fjé^f^lQX - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

bibliotheek.eyefilm.nl

fjé^f^lQX - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

=1 —r

llAii^y. fN

■■■ PSK 3 '■■■■■■ , '

haar gezellig ingericht studio te Amsterdam vertelde onze

•'jonge hollandsche danseres van haar afwisselend leven. Als heel

klein meisje, ik was toen negen jaar, kreeg ik mijn eerste danslessen.

Mijn leerares was Lily Green. Na eenige jaren ging ik naar Duitschland

en nam daar les bij eerste onderwijskrachten in Keulen en Düsseldorf.

Maar mijn ideaal was Amerika. Dus trok ik de stoute schoenen aan

en op zestienjarigen leeftijd toog ik in m'n eentje over den grooten

haringvijver. Het lukte mij werkelijk in Chicago een betrekking te

vinden, maar bij de telefoon-administratie. Doch des avonds was

ik vrij, en dien tijd benutte ik om mijn dansstudie voort te zetten

en wel bij de beroemde paedagoog Adolf Bolm. Later gaf ik mijf>

betrekking op en wijdde mij geheel aan de danskunst. Ik trad toen

met een groep leerlingen van Adolph Bolm's Institute in het Chicago

Opern Ballet op. Maar nadat ik twee-en-een-half jaar in het land

van Uncle Sam had doorgebracht, brak ik op een „kwaden dag" mijn

voet. De dokters konden niet zeggen of ik ooit weer zou kunnen

dansen. Dus scheepte ik mij weer in naar patria. Na eenige maanden

gedwongen rust, was mijn voet genezen en tot mijn groote vreugde

kon ik mijn studie wederom voortzetten. N'i sedert eenige maanden

kan ik zelfs weer „Spitzentanzen", zonder eenige last van mijn voet

te ondervinden. Toen ik mijn dansstudie weer mocht opnemen, heb

ik in Amsterdam een dansschool geopend, waar ik mijn methode,

ontleend aan mijn studie bij Adolf Bolm,, onderricht. Over leerlingen

heb ik gelukkig niet te klagen en er zijn zelfs eenige zeer begaafde

onder hen. Dan treed ik op bij de voorstellingen van „Peer Gynt"

en „De Blauwe vogel van het geluk". Ook studeer ik op het

oogenblik met een aantal leerlingen dansen in om bij de tournee,

die door Anna Pawlowa dit jaar ondernomen wordt, haar ballet

aan te vullen. U ziet, werk genoeg. — Ik wilde niet langer

beslag leggen op Marie's kostbaren tijd en nam

afscheid, met de zekerheid met een ernstige en be-

gaafde beoefenaarster van Terpsichore's kunst

te hebben kennis gemaakt. ERIC WINTER

AITE

de meest gezellige

dancins in Amsterdam


i

M'n neef Janssen

had een nieuwe smoking be

steld. Hij was op een avond-

partij gevraagd en z'n oude was

hem te nauw geworden. De

kleermaker kwam, natuurlijk

pingelde Janssen en toen het

pak kwam, stond het hem heele-

maal niet aan. Ik moet zeggen,

dat Janssen daarin gelijk had.

Doch de kleermaker was het 'r

niet mee eens. Goed, zei Jans-

sen, ik weet raad. Ik zal het

pak accepteeren, maar onder

een conditie, dat ]e ]e etiketje

buiten op de jas naait... Jans-

sen kreeg een nieuw pakt

In stijl.

Ik laat m'n haar niet shinglen

maar bobben, zei mevrouw

Nieuwrijk. We gaan naar St.

Moritz en we willen ons op

de bobslee oefenen ....

Verzuchting.

Mogelijk zou 't verstandigste

zijn, dat de moeders haar kin-

deren onder elkaar omwisselden.

Hoe kom je daar toe ?

Och, elke moeder weet pre-

nes hoe zij het kind van een

ander zou opgevoed hebben.

'n Gek ding toch de neus-

Zeker. Bij de neus is alles

omgekeerd. De wortel zit van

bexven, de vleugels van onder,

de rug naar voren ... .I

Vriendelijk oordeel.

Hoor ereis moeder, zei de

achttienjarige Leny, ik wil nog

niet trouwen. Ik wil studeeren.

Och kind, mannen houden

niet van die knappe vrouwen ...

Ja, maar moeder, u kunt

niet oordeelen. De mannen zijn

niet allemaal als vader.

Uit een opstel.

Van achter heeft de mensch

de ruggegraat. Op het eene

eind van de ruggegraait zit het

hoofd, op het andere eind zit-

ten we zelf.

DIT

is het Merk der goede Films

WAT ER m ROTTERDAM ABEURT

Henriette Davids en Siem Nieuwenhuls

in Bouwmeester'«; revue .Dat is 't tODDum''

Rotterdam is schijnbaar in

de laatste jaren het proefkonijn

voor de revuegezelschappen. Is

dit nu louter toeval, of is dit

een bijgeloovigheid van de di-

verse directies, of is het rotter-

damsch publiek zoo lastig in

zijn critiek, zoodat de difecties

de meening hebben; Als we in

Rotterdam succes hebben, dan

is voor geheel Nederland het

pleit gewonnen. Ik geloof

wel, dat in het laatste een

groote waarheid schuilt, daar

het meerdere malen voorkomt,

dat een revue in Amsterdam

maanden een geweldig succes

is, maar komt deze revue in

Rotterdam of Den Haag, dan

komt hoogstens 14 dagen een

matig bezoek en verder hoort

men er niets meer van.

Thans hebben wij dan weer

de première van Louis Bouw-

meester's seizoen-revue, n.1.

„Dat is 't toppunt 1" Waarom

Rido deze revue dezen naam

gegeven heeft, is mij zoo helder

als koffiedik, maar de revue

moet nu eenmaal een naam heb-

ben. Aangezien een revue een

aaneenschakeling is van kleine

scènetjes en kijkspelletjes, is

het voor den auteur waarschijn-

lijk moeilijk een naam te vinden,

maar afgezien van dezen naam

is het stuk zéér goed ineenge-

zet en heeft Rido er heel aar-

dige liedjes ingelascht.

De dames Mimi Boesnach,

Willy Susan-Luers en Magda

van Donk brengen met haar

zang en declamatie dikwijls de

handen op elkaar en hebben

zeker niet te klagen over onze

stadgenooten.

Henriette Davids, de vrouwe-

lijke komiek, is in haar speciaal

genre weer op haar best en

haar man, de heer Rido, heeft

weer speciaal voor haar de noo-

dige aardige scènetjes ineen-

gezet.

Haar partner, de heer Siem

Nieuwenhuizen, stond haar heel

goed terzijde, ook hij is een spe-

cialiteit op het gebied van

humor.

Wanneer ik deze beiden be-

wonder, dan kom ik tot de con-

clusie, dat in Rotterdam niet

alleen goede handelsmenschen

en bootwerkers gekweekt wor-

den, maar dat er ook goede

komieken vandaan komen.

De aankleeding van de revue

is, wat wij van Bouwmeester

gewoon zijn, in de puntjes ver-

zorgd, het is een kleurenpracht

van het begin tot het einde.

Het orkest wordt geleid door

den heer A. Blokland en deze^,

als derde rotterdammer, is ge-

routineerd in zijn vak. De mees-

te rotterdammers denken waar-

schijnlijk, dat deze eminente va-

riété- en revue-dirigent een ha-

genaar is, maar uw correspon-

dent kent dezen ouden rotter-

dammer.

Tot slot wénsch ik het re-

vuegezelschap van Bouwmeester

in alle plaatsen waar het hoopt

te komen, een succes toe, zooals

het in Rotterdam heeft genoten.

LOUBEN.

SCHUURPOEDER „SCHURA

Onmisbaar in elke keuken

PAK INH.?4KIL0 SCt, VZ KILO 14ct.

FRAAIE STROOIBUS INH. ^KILO ƒ0.25

De zachte toon.

Wat doe je in den inkt kindje ?

vroeg vader, die de kleine meid

aan z'n schrijftafel zag scliar-

relen.

Ik doe d'r wat water in ....

Waarom dan ?

Och ik wou moesje een ge-

heimpje schrijven.

Te kostbaar.

Gaat je vrouw met Kerstmis

nog naar d'r ouders ?

Neen, dat is me te' duur.

Zijn je schoonouders zóó

veeleischend ?

Dat niet, maar vorig jaar,

toen ik alleen thuis was, gaf

ik wel een f 100.— extra uit.

Verzuchting.

Nee, maar m'nheer Haar wat

lijkt die jongen precies op je.

Dezelfde mond, neus, oogen,

ooren, alles van z'n vader.

De jongen: Ja, ook de onder-

broek die ik aan heb.

De gevaren der wildernis.

De beroemde reiziger Wil-

bert Wallebrook, die naam heeft

gemaakt door zijn boeken over

het onbekende Indië, is tijdens

een kort verblijf in Europa de

gast van Mevrouw Vanixen.

Vol bewondering ondervraagt

zij den beroemden man.

U hebt zeker op uwe reizen

heel wat meegemaakt, heel wat

pijn uitgestaan.

Dat kunt u denken, mevrouw,

zegt Wilbert. Het ergste dat

mij overkwam, dat was eens

in Bombay. Ze verkoopen daar

een soort nougat, waar ik erg

dol op ben. En daar heb ik

me een stuk van dat goed in

m'n holle kies gekregen ... de

pijn was niet om uit te staan!

Gelukkig eindelijk.

En nou voor den laatsten keer

vraag ik je, wil je me het

geld, dat je van me leende

teruggeven ja of neen.

Man, je hebt m'n hart ge-

stolen. Dat vervelende gevraag

begon mij, eerlijk gezegd, ook

de keel uit te hangen.

Een vrouw met ondervinding.

Heb je da' -rhaal gehoord

van dien schuier die voor de

aardigheid op het plafond een

spinneweb teekende, zoo natuur-

lijk, dat het meisje een half

uur tevergeefs heeft staan te

wrijven om de spin weg te

krijgen ?

Onmogelijk, zei z'n vrouw.

Geloof jij dat je niet zoo

natuurlijk schilderen kan ?

Dat kan zijn. Maar ik geloof

niet, dat je zoo'n meisje ergens

nog zult vinden.

NETHERLANDS

OXj-ILM

CORPORATION

AMSTERDAM

More magazines by this user
Similar magazines