ambacht - PersPagina

flanderijn over markt en maatschappij
voorjaar 2012
ambacht
6 het gildesysteem
in de hollandse steden
tussen 1300 en 1872
Fossiel uit een autocratische tijd.
10 flanderijn sr. &
flanderijn jr.
Zo vader, zo zoon.
14 de terugkeer van
beroepseer
De vaardigheid, de kunde, dat is
een heel belangrijk onderdeel van een
ambacht: je werk goed doen.
2 0 Bekwaam met
je handen
Boris van der Ham: ”Het gaat om de
bekroning van uitzonderlijk goed
werk, dat als zodanig door vakgenoten
wordt onderkend.”

INhOUD
4
Nice carrots.
Column van
Ron Blaauw.
3
5
12
13
26
Het gildesysteem
in de Hollandse
steden tussen 1300
en 1872.
6
FOssIEl UIt
EEN
aUtOcratIschE
tIJD
VOOrwOOrD
FEItEN
GOED rEcht
mIJN&DIJN
DE kNEEpJEs VaN hEt Vak:
16 x FlaNDErIJN
Oude,
ambachtelijke
waarden als
beroepstrots
en maatschappelijkeverantwoordelijkheid
zijn in veel
beroepsgroepen
ondergesneeuwd
geraakt, zegt
advocate
Erica Schruer.
10 HaNS FlaNdERIjN
IS dE zOON vaN
aRIj FlaNdERIjN.
zIt dE lIEFdE vOOR HEt
vak IN dE gENEN?
24
Manager portret
Igor Penders.
14
17
DE tErUGkEEr VaN
bErOEpsEEr
als deurwaarder ben je nooit uitgeleerd.
ton jongbloed over opleiding en de praktijk.
illustratie: Nico de Boer, Scherpwerk.nl

JUIST, met een oplage van 16.500 exemplaren, is een uitgave van
incasso-en gerechtsdeurwaardersorganisatie Flanderijn
088 - 209 24 44, rotterdam@flanderijn.nl, www.flanderijn.nl
Eindredactie: Michel van Leeuwen
Concept en redactie: Creative Venue, communicatieadvies en PR
Ontwerp, productie en 3D illustratie’s: Nico de Boer, Scherpwerk.nl
Fotografie: Patrick Nagtegaal, RomanArt.nl
Drukwerk: Opmeer Drukkerij bv
Reacties kunt u sturen naar: juist@flanderijn.nl
Eind vorig jaar
diende het tweede
kamerlid Boris van
der Ham van d66
met collega jack
Biskop (Cda) een
motie in waarin hij
pleitte om de
meestertitel voor
excellente
ambachtslieden
opnieuw in te
voeren.
20
bEkwaam mEt
JE haNDEN
23
Saamhorigheid
door sport
VOOrwOOrD
verstand van zaken Het begrip ambacht is nogal aan
inflatie onderhevig, las ik laatst. In vroeger tijd was die
term gereserveerd voor nogal archaïsche activiteiten zoals
het matten van stoelen, het gutsen van klompen en het
spinnen van wol. Maar tegenwoordig is ’ambachtelijk
vervaardigd’ een predicaat dat op van alles en nog wat
kan staan, van aardbeienjam tot fleece jacks en van
afwasborstels tot bakfietsen.
als je naar de herkomst van het woord kijkt dan kan dat
overigens wel. Het latijnse ’ambactus’ is afgeleid van het
gallische woord ’ombio’, dat zoiets betekende als ’het
dienen van de vorst’. dus ja, als je de hedendaagse klant
als koning beschouwt, dan is iedereen die iets op de markt
brengt en daarmee de consument dient een ambachtsman.
toch zullen de meeste mensen bij het woord ambachtelijk
denken aan ’met de hand gemaakt’ of ’met liefde bereid’ of
toch tenminste ’voortgebracht door iemand met verstand
van zaken’. die laatste uitleg spreekt mij persoonlijk het
meeste aan. zij ligt het dichtst bij wat ik zie als een van de
sterke troeven van Flanderijn, namelijk dat we weten waar
we over praten en dat we verstandig handelen vanuit die
wetenschap.
In deze jUISt vertellen gerechtsdeurwaarders van al
onze kantoren wat zij beschouwen als het specifieke
’ambachtelijke’ van hun vak. Het is een kaledoskopisch
beeld waar niettemin toch een soort van gemene deler
uit naar voren komt: goed incasseren is een zaak van
grondige voorbereiding, het goed gefundeerd kiezen
voor een bepaalde aanpak en tot slot een flinke dosis
inlevingsvermogen om ’collateral damage’ zoveel mogelijk
te vermijden. dat laatste kan ook anders, zoals ook wij
helaas maar al te vaak zien in de incassopraktijk.
verstand van zaken, liefde voor het vak en doordrongen
zijn dat je zelden met grote stappen snel thuis bent: dat is
voor mij de essentie van ambachtelijkheid. Ik ben blij dat
ik die elementen in mijn organisatie dagelijks terug zie –
en naar ik hoop worden die door onze opdrachtgevers ook
herkend.
Ik wens u veel leesplezier.
Tom van Eck,
directievoorzitter Flanderijn

c
o lu
m n
Daar sta je dan, naar eigen gevoel veel te vroeg, op een
biologische boerenmarkt in San Francisco. Je kijkt om je heen
en je ziet honderden verkopers. Het valt je op dat ze allemaal,
bijna allemaal, een enkel product verkopen. Ze hebben zich
gespecialiseerd in bonen, komkommers, tomaten, aardbeien,
paddenstoelen, vis, vlees en ga zo maar door.
Ze doen wat Amerikanen goed kunnen: stralen alsof het de
laatste dag van hun leven is, super beleefd en met een
eeuwige ’thank you’. Je krijgt het gevoel of het allemaal
schijn is, het kan toch niet waar zijn dat de blijheid oprecht
is? Als Noord-Hollander ben ik vrij nuchter opgegroeid.
Je kent het wel, doe maar normaal dan doe je gek genoeg.
Je anders voordoen dan je bent werkt bij mij meer als een
stoorzender dan dat ik er blij van wordt. Maar dan, uit het
niets zonder dat je er erg in hebt, sta je oog in oog met de
wortelboer van de markt. Een ietwat klein mannetje, roze
gloeiende wangen met daaronder een vriendelijke glimlach
en dat alles gecomplementeerd met twinkelende ogen.
Deze man trok me als een magneet naar hem toe. Alsof ik
een gesprek met hem aan moest knopen. ’Nice carrots’ komt
er voorzichtig uit mijn mond. Tja, wat moet je anders tegen
een wortelboer zeggen. Hij blijft vriendelijk glimlachen. Ik kijk
nog eens naar zijn wortelen. Het is geen eenheidswortel, er
liggen zeker zes verschillende wortels. Gele, paarse, witte,
oranje, dikke, dunne, bospeen en ga zo maar door.
Dan begint meneer Wortel te praten. ”Are you Dutch?” is zijn
vraag aan mij. Ik beantwoord bevestigend en hij begint met
zoveel passie te vertellen over de cultivatie van de wortel
door de Hollanders. Over hoe hij geïnspireerd is door de
oerwortel, kleurslagen, rassen, smaken, textuur en vooral hoe
mooi het is om elk jaar weer te mogen zaaien en te zien
groeien. Ik knik, kijk hem aan, voel zijn passie voor alles wat
hij doet tot in mijn wortels. Hij creëert, vindt uit, is boer,
vakman en weet precies wat hem in het leven boeit en waar
het voor hem over gaat. De brug tussen ons is geslagen.
We praten zolang het kan, de drukte neemt alsmaar toe en op
gegeven moment schudden we elkaar de hand.
Soms denk ik nog aan mijn ontmoeting met de wortelboer en
de energie die ik op dat moment kreeg. Het besef waar het in
je werk om draait, het ambacht dat je uitdraagt. Het begrijpen
van je vak. Het ambacht van het koken is een ambacht dat ik
graag doorgeef. Aan de leerlingen die bij ons stage lopen.
De verdieping met mijn team om het beste uit je vak te halen.
Te genieten van kunde en het begrijpen waarom je doet wat
je moet doen. Koken!
Ron Blaauw ★★, Beste Restaurateur/Ondernemer van
Gault Millau en SVH-meesterkok, de hoogste onderscheiding
voor een chef-kok.
NIcE
carrOts
ron

Flanderijn neemt Fries
gerechtsdeurwaarderskantoor
VNR-NGC over
In december 2011 heeft Flanderijn alle
activa overgenomen van deurwaarderskantoor
VNR-NGC in het Friese
Buitenpost. Door de overname ontstaat
een nieuwe grote speler op de Noord-
Nederlandse incassomarkt. VNR-NGC
zal geïntegreerd worden in Flanderijn
en van den Borg in Heerenveen, waardoor
het kantoor groeit van vijftien
naar veertig medewerkers.
De overname vloeit voort uit de recente
pensionering van gerechtsdeurwaarder
Bertus Venema, die samen met Roelof
Jan Rinsma eigenaar was van VNR-
NGC. Aangezien aan elk deurwaarderskantoor
tenminste één beëdigd
gerechtsdeurwaarder verbonden moet
zijn, was VNR-NGC al langere tijd op
zoek naar een partij die het kantoor
wilde voortzetten. Die partij is gevonden
in Flanderijn en van den Borg.
Gerechtsdeurwaarder Marco van den
Borg is inmiddels waarnemend-
gerechts deurwaarder op het kantoor in
Buitenpost en zal de komende maanden
werken aan de integratie van beide
kantoren in Heerenveen. Medewerkers
bij VNR-NGC zullen te zijner tijd
meeverhuizen.
Rabobank
Wielerzesdaagse
Een jaarlijks terugkerend evenement
voor Flanderijn is de Rabobank
Wielerzesdaagse in Ahoy Rotterdam.
De 30e editie van de Zesdaagse is
wederom een groot succes geworden.
Maar liefst 30.000 wielerfans wisten de
weg naar Ahoy te vinden. Gedurende
de zesdaagse heeft Flanderijn zo’n 120
relaties mogen ontvangen. Flanderijn
sponsort de laatste jaren twee
wielerteams tijdens het evenement.
Voor deze editie van de Zesdaagse
werden de teams gevormd door Danny
Stam/Youri Havik en Leif Lampater/
Leon van Bon.
Ondanks de voorsprong in de laatste
koppelkoers werden Stam en Havik
derde. Lampater en Bon eindigden
zesde. Voor Stam, die de zesdaagse
zestien keer heeft gewonnen, was het
de laatste keer. Hij nam afscheid en
gaat zich richten op het ploegleiderschap.
Graydon beoordeelt
Flanderijn als financieel
gezond
Van de 2 miljoen bedrijven zijn er in
totaal ruim 60.000 bedrijven die aan
de strenge criteria voldoen: dit is
slechts 3% van het totale Nederlandse
bedrijfsleven. Met het ’Financieel
Gezond’ certificaat laten bedrijven zien
dat ze tot de top van financieel
gezonde bedrijven behoren.
In december 2011 heeft ook Flanderijn
dit certificaat mogen ontvangen en
mag zich dus rekenen tot de financieel
gezondste bedrijven van Nederland.
Nieuwbouw bij hoofdkantoor
in Rotterdam
In mei wordt gestart met de bouw van
1.000 m 2 kantoorruimte op de hoek
Ochterveltstraat/’s-Gravendijkwal te
Rotterdam. Deze kantoorruimte komt
naast het bestaande pand aan de
’s-Gravendijkwal en wordt door het
bestaande trappenhuis aan elkaar
FEItEN
verbonden. De nieuwbouw zal bestaan
uit vier etages en rust op een stalen
constructie. Omdat de werkzaamheden
op kantoor gewoon doorgaan tijdens de
bouw, wordt er een bouwmethode
toegepast die de overlast zoveel
mogelijk beperkt. In verband met de
bouwwerkzaamheden zijn het callcenter
van Flanderijn en Flanderijn
Trainingen tijdelijk gehuisvest aan de
Westersingel 87 te Rotterdam.
De nieuwbouw heeft tot gevolg dat het
parkeerdek bij ons kantoor aan de
’s-Gravendijkwal 134 in de periode
juni-september 2012 niet gebruikt kan
worden. De dichtstbijzijnde parkeermogelijkheid
is de Museumparkgarage
tegenover het Nederlands Architectuur
Instituut.
Flanderijn Utrechtse
Heuvelrugtocht
Na het succes van vorig jaar, waarbij
ruim 750 deelnemers van start gingen,
vindt op 29 april de tweede editie van
de Flanderijn Utrechtse Heuvelrugtocht
plaats. Deze mooie fietstocht over autoluwe
wegen, wordt samen met de
Driebergse Toerclub georganiseerd.
Er zijn routes uitgezet van 30, 75, 100
en 140 km. Het vertrekpunt is Sportpark
'de Woerd', De Woerd 5 in
Driebergen. Voor meer informatie en
voor inschrijven, kunt u terecht op
flanderijn.nl/heuvelrugtocht

FOssIEl UIt EEN
aUtOcratIschE
tIJD
Het schuttersgilde door Jacob Delff

Op 9 oktober 1798 wordt namens het
Uitvoerend Bewind van de Bataafse
Republiek een plakkaat op de poort van
het Goudse stadhuis geprikt. Ingevolge
artikel 53 van de Staatsregeling worden
alle gilden per direct ontbonden. De
begrippen liberté, egalité en fraternité
verhouden zich nu eenmaal niet al te
best met het monopolieprincipe van de
gilden.
Onverbiddelijk onthooft het revolutionaire
sabreerzwaard de gilden met één
zwierige slag. Met deze ongenadige
excommunicatie komt een eind aan een
eeuwenlange gildetraditie. De gevolgen
zijn rampzalig. De Goudse Courant
noteert op 27 september 1863 mistroostig
dat ’onze fabrieken kwijnden
ten gevolge van het verbodsstelsel, pottenbakkerijen
werden afgebroken, en in
de stad kon men op geen haven, gracht
of straat komen, waar men niet treurig
aangedaan werd door de puinhopen
van afgebroken huizen’.
Net als Dordrecht, Haarlem en Leiden is
Gouda representatief voor de ontwikkeling
van de ambachtsgilden en de
receptie daarvan in de moderne samenleving.
Vanaf het jaar 1100 ontstaan
samenwerkingsverbanden van kooplieden
die buiten het feodale stelsel
tussen leenheer en leenman blijven.
Deze samenwerkingsverbanden ontwikkelen
zich tot ’gilden’ die, met toestemming
van het plaatselijke stadsbestuur,
beroepsgenoten verenigen om hun
Het gildesysteem in
de Hollandse steden
tussen 1300 en 1872
Harry Veenendaal studeerde Privaat- en
Internationaal recht In Utrecht en deed daarnaast
Geschiedenis der Internationale Betrekkingen.
economische belangen te behartigen.
Over de vroege gilden is weinig bekend.
Afspraken tussen gildegenoten werden
ofwel in een boom gekerfd, of, en
dat is waarschijnlijker, de bronnen zijn
domweg verloren gegaan. Formele op
schrift gestelde statuten worden pas
veel later opgesteld. In Gouda is de
eerste nevelige gildevermelding een
verwijzing uit 1315 naar het Vollersgilde.
In de loop van de veertiende eeuw komt
de ontwikkeling van de gilden in de
meeste Hollandse steden goed op gang.
Veel later dan in Vlaanderen, waar in
de 12e eeuw al steden met grote gilden
ontstaan. Delft krijgt in 1487 het bierbrouwersgilde
en in Haarlem vestigt
zich in 1407 het kramersgilde. Het
aantal actieve gilden in Gouda varieert
in de loop van de tijd. In de zeventiende
eeuw, op het hoogtepunt van de handel
en nijverheid, bestaan 55 ambachtsgilden.
De beroepsgroepen variëren
tussen het Goudse pijpenmakersgilde,
de Amsterdamse en Leidse schuitenvoordersgilden,
het glazenmakersgilde,
het grootschippersgilde, het kleermakersgilde,
knoopmakersgilde, kuipersgilde,
manden- en bezemmakersgilde,
schrijnwerkersgilde, smidsgilde, spekslagersgilde,
zak- en tufdragersgilde en
het voerlieden- en slepersgilde.
Deze gilden worden bestuurd door een
statutair gekozen ’deken’, ’ouderman’
of ’waardijn’. Binnen de gilden geldt een
strikte hiërarchie van deken-meesterknecht-leerling.
Nouveau riche
Het bestuur huist doorgaans in het
zogenaamde gildehuis. De rijkdom,
economische macht, status en politieke
invloed van de gilden wordt getoond
door de gildehuizen. Het zijn exuberant
uitgedoste ’sociëteiten’ waar niet alleen
de alledaagse zakelijke beslommeringen
van het gilde worden geregeld.
Ook de feestelijkheden vinden hier
plaats. De plek van het gildehuis wordt
zorgvuldig uitgekozen. Bij voorkeur aan
de markt, het centrum van de macht.
Middeleeuwse voorbeelden zijn de
wereldberoemde Vlaamse gilde huizen
aan de Grote Markt in Brussel en Antwerpen
of aan de Graslei in Gent met
hun typerende laatgotische bouw.
De gilden vormen met hun vermogen
in zekere zin de nouveau riche. En dat
wordt getoond. Om die reden is het
opmerkelijk dat in Noord-Nederland
nauwelijks gildehuizen zijn gebouwd
die vergelijkbaar zijn met de Vlaamse
optrekjes. Een van de weinige bewaarde
gildehuizen staat in Utrecht: het eenvoudige
St. Eloyen Gasthuis uit 1440
waarin tot op de dag van vandaag het
Smedengilde zetelt.
In Gouda zijn helemaal geen gildehuizen
gebouwd. In plaats daarvan
onderhouden de Goudse gilden een
altaar voor hun schutspatroon in de St.
Janskerk. In dit altaar wordt niet alleen
het religieuze gildezilver bewaard, maar
tevens de gildestatuten, rentebrieven
en rekenboeken. Het gezelschaps-

gilden beHartigen
belangen van eigen
ambacHtslieden:
een vakbond
avant la lettre
leven vindt dan ook vooral plaats in de
kroegen op de Markt. De reden voor
het ontbreken van gildehuizen is dat de
Goudse magistratuur de gilden succesvol
weet te beteugelen in hun politieke
ambities. In Utrecht en Dordrecht lukt
het de gilden wel om enige politieke
invloed te bemachtigen, maar dat is
onvergelijkbaar met de macht van de
Vlaamse gilden.
Economische belangen
Primair zijn de gilden gericht op het
behartigen van de economische besognes
van de eigen ambachtslieden. Een
vakbond avant la lettre, zo gezegd. De
individuele rijkdom van de gildemeesters
wordt niet zozeer vergaard door
uitbreiding van de eigen werkplaatsen.
Integendeel, er heerst een ’ideaal van
kleinschaligheid’. Uitbreiding vindt
plaats door te investeren in ondernemingen
van medegildeleden. Op die
manier hebben gildeleden de kans een
eigen onderneming te voeren in plaats
van op te gaan in een groter geheel.
Voorwaarde is dat gilden volledig
monopolistisch zijn en zo het aanbod
van werkplaatsen op de vraag kunnen
reguleren. Vreemdelingen en niet-burgers
(poorters), worden niet toegelaten.
Producten van buiten de stad die concurreren
met het gilde, mogen alleen
via het gilde worden aangeboden. Het
zal geen verbazing wekken dat de prijs
daarmee aanzienlijk toeneemt vanwege
de gildetoeslagen.
Het lidmaatschap wordt tevens in
toenemende mate erfelijk. Gilden gaan
prat op de overdracht van traditionele
ambachtelijke technieken en
vaardig heden. Het gevolg is dat iedere
technologische verbetering als nieuw-
lichterij wordt beschouwd. Bovendien
worden in tijden van economische
recessie stringente protectionistische
maat regelen genomen om de eigen
handel en nijverheid te beschermen. Op
de lange termijn heeft dit desastreuze
gevolgen omdat geen enkele stad
autarkisch is en de gilden afhankelijk
zijn van de import van grondstoffen.
Gouda importeert bijvoorbeeld graan
uit Schoonhoven voor het kuitbier.
Sociale functie
Lange tijd vervullen de gilden een belangrijke
sociale functie bij gebreke aan
een collectief voorzieningenstelsel.
Moderne vakbonden zoals FNV en
CNV zouden jaloers zijn op het aantal
vakantiedagen dat veel gilden wisten te
realiseren. Gemiddeld genomen hadden
gildeleden tussen de 28 en 30 vakantiedagen
per jaar voor de belangrijkste
religieuze feesten. Daarnaast tussen
de 20 en 30 halve dagen voor minder
belangrijke feesten en nog een aantal
dagen dat gangbaar was binnen het
eigen ambacht.
De gilden zijn belast met het organiseren
van banketten, parades en andere
feestelijkheden ter ere van nieuw beedigde
meesters. Daarnaast wordt een
deel van de gildegelden besteed aan
liefdadigheid en aan het onderhouden
van de altaren van de patroonheilige in
de lokale kerk. Een belangrijk onderdeel
van de gildetaak is de zorg voor
de begrafenis wanneer nabestaanden
onbemiddeld zijn.
Veel gilden hanteren een vorm van verzekeringsstelsel.
In Gouda is in de gildebrief
van het kunstenaarsgilde opgenomen
dat een deel van de gilden baten
ten goede komen aan de ’scamele
gildebroeders’. In geval van een calamiteit
kan een gildelid rekenen op de
dekking van bepaalde beroepsrisico’s.
Bijvoorbeeld wanneer een handelaar
zijn koopwaar verliest uit overmacht
of roof, wordt hij geholpen om een
nieuwe start te maken. Ook krijgt de
zoon van een verarmde meester een
gratis opleiding. Gilden acteerden ook
als incassobureau. Als een debiteur uit
een andere stad weigert zijn rekening
te betalen, vordert het gilde de schuld
op ieder willekeurig inwoner uit die stad
namens de gildecrediteur.
Ambachtelijkheid
De werkplaatsen van de gildemeesters
zijn vaak uit efficiëntieoverwegingen bij
elkaar in de buurt gevestigd. Vandaar
NaDElEN VaN hEt GIlDEsystEEm
de nadelen van het gildesysteem gelden vooral voor niet-gildeleden. Het
monopolie leidt tot oneerlijke concurrentie en stagnatie in de technologische
vooruitgang. de lokale markt is volledig afgeschermd voor personen van
buiten de stad en dat leidt regelmatig tot een slechte prijs-prestatieverhouding
waarvan de consument de dupe is. in gouda wordt dat duidelijk als in
de zeventiende eeuw een invoerverbod van messen uit solingen van kracht
wordt. de duitse producten hoeven geen grond stoffen te importeren en
maken gebruik van moderne watermolens om de messen te slijpen. messen
uit solingen zijn daardoor goedkoper en kwalitatief beter dan de goudse
messen die worden geslepen met paardenmolens.

dat in veel steden het straatbeeld nog
herinnert aan de gildentijd. In Gouda
verwijzen de Kuiperstraat, Naaierstraat,
Messenmakersteeg en de Blekerssingel
naar de plaatselijke bedrijvigheid.
Door het erfbaar stellen van het gildelidmaatschap,
komen veel nieuwe kandidaten
uit eigen gelederen. Het gilde
verzorgt de opleiding. Meestal begint
dit al met een vorm van basisonderwijs.
De zonen gaan daarna in het gildetraject
verder. Een soort leer-werktraject.
Ze beginnen als leerling bij een andere
meester dan hun eigen vader.
Vanaf 1500 wordt het ’meesterstuk’
van groot belang. Dit is een proeve van
bekwaamheid. Zo moet de ijzersmid zijn
vaardigheid bewijzen met het maken
van een schotspijkersgat. De slotenmakersproef
bestaat uit het maken van
een ’dubbel kantoorslot’. De tinnegieters
moeten een schotel van drie pond
en een kan op een voet vervaardigen.
De messenmakersproef bestaat tenslotte
uit het slaan van een lemmet uit
een bundel staal. Wordt dit eindexamen
met goed gevolg afgelegd, dan wordt
de leerling aangesteld als knaap op
gezel. Pas als ze genoeg geld hebben
voor een eigen werkplaats, wordt de
meestertitel verleend.
Onder het motto ’hoe heurt het
eigenlijk’ stelden de gilden duidelijke
reglementen op waaraan de leden
zich dienden te houden. Het betreft
vereisten waaraan het product moet
voldoen, de prijs, kwaliteit, de traditionele
productiemethoden en natuurlijk
het aantal personen dat toestemming
krijgt om het beroep uit te oefenen. Dit
quotum betreft het aantal leerlingen
dat tot het leer-werktraject wordt toegelaten
alsook als het aantal gezellen
dat na aflevering van de meesterproef
toestemming krijgt om als zelfstandig
neringdoende werkzaam te zijn.
Bloei, faillissement en doorstart
De opstand van de Republiek in 1568
tegen Spanje heeft een majeure
invloed op de ontwikkeling van de
gilden gehad. In april 1573 besluiten
de Staten van Holland een verbod uit
te vaardigen op de rooms-katholieke
eredienst. De altaardiensten verdwijnen
hiermee voorgoed. Het stadsbestuur
ziet haar kans schoon en onteigent
in 1575 alle bezittingen van de gilden.
Veel ambachts gilden blijven echter
gewoon bestaan. Het enige verschil is
dat zij door dit sterke staaltje eenzijdige
bestuursmacht nog nadrukkelijker
onder de invloed van de stadsmagistratuur
staan. De ’gouden eeuw’ die in de
zeventiende eeuw volgt, leidt ook voor
de gilden tot een enorme bloeiperiode.
Aan het einde van de achttiende eeuw
roepen echter de patriotten samen met
een Napoleontisch leger de Bataafse
Republiek (1795 – 1801) uit.
De gilden zijn in hun optiek een bète
noire: een fossiel uit een autocratische
tijd. Dit leidt tot het gildeverbod van
9 oktober 1798.
Ook het besluit om aan de zelfstandige
positie van gemeenten, traditioneel
de bakermat van de gilden, een eind
te maken vormt een breekpunt voor
de gilden. De republikeinse heilstaat is
geen lang leven beschoren. Na in 1813
te zijn verslagen moet Napoleon zijn
zonden overdenken op het eiland Elba.
De periode, die bekend staat als de
’Restauratie’, valt en Nederland wordt
het ’Vorstendom der Nederlanden’
onder Koning Willem I. Maar het gildeverbod
blijft onverminderd van kracht.
Sterker nog, een zogenaamd coalitieverbod
wordt ingevoerd. Aan arbeiders
en patroons werd het stakingsrecht en
recht op vereniging ontzegd. De definitieve
afschaffing van de ambachtsgilden
vindt bij koninklijk besluit plaats
op 26 juli 1820.
De rest is geschiedenis. Rond 1850
komt in Nederland de industriële
revolutie op gang. De onvoorstelbare
technologische vooruitgang gaat
vaak gepaard met erbarmelijke leef-
en werkomstandigheden voor de
arbeiders. Die zijn bij gebrek aan de
regulerende werking van de gilden
niet in staat een collectieve vuist te
maken. Mede daardoor ontstaat een
groeiende arbeidersbeweging, gevoed
door het socialistische gedachtegoed.
De druk op de overheid en werkgevers
wordt uiteindelijk zo groot, dat in 1872
het coalitieverbod wordt afgeschaft.
Hierdoor is de weg vrij voor de arbeiders
om zich te organiseren. Met enige
voorzichtigheid kan worden geconcludeerd
dat de teloorgang van de gilden
de aanzet was voor de opkomst van de
moderne vakverenigingen en product-
en bedrijfsschappen.

Arij Flanderijn, oud-gerechtsdeurwaarder
zO
VaDEr
Hans: ”Om eerlijk te zijn heb ik lange tijd nauwelijks weet
gehad van wat een deurwaarder zoal deed, dus het succes
van mijn vader was zeker geen drijfveer. Ik ben lang zoekende
geweest naar het juiste carrièrepad, dat wel. Kapitein op een
zeeschip leek me wel wat. Dat is het dus niet geworden, al sta
ik nu bij Flanderijn in zekere zin ook op de brug.”
Arij: ”Hans kwam op een nogal ongelukkig moment uit
militaire dienst, waardoor er niet direct aansluiting was op
een vervolgopleiding. Omdat ik vond dat nietsdoen geen
optie was, heb ik gezegd: waarom draai je niet een tijdje mee
totdat je ergens aansluiting vindt?”
Hans: ”Ik heb het op kantoor van het begin af aan bijzonder
naar mijn zin gehad. Het werk paste me en toen er enige
maanden waren verstreken heb ik aan mijn huidige
compagnon maar toen nog mijn baas Tom van Eck gevraagd
of ik mocht blijven. Daarnaast ben ik in de avonduren mijn
vervolgopleiding gaan volgen. Een keuze door toeval, maar
achteraf gezien een gelukkige keuze.”
Arij: ”Ik ben nogal consequent geweest bij mijn defungeren.
Als je het ambt verlaat, jouw positie ter beschikking van
anderen stelt, moet je hen niet voor de voeten lopen. Als er
een beroep op mij wordt gedaan geef ik antwoord maar uit
Flanderijn-directielid Hans Flanderijn is de
zoon van Flanderijn-oprichter Arij Flanderijn.
Heeft hem dat beïnvloed in zijn keuze voor het vak?
Zit de liefde voor het vak in de genen?

Is het ambt van gerechtsdeurwaarder
ook een ambacht?
Hans Flanderijn, gerechtsdeurwaarder
zO
zOON
mijzelf bemoei ik me nergens mee. Ik ben bovendien al
ruimschoots tien jaar uit het vak en voel me allesbehalve
geroepen over alles nog een oordeel te hebben. Sic transit
gloria mundi, zeg ik altijd maar.”
Hans: ”Als we over het vak praten dan gaat het meestal over
het verleden. Het is leerzaam om met iemand te spreken die
lange tijd voorzitter van de beroepsorganisatie is geweest in
een nogal cruciale fase.”
Arij: ”Wat dat ambachtelijke betreft: dat doet mij denken aan
iemand die met zijn handen en verstand een bepaald werkstuk
tot stand brengt. Dat doet een gerechtsdeur waarder
niet. Maar hij moet wel deskundig zijn, kennis hebben van
actuele wetgeving, literatuur en jurisprudentie. Alleen dan
kan hij op niveau acteren – iets wat je van een ambachtsman
ook verwacht.”
Hans: ”Dat is wat mij betreft dé meerwaarde van de gerechtsdeur
waarder. Je kunt heel veel automatiseren, maar als het
aankomt op het opstellen en betekenen van een dagvaarding
en het uitvoeren van de procedure kom je toch bij een
vakman of –vrouw uit. Het is niet voor niets dat veel opdrachtgevers
ons voor het gehele incassotraject inschakelen.”

Wet gemeentelijke schuldhulpverlening
door Eerste Kamer
Op 7 februari heeft de Eerste Kamer
de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening
aangenomen. Deze wet regelt
dat gemeenten verplicht beleid moeten
maken voor schuldhulpverlening.
Nu zijn gemeenten daarvoor nog niet
verantwoordelijk. Het is een zogenaamde
kaderwet: gemeenten worden
verplicht schuldhulpverlening aan
te bieden, maar mogen zelf de vorm
bepalen. Helaas stelt de wet geen minimum
kwaliteitseisen.
Een belangrijk onderdeel van de wet
is het brede wettelijke moratorium,
ook wel de ’incassostop’ genoemd.
Kort door de bocht houdt dit in dat
alle incassomaatregelen bevroren
moeten worden op het moment
dat een schuldenaar zich meldt
voor schuldhulpverlening. Voor de
gemeenten was dit een voorwaarde
voor medewerking aan de wet;
schuldeisers, gerechtsdeurwaarders
maar ook schuldhulpverleners
zelf hadden belangrijke bezwaren.
Desondanks zijn de Tweede en
Eerste Kamer akkoord gegaan met
het opnemen van de ’incassostop’ in
de wet, zij het dat de voorwaarden
waaronder die kan worden
aangevraagd zijn aangepast.
Hoe dan ook: vrijwillige afspraken
tussen schuldeisers en schuldhulpverlening
houden de voorkeur. Aan de
basis daarvan ligt een goede uitwisseling
van gegevens tussen gerechtsdeurwaarders
en schuldhulpverleners.
Zo kunnen onnodige kosten worden
voorkomen, zowel voor de schuldenaar
en de schuldeiser. Aan de uitwisseling
wordt inmiddels hard gewerkt.
Michel van Leeuwen,
directielid Flanderijn
kijk voor meer informatie op:
www.flanderijn.nl/nieuws
GOED rEcht
bijvoorkeur
vrijwillige
afspraken

Klok van Petit Fritsen
petit-fritsen.nl
Viool van vioolbouwer
Contrada Musica
contradamusica.nl
Horloge van Fromanteel
fromanteel.nl
Ring van Bibi van der Velden
bibivandervelden.com
mIJN&DIJN
ambacHt
Zadel van Daaleman
daaleman.nl
Taart van
patisserie Pompadour
patisseriepompadour.com
Texels bier
speciaalbier.com

Oude, ambachtelijke waarden als beroepstrots
en maatschappelijke verantwoordelijkheid zijn in veel
beroepsgroepen ondergesneeuwd geraakt, zegt
advocate Erica Schruer. Dat is jammer, omdat
juist deze waarden een belangrijke bijdrage kunnen
leveren aan het functioneren van een
beroepsgroep – deurwaarders niet uitgezonderd.
DE
tErUGkEEr
VaN
bErOEpsEEr

de vaardigHeid,
de kunde, dat is een
Heel belangrijk
onderdeel van
een ambacHt:
je werk goed doen
U was indertijd lid van de Commissie
Evaluatie Koninklijke Beroepsorganisatie
van Gerechtsdeurwaarders.
Deze commissie heeft in het rapport
’Noblesse oblige’ (scan de QR-code,
onderaan deze pagina voor een pdf van
het volledige rapport) destijds kritiek
geuit op de beroepsorganisatie van
gerechtsdeurwaarders KBvG: deze zou
te weinig het ’gildegevoel’ bevorderen”.
Meer recent hebt u tevens gepleit voor
een meer ambachtelijke benadering in
de schuldhulpverlening. Kunt u uitleggen
wat u verstaat onder zo’n ’ambachtelijke
benadering’ en het bijbehorende
’gildegevoel’?
”Die ambachtelijkheid komt wat mij
betreft vooral tot uitdrukking in een
bepaald verantwoordelijkheidsgevoel,
een zekere beroepseer. Die beroepseer
grijpt historisch terug op de gilden, en
was in feite tweeledig. Ten eerste was
er natuurlijk de vaardigheid, de kunde,
van de beroepsgroep. Dat is een heel
belangrijk onderdeel van een ambacht:
je werk goed doen. Vakmanschap is
meesterschap. Daarnaast bracht die
vaardigheid ook een bepaalde verantwoordelijkheid
met zich mee: een
bereidheid om te participeren in het
maatschappelijk debat, en ook daarin
eer te stellen.”
Daarvan was in het verleden dus te
weinig sprake bij de deurwaarders?
”Ja. Ik – en ik was niet de enige – vond
dat die waarden wat ondergesneeuwd
waren geraakt onder meer door de
invoering van de marktwerking en
de daarmee gepaard gaande verharding.
Deels was dat wel verklaarbaar:
de KBvG was een vrij jonge publiekrechtelijke
beroepsorganisatie die nog
niet over de ervaring en statuur beschikte
om publiekelijk van zich te doen
spreken. De aandacht ging nog vooral
uit naar manieren om een debiteur
zo snel mogelijk zo veel mogelijk te
laten be talen, zonder dat er veel werd
nagedacht over de vraag wat de juiste
manier was om een debiteur te bejegenen
in het licht van het feit dat de deurwaarder
een openbaar ambtenaar is,
bekleed met zeer vergaande bevoegdheden.
Het imago van de deurwaarder

was dan ook niet altijd even gunstig.
Als ik het even extreem mag stellen
keek de modale Nederlander naar de
deurwaarder op dezelfde manier als
naar de apotheker: iemand die de halve
werkweek op de golfbaan staat, terwijl
de hulptroepen de inkomsten genereren
die die manier van leven in stand
moeten houden.”
Dat is nu veranderd?
”Zeker. Mijn kritiek stamt uit de periode
voor het eerste departementale
evaluatierapport over de KBvG. In die
periode kreeg de beroepsorganisatie
regelmatig uitnodigingen om een visie
te geven op nieuwe wetsvoorstellen,
en dat kwam er dan gewoonweg niet
van. Inmiddels staat de KBvG daar heel
anders in: de KBvG is een serieuze
partij aan tafel. En dat niet alleen op
uitnodiging, er wordt ook proactief
commentaar geleverd als er zaken in
incassoland niet goed lopen.”
U bent zelf actief als advocaat. Vindt u
dat het gildegevoel, die ambachtelijke
benadering, in uw beroepsgroep méér
aanwezig is?
”Advocaten en notarissen hebben
inderdaad veel meer ervaring in het
participeren in het maatschappelijk
debat. Zij weten al langer dat ze er
niet mee wegkomen als ze alleen maar
optreden als vakorganisatie van een
beroepsgroep. Dat vertaalt zich in de
advocatuur niet alleen in disciplinair
toezicht, maar ook in actieve bemoeienis
met de gang van zaken op kantoor
in de vorm van conformiteitsverklaringen
die ingediend dienen te worden
om aan te geven dat de zaken onder
controle zijn.” Dat is geen volstrekte
garantie dat een kantoor in ieder opzicht
naar behoren functioneert maar
het vormt wel een belangrijke borging
van de inrichting van het kantoor en
een aangrijpingspunt om als toezichthouder
maatregelen te treffen in geval
van (dreigende) ontsporing.
Laten we even een klein zijstapje
maken naar de schuldhulpverlening –
waar uw naam toch het meest bekend
is. Dat is een veel minder gereguleerd
veld: er bestaat bijvoorbeeld geen PBO
voor schuldhulpverleners. Zouden daar
nog dingen te verbeteren zijn in termen
van ambachtelijkheid?
”In de schuldhulpverlening moeten
nog enorme verbeterslagen gemaakt
worden. Er zijn nog teveel instanties die
geen omschreven kwaliteitsstandaard
hanteren voor de omgang met debiteuren,
crediteuren en incassospecialisten.
De noodzakelijke kwaliteitsverbetering
wordt bemoeilijkt door het feit dat er
nog geen eigen wetgeving bestaat voor
de schuldhulpverlening. Die is wel in de
de wet gemeentelijke
schuldhulpverlening dreigt
een sigarendoos zonder
sigaren te worden.
maak – de Wet Gemeentelijke Schuldhulpverlening
– maar die wet dreigt een
sigarendoos zonder sigaren te worden;
inhoudelijk moet alles daarna via
AMvB’s worden ingebracht. Er liggen
wel amendementen om dat te verbeteren,
maar bij het huidige kabinet heeft
schuldhulpverlening helaas niet de
aandacht die deze zou moeten hebben
in het licht van de huidige economische
situatie.”
Wat kan binnen de schuldhulpverlening
bijdragen aan meer ambachtelijkheid
en gildegevoel?
”Bovenaan staat voor mij een codificatie
van hoe je schuldhulpverlening
aanpakt, vergelijkbaar met de verordeningen
die advocaten en deurwaarders
op hun terrein hebben. Die codificatie
moet zich dan richten op de vaardigheden
(kennis plus praktijkervaring)
die de schuldhulpverleners moeten
beheersen en hoe die op peil gehouden
moeten worden. Maar ook: hoe ga je op
een correcte manier om met zowel de
debiteur als de incassogemachtigde?
Hoe zorg je ervoor dat er op uniforme
wijze draagkracht wordt berekend en
aanbiedingen worden gedaan? En tot
slot: welke rol neemt de schuldhulpverlening
in het maatschappelijk debat?
Een beroepsgroep als schuldhulpverlening
zou zich wat mij betreft veel
structureler moeten bemoeien met
nieuwe regelgeving en maatschappelijke
aardverschuivingen, zoals de huidige
hypothecaire crisis. De NVVK doet haar
best maar vertegenwoordigt niet de
gehele branche. In de schuldhulpverlening
ontbreekt de beroepstrots en dat
is op zichzelf niet zo vreemd: je moet
wel iets te bieden hebben, wil je ervan
overtuigd zijn iets te bieden te hebben.”

Igor Penders,
Hoofd Cash Management bij
Van Gansewinkel Groep.
”Van Gansewinkel Groep is een grote
naam in afvaldienstverlening. Recycling
en het terugwinnen van grondstoffen
zijn de speerpunten van onze strategie.
We bedienen zo’n 200.000 klanten en
zetten circa 1,2 miljard euro per jaar
om. Van Gansewinkel is de vaste
partner van tal van kleine horecaondernemers,
maar ook van multinationals
en overheden. Wat het debiteurenbeheer
betreft gaat de meeste aandacht
uit naar de middelgrote klanten.
Ontstaan daar betalingsproblemen, dan
is de eerste stap: uitsluiten dat de klant
een gegronde reden heeft om niet te
betalen. Hebben we daarover zekerheid,
dan gaan we een strikt aan -
maningstraject in. We sturen een
herinnering, een aanmaning en een
laatste sommatie, en voor zover de
capaciteit het toelaat nemen we
tussendoor telefonisch contact op. Pas
dan geven we de vordering uit handen.
De contacten met Flanderijn stammen
uit 2006 toen onze investeerders AVR
overnamen. Wat ik prettig vind aan de
samenwerking is dat ze goed aanvoelen
wat voor soort bedrijf wij zijn: groot en
professioneel, maar in de genen nog
steeds een familiebedrijf met eigen
normen en waarden. Dat vertalen zij in
een prettige, correcte omgang met
onze debiteuren.”
manager
portret
igor
penders
wat ik prettig vind aan
de samenwerking is dat ze
goed aanvoelen wat
voor soort bedrijf wij zijn:
groot en professioneel,
maar in de genen nog
steeds een familiebedrijf
met eigen normen
en waarden.

’JammEr
allEEN Dat
Ik zElF
NaUwElIJks aaN
zEIlEN tOEkOm’
Ten tijde van VOC en handelsvaart
was de zeilmakerij een economische sector
van betekenis. Er is nog steeds een
goede boterham in te verdienen – dankzij
de sport- en pleziervaart.

Het ambacht van zeilmaker vervulde
vanaf de zestiende tot halverwege de
negentiende eeuw een belangrijke
functie in de Nederlandse economie.
Toen bevoeren de zeilschepen van onze
handelsmaatschappijen de wereldzeeën,
vaak ondersteund door een machtige
vloot oorlogsbodems. Tegenwoordig
staat de zeilmakerij geheel in het teken
van de sport- en pleziervaart.
Een klassieke, historische roman uit de
Nederlandse literatuur is Het fregatschip
Johanna Maria van Arthur van
Schendel uit 1930. Het verhaal speelt
zich af omstreeks het midden van de
negentiende eeuw. Hoofdpersoon is de
zeilmaker Jacob Brouwer die aanmonstert
op de Johanna Maria. Hij wordt
letterlijk op het fregatschip verliefd. Met
elke tocht klimt hij op in de hiërarchie
tot de rang van kapitein. Uiteindelijk
wordt hij als oudere man zelfs eigenaar
van de Johanna Maria. Maar uitgerekend
op dat moment stapt de zeevaart
massaal over op stoomboten en is
Brouwers liefdevolle verovering van het
schip vergeefs.
Zo’n dramatisch verloop kent de
carrière van Ruben Hoekstra niet.
Integendeel, hij verruilde twee jaar
geleden een bestaan als zeilbotenverhuurder
in Lemmer juist voor het vak
van zeilmaker. Als verhuurder, vond hij,
was zijn inkomen te zeer gebonden aan
het seizoen dat loopt van april tot aan
september. Dan is het druk varen
rondom Lemmer, dat is gelegen in de
zuidoostelijke punt van Friesland. Het is
een ideaal watersportgebied aan het
IJsselmeer met toegang tot het Groote
Brekken en het Tjeukemeer. Wordt met
de boten uitsluitend gevaren in het
zomerseizoen, het werk eraan vindt het
hele jaar door plaats. Daarom besloot
Hoekstra samen met zijn compaan Bas
van Vulpen zeilmakerij Maritiem Sails
een nieuwe impuls te geven.
Maatwerk
Inmiddels heeft het bedrijf zeven
mensen in dienst van wie er drie
parttime werken. Anders dan je
misschien zou verwachten is Maritiem
Sails niet gevestigd aan de pittoreske
haven van Lemmer, maar op een
bedrijventerrein met een vestiging van
bouwmarkt Karwei als stralend middelpunt.
Niet de meest romantische
omgeving misschien voor een ambachtelijke
zeilmaker, maar dat hoeft ook
niet per se, aldus Hoekstra. ”Natuurlijk,
een plek aan de haven zou mooi zijn,
alleen moet je daar maar net een
geschikte ruimte kunnen vinden.
Bovendien doet de locatie er voor ons
niet zoveel toe. Wij gaan doorgaans juist
naar onze klanten toe en die zitten in
het hele land - tot Zeeland aan toe. Het
gaat daarbij zowel om particulieren als
verhuurbedrijven. Voor elke opdracht
bezoeken we onze opdrachtgevers
doorgaans wel drie keer. Want het is
allemaal maatwerk: een zeil, een buiskap
voor het achterplecht van een motorboot,
een afdekkleed voor een sloep,
een rolfokhoes of een maindropsysteem
waar fok- en grootzeil eenvoudig mee
kunnen worden opgeborgen. Elke boot is
nu eenmaal anders en elke klant heeft
zijn eigen specifieke wensen.”
Dubbelnaaldssteek
Hoekstra leerde het handwerk van
zeilmaker in de praktijk. Als verhuurder
en zeiler beschikte hij natuurlijk al over
de nodige kennis van zaken. Inmiddels
is hij volleerd in alle aspecten van het
vak. De productie begint bij de verschillende
stukken folie die midden op de
vloer van de loods liggen. Daarop zijn
met de hand de omtrekken van een
buiskap getekend voor de nieuwe
overkapping van een motorboot.
Hoekstra: ”Dat zijn de modellen
waarmee we de stof op maat knippen.
Doorgaans worden de verschillende
onderdelen gewoon met de schaar
geknipt op de snijtafel. Voor standaardmodellen
kan de snijmachine via de
computer worden aangestuurd. Maar
meestal gaat het om unieke ontwerpen
die handmatig worden afgewerkt. Nadat
de verschillende onderdelen zijn
geknipt, worden ze aan elkaar genaaid.”
Daarvoor staat aan de linkerkant van de
loods een indrukwekkende batterij
naaimachines opgesteld. Het zijn
bijzonder sterke industriële apparaten
die werken op krachtstroom.
”Vroeger was de stof voornamelijk van
katoen, nu werken we met canvas”, licht
Hoekstra toe. ”Dat gaat veel langer mee
- tot wel twintig jaar, terwijl katoen het
misschien tien jaar uithoudt. Bovendien
is canvas gegarandeerd waterdicht.
Katoen wordt nog wel gebruikt als
garen bij het stikken van de verschillende
onderdelen en bijvoorbeeld rond
de plastic ramen van een overkapping.
Daarvoor wordt een dubbelnaaldssteek
gebruikt. Net als voor een rits. Het
garen bestaat voor ongeveer de helft
uit katoen. Dat zet namelijk uit als het
vochtig wordt. Juist daardoor blijft een
kuipafdekking of de buiskap van een
motorboot waterdicht.”
De aluminium buizen worden eveneens
op maat gebogen. Hoekstra: ”Bij het
tweede bezoek aan de klant wordt het
frame op proef gemonteerd en nog
eventueel aangepast. Bij het derde
bezoek brengen we het geheel met kap
en al definitief aan, inclusief het beslag
- de bevestiging met drukknopen aan de
randen van de boord en de kajuit.”
Hongkong
Voor het ontwerpen van zeilen gaat het
er enigszins anders aan toe. De maten
van de verschillende zeilsoorten als
spinaker of grootzeil worden van de
tekening op de computer ingevoerd.
Dat is noodzakelijk omdat de zeilen
worden geleverd door een grote
zeilmaker in Hongkong, die wel 25.000
zeilen per jaar produceert.
De bestellingen variëren van een Valkje
met één zeil van 400 euro tot een jacht
van vijfentwintig meter met vier zeilen,
wat kan oplopen tot 20.000 euro. ”Van
groot tot klein, ook hier is het vrijwel
allemaal maatwerk”, vertelt Hoekstra.
”Vaak hebben we nog tot op het laatste
moment via de mail of telefoon of chat
overleg met de fabrikant over het
ontwerp - de verschillende tijdzones
sluiten net op elkaar aan. Als het hier
ochtend is, is het daar einde middag. En
omgekeerd. Meestal hebben de leveringen
voor nieuwe zeilen wat minder
haast. Veelal komen de opdrachten
buiten het seizoen als er niet wordt
gevaren. De zeilen worden geheel
afgestemd op de specifieke wensen van
de zeiler. Is het een toerzeiler, een meer
sportieve zeiler of een echte wedstrijdzeiler
- dat verschilt nogal.”
Hoekstra is vaak bij zijn klanten op
bezoek. Maar hij probeert toch zo’n
twee à drie dagen per week zelf in de
werkplaats mee te helpen; in elke fase
van het productieproces, om het
ambachtelijk handwerk op peil te
houden. En hij mag dan veelvuldig op
schepen te vinden zijn: zelf komt hij
nauwelijks aan zeilen toe, terwijl hij in
de haven van Lemmer toch twee boten
heeft liggen. ”Dat is jammer. In de zomer
zijn we veel te druk met reparaties. Ik
heb alleen vakantie rond de Kerstdagen.
Maar juist dan kan er niet worden
gezeild.”

Eind vorig jaar diende
Tweede Kamerlid Boris van der Ham
van D66 met collega Jack Biskop (CDA)
een motie in waarin hij pleitte om de
meestertitel voor excellente
ambachtslieden opnieuw in te voeren.
bEkwaam mEt
JE haNDEN

”Het gaat om
de bekroning van
uitzonderlijk
goed werk, dat
als zodanig door
vakgenoten
wordt
onderkend.”
Herinvoering van de meestertitel
onderstreept het aanzien en belang
van het vaak specialistische vakmanschap,
vindt Boris van der Ham. ”Een
dergelijke titel werkt onderscheidend,
wat professionals als patissiers, stoffeerders,
horloge makers of instrumentenbouwers
stimuleert zich te blijven
ontwikkelen. Meester-ambachtslieden
vervullen bovendien een voorbeeldfunctie
voor anderen om zich in het vak
te bekwamen. Het zijn de ambassadeurs
van hun specifieke ambacht.”
Het is niet verwonderlijk dat uitgerekend
een D66-politicus met dit voorstel
komt. Tenslotte maakt deze partij
zich het meest sterk voor onderwijs,
al lag daarbij vaak het accent op de
ontwikkeling van de kenniseconomie.
De herinvoering van de meestertitel
legt ineens een wat ander accent: Van
der Ham maakt zich inmiddels hard
voor goed onderwijs op alle niveaus.
Want terwijl de kwaliteit van het hoger
onderwijs in het geding is door de
enorme toestroom van studenten, lijkt
het onderwijs voor vaklieden lichtelijk
verwaarloosd.
Van der Ham wil niet spreken van een
omslag, wel van een meer evenwichtige
benadering. ”In internationale
onderzoeken scoort het Nederlands
onderwijs heel goed wat betreft de
gemiddelde resultaten. Maar zowel wat
betreft de intellectuele top als uitblinkend
vakwerk presteren we minder.
Echt begaafde leerlingen kunnen we
moeilijk begeleiden, maar dat geldt óók
voor leerlingen die bekwaam zijn met
hun handen. Bij het vmbo is de uitval
onevenredig groot. Met de invoering
van de meestertitel doe je daar natuurlijk
niet direct wat aan, maar we willen
wel duidelijk maken dat ook ambachtslieden
binnen hun vakgebied de absolute
top kunnen bereiken. Dat streven,
die ambitie van vaklui willen we met de
meestertitel daadwerkelijk inhoud geven,
een cum laude voor vakwerk. Het gaat
om de bekroning van uitzonderlijk goed
werk, dat als zodanig door vak genoten
wordt onderkend. Bijvoorbeeld door
middel van een meesterproef, zoals dat
in Duitsland en Frankrijk nog steeds
staande praktijk is.”

Zeker in Duitsland staan ambachtslieden
in hoog aanzien, vooral waar het
technische vaardigheden betreft. Goed
voorbeeld is het hoge niveau waarop
daar speelgoed wordt vervaardigd,
zoals de modeltreinen van Märklin en
Fleischmann die internationaal aanzien
genieten. Hetzelfde geldt voor de werkplaatsen
waar poppen en teddyberen
worden gemaakt en gerepareerd.
Ieder z’n vak
Van der Ham kwam op het idee tijdens
de Nacht van het Ambacht, waar hij
onder de indruk raakte van het verhaal
van meesterpatissier Rudolph
van Veen, één van de sprekers. Het
evenement vormde onderdeel van
de campagne ’Ieder z’n vak’, georganiseerd
door het Hoofdbedrijfsschap
Ambachten (HBA). De brancheorganisatie
startte deze zomer een campagne
om het belang van het ambacht
beter voor het voetlicht te brengen.
Ambachtslieden konden daarbij zelf
posters maken voor hun vak door
te variëren op het thema ’Zonder
mij geen feest’, voor banketbakkers
of ’Zonder mij geen focus’, voor
opticiens. Met deze campagne gaat
het er vooral om de waardering voor
ambach telijke beroepen te bevorderen.
Terecht, volgens Van der Ham, want
het zijn vaak gedreven vakmensen,
gepas sioneerd en kundig. Daarnaast
vertegenwoordigen ambachts lieden
een aanzienlijk economisch belang. In
de ambachtelijke beroepssector zijn
ruim één miljoen mensen werkzaam in
250.000 veelal kleine ondernemingen
met een gezamenlijke omzet van 110
miljard euro. Meer waardering voor
ambach telijke beroepen is niet alleen
een vakinhoudelijke kwestie, maar
ook leerlingen die later
meer met hun handen
gaan werken, moeten een
minimum aan cognitieve
vaardigheden opdoen.
ook dringend noodzakelijk, aldus het
Hoofdbedrijfschap Ambachten, één
van de brancheorganisaties. Tot 2020
moeten ongeveer 250.000 nieuwe
vakmensen het vertrek van gepensioneerde
krachten compenseren. Om die
uitstroom op te vangen, moet volgens
het HBA het onderwijs deels anders
worden ingericht. Te beginnen op de
basisschool, dat te zeer op het
vakmanscHap
is passie
en emotie
verwerven van cognitieve vaardigheden
zou zijn gericht.
Van der Ham is voorstander van maatwerk
voor elke leerling, maar pleit ook
voor het hooghouden van leervakken:
”Ook leerlingen die later meer met
hun handen gaan werken, moeten een
minimum aan cognitieve vaardigheden
opdoen. Dat geldt net zo goed voor
de vervolgopleidingen. Een woordje
Engels of Duits spreken is belangrijk
voor de export. Je talen spreken, een
foutloze sollicitatiebrief schrijven
en kunnen boekhouden is ook voor
ambachts lieden van belang. Iedereen
profiteert van een zo breed mogelijke
opleiding. Maar er moet inderdaad wel
meer waardering zijn voor praktische
vakken.”
Deurwaarders
Het gaat Van der Ham allereerst om
een grotere inhoudelijke waardering
van het ambacht. De instelling van de
meestertitel geeft daar volgens hem
substantieel inhoud aan. Van der Ham:
”Minister Van Bijsterveld zou het meesterschap
al dit jaar kunnen autoriseren.
Het moet een waardevaste titel zijn.
De precieze invulling ervan is aan de
vakgenootschappen. Niet elk ambacht
is even geschikt om er een meestertitel
aan toe te kennen. Voor gerechtsdeurwaarders
is het misschien lastig zich
te onderscheiden met uitzonderlijk
goed werk. Het zal toch vooral gaan om
ambachten die een concreet, tastbaar
product opleveren, zoals instrumentenbouwers,
patissiers, hoedenmakers,
meubelontwerpers of metselaars. Die
vaardigheden moeten op peil blijven in
ons land.”

Sporten in clubverband is goed voor
de ontwikkeling van kinderen. Maar de
contributie is vaak een onoverkomelijke
kostenpost voor gezinnen uit lage
inkomensgroepen. Het Jeugdsportfonds
zorgt ervoor dat ook kinderen uit deze
gezinnen kunnen sporten. Maar daarvoor
is veel geld van sponsors nodig.
Gezinnen met lage inkomens kunnen
vaak maar net de eindjes aan elkaar
knopen. Geld voor de contributie van
bijvoorbeeld een sportvereniging is er
niet. ”Terwijl sporten juist zo belangrijk
is voor de ontwikkeling van kinderen”,
zegt Gert Jan Lammens. ”Sporten is
gezond omdat het bijvoorbeeld overgewicht
helpt te bestrijden. En het
lidmaatschap van een sportclub zorgt
ervoor dat kinderen uit hun isolement
komen. Ze ontmoeten vriendjes en
maken op een positieve manier deel uit
van een groter verband.”
Lammens werkt als algemeen directeur
bij Rotterdam Sportsupport. Deze
organisatie voert de regelingen van
het Jeugdsportfonds in Rotterdam uit.
Vanuit Sportsupport worden bijvoorbeeld
de contributies voldaan voor
individuele kinderen. ”Vorig jaar konden
dankzij deze subsidie 2350 Rotterdamse
kinderen toch in verenigingsverband
sporten”, zegt Lammens.
Voor dit jaar verwacht Lammens 3500
subsidieaanvragen. Om dit te kunnen
behappen zijn er extra sponsors nodig.
”Flanderijn heeft rond de jaarwisseling
een mooi gebaar gemaakt door het
budget voor relatiegeschenken aan het
Jeugdsportfonds te schenken”, vertelt
Lammens. ”Ze zetten zich sowieso
ontzettend actief in voor onze organisatie
en denken continue met ons mee.
Flanderijn is voor ons een heel fijne
partner.”
Ook iets betekenen voor de jeugdsport?
Kijk op www.rotterdamsportsupport.nl
Gert Jan Lammens
algemeen directeur Rotterdam
Sportsupport
saamhOrIGhEID DOOr
spOrt
jeugd
sportfonds

Wie kandidaat-deurwaarder wil worden
moet een beroepsopleiding HBO-
Rechten afronden aan de Hogeschool
Utrecht. In hoeverre leidt deze opleiding
op tot een ambacht en kan de noodzakelijke
’street credibility’ wel in
schoolbanken geleerd worden? Bijzonder
hoogleraar Ton Jongbloed spreekt
over een ’volwaardige opleiding’, maar
ziet wel nog enkele verbeterpunten.
Advocaat word je in de praktijk door
na je afstuderen langere tijd onder een
patroon te werken in een advocatenpraktijk.
Verschilt deze HBO-opleiding
in dit opzicht wezenlijk van bijvoorbeeld
een academische rechtenopleiding?
”Ja: dit is een echte volwaardige
beroepsopleiding. Het meer ’reflecterende’
van een academische opleiding
ontbreekt: je leert hier als student op
een gestructureerde manier een vak,
je oefent met het maken van dagvaardingen
– een kunst op zich – en je leert
waarom je wat in een exploot moet
opnemen, en hoe je dat precies moet
formuleren. Dat is de ambachtelijke
kant van de zaak, zo je wil. Daarnaast
als je iemand echt
moet gaan gijzelen en
op moet brengen naar
het Huis van bewaring,
dan komen daar ook
praktische aspecten
bij kijken.
als DEUrwaarDEr bEN
JE NOOIt UItGElEErD
is er een stagejaar dat je doorbrengt
op een echt deurwaarderskantoor.
Daar leer je hoe het er nu in de praktijk
aan toegaat. En dat is vaak nog veel
leerzamer.”
Verschilt de praktijk dan zo van
wat je op de opleiding leert? Sluit die
opleiding dan wel voldoende aan?
”Ik zal een voorbeeld geven: lijfsdwang.
Je kunt weliswaar keurig netjes zien
hoe dat allemaal in de wet staat, maar
als je iemand echt moet gaan gijzelen
en op moet brengen naar het Huis van
Bewaring, dan komen daar ook praktische
aspecten bij kijken. Je moet er
bijvoorbeeld voor zorgen dat er plaats
is in dat Huis van Bewaring, je moet
zorgen voor een auto met kinderslot
opdat de betrokkene niet denkt: ’Goh,
we staan voor een stoplicht, ik stap hier
toch maar uit’. Enzovoorts. Dat soort
praktische dingen leer je met name in
dat stagejaar. Wat ik uit de praktijk hoor
is dat je als deurwaarder nooit bent uitgeleerd.
Je komt steeds weer in nieuwe
situaties, en dan moet je toch steeds
weer bedenken: wat ga ik nu doen?”
Wordt er tijdens de opleiding aandacht
besteed aan het aspect wat de
meeste deurwaarders zélf het meest
ambachtelijke vinden van hun vak,
namelijk de omgang met schuldenaren?
Kun je in een collegebank leren hoe
je met onredelijke of agressieve
debiteuren moet omgaan?
”Jazeker, er is in de huidige
opleiding veel meer aandacht voor
communicatieve vaardigheden dan
vroeger. Toen kwam dat vaak pas
in het stagejaar aan bod. Nu wordt
er in de opleiding zelf bijvoorbeeld
uitgebreid aandacht besteed aan
agressiebeheersing. Dat oefenen
de studenten, ten dele onder elkaar,
maar soms ook met acteurs om het
meer levensecht te maken. Heel
veel studenten werken al op een
deurwaarderskantoor en zeggen
daar meteen al profijt van te hebben
in de omgang met de klanten. Maar
toegegeven, deels is dit ook iets dat
je in de praktijk leert: dat het niet slim
is om drie trappen op te sprinten en
dan hijgend en puffend aan de deur te
staan, bijvoorbeeld.”
illustratie: Nico de Boer, Scherpwerk.nl

prof. mr.
ton jongbloed
over opleiding
en de praktijk
De Gerechtsdeurwaarderswet is een
aantal jaren geleden geëvalueerd door
een commissie. Die pleitte voor een
academische opleiding tot gerechtsdeurwaarder
om zodoende het vak op een
hoger niveau te brengen. U was lid van
die commissie. Wat was toen de reden
voor dit pleidooi?
”Dat had met de kwaliteit van de instroom
te maken. In het verleden, toen
we nog een driejarige opleiding kenden
die afgerond werd met een Staatsexamen
was er volop sprake van zij-instromers:
mensen die Japans hadden gestudeerd,
mensen die van de Landbouwhogeschool
kwamen, juristen, HEAO’ers, noem
maar op. Dat gaf een zekere dynamiek
van nieuwe impulsen. Toen kwam de
bachelor-masterstructuur en werd de
opleiding een ’normale’ HBO-opleiding
die vooral wordt bezocht door mensen
met een MBO-vooropleiding die al op een
deurwaarderskantoor werken en dus al
in zekere zin gevormd zijn. Hun opleiding
wordt bovendien vaak betaald door het
kantoor waar ze werken. Dat draagt het
risico in zich van een monocultuur en dat
is niet goed voor de opleiding. Het is heel
verfrissend als er af en toe iemand van
buiten komt en zegt: waarom doen jullie
dit eigenlijk zo? Zou het niet ook zo of zo
kunnen?”
Het advies is niet overgenomen door de
Staatssecretaris …
”Dat is juist, het ministerie was bang voor
extra kosten: universitair geschoolde
deurwaarders willen natuurlijk ook
overeenkomstige salarissen verdienen
en dan moeten de tarieven van de
dagvaardingen en de beslagen omhoog,
zo luidde de redenatie. Dat is natuurlijk
onzin, maar die angst hebben we niet
weg kunnen nemen. Helaas, want mijn
zorgen op dit punt zijn evenmin helemaal
weggenomen. Straks moeten mensen die
al een HBO-opleiding hebben afgerond
en besluiten deze opleiding te volgen een
instellingstarief van 6.000 euro per jaar
gaan betalen. Als je als werkgever kunt
kiezen: wie stuur ik naar deze opleiding –
een HBO’er à 6.000 euro per jaar of een
MBO’er à 1.500 euro per jaar … dan weet
ik wel hoe de keuze zal uitvallen. Maar
voor de opleiding zelf kan de achtergrond
van die HBO’er juist heel verrijkend zijn.”
Zijn er vanuit uw jarenlange ervaring nog
zaken die u graag verbeterd ziet worden
in de huidige opleiding?
”Zoals gezegd: ik zou graag zien dat de
opleiding meer toegankelijk wordt voor
mensen met een andere achtergrond, in
het kader van het zelfkritisch vermogen
en het aanwakkeren van creativiteit. Ik
kijk wat dat betreft graag naar Frankrijk,
waar je via een aantal niveaus kunt opwerken
maar waar in het laatste niveau
ook academische studenten kunnen
instromen, inclusief deeltijdstudenten.
Ik heb heel lang geleden gewerkt bij de
rechtbank in Den Bosch. Ik herinner mij
dat ik als stagiaire aan een griffier vroeg
waarom hij iets bepaalds zo deed. Het
antwoord luidde: mijn voorganger deed
dat ook al 25 jaar zo. Tja, zo kun je er ook
naar kijken … Bij uitstek het deurwaardersvak
vraagt vaak om creativiteit en
buiten-het-boekje-denken, wil je een bevredigende
oplossing vinden voor zowel
opdrachtgever als schuldenaar.”

Ieder beroep vereist zijn eigen specifieke,
zeg maar ambachtelijke vaardigheden.
Een operazanger moet zuiver kunnen
intoneren, een timmerman moet over een
vaste hand beschikken en een accountant
moet goed kunnen rekenen. Maar wat
moet je specifiek kunnen om professioneel
te incasseren? Zestien vestigingsmanagers
van Flanderijn aan het woord
over wat het vak zo bijzonder maakt.
[1] Michèl Verlaek, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en God (Tilburg)
”Je kunt ons werk niet standaardiseren. Via
persoonlijk contact met een debiteur kom ik
veel verder dan wanneer ik vanaf mijn
bureau de formele juridische weg volg. Pas
in een gesprek kan ik via tact en observatie
inschatten wat de echte financiële mogelijkheden
van een debiteur zijn. En dan blijk je
soms in der minne een hogere maandelijkse
aflossing te kunnen regelen dan via een
loonbeslag.”
[2] Noud Geboers, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en Geboers (Venray)
”Ons vak gaat eigenlijk net zover terug als
de begindagen van het geld. Al in het
Romeinse Egypte was er sprake van een
functionaris die deurwaarderstaken
verrichte. Als ik daar bij stil sta, voel ik me
een echte ambachtsman. Maar dan wel in
een modern jasje. Vroeger hield een
deurwaarder tijdens een dorpsmarkt nog wel
eens zitting in een café, waar boeren uit de
omgeving bijna gedwee hun schulden
kwamen voldoen. Nu moet je soms hemel en
aarde bewegen om een oplossing
te creëren. Dat maakt het
vak zelfs na al die
eeuwen nog steeds
spannend.”
[11] [12]
[13]
[9]
[3] Hans Flanderijn, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en van Eck (Rotterdam)
”Er zijn heel veel automatiseringsprogramma's
op de markt die op vooraf bepaalde
momenten de aanmaningen uit de printer
spuwen en precies aangeven op welke dag je
een handeling moet verrichten. Ook veel
incassobureaus werken op die manier. Maar
een gerechtsdeurwaarder wordt ingeschakeld
wanneer er een dagvaarding moet worden
opgesteld, de dagvaarding moet worden
betekend en de procedure moet worden
gevoerd. Dat is niet voor niets. De gerechtsdeurwaarder
beschikt over de juridische
kennis om zo'n procedure te voeren en over
de praktische kennis om de boodschap over
te brengen op de schuldenaar.”
[4] Janet Bronsvoort, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en Bronsvoort (Almere)
”Het persoonlijke contact met debiteuren
vraagt om fingerspitzengefühl. Zelfs als ik
een band met een debiteur heb opgebouwd,
weet ik nooit zeker wat ik bij een bezoek
achter de deur aan zal treffen. Bij een
huilbui of woede-uitbarsting moet ik dan
even snel schakelen. Je wilt toch je
boodschap goed overbrengen. Als vuistregel
laat ik mensen altijd in hun waarde. Daar
kom je meestal heel ver mee.”
[5] Arthur Visser, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en van der Heide (Gouda)
”Ik beschouw het beoordelen van de
rechtmatigheid van een vordering als echt
ambachtswerk. Ik probeer altijd zoveel
mogelijk informatie te achterhalen en hier
kritisch naar te kijken. Als een opdrachtgever
geen duidelijke afspraken met een
debiteur heeft gemaakt, wordt het
[3]
[6]
soms lastig om juridisch verhaal te halen.
In het uiterste geval schroom ik niet om een
zaak terug te geven aan een opdrachtgever.
Wel adviseer ik hem dan graag hoe hij dit
probleem in de toekomst kan voorkomen.”
[6] Rob Versluijs, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en Wijnhold (Dordrecht)
”De finesse van ons vak schuilt in de
specifieke kennis van het beslag- en
executierecht. Die kennis geldt natuurlijk
voor de Nederlandse, maar ook voor de
Europese markt. We zijn goed op de hoogte
van de Europese verdragen en regels, zodat
we grensoverschrijdend kunnen werken.
Het scheelt dat de communicatie tussen
gerechtsdeurwaarders in Europa de laatste
jaren gestandaardiseerd is. Ook een
Europese vordering kan efficiënt geïnd
worden.”
[7] Arno Eliens, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en Eliens (Haarlem)
”In het verleden heb ik op last van de
rechter wel eens een debiteur moeten
gijzelen. Ik moest daarvoor met verschillende
partijen samenwerken en hun acties
coördineren. Bij penitentiaire inrichtingen
ging ik na of ze een cel vrij hadden en zo ja,
per wanneer en waar. Vervolgens stemde ik
met de politie af hoe de debiteur aangehouden
en naar de cel gebracht zou worden.
Voor een debiteur is dit een ingrijpende
gebeurtenis. Ik probeerde zo’n actie dan ook
altijd menselijk te laten verlopen.”
[8] Ed van Ginkel, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en ter Weele (Driebergen)
”Inhoudelijk moet een gerechtsdeurwaarder
zijn zaken goed op orde hebben. Alleen zo
wekt hij het vertrouwen bij opdrachtgevers,
debiteuren en alle andere partijen die
bij een dossier betrokken zijn.
[8]
[14] [1]
DE kNEEpJEs VaN hEt

We vinden het dan ook vanzelfsprekend om
onze mensen steeds bij te scholen. Wil je als
gerechtsdeurwaarder binnen en buiten de
landsgrenzen maatwerk blijven leveren, dan
moet je bereid zijn continu in vakmanschap
te investeren.”
[9] Chris Bakhuis, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en Bakhuis (Den Haag)
”Ik heb een sterk gildegevoel. Als gerechtsdeurwaarder
ben ik immers benoemd tot het
uitvoeren van een openbaar ambt. Dus haal
ik alles uit de kast om een werkbare
oplossing te realiseren – voor de opdrachtgever,
maar ook voor de debiteur! Ik zie het als
mijn ambtelijke en menselijke plicht om
daarbij een debiteur perspectief te bieden.
Een ontruiming is wel het laatste wat ik wil,
maar als het dan toch zover komt, kan ik
mezelf recht in de ogen kijken.”
[10] Ank Boers, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en Boers (Maastricht)
”Als gerechtsdeurwaarder ben ik tuchtrechtelijk
gezien aansprakelijk voor mijn eigen
handelen en het handelen van mijn medewerkers.
Ik kan me niet achter mijn werkgever
verschuilen als ik onverhoopt de grenzen van
de wet zou overschrijden. Bij iedere
beslissing moet ik dus een heel bewuste
afweging maken tussen de belangen van mijn
opdrachtgever, de debiteur én de wettelijke
speelruimte. Dat houdt me scherp.”
[11] Redmer Bouwman, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en Bouwman (Appingedam)
”Mijn opa zei altijd: ’Een eerlijk ambacht
heeft een gouden bodem.’ Maar alleen op
integriteit, betrouwbaarheid en degelijkheid
redt een gerechtsdeurwaarder het tegenwoordig
niet meer.
[7]
[5]
Je bent ook ondernemer, dus zul je duidelijk
moeten maken waarom opdrachtgevers voor
jou moeten kiezen in plaats van voor je
collega. Die meerwaarde overbrengen is een
belangrijk element van het vak geworden.
Alleen wie het ondernemen in de vingers
heeft, legt een gouden bodem.”
[12] Marco van den Borg, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en van den Borg (Heerenveen)
”Als gerechtsdeurwaarder ga ik persoonlijk
bij de schuldenaar langs. Ik verlaag zo de
drempel tot het stellen van vragen en kan
meteen gericht uitleg geven over een zaak
en over de eventuele mogelijkheden tot
verweer. Uiteindelijk zijn mensen bij een
persoonlijk bezoek toch sneller geneigd tot
het treffen van een regeling.”
[13] Yannick Labeau,
Flanderijn Incasso NV (Antwerpen)
”Waar een gerechtsdeurwaarder beslag kan
leggen op loon of roerende goederen, heeft
een incassobureau eigenlijk nauwelijks
mogelijkheden om druk op een debiteur uit
te oefenen. Zeker bij een wanbetaler die het
klappen van de zweep kent, vergt dat het
uiterste van je overredingskracht. Daarom
zitten we kort op de bal. We benaderen de
debiteur persoonlijk: niet via één of
meerdere brieven, maar juist via email of
telefoon. Dit beperkt de doorlooptijd van een
succesvolle incasso behoorlijk en scheelt
aanzienlijk in de kosten.”
[14] Ben Joosten,
Flanderijn DI.OV.IN (Roggel)
”Op ons kantoor werken we voor lokale
overheden, zoals gemeenten en belastingkantoren.
De vorderingen die zij op ons
[15]
[2]
bord leggen, hebben dankzij een speciale
wet meteen de status van een voor
tenuitvoerlegging vatbare titel. Het soms
lange minnelijke traject ontbreekt daarom
in ons werk. We gaan om die reden extra
prudent te werk: het dwangbevel dat wij
proberen uit te voeren is immers niet door
een onafhankelijke rechter uitgevaardigd.
Soms wordt pas later duidelijk dat er een
steekhoudend verweer is.”
[15] Ed Verdult, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en Verdult (Bergen op Zoom)
”Je kunt je processen nog zo mooi
automatiseren en opdrachtformulieren op
je website plaatsen, opdrachtgevers krijgen
het liefst een persoonlijke toelichting.
Iedere zaak is toch anders. Een kennismakingsgesprek
verloopt beter als ik met
de mensen aan tafel zit. Ik kan hun vragen
duidelijk beantwoorden, maar ook hun
verwachtingen peilen. Zo komen in een
kennis makingsgesprek alle nuances
bovendrijven, zodat ik meteen vanaf het
begin een zaak goed op de rails kan
zetten.”
[16] Max Vaes, gerechtsdeurwaarder,
Flanderijn en Vaes (Apeldoorn)
”Eén van de momenten waarbij het erop
aan komt, is het opstellen van een
dagvaarding. Daar komt alle kennis en
ervaring samen. Een dagvaarding moet
echt exact volgens de wettelijke eisen
worden opgesteld en uitgebracht, anders
wordt zij nietig verklaard. En in dat geval
is er geen verhaal mogelijk voor je
opdrachtgever. Bovendien kun je dan als
gerechtsdeurwaarder opdraaien voor de
proceskosten.”
[4]
[10]
Vak: 16x FlaNDErIJN

Niet betalen is
een mentaliteit ...
... incasso gelukkig ook
Wie geleverd heeft, moet worden betaald. Flanderijn helpt u met het innen van uw factuur. Met waar nodig een strenge aanpak.
Omdat we vinden dat u recht hebt op uw geld. Zo eenvoudig is het. www.flanderijn.nl