DELAATSTEKEERdat ze bij ons op bezoek waren, zat Kees ... - Liacs

liacs.nl

DELAATSTEKEERdat ze bij ons op bezoek waren, zat Kees ... - Liacs

HET GROTE MEDELIJDEN

maar daar beklaagt ze zich niet over, want het toeval wil dat zij

er zoiets als een geestelijk leven niet opnahoudt. Dus zijn we

heel gelukkig met elkaar. Zij denkt,of praat nooit over haar

verleden, zij heeft ook geen verleden met dramatische gebeurtenissen

waarover nagekaart zou kunnen worden. Over de toekomst

denkt zij evenmin. Zelfs als haar toekomst mindel' onbezorgd

was dan de onze, zou zij er zich het hoofd niet over

breken. Ook toen onze toekomst nog niet zo onbezorgd was,

brak ze zich er het hoofd niet over.

Zij ziet nooit vooruit. Zij ziet niet verder dan haar neus lang

is en haar neus is niet lang. De schaarse keren dat ik kwaad op

haar word, is het altijd omdat zij vergeten heeft een voorziening

te treffen, een maatregel te nemen, of omdat zij iets verloren

heeft, nooit omdat zij iets misdaan heeft.

Er zijn twee soorten vergeten: dingen vergeten die je gebruikt

hebt en dingen vergeten die je nog moet gebruiken. Je

paraplu ergens laten liggen nadat de regen is opgehouden, of

geen paraplu meenemen hoewel de lucht al somber wordt en

iedereen weet dat er straks een bui komt. Er zouden eigenlijk

twee verschillende werkwoorden moe ten bestaan voor deze

twee soorten vergeten. Cilly's vergeten is altijd van de tweede

soort.

Maar ik, die vooruitzie, ik die daardoor haar onmisbare

complement uitmaak, ik van wie zij nooit zal kunnen scheiden

om die reden, ik heb toch alles wat ik ben, te danken aan het

onvoorziene. AIleen uit schaamte daarover zou ik al niet bij

haar weg kunnen gaan.

Sybille yond het op mijn kantoor zo stil, twee maanden later

had ze een interessantere werkkring gevonden. Ik trok haar op

mijn knieen en zei: 'Een werkkring waar je talrijke capaciteiten

betel' tot hun recht kunnen komen.'

Ze aaide mij over mijn hoofd.

'Ja, mijn know-how.'

Sybille was een intelligent kindje, niet een die de hele tijd

zomaar wat kletst. Zelfs haar kleinste tics yond ik vertederend.

Lang in Engeland geweest, had ze daar de gewoontc

HUNDERTWASSER, HONDERDVIJF EN MEER

overgenomen een sigaret tussen haar lippen te laten bungelen

terwijl ze praatte, zoals aIleen Engelse vrouwen doen. Ik vond

die imitatie zo ontroerend dat ik meer naar de sigaret keek dan

dat ik naar haar luisterde. Ik had me er al eerder op betrapt dat

ik niet luisterde naar haar verhalen. Nog voor het uitraakte,

wist ik al niet precies meer of zij twee broers had of drie, of

haar moeder nog leefde of niet meer.

Allemaal dingen die zij me wel eens verteld had. Maar het

verschrikkelijkste yond ik dat ik meer en meer begon tegen

haar in dezelfde stereotype termen te praten die ik tegen mijn

vrouw gebruik. Zelfs kostte het me de allergrootste moeite

haar geen Cilly te noemen in plaats van Sybille en twee of drie

keer versprak ik me inderdaad.

Toen ze bij me wegging, bleek ze zich dit te herinneren.

(Het maakte een heleboel goed.) Nederig en oprecht zei ik:

De een heeft meer talent zich voor andere levende wezens

open te stellen dan de ander. Mijn vader had een parkiet.

Telkens als z'n parkiet doodging en een parkiet leeft niet lan-

;er dan een jaar of vier, nam hij precies zo'n zelfde parkiet en

gafhem dezelfde naam.'

Deze opmerking is waarschijnlijk de meest intense poging

l'ot geestelijke intimiteit met haar te komen, die ik heb gewaagd.

Ik was bang dat ze mij ervoor op mijn gezicht zou

slaan.

Maar ze zei: 'Het maakte me eigenlijk gelukkig dat je me zo

1111 en dan Cilly noemde. Want ik dacht: ik heb dus geen reden

jaloers te zijn op zijn vrouw. AIle contacten tussen mensen

y,ijneenvoudig en als we werkelijk van elkaar hadden gehouden,

zouden we helemaal niet met elkaar hebben hoeven te

praten. Je beweert wel dat ik zo intelligent ben. Maar je moest

'ms weten hoe ik mij het paradijs voorstel: vierentwintig uur

per dag naakt in de armen liggen van de man die ik liefheb,

nnders niets.'

"Och komI Maar daar ben ik te oud voor.'

'Niet te oud. Maar je bent te zuinig op je jeugd. Ais je zo

doorgaat, zul je heel oud worden, onvoorstelbaar oud. Ben je

ooit ernstig ziek geweest?'

More magazines by this user
Similar magazines