F - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

bibliotheek.eyefilm.nl

F - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

feM|MflMH|M|BMjBB| ■:-ï^;- : * V:

inema i

1

'

B«n Ro/adrds bracht: „DE MIRAKELRIDDER'

MO®

Htfcan Boub«r biacbt i „NET 6R00TE NUMMER

Straubvrstr

i! „Nooit fflMr jiloarscii!"

rADMELCOIE": ■

EEN FILM OVER BERLIJN

ToonMlprtmlèra: „Hat Qrooto Nummar"

Rondom da Microfoon

Camara-Confidanties

Ata Karl SchBitbOek slaapt....

Toon« : „Ik ga van Ja wag...'

I I

«F

WEEKBLAD VOOR FilM. TOONEEL. DANS, OPERA. OPERETTE. RADIO. REVUE.

VARIÉTÉ. CABARET • 19 FEBRUARI 1944 - 24STf JAARGANG Ne. 8 -15 CENT

■■BHBBBH^^BHHI

ar ola HI

speelt de hoofdrol In de Tobl»'

..Nooit mi^ Jaloersel^l". waarover

w|| in dit eummeri»clir"

F


BEN ROYAARDS REGISSEERDE:

Ben Royaards was de Fortinbras-figuur van

deze langverwachte en herhaaldelijk uit-

gestelde première, die na tal van open

doekjes de van ouds bekende ..staande ovatie"

van een volle zaal aan het slot in ontvangst had

te nemen. En terecht : hij was de regisseur van

deze zwierige, kleurige en inssche tooneeldaad.

waarmee hij — voor het eerst althans in het

vaderland — in de zevenmijlslaarzen-voetstappen

van zijn grooten vader trad. Hij was de hoofd-

en titelrolspeler, ofschoon hij daarin menigmaal

overvleugeld werd door het zeer markante spe.

van de tweede rol, Guus Hermus. over wien

eveneens de schaduw van een grooten vader

zweefde. En hij bracht waarschijnlijk dit stuk

uit zijn Antwerpsche jaren mee: Lope de Vega

speelt men althans in het Zuiden veel. zoowel om

zijn strekking als om het bont ensemble, Waar-

in ongeroutineerde volkstalenten en halve , dilet-

tanten — zooals men die ook in het Zuiden van

ons land, waar door rederijkers veel Spaansch

tooneel gespeeld wordt, pleegt aan te treffen —

onder sterk-persoonlijk getinte regie tot bloe

kunnen komen.

Nu moet men zich natuurlijk om het feit, dai

fleze première kwam na een reeks van vrijwel

door ieder als zoodanig gevoelde mislukkingen,

met tot overschatting laten verleiden. De

...Mirakelridder" heeft geen ,,wonderen" verric

Trouwens, het stuk leent zich daartoe ook ni^

Het is geen heldenstuk en geen passiespel. Maar

een breed en plezant geschreven klucht met een

Elise Hoomans ah Itabella

gezonde strekking: een morali-

teit, zooals zooveel Spaansch

tooneel uit den grooten tijd,

waarin nimmer de deugd on-

beloond, de ondeugd onge-

straft bleef. Don Luzman, de

..mirakelridder". is een Shake-

speariaansch-fel geziene satyre

op een jeugdigen praalhans.

die een schraalhans tevens is:

een blijmoedig charlatan eu

een grandioos potverteerder op

andermans zak. speciaal ten

koste van het vrouwelijk ge-

slacht, dat hem vereert en

elkaar daarover in de haren

vliegt. „Leve de facade!" is

zijn devies, waarmee hij telkens

braveerend van het tooneel af-

gaat en wanneer hij zich weer

eens vastgewerkt heeft, is het

voor hem — lang en te lang

de Spaansche geluksvogel in

het wufte Rome der Renais-

sance — voldoende om even

..een mirakel" te vragen, en

ziet, de omstandigheden klaren

zich weer in zijn voordeel. Er

is altijd wel een verliefde

vrouwenrok, die hem voor brie-

schende achtervolgers verbergt,

altijd wel een buidel, die hem

uit een smeedwerk-venster wordt

toegeworpen. Tot hij. in een net

van intrigues verstrikt. letter-

lijk tot op het hemd wordt uit-

geschud en vergeefs smeekend

langs alle galante vensters van

het kostelijke pleintje (waarop

bewerker en regisseur terecht de

bonte handeling samengetrok-

ken hebben) rondgaat, maar

van de eene jonkvrouw een eind

touw toegesraeten krijgt om zich op te hangen,

van de ander een emmer water over zijn armzalig

hemd krijgt uitgestort, door de derde in de armen

van haar gelukkigen minnaar met schimp en

hoon wordt overladen, terwijl uit het vierde ven-

ster de verbolgen bediende. hem den schunnigen

gulden terugslingert, waarmee de mirakelridder

twintig jaar trouwen dienst had beloond.

Prachtige, natuurlijke menschen schildert ons

Lope de Vega in dit breede genre-stuk : menschen,

die in dezelfde groepeering nog altijd in de

w-ereld de toon aangeven. En ..mirakelridders"

zijn er nog altijd vele om ons heen! Men lacht,"

want men ziet de waarheid en men ziet den leugen'

en men neemt het dubbel gaarne in de waar-'

achtig-schoone theaterwereld, die ons zoo luchtig

en kluchtig voor oogen getooverd wordt.

Ben Royaards heeft dit stuk meesterlijk en

sterk persoonlijk geregisseerd: in alle hoeken en

gaten leefde het tooneel — geen opstelling was

chche. geen rol onbelangrijk. Met welk een

bravonr wordt hier een verliefde scène uitge-

speeld, een duel opgebouwd — hoe Shakespe-

riaansch was de voorbereiding van Isabella'o Ver-

schijning op het balkon, als achter Luzman de

koddige bedienden van Johan Elsensohn en Louis

de Bree (maar welke ras-acteurs ook!) weg-

schuilen — hoe heerlijk de tirades over den

adel, 4f woede van den Franschen soldaat over

zijn gestolen vriendinnetje, de declamatie van het

schoon sonnet op Spanje, waarvoor een naar

bloed dorstende degenpunt zwicht!

De vrouwen waren minder goed dan de man-

nen in de vertooning, die naast Ben Royaards

vooral Guus Hermus als uitblinker had als de

hoog-verwaten vaandrig Leonato met Malvolio-

allures. En wonderlijk hoe vaak men dacht, dat

dertig jaar geleden beide vaders — Royaards en

Hermus — in dezelfde hoofdrollen zelfs met

dezelfde stembuigingen tegenover elkaar gestaan

konden hebben, in dezelfde bombazijnen wam-

sen, korte ballonhoozen, Spaansche kragen,

stnjkages makend met hun gepluimde hoeden en

de hand op het eeuwig verliefde hart! Het Was

schoon en het was helder -- en het was vol-

komen „tooneel"! Henrik Scholle

C4R/HIW4 BUR/%ftl4

*>*

;« : :s imm*

TWEE CROOTE BALLCTTEW VAN

Naast „Juan von /anssa" van Werner Lgqk (die irouwens

°en jonqere uit de .chool vnn Carl Orff is), geidt

het levenswerk van den -U-jariijen Munchener

meester en vooral zijn laatste twee groote dans-operd's

de „Carmina Burana", die thans door Yvonne Goorqi ten

tooneele gebracht zal worden, en de nieuwere „Catulli

Carmind" ■— als toonaangevend in de balletwereld.

De „Carmina Burana" heeten officieel; „wereldlijke ge-

zanger, voor soli, koor, mei begeleiding van instrumenten

en in tafertielen", Carl Ortl zeil spreekt ook wel van ■njn

„Szenische Kantate'. Hel is hel afgeloopen seizoen op alle

groote danstooneelen in Duilschland (en ook daarbuiten,

in de Scala van Milaan o.a. met vierhonderd mede-

werkenden) opgevoerd. Doel is eigenlijk 3en herleving der

Middeleeuwsche dansspelen en als feksf koos Orff het

handschrift van een onbekenden dichter, dat in 1803 in

hel klooster ie Benediktbeuren gevonden werd. Het koor,

dal deze liederen zingt, is een zichtbaar „decor" onder

den dansvloer, die sterk oploopt en waarop dan de liederen

in balletvorm levens gedanst worden. In deze muziek is

het rhythmische element even sterk als hef melodische en

de scenische uitbeelding deed allerminst gewrongen aan,

.zooals bij het litteraire karakter wellicht gevreesd kon

worden Ook hier was de muziek niet anders dan wat zij

voor den dans steeds moet zijn; de bron der inspiratie.

Ik zag de Mary Wigman;choreografie, die ZIJ samen met

den ook ten onzent bekenden Hanns Niedecken-Gebhard

ontwierp. Als in de Middeleeuwsche spelen liet men ook

hier geen plaats voor solistische prestaties: het bleef, waf

Orff ook wilde, een ballet voor het ballet, in prachtig

harmonieerende decors van Max Elfen, fijn on suggestief

als schilderijen der primitieven. De cantate heeft vijf

tafereelen: het Rad van Fortuin (afb. in den titel); Van hef

Voorjaar; Het Woud; In den Herberg, De Minnehof (afb.

daarboven); wederom net Rad van Fortuin.

De „Catulli Carmina" noemt Orff zelf „ein szenisches

Spiel", In de oeropvoering in Leipzig, die ik onlangs bij-

woonde, bleek veel overeenstemming mei de „Burana".'

Het is een typische ballet-opera, die men echter ook een

opera-ballet zou mogen noemen, nuts men voor oogen

Het is een typische ballet-opera, tevens een opera-ballet,

mits men voor oogen houdt, dat Orff naar nieuwe wegen

voor beide zoekt. Hij deed dat destijds ook reeds in zijp

bakende opera „Die Kluge", met dansersoogen gezi^j

m ..-y^-'flm^^^;...

eveneens oen voorfretlelijk qeslaagd l.i.Kid werk. in In e^n e-n

gesprek niet Orfl zeH bivchl hij lot uiting, hoe 'eer

hij strueil n.iiir een nieuwe eenheid Uissehen d


i

,■ ■

V :

ü

DK eerste maal dat Ik naar Yvette trinif

luisteren en hooren, was te Botterdara in

..„ «Jen TJvoll.gchonwburg en wel op een «eer

killen herfstavond. Ik kende haar IIJfsTorineB

van portretten en plaatjes op muzlekstokjeg. Ik

kende liare muffere beenen, die ze zoo »aanie

hezong als hare „.(arabes blenfaltes «t se« mol.

Iets si ronds". Ik kende hare splehtlge arme« In

de zwarte bekleedingen. Ik kende haar stem Tan

ifr» in iiid.iiliiten evenals die van MistlnqDett. Ik

was op haar voorbereid en al verliefd, omdat ze

niet mooi was. Een zinnelijke vrouw van ttartg.

toeht en beReerea, die In bare voordrachten al

die Ke. ..elens vertolkte en deed aanhooren. Yvette

Ia divine en niet surnh ... deze keer.

Ik ging als verslaffgever van „Het Geeltje"

van Amsterdam, hoofdleider van Harpen, den

JlJnen beoordeelaar van de tooneelkansten. Ik

had das een krantenkaart, maar daar Ik niet 'be-

sproken had. moest Ik de volle prU» aan Intree

betalen, wat me «eer bezwaarlijk «as, daar Ik

In die dagen nogal noodntftlg was. Staar heel

~ gelnkklg kon Ik me op de gaanderij zetelen, en

op de eerste rang met mUn hoofd steunende op

mijne ellebogen en mUne wangen rustende In

mijne handen.

Het doek ging op en er wandelde een pianist

naar den vlengel. HIJ speelde eenlge melodieën

en toen werd het stil Yvette, Wat was ze

mager, net als onze JaantJe In de keuken. Wat

was ze hnlshoudelljk en gewoon en gehuwd. Hare

lange vingeren wezen naar alle zijden als om

getnlgenlssen te vragen voor hare bezongen ge-

voelens. Haar stem, haar voordracht, hare ge-

baren en gelaatstrekken... Yvette. i

,lfu Is dat alles rustende op P*r« l.aehnlse te •

Parijs. Al dat verrukkelijke Is voorbij, al blijft

haar zleJ nog Immer en voor eenwig met ons en

»nlwaart ze ons en mij terwijl Ik dit tik.

Ze zong vans „Joll tambonr" en: „la gin"...

en vele andere liedjes. En altijd was het anders,

zeer in tegenstelling met de overdreven geprezen

Lnclenne Itoj er. Immer was ze nlenw bij elke

chanson. Soms bewoog ze zich amper en stond

ze stil met de handen langs hare dijen. Even

ging een arm wat op en f eckende een uitroep of

vrangteeken. Haar stem golfde en was soms wat

„1*. ï" r? r koe8t e r ""l "«"«k en moHlg-

zacht. STa het eerste liedje brak ik log in een

aanmatigend gebrul en velen bekeken me als een

lid van de klak. Aansteller« noemden we dit In

•lic jaren voor de oorlogen. Velen zegden tot velen,

dat Ik nutunrlijk dééd alsof Ik Fransch verstond!

Anderen meenden misschien, dat Ik drankgeest-

drlft vertoonde. Maar weldra gingen er meerde-

ren met mij na elk liedje hoe tenger zoo luider

bijval toejuichen met mond én klaphanden.

Yvette bleef echter kalm of ze thuis theede.

• . u 0 , 0K ' oi ,,eTers M ***' Wf ' 1 e n voor onze

jnlchlngen, maar veel drukte maakte ze er niet

Ik keek naar wijlen Johan de Meester, die aan

zijn baardje zat te vlsschen beneden In de stalles

naast Henry Dekking ... belden belaas heengegaan.

Ik keek ook naar toen nog: Topple Saeff.

weldra werd het een openbare huldiging. Er

kwamen bloemen In najaarsklenren en -vormen,

»vette bleef edel-voornaam.

Pauze en bezoek aan de kleedkamer. Ik

1 lo fte mede « de Meester en kon van den

^ .~

' i-

~ ".

JLLV

TER HERINNERING

AAN

gang; uit baar bewunderen. Ze sprak een jube-

tend Franseb v iuet een wt>t manlijke neuskiank.

Hare erretjes waren niet brauwend als de Bot-

terdamgche of de Engeische, maar door en door

OaUIsch-I- ransch. '/.K dronk een kopje thee en at

een gebakje, net als Willem Mengelberg zoo

gaarne In de pauze doét en Ik ook-

Er kwamen papiertjes met titels van liedjes

er op, die haar beleefd gevraagd werden, alsnog

te zingen en Imdde zij ce allen gezongen, dan

was het Woensdag geweest, daar ze op Dinsdag-

avond optrad Tolgeas mijn dagboek.

De tweede maal, dat ik haar mocht beluiste-

ren, wa» te Parijs In een gezellig sehouwburgje,

dat ipeer op een eoneertsaaltje leek. Ze was stipt

hetzelfde als te »otterdam, maar toeh meer

t(iuls. AH«» was er Fransehi het licht, de genr

en de kleur. Ik herinner me, dat Ik mUn lange

soepjas aanhad en een hooge zijden op, zoodat

ik leek op een Fransehen bohémien. Ook toonde

Ik mUn baardje en ik voelde me Fransch, een

gevoel dat Ik mijn geheele' manlijke leven heb

gehad.

Ma baar optreden gingen we naar Montmartre

naar de „Chat »oir" van Bruant, die Ik te

.Heheveulngen lieb leeren kennen en dien Ik achter

het podium In zijn Cabaret kon gaan bezoeken,

rvette was hét onderwerp van on« gesprek.

„Yvette la divine" heengegaan. Een onherstel-

baar verlies van een eenlge....

Yvette in haar eersten glanstijd, naar de

htho van Ugnier pit 1894 (*„,„', Arcii),f)

-.■ -^ ^

Hoe verheugend het ook is, dat radio en

liramofoon de muziek in zoo wijden kring

verspreiden, het blijft een onloochenbaar

feit, dal irren een waarlijk groot kunstenaar langs

deze mechanische wegen niet ten volle kan leeren

kennen. l)at is opnieuw bewezen 'nu men Karl

Sclumtt-W alter een, ge malen in levende lijve

voor zich heeft gehad. Vit den aether en van de

ebometen schijf kende men dezen zanger met

zijn prachtig bariton-geluid en zijn soepele, ge-

makkelijke manie- van zingen, maar men kende

. hem in een eenzijdig, nogal zoetelijk repertoire

en in een mm of meer oppervlakkige expressie.

T.jdens enkele recente bezoeken aan Neder-

land heeft men de ster van het Deutsche Opern-

haus te Berlijn nu op zijn volle waarde leeren

schatten en in al zijn veelzijdigheid leeren be-

wonderen. Als gast van het Duitsche Theater in

Nederland speelde hij twee rollen, die hen, als

muziekdramatische kunstenaar te voeten uit

icekettden.

Mocht de partij van den graaf Luna in Ver-

d, l s „Troubadour', „, December j.l. gegeven en

door hem met groote waardigheid en beheerschtc

passie vertolkt, hem meer vocale dan dramatische

kansen geboden hebben, de titelrol in Rossini's

onsterfelijke „Rarbier von Sevilla", die hij deze

week voor zijn rekening nam, stelde ook aan zijn

(Foto Stn-pjlv. d. Leetm)

KARL

SCHMITT-

WALTER

zong den

„Bae&Uc"

speeltalrnt hooge eischen. En al is de zanger

Schmitt-Walter zonder twijfel de meerdere van

den acteur, zijn spel is vlot en levendig genoeg,

maar kent niet die fijnzinnige schakeeringen en

d,e beeldende kracht, waardoor zijn zang uit-

munt— toch zal zijn creatie'in dankbare her-

innering blijven. Spectaculair was hij misschien

n,et de ideale Figaro, die ieder voor het lapje

houdt en, al intrigeerend, zachtjes-aan toch zijn

zin doordrijft. Maar wat het geslepen en water-

vlugge „Faktotum der schonen Welt" mogelijk te

kort kwam, vergoedde de „Cicero aller Bar bier e n

ruimschoots, wanneer men deze kwalificatie,

waarmee hij zichzelf in zijn entrée-aria typeert,

in muzikalen zin wil verstaan. De bliksemsnelle

motieven, waarmee Rossini deze figuur bedacht,

zingt Schmitt-Walter met een speel sehe virtuosi-

teit en een stralende lichtheid, die in technisch

opzicht mogelijk gemaakt worden door de groote

beweeglijkheid van de omvangrijke stem.

Bij zoo'n uitzonderlijke vocale dispositie had

het voor de hand gelegen, indien de Figaro de

andere medewerkenden had „meggezongen",maar

het pleitte ten zeerste voor de artistieke 'opvat-

tingen van dei, gast, dat hij nergens den .'amen-

hang van de geestige, soms wat uitbundige

ensceiieering van ff ans Strohbach verbrak. Het

getuigt reeds van een sterke operacultuur, dat

men het kan ondernemen om een vooraanstaan-

den zanger van elders uit te noodigen in een be-

paalde, bestaande vertooning op korten termijn

een gastrol te komen zingen. Maar het resultaat

was bovendien verrassend! J. Kasander

CINEMA &• THEATER (nr. 8) 4

■ - _.

rp-^it

n

Boven : Annelias Reinhold

Rechts: RudoK Preek V

FTT

*td

MENSCHEN JACHT IN HET HOOGG^RGTE

Ieen Noordduitsche stad is een museumdief-

stal gepleegd, die vele gemoederen in be-

roering brengt. Een kostbaar stuk smeed-

werk, een gouden spiegel, die volgens een legende

eenmaal aan Helena van Troje heeft toebehoord,

is verdwenen. Een vorstelijke belooning is uit-

reloofd voor dengeén, die in deze duistere zaak

opheldering kan verschaffen en in het geheele

land speurt de politie naar de daders van den

opzienbarenden diefstal,

Het is daarom niet waarschijnlijk, dat dezen

zullen probeeren hun buit in Duitschland zelf in

i

klinkende munt om te zetten. Algemeen veronder-

stellen de politie-autoriteiten, dat de dieven zul-

len trachten met den spiegel naar het buitenland

te ontkomen. De grensbewaking wordt verscherpt

en vooral in het Alpengebied, dat van oudsfa

een dankbaar operatieterrein voor smokkel:

is, wordt naarstig gespeurd naar een man

jfiß halven ringvinger aan de linkerhand,

nakr toen vermoedt, meer van den diefstal weet^f

Of -de grensjagers er inderdaad in slagen de

daders aan te houden en den diefstal op te hel-

deten, blijft een open vraag, tot. . . . de nieuwe

film, die in het Duitsch „Die unheimliche Wand-

lung des Alex Röscher" heet, ons het verloop

van deze spannende smokkelgeschiedenis zal lata

mÈi

zi«n. De rol van Alex Röscher, een Jonge, * niltUttfiV

ambitieuze grensbeambte, wordt vertolkt door

Rudolf Prack. Zijn tegenspeelster is de achóone*

Annelies Reinhold, die wij in den laatsten '.ijd

niet dikwijls op het witte doek zagen, en een

.vétdere greep in de rolverdeeling levert o.m.

^aog de namen van Viktoria von Ballasko, Ernst,

Fritz Fürbringer, Walther Jung en Oskar

Sima op.

, Paul May voerde de spelleiding van déze rol-

prent. Als hg er evenveel spanning in heeft weten

e leggen als indertijd zijn naamgenoot Karl in

diens boeken, dan kunnen wij zeker plezier be-

leven aan dit nieuwe Bavaria-product, waarvan

de Nederlandschettól luidt: „Halt! Douane!"

ö! mm* mW

„.Ol"* 1 '

ß«,"

£*'

m&j é

De jonge douanier ontvangt

instructies van zijn chef

(Foto's Bavaria)

F

Oskar Sima als de gevaar-

lijke smokkelaar Wettich

*^


EEN DAG BIJ

Voor de Strassburgers, circusfamüie bij uit-

nemendheid, is het circus altijd een

„familie-affaire" geweest, in alle opzich-

ten. Vroeger waren het de beide gebroeders

Leopold en Adolf. Leopold had twee dochters:

Regina en Elly. Adolf twee zoons; Hans en KareL

De vorige jaren zag het publiek vooral Hans

en Regina. Karel had de zakelgke leiding. Elly,

de jongste, ging over de gages en de post, had

ook de leiding van de restauratie, als ze met de

chapiteau op tournee waren, meestal in de weste-

Iqke randstaten van Europa. Maar sinds Hans

in Duitschland werkt, hanteert Karel de cham-

brière en, terwijl Regina bleef schoolrijden, is

dit jaar ook Elly in de piste gekomen — samen

met haar oom Karel in de paardendressuur-

nummers en, alleen, met haar beroemde pony's.

Alle Strassburger's kennen nu eenmaal van kind

^ Jj? -^ j^ ttrHêtenfoto'ê en een

Z^J^S / "> W*""^ koffergrumofoon. En

^-^— / — ^t ( x I- *««•»»« ï* *9, in hee-

.'C, S \K ^ renrok, de BUy, die

l

af aan het „klappen van den zweep". Ook Elly's

vroegste herinneringen ign de kameelen, waar

zij mee optrad. Maar kameelen zvn niet zoo moei-

lyk als de paarden, die «jj verleden jaar in de

manége in de bpsschen bij Hilversum — de vaste

woonplaats der Strassburgers — heeft afgericht.

De Strassburgers" zijn „woonwagenvolk". Er

zjjn moderne circusdirecteuren, die in dure hotels

wonen en eigen villa's hebben. De Strassburgers

zullen, hoe rqk en oud,ze ook worden, in woon-

wagens blijven wonen: dat is circustraditie en

circus-standing. Elly en Regina hebben samen

één woonwagen, een klein huis op wielen, een

vrouwenhifis. En wie mocht denken, dat circus-

menachen losser van zeden zijn, zou raar opge-

keken hebben als hij zag hoe de oude Leopold

altijd zijn beide dophters eenvoudig in hun woon-

wagen „opsloot" als de voorstelling voorbij was,

en de xijne er scheef voor liet zetten, zoodat hij

kon controleeren wie er eventueel in en uit wou!

Elly is een «eer elegante jonge vrouw ge-

worden, die van mooie kleeren en van bloemen

houdt, zooals elke vrouw. Maar zij kleedt zich

alleen voor het circus, den heelen dag door. Een-

maal in al deze maanden is zij slechts „in de

stad" geweest, en dat was voor den kapper. Voor

de rest is het woonwagenleven gebleven: daar

ontvangen zij en Regina hun gasten, circus-

menschen, met wie ervaringen uitgewisseld wor-

Hoar dag begint in

de mioonteagen bü de

morgenkoffie. Eet Is,

haar verjaardag en

een van haar vereer-

der» heeft haar 'een

taart gettuurd. Ook

op haar bureau, waar

de affiche* van Stra»»-

burger'* laatste tour-

nee door Denemarken

langt de muur han-

gen, staan bloemen.

Maar bloenten «taan

daar altijd, In de

kleedkamer z\jn het ''

men met haar paar-

den en pony'* in de

pitte kent(Foto',Suvent)

den. En als zg toevallig bij de thee böeenzitten.

kan het gebeuren, dat Elly — die altijd de stipt-

heid zelve is — op de oude klok kijkt en zegt:

„Jetzt kommt, denn jetzt geht die Schule."

„Die Schule", dat is het klassieke school-

raden, de quintessens der Strassburgers. Wie Ook

aan de beurt is; Karel of Regina, of Otto Schu-

mann. ... men zal altijd tegen de gordijnen de

gansche familie present vinden, want steevast als

een Strassburger „die Schule" rijdt of presen-

teert, dan zien de andere Strassburgers toe: naar

mensch en dier.

Toch Is Elly. puriteinsch opgevoed en levend,

allerminst een al te ernstige natuur. Integendeel,

roet haar gamin-achtige levendigheid, een bloem

in het ebbenrwarte haar, fraai gemanicuurde han-

den, die altijd wel iets aan het harnachement der

■wachtende sehoolpaarden te schikken hebben, is

zij — in het circus en in haar woonwagen —

een figuur,, zooals men die zich in een roman-

tische pircusfilm niet anders zou wenschen.

Alleen, de wilde avonturen, die daar gebeuren,

zoekt men in Elly's leven tevergeefs! Hi s!

■■■■MHHHI

Hlliiffli ( tf^l

Dnaiboek: Felix van Eckardt, naar «en ii

Hetnicke — Muziek: Ernst Erich Buder

Jansen -r- Montag-c: Johanna Rosinski

Personen:

Professor Faber . . . Hans Nielsen

Herta Wilhelmi . ... Carola Höhn

Karl Schwerdtfeger . . Werner Fuetterer

■ v een T\

Het gaat allemaal zoo gemakkelijk. . . . !

De film wil ons boeien en amuseeren, zij

wil pns een illusie geven van toestanden,

waarin wg ons naar den geest kunnen verplaatsen

en zij wil ons laten lachen of huilen, al naar

den iaard van deze toestanden. De eerste ver-

eischte om ons tot lachen of huilen te krijgen,

is echteri dat hetgeen het witte doek weerspiegelt,

inderdaad indruk óp ons maakt — dat het aan-

nemelijk wordt voor den man in de zaal. Vele

middelen staan den scheppenden filmkunstenaar

ten dienste om dit effect te bereiken. Hij moet

uit het arsenaal van motieven die wapenen kiezen,

die hem toegang verschaffen tot de belangstelling

en, als het kan, tot het hart van den toeschouwer.

Het komt mij voor, dat Carl Boese voor zijn

film „Nooit meer jaloersch" een verkeerden

i greep heeft gedaan. Hij is grof geschut gaan ge-

bruiken en daartoe leent, om in de vergelijking

te blijven, de terreingesteldheid zich niet. Het

gegeven voor de- film is niet verwerpelijk, maar

de „manier waarop" geeft alle aanleiding tot de

verzuchting, die ik als aanhef van deze bespreking

slaakte.

: Er is een jonge, super-vlotte vrouw, die haar

vlotheid productief maakt door het verkoopen van

auto's. Verder is er een beeldhouwer, die haar

aangezicht in klei vereeuwigt en haar bovendien

zeer bemint en dan is er verder nog een professor

in de entomologie, die de ware Jacob blijkt ie

zijn, De manier, waarop professor en autover-

koopster elkander ontmoeten, is al direct hoogst

curieus. Zq rijdt namelijk in den two-seater van

haar vriend den beeldhouwer, wiens affectie zij

niet beantwoorden kan, luid '■ zingende langs

's beeren wegen, terwijl deze haar van zijn

teedere gevoelens tracht te overtuigen.

Om hem deze snoode gedachten af te leeren,

'Iaat zij hem stoppen en verlaat de auto

waarna re op straat voor de oogen

van den ontgoochelden

klei-bewerker een

totaal vreem-

den jonk-

man

Edenkoben en Kurt

f — Geluid: Adolf

este CARL BOESE

Hansi Weodelberg

Günther Luders

Karl Heinz Reichet

aanklampt, die aanstonds de rol, die hij moet

spelen, begrijpt (dank zij het draaiboek?), en

haar zijn arm aanbiedt. De geïmproviseerde

cavalier is . student in de entomologie en be-

vindt zich op weg naar een college, dat hij,

zooals het een braven studiosus betaamt, voor

geen geld en voor geen tien losloopende lieve

meisjes zou willen verzuimen. Zij gaat met hem

mee de universiteit binnen en wordt dan stante

pede verliefd op den professor en omgekeerd.

Zoo begint de historie dus. In den loop van

de daaruit voortvloeiende verwikkelingen komen

wij meermalen in het beeldhouwers-atelier, waar

alsmaar naakt-modellen staan. In dezen poel

des verderfs vinden 's professors jaloersche ge-

voelens jegens den beeldhouwer een rijken

voedingsbodem en via een aantal niet erg

smakelijke scènes is het zoover, dat bij

hem den indruk gewekt wordt als

zou zijn autoverkoopster

zoo maar in Eva's-

costuum gepo-

seerd heb-

ben

voor het beeld, dat hun door een misverstand als

huwelijksgeschenk bezorgd wordt. Het huwe-

lijk gaat dan niet door, maar ge hebt alras

begrepen, dat van dit uitstel geen afstel komt,

want de beeldhouwer is tóch een heer en hij

vindt een elegante oplossing om de mannelijke

jaloerschheid en de vrouwelijke beleedigde on-

schuld uit den weg te ruimen. Tot jaloersch-

heid was overigens in het geheel geen aanleiding,

omdat alle ellende veroorzaakt wordt door het

feit, dat de kunstenaar den steenen kop der auto-.,

verkoopster op een enkele torso had geplaatst

de oolijkerd!

En dat is dan het verhaal van „Noojt meer

jaloersch" in enkele alinea's gecomprimeerd. In

het Duitsch heet deze film „Leichtes Blut",

maar de Hollandsche titel lijkt mij

symbolischer, omdat er niet licht

een regisseur zal zijn, die

op dit product ja

loersch

wordt!

Leo J. Capit



-^^■■1 ^^^^^ Hin» " l » ^r-''

^rf ^fl^^^^^ .„. Werner "'" nood'«

: *?*'

1H Vx

feLDSTADMetöU

Daar is dan eindelijk Liebeneiner's nieuwe film,

waarover reeds zooveel geschreven en gepraat

is: ,,Grossstadtmelodie", in Nederland uitge-

bracht onder den titel „Wereldstadmelodie". Als men

de meesleepende, krachtige melodie ondergaan heeft, kan

men niet anders doen dan constateeren, dat dere'film

inderdaad geworden is wat haar regisseur met haar be-

oogde. Kort en krachtig heeft prof. Liebeneiner het zelf

geformuleerd, toen de productie nog in vollen gang was.

.,Een liefdesverklaring aan Berlijn" zou het worden.

En waarlijk, deze rolprent is een serenade in celluloid,

een hartstochtelijk getuigenis van wat de Berlijner voor

zijn stad voelt.

Kan men van een stad houden, zooals men van zijn

vaderland houdt? Meestentijds geeft men zich er geen

rekenschap van. Vaderlandsliefde brengt men eerder tot

uiting dan de genegenheid, die men als stadsbewoner

koesteren kan voor die wonderlijjce wereld van steen en

asfalt, waarvan men deel uitmaakt. Zoodra een plaats

stad begint te worden, groeit in haar de bekoring van

een speciale sfeer, die beheerscht wordt door het tempo,

dat steeds wordt opgevoerd en dat zijn hoogtepunt be-

reikt in'de metropolis, die op de kleinste globe zicht-

baar blijft.

Daarmee is niet gezegd, dat een dorpsbewoner niet

•evenveel kan houden van den grond, waaj; hij geboren

en getogen is. Echter, de verhouding van den grooten

stadsbewoner tot zijn „dierbaar plekje" is anders; mis-

schien minder innig, maar breeder en dieper, onverschil-

lig of hij er zich rekenschap van geeft of niet.

In het dramatische wereldgebeuren van dezen tijd kan

het voorkomen, dat een geheele natie zich plotseling be-

wust wordt wat een stad, vitaal deel van het nationale

organisme, kan beteekenen. Ieder volk, dat zijn steden

in den loop van dezen oorlog tot asch zag vergaan, heeft

dit ervaren: ook wij Nederlanders kunnen dat ge-

tuigen. En thans, nu Berlijn aan het oorlogsgeweld ten

offer valt en de Berlijner rouwt om zijn stad, nu ver-

schijnt, als om de tragiek te accentueeren, „Wereld-

stadmelodie", een liefdesverklaring aan de wereldstad,

zooals haar vier en half millioen inwoners en ook mil-

lioenen anderen haar kendeh.

Een waardiger monument had men de oude Rijks-

hoofdstad moeilijk kunnen geven, want tegelijkertijd

spreekt uit de filmbeelden de geest van den Berlijnschen

mensch in zijn deugden en ondeugden, en deze geest is

het, die een waarborg vormt voor den wederopbouw van

de stad, straks, als het krijgsrumoer verstomd zal zijn.

Het zal een stad met een ander uiterlijk worden wel-

licht, maar het blijft Berlijn.

Een simpel gegeven was noodig voor de film „Wereld-

stadmelodie": een aanleiding om de stad in haar volle

schoonheid te toonen. Liebeneiner vond dit gegeven in

het verhaal van een jonge fotografe, die in haar platte-

landswoonplaats een succes boekt en daaruit den moed

put om haar geluk in de wereldstad te beproeven. Vele

tegenslagen staan haar in die andere wereld, die zij in

het geheel niet kent, te wachten, doch het meisje zet

door en ontdekt de stad van phase tot phase, om er ten-

slotte ook haar eigen bestemming te bereiken. Met in

haar oogen wonderlijke types komt zq in de gtoote «tad

in aanraking: menschen, wier levenstempo zij niet volgen

en wier gedachtenwereld zij niet begrijpen kan, doch

naarmate ze inburgert, worden de tegenstellingen kleiner.

Laat ons de intrigue in dele rolprent niet zien als

doel, maar al« middel. Het doel is de stad ie toonen.

zooals de camera haar beleeft, in haar felle Jachten,

haar klaterende schittering, haar zwoegen en haar ont-

spanning. Wij ondergaan de tallooze schakeeringen van

het stadsleven van het standpunt van den breedst ge-

oriënteerde uit: het journalistieke beroep, met zijn onbe-

perkten actieradius, brengt ons zoowel bij de society als

temidden van de nachtploeg ,,U-Bahn"-arbeiders, die

meter« 'onder het straatoppervlak de rails aaneen lasschen

Waarlijk voortreffelijke staaltjes van camerawerk

geeft de rolprent te gemeten. Vooral de buitlnopnamen,

verzorgd door Richard Angst, kunnen Voorbeelden, van

filmische kunst genoemd worden. Soms tast men, ver-

bijsterd door het driftig fascineerende der beelden-

reeksen, een oogenblik naar de continuïteit, doch ia zoo

verre heeft de intrigue haar taak vervuld, dat steeds de

aandacht weer terugvalt op de hoofdrolvertolkers Hilde

Krahl, Werner Hinz en Karl John.

Voor Hilde Krahl bevat „Wereldstadmelodie" een

genre-rol, die meermalen doet denken aan haar „Twee-

Meisjes en een Man", Hinz daarentegen zien wjj "hu

een« — ik meen voor het eerst — in een sympathieke

gedaante, al» een beroemd verslaggever, terwyl het

brutale gezicht van Karl John als het ware geschapen

lijkt voor zqn rol van een persfotograaf, die desnoods

persoonlijk naar de hel rijdt om er den duivel en »'n

moer te kieken. Will Dohm als een ambitieus, doch

bijzonder humeurig bureau-redacteur kon mij minder

overtuigen dan de guitig-bezadigde Paul Henckels in

een klein rolletje.

De film is het best, waar zij het origineelst is.

Gigantische revuescènes compleet met een zingenden

Johan Heesters zitten er in, doch de revue is in al haar

spectaculaire kracht reeds dikwijls voor groote-stads-

films uitgebuit. Aantrekkelijker zijn de kijkjes in de

keuken der foto-journalistiek, die ongetwijfeld ook voor

buitenstaanders zeer interessant zijn.

Wat zou ik u nu over het verhaal, dat, zooals gezegd,

fiiddel en geen doel is, nog kunnen zeggen? Ze krijgen

elkaar natuurlijk en op dat oogenblik hoort u het slot-

ïccoord van de „Wereldstadmelodie", waarvan, om in

upera-termen te spreken, de muziek schooner is dan het

'bretto. Rob Roodenburgh

'■:,!'

^f-

m J iiOI V %

, -_ V k jf' ■^•i ■ 1

1 d

rft

M 1- mÉ

^^''^

„„ Dr. Bergmann «"'^euÄ«« ^ dc

^TJe «««r *« haar eer>te leleu ^^

(fllSc-,.

, . ■

^

%

im»


F '■ WÉÊBÊSÊÊBÊÊÊÊ

r j •'. i ■' . ' l

Dé Melo-

diëten o.l.r.

Karel Stoete

(Foto Archief)

^«iwm uit Studie jQ

BRAVE HENDRIK!

Een vliegende kraai heeft altijd wat, en om

den Nederlandschen Omroep goed te leeren

kennen, dien je eigenlijk op je dooie gemak

de verschillende studio's en gebouwen zoo eens

door te slenteren en oogen en ooren goed den kost

te geven. Kijk, dan bemerk je pas, wat een ge-

weldig instituut zoo'n Omroep is. Op deze wijze

krijg je eenigszins benul van de moeilijkheden,

waarmee de mengchen te kampen hebben, van

hun teleurstellingen en van hun successen, die ten-

slotte van duizendmaal meer belang zijn. Je ziet

dan ook eens, wat er bij elk programma-onder-

deel te pas komt en hoeveel zorg een goede uit-

zending vereischt.

Daar heb je nou bijvoorbeeld de luisterspelen !

Harbara heeft niets anders te doen, dan de thee

in te schenken, te zorgen voor een klein knab-

beltje, jou eens lief aan te kijken, mij een plukje

tabak te schenken, dat ze in een leeg zoutvaatje

wist te vinden, tegen Kransientje te mopperen,

ydat ladders in kousen een besmettelijke ziekte

blijkt te zijn en . . . aandachtig te luisteren, het-

geen een luisterspel uiteraard verlangt. Maar.

mijn brave, heb je eigenlijk wel eenig denkbeeld,

wat er komt kijken, eer zoon luisterspel uit den

aether komt. zooals verwacht mag worden? Aller-

eerst natuurlijk de dramaturgische bewerking,

dan de min of meer uitgebreide muzikale illu-

stratie, verder de regie en tenslotte het kiezen en

probeeren van de geluidsdecors. Dit laatste vormt

een voornaam punt. dat begrijp je en je hebt er

dan ook speciale menschen voor. die precies weten,

wat het verschil is tusschen een Noordwester,

een ooiijken windruk. die rokjes op doet waaien

en een labberkoelte.

Stel je voor. Ilendrikus, dat je in een lente-

spel plotseling met een droog gezicht een Noord-

wester met hagelbuien op de proppen zou bren-

Waarom genoegen te nemen

met QROF gelaatspotder?

Er is toch Andrélon Gelaatspoe-

der? Dat is van een onbegrijpe-

lijke fijnheid en zoo subtiel van

lintv dat het zich zeer natuurlijk

aanpast bij de kleur van Uw

huid. Is 't dan onverstandig er

een beetje van in voorraad te

nemen ? Een doos kost 95 cl. of

hooger. zakjes 40 cl.

gen! Wat aanleiding tot verwarringen zou dat

piet geven? Zoo bestaat-Ir ook verschil tusschen

een buitendeur, ilie open waait en een kamerdeur,

die dichtwaait, tusschen sluipende voetstappen en

sleepende dito's!

Ik wil maar zeggen, dat alles, zoo als je het

door je luidspreker hoort, heel erg eenvoudig

lijkt, maar het zeer zeker niet is! Reken maar,

dat bij sommige luisterspelen van drie kwartier,

de technici, spelers, regisseurs en geluiden-

menschen. zich met transpirierende voorhoofden

urenlang moeten concentrieren en ... . dan nog

niet tevreden zijn. Iltddjöc precies als mtt de

maische spruitjes, die f^insientje mij vanavond

wist voor te zetten: wekten er van en vinden ze

lekker, maar hoe ze bereid rijn. Iaat ons vrijwel

koud, hetgeen dom is. Zonder een luisterspel met

een maisch spruitje te-.willen vergelijken: ;och

geldt hier precies hetzifffde. Ik geef in mijn

brieven vaak complimentjfcs aan hen, die ze Ver-

dienen en waarom dan >>ok niet aan de bij het

publiek helaas vrijwel onbekende technici en

medewerkers aan het luisterspel?

En nu ik het toch over luisterspelen heb:

a.s. Zondag, van 15.00—15.45, over Hilversum I,

is er weer eens één aan 4e beurt van den lang-

gehaarden nestor der luisterspelschrijvers, name-

lijk van Klaas Smelik. ïlef is ditmaal: ,,Van

goede en zwarte Pennetjes", een episode uit het

leven van een glazenwasscher, dus een spel over

den arbeid der menschen, en wat kan er beter

bezongen worden ?

Iemand vroeg mij om een photo van de Melo-

disten, die met hun opgewekte muziek zoo Vele

luisteraarsharten verovefè hebben. Wel, hier is

één van hun nieuwste opnamen. Henk Fortuin

is blijkbaar even een Bbodschap aan het doen,

maar Karel Stoete is present. Die staat vooraan

en ment zijn mannen in de goede richting.

Nou, kerel, tot zoover! Je *)■ : |

Totilas

DEZE WEEK IN

DEN AETHEK:

Maandag ai Februari:

to.00—11,00

■ la.is—12.4s

13.0s—14.00

«SIS—«6.4S

i7.ao—18.00

man.

19>5—ao.99

»0.00—21.00

Orkest o.l.v. Willy Kok.

Dansmuziek door Theo Uden Masman

Salonorkest o. 1. v. Tony Diepenveen

„Kick wat wils".

Amusementsorkest o.l.v. Eliard Kuhl.

CarnavalproKramma.

. Een programma g-ewijd aan het Concertgebouworkest

naar aanleiding van den sterfdag

van Willem Kes, tien jaar geleden.

Dinsdag 23 Februari:

9.00—9.45 Orkest Malando.

10.4s--11.15 John Kristel en ayn orkest.

13.05—14.00 De Melodisten o.Lv. Karel Stoete.

• S )o—16.00 Zonnestralen in ziekenzalen.

1700—18.00 Cabaret „Nederlandsch Fabrikaat".

Woensdag 23 Februari:

to.00—10.45 Salonorkest o.l.v. Tony Diepenveen.

• ^It.30—ta.oo Robert Franz—Georges Bizet-programma.

1a.15--13.45 Melodisten o.l.v. Karel Stoete.

t3.to--1j.4s Frans van Capelle en aün musetteorkest.

15.13—16.4S ,, Hal f weg", een gevarieerd Woensdagmiddagprogramma.

18.05—18.45 De Melodisten o.l.v. Karel Stoete.

'»••S—ai.00 Omrocp-Symphonie-orkest o.l.v. Pierre

Reinards.

Donderdag 34 FebruaW;

to.00—n.00 Frans Keth en zijn orkest.

„Bedrich Smetana". Lezing door H.

Bandi lialogh en zijn

Theo l'den Masman Hongaren.

it 15—ta.oo

MOller

12.15—ia.4S

'305—14.00

en zijn dansorkest.

15 00—15.30 Hendrik Reinbergen, viool en Pierre

Pal la, piano vertolken w«*en van Händel en

Brahm«.

15.30—16.00 „En hier is de kofXcrgraroofoon".

16.00—16.45 De Melodisten o.l.v. Karel Stoete.

17.00—t8.oo Amusementsorkest o.l.v. F.lzard Kuhlman.

19.15-31.40 Concert door het Coecertgebouworkëst

o.}.v. Willem Mengelberg, ». m. v. Caspar

Casando, cello. In de pauze: „F.en huwelyksreisje

naar de Saragosea-ree". C. de Josselin

de Jong spreekt over het raadselachtige leven

van de paling.

Vrijdag 35 Februari:

10.15—11.00 Orkest Malando.

12.15—13.45 Orgelspel door johan Jong.

13.OS—1345 Gerard van Krevelen to zyn solisten

16.00—16.45 „De Filmband rolt'.'. S,

18.05—18.45 Concert door de Groninger Orkestvereemging

o.l.v. Kor Kuiler.

19,15 -19.45 «Amusementsmui!iek vroeger en nu"

20.00-22.00 „Van 't een op het ander". Een bont

Vrydagavondprogramma.

Zaterdag 26 Februari:

to.00—10.45 Gerard Lebon en z\ia orkest.

11 35—13.00 „25 minuten met Theo Mackeben".

12.15 -13.45 Frans Wouters en «ijn orkest.

1400 15.00 Kotterdamsch Philharmonisch orkest

o.l.v. Eduard Fiipse.

15.00—16.45 Bonte Middag.

1940—ao.oo „Terug naar het Vaderland". Een

luisterspel in drie vervolgen door Cornelia de

Breur, naar motieven.uit het gelijknamige boek

van Karl Got«.

20,00—22.06 „Voor de familie Luistergraag'' Met

medewerjting van GretI Perelli, Jodelkwartet Dr

Kotek, Kwartet Jan Corduwencr, Septet Jonny

Ombach, het Vaudeville-orkest 0. 1. v. Elzard

Kuhlman en Theo Uden Masman en zün dansorkest.

Zondag 27, Februari:

9.15—'9 „Zondagmorgen zonder zórgen".

11.00—it.30 Melodisten o.l.v. Karel Stoet»

1400-^15.30 HERDENKING LEO RUVGROK.

Uitgevoerd worden werken van den componist.

Uitvoerenden: Het Omroep-Symphonie-orkest

o.l.v. Pierre Reinards, m.m.v. het koor van den

Ned. Omroep en Gerard Vermeulen, altviool.

Op het programma staan: Ricercare voor 4

fluiten en strijkorkest. Pointe voor altviool en

orkest. K-yuim (nagelaten werk) voor koor én

orkest, en de Symphonie no. 3 in fis klein. Opus ao.

18.1 is—1900 Nederlandsche 'Volksklanken o.l.v

Eddy Noordijk.

2t,oo—22.00 Concert van werken van Nederlandsche

componisten door het Residentieorkest

o.l.v. Toon Verhey.

P.S. Wist je al, dat ik tegenwoordig eiken

Vrijdagmiddag ""om 13.45 luister naar „Vijf

Kwartier voor de Vrouw"? Fransien is dan name-

lijk net met de afwasch bezig, mevr. Ter Kraekè

rust en ,nic|)t Jopie doet boodschappen. Alle

vrouwen op cïat tijdstip dus afwezig en Tobias

luistert rustig naar „Vijf Kwartier voor de

Vrouw" Het kon niet beter! T.

' '■"vfM#-

- . V

■i

HERMAN EN AAF BOUBER hebben met betrekking

tot het Nederlandsche volkstooneel een grooten

naam gemaakt, en terecht. Wat zij een aantal Jaren

geleden in den Amsterdamschen Plantage-schouwburg

hebben gepresteerd, leeft nog in ons aller herinnering als

iets van beteekenis, 'als een geslaagde' poging, het too-

neel eeh sociaal-ethische, educatieve tendens te geven.

Een streven dat naar twee zijden heeft gewerkt, zooals

de jaren van groote belangstelling kunnen getuigen:

het publiek- stak er wat van op en het tooneel werd

gepropageerd in die lagen der bevolking, waar de be-

langstelling ervoor nooit dood is geweest (getuige het

onuitroeibare liefhebberü-tooneel), maar waar men voor

veel wat er in de „officieele" schouwburgen werd ge-

speeld, het beschouwend Intellect miste.

Toch beeft tenslotte vóór den oorlog ook Bouber het

moeten opgeven. Zooals hij in een interview in 1938

getuigde: „Bioscopen, radio en vooral ook de Bonte-

Dinsdagavonden e.d., die de omroepvereenigingen

organiseeren, hebben ons de das omgedaan. We leven

nu eenmaal in den tijd van film en radio I Misschien

- < .

^^^

wordt het beter voor ons, wanneer die weer een beetje

van de baan zün, maar ja, als het zoover ia, kunnen

we allang dood en begraven wezen".

Zoo droevig is het, gelukkig voor hem, niet geworden

en nu de belangstelling voor het tooneel als gevolg

'van bekende omstandigheden grooter is dan ooit, trekt

ook Bouber weer met een eigen gezelschap door ons

land. In het Rotterdantsche Arena-theater speelt men

thans „Het Groote Nummer", een spel van circus-lief-

en-leed door den Duitschen tooneelschrijver Ernst Schä-

fer, dat door een in het programma niet genoemde in

een van germanismen wemelend „Nederlandsch" is ver-

taald.

„Het Groote Nujnmer" is als geheel genomen een

goed volksstuk, een episode uit de geschiedenis van een

klein rondreizend circus, zoo één waar de geheele

familie met nog eenige getrouwen meehelpt. De eige-

naar Heinrich Glass heeft reeds een van zijn dochters

aan het variété moeten afstaan en wanneer de tweede

nit ook gaat, zou dat de ondergang van zijn zaak be-

teekenen. Natuurlijk schijnt het eerst dat ie wél zal

Onder t Piet te Nuyl ah êpullebatu en An» Koppen alt Elisabeth, Aa f Bouber aU moeder en

Netty Hart alê Margreth. — Recht »hoven: Andre van Dijk ah de verleider, met Mya Horna

(folo't C.ff.F./vm dtr Mter)

EEN CIRCUS-DRAMA BIJ HET

-GEZELSCHAP B O U B E R

gaan, er komt «én permanent in rok gekleede filou, die

haar bijna verleidt, de vader stoot haar uit, doch de

minnaar, de onderman van haar koorddattenummer, ont-

maskert dezen schurk naar behooren. De eerste dochter,

die al ten behoeve van hét ouderlijke etablissement van

haar fraaie contracten had afgezien, behoeft daarin

niet te volharden en het eind vindt allen gelukkig en

met een vollen tent te zamen. Ik geef toe: zóó verteld

schijnt „Het Groote Nammer" in niets af te wijken van

zoovele drakenv van gelijk allooi, maar het is toch een

goed stuk met karakter want Schäfer is er in geslaagd

om menschen voor ons neer te zetten, karakters, die

hun sorgen en verdriet hebben, artisten. wien hun eer

en hun roeping boven alles ter wereld gaat. Hij heeft

die figuren zoo boeiend geteekend — ouderwetsch-roman-

tisch wel, maar aannemelijk — zoo eerlijk, dat men de

zwakke intrige van de quaai-verleidingsgeschiedenis

maar op den koop toe neemt.

Hun betrekkelijk bescheiden talenten opwerkend door

uitstekend en tot in de details verzorgd samenspel

geven de leden van het gezelschap Bouber van „Het

Groote Nummer" een alleszins te waardeeren vertol-

king. Piet te Nuyl en Ferdinand Erfman in de eerste

plaats, de eerste als de met zorgen beladen circus-

directeur, goed en niet overdreven in zün toorn tegen

de verkeerd begrepen dochter en wanneer het stuk over-

drijft, juist den goeden toon houdend, de tweede als

de jeune premier, eenvoudig en natuurlijk. Aaf Bouber

gaf. relief aan' de figuur van Glass' vrouw, Herman

Bouber als Paul, den makken clown (al stoort zijn

stereotiep bezwerend gebaar met de handen omhoog).

Jo Visscher heeft al zijn sympathieke krarlit gegeven

aan Braun, den impressario, zakelijk en aardig zün

beroepsjargon sprekend, terwijl Ans Koppen van Elisa-

beth, de dochter, die variété-artiste Is geworden, een

frissche onbevangen verschüning maakte. Ook Netty

Hart, Heddy Bouber, André van Dijk en Mya Horna

voegden zich goed in het geheel. Het programma ver-

meldt niet wie het zeldzaam aantrekkelijke, kavalje-

achtige decor heeft gemaakt; het draagt zeer bij tot

de stemming.

Toch tal het terwille van de zuiverheid der beoor-

deeling m.i. noodig zijn, volkstooneel als dit los'te

maken van bepaalde intellectueels flirtations; wanneer

juichende critici b.v. al den lof zingen van de wyze,

waarop Aaf Bouber op een gegeven oogenblik met een

pannetje soep een woonwagentrapje afkomt, dan is m.i.

met zooiets.de critiek noch dit tooneel gebaat. Het w er

en het heeft belangstelling. Dat is belangrük, maar wet-

tigt geen overschatting. \, Glavimans

(Folov/irmelding strook omslag: CNF/Sfevetts

vonder Mter — CNF/Bof)

1. . .,'" ^ „.':__ ...■-■■':

CNF/


onder leiding van Ir. A. J. VAN DER HOEVE •.!.

Den Burghslraat 17 ■ VOORBURG ■ Tel. 779084

SCHRIFTELIJKE OPLEIDING

A. Tot Radiotechnicus

(dipl. Ned. Radio Genootschap)

• Naast de lessen kan de cursist een

universaal-meetinstrument en meetbrug

in eigendom ontvangen.

• Bij het onderricht wordt ook aan

het practische deel de noodige aan-

dacht besteed, waartoe de cursist aan

de hand van speciale practijklessen

een aantal werkstukken moet ver-

vaardigen.

B. Geluidsfilmtechniek

ALLE INLICHTINGEN EN

PROEFLES OP AANVRAGE

Direct na den oorlog zal er een groote

vraag naar geschoolde krachten zijn!

NEDERLANDSCH FABRIKAAT

-—■ -~—

. „ ,, u

AMSTERDAM

iRnyÄL

VARIÉTÉ-FESTIJN

met o.a. de jubileerende

KILIMA-HAWAIIANS

DIANA & ASSISTENT

ALEX DE HAAS

Dag. 2.30, 7.30 uur. Zond. J, 4,15, 7.30 uur

AMSTERDAM

SIGNE HASSO

GEORG LöKKEBERG

In het Noorsche filmdrama

DE STEM vio let HOED

(Summe das Blutes)

-Odeon-Tronslt Toeg. 14 jaar

Dag. (ook Zond.) voorn, van 1.15 uur ai

AMSTERDAM

ilHAHBHA

PETER PETERSEN ■ LOTTE KOCH

LUIS TRENKER

In de boelende film

SIRIliS tejeo Heg DOOD

(Germanin)

Ufa - Toegang eiken leeftijd

Dagelljki 1.30, 3.30, 7.45 uur

Zondags 1.30, 3.30, 5.30 en 7.45

ROTTERDAM

ARENA

Aaf Bouber - Herman Bouber

André v. Dijk e. v. a.

In Johan Elsensohn's hartig

volksstuk

DUIF EN DOFFER

Dag. 2.15, 7.30 u. Zond. 2, 4.30, 7.30 u.

ROTTERDAM

£APITIILl

MARIKA RöKK

dansend en zingend IA

HAB MICH LIEB

Ufa - Toegang eiken leeftijd

Op ons tooneel:

SCHOLTEN 4 VAN 'T ZELFDE

Dagell)k« 1.15 - 3.30 - 7.30

Zondags 1.30 - 4.00 en 7.30 uur

Voor f 30.

zes jaar lang de oogst

van 3 appelboomen!

Beleg nu aan paar tientjes In elgan appel-

boomen. Gedurende 6 jaran ontvangt U dan

dan oogst van 3 appelboomen. Oa fijnste

soorten, zooals Cox's Oranje Reinette, Jona-

than, Grieves, etc. uit dan Hollandia Boom-

gaard ta Swalman (Lbg.). Voor dan oogst

van 3 booman gedurende 6 Jaren inclusief da

vakkundige verzorging betaalt U slechts f 30.-.

Vraag uitvoerig prospectus mat o.s. coupon.

Hollandia Boomgaard

DIRECTEUR: A. W. TER BRAAKE

BOSKOOP - TELEFOON 62

ElCOMDA

Z • n d t mij Uw prospectus:

Nsam: , Adres:

Dit elegante, maar wat

gewaagde modelletje

werd ontworpen voor

een pikant gezichtje,

met goed verzorgd,

hoog-blond haar. Goed-

verzorgd haar. .. . U

weet, daarvoor gebruikt

J

de moderne vrouw

ElCOMDA

shampoo

BOVENDIEN ZULT U HIER EN

DAAR NOG ENKELE ANDERE

EL-GONDA COSMETICA KUN-

NEN AANTREFFEN: POEDER,

HAARDROOGPOEDER, TOILET-

3EDER, EN BADZOUT.

VOOR SCHOONHEID EN CHARME

CINEMA &- THEATER — (nr. 8) 12

—-

K

Het beroemde tooneelstuk „Jeugd" van

Max Halbe is indertijd met veel succes ver-

filmd. Thans is de Terra begonnen met het

opnemen van een ander tooneelstuk van dezen

bekenden auteur, namelijk „Muttererde", dat

onder den titel „Das Leben ruft" op het

witte doek zal verschijnen. Onder de spel-

leiding van Arthur Maria Rabenalt werken

aan het totstandkomen van dit filmwerk

mede: Sybille Schmitz, Paul Klinger, Arthur

Schröder en Gerhild Weber. De buiten-

opnamen hebben reeds in het prachtige slot-

park van het kasteel Gross-Pinz in de nabij-

heid van Breslau plaats gevonden.

EEN NIEUWE TEEKENFILM IN KLEUR

Na de gekleurde teekenfilm „Scherzo"

(„Verwitterte Melodie"), die thans in Neder-

land draait, heeft Hans Fischerkösen weer

een nieuw product vervaardigd, getiteld

„De Sneeuwman". Het is een modern sprookje

van een sneeuwpop, die eens een zomer be-

leven wil en zich daartoe in een ijskast ver-

bergt. Wat het gevolg is, als hij in de honds-

dagen uit die ijskast komt, laat zich ge-

makkelijk raden ... Ook voor deze historie

werd door Lothar Brühne weer de voor de

teekenfilm zoo belangrijke muziek geschreven.

DE WEEK DER

DUITSCHE

CULTUURFILM

In München werd

de derde Week der

Duitsche Cultuurfilm

gehouden, waarbij

voor een talrijk pu-

bliek uit binnen- en

buitenland de zesen-

dertig beste werken

vertoond werden. De

totale productie over

1943 bedraagt meer

dan honderd films,

hetgeen belangrijk

meer dan het vorige jaar is.

DE PRODUCTIE STIJGTI

Voor het productiejaar 1943—1944 heb-

ben de Duitsche maatschappijen in totaal

zesennegentig speelfilms aangekondigd, Waar-

onder verscheidene kleurenfilms volgens het

Agfacolor-procédé. Aan deze productie wer-

ken mede negentig auteurs, zestig spelleiders

en zesendertig componisten.

EEN ROLPRENT OM ROBERT SCHUMANN

Bij de Ufa is men begonnen met de op-

namen voor de film „Träumerei", die. ge-

wijd is aan het leven van Robert Schumann,

den grooten componist der Duitsche romantiek,

en zijn gemalin Cla-

ra Wieck-Schumann,

die een beroemde

pianiste was. Deze

rollen worden res-

pectievelijk vertolkt

door Hilde Krahl en

Mathias Wiemann.

■ De regie berust bij

Dr. Harald Braun,

EEN BLIJVEND

„FILM-BALLET"

Wij vernemen de

oprichting inDuitsch-

landvaneen blijvend

„film-ballet", waar-

door het den film-

maatschappijen mo-

gelijk zal zijn om

over een ballet te be-

schikken zonder af-

hankelijk te zijn van

het engageeren van

danseressen uit be-

ARTHUR MARIA

RABENALT,

de regisgeur van

„Circus Renz",

trelke film weldra

in Nederland sal

morden vertoond,

legt hy de opna-

men niet alleen

zyn oor te luiste-

ren, maar ook zyn

oog te kijken!

(Foto Ufa)

EEN LICHTZINNIGE PROFESSOR

speelt Ewald Baiser in de nieuwe Tobis-

film „Ein glücklicher Mensch", die onder

regie van Paul Verhoeven tot stand

kwam. Onze foto toont den frivolen prof.

in gezelschap van de verloofde van zyn

zoon Philipp, welke rol wordt vertolkt

door Marianne Simson, die wy het laatst

zagen in de kleurenfilm „Het Bad in de

Schuur". (f0t0 Toiis)

staande opera- en variété-balletten. Het eer-

ste, vaste filmballet zal debuteeren in de nieuwe

verfilming van het aloude thema ..Peter Voss,

de Millioenendief", door de Tobis.

EEN MENSCH ROEPT IN DE BERGEN

Hoe hooger een berg is, des te meer lokt

het den mensch om er boven op te klauteren.

Sinds een jaar bestaan er echter in Duitsch-

land wetten, die het onbevoegd bergbeklimmen

gevolgd door moeilijke reddings-expedities,

die elk jaar weer de alpendalen in opschud-

ding brengen, strafbaar stel'en. Men wordt

gered, maar.

De Wien Film heeft thans onder den titel

„Bergnot" een cultuurfilm vervaardigd, waar-

in de bovenmenschelijke pogingen van zulk

een groep vrijwilligers om één mensch te

redden, op den voet gevolgd zijn.

EEN CONCERT VAN LISZT IN DE

FILM

„Het Concert" heet het charmante Ween-

sche blijspel van Hermann Bahr, dat ook ten

onzent herhaaldelijk (onder meer door Cees

Laseur, die een wederopvoering voorbereidt)

vertoond is. Het wordt thans onder Paul Ver-

hoeven voor de Tobis verfilmd en Harry

Liedtke heeft er de rol van den „maestro".

Merkwaardig is, dat de bekende pianist

Willi Stech de volledige E-Dur Fantasie van

Franz Liszt in de film zal uitvoeren.

DE COMBINATIE: MARIANNE HOPPE EN

WILLY BIRGEL

Marianne Hoppe en Willy Birgel hebben

wij indertijd als tegenspelers gezien in de

succesvolle rolprent „Congo-Express". Thans

spelen deze bekende Duitsche filmkunstenaars

weer samen in het nieuwe Bavaria-product

„Ich brauche Dich", dat naar het gelijk-

namige tooneelstuk wordt vervaardigd onder

regie van Hans Schweikart.


Hij wacht al langer dan een uur,

Zijn bloemenhulde gaat reeds welken

Het wordt vervelend op den duur,

Hij loert mistroostig langs de kelken.

—^—^—^mmm

.,Het is verdorie geen manier;

Ze heeft me toch beloofd te komen

Maar i'is er niet en ik zit hier

M'n tijd maar nut'loos te vcrdroomenl

KARL SCHÖNBÖCK IN DE NIEUWE TOBIS-FILM „ICH HAB VON DIR GETRÄUMT

DINSDAG

29 FEBRUARI. 2 uur

Groole Openbare Verkooping

in Krasnapolsky - Amsterdam, van

Goud, Zilverwerken en Juweelen,

w.o. talrijke kostbare stukken. Bijvoe-

gingen tot uiterlijk WOENSDAG 23

FEBRUARI a.s. ten kantore KREMERS,

Rokin 34, Amsterdam, tijdelijk telef.

36033. Alles Is verzekerd tegen brand,

inbraak en molest.

Kijkdagen voor deze velling,

Zaterdag 26, Zandag 27 en Maandag

28 Februari, telkens van 10-4 uur.

Mü Maat foed

(UuuêotsUteto

dan blijft het langer schoon en

behoudt zijn zijdeachtigen glans.

Gebruikt voor de hoofdwassching

de niet-aikalische

1 ZWARTKOP

SHAMPODOR

SHAMPODOR-BLOND

T^uiisch

leeren in 8 maanden f 2.05 p. m.

Nieuwste schrift, meth., elke week

Uw les thuis. M.O.-leeraren met

jaren!, ervaring. Middenstands-

diploma f 2.85 per maand. Ned.

Taal en Correspondentie f 1.50

p. m. Boekhouden f 1.-- p. maand

NED.TALEN INST.- ROHERDAM

D^\|^Gratli proefles van:

(NO.C )Naam:

Adres:

PAN PEED ü

K£T MET

„Wat worden nu m'n oojpen zwaar;

Ik ga maar wat behaaglijk zitten.

Het is vermoeiend, dat g-estaar,

Komaan, ik g:a een beetje .... pitten

TE KOOP GEVRAAGD

HANDCAMERA

voor normaal film

Event, met Tele-objectief.

Moet goed merk zijn in

moderne uitvoering.

Brieven met omschrijving en prijs-

opgave aan:

W. F. STUUT. Mauritaitraat 106,

UTRECHT.

Leiii...weet je hoelKaanm'n

— wat jij noemt — omvang-

rijke garderobe kom?

Ik heb m'n japonnetjes zoo

lang, omdat ik er zuinig op

ben.... ze geregeld wasch,

in ECHFALON!

Voor de fijne wasch

niets beter dan

Cor Ruyt en EUy van Stekelenburg

(FoltoC.Nf.IHof)

Cor Ruys en rijn gezelschap komen ditmaal

weer eens met een stuk van jaren her;

..Menschen en Meikevers", cpmédie de

raoeurs van Eugène Brieux is. 3 Februari 1906

voor het eerst gespeeld in het Theatre de la

Renaissance te Parijs met Lucien Guitry en

Mile Polaire in de hoofdrollen. In ons land is

het eerst een jaar of twintig later gekomen met

Greta Braakensiek in dé rol van Charlotte, de

vriendin van Pift-re, den leeraar aan het Tyceum.

. Kort vóór dezen oorlog zag Cor Ruys in het

Theatre Michel een reprise met HaTy Baur en.

Mile Parysis en toen is het plan bij hem ge-

rijpt, ook te onzent deze comedie weer eens te

brengen. Hy heeft er goed aan gedaan, die ge-

dachte te verwezenlijken. Eugène Brieux behoort

met figuren als Lemaitre, Capus en Donnay .ot

de. Fransche tooneelsch'rijvars, die in het «poor

van Curel en 1'ortoriche, rondom de jaren van

1900 hebben bijgedragen tot de vernieuwing en

de opleving van het Fransche tooneel en die het

van de z^j wegen van een niet meer zuivere sym-

boliek en mystiek terugbrachten tot het leven.

Brieux is van hen zeker niet de fijnst besnaarde

opmerker geweest.; maar hq heeft wel alle facet-

ten van het maatschappelijk leven bekeken en

er zijn eenvoudig en zuiver oordeel over geveld.

H$j versmaadde* hier en daar het wat grove accent

niet en z«n Haspelen hebben wel scènes, die

kennelijk op. den lachlust van zjjn publiek zijn

r Inl. Coneertilitictie ERNST XMOSS

WILHELM STRIENZ

ZINGT

Populaire liederen

MAANDAG 21 FEBRUARI 19.30

A'dam, Concertgebouw

WOENSDAG 23 FEBRUARI 19.30

Arnhem, Musis Sacrum

VRIJDAG 25 FEBRUARI 19.30

Den Haag, Geb. v. K. en W.

HANS

Aan den vleugel

GÜNTHER ANDERSON

,,

^

COR fcUYS^ BRACHT

N IE WEG

geschreven (zooals in „Ik ga van je weg.. , .".

het oogenblik, waarop buren en kennissen alle-

maal met een brief van Charlotte komen, waarin

dezel schrijft, om 3 uur van de Pont Neu'f te

zullen springen), maar hy was eerlijk, veelzijdig

en. j . . hg is een 'tooneelschrijver geweest, die

— latMi we het kind bij den naam noemen —

«An, vak verstond en die het leven kende. Zoo

heeft hy ij) een lange reeks stukken als

..Blanchette", „1'Engrenage", „l'Evasion", „Les

Bieqfaiteurs", „Le Berceau", „Resultat des

Couraes", „lia Robe rouge", „Les Remplai;an-

tes", „La Fran^aise" en ook in „Les Hanne-

toiut", door Cor Ruys vertaald met „Ik ga van

je Weg . . ," onderwerpen als die van de onder-

wijzeressen, de dravergen, dé politieke corruptie,

de lie'fdadigheid, de magistratuur, de echt-

scheiding en de erfelijkheid behandeld.

In „Ik ga van je weg".... is de verhouding

tusschen den man op leeftgd, leeraar in de

natuurlijke historie van beroep, verzot op zijn

herbarium met zeldzame varens, en zijn jonge

vriendin, meisje uit het volk, behept met een

pathologischen lust tot liegen en tot scènes maken,

geteekend, Niet tragisch; er hangt geen onaf-

wendbaar noodlot over deze figurtn en de lichte

spot^van Brieux hult alles in een opvatting van:

het is zoo ernstig niet en als de man maar niet

op tafel gaat zitten en niet met zyn voeten op

den divan liggen en als hij maar niet altijd in

zijn herbarium speelt en veel van het hondje van

zijn' vrouw houdt', enzoovoorts enzoovoorts, zal

het wel losloopen.

. Maar diezelfde' man blijkt toch zielsveel van

dit meisje te houden en als ze werkelijk een keer

van hem weggaat, schijnt hij wel dolgelukkig,

maar toch geeft hij, zij het na eenige aarzeling,

de^ tweeduizend francs, gespaard voor een .romer-

reisje naar Bretagne, aan den schippersknecht.

die haar uit de Seine heeft gevischt.

Het is goed, Cor Ruys weer eens in een stuk

te zien, waarin wel een telefoon op zijn schrijf-

tafel staat, welke hij echter toch maar voor een

dood-simpele aankondiging gebruikt, want eigen-

lek is hij in deze rol doodernstig en hij speelt

hem dan ook niet als-den min of meer niais, zoo-

als we hem al zoo vaak.hebben gezien, maar als

den' man, wien hef eindelijk gaat dagen, waar

hij te kort is geschoten en wat hij door het weg-

gaan van de vrouw heeft verloren. Ruys is voor

alles een tooneelspeler van de nuances; hij weet

met zoo weinig, met een gebaar, een wenk-

brauwenfronsen, een intonatie, heel een ge-

dachtengang duidelijk te maken of een woord.

een gezegde, zijn kracht te ontnemen. Hoe

prachtig bijvoorbeeld, wanneer hij hier tegenover

zijn medeminnaar staat en hem vraagt hem ook

het nadoen van een locomotief te leeren, dat zijn

vroi;w zoo prachtig vond (de zaal lacht natuur-

lijk op zoo'n oogenblik). wanneer hij in iwee-

strijd staat: tweeduizend francs weg te geven of

niet. wanneer hij zijn les voor den volgenden dag

prepareert „Bij de meikevers zijn de amoureuze

zeden buitengewoon vreemd..."

Met hem heeft zich Elly van Stekelenburg

onderscheiden als Charlotte, menschelijk ondanks

haar onmogelijkheden, fel in haar strijd om op

haar manier door Pierre te worden bemind en

jalotrsch op herbarium en vriendschap van hem

.met anderen. Zij en Cor Ruys dragen de goede

voorstelling van deze knappe comedie, daarbij

gesteund door Anton Ruys al« een onder de plak

zittende spiegelfiguur van Pierre, aardig en zon-

der pverdrijven gespeeld, Rita Veth als „stokende"

vriendin, Ben Aerden, niet rustig genoeg als ;

. Brocjhot, den medeminnaar, Wim van den Brink

als 'concierge WHly xRuys ditmaal goed al» f

«chi^persknecht en Minny Kors als gedienstige.!

A. GlavInUn«

Het meisje datje nooit vergeet..

is het melkmeisje van Het

Klaverblad. Zij wordt thans óók

(mveräetelijk voor Uw kinderen,

\ oor wie zij nóg altijd een zéér

tijn en geurig stuk toiletzeep

bereidt, dat volop schuimt, heer-

lijk geurt en een weldaad is

voor het teere kinderhuidje.

Oude samenstelling, verkrijg-

baar op toiletzeepbonnen.

M.V. o

Het Klaverblad

11 CARKi; AMSTtROAM

lederen dag 2 uur en 7.15 uur

LAATSTE MAAND

Hel Dl

mei Siberische koningttyger» — Dol-

koene steppenryder* — Bunte'» Taxi

— Leinen» Salto des Doods — Rui-

tertroep 5 Karol^s — Luchtsensalie

2 Mandos — Strassburger's nieuwe

paardendressuren — De Clowntrio's,

3 Fernandos Pataio, Fritto & Co, en

verdere attracties.

Plaatsbespreken 2 dagen te voren tus-

schen 10 en 4 uur aan de kassa en

telefonisch 5.1800


piinen, zen P^^^ tl)den .

en grleP'

Ncderlandsche Pijnstiller

*anBam&MxÉ

^^ — ' -r^^-

Wij

doen

ons best!

De vraag naar Wybert

is overstelpend. Wij

doen echter ons best, s ^^^

om ieder van tijd tot / A AA A

tijd aan een doosje l ^T J^ )

Wybert te helpen. ^^ J

W/BERT

Wenscht U kennismaking ]

en/of correspondentie

(nieuwe vrienden, vriendinnen, leuke brlef-

wlssellng, conversatie, huwelijk, em. In Uw

woonplaati of elden ? Zendt ons dan Uw

naam en adres (35 cti. pottz. v. adm. en por-

tokosten Insluiten of bp brlefk. bljplakken) en

U ontvangt ons prospectus en invulformuller.

Bur. „CONTACTCLUB"

(Advies in persoonlijke en zakelijke

aangelegenheden)

Postbus 277 - Afd. C. - Den Haag

0?$H~

DE mil DETECTIVE

(REISEBEKANNTSCHAFT)

Toegang 18 jaar

GEPROLONGEERD:

HET ZEEMANSKIND

(UNSER KLEINER JUNGEN)

Toegang 18 jaar

»Ik HEB NOS Cf"! BESTt BoeReNKAf^,

VA'S VEUL MAKC6UJ«« MN ZOO'N ZWAON, ' A_

K*I1SKEXX4

A A G

(Teekening W. de Mooy)

m MM »ET PKIMMS

(EIN MANN MIT GRUNDSÄTZEN)

Op het tooneel het orkest van

JOHN KRISTLL

Toegang 18 jaar

HST n KIM.IK .HKTI

UK l>KIK VAUJERM 1

(DREI VÄTER UM ANNA) I

Toegang 18 jaar Êh

Verantwoordelijk Hoofdredacteur: Mr. Henrik Schölte, A'dam; verantwoordelijk voor de advertenties: Mr. D. Wisboom Verstegen, A'dam. Uitgeefstei 1 :

N.V. Ned. Uitgeverij „Opbouw", A'dam-Z. — Adres van redactie en administratie: Paulus Potterstraat 4, A'dam-Z., telefoon 21511, 21424, 98145;

postgiro 78676. — Abonnementsprijs voor Nederland ƒ7.80 per jaar, /3.a0 per half jaar, ƒ1.95 per kwartaal bij vooruitbetaling. Prljsper nummer

15 et. (Prijsvaststelling no. 017-IM-307). — Verschijnt 1 X per woek Zaterdags. — Druk der N.V. Rotogravure Mij., Xielden. - — P 1083/4.

CINEMA &• THEATER — 24s:e. Jaargang — No. 8 — 19 Februari 1944

More magazines by this user
Similar magazines