op het

lichaam en in de omgeving van de kast

geen sporen van geweld hebben gevonden ?

Maar de bevooroordeelde rechters van

Toulouse, waarschijnlijk beïnvloed door

De Beaudrigue, verklaarden Calas voor

schuldig ; daar hij en de zijnen echter

bleven volhouden onschuldig te zijn,

bevalen zij, dat zij net zoo lang gemarteld

moesten worden, tot zij zouden bekennen.

De veroordeelden teekenden verzet aan

tegen dit vonnis en voor de tweede maal

werd het geval „onderzocht". Thans kwam

men tot de conclusie, dat alleen Calas

- 18 -

schuldig was. Hij werd ter dood veroor-

deeld, maar zou eerst gemarteld worden

in de hoop hem een bekentenis te ontlok-

ken.

Deze martelingen waren zoo wreed en

geraffineerd, dat men nauwelijks begrij-

pen kan, dat de beulen in staat waren het

lijden van den ongelukkige aan te zien.

Calas werd in de verhoorkamer gebracht,

waar men hem bezwoer de waarheid te

•zeggen, daar hij nog slechts -korten tijd

te leven had en wreede folteringen zou

hebben te ondergaan, indien hij bij zijn

ontkenning bleef volharden. Hij werd op

de pijnbank gelegd, maar hield zijn on-

schuld vol. Daarna werd hij in den „twee-

den graad" gemarteld; de folteringen

werden nóg vreeselijker, maar nóg kwam

de bekentenis, waarop zijn rechters hoop-

ten, niet over zijn lippen. Ten slotte

had hij de „buitengewone vraag" te

ondergaan : zijn ledematen werden uit-

gerekt, houten wiggen werden in zijn

vleesch en onder zijn nagels gedreven ....

zonder evenwel de zoo vurig gehoopte

bekentenis af té persen .... Toen werd

hij tot den dood voorbereid. Hij werd op

het rad gelegd en „levend gebroken" ;

het proces duurde twee volle uren, maar

toen men hem aan het einde van dezen

tijd en dus letterlijk op den rand van zijn

graf vroeg „zijn geweten te zuiveren,

zijn misdaad te bekennen en zijn mede-

plichtigen te noemen", antwoordde de

ongelukkige: „Waar geen misdaad is

bedreven, kunnen ook geen medeplich-

tigen worden genoemd !" Zijn stand-

vastigheid dwong zelfs eerbied af aan zijn

beulen en de gerechtsdienaars, die bij zijn

vreeselijk lijden tegenwoordig waren. „Hij

stierf als een martelaar," Verklaarde

later een van hen.

Nadat hij twee volle uren op het rad

gemarteld was en het zijn rechters dui-

delijk was geworden, dat hij nimmer eèn

bekentenis over zijn lippen zou brengen,

omdat hij onschuldig was, gaven zij den

beul bevel een einde aan zijn lijden te ma-

ken. Door, worging werd ten slotte zijn

dood nabij gebracht .. ..

Toen het proces en de marteldood van

Calas in het overige Frankrijk bekend

werden, stak er een storm van veront-

waardiging op. De rechters werden be-

vreesd voor de publieke Opinie en waren

genoodzaakt, hoewel tegen hun zin, de

andere beschuldigden los te laten.

Drie jaar na den gerechtelij ken moord op

Calas werden zijn familie benevens de

beide vrienden officieel voor onschuldig

verklaard, terwijl plechtig werd bekend

gemaakt, dat Jean Calas op onwettige

wijze was ter dood gebracht. Iritusschen

waren zij geruïneerd en termen voor scha-

devergoeding werden niet gevonden.

Wat • David de Beaudrigue betreft:

deze werd uit zijn ambt ontzet en werd

ten slotte malend. Steeds werd hij door

allerlei schrikbeelden achtervolgd; voort-

durend zag hij de beulen bezig Jean Calas

te martelen. Ten einde raad wierp hij zich

uit het raam. Den eersten keer bracht hij

het er levend af; den tweeden keer over-

leefde hij het echter niet en stierf met den

naam „Calas" op zijn lippen ....

ef^co

. . . en dan nog dat treuzelige

inzeepen en scheren!

Neemt afscheid van scheerzeep

en kwast

Cjebruikt

EASY CREAfl is direct voor ge-

bruik gereed.

EASY CREAn maakt inzeepen

overbodig.

In enkele minuten is de baard

zelfs de zwaarste, voldoende bewerkt om geschoren te kunnen worden

Dus indien gij prijs stelt op ^n hygiënische wijze ^n scheren

GEBRUIKT DAN Neemt de

Zij werkt antiseptisch, maakt de huid

blank en elastisch, terwijl zelfs bij

het ruwste weder, het gelaat na het

scheren, zacht en gaaf blijft.

Easy Cream wordt liefst met de vingers

ingewreven, waardoor zelfs 't geringste

Cream-Verlies vermeden wordt.

Easy Cream vermijdt ieder pijnlijk gevoel en is dus

geschikt voor een delicate huid en in 't bijzonder

ook aan te bevelen voor dames met kort haar.

Easy Cream is ook verpakt in tubes, zeer gemakkelijk

op reis mede te nemen en verkrijgbaar bij Uw coiffeur

franco door geheel Nederland, direct na ontvangst van

vijftig cent p. tube, per Post Giro No. 63197 of postwissel

sengroote pot bevattend EEN Kg. kost f. LEV1SSON, Zeepfabriek DEN HAAG

franco door geheel Nederland f3.— . /

— 19


HOE ONZE GROOTOUDERS

UITGINGEN IN ROTTERDAM

DOOR ARN. VAN RAA1TE Jzn.

Het is nog niet zoo heel

lang geleden, dat de

Rotterdamsche ,,uit-

gaansmogelijkheden" beperkt

waren tot ten hoogste drie

gelegenheden^ om een avond

in gepast genoegen door te

brengen, te weten: de „Groote

Comedie", de „Kleine Come-

die!', beide aan den Cool-

singel, en „Palace des Pays-

bas", meer bekend en -popu-

lair destijds als „Doon", aan

de Kruiskade. Tusschen dien

„goeden ouden tijd" en den

tegenwoordigen liggen ten

hoogste vijidg jaren 1

Daarom zullen tal van Rot-

terdammers, (ja eigenlijk kun-

nen we wel spreken van „tal

van Nederlanders," want

„Doon" had een vermaard-

heid in die dagen, die vèr

buiten de stadsgrenzen ging)

van „middelbaren leeftijd"

zich dat gemoedelijke en in-

tieme vermaak-etablissement

nog duidelijk voor den geest

kunnen halen.

Via een soort landwegje be-

reikte men het „bureau", waar

men tegen betaling van een

simpel kwartje een toegangs-

biljet ontving, waarvoor men

van punctueel acht tot klok-

slag elf uur een variété-voor-

stelling mocht bijwonen, die

klonk als een klok! (Dat

„bureau" bestond uit een

soort schildwachthuisje, dat op

het landwegje neergezet was!)

Eenmaal de controle gepas-

seerd, kwam men in een

tamelijk grooten tuin, en zag

dan recht vóór zich het „ge-

bouw", waarin de voorstellin-

gen gegeven werden; het was

een zaal zonder bovenverdie-

pingen, met een ruime veran-

da ervoor, waar gewoonlijk

■ "•■■''-'. ., .■•

het geblaseerde publiek — be-

staande uit jongelui, die

nauwelijks het gebeuren op

het tooneel een blik waardig

keurden — plaats nam.

De vrij groote zaal lag in

de breedte; precies in het

midden van den wand tegen-

over de veranda was het too-

neel; de zetels bestonden uit

doodgewone stoelen met bie-

zen zittingen, die om houten

tafeltjes geschaard stonden.

Ofschoon de inrichting dus

wel uitnoodigde om „iets te

gebruiken", was er toch geen

sprake van „verplichte" con-

sumptie"; ja zelfs kreeg men

voor z'n kwartje entreè-geld

nog gratis een programmal

Vóór het tooneel stond een

concertvleugel, die door een

werkelijk verdienstelijk pianist

bespeeld werdl

Het programma was inder-'

daad „variété"; een zangeres,

een soubrette, duettisten, acro-

baten, 'n Hollandsche komiek

— we herinneren ons namen

als: Nico de Haas, Abram de

Winter, Michel Solser enz.;

later beroemdheden als Chré-

tienni, enz.

Maar altijd was er groote

verscheidenheid en het was er

doodfatsoenlijk I Klokslag elf

uur speelde de pianist z'n slot-

galop en keerde het publiek

degelijk huiswaarts; want —

behoudens de kermisweek —

viel het geen sterveling in,

om na afloop der voorstelling

nog een café te bezoeken.

Trouwens, in die dagen

waren de behoorlijke café's

te Rotterdam nog vrij dun

gezaaid en bleef hun aantal

tot hoogstens drie of vier be-

perkt I

Voor hen, die meer van

(Foto*» Rotterd*mMch Gemttnttmrchitf)

„DOON" TE ROTTERDAM. ANNO 1872

„hoogere kunst" hielden, was

er de „groote Comedie",

(waar afwisselend van too-

neelstukken en Hoogduitsche

Opera te genieten was) 'aan

den Coolsingel, waar thans de

Tivoli-Schouwburg staat, en

de „kleine Comedie", waar

tegenwoordig Casino zetelt.

Maar zelfs dit zeer beschei-

den aantal gelegenheden-voorT

vermaak was in die dagen al

meer dan voldoende voor Rot-

terdam; alleen „Doon" kon

zich in een constante belang-

stelling verheugen; de beide

„comedies" hadden dikwijls

halsbrekend werk om zich

staande te houden, want er

was in Rotterdam maar een

heel klein contingent „uit-

gaand publiek".

De Duitsche Opera kostte

enkelen vermogenden Rotter-

damschen kunstliefhebbers

jaarlijks schatten geld om

deze instelling in stand te

kunnen houden; de tooneel-

gezelschappen, die te dien op-

zichte minder fortuinlijk waren

en zich zónder particuliere

subsidie er doorheen moesten

slaan, hadden zonder onder-

scheid met de hevigste geld-

zorgen te kampen, omdat de

Rotterdammers van die dagen

slechts matige, belangstelling

aan den dag legden voor hun

kunst.

Geruimen tijd is het zoo

gebleven; en slechts de laat-

ste vijf en twintig h dertig

jaar brachten geleidelijk ver-

andering; de bioscopen —

aanvankelijk bescheiden en

schoorvoetend — hebben htm

groot aandeel in deze evolutie 1

De „groote Comedie" aan

den Coolsingel werd afgebro- .

ken en overgeplaatst naar den

nog altijd mooien „Grooten

Schouwburg" aan de Aertvan

Ncsstraat; op den Coolsingel

kwam de Tivoli-Schouwburg.

De „kleine Comedie" werd

— geheel verbouwd — het

tegenwoordige „Casino"; de

Circus-Schouwburg kwam er-

bij en een groot aantal bios-

coop-theaters, waaronder er

zijn, die waarlijk met eere ge-

noemd mogen worden.

En zóó leerden ook lang-

— 20 —

zamerhand de Rotterdammers

„uitgaan"!

Er kwamen „dancings" en

de groote café's verrezen als

paddestoelen uit den grond;

en nóg zijn we lang niet aan

het einde; wéér zijn twee

nieuwe bioscoop-theaters in

aanbouw; wéér is de komst

van nieuwe eerste klas café's

aangekondigd; Rotterdam be-

gint mee te tellen als stad-

van-vermaak !

En tóch...

Zooals onze grootouders in

Rotterdam uitgingen, dat ge-

moedelijke intieme, dat sim-

pel-naïeve van „Doon", het

is verdwenen, om nooit meer

terug te komen I

Voor één kwartje je van

acht tot elf — drie lange

uren! — kostelijk en hoogst

decent amuseeren lijkt tegen-

woordig een fabeltje!

Eén kwartje...! Je bent

tegenwoordig doorgaans al

méér kwijt aan ... vermake-

lijkheidsbelasting! Inderdaad,

voor wat we thans te beta-

len hebben, vóórdat men met

een entree-biljet van — laat

ons zeggen: f 2.50 — op een

middelmatigen rang in den

schouwburg gaat zitten, om

van een soms middelmatig

stuk, door soms middelmatige

artisten gespeeld, te gaan ge-

nieten, heeft men al uitge-

geven :

tram 10 cent.

vermakelijkheidsbel. 50 „

garderobe ... zo „

programma . . 20 „

tram terug ... 10 „

il.10

Alleen al voor die uitgaven,

waar men eigenlijk niemandal

voor te zien of te genieten

krijgt, konden onze groot-

ouders vier maal naar „Doom"

gaan, en dan hielden ze nog

een dubbeltje over!

En tóch rendeeren, over het

algemeen gesproken, de veel-

vouden van de vermaak-éta-

blissementen . onzer groot-

ouders beter, dan de drie uit

die dagen!

Wat waren onze goede, be-

scheiden grootjes dan toch

met weinig tevreden!

L

DE KAMPIOEN RUSTVERSTOORDER IN FILMLAND

TUmland heeft een nieu-

wen rustverstoorder, een

nieuwe hulp bij echt-

scheidingen, een nieuwen „ge-

vaarlijken derde!'

Zijn naam is niet Valen-

tino, of Gilbert, of Roland,

of hoe zij allemaal heeten

mogen, die de haren der di-

verse echtgenooten te berge

deden rijzen; hij draagt den

simpelen naam van Mike, die

een afkorting is van het een-

voudige mechanische toestel:

den microfoon.

De microfoon is het tweede

woord in Hollywood, nu al-

les door de sprekende film

een beetje afhangt van geluk-

hebben.

Mike heeft zijn machtige

klauwen uitgestrekt over de

wetenschap van het mechanis-

me; hij doet met zijn alles

vernietigende kracht destom-

me studio's in het niet ver-

zinken en heeft zich genes-

teld in het leven, de woningen

der stars, en van hen, die

het hopen te worden.

Mike brengt het gezin in

de war.

Zijn eerste aanval deed hij

op de beurzen zijner slachtof-

fers; in geld zit zijn grootste

en gevaarlijkste kracht. Die

nog enkele maanden in Roll-

ces over de boulevards gle-

den, moeten nu op de klein-

tjes gaan passen, en kunnen

zich misschien nauwelijks een

Chevrolet permitteeren ...

Dames en beeren filmartis-

ten, die er bij ongeluk een

vreemd accent op nahouden,

die een mooi snuitje maar

weinig stem hebben, die een

paar mooie beènen maar wei-

nig verstand bezitten, moeten

nu probeeren hoe ze er ko-

men moeten, of hoe ze het er

zonder moeten gaan doen.

Het kan hun wel niet schelen,

zooals ze zeggen, en ze vin-

den de talkies een nieuwig-

heid, die heel gauw weer gaat

verdwijnen, maar ondertus-

schen kan er dit jaar geen

•nieuwe bontjas of paarlcol-

lier op overschieten....

Het huwelijksleven van de

stars wordt er ook niet beter

op, want als manlief, die

vroeger door de film een aan-

zienlijk salaris voor moeder

de vrouw thuisbracht, nu

plotseling te hooren krijgt,

dat men hem voor de spre-

kende film niet gebruiken kan,

kijkt mevrouw minder vrien-

delijk als hij de echtelijke wo-

ning binnenstapt.

Een vreesehjk wapen van

den gevreesden Mike is de

nieuwe wet op de late werk-

uren.

De meeste favorieten van

de talkies zijn nu aan die

vreemde werkuren gebonden.

Men werkt des nachts, omdat

het dan stil en rustig is en

omdat het verkeer op straat,

dat zoo storend op de talkies

werkt, dan tot een minimum

is gereduceerd.

Het gevolg van het wer-

ken bij nacht is natuurlijk:

slapen overdag.

Het is begrijpelijk, dat dit

niet bevorderlijk voor de ge-

zondheid is.

Welke vrouw vindt het ge-

zellig, als manlief doodmoe

in zijn bed rolt en tot aan

zonsondergang doorsnurkt en

haar aan haar lot overlaat ?

Hollywood is rijk aan troos-

ters, en een echtscheiding is

in filmland gauw gebeurd!

Zelfs het huiselijk leven,

waar dit met de maag en de

fijnproeverij te doen heeft,

wordt door Mike bedreigd!

De familie van Esther Rals-

ton, dat wil zeggen zij en haar

echtgenoot, stonden ervoor

bekend, dat men bij niemand

zoo smakelijk als bij hen te

eten kreeg. Esther was trotsch

op haar Chineeschen ■chef de

cuisine, die de meest verfijnde

lekkernijen wist te preparee-

ren. De zoon van het Hemel-

sche rijk heeft echter de beè-

nen genomen, ondanks de

rijke betaling en schitterende

fooien, want 's mans zenuwen

konden ér niet tegen, dat zijn

meesteres des avonds om

zeven uur haar ontbijt moest

hebben en er tegen tien uur

('s ochtends( aan 't diner of de

lunch werd begonnen. Hij ging

heen, diep betreurd door me-

vrouw en haar tafelvrienden!

Dan is er nog iets. De da-

mes, die besloten hebben, dat

ze aan de talkies zullen

meedoen, hebben het maar al

te vaak te kwaad met hun vo-

calen en . consonanten. Of het

nu de iiefdesgevoelens ver-

hoogt om zijn uitverkorene

uren-, ja dagenlang met open-

gesperden mond voor den

spiegel te zien staan en te

hóoren oefenen op haar A's

en O's en haar sis- en neus-

klanken? Wie twijfelt aan het

tegendeel? Menige echtgenoot

neemt de vlucht voor die Ver-

vaarlijke klanken. Ook de

troosteressen zijn in Holly-

wood niet al te dun gezaaid!

En nu de regisseurs...

In den goeden ouden tijd

van de stomme films kon de

regisseur te midden van een

scène zijn mannelijken of vrou-

welijken stars in onvervalschte

mannentaal vertellen, wat er

DE ZOON VAN HET HEMELSCHE RIJK NAM DE BEENEN ..

-21 - .

aan hun innerlijk of uiterlijk

in zijn oogen haperde. Hij kon

de mooiste joffer en den fijn-

sten jongeling de huid vol-

schelden, zonder dat er

iemand aanstoot aan kón

nemen.

Ook dat is alles voorbij.

Mike heeft ook daar den

domper opgezet. Geen De

Mille, Strohheim ot Walsh

mogen meer razen. Ze moe-

ten al hun drift inhou-

den en hun ziel in stilte en

geduld bezitten tot alles voor-

bij is, en dan... gaan ze

naar huis en kan Mevrouw

Regisseur van de heerlijke

stemming van manlief genie-

ten! De loudspeaker van zijn

toorn kan dan naar hartelust

over de huisgenooten brullen.

De nieuwste en volgens de

kenners meeSt duivelsche in-

stallatie is een talkie-appa-

raat in de projectiekamer van

de star in haar" eigen home..

Colleen Moore heeft zoo'n

heische machine in haar Wo-

ning. Stel u eens voor: man-

lief hoort vrouwlief niet

slechts praten aan tafel, bij

een spelletje bridge of in bed,

maar hij hoort haar ook nog

op het witte doek om zijn

gasten te amuseeren I Hoe

dikwijls worden er moppen ge-

tapt over de vrouw, die nooit

haar mond kan houden? Nu

kunnen er in Hollywood veel

meer en.... naar waarheid

gedebiteerd worden.

De vrouw heeft nu immers

de macht om steeds dóór te

praten. Zelfs de dood doet

haar nög niet verstommen!

En het gaat nog verder.

Vroeger waren de vier muren

heilig! Manlief kon brommen

en grommen als het niet

naar zijn zin ging thuis. Hij

kon met spijt terug verlangen

(zelfs hardop) naar vroeger

rijden, toen alles toch zooveel

beter thuis was dan nu!

Hij kon zelfs zijn leed toe-

vertrouwen aan de een of an-

dere vertrouwde, misschien

wel een vriendin van zijn

vrouw.... Maar thans....

Mike brengt rare verrassin-

gen, want vaak heeft vrouw-

lief hem in huis geïnstalleerd

zonder dat haar heer en gebie-

der het weet en worden alle

gesprekken met graagte op-

gevangen. De rest begrijpt u!

Had ik geen gelijk, toen

ik zei, 'dat er in fümland een

nieuwe rustverstoorder zijn

intrede heeft gedaan en dat

hij den welluidenden naam

Mike draagt, als afkorting van

den minder gemakkelijken:

de microfoon... ?

B. B. C.


HOE KLEED IK MIJ VOOR HET AANSTAANDE SEIZOEN?

Een goed begrip van

kleuren is een voorname

factor bij het toilet van

een man, en dat is dan ook

vaak de reden, waarom de

een er zooveel beter uitziet

dan de ander, al besteden

beiden evenveel geld aan hun

kleeren. Daarom behoort de

verkooper in een heerenmode-

zaak zijn cliënt vooral goed

te adviseeren aangaande de

verschillende kleurencombina-

ties. Vele mannen koopen b.v.

een mooi costuum en bederven

het effect ervan door er een

verkeerd overhemd bij te dra-

gen. Anderen koopen een aar-

dig overhemd en kiezen daar-

bij een verkeerde das uit.

Maar laten wij bij het

costuum beginnen.

In de allereerste plaats

moet het costuum den man

kleuren. Bleeke mannen met

lichte oogen en blond haar

moeten óf zéér lichtgekleurde

Het moderne éénrij-costuum.

DANSEN LEEREN

20 Lessen f 15,— Prospectus franco

* EDDY RAY-s-

Amsterdam Westeinde 13, Tel. 32478

EEN PRAATJE OVER KLEURENCOMBINATIE Bij HEERENKLEEDING

Het tweerij-costuum naar de laatste

mode.

pakken óf donkere pakken

dragen om het gemis aan uit-

drukking niet nog meer te

doen uitkomen. Bij vrouwen

is dat wat anders; die jgebrui-

ken in zulk een geval eenvou-

dig wat meer rouge, wat man-,

inen natuurlijk niet doen!

Daarom zien de meesten van

hen er het best uit in een

donker costuum, zooals mari-

neblauw ot zwart of in een

lichtflanellen sportcostuum.

Mannen met een frissche ge-

laatskleur kunnen bijna elke

tint dragen.

Hetzelfde geldt voor hoe-

den, dr.arom is de zwarte

hoed met ronde.n bol zeer in

trek, evenals de hoeden van

donker vilt. Toch zijn er man-

nen, die zoo dom zijn om b.v.

bij een donker costuum een

lichten vilthoed te dragen,

waardoor het goede effect van

het donker palc verloren gaat,

daar de hoed nog weer dich-

ter bij het gezicht is dan het

costuum. Voor donkere rnan^

nen is de lichte deukhoed

zeer flatteus.

Bovendien moet bij het

kiezen van een costuum ook

aan den lichaamsbouw van

NV. KLEF.DF.RMAKFRI)

u Old Bond Streel'

DAMES RN HhËRENKLF.EDING

NAAR MAAT

LEIDSCHESTRAAT 49

TELEFOON 3 16 3 :

- 22 -

den man de noodige aandacht

worden geschonken. Gezette

personen doen verstandig donkere

kleeren te dragen, daar

deze hen veel slanker doen

schijnen.

Is de kleur van het costuum

m > overeenstemming

met gelaatskleur en gestalte

bepaald, dan komt de zorg

voor het overhemd. We zouden

willen adviseeren wat

meer gekleurde overhemden

te dragen; het staat aardig

en maakt jonger en

Dassen, zooals ze dezen herfst gedragen

er is zulk een groote variatie

zullen worden.

in: effen of wit met allerlei

mooie strepen of andere paoverhemd

te vermijden, kan

tronen. Bij een zwart costuum

natuurlijk inplaats van het

staat gewoonlijk een effen wit

gekleurde bijpassende boord

overhemd het best; bij een

een wit boord worden gedragrijs

costuum is blauw en

gen, wat den meesten beter

staat.

groen of beige aan te radon;

er moet wèl op gelet wor-

Nu wat de dassen betreft.

den, dat de streepjes of werk-

De das, die nog dichter dan

jes in het overhemd van zulk

het overhemd bij het gezicht

een kleur zijn, dat daardoor

is, moet van een iets sprekende

gelaatstint „opgehaald"

der kleur zijn, vooral bij

wordt, hetgeen natuurlijk ook

bleeke mannen. Het beste is

voor de overhemden zélf geldt.

een das te dragen, waarvan

Tè sprekende kleuren dicht

de grondtoon met de kleur

bij het gezicht doen dit vervan

het costuum harmonieert

bleeken.

en waarop - f rissche strepen

Om deze moeilijkheid bij

zijn aangebracht. De zoogehet

dragen van een gekleurd

naamde „stemmige" dassen

zijn voor de meeste mannen

niet flatteus, hoewel zwart

hierop een uitzondering maakt.

Het sierzakdoekje in den

linkerborstzak is ook éénpunt

van overweging. Kies dat in

de kleur van uw costuum of

draag er een van witte of

crème zijde.

En nu nog even iets over

sokken en schoenen: Vermijd

sterksprekende kleuren

bij sokken, evenals groote patrqnen.

Het is toch niet noodig,

dat de aandacht zoo zeer

naar de enkels wordt getrokken!

Zorg, dat de kleur van

uw sokken harmonieert met

uw pantalon of met uw schoenen.

Hoe kleiner en rustiger

het patroon is, des te beter.

Kies voor uw schoenen een

mooie kleur donkerbruin of

zwart; een donkere kleur doet

den voet kleiner lijken.

Tot slot een goede raad:

Koop nooit kleeren in de

een of andere kleur, omdat

het uw lievelingskleur is,

maar draag de kleur, die u —

ip verband met uw tint en uw

Oe nieuwe overjas. gestalte — het best pastl

DANSINSTITUUT

FENNY OUBBELS

's-Gravenlandscheweg 85

i HILVERSUM Tel. 2372

i Onderricht in Moderne en Exhibi-

tiön-donsen. Privé-en club/essen.

B

innenkort zullen eenige

nieuwe films met „den

mooien Harry", de lieveling

van duizenden vrouwen,

in onze bioscopen hun intrede

doen. Op deze pagina brengen

we zijn nieuwste foto's. Harry

Liedtke behoort reeds tot de

oude garde der filmacteurs.

Hij is den 12en October i 888

geboren, en wel in de oude

Duitsche stad Königsberg.

Zijn eerste tooneel-engagement

kreeg hij in Freiburg, waar

hij eenige jaren kleine rollen

vervulde. Zijn tweede engagement

was in Göttingen. Van

daar had hij het groote geluk

naar Berlijn geëngageerd te

worden en wel aan het

„Kleinen-Theater". Hij trad

toen voor de eerste maal in

het huwelijk met de actrice

Proft. Van Berlijn uit werd

hij naar het Deutsche Theater

in New York geëngageerd. Hij

bleef slechts korten tijd in

de Nieuwe Wereld en kee

jnaar Berlijn terug om

Nelson te gaan spelen

de tweede maal in het

lijk te treden met deJ

ons land bekendej

Käthe Dorsch. Zijn^

filmcontract sloot hij in I .

bij Meszter, waarna IJnioq,

Efa volgden. Zi^agTOé"

succesrol was in g! gzop

als Peter Voszindeze

seriefilm , „De Mi^

Naam". Voor de tnH

hij in „An der schörtfctt

Donau" en „Het la

krekeitje". Voor de

„Der Herzensphoto

Voor de Aafa ('n maats

waaraan hij sinds jarei?

verbonden is) speelde hij

veel films, dat ik met de>

een geheel „Weekblad'

kunnen vullen.

Harry Liedtke is thans voo

de derde maal getrouwd, en

wel met de Ufa-actrice Dr.

Christa Tordy. In Juli van

dit jaar heeft hij een blindedarm-operatie

ondergaan,

waarvan hij gelukkig weer geheel

hersteld is. Hij filmt

thans weer vlijtig. Harry beoefent

alle soorten van sport

en beantwoordt zelf alle

brieven, die de tallooze filmenthousiasten

hem schrijven!

W.

— 23

rem AAFA


D

LEVEWB AAS

ONS TWEEDE COMPLETE VERHAAL

AAR ik mijn aansluiting had ge-

mist, was ik verplicht den nacht

in het kleine hotel, dat met va-

cantiegangers overvuld was, door te

brengen. Ik voelde er niets voor. het

gezelschap te deelen van de gasten, die

in het conversatiezaaltje bijeen zaten.

Het waren meest oudere dames. De

eenige man was een nietig, min kereltje,

dat mij nieuwsgierig nakeek, toen ik he't

zaaltje doorliep om naar een afzonder-

lijk gelegen lees- en schrijfkamertje te

gaan. Vijf minuten later had hij zich

daar bij me gevoegd.

„Hè-hè," zei hij, een stoel naast den

mijnen zettend, „ik ben blij, dat er ein-

delijk iemand is, waar ik eens mee pra-

ten kan. Die oude dames zitten elkaar

maar schandaaltjes te vertellen!" Ter-

MET TRIO-HOPMAN,

de bekende gramophone-zangers.

wijl hij dit zei, keek hij vrijmoedig over

mijn schouder om te zien wat Ik zat

te lezen. „Ah. ja," zei hij, „dat is nog

eens wat, hè?" Hij wees naar de foto's

van gevangen wilde dieren, die ik zat

te bekijken. „Jacht op groot wild! Als

ik zulke foto's zie, krijg ik toch weer

zoo'n verlangen om terug te gaan naar

Patagonië met zijn zoutmijnen! Dät is

een land, mijnheer! Bent u er al eens

geweest?"

„Neen." Ik legde het tijdschrift neer

en keek hem wat meer belangstellend

aan. Je zoudt het hem niet hebben aan-

gezegd, dat hij in de zoutmijnen had ge-

werkt of dat hij op groot wild had ge-

jaagd! Hij leek meer op een dorpskrui-

denier! Maar uiterlijke indrukken kun-

nen misleidend zijn!

-24-

Poto Godfried de Groot

„Ja, antwoordde hij. „En ik ben er

zelfs getrouwd, met een Patagonisch

meisje. Yolande heette ze. — Verbaast

u dat, mijnheer? O. maar als u ze hadt

gezien, ioüdt u het hebben begrepen!

Ze was zoo mooi als het ochtendgloren

en goed als een weldaad! Haar oogen

waren diepblauw, heur haar ravenzwart,

U zult daarom wel begrijpen, dat ik

sinds den dag, dat ik haar hartje had

gewonnen, nimmer mijn hut verliet zon-

der mijn revolver mee te nemen. In die

streken moet je om een vrouw vechten,

mijnheer! Niet alleen om haar te krij-

gen. maar ook om haar te houden als

je ze eenmaal hebt. Hier bij ons is dat

heel anders! Hier geef je ze een ringo

en de zaak is ermee uit! Maar daar! Je

bezit wordt voortdurend bedreigd en

met de revolver in je vuist moet je het

vaak verdedigen!"

' „Heeft u al eens iemand gedood?"

vroeg ik hem.

„Ja, één," zei hij bescheiden. „Dat

wilde ik u juist gaan vertellen. Hij hield

al van Yolande, voordat zij mij ont-

moette. Mijn komst deed hem de bons

krijgen. Hij heette Pedro en was trap-

pee. Zijn vader was een Spanjaard, zijn

moeder een Indiaansche. Een kerel als

een boom met schouders als een schuur-

deur. Een mooie, interessante kop, maar

wreede oogen. Oogen, die rusteloos wa-

ren en die fascineerden als van een

slang. Ik was al met Yolanda ge-

trouwd, toen zij hem op een goeden dag

weerzag. Hij was weer in onze neder-

zetting komen wonen. Ze klemde zich

aan mij vast, toen ik thuiskwam en

snikte.

„Red me voor dien man," schreide

zij. „Ik geloof, dat ik in mijn laatste in-

carnatie een paradijsvogel was en hij

een slang, en dat hij mij .met zijn oogen

gedwongen heeft uit den boom te ko-

men, waarin Ik zat en dat hij mij ver-

slonden heeft.... Als ik zijn oogen zie.

weet ik niet waar ik kijken moet! Ik

haat hem! Maar hij trekt mij aan

hij trekt mij aan...."

„Het is de wreedste man, dien ik

ooit gekend heb." antwoordde ik. mijn

arm om haar heenslaand om haar te

troosten. „Ik heb met hem gewerkt, toen

h j vossen ving. Hij gebruikte levende

dieren als aas "

Het mannetje hield even op, en ver-

volgde toen: „Ik was met Pedro de

wildernissen Ingetrokken, ziet u. Dat

w as vóórdat hij wist, dat Yolande van

mij hield. Ik zal u die vossenvallen met

hun levend aas niet beschrijven, mijn-

heer! Als u wist. hoe wreed het is om

dieren te vangen met andere levende

dieren, hoe die laatste in doodsangst

zitten, zoudt u niet eens willen, dat ik

u een beschrijving ervan gaf. Maar Pe-

dro had geen sprankje medelijden In

zijn zwarte ziel. Niets; geen zier! Een

kreet van pijn was muziek in zijn eoren.

Als zoon dier gilde en krijschte van

smart en doodsangst, sloeg hij mij op

mijn schouder en zei met glinsterende

pogen: „Levend aas, kerel! Dat is

Je ware! Levend a a s!"

„Maar zooals ik al heb gezegd, was

dit in den tijd, dat wij nog een soort

van vrienden waren, dus voordat de

liefelijke gestalte van Yolande tusschen

ons oprees als een mooie, slagboom, die

onze vriendschap deed verkeeren In

bitteren haat. En toen ik met haar ge-

trouwd was, was de maat vol bij hem.

Vaak, als we samen in onze kleine

hut zaten, keek ik Yolande aan. zonder

dat ze het merkte. Dan zag ik soms

haar lippen bewegen alsof ze zijn naam

prevelden en alsof haar halfgesloten

oogen zijn gezicht zagen. Steeds scheen

hij haar te roepen met een macht, die

zelfs ik niet kon breken! Hij trok haar

aan.... trok haar wèg Zelfs als ik

mijn arm om haar heen had geslagen

en ze haar lippen op de mijne drukte,

riep hij haar nog. En haajr vreesachtige

ziel hoorde hem, hoewel zij moeite deed

zijn stem het zwijgen op te leggen.

Pedro en ik wisten, dat we er éen

van beiden door ten onder moesten

gaan. Ieder van ons hoopte, dat het de

IIIJMUVITHOI l.SI,VMIN

A. L. Ée ARNHEM. Llen Deijer» »peelt

niet bij de Q£B, Zij filmt than» bij de

Deut»ch.Unlver»al. Een film, door deze

maatschappij vervaardigd, i» In een Ufa-

theater te Berlijn vertoond; dit wa» de

aanleiding dat eenige dagbladen een be-

richt brachten, dat onze Lien weer bij de

U£a filmde.

H. K. te ROTTERDAM. Mistinguett

heeft ook wel eens gefilmd. Zij i» met

haar partner Earl Leslie opgetreden in de

Franco-film „He d'Amour". Deze rolprent

zal ook in ons land vertoond worden.

T. J. te AMSTERDAM. „Mijn Hart is

een Jazzband" is opgenomen onder regie

van Lya Mara's echtgenoot Friedrich Zelnik.

Hij is thans te- Hollywood en voor de be-

werkingvaneen »prekendefilm bij de United

Artists geëngageerd. Van Lya Mara zullen

dit seizoen nog twee film» ver»chijnen, nl.

„Mary Lou" en „De roode Cirkel".

TOEKOMSTIGE STER te AMSTER-

DAM, Deze foto's zijn voor abonné's gratis.

Geef on» ».v.p. op, welke twee U hebben

wilt. Mannelijke filmsterren zijn William

Hart en Adolphe Engers.

E. VAN E. te AMSTERDAM. De

soubrette Berthe Verzwijfer is niet ge-

trouwd.

G. S. te AMSTERDAM. Barbara Bed-

ford is ongehuwd. Het beste is, haar in

het Engelsch te schrijven. Sluit drie ant-

woordcoupons in; zij zal U dan wel een

foto zenden. Haar adres i» Suite 523 Taft

Building», Hollywood, Californlë.

R. V. te DEN HAAG. We hebben op

bet oogenblik geen foto van Roland Drew.

Zoodra er een in „Het Weekblad" ver-

»chijnt, zullen we U een foto zenden.

S. H. T. K. te AMSTERDAM. Het be-

doelde blad wordt ook door on» uitgegeven.

De foto'» zullen we U zenden.

BERTIE te AMSTERDAM. We heb-

ben geen foto van C, N. Schrijft U on»

even, of U een andere wilt hebben ?

MIJNHARDT's

Hoofdpijn-Tabletten 60"

Laxeer-Tabletten... 60 ct

Zenuw-Tabletten. 75 ct

Staal-Tabletten..90< :t

Maag-Tabletten. 75"

Bij Apoth. en Drogisten

•w*

Foto Gvdfrled de Groei

VERA BONDAM,

die In „Straattooneer' bij het Vereenlgd Tooneel

optreedt.

ander zou zijn, en wachtte zijn kans af.

Want u moet weten, dat er zelfs in de

wildernis een soort rechtvaardigheid is.

Ik bedoel dat men maar niet naar bui-

ten kan wandelen met een revolver en

iemand vlak voor de hut van den she-

riff neerschieten. Natuurlijk niet!

Op zekeren dag zag ik hem naar zijn

vallen met levend aas gaan. Hij had

geen erg in mij. Ik volgde hem. Als ik

hem op een eenzame plek in het woud

kon „leggen" zoü er nooit een haan

naar kraaien! Maar juist toen wij het

donkerste deel van het bosch bereikt

hadden en ik reeds naar mijn revolver

greep, zag ik, dat Pedro ook naar de

zijne tastte. Nou. ik kom er eerlijk voor

uit: Ik keerde om en ging terug! Hij

was niet het soort van kerel, waarmee

je graag alleen in het woud was als hij

een hekel aan je had! Hij schoot toch

nog op me, en als ik me niet gebukt

had. zou ik er niet meer geweest zijn.

De kogel ging door mijn muts heen!

Hij had blijkbaar al dien tijd geweten,

dat ik hem gevolgd was. Dat denk ik

tenminste.

-25 -

Op zekeren dag moest ik om hui-

den te gaan verkoopen de nederzetting

verlaten. Ik begaf mij op weg en had

nog nauwelijks eenige schreden afge-

legd, of ik hoorde voetstappen achtsr

jnij. Gelukkig was ik de laatste hut nog

niet gepasseerd en er stond een man

aan de deur. Dat redde mij! Maar toen

ik terugging, siste Pedro tegen me:

„Yolande! Geef haar op of ik zal je

dooden als een gevangen vos!"

„Je hebt geen val en geen aas, waar

jij me ooit mee vangen zal," snauwde

ik terug.

Maar het was een verduveld onaan-

gename toestand, dat kunt u begrijpen.

Het is geen pretje om op kwaden voet

te staan met zoo'n kerel, die handig als

geen ander met zijn revolver is. lede-

ren keer, dat ik een schot hoorde — als

ze bijvoorbeeld in de mijnen door mid-

del van patronen hindernissen uit den

weg ruimden — sprong ik op van schrik

en dankte den hemel, dat mijn hoofd

nog op mijn romp zat. Ik werd zenuw-

HLM-f NTIIODMAM EN

OLGA te AMSTERDAM. U vraagt wel

wat veel ineen»! In het vervolg ».v.p. niet

meer dan drie vragen tegelijk. Kans om

aan de film te komen hebt U niet; zet dat

maar uit Uw hoofdje. Het adres van Jaap

Speyer is Berlijn, Burgherren»tra»»e 10.

Hij zal U echter ook geen engagement

kunnen verschaffen. Truu» van Aalten

woont Berlijn, Lutherstrasse 27. Zend drie

antwoordcoupons in; ze zal U dan een

foto zenden. Ramon Novarro is heusch

nooit getrouwd geweest. Brigitte Helm i»

getrouwd met Richard Weiszbach.

J. R. v. d. M. te AMSTERDAM. We

zullen Q de gevraagde foto's zenden.

Wm. VAN BR. te DEVENTER. Daar

we over een uitgebreid foto-archief be-

schikken, nemen we aan, dat ook Uw Sim-

kaarten in ons archief aanwezig zijn. We

kunnen U dus niet van dienst zijn.

CORRY VR. te UTRECHT. Het adres

van Truus van Aalten is Luther»tra»»e 27

te Berlijn. Antwoordcoupon insluiten. Jenny

Jugo woont Kaiserdamm 29, Berlijn. Indien

een antwoordcoupon Ingesloten wordt,

krijgt U zeker bericht. Deze coupons zijn

aan ieder postkantoor te verkrijgen.

KATE K. te APELDOORN. Het adres

van Carry Cooper is Paramount Famous

Lasky Studios, 5451 Marathon Street,

Hollywood. Hebt U in Uw brief aan Henry

Stuart wel een antwoordcoupon ingesloten?

Wat aardig, dat U Jack Mylong-Münz in

levenden lijve aanschouwd hebt! U kunt

gerust aan Greta Garbo schrijven. Haar

adres is Metro-Goldwyn-Mayer Studios,

Culver-City, Californië.

L. H. te SCHEVENINGEN. Het adres

van Lon Chaney i» Metro-Goldwyn-Mayer

Studios, Culver-City, Californ të. Lily Damita

kunt U schrijven aan United Studios, 7200

Sancta Monica Blvd., Hollywood. Norma

Shearer heeft heizelfde adres als Lon

Chaney. .

li

A

DAMSINSTITUUT

vXRVANHINTE

neiuaeweotó-at ra *«•

PRIVÉ-LESSEN

RHYTMISCHE

GYMNASTIEK w

1


WON NE DOBOIS, F< " 0 Godfritd * ^

die verbonden is aan het Vereenigd Tooneel, speelt het bruidje in

„Het hoedje üit Florence".

achtig. begrijpt u. En wat Yolande be-

treft, die leefde onafgebroken in angst

en vrees. Want zij kende hem. Ze wist,

dat als hij mij niet zou kunnen doo-

den, hij het haar zou doen!

En zijn kans kwam ten slotte na een

heele poos gewacht te hebben. Op ze-

keren nacht verliet ik de nederzetting,

zoo stilletjes, dat zelfs Pedro het niet

merkte. Das was de eenige manier, ziet

u, om weg te kunnen komen zonder dat

hij me direct op mijn hielen zat. Maar

nu was Yolande allfeen. Pedro kon net

gelooven aan zijn geluk, toen hij het

merkte. Hij ging naar mijn hut en

vroeg naar mij; waarschijnlijk om te

weten te komen, of het werkelijk waar

was, dat ik weg was. En Yolande, nu

zij van aangezicht tot aangezicht en

alleen tegenover hem stond, voelde hoe

zijn oogen tot in haar ziel doordron-

gen.

„Ga heen," smeekte mijn Yolande,

schoon en jong als een Grieksche go-

din. „Hij zal je neerschieten als hij

hoort, dat je hier bent geweest. Voor

je eigen bestwil, ga heen!"

Maar Pedro liet zijn witte tanden

zien. „Levend aas P«dro", zooals ze

hem noemden, kende zijn kracht. Hij

glimlachte tegen haar. Hij fascineerde

haar. Hij zei haar, dat ze hem ontmoe-

ten moest als het donker zou zijn ge-

worden!

„We zullen al wel honderd mijlen ver

weg zijn, voordat je man terugkomt,"

zei hij, haar verleidend, betooverend en

haar zinnen bedwelmend.

„Ik verlaat in geen geval tegelijk met

jou de nederzetting," zei Yolande ten

slotte, na zich gewonnen te hebben ge-

geven. „Hij heeft vrienden en die zou-

den ons allebei neerschieten als ze ons

samen zagen weggaan. Ik zal je ont-

moeten bij het Doodemansravijn, als

het donker is geworden "

„Maar als je er niet bent " viel

Pedrp uit.

„Ik zal er zijn," antwoordde Yolan-

de. „Je weet. dat ik er zal zijn.

En ze ging, het arme kind.. Om tien

uur kwam dien avond de maan op. En

vóór negen uur sloop zij in hef donker

de nederzetting uit. Pedro zag haar

gaan en glimlachte. Vijf minuten later

volgde hij haar.

Het moet een nieuwe sensatie voor

Pedro zijn geweest de nederzetting te

verlaten en het bosch in te gaan, zon-

der te behoeven omzien, of hij niet door

mij gevolgd werd. Want de eenige dood-

slag, dien je in Patagonië kunt "bedrij-

ven is die, waardoor je slachtoffer ver-

BEZOEKT HET

LUXOR

PALAST

TE ROTTERDAM

- 26 -

dwijnt zonder een spoor na te laten en

zonder dat er een getuige bij is. Al ver-

moeden ze dan wte het gedaan heeft,

stellen ze geen onderzoek in. Heel iets

anders dan hier!

Yolande zat al bij het Doodemansra-

vijn te wachten toen hij kwam. Hij zag

haar zitten en toen hij bij haar was,

kuste hij haar

Misschien zijn er trappers in het

bosch,' r zei Yolande, dieper het ravijn

ingaand, zoodat ze heelemaal in het don-

ker stonden en niemand hen kon zien,

„Waar is je paard?"

Hij vertelde haar, waar het dier stond.

En terwijl bracht hij haar dieper en die-

per het ravijn in. De maan was net even

boven de kim en ze hadden een oogen-

blik tijd om te liefkoozen voordat zij

vluchtten...,

„Mijn liefste " fluisterde Pedro.

Ze hadden nu het diepste gedeelte

van het ravijn bereikt en hij drukte

haar stevig tegen zich aan.

„Wat is dat ding daar? Je doet er

me pijn mee," zei Yolande en ze wees

op een dikte in zijn zak. Hij liet haar

zien, dat het zijn revolver was.

„Wil je me soms doodschieten, dat je

dat ding hebt meegebracht?" vroeg zij.

„Laat me eens kijken!"

Hij reikte haar het wapen over en ze

wierp het met een gebaar van afschuw

van zich af. „Ik haat die dingen," zei

ze. „Draag er nooit meer een bij je!"

Pedro dacht op dit oogenblik -wel aan

iets anders dan aan een revolver. Het

ravijn was als een kelder om hen heen;

de geur der bloemen bedwelmde hen;

de maan tooverde een zilveren glans

om hun gestalten— Hij kuste haar op-

nieuw en drukte haar gezicht tegen het

zijne

En toen hij opkeek stond ik op zes

pas afstand voor hem. Hij greep naar

den zak, waarin hij steeds zijn revolver

droeg, maar het wapen was er niet.

Toen stak hij op mijn bevel zijn han-

den op.

„Levend aas, schoft!" zei ik, mijn re-

volver op zijn hart richtend. „Levend

aas, dat is je ware, zie je! Je hebt me

geleerd, hoe je met levend aas vangen

moet, en ik heb het geleerd! En ik had

goed aas ook, hè? En een leuke val,

niet? Bonsoir, Pedro! Goede reis!.."

De verteller zweeg en maakte een

dramatische beweging met zijn handen.

Ik rilde.

„Was h ij de man, dien u bedoelde,

toen u zei, dat u er één hadt dood ge-

schoten?" vroeg ik.

„Natuurlijk! U denkt toch niet, dat ik

op zes pas afstand nog mis? Ik heb er

nooit moeilijkheden door gehad! Om

geen achterdocht op te wekken, had hij

aan een paar lui verteld, dat hij de ne-

derzetting voorgoed ging verlaten

Iedereen dacht dus, dat hij weggegaan

was. Geen complicaties. Iedereen was

tevreden."

„En Yolande?"

„Die is zes maanden later gestorven!

Nadat ik Pedro had doodgeschoten,

kwijnde ze weg. Het leek wel heimwee!

Ik denk, dat ze steeds zijn stem nog

hoorde, zijn 1 o k k end e. stem.. Dat

zal te erg zijn geweest voor haar teere

ziel "

Hij zweeg. Ik eveneens

Er zijn oogenblikken, waarop zwij-

gen het welsprekendst is...'.

Mijn neef Janssen

kan de vroegere schoolvriendin van zijn

vrouw eenvoudig niet uitstaan. Het is

natuurlijk al jaren geleden, dat mijn

nicht en zij samen schoolgingen, maar

toch komt ze nog iedere maand geregeld

een avondje op bezoek. Ze blijft dan

niet alleen heel lang maar ze komt boven-

dien ook nog bijzonder vroeg en put

zich gewoonlijk uit in allerlei bedekte

hatelijkheden tegen mijn neef. Ze is niet

alleen hatelijk tegen mijn neef; „ze kan

geen enkelen man uitstaan", beweert ze

altijd. Waarschijnlijk omdat ze zoo lee-

lijk is, dat geen enkele man haar ooit

gevraagd heeft. ,

Mijn neef, die au fond een goede

kerel is, laat zich echter ook niet on-

betuigd, als ze tegen hem hatelijk wor-

den. Dan kan hij van repliek dienen I

Zoo bijvoorbeeld den laatsten keer.

„Ja," vertelde de vriendin van zijn

vrouw, „mijn broer —je weet wel, die een,

met wien ik samenwoon — is zóó bij-

ziende geworden, dat hij verleden week

onze huishoudster voor mij aanzag!'

Waarop mijn neef zoetsappig opmerkte:

„Werkelijk? Bn dat is toch zoo'n knèp

meisje, hè?"

„Pappie," vroeg een zoontje aan zijn

vader, „hoe oud worden de menschen?

„Men neemt aan, dat de gemiddelde

menschelijke leeftijd 60 jaar is, vent.

„O, o! Dan wordt ü 120 jaarl

„Dat denk 'k wel niet, broer I" lachte

de" vader. „Maar hoe kom je daarbij?"

„Nou, omdat 'k juf gister tegen mammie

hoorde zeggen, dat u 'n dubbel leven

leidt." _

Haargroei-middelen wekken in den

regel meer hoop, dan haargroei op.

Niets brengt 'n mensch er eerder toe

z'n nieuwsgierigheid, ook al is deze nóg

zoo groot, te bedwingen, dan de angst

om den op 't punt van vertrekken staan-

den trein niet meer te zullen halen.

't Moge vreemd klinken, maar 't is er

niet minder waar om, dat ouders soms

't huwelijk hunner kinderen tot stand

brengen, door... er zich met kracht

tegen te verzetten.

ONZE WEKELIJKSCHE

PRIJSVRAAG

ZES EN DERTIOSTE VRAAG

Wie onzer lezers kunnen ons een visch

noemen, die een zoofdier is en door longen

ademt? . ..

Het antwoord op deze vraag verwachten

wij, op een briefkaart, vóór 23 October

(Indische lezers vóór 19 Februari) aan ons

adres: Redactie „Het Weekblad;, 22 Galge-

water, Zes en dertigste Vraag, Leiden.

Onder hen, die ons een goed antwoord

zenden, zullen wij wederom een geldprijs

van f 2.50 benevens vijf troostprijzen verloten.

I

Gewoonlijk als de vrouwen elkaar de

oogen trachten uit te steken, worden

de mannen er door verblind.

„Is u er zeker van, dokter, dat 'k beter

zal worden?" vroeg de zieke. „M'n nicht

vertelde me gister 't geval van 'n ge-

neesheer, die 'n patiënte voor longziekte

had behandeld, terwijl ze twee dagen

later aan typhus stierf."

„Zooiets is bij mif uitgesloten, me-

vrouwtje. Wanneer ik een diagnose

maak, dat 'n zieke aan longziekte lijdt,

dan sterft hij ook aan longziekte."

Ondervinding is de naam, welken wij

aan onze ernstige vergissingen plegen

te geven.

„De tegenwoordige jongelui," zei de

vriendelijke oude dame, „leven zóó licht-

zinnig, dat ze niet oud worden. Ont-

moet men tegenwoordig dan ook 'n

hoogbejaarde, dim kan men er vrijwel

zeker van zi|n, dat 't iemand uit de

vorige eeuw is."

'Qü&üdkiïeB

HANNI WEISSE

(Adres: Clausewitz-

strasse 3, Berlijn),

die 16 October

jarig is.

MARION NIXON,

die 20 October ver-

jaart. (Haar adres Is:

Universal Studios,

Universal-City,

Californië).

27 —

IöDTOT wmi

JEAN ARTHUR, die

17 October haar

geboortedag her-

denkt. (Adres: First

National Studios,

Burbank, Californië)

Man: „Celine, zou je niet liever, vóór

je naar Amerika vertrekt, je kostbare

diamanten in de safe bergen?"

Vrouw. „Hoe kom je erbij?! kMoet

ze toch aan boord en ginder dragen?

Man: „Zool En als de boot nu eens

vergaat en je lijk niet gevonden wordt?'

'n Vrek is 'n domkop, die zichzelf van

honger laat omkomen, teneinde genoeg

over te houden om er later van te

kunnen leven.

Er zijn veel menschen, die, als ze 'n

woord lezen, dat ze niet begrijpen, direct

maar aannemen, dat 't 'n drukfout is.

„Nu,Jè dan, vrouw, 'k geef toe, dat'k

gelogen heb."

'k Geloof je niet, leugenaar.'

_— ' v --

Bxaminator: „Hoe is uw naam?" _

Examinandus: „Klaas de Boer! (Hij

lacht glunder).

Examinator: „Waarom lacht u zoo <

Examinandus: „Uit blijdschap, dat k

de eerste vraag direct zoo goed heb

beantwoord, mijnheer."

Wat men in z'n jeugd beweent, be-

lacht men veelal op z'n ouden dag.

Leer om leer.

Arrogant schrijver (die, om zich te

beklagen, den directeur van 't restau-

rant laat komen): „Hoe durft u zoo iets

te laten opdienen! Is dat erwtensoep?•

't Lijkt wel snert, meneer I"

Directeur: „A propos! Van snert ge-

sproken wanneer komt er weer n

boek van u uit?"

„Natuurlijk, dat jij applaudisseert; je

hebt 'n vrijkaartje I" '

„Nou, jij, met je reductiekaart, hebt

toch ook maar half geld betaald?"

„Zeker! En daarom applaudisseer k

ook, maar met één hand."

„'kHoorde er niets van!"

„Kan men 't dan hooren, als iemand

met één hand applaudisseert?!"

DE OPLOSSING

TWEE EN DERTIOSTE VRAAO

Hoewel reeds langen tijd voordat Stephen-

son zijn „Rocket" bouwde, „stoomwagens

waren gebruikt, was hij toch de eerste, die

een practisch bruikbare locomotief voor

vervoer op längeren afstand construeerde.

Het door ons ontvangen aantal goede ant-

woorden was zóo groot, dat wij de prijzen

door loting moesten toekennen. Ze werden

als volgt toegewezen: de prijs van 1 /.DU

aan mejuffrouw J. Koster, van Hasseltstraat

56a, Arnhem; de troostpriizen aan: den

heer H. van Coolwijk, Wijttenbachstraat 37 I,

Amsterdam; mejuffrouw E. Bink, p.a. familie

Wories, T^tterodestraat 10 c, Haarlem; me-

vrouw van Veer, Hotel Terwisg-a, Joure;

den heer B. Markus, Valkenboschkade ^ga,

's-Gravenhage; den heer Joh. R. van der Meer,

Krommeniestraat 22, Amsterdam-Centrum.


HELEN CHANDLER EN MORTON DOWNEY

3 ttg„wowd>ge ^ ^ .k het ge.

iodusme. WK "kmet een nieuw

„oegenk^stem^enm^,. ^

product, n.1... s^^rio'» «n

P - D i C fMmfmoet.nnie.ve«enen.

r rh u S. b««. D«. »lp«« «

ncy. e» ^nentansd« ^ ^

«» prachtige s«m, ^ ke. /

^ eg rf en .Äneetddo'otBud

Ujke liederen, gecomp gehoote

ieen en Sam H - S ' e te btengen. De moetene f j e doot ha«

(.o

^ riTmenSshetontdekken

^t^fkendeam geen a^ets

van de 8 P. tel:e "è, ^„gets) wordt ge-

meet noodig, ^^BeU«. Het

»peeld door B«bat.

meisje waai het om ga« r w

Chandler. / ;

MOTHERS BOY

-28

^SQEBED.

HOEDEB

DE ZANOER IS BIJK QEWOBDEN

iiMWuiiiiiiiiii' lialmiir T^"^-"—^»K^.

ZJft/i '/erAaa/ wr c/e/i tijd toen de Czaar nog over Rusland heerschte

door RICHARD H. SAVAGE

„Ik zal weldra de eer hebben, u mijn

compliment te komen maken in onze

groote stad," zei kolonel Petroft, ter-

wijl hij zijn kostbare overjas over zijn

arm nam, zijn sabel omgespte en met

deftige bevalligheid mevrouw de hand

kuste.

Er werd geluid voor het vertrek. Ik

bood de bekoorlijke mevrouw Dick mijn

arm aan, en Petroff, met luidklinkende

sporen en sabel, vergezelde ons tot aan

den trein. Een schielijk vaarwel, en

wij gingen voort, terwijl de verliefde

Rus ons nog achterna riep:

„Ik zal het Hotel de 1'Europe met

vergeten 1" ., .

„Hó-el de l'Europe — en ik logeer

bij mijn bloedverwant, Constaritine

Weletsky, Engelsche Kade No. 5, gij

kleine bedriegster," lachte ik, terwijl ik

Hélène bij de hand vatte. Ik was zoo

blij, dat wij dien vasthoudenden kolonel

kwijt waren.

^Gij — gij staat in betrekking tot

de groote familie der Weletsky's ?" zei

mijn reisgenoote peinzend terwijl zij

oogenschijnlijk mijn vrijheid niet eens

opmerkte.

„Zeker, door het huwelijk van mijn

dochter."

„Dat kan misschien te pas komen,

sprak mevrouw Gaines, in haar eerste

verrassing; doch spoedig bedacht zij

zich en riep: „Hoe heerlijk dat wy

dien naren ouden Rus kwijt- zijn —gij

en ik." Dit werd op zulk een verge-

noegden toon gezegd, dat ik het oogen-

blik zegende, dat wij elkander ontmoet

hadden en fluisterde:

„Het is toch maar goed, dat Dick

vooruitgegaan was en u zonder pas

achterliet;"

„Still" riep zij, „daar komt de con-

ducteur." Waarschuwend legde zij haar

vinger op mijn lippen, en samen keken

wij door het raampje naar buiten, toen

de man onze kaartjes kwam contro-

leeren.

Wij vlogen nu snel vooruit en de

flikkerende lichtjes dansten vroolijk,

wanneer wij de kleine dorpjes voorbij-

reden.

In een paar uur zouden wij te Wilna

zijn, waar Dick Gaines ons wachtte. Ik

lag mijn reisgezellin aan; het zachte

lamplicht yiel op haar en deed haar

nog schooner schijnen dan anders. Het

speet mij bijna, dat Dick niet te

St.-Petersburg was. Uit de andere

wagens kwam een geraas en gerommel;

de spraakzame Moscovitische reisge-

nooten hadden dolle pret.

Ik werd stil en somber. Doch Hélène

wendde zich tot mij en zei: „Sedert ik

u ontmoet heb, heb ik belang in u

gesteld, mijn vriendelijke cavalier. Ver-

tel mij alles omtrent uzelf en uw familie.

Ik zal het Dick oververtellen, want ik

weet, dat hij er belang in zal stellen."

„Koml" zei ik, „uw geschiedenis is

veel belangrijker."

„Misschien wel," antwoordde zij, even

zuchtend; „mäar eerst de uwe, dan de

mijne; wij hebben tijd genoeg. Toel"

Dit laatste, met een pruilend gezichtje

als van een verwend kind, haalde mij

over, en ik gaf haar een algemeen

overzicht van mijn geschiedenis, sedert

ik vóór twintig jaar Dick verlaten had

om naar Egyptfe te gaan. Zij scheen

veel belang te stellen in mijn familie-

zaken; ik verklaarde haar mijn ver-

wantschap met de Weletsky's en ver-

telde haar, op haar dringende vragen,

allerlei kleinigheden uit mijn privd leven.

Zoo ging de tijd voorbij. „En thans,

nu de geheime geschiedenis der familie

Lenox ten einde is," schertste ik, „wees

nu zoo goed mij de archieven van het

„Huis van Gaines" mee te deelen."

Tot mijn verbazing . antwoordde zij,

dat zij daar weinig van wist.

„Dick en ik zijn zoolang in Europa

geweest," mompelde zij.

„Doch Mamie, zijn zuster, daar zult

gij toch wel iets van weten," zei ik.

„Zij was in '68 zulk een beroemde

schoonheid te West-Point."

„O ja, Mamie," antwoordde zij;

„Mamie is getrouwd, o, al jaren ge-

leden, zij woont in Mexico."

„Hoe heette haar man?" vroeg uk.

„Smith — geloof ik," zei zij en

schielijk van onderwerp veranderende,

vervolgde zij: „Weet gij wel, dat Dick

zooveel over u spreekt ? Die goede, oude

Arthur, zegt hij gewoonlijk, zijn zwarten

knevel opstrijkend."

„Zijn zwarten knevel ??" vroeg ik.„En

toen Richard te West-Point was, was

hij blond." , .

„Juist," antwoordde zij, een weimg

verlegen. Toen vervolgde zij fluisterend:

„Dick is later grijs geworden en is be-

gonnen zijn haar te verven."

-29-

En lachend voegde zij er bij: „Het

uwe is nog donker genoeg 1 Gij behoeft

Dicks voorbeeld nog niet te volgen.

Wat hebt gij zacht haar," en zij streel-

de mij als een speelziek kind het hoofd.

Haar onschuldig complimentje betoo-

verde mij. „Wat is die Dick een geluk;

kige vent, dat hij u getrouwd heeft 1'

riep ik. „Hoe was uw naam, voor-

dat gij Gaines in den waan bracht, dat

hij in den hemel was, inplaats van op


oren Vanderbilt—Astor," lachte ik, en

hielp haar bij haar toilet.

„Gauwl Ik verlang zoo naar Dick,"

fluisterde zij.

Tusscben een aantal van onze mede-

reizigers door, spoedden wij ons naar

den ingang van ons hotel, terwijl de

Russische koude wind, scherp als een

mes, ons voortdreef. Aan mijn zijde

voortstappend, scheen de tred van me-

vrouw Gaines lichter te worden, zooals

ik dacht, omdat zij dichter bij haarman

kwam. En wonderlijk, deze gedachte

verdreef mijn vroolijkheid en deed mij

langzamer loftpen.

De vestibule van het Hotel de Wilna

was een zee van licht; verscheidene

dvorniks en portiers in prachtige livrei

stonden bij de geopende deuren de rei-

zigers der eerste • klasse van den trein

op te wachten, die gewoonlijk hun op-

onthoud van twee uren onder dit gast-

vrije dak doorbrengen, want in Rus-

land heeft niemand haast.

Toen wij aan den ingang waren, keek

Hélène nieuwsgierig rond, alsof zij

iemand zocht.

„Zeker haar man," dacht ik.

Een oogenblik later stapte een man

met een jas en hoed, zooals de middel-

klasse in Rusland draagt, door het ge-

drang op haar toe, doch scheen te aar-

zelen toen hij mij zag; hij keek mij

achterdochtig aan, mompelde iets in het

Russisch en keerde zich om, alsof hij

wilde heengaan. Doch tevens zag ik,

dat hij de dame naast mij heimelijk een

papier in de hand stopte, die zij waar-

schijnlijk had uitgestoken om het aan

te nemen.

„Een boodschap van Dick ?" vroeg ik.

„Verstaat gij dan Russisch?"

„Een paar woorden," fluisterde zij,

sghielijk het stukje papier bekijkend.

Het volgende oogenblik rilde zij, alsof zij

koorts had, misschien door den kouden

nachtwind, misschien ook door een in-

wendige ontroering.

„Is het een slechte tijding ?" vroeg ik.

„Ja, van Dick," hijgde zij, terwijl haar

tanden klapperden. „Breng mij naar het

hotel, spoedig! Hier is het zoo koud,

om te bevriezen." Verwonderd voldeed

ik aan haar verzoek. Binnen stond een

groote porseleinen kachel, die een heer-

lijke warmte gaf. Hier wilde ik baar

een plaats zoeken, doch de huivering

was alweer voorbij, voordat zij in de

warmte gekomen was. Zij ging opeens

naar het kantoortje van het hotel en be-

zorgde mij een nieuwe verrassing. Als

terloops en zoo luid, dat iedereen haar

duidelijk kon verstaan, vroeg zij of er

geen brieven voor mevrouw Arthur

l.enox waren, en op een ontkennend

Morgen Is mUn vértottbté

Jarifl . .

MJJN PIEPA

antwoord, bestelde zij dadelijk: „Kamers

boven, en souper voor twee personen."

Met een glimlach lispelde zij daarop

tot mij: „Dat zult ge wel goedvinden,

Arthur," en ging naar boven, terwijl ik

haar haastig volgde, om te vragen, hoe

mevrouw Dick Gaines te Wilna brieven

kon verwachten, die aan mijn vrouw ge-

adresseerd waren I

De oplettende nutttre d'hótel vloog

ons vooruit en wierp de deur van een

prachtigen salon open. In Rusland wor-

den alle Amerikanen voor rijk gehouden;

dus gaven zij ons het beste van het huis.

„Wat beveelt de Barin?" vroeg hij

en boog tot op den grond.

Den inval van mijn reisgenoote op-

vattend, zei ik: „Een'souper, zoo goed

als gij het maar dadelijk kunt gereed-

maken.'' ' •

Hij bracht het menu en de wijnkaart,

en terwijl ik uitkoos, wierp mevrouw

Gaines haar shuba en hoedje op een

stpel.

Toen de bediende weg was, zei ik

een weinig boos tot mijne mooie sfinx:

„Waarom hebt gij in dit hotel om de

brieven voor mijn vrouw gevraagd?"

„Heb ik dat?" vroeg zij onzeker.

»Zij^ SU dat nu al vergeten?"

„Misschien deed ik het wel," ant-

woordde zij, zenuwachtig haar hand-

schoenen uittrekkende en ze op haar

kleedingstukken werpend. „Ik was zoo

verr?.st door de tijding, die de man, een

ondergeschikte van Dick, mij bracht,

dat ik niet recht wist wat ik deed."

„Slechte tijding van uw man?" vroeg

ik met eenige ontsteltenis, want de her-

innering aan mijn vroegeren kamerge-

noot leefde na twintig jaren nog voort

in mijn hart.

„Stil! niet zoo hard! Qtj draagt hier

dien titel," fluisterde zij waarschuwend.

„Kom dichter bij." Schielijk en zenuw-

achtig zei zij: „Het is verschrikke-

lijk! — verschrikkelijk! — verschrikke-

lijk!"

„Wat is verschrikkelijk," vroeg ik

fluisterend, vlak naast haar op de canapé

zittend; want er stonden tranen in de

bruine oogen, die er doorheen glin-

sterden.

„Hij — hij is — naar St.-Peters-

bufgl" snikte zij. „Hij is er gisteren

heengegaan voor zaken. Nu ben ik hier

alleen. Wat zal ik beginnen, Arthur;

mijn hemel, wat zal ik beginnen?" En

de tranen stroomden haar over de

wangen.

„Laat my u bijstaan met mijn onder-

vinding als man van de wereld!" flui-

sterde ik vol geestdrift.

Met een snik en een „Wat zijt ge

- 30

toch goed, Arthur!" rustte haar klop-

pend hart tegen het mijne; haar geurige

haren hingen over mijn schouder en

zij snikte luid.

„Houd op! Houd op!" fluisterde ik

wanhopig. „Wat zal de kellner wel den-

ken?" Want zenuwen bij vrouwen, hoe

hef ook, brengen mij altijd in de war.

„Ik kan het niet helpen," fluisterde

zij; „ik moest — o, Arthur, wat zijt

gij goed! Als gij heengaat, heb ik geen

pas. Mijn bagage te St.-Petersburg aan-

gehouden — ik zal ondervraagd, mis-

schien gearresteerd worden — en gij —

gij — misschien verdenken zij u ook

wel. Gij hebt gehoord wat Petroff zei

van valsche passen. Waar heeft mijn

dwaasheid ons heengevoerd! Die af-

schuwelijke couranten. — Dick zal het

hooren!"

Een huivering overviel haar, en mü

tevens; als het in de couranten kwam,

zou mi/n vrouw het ook vernemen.

„Wat — moet ik doen?" vroeg zij

bevend.

„Doen!" riep ik, een plotseüngen in-

val volgend, „doenl Wel, gij gaat met

mij naar St.-Petersburg om Dick op

te zoekenI"

„Och, jal" antwoordde zij. „Hoe dom,

dat ik daar niet eer aan gedacht heb!

Ik heb een kaartje! O, wat zijt ge goed

en verstandig en nobel, Arthur!" Met

een zucht van verlichting het zij, als

een vermoeid duifje, haar hoofd aan

mijn borst rusten, terwijl ik in een

krankzinnige verrukking mijn arm om

haar middel sloeg.

„Komaan vrouwtje!" riep ik bemoe-

gend, niet dat zij zoo klein was, maar

toen ik onder don Carlos diende, had

ik van de Carlisten hun voorliefde voor

verkleinwoordjes voor het schoone ge-

slacht overgenomen. „Houd u goed —

snik niet zoo! De kellner zal dadelijk

de thee brengen."

Zoo getroost, knapte mevrouw Dick

wat op, zag mijn arm om haar middel,

bloosde diep, sprong op en riep vroolijk:

„Is ons plan niet aardig? Over twintig

uur zijn wij in St.-Petersburg. Gij

brengt mij naar het Hotel de l'Europe,

spoort Dick op, vertelt hem onze avon-

turen, en dan zullen wij pleizier hebben!

O, gij zijt een genie — een goede geest!"

En het lieve kind begon van pret te

dansen, toen de kellner een souper bin-

nenbracht, Lucullus waardig, waarop zij

een oogenblik later aanviel met een

kinderlijken eetlust, die mij verheugde;

want ik zag er uit, hoe haar geloof in

mijn wereldkennis haar vol vertrouwen

den afloop van ons avontuur tegemoet

deed zien.

•In, vertol lu>m hoc oud Ji-

prt'cU's bttiit!

gggjgg-ggsg

Het Geheim van

den Haargroei

Een openbaring door

wetenschappelijk onderzoek

Over het algemeen bevat de menschelijke

hoofdhuid 75000 haren, die per dag ongre-

veer 0,2 mM. groeien. Ieder inensch brengt

dus dagelijks 15 M. haar voort. Dit natuur-

wonder verschaft ons niet alleen het schoon-

ste sieraad, maar ook een zeer waardevolle

bescherming voor het hoofd. In normale

gevallen blijft deze enorme groeikracht tot

op hoogen leeftijd behouden.

Wanneer die groei met het 16e jaar be-

gint te verminderen, zooals tegenwoordig

bijna regel is, dan is dit onnatuurhjk. De

verminderde haargroei wordt meestal na het

20e jaar eerst bemerkt. De oorspronkelijk

volle haartooi van de bakvisch is dunner

geworden en de schedelhuid van den jongen

man begint zichtbaar te worden. Wanneer

dan niet het juiste middel wordt toegepast,

ontkomt men niet aan kaalhoofdigheid. On-

gelooflijk veel wordt in dit opzicht gezondigd

uit onwetendheid. De grootste vijanden van

uw haartooi zijn de onzinnig samengestelde

middelen die men gebruikt. Opwekking van

den celgroei moet volgens Prof. Fnedenthal

het A. en Z. van alle haargroeimiddelen zyn

en hij bewijst, dat de door Dr. Weidner met

IS EEN MELKDIÈET

VOOR DE HUIDI

Mevrouw I

Neemt U eens deze proef: maak

een stukje watten nat in Lait

INNOXA en wasch daarmede Uw

gezicht. U zult verbaasd zijn over

hetgeen dit watje van Uw ge-

zicht afhaalt. ,,,,,. ..

Indien U deze behandeling — die

zoo eenvoudig en goedkoop is —

lederen ochtend en avond her-

haalt, zult U spoedig kunnen con-

stateeren:

10 dat Lait INNOXA de huid doet

uitrusten;

2S - dat hij de poriën volkomen

reinigt — beter dan zeep — en

de huid nooit irriteert;

30 dat hü de huid vrij laat ademen;

40 dat hy — dank zij eenige be-

standdeelen, welke hij bevat —

de huid voedt, ze zacht, stevig

en gezond maakt en werkelijk

een melkdiëet voor haar is.

Een gezonde huid is het eenig-

ste geheim van eene mooie teint.

Poeders en fards maskeeren de

gebreken van een vermoeide en

uitgedroogde huid niet voldoen-

de; integendeel, doen deze dik-

wijls nog sterker uitkomen.

Dezelme poeder en fard maken

een zachte huid nog mooier en

f [even glans aan een mooie ge-

aatskleur.

Zendt 50 cents postzegels met deze

advertentie aan France'Import,

Rijnstraat 5, den Haag, ter ver-

krijging van een monsterdooye.

Silvikrin ingeslagen weg de eenige is, die

hiermede rekening houdt.

Het bijgeloof, dat een uitgeputte haarwortel

dood is, bleek in den loop der jaren door

Dr. Weidner's vinding onwaar, daar na ge-

bruik van Silvikrin op kale plekken weer

nieuw haar groeide. Zeker een troost voor

hen, die door haaruitval en slechten haar-

groei geplaagd worden. Van veel gewicht

is de weg, dien dr. Weidner aanwijst, hoe

het haar op natuurlijke wijze te verzorgen

en groei-aanzetting en schoonheid van het

haar te verkrijgen is.

Aanzetting van den celgroei, bestrijding

van de vergrooting der vetklieren en ophef-

fing van de verhoorning der schedelhuid

vormen het middelpunt van zijn overwegin-

gen. Dr. Weidner nam als grondstof men-

schenhaar, dat hii volgens een door patenten

beschermd procédé behandelde en dan plaat-

selijk, d.w.z. op de haararme plekken der

schedelhuid, liet inwerken.

Daar steeds meerdere oorzaken haaruit-

val doen ontstaan, schaadden de tot nu toe

toegepaste middelen meer dan ze baatten;

de bestrijding der eene oorzaak verergerde

de andere en bijna steeds bleef voortdurende

haararmoede als eindresultaat over. Dr. Weid-

ner's vinding nam de onzekerheid op stellige

wijze weg. , . .., . ..

Wie meer omtrent deze belangrijke vinding

wenscht te weten, vrage toezending van het

zeer leerrijke boekje: „Ons Hoofdhaar .

Het procédé voor de vervaardiging van

Silvikrin uit menschenhaar is in alle landen

Eo^y Cr e


lfc==

JUSHNYs KOZAKKENKOOR

de leider MUZIEK VAN N. GOGOTSKY

„Der Blaue

DUITSCHE WOORDEN VAN A. KAPLAN

JUSHNY,

Vogel"

Tempodï ïmbrcizu.

(OPVOERINGSRECHTEN STRENG VOORBEHOUDEN)

Tort ihr dmi.keJenCre..füiifrr. Je!

i ^rri i

m ÉaBig

W€n..det eucbzuröonne Mn

Awfre-.wllh , _ .Ie ■fro.._héft

ULUJ

i

^

g i ir |. i É

mm

- _ _ Mes . * * 5t •


M j Vnï'TH 1 1 i M g fii Ti

»StrajiseM br*«/. $e«d wie da5

^^ m

m

^m

/

«

Oroldénitrahltdie Kir.cheH.Jcttb.bel i^dfi.

^^B

pel Atcïder Hö.. .he zu, tuifi her

¥=W- m

DE M?cPSF? RTl;ir]D: GRAMOPHONE-TITOII!

DE „HIS MASTER'S VOICE" KO F F E R G R A M O P H Q M F

In zwarte uitvoering met nikkelen

monteering f90.—

WAARBORGT U DUURZAAMHEID EN FRAAIEN KLANK f

In blauwe, roode, grijze of groene

uitvoering met

nikkelen monteering f 100.—

FRANCO DOOR NEDERLAND BIJ:

N.V. WILLEM SPßENGER'S GRAMOPHONB-HANDêL

Hoofdm.s^Uni PASSAGE 46. FiUalen: L.v. MEERDERVOORT 60a en 4M, DEN HAAO

SpeCIHe« ü. „HIS MASTER'S VO.CE" TROPEN^RAMOPHONES. ^&S^S

Hed«c(ic en Administratie: Oalgewater 22, Lelden. Tel. 7fi0

j jij ^^^^^ß f 'IP—

'i fin MI 1 tri i

In fijn rood leder met

zwaar vergulde monteering f125.—

VertchUnt wekelUks ~ Pr^s p«r kii

■ ■' . ■ , . ■•«'■■ ,

More magazines by this user
Similar magazines