JRK - juni 2007 in PDF - Sint-Jozef Ternat

sint.jozef.ternat.be

JRK - juni 2007 in PDF - Sint-Jozef Ternat

“Jeugd Rond Kruikenburg” verschijnt 5 x per jaar in feb - apr - jun - nov. - dec. • Afgiftekantoor: 1740 Ternat - PP4094007

Verantwoordelijke uitgever en afzender: Ludo Longin, Stationsstraat 37 - 1740 Ternat

ST.- JOZEFSINSTITUUT

Nr: Mei-Juni.

2007

België

P.B.

1740 Ternat

2/2930

jrk@sint-jozef-ternat.be


Tychy 2007

Vrijdag 30 april :

Om 5 uur ‘s morgens vertrokken we op de

markt van Ternat voor een lange busreis van

16 uur naar Polen. Op de bus bekeken we

verschillende DVD’s, om de beurt gekozen

door de meisjes of de jongens. De meisjes

kozen altijd voor knappe acteurs (bvb. Step

up!), de jongens hadden het meer voor humor

en actie. Om de 3 uur was er een stop om

onze benen te strekken.

We kwamen rond 22.30 aan in Tychy, wat

later dan voorzien. Daar stond de Poolse

directrice op ons te wachten en dan zijn we

samen naar de Mc Donalds geweest voor een

(late!) avondmaaltijd. Rond 12 uur lagen we

uiteindelijk in ons bedje.

Zaterdag 31 april :

We hadden tijd tot 9 uur om te eten en ons

klaar te maken en vertrokken dan voor een

daguitstap naar Auschwitz en een zoutmijn.

We bezochten Auschwitz in groepjes van 5,

met telkens 1 begeleider. Het bezoek aan dit

concentratiekamp maakte veel indruk op ons,

we werden er zelfs stil van…

In de namiddag kregen we een rondleiding in

de zoutmijn. We moesten 360 trappen naar

beneden nemen om op het EERSTE mijnniveau

te geraken. De gids liet ons likken aan

de muren om te bewijzen dat de muren volledig

van rotszout waren.

Het werd ons al snel duidelijk dat Polen een

heel katholiek land is, want in de mijn waren

2

er vele kapellen en 1 volledige kerk (waarin

Julie en Sara zouden willen trouwen!). Er was

daar trouwens ook een balzaal voor het

trouwfeest. Om uit de mijn te geraken moesten

we wel een klein en akelig liftje nemen.

Zondag 01 april :

Een dagje in Krakow! We werden verdeeld in

groepjes met elk 1 begeleider (leerkracht). Elk

groepje kreeg een beetje geld om te kunnen

eten, om dingen te kopen zoals souvenirs en

om de tram te kunnen nemen. Iedere groep

had een stadkaart met een andere af te leggen

route. De leerkrachten hadden niets te zeggen,

wij hadden alles in handen! Ieder groepje

had zijn leuke momenten, zoals het groep-


je van mevrouw Lindemans. Ze was zo gefascineerd

door een paar schoenen in een etalage,

dat ze vergat dat er een raam voorstond….

De groep van mevrouw De Craen kreeg er

nog 3 Poolse groepsleden bij, namelijk Betty

(onze persoonlijke gids en vooral fotograaf),

Tomeck en Anja.

’s Avonds hadden de leerkrachten een 1 aprilgrap

bedacht. Ze zeiden dat we een boete

hadden gekregen wegens klachten van

geluidsoverlast. Hierdoor moesten we 100

zloty betalen, 5 zloty per leerling. Achteraf

bleek dat we ons hadden laten vangen en

heeft iedereen gelukkig zijn geld teruggekre-

3

gen. (Maar we zijn wel stil naar onze kamer

gegaan!)

Maandag 02 april :

Op maandag bezochten we een middelbare

school in Katowice. Deze leerlingen zitten

volgend jaar in een nieuw comeniusproject

met Sint- Jozef. De leerlingen waren even oud

als wij. We konden goed met elkaar praten.

Eerst hebben we elk een presentatie gegeven

over ons land en onze school. Voor België

waren Hester, Eline en Julie de presentatrices

van dienst.

Twee april is voor Polen een trieste dag want

het is de dag waarop in 2005 paus Johannes

Paulus II overleed. Er was dus een kleine ceremonie

om de paus te herdenken waar wij als

Belgen niets van verstonden (we moesten

zelfs knielen!). Maar ook buiten de school

waren er vele herdenkingen voor de paus.


Na de herdenkingsplechtigheid hebben we

samen met de Poolse leerlingen onze lunch

gemaakt en opgegeten. In de namiddag hebben

we de 2 klassen in groepen verdeeld en

workshops gedaan (bvb. eieren beschilderen).

Dan was het tijd om afscheid te nemen en te

vertrekken naar een immens shopping center

in Katowice. We hebben daar zo’n 2 uur

mogen rondlopen om wat souvenirs of andere

dingen te kopen. Jammer genoeg was alles

daar even duur als in België, dus veel hebben

we niet kunnen kopen… We hadden gemiddeld

100 zloty mee (=25 euro).

’s Avonds gingen we zoals altijd eten in het

internaat van onze partnerschool en er stonden

frietjes met een brochette op het menu.

(Je moet wel weten dat de Polen absoluut

niets afweten van goed gebakken frieten...)

Dinsdag 03 april:

Onze laatste dag in Polen. Vandaag stond een

bezoek naar onze partnerschool in Tychy op

het programma. Eerst was er een welkomstwoordje

van de directrice. Daarna gingen we

kijken naar een theaterstukje, gemaakt en

gebracht door de Poolse leerlingen, met

alleen maar muziek en gebaren want de kinderen

in die school zijn anders dan wij (licht

mentaal gehandicapt). Dan hebben we de

leerlingen ontmoet die in het comeniusproject

zitten en met hen hebben we dan hun

funnygames uitgetest. Er was bvb. een spel

dat afgeleid was van volleybal maar nu was

het niet met een bal maar met een vuilblik en

4

een zakje gevuld met zand. Daarna konden

we genieten van een heerlijke lunch die de

kinderen voor ons hadden bereid: namelijk

20(!) schotels met mooi versierde sandwiches.

Dan zijn we naar het park geweest tegenover

de school om wat te kletsen en te sporten. De

jongens speelde voetbal en sommige meisjes

hadden het eerder voor de ‘massafelix‘ op

andere klasgenoten bv. op Björn, Hester en

Julie. Terug in de school moesten we jury zijn

van een wedstrijd voor het ‘beste Europese

ei’. De mensen in Polen hechten aan zulke

dingen rond Pasen blijkbaar veel belang. De

hele school was versierd met allerlei knutselwerkjes

rond Pasen.

Na het jureren waren er workshops rond

Pasen voorzien. Eerst werden we in groepen

verdeeld en dan kregen we een fiche met de

lijst van workshops:

1. cake versieren

2. decoratie maken

3. eieren schilderen

4. borduren

5. kaartjes maken

Na elke workshop moesten we onze fiche


Barcelonareis 9 t.e.m.15 april

Dit keer geen traditioneel verslag dat begint

met: onze wekker liep af, we maakten ons

klaar, we stapten op de bus, we werden ingedeeld

in groepen, een gids begeleidde ons,

…. Maar wel enkele indrukken:

Terwijl de thermometer in België nooit geziene

toppen scoorde, verzopen we in Barcelona

als de garnalen in onze paëlla. De zon was

misschien wel ver te zoeken maar de toffe

sfeer was alom tegenwoordig. En de Spanjaarden

zullen het geweten hebben toen we

ten volledige getale luid Vlaamse klassiekers

zingend over de Rambla marcheerden. En

aan dat marcheren ontbrak het ons deze week

zeker niet. Naarmate de voeten meer pijn

deden schoot de conditie de hoogte in. Lag

de eerste nacht nog iedereen te tetteren?

Stond de laatste dag iedereen als zombie in

het Picassomuseum. Zijn blauwe periode

hebben we aan den lijve ondervonden.

Aan musea trouwens ook geen gebrek:

Gaudi, Dali, Miro, Montserrat, kerken en

kathedralen; allemaal zijn ze de revue gepasseerd.

Het abstracte gekrabbel van Miro kan

ons echter minder bekoren dan de statige

hooggothiek van de de Santa Maria del mar.

Regelmatig kregen we voldoende lang de vrijheid

om onze honger te stillen en onze koopjesgekte

de vrije loop te laten en winkel in,

winkel uit de Rambla af te gaan, met meisjes

5

laten afstempelen en nadat we alle workshops

hadden uitgevoerd kregen we een prijs:

een zak met Poolse koekjes en een knutselwerkje

dat de kinderen voor ons hadden

gemaakt.

Dan was het tijd om te gaan eten en om

afscheid te nemen. Om 18.30 uur vertrokken

we opnieuw richting België, met spijt dat het

allemaal zo snel voorbij was gegaan…

die het tempo aangaven en jongens die gewillig

volgden.

Tussen al de bedrijven door vonden onze reisleiders

nog de tijd om in hun rollen van animatoren

te kruipen. Een zingende en cheerleadende

mevrouw Delcour staat in ons geheugen

gegrift. Mevrouw Jacob blijkt de Vlaamse

schlagers van begin tot eind mee te kunnen


zingen tot grote ergernis van meneer Gezel.

Deze laatste wou zijn kennis van de Vlaamse

cultuur ook bewijzen en gaf een schitterende

imitatie van Geert Hostes ‘Je hebt me duizend

maal belogen’ ten beste en blijkt een uitstekende

quizmaster.

Kortom: ondanks het belabberde weer, de

zakkenrollersparanoïa en het ongedierte in de

kamers, was dit een vakantie om met de glimlach

aan terug te denken en zeker voor herhaling

vatbaar.

Serafien en Heleen, 6 LWe

niet echt goed weer,

wel een goede sfeer

weinig slapen

in musea gapen

si, por favor en gracias zeggen

af en toe een kaartje leggen

soms water, soms bier

feesten in het laatste kwartier

als je dit leest is de reis al

gedaan

maar barcelona is een ervaring

die heel mijn leven mee

zal gaan.

Roel, 6 EMA

Koppeltjes wegjagen die

staan te vozen onder de Pont

6

d’Avignon.

Meneer Gezel redden uit de handen van marginale

inboorlingen.

Uitgaan onder toezicht van de leerkrachten in

de bekendste discotheek van Barcelona.

Meneer Gezel en mevrouw Marreyt zien shaken

in die discotheek.

Dezelfde discotheek moeten verlaten om

12u30 onder leerkrachtbegeleiding.

Feestjes bouwen op de bus.

Ervan versteld staan dat bepaalde reisgenoten

alle (werkelijk ALLE) Vlaamse schlagers kennen.

Peter vastgrijpen en schminken.

Gwen vastgrijpen en schminken.

Met 6 een kamer van 4m? delen.

Griet redden uit de poten van een kakkerlak.

Roepen op de plaatselijke guapos.

Foto’s maken, veel foto’s maken, héél veel

foto’s maken.

Reisevaluaties schrijven voor meneer Muylaert

op de terugreis.

De afwezigheid van een bepaalde persoon

opvullen door een ballon.

Voor de Sagrada Familia staan en denken dat

je in de Efteling bent.

Op de foto gaan met marginale inboorlingen.

Shoppen!

Barcelona, samengevat door Barbara, 6 LM


Men heeft ons de onmogelijke opdracht gegeven

om de Barcelonareis kort te omschrijven.

Toch een poging waard: here goes!

Onze epische tocht begon al om 5u30 ’s morgens

(ochtendhumeur alom). Na een bezoek

aan het Dalimuseum en le pont d’Avignon

waar een blauwe springmuisballon tragisch

aan haar einde kwam, kwamen we eindelijk

in Barcelona aan.

Wat volgde was een marathon van musea,

kathedralen en consoorten in een typisch Belgisch

weertje. Pluspunt: Barcelona is het verzamelpunt

van knappe jongens (= guapos of

pizza’s). Plezier verzekerd, dames!

Verder ontpopte mevrouw Marreyt zich als

een ware dancing queen (echt waar!) tijdens

het dansgebeuren.

Op onze kamer kregen we bezoek van ‘la

cucaracha’. Daar kregen Peter en Gwen trouwens

ook een unieke make-over (onder

dwang).

Dit waren slechts enkele hoogtepunten van

Barcelona 2007. Voor meer informatie, foto’s

en filmpjes: raadpleeg Laura, 6 LM

Barcelona, wat een reis!

Eigenlijk was alles gewoonweg fantastisch,

tenzij misschien het mindere weer gedurende

enkele dagen. Het weer was een klein spelbrekertje,

vooral op de dag van Montserrat.

Het was echt een relaxte reis, we kregen

genoeg vrijheid om o.a. eten te

kopen, etc. Deze vrijheid droeg

echt wel bij tot het slagen van de

reis.

Verder waren er ook de talrijke hilarische

momenten, vooral door toedoen

van de leerkrachten. Er was

helemaal geen sprake van een Spartaans

regime en bovendien was er

ruimte voor improvisatie inzake

tijdsplanning. Kortom het was een

zeer geslaagde reis.

Tom, 6WW8

7

Barcelona, ons groot avontuur!

Eerst vroeg opstaan om aan een moordende

busreis te beginnen. Tussenstop in Beaune en

dan op naar Avignon om te overnachten. De

volgende ochtend weer op de bus en op naar

Figueres en later Barcelona. De grote confrontatie

met ‘de kamer’ naderde. Hoe klein

was de ruimte, hoe erg kraakten de bedden,

maar hoe blij waren we met een badkamer op

de kamer! Het avondmaal was meer dan eens

niet te vreten, maar alles verdween achter de

kiezen.

Het programma werd zorgvuldig afgelopen

en ons brein werd volgepompt met cultureel

erfgoed en weetjes.

Het weer liet echter te wensen over. Terwijl

België overgoten werd met zon en warmte


kregen wij een koude regendouche over ons

heen. Vooral Montserrat viel daardoor wat uit

de toon. Maar de sfeer op de bus was dik in

orde door het gezang van mevrouw Delcour

en de fantastische busquiz. Op onze laatste

dag kwam de zon er dan eindelijk door, en

wat hebben we ervan genoten!

Barcelona, het was een formidabel avontuur!

Astrid, 6 Lwe

Positief Negatief

Het opsnuiven der culturen met steeds een

8

enthousiaste mevrouw Marreyt:

Pablo Picasso vond ik (buiten zijn ietwat

vreemde roze periode) schitterend.

Miro wisten we te appreciëren en deed ons

vooral inzien dat je een lijn op een blad

papier ook als kunst moet beschouwen.

Dali: te gek voor ons goesting

Hold my poodle.

De opklaringen die ervoor zorgden dat er

ineens een immense stemmingswisseling

was, pulls uitgingen en zonnebrillen verschenen.

Mc Donalds

De fietsende standbeelden op de Rambla

Diepzeeduikende duiven (zie ook negatief)

Kleine eendjes

De zonnebrillen!!!!

Het alomtegenwoordige regenweer

Het eten

De kleine Spanjaarden die gluurden in de

Burgerking

Vliegende mieren in de badkamer

Slechte muziek in de discotheek

Pijnlijke voeten

Gaten in prachtige turnpantoffels

Luidruchtige Kroaten

Hola,

Jaja, op onze busreis terug naar Ternat wordt

er gevraagd om een klein verslagje te schrijven.

Een algemene indruk is dat het een fantastische

reis was met een fijne groep vrienden.

Ook hebben we de leerkrachten van een

ander kant leren kennen. Met 8 meisjes op de

slaapkamer was het wel eens vechten voor de

haardroger, maar we sloten makkelijk compromissen

dus het was gezellig samenzijn.

Nu, na die 6 dagen kan ik wel geen kerk,

kathedraal, museum meer zien d.w.z. dat we

echt wel wat van die vorig genoemde gebouwen

bezocht hebben.

De vermoeidheid is enorm toegeslagen doordat

we na ons discotheekbezoek vroeg moesten

opstaan.

Maar wat me vooral bijblijft is dat dit een reis


was die ik zeker niet snel zal vergeten.

Nathalie, 6 HWA

Barcelona,

Wie zijn we? Waar bevonden we ons? Maar

vooral, wat kruiste ons pad?

Avignon, daar begon het allemaal. Na een

lange vermoeiende busreis vonden we daar

onze eerst rust. ‘Sur le pont d’Avignon’ werd

er gefantaseerd over het vervolg van onze

trip. Onze verwachtingen lagen hoog, maar

de groepssfeer zat goed.

Al snel werd er een clubje gevormd, ‘ de

Lavabos’ (=Spaans voor toiletten). Een team

van goedlachse meiden met mevrouw Heyvaert

aan het hoofd. Als goed voorbereide dame

was ze voorzien van een rol toiletpapier en

deelde ze deze uit waar nodig. Kortom, als

hoofd neemt ze haar verantwoordelijkheid

op.

Aangezien de Sagrada Familia als algemeen

hoogtepunt wordt beschouwd, kozen wij als

favoriet het Dali-museum in Figueres. Als

knettergekke kunstenaar maakte Dali wonderbaarlijke

dingen waarbij je denkt: ‘Waar

blijft hij de inspiratie toch vandaan halen?’

Miro daarentegen konden we niet goed vatten.

Hij had een stijl apart die onze hersenen

duidelijk te boven ging.

De leerkrachten namen afstand van hun status

en lieten zich volledig gaan: zingen, dansen,

lachen en zwanzen. Het ging zelfs zo ver

dat wij getuige mochten zijn van meneer

Gezel die Laura Lynn vertolkte. Wie had dat

ooit gedacht?

Onze voeten tellen blaren en onze hielen zijn

doortrapt maar ons hoofd vond het zéér leerrijk

en zit boordevol nieuwe, mooie herinneringen.

Herinneringen om nooit te vergeten.

Wel willen we nog enkele tips geven voor de

volgende lading Barcelonareizigers:

Heb altijd een doosje compeedpleisters bij de

hand want blaren zijn niet weg te denken bij

deze reis.

Spanjaarden zijn niet echt vriendelijk en soms

heel cru, maar laat je hierdoor niet ontmoedigen.

Laat je niet in het zak zetten bij het kopen van

9

souveniers, afdingen is de boodschap.

Hou je geld onder je jas of trui, want deze

parasieten schrikken er niet voor terug het

gewoon van je lijf te rukken.

Katrien, 6 EW en Sofie, 6 HWA

Leerkracht zijn in Barcelona is:

Weer 17 zijn

1000 maal tot 46 tellen

Hola zeggen in plaats van hallo

Slapeloze nachten

Opnieuw naar de disco gaan


De liedjes van Laura Lynn en Frans Bauer zingen

Verplicht luisteren naar collega’s die Laura

Lynn en Frans Bauer zingen

Vastzitten in de Funicular in het gezelschap

van een gordeldier en een bronstige yak

Rondlopen met een rol toiletpapier met diameter

30 cm in je rugzak

Stappen, stappen, stappen, stappen, ….

’s Nachts trappen, trappen, trappen, trappen,

….

Vermoeiend

Zeer boeiend!

Bijna vakantie, bijna rust

Rust voor 643 leerlingen en 71 personeelsleden van onze school;

Rust voor 3268 leerlingen en 370 personeelsleden van onze scholengemeenschap;

Rust voor + 460.000 leerlingen en + 60.000 personeelsleden van het secundair onderwijs in

Vlaanderen.

Rust na het volgen van 800 lessen door één leerling.

Rust na het geven van 500 lessen door één leerkracht.

Rust na tweedaagse vormingsdagen, sportdagen, een vredesdag, een milieudag, een gedichtendag,

een literaire dag, een culturele dag, middagactiviteiten, lesvervangende activiteiten.

Rust na KRAK, KRECO, de leerlingenraad, de sportraad, de schoolraad, het pastorale team en

het animatieteam, het P-team, het comité voor preventie en bescherming op het werk, het

lokaal overlegcomité.

Rust na de uitwisseling met leerlingen uit Wallonië, Polen, Zweden, Duitsland, Tsjechië.

Rust na de vakvergaderingen, de personeelsvergaderingen, de klassenraden.

Rust na de proefwerken…

Rust na intens leren en leven op school anno 2006-2007.

Rust? Vakantie…

Rust? Rust! Vakantie!

Ik wens iedereen die betrokken is bij onze schoolwerking (van dichtbij of wat verderaf) een welverdiende

RUST. Van harte dank aan allen voor het boeiende en leerrijke schooljaar, voor het

samen leren en leven.

Yannick Noppe

Directeur Sint-Jozefsinstituut

10


Jredactioneel

De vakantie: ze lonkt, ze vraagt, ze daagt uit. Ook de redactie wenst elke lezer van Jeugd rond

Kruikenburg een deugddoende vakantie. Mijmerend, met de gedachten gehuld in rust…

Meisjes

Ja, zo vanaf mijn zestiende heb ik

rabiaat achter de meisjes aangezeten.

‘k Wist wel niet wat ‘k moest doen als ‘k er

een ving,

maar ’t waren zulke fabelachtige wezens.

Godinnen van een geheimzinnig rijk,

waar je af en toe een glimp van op mocht

vangen.

Dan sloot de voorhang weer en bleef je

alleen.

Maar overal in je hoorde je ze zingen.

Fluisteren ook vooral. En giechelen. Zag

Je er dan zó gek uit? Je speelde toch

’n aardig partijtje in DFC-a.

Ongrijpbaar cirkelden ze om je heen.

Die ’t dichtste bij leek, bleek plots ’t verste af.

’t Was nog verwarrender dan algebra.

C. Buddingh

Ga nooit heen zonder te groeten,

ga nooit heen zonder een zoen.

Wie het noodlot zal ontmoeten

kan het morgen niet meer doen.

Ga nooit weg zonder te praten,

dat doet soms een hart zo’n pijn.

Wat je ’s morgens hebt verlaten,

kan er ’s avonds niet meer zijn.

11

Waar ik naar verlang

Waar ik naar verlang vandaag

Een frisse zomerjurk te dragen

Met blote schouders, een uitgesneden

Hals en rug en vooral goed

Los om de heupen

Waarmee ik dan de tuin in loop

De zon schijnt warm, maar de wind

Houdt het draaglijk en brengt

De jurk in beweging en dan

Ben jij er natuurlijk ook die

De jurk al even mooi vindt en samen

Trekken we hem uit en hangen hem

Aan een tak

En liggen te kijken in het gras naar

Zo’n frisse zomerjurk in een boom, daar

Verlang ik het meest naar vandaag.

J. Govaerts

De wondere wereld der excuses

“Ik heb mijn taak 2 dagen te laat ingeleverd.

Normaal ben ik 4 dagen te laat.

Dus technisch gezien ben ik te vroeg”


De derdes op 2-daagse

Donderdag morgen om 7.45 u waren we vertrokken

om 2 toffe dagen te beleven. Iedereen

zag er echt naar uit om is 2 dagen van school

af te zijn. Rond 10 uur zijn we aangekomen

in Koksijde waar we oude ruïnes en een

museum zouden bezoeken: “Ten Duine”. Als

spreekoefening voor Nederlands moesten we

een gids spelen en aan onze klasgenoten de

verschillende kamers uitleggen, elk groepje

had een andere kamer gekregen. Na de middag

hebben we een exploratietocht gemaakt

in Koksijde. We hadden een traject gekregen

en dat moesten we dan volgen. Het zou

natuurlijk te schoon geweest zijn als er geen

enkele fout in zou gestaan hebben, het was

natuurlijk van dat. Meneer Van den Cruys had

zich vergist tussen links en rechts en daardoor

hebben we die weg 3 keer opnieuw moeten

doen. Mannen hé en dan zitten ze altijd op

de vrouwen bezig! Daarna hadden we even

vrij gekregen en hebben we op de dijk en het

strand kunnen wandelen.

In de late namiddag hebben we dan een wandeling

gemaakt in de duinen, dat was wel

heel vermoeiend. Na die wandeling was de

dag bijna om. We zijn naar ons

verblijfplaats geweest, we hebben

gegeten en daarna hebben

we een fuif gehad om ons goed

te ontspannen. Vrijdagmorgen

staan we op en nog half in

slaap zijn we gaan ontbijten.

De tweede dag was wel toffer

dan de eerste want in de voormiddag

hebben we een tocht

gemaakt met gocarts en in de

namiddag hebben we dan een

vlottentocht gemaakt en zijn

we in kano’s geweest. Iedereen

was wel goed nat maar we hadden

reservekleren bij dus hebben

we ons onmiddellijk kunnen

omkleden. Als laatste van

de dag hebben we nog gewoon

12

vrij gekregen en van de mooie omgeving kunnen

genieten. Toen zijn we naar huis vertrokken

allemaal kapot maar het waren toch 2

super leuke dagen.

Audrey en Reninca 3EWa


Bloemlezing uit de reacties over de milieudag

3°jaars

-spreker Greenpeace:

*ik wist niet dat Greenpeace zo een grote

acties deed op die manier

*het gaf me een duidelijk beeld van al wat er

verkeerd loopt in onze wereld op vele vlakken

en ik vind het goed dat Greenpeace zo

een acties doet

*dat ze hun leven zouden wagen voor de

natuur

*het trof me dat mensen tot zoiets in staat zijn

om het milieuprobleem te redden: deze mensen

verdienen een pluim

*de filmpjes troffen mij

*dat Greenpeace niet gewelddadig actie voert

*het opende je ogen

*het was interessant en met duidelijke info : ik

word cyberactivist

14

-spreekster Natuurpunt aan onze poel

*belangrijk dat we kikkers en andere diertjes

in hun eigen leefomgeving houden

*ze vertelde interessante dingen : we hebben

veel bijgeleerd

-quiz over exoten

*interessant: het waren planten en dieren die

we nog niet kenden

*interessante info en we konden in groepjes

werken

5°jaars

-spreker PROTOS over water

*dat wij niets doen met regenwater en dat we

dat beter wel zouden doen en dat streken in

Afrika beter omgaan met water dan wij en

zij noemen “ontwikkelingsland”

*dat onze watervoorraad eindig is en dat we

er dus zorgzaam mee moeten omgaan

*het waterprobleem is erger dan ik vermoedde

*mensen die ver moeten water gaan halen

moeten dubbel zoveel betalen voor water als

rijke

-water voor later

*leuk spel en interessant

*stemt tot nadenken

-geen geld- geen water

*leerrijk

*interactief

-wel proper ,maar gezond?

*zeer veel tips gekregen

*we leerden enkele eenvoudige en goedkope


en milieuvriendelijke onderhoudsproducten

kennen , zoals huishoudsodakristallen en

azijn

*het verschil gangbaar product-ecologisch

product werd zeer goed uitgelegd

poëzie rond water

*dat we buiten aan de vijver zaten gedichten

te schrijven in de schaduw, met leuke

opdrachten

en uiteindelijk ook mooie gedichten

*goeie sfeer in de groep,er werd op een gezellige

manier over water gepraat

RWZI Liedekerke

*leerrijke uitstap

*deskundige uitleg

bloemenmanden maken in Perkoplant

*we zijn veel te weten gekomen over hoe ze

daar werken

*dat ze daar veel water besparen

*enthousiaste mevrouw die ons rondleidde

15

*dat we zelf de handen uit de mouwen konden

steken

natuurwandeling

*dat we hier in Ternat toch enkele mooie

plekjes hebben

*dat we even stopten bij Kevin om te kunnen

drinken

*we hebben in Ternat plaatsen bezocht die ik

niet kende

*de gids was een enthousiaste kerel en we

hebben een stuwbekken gezien

*het was rustgevend ,maar wel ver

affiches maken en omhooghangen tegen

draaiende automotoren

*tof om zelf affichen te ontwerpen

*dat we zelf iets konden doen

*soms wel vervelende reacties van automobilisten

*gevoel dat we nu zelf iets voor het milieugedaan

hebben en het fotootje in de pers is ook

tof

6°jaars

-spreker Greenpeace over energie

*dat we in actie moeten treden

*het aantal CO2 dat een gemiddelde Belg

produceert tegenover de wereldburger

*heel wat cijfers hebben me getroffen


*de ernst van de situatie

*spreker gebruikte veel elementen uit de film

van Al Gore, deze waren zeer duidelijk en

deden mij wel in zekere zin nadenken

*dat er meer dingen zijn die we zelf kunnen

doen om het probleem te verhelpen dan ik

dacht

*kernenergie is geen oplossing

-huis-op-het-spel

*interessant

*enthousiaste begeleidster

*er zaten goeie tips in

-lang leve de fiets

*we kregen veel info

*dat we eens zagen hoe je een ketting moet

smeren: interessant om weten

*sympathieke man die goed kan vertellen

*we mochten een ligfiets uitproberen : heel

leuk

-autodelen

*dat ons eigen gedrag i.v.m. het gebruik van

een wagen gepeild werd, zo ga je meer

nadenken

16

*duidelijk geworden dat een auto vaak even

duur is als openbaar vervoer

-debat over “an inconvenient truth”

*zijn persoonlijk getuigenis trof me

*hij wist heel veel over het thema

-milieuvriendelijk huis

*de gezellige ontvangst, de verzorgde uitleg

,het mooie weer

*een milieuvriendelijk huis is een grote investering,maar

op langere termijn is het zelfs

winstgevend!!!!

*het was leuk om in groep naar Roosdaal te

fietsen en een aangename rondleiding

*goed om alles wat we al geien engehoordhebben

(zonnepanelen, waterverbruik, ispolatie)

eens in de praktijk te zien

*het enthousiasme en de passie voor het

milieu bij de spreker

-kringloopwinkel

*leuke fietstocht

*dat het een goed initiatief is zodat ook armen

de kans krijgen om tegen goedkope prijs

kleren te kopen

*ook het rondlopen in

de winkel na de uitleg

was positief omdat je

dan kon zien wat ze

daar

allemaal verkopen

*sommigen waren nog

nooit in een kringwinkel

binnen geweest: nu

wel!


Een dag uit het leven van een Kruikenburger (1)

Maandag 26 maart 2007, 10.30u : Ik

(een derdejaar) leg nog een laatste

hand aan mijn examen economie terwijl

mijn klasgenoten één voor één het lokaal

uit druppelen. Klaar ! Eindelijk, naar huis.

Ik steek mijn hand omhoog, niets vermoedend

dat wanneer ik mijn agenda zal openen

er mij een grote verrassing te wachten zal

staan. Mr. Muylaert, die mijn tamelijk lange

arm nog niet in de lucht heeft zien steken,

staat met een grote lach (vol amusement)

naast een vierdejaars die een wiskunde-examen

aan het maken is (jullie lezers, kunnen al

raden waarom die lach). Om die korte tijd

nuttig te besteden nam ik mijn agenda op

mijn bank. Ik zag toen in mijn linkerooghoek

Mr. Muylaert zich draaien in mijn richting en

liet, snel als ik was, mijn hand als een speer

in de lucht schieten. Hij zag die en kwam

naar me toe op hetzelfde moment dat ik mijn

agenda op de juiste plaats opensloeg. Vanaf

nu gaat het zeer snel, maar ik (goed als ik

ben) zal het voor jullie lezers in slow motion

vertellen.

Wanneer ik Mr. Muylaert zag (in mijn linkerooghoek),

keek ik snel even op. Zijn gelaatsuitdrukking

of mimiek (voor de taalgeleerden

onder ons) stond weer op neutraal, al kon ik

in z’n ogen het plezier van de fout (2+3 = 5 ,

niet 6 !!) in oefening 12 van een vierdejaars

zien. Na heel even oogcontact gemaakt te

hebben, keerde ik mijn gezicht weer naar

mijn agenda. Ik zocht razendsnel naar de juiste

pagina en die vond ik in minder dan één

seconde want daar zat een soort van verfrommelde

bladwijzer. Ik wierp vlug een blik op

het kolommetje van de vorige dag en tot mijn

grote verbazing stond er geen handtekening

in. “Wat moet ik nu doen ?” dacht ik toen Mr.

Muylaert nog maar een paar meter van mijn

bank verwijderd was. Ik zag hem naderen en

zijn niet al te grote gestalte wierp een donkere

schaduw over mijn kleine bank. Hij wierp

een vlugge blik over mijn agenda en de paar

seconden nadien hoorde ik slechts enkele

vreemde geluidjes als: tshu, puh, fuh en voelde

ik enkele blikken van medeleerlingen in

mijn buik boren (ik zat nl. achteraan in de

klas). Ik wist dat dit mijn ondergang was. Ik

keek naar omhoog in de richting van Mr.

Muylaert zijn gezicht en ik probeerde vrien-

17

delijk te lachen, al lukte dit niet in deze

vreemde situatie. Mr. Muylaert sloeg op dat

moment mijn agenda dicht en zei slechts 3

woorden : “elf uur dertig”. Ik wist wat dat

betekende, 1 uur zitten niksen in een klaslokaal

terwijl buiten de zon schijnt en de anderen

hun zitten te amuseren met weet-ik-veelwat.

Tijdens de 5 volgende minuten in mijn

verhaaltje gebeurt er eigenlijk niet zo veel dus

spoelen we even door tot het moment waarop

ik mezelf betrap de melodie van het ‘liedje’

(zo kan je het eigenlijk niet noemen, degenen

die dit kennen begrijpen me wel) ‘brother

sun and sister moon’ in mijn hoofd aan het

fluiten was. Ik nam vlug mijn agenda en sloeg

deze open pag. 15 (examenregeling) en

begon deze te lezen (had ik dat maar eerder

gedaan) zodat ik met iets bezig was en mijn

verstand op nul kon zetten. Ik weet wat jullie

allen nu denken, “zó debiel !”. Dat was het

ook maar ja, wat moet je doen wanneer je

daar zit te niksen. Ik voelde me echt zo dom

dat die handtekening daar niet stond. Op dat

moment ging de laatste derdejaar weg uit het

muffe, saaie lokaal waar ik me nu al zo’n

25min. aan het vervelen was. Ik zat daar dan

alleen als derde tussen al die puffende vierdes,

toen Mr. Muylaert weer in mijn richting

kwam. Ik sloeg mijn agenda toe, pakte mijn

rekenmachine en deed alsof ik bezig was met

een soort wiskundige berekening (al had ik

nog niet de tijd gehad om het dekseltje eraf te

doen) wanneer hij voor de derde keer naast

mij stond en vroeg of ik er niets voor voelde

om een artikel voor ‘Jeugd rond Kruikenburg’

te schrijven over mijn domme gebeurtenis.

“Nè” om het in de woorden van Michael Kyle

te zeggen, dacht ik bij mezelf. Maar met de

charmes van een alom begeerde wiskundeleerkracht

wist hij me dan toch te overtuigen.

En zoals je ziet, beste lezer, dit is het ervan

geworden. Hij liet me ook voor mijn poging

tot hoogstaande lectuur 10 minuutjes vroeger

weggaan (sshhtt !! niet zeggen hé). Van geluk

gesproken. Dank u Mr. Muylaert !

Iemand die een handtekening vergeten was

uit 3EcWa…


Met de hulp van de oud-leerlingenbond

Onze kleuter- en lagere school, De Brug en het secundair in Sint-Jozef kunnen al meer dan 65

jaar rekenen op de steun van de oud-leerlingenbond vzw Kruikenburg-Club (in de volksmond

KOLB geheten).

Jaarlijks organiseert deze vereniging het herfstrestaurant in november, een lustrumviering in

februari voor alle oud-leerlingen die een veelvoud van vijf jaren zijn afgestudeerd, toneelopvoeringen

in maart en natuurlijk ook de welbekende Kruikenburgse Feesten.

Dankzij deze activiteiten besteedde de oud-leerlingenbond in 2006 bijna 18.500 euro ten voordele

van De Brug en Sint-Jozef. Diverse projecten werden gefinancierd, waaronder: het verspreiden

van het tijdschrift Jeugd Rond Kruikenburg naar de oud-leerlingen (3.412 euro), deelname

van leerlingen aan diverse taal- en wetenschapolympiades (1.182 euro), de organisatie

van de lustrumviering (1.206 euro), sportpromotie (3.716 euro), schilderen van klaslokalen voor

de lagere school (7.242 euro), diverse uitstappen van leerlingen (1.545 euro), …

Heb jij een idee voor een leuke organisatie of een project dat kan gesponsord worden door de

oud-leerlingenbond? Of wil je een handje toesteken bij één van onze organisaties? Graag een

seintje aan kruikenburg_club@hotmail.com.

Wens je meer info over de activiteiten van onze vereniging, dan kan je ook steeds terecht op

de website van de school www.sint-jozef-ternat.be, onder de rubriek KOLB. Daar vind je tevens

een up to date adressenlijst van alle afgestudeerden van Sint-Jozef.

Ludo Longin

Voorzitter KOLB

18


De culturele dag

10 mei 2007.

Nadat de aanwezigheden opgenomen waren,

vertrokken de vierdes naar het station, waar

we de trein naar Brussel namen. Natuurlijk

begon het juist dan te regenen, maar de sfeer

was uitgelaten en daar kon het weer niets aan

veranderen. Allen stapten we af in Brussel-

Centraal. Daar splitsen we ons in 2 groepen:

de ene helft ging naar het Stripmuseum, de

andere naar het Museum voor Oude Kunsten.

Onze klas bezocht het laatste. Er waren

prachtige schilderijen te bezichtigen van

onder andere Rubens. Het eerste half uur kregen

we uitleg van Mevr. Marreyt, daarna kregen

we de tijd om zelf nog even rond te neuzen.

12u, tijd om even pauze te nemen. In groepjes

liepen we door Brussel. De ene deed een

terrasje, de andere gingen een broodje halen

en nog andere slaagden erin van in die korte

19

tijd iets te gaan kopen in de Nieuwsstraat.

De tijd vloog en we moesten ons haasten om

op tijd aan de verzamelplaats geraken. Met

ijsjes en snoep kwamen we aan waar Mr.

Muylaert en Mevr. Marreyt ons stonden op te

wachten.

Het was tijd voor de volgende activiteit: het

Paleis van Keizer Karel. Met veel enthousiasme

leidde de gids ons rond en legde ons uitbundig

uit, hoe het er in die tijd aan toe ging.

We zagen oude heirbanen, vele overblijfselen,

een grondplan van Keizer Karels paleis,

enz.

Als allerlaatste gingen we nog heel even naar

de St Michielskathedraal. We bewonderden

er de veelkleurige glasramen. Veel tijd hadden

we niet, maar het was

toch de moeite om het eens

gezien te hebben.

Om 15u30 namen we de

trein naar Ternat en even

laten stapten we moe maar

voldaan terug naar Sint-

Jozef.

Hanne, 4 ECWI


Wiskunde is geen feest !

Mijn dierbare medeleerlingen, ik ben hier om

jullie van het kwaad te behoeden. Zijn de persoonlijkheid

en eigenwaarde van elk lid

afbreken, negatieve gevolgen op de gezondheid,

een autoritair en charismatische leider

niet drie belangrijke kenmerken van een

sekte? Wel, dan is wiskunde een sekte. Ik wil

jullie voor dit kwaad behoeden en ik zal jullie

proberen te overtuigen van mijn gelijk

zodat jullie mijn actie kunnen steunen om

deze sekte op de lijst van gevaarlijke sekten te

krijgen. Of is wiskunde misschien een feest?

In sessies van 50 minuten worden de volgelingen

niets vermoedend ondergedompeld in

de leer van de wiskundige analyse. Na elke

sessie voel je je een ander mens, je blik staat

op oneindig, je laatste energie is verdwenen.

De slecht verluchte lokalen, de hoge druk die

stress veroorzaakt, worden gebruikt om de

volgelingen compleet willoos te maken. Na

elke sessie kan je gedurende uren nog enkel

aan wiskunde denken. Andere vakken interesseren

je niet meer, wat die vakleerkrachten

ook proberen. Wiskunde wordt het belangrijkste

in je bestaan.

Alle volgelingen hebben stelselmatig een

tekort aan nachtrust. Dit tekort wordt veroorzaakt

door uren te werken aan het voorbereiden

van zware testen, het afwerken van

omvangrijke taken. Hierdoor word je willoos

en word je mentaal gebroken. In sommige

extreme gevallen gaan volgelingen totaal

door het lint en beginnen te wenen door overspanning.

Via een goed uitgekiend systeem wordt een

kleine groep jonge en fanatieke volgelingen

geselecteerd. Dit selecte groepje mag dan

ook acht sessies per week volgen en verkeert

na elke sessie in hogere sferen. De ultieme

beloning voor deze groep is een verdere

opleiding in het walhalla van de wiskunde .

Na vijf jaar worden ze gewijd tot hogepriester,

als master in pure wiskunde en krijgen ze

toestemming om de brede gordel van de

hogepriester te dragen. Ze mogen nu een roze

cover over hun rekenmachine schuiven.

Dan is er ook de autoritaire en charismatische

20

leider. Deze zal, zonder enige vorm van

tegenspraak, zware taken opleggen en regelmatig

de kennis van de volgelingen toetsen.

Haar/zijn beslissingen kunnen niet aangevochten

worden; hij/zij kan eenzijdig beslissen

om een zware test, waar elke volgeling

zijn nachtrust voor gelaten heeft, uit te stellen.

Eenvoudig door te zeggen: “Vandaag is het

geen testje, we zullen het testje uitstellen tot

volgende week.” Er wordt geen tegenspraak

geduld.

Ik hoor je al zeggen: “Wiskunde staat toch

gewoon in het programma?” Ja, dat is waar.

Maar er zijn zeer veel politieke leiders die in

deze sekte zitten of sympathie hebben voor

deze leer. Zo heeft de huidige belangrijkste

politieke leider van het onderwijs ooit geld

verbrand om het Opperwezen van de integraal

te eren. En werd het opus Dei vroeger

ook niet door kerk en staat aanvaard? En nu

staat het op de lijst van de gevaarlijke sekten.

Hoort wiskunde niet tussen scientology, opus

Dei, Amish enz.? Ik vind van wel, en daarom

vraag ik jullie om mijn actie te steunen. Enkel

zo kan wiskunde op de lijst van de gevaarlijke

sekten komen. Wiskunde is geen feest,

maar wiskunde is een sekte!

Wim Lèonard, Een sektelid tegen wil en dank.

De wondere wereld der excuses

De vierkantswortel van 9 is 3

Juist

Fout

Wie kan het wat schelen?


Kruikenburg zendt zijn humane wetenschappers uit

humane dag – 5des

het Gentse Museum Dr. Guislain

Vrijdag 20 april was dé dag voor de humane

klassen om eens stiekem vooruit te blikken

naar hun - eventuele - toekomst. De psychiatrie.

In het Gentse Museum Dr. Guislain werden

we opgedeeld in groepjes per drie. Elke groep

kreeg aparte vraagjes waarvan we de antwoorden

konden vinden in een bepaald deel

van het museum. Achteraf gaf elk groepje zijn

uitleg, zodat we uiteindelijk ongeveer alles

gezien hadden. In het museum leerden we

hoe het er vroeger in de psychiatrie aan toe

ging, van het schedelboren (een gat in de

schedel maken zodat de ‘slechte geest’ er uit

kon komen en de patiënt gezond werd) tot de

‘dolhuisjes’ en uiteindelijk de psychiatrie nu.

Het was een boeiende ervaring en het was

goed dat we zelf op onderzoek mochten uitgaan

om iets bij te leren.

Na een uurtje middagpauze in het gezellige

Gent (mét goed weer!), begonnen we aan het

afnemen van onze straatenquêtes. Deze

maakten deel uit van een opdracht voor Project

Humane Wetenschappen, waarbij we

onderzoek deden naar milieuvriendelijk

gedrag en de kennis i.v.m. milieu. In groepjes

van vier of vijf werden we geplaatst op een

locatie waar veel mensen rondliepen. Het

afnemen was dus geen probleem.

Het was een leuke dag voor de humane.

Sofie Van Laer

21

BEZOEK VRT

woensdag 18 april

Toen meneer Steegen ons vertelde dat hij

samen met ons op uitstap wilde gaan naar de

VRT, kon ons geluk niet op. Amper enkele

weken later trokken wij (vrijwilligers van

5HWA en 5HWB) samen met meneer Steegen

en mevrouw Lebbe naar de Brusselse

VRT-toren. Daar kregen we een gids die ons

het VRT-gebouw liet verkennen.

Eerst kregen we enkele tv-studio’s en tvdecors

te zien, met de nodige uitleg. We konden

natuurlijk niet wachten om enkele BV’s te

spotten. Wat we ook deden! We zagen niemand

minder dan onder andere ‘Shoot’-presentators

Heidi en Peter (zie foto), Belle Perez,

de jongens van Absynthe Minded en tv-presentator

Herman Van Molle.

Nadien trok de gids met ons naar de studio

van Radio Donna. Verder kregen we een

montagekamer te zien en konden we stiekem

binnengluren in de schminkkamer van enkele

artiesten. Tenslotte gaf de gids ons de kans om

een opname van het Ketnet-programma

‘Shoot’ bij te wonen. Dit was best wel tof om

eens mee te maken!

We vonden dit alleszins een zeer geslaagde

dag!

Wini Symoens

woensdag 2 mei 2007

Een namiddag naar de VRT? Waarom ook

niet? Misschien komen we wel BV’s tegen!

Eerst zouden we een rondleiding krijgen,


maar niet getreurd: de niet al te talrijke aanwezigheid

van BV’s zou goed gemaakt worden

door het bijwonen van een opname.

Maar zoals gezegd : eerst de rondleiding.

In het begin trokken we naar de enige echte

studio van ‘De Rode Loper’ en die van de

omroepsters, want jawel, dit is een en dezelfde

studio! Onderweg spotten we reeds de

eerste BV, niemand minder dan Geena Lisa.

Hoewel zo’n studio er op tv veel groter uitziet

dan in het echt, voelde iedereen zich op een

bepaald moment wel Yasmine of Evy. Maar,

zoals de gids ons meermaals op het hart drukte,

dit was niet het ‘echte’ werk. Dat gebeurt

namelijk in de montagekamer, een kamer vol

televisieschermen, waar alles gemonteerd,

geplakt, herplakt en uitgezonden wordt. De

VRT is echter meer dan enkel televisie, de

VRT is ook radio. Vandaar dat we ook even

een kijkje namen in de studio van Radio

Donna.

En dan was het moment aangebroken: we

zouden een echte opname bijwonen van

‘Shoot’, een Ketnet-programma dat gepresenteerd

wordt door Heidi Leenaerts en Peter

22

Pype, beter bekend als ‘knappe Peter’! Kort

samengevat: wat begon als een ‘ik heb geen

zin’ werd een ‘WAAW’!

Jana Mathys

Humane dagen derdes.

De eerste dag na de paasvakantie: onze klastitu

aan het woord, alle administratieve taken

in orde brengend. Mijn oren vingen het

woord ‘humane dag’ op. Wat we ons daarbij

moesten voorstellen, wisten we niet. Het

enige wat we te horen kregen was dat we

naar het bejaardentehuis in Lombeek gingen.

De volgende dag vertrokken we, niet wetend

wat ons te wachten stond. Terwijl we binnen

wachtten, snoven we een typische sfeer op.

Die rust verdween al snel toen we een rondleiding

kregen door het gebouw. Enkele

bewoners -zo moesten we ze noemen- kwamen

kijken waar het lawaai vandaan kwam.

Het rusthuis was een dorp op zich: van kappers

en kinesisten tot luxebaden en toestellen

waarin bewoners werden vervoerd van de

ene plaats naar de andere door erin te hangen.

En dit was dan dagelijkse kost voor die

mensen! Onze rondleiding eindigde op de

dementieafdeling. Daar konden we kiezen

om met hen te gymmen of gezelschapsspelen

te spelen. Ik koos voor gym. De bewoners en

verzorgers zaten al in een cirkel toen we aankwamen.

Wij mochten er wat bij zitten. Na

een opwarming door de armen en de benen

te strekken haalden de verplegers een bal te

voorschijn. Voetbal in een kring kon je het

niet echt noemen, maar het was wel leuk om


hen plezier te zien maken. Het gooi-en-vang

spel dat erop volgde was nog maar juist

beëindigd of iemand kwam al aanlopen met

een parachute. De dementen waren dol op

het spel, en op het einde verwisselden zij

zelfs van plaats. Nog een serenade en een

duet, en we namen de lift naar beneden. Het

was immers tijd voor het interview. Vele vragen

werden gesteld aan de bewoners, zowel

over hun jeugd als over het ouder worden.

Met een ijsje in ons hand bleef het gespreksonderwerp

wat hangen bij de jeugd van

tegenwoordig. We merkten haast niet dat het

tijd was om weg te gaan! Na een kort afscheid

gingen we opnieuw naar school, om daar

weer naar huis te vertrekken.

Ellen Tas, 3HWa

Humane dagen voor 4 humane Wetenschappen

Zwart, wit. Rijk, arm. Dik, dun. Verlaten,

overbevolkt. Welkom in Brussel.

En dat is nog maar het begin

Onze eerste en enige gids vertelde over hoe

het station nu was ontstaan. Hij wees er op

dat Joe Van Holsbeek niet de enige was die er

had geleden en zei dan wat we gingen doen.

‘Nau gomme e wa wandele deu de strotjes

van Brussel.’

Een rondleiding door het Brussels centrum.

Iets wat ook wel het hart van Europa wordt

genoemd. Een continent zo welvarend en het

hartje daarvan ligt hier. Volgens wat wij er

gezien hebben in de voormiddag klopt het

23

niet helemaal. ‘Den Brusselse Gids’ vertelde

ons verhalen van heel wat inwoners van de al

wel gekende Marollenwijk. Hoe er een bewoner

van de straat op de trappen van de kerk

was doodgevroren. Terwijl er mensen daar

recht tegenover kaviaar en kreeft zaten te

eten. En hij vertelde ons ook hoe de arme

mensen, in een armtierig straatje, koffie en

water konden krijgen aan 20 cent.

Hij nam ons mee in ‘zijnen tijd’. Toen de cafébazen

koorden omhoog hingen en de cafégangers,

er met hun armen over, op sliepen.

Dit was wel anders dan wat er van Brussel,

het hartje, wordt gedacht.

Maar gelukkig was er niet alleen miserie

waarmee hij ons de ogen opende. Hij vertelde

ons ook de oude geheimen van de straatjes

en toonde hij ons de charmes van het dorp

op zich. Altijd leuk voor als je er een volgende

keer gaat stappen. Hoewel wij toch liever

gewoon gaan shoppen in de Nieuwstraat van

Brussel.

Na een welverdiende rust en onze buik lekker

rond gegeten, konden we onze benen weer

strekken: op naar het museum voor schone

kunsten. Mevrouw De Keuster gaf ons een

hele uitleg over onze opdracht in het museum:

een schilderij van boven tot onder

beschrijven. Onmogelijk denk je dan, maar

éénmaal je een schilderij gevonden hebt, je

pen zijn vrije loop laat, komt alles snor. Na

ons bezoekje liepen we nog even langs de

fototentoonstelling over luchtfoto’s over de

hele wereld, lieten we Brussel achter ons en

stapten we braafjes de trein op. Moe, maar

tevreden over ons dagje samen, keerden we


–voor sommigen waaronder wij- met hun fiets

terug naar huis.

Als afsluiter toch nog even een denkertje. De

gids van die voormiddag vertelde ons dat

Brussel op zeven heuvels was gebouwd. En

Nog maar midden april en de weergoden

schenken ons al heerlijke temperaturen en

warme zonnestralen. De winter lijkt al ver

achter ons te liggen. De eerste zomerkriebels

steken de kop op. Het had al een uitstekende

vakantie kunnen zijn, genietend van een terrasje

hier en een ijsje daar. Maar zó mooi kan

het helaas niet zijn.

Vanochtend vloog papa mijn kamer binnen:

“Opstaan, den elentric is vannacht uitgevallen!

We hebben ons verslapen!” Ik sloeg mijn

wekker vol ongeloof gade, en werkelijk venijnig

stond hij mij aan te pinken. Hij had me

moeten wekken, op tijd, zodat ik mijn grote

overhoring nog kon nakijken.

Twee minuten te laat bereik ik eindelijk de

fietsenstalling. Eerst met de agenda naar het

secretariaat is de boodschap. Het duurt een

hele tijd voor ‘Te laat - verslapen’ in mijn

agenda geschreven staat. Zo worden twee

minuten snel een half uur. Enkele werkmannen

flaneren intussen door de gangen. Secretariaat

in, secretariaat uit, de ene gang in, de

andere gang uit. Maar de nieuwe collega’s

voor klusjesman Raf leken maar tijdelijk te

zijn. Ze kwamen enkel enkele camera’s installeren.

Bewust van de nieuwe camera’s in de

rug, drentelde ik keurig naar mijn lokaal.

De deur is nog maar net open en ik word al

verwelkomd door de warme, muffe geur van

lokaal 16 en omarmd door een gehusselde

walm van deodorant. Beseffend van de hoofdpijn

die komen zal, plof ik me neer op m’ n

24

dat Rome, het vroeger centrum van Europa,

ook op 7 heuvels stond. Misschien is het toch

wel juist dat Brussel de naam ‘hartje van

Europa’ verdient.

Een dag uit het leven van een Kruikenburger (2)

stoel. Het belsignaal zal weldra door de gangen

weergalmen.

Eindelijk pauze! Veel blije en vrolijke gezichten

wandelen door de deuren, soms eens

iemand die blaast vanwege een moeilijke test.

’s Winters duren speeltijden altijd erg lang. De

vrieskou snijdt onze vingers af. Vandaag,

wegens het warme, fraaie weer, raken we

nooit uitgepraat en vliegt de tijd voorbij. We

hebben nog zoveel te vertellen over het afgelopen

weekend, of zijn nog volop aan het klagen

over de ziekelijke massa schoolwerk.

Want zo gaat het op Kruikenburg: Overladen

aan groepswerken, taken en toetsen, sprinten

naar de eindmeet.

Het eerste uur na de middag breng ik vaak al

hikkend door, zo ook vandaag. De oorzaak is

niet ver te zoeken. Mijn maag kan het

gezwinde eettempo op Kruikenburg eenvoudigweg

niet aan. De inhoud van mijn brooddoos

is nog maar half genuttigd en iedereen

moet de refter al verlaten. Geen wonder dat

ze even protesteert.

Om drie uur zit het er voor ons op. Hoe dichter

bij de grote vakantie, hoe langer de dagen

op Sint – Jozef lijken te duren. De laatste

maanden van het jaar hoor je dagelijks het

woord ‘schoolmoeheid’ wel eens in de klas,

of vanuit de menigte in de gang. Zeker voor

ons, zesdes, mag het gaan stoppen. Want het

is stilaan genoeg geweest. Het is stilaan tijd

voor een nieuwe uitdaging.

Sofie Delcourt 6HWa


Tibériade in mijn Le(u)ven

Tibériade, klinkt jullie waarschijnlijk niet

onbekend in de oren. Vorig jaar kwamen

Broeder Bart en Broeder Frederik ook al eens

spreken over de gemeenschap waartoe ze

behoren. Wist ik veel dat die kennismaking

niet bij die ene keer zou blijven...Laat ik

beginnen bij het begin: ergens in mei vorig

jaar was ik naarstig opzoek naar een kot.

Liefst van al wou ik een gemeenschapskot, ik

ben nogal een sociaal beestje en ergens eenzaam

op een kot, nee dankjewel. Dan maar

zoeken op de site van KU Leuven naar de

gemeenschapskoten. Nachtmerrie oh nachtmerrie,

zeker als je ouders noch jijzelf ooit

enige moeite hebben gedaan om koten te

zoeken die allereerst dicht in de buurt van je

faculteit liggen en dan nog eens een beetje

comfortabel zijn. En als je het zelf niet kan,

dan vraag je beter hulp dan te blijven klungelen.

Onze goede vriend Peter sprak per mail

al zijn contactadressen aan met als onderwerp

van de mail ‘Marieken zoekt een

gemeenschapskot’. Ok, in één beweging

waren verschillende mensen ingeschakeld

om eens uit te kijken naar een kot. Tot er in

Peters inbox een mail verscheen van een oudleerling

van hem. Hij zat zelf op een jongensgemeenschapskot

en kende nog enkele andere

koten. Namelijk het kot ‘San Damiano’

waar 2 goede vrienden van hem zaten. Mijn

ouders en ik besloten het erop te wagen en

maakten een afspraak. Tot mijn verbazing was

het kot ‘San Damiano’ een inrichting van de

broeders van Tibériade. ‘San Damiano’ is

gevestigd in het LEO XIII-seminarie in de

Tiensestraat waar nog meer gemeenschapskoten

gevestigd zijn. Na een positieve kennismaking

met Chris, die toen ook al op kot zat,

was het een tijdje spannend afwachten of

mijn aanvraag aanvaard werd en ik dus op kot

mocht komen. Enkele weekjes later kreeg ik

een mailtje dat ik mijn contract mocht komen

tekenen, vanaf dat moment was mijn band

met Tibériade een feit.

25

Sinds 25 september 2006 heb ik mijn studies

godsdienstwetenschappen aangevat of kort

gezegd: ben ik een GDW-er (of zoals mijn

West-Vlaamse vrienden hier in Leuven het zo

sappig kunnen afkorten: HDW-er). Het kotleven

bevalt me hier best, ookal kunnen de

richtlijnen van Tibériade wat streng overkomen.

We zitten met elf op het ‘San Damiano’kot,

dit lijkt veel maar we komen allemaal

goed overeen. Niemand te veel. Het vraagt

echter wel een klein beetje organisatie maar

eenmaal je zo bezig bent, wordt het een

kwestie van gewoonte. Zoals al eerder vermeld,

proberen we ten grootste dele te leven

volgens de richtlijnen die de broeders ons

proberen mee te geven. Als je als buitenstaander

het bekijkt, denk je dat we misschien

wat te gestructureerd zijn maar als je er eenmaal

in leeft valt dit reuze mee.

Laat me even een typische dag beschrijven.

‘s Morgens om 7u15 beginnen we met het

morgengebed met aansluitend (een halfuurtje

later) het ontbijt. Dan vertrekt ieder naar zijn

eigen kamer of naar de les in functie van je

lessenrooster. Rond 12u. gaat de eerste lichting,

die dan juist uit de les komen of tot dan

toe nog geen lessen hebben gehad, eten. En

rond 13u. komt meestal de tweede lichting

toe die van hun lessen komen. Dan wordt de

afwas gedaan, meestal in kleine groepjes

omdat niet iedereen direct weer moet vertrekken.

s’Namiddags zijn er weer lessen dus zien

we elkaar weer een tijdje niet. Tot s’avonds

want om 19u.15 eten we allen samen het

avondmaal dat door 2 personen is bereid. We

werken met een soort van keukenplan. Als je

kan koken die dag, mag je je op de lijst zetten.

En in het begin van de week kijken we

gauw na wie er kookt en wat er gekookt

wordt. Zo wordt er in functie van de kooklijst

eten gekocht voor die week, zo blijft ons

wekelijks budget aan eten ook op peil gehouden.

Na het eten doen we allen tesamen de

afwas, dus is die vlug gedaan. Wat er daarna


gedaan wordt, hangt eigenlijk een beetje af

welke dag we zijn. Maandag is het bijvoorbeeld

zo dat we een kotactiviteit hebben. Dat

kan gaan van gezelschapsspelletjes spelen,

film kijken tot gaan poolen of bowlen. De

bedoeling van deze avond is even gezellig

samen zijn. Wat niet altijd zo goed lukt voor

iedereen omdat er nog moet geleerd worden

natuurlijk. Dus sommige kotactiviteiten vallen

soms nogal wat kort uit voor sommige kotgenoten.

Donderdag is het gebedsgroep van

20u.30 tot 22u. met aansluitend gelegenheid

tot napraten met een drankje. Iedereen kan

aansluiten bij de gebedsgroep en kan zelfs

mee-eten. Meestal eten we op donderdag

pasta, dat is makkelijk om te maken en ook

(meestal) algemeen bekend als smakelijk

voedsel. Toch vragen we wel aan de mensen

van even te verwittigen als ze willen meeeten

zodat we genoeg eten kunnen maken.

Dit zijn zo de gewone dagen maar het valt

ook wel eens voor dat we in het weekend op

kot blijven studeren. Of tijdens de blokweek,

kan het kotritme wel eens veranderen.

Wat ik ook persoonlijk wel leuk vind is dat

Kreco informeert

Als ik volgend jaar op kot ga …

Dan wil ik proberen om zoveel mogelijk

milieuvriendelijk materiaal te gebruiken. Ik ga

een kot zoeken met een gemeenschappelijke

keuken, zo moeten we maar één keer koken,

dus maar één keer water- en energieverbruik.

Ik zal ook zorgen voor een spaardouchekop,

geen bad en een baksteen in het toilet om

water te sparen. Als ik in het weekend naar

huis ga, wil ik alle elektriciteit uitschakelen.

Op het kot werkt alle verlichting op spaarlampen.

Ik zal altijd gerecycleerd papier

gebruiken en altijd recto verso printen. Als ik

de toestemming krijg van thuis, zou ik met

26

we tijdens de blok en soms ook tijdens de

examens bij elkaar gaan studeren. Bij elkaar

op de kamer of in de keuken of tvzaal. Een

soort van sociale controle maar ook een

geruststelling dat er iemand is op wie je kan

terugvallen als het even minder gaat. Dat is

het leuke met elf kotgenoten te zijn. Er is altijd

wel iemand op zijn kot waar je terecht kan

voor kleine of grote problemen. Van mijn-laptop-doet-raar-en-ik-weet-niet-wat-te-doen

tot

een gewone babbel. Het is ook niet zo dat we

constant bij elkaar op de kamer zitten. We

gunnen elkaar ruimte, maar we weten dat we

weten dat we op elkaar kunnen rekenen. En

dat maakt het kotleven het hier voor mij zo

fijn. Ik zou niet meer willen ruilen eerlijk

gezegd.

In het zeer kort uitgelegd is dit het kotleven

van een San Damiano-er in Leuven.

Tot de volgende

Marieken Van Nuffel

oud-leerlinge van het Sint-Jozefsinstituut (promotie

2006)

verschillende mensen een kot delen, dat is

ook weer vanalles uitgespaard. Al mijn vervoer

gebeurt met de fiets en in het weekend

gaan we naar huis met de trein. Als we ons

echt zouden moeten vervoeren met de auto,

doen we aan carpooling. We willen ook de

stand-by lichtjes altijd uitschakelen om het

sluimerverbruik te verminderen. Maar eigenlijk

ga ik volgend jaar niet op kot, dus zullen

we proberen het thuis zo milieuvriendelijk te

maken als mogelijk is.

Dorien & Tom


Ecolife berekent de ecologische voetafdruk

van Rock Werchter

Rock Werchter heeft aan Ecolife gevraagd de

“ecologische voetafdruk” te berekenen van

het festival. De op- en afbouw van het vierdaags

evenement is een gigantisch gegeven.

Rock Werchter is tijdens deze vier dagen een

heuse stad met eetstanden, winkeltjes, slaapgelegenheid

etc. waar een kleine 100.000

mensen in verblijven. De impact op het

milieu is niet te onderschatten.

De festivalorganisatoren doen sedert verscheidene

jaren allerlei inspanningen om de

afvalberg te verkleinen, om te recycleren. Er is

een containerpark geïnstalleerd in de backstage.

Uitdelen van leaflets is verboden. Openbaar

vervoer is inbegrepen in het toegangsticket.

Toch is er op dit ogenblik geen zicht op

de totale impact van het festival is.

Om een beter beeld te krijgen van de impact

die het festival met zich meebrengt, wil de

organisatie in samenwerking met Ecolife een

ecologische studie laten maken van het festival.

De conclusie van die studie wordt figuurlijk

uitgedrukt als een ‘voetafdruk’. De voetafdruk

is wat het festival en zijn bezoekers betekenen

voor het milieu. Ecolife werkt momenteel

aan verschillende rekenbladen die o.a.

energiegebruik en –verbruik, waterverbruik,

afvalverwerking, mobiliteit en vervoer, affichage,

catering, het gebruik van ruimte en

oppervlakte etc. in kaart brengen. Al deze

verschillende rekenbladen worden vervolgens

samengebracht in één handig werkinstrument,

dat nadien opnieuw kan gebruikt

worden naar volgende edities toe. Na deze

studie zal er een duidelijker beeld beschikbaar

zijn van de sterke en de zwakke punten,

en de maatregelen die kunnen genomen worden

om een beter resultaat te verkrijgen.De

rekenbladen zullen elk jaar opnieuw gebruikt

kunnen worden, maar de grootste inspanning

27

zal in 2007 moeten gebeuren, namelijk het

verzamelen en inbrengen van alle gegevens.

Het doel van deze ecologische voetafdruk is

het in kaart brengen van de omvang van de

impact die het meerdaags festival Rock

Werchter met zich meebrengt. Daarnaast wil

Rock Werchter een pionier zijn en voorbeeld

naar andere festivals en jongeren toe. Er zal

tijdens het festival uitvoerig gewerkt worden

aan de sensibilisering van de festivalbezoeker.

Groovy Green en Ecolife zullen een standplaats

krijgen tussen de environmental partners,

met als doel de reeds genomen maatregelen

uit het verleden, het heden en de toekomst

in kaart te brengen.

Fuifnummers en klimaat

* De DYNO 2 is een statische fiets waarop je

met drie tegelijk kan trappen. De geproduceerde

trapenergie drijft een muziekinstallatie

aan. Voor luide muziek moet je harder trappen.

(www.dyno2.be)

* Herbruikbare bekers zijn veiliger dan glas

en de opkuis verloopt sneller. Met herbruikbare

bekers kan je duizenden plastieken wegwerpbekertjes

voorkomen. Minder afval

maakt een schone omgeving! ( herbruikbarebekers@haviland.be)

* Met fruitpersen aangedreven door fietsen

maak je lekkere fruitcocktails. (www.sappentrapper.be)

*Spoel je bekers uit met warm water van de

Zonnemobiel. (www.SunTechnics.be)


ik gompel, ik gompelde,

ik heb gegompeld…

Aoewaoewa, me Jane,

where Tarzan?

Allemaal gelijk trekken! Meerlaen

moet uit de boom vallen!

Aoewaoewa, me Tarzan, where Jane?

Goe zot jong.

“ h e t a r d e n n e

ik denk dat dat hier

geen klein eterkes zijn. Verdorie, ik krjg dat

blik pilchards niet open

Onze Lieve Heer begon

met vijf broden en twee vissen en

had nog overschot

kijk mijn bord is leeg.

Ik heb flink gegeten.

juffrouw ik heb schrik

volgens mij scheelt er

iets aan mijn bretellen

Ik ben ook een flinke meid

ik heb mijn buikje al vol

opgepast in het bos

zitten gevaarlijk dieren

o


n o f f e n s i e f ”

Niet te veel eten,

ant ik moet nog wat

verhouden voor mijn

vrouw thuis.

Welke koord moet

ik doorsnijden?

k ben een konijn

met één oor

“fwadatisdafwawtatepwata”

hoe geraak ik nu van

hier eigenlijk thuis?

Verdorie ma,

ik vind hier geen edelweisjes.

“Vrolijke, vrolijke, vrie-ienden, vrolijke

vrienden, da-at zijn wij”

Zie mij hier nu zitten. En zeggen

dat er thuis “De Teletubbies” op TV is.

En dat we ze nog

veul meuge meuge.


KRAKNIEUWS

Het sociaal engagement van een grote groep enthousiaste Krakkers heeft ook dit jaar voor een

mooi resultaat gezorgd.

De financiële bijdragen gaan in de eerste plaats naar de vier sponsorkinderen en naar de projecten

die op de vredesdag werden voorgesteld en toegelicht.

Daarnaast opteert Krak vooral om kleinschalige projecten te steunen.

Inkomsten schooljaar 2006-2007

Intresten (Krekelsparen) 38.99 EUR

PISA 250,00 EUR

Vredesdag oktober 2006 1 811.62 EUR

Kleur Bekennen – bijdrage vredesdag 400,00 EUR

Dessertbuffet pedagogische studiedag leerkrachten 518,00 EUR

Gift 6de jaars 2005-2006 1 000,00 EUR

Voetbalmatch leerkrachten en leerlingen 431,00 EUR

Poëziepassen 281,00 EUR

Overdracht vorig schooljaar 23,33 EUR

Totaal 4 753,94 EUR

Uitgaven schooljaar 2006-2007

Sponsoring Julie Thomas - India – Vreugdezaaiers 180,00 EUR

Sponsoring Michel De Oleo Feliz - Dom Rep Azua – Plan 276,00 EUR

Sponsoring Emmanuel Oketcho - Uganda – Plan 276,00 EUR

Sponsoring Florin Ceciuleac - Roemenië – missie over grenzen 248,00 EUR

De Stobbe – centrum voor integrale gezinszorg 250,00 EUR

Ananda – hulp voor schoolkinderen uit de bergen - Indië 250,00 EUR

Oxfam Solidariteit 250,00 EUR

Heller Keller - hulp aan blinde en slechtziende jongeren 250,00 EUR

Manthoc – onderwijsproject in Peru 250,00 EUR

1 night 4 Dakar – project voor gezondheidszorg en onderwijs 250,00 EUR

De Zonnebloem – integratiekamp voor kinderen 250,00 EUR

Afractie – opvang Talibés - Senegal 250,00 EUR

Esta es mi casa – opvangtehuis straatkinderen in Columbia 250,00 EUR

Adzon - project adolescentenprostitutie Brussel 120,00 EUR

Christelijke blindenmissie 120,00 EUR

Poverello – opvang hulpbehoevenden Marollen Brussel 120,00 EUR

De Schutting – begeleid wonen 120,00 EUR

Kinderkankerfonds 120,00 EUR

De Okkernoot – begeleiding autisten 120,00 EUR

Kodiel – zorgboerderij 120,00 EUR

De Hoeve - MPI - Strijtem 120,00 EUR

Vrienden van Shalom - Ecuador 120,00 EUR

Bobo-Dioulasso - Burkina Fasso onderwijs voor weeskinderen 120,00 EUR

De Sleutel – opvangcentrum drugsverslaafden 120,00 EUR

De Valier – andersvaliden Liedekerke 120,00 EUR

Netwerk solidaritieit – afstand intresten 38,99 EUR

Financiële kosten - beheerskosten en verrichtingskosten 30,00 EUR

Overdracht naar volgend schooljaar 14,95 EUR

Totaal 4 753,94 EUR

30


Stressfactor

31


Opstel van Joske

Het mondeling examen.

Mei is halverwege, de Kruikenburgse

Feesten zijn weer voorbij, zowat alle

vogeltjes moeten hun nestje al gemaakt

hebben en reeds ijverig aan het broeden

zijn als links en rechts al eens gesproken

wordt over de “eindejaarsfeesten” de zgn.

juni-examens.

Voor een Kruikenburgs derde graadsstudent

betekent dit dat hij met een extra

lang tweede trimester zit, wat dan ook

plechtig herdoopt wordt in ‘semester’. Zes

maand hard labeur, zes maand notities,

huiswerken, overhoringen en persoonlijke

(?) werken moeten in een minimum van tijd

door onze grijze hersenpan geordend en

verwerkt geraken. Een uitdaging, als geen

andere. Het is dan ook met gemengde

gevoelens dat dit nieuwe examenbeest

wordt onthaald. “Mevrouw, moeten wij

onze das aandoen (Nvdr: misschien word

je de das omgedaan)? Moeten wij in ons

zondags kostuum zijna? Moeten wij ons

scheren? Mevrouw, ik heb geen rok, moet

ik er dan speciaal eentje gaan kopen?

Mogen wij ons schminken? Moeten wij

speciaal naar de kapper gaan? Als oorringen

niet toegelaten zijn, zijn tandbeugels

dat dan wel? Mogen wij na het examen

direct naar huis? Als we tijdens het examen

naar het toilet moeten, moeten wij

dan ook naar het secretariaat gaan om

toelating te vragen?” Deze en vele andere

vragen worden op onze titularis afgevuurd

bij het dicteren van het examenrooster.

Zij zoekt dadelijk dekking na dit spervuur

van vragen om achtereenvolgens opnieuw

in het offensief te gaan. Haar antwoord is

dan ook duidelijk: “Ja en neen”. En daar

moeten wij het mee doen: ja en neen...

Met mijn ‘overzichtelijk’ examenrooster,

samen met de hele waslijst meegekregen

Kruikenburgse wetten en verplichtingen

(rechten vond ik er niet in), trek ik ‘s

avonds naar ons ma. Zij fronst de wenkbrauwen.

“In kostuum, maar Joske jongske,

jij hebt dat niet een! Uit je Plechtige

Communiekostuum ben je waarschijnlijk al

32

uitgegroeid, je

broekspijpen komen

hoogstens nog tot

aan je knieën. Hoe

kan ik dat oplossen?

En de winkels zijn

toe met de hoogdag,

en volgende week

moet ik onze grote

kuis doen en de week

daarna is onze pa niet thuis want hij moet

nonkel Gust zijn konijnen gaan slachten, en

daarna… Maar mijn manneken toch, hoe

gaan we dit voor mekaar kunnen krijgen?”

Ik merk dat ons ma weer één en al paniek

is en dat het de volgende week een heksenketel

tot en met zal worden.

De dagen gaan voorbij, ons ma doet haar

grote kuis, onze pa gaat bij nonkel Gust de

konijnendichtheid aanpassen, kleine broer

is naar “Sneeuwwitje” aan het kijken

(waarschijnlijk is hij enkel uit op het zien

van dé kus...) en ik? Ik zit gezellig achter

mijn bureautje te blokken: participen passés

en futur simples, accusatieven en

datieven, voorplanting van puiten en pantoffeldiertjes,

debiteren en crediteren,

verloop van functies, kruistochten, eenparige

en veranderlijke bewegingen... Je zou

al voor minder de muren opkruipen.

Het kan misschien als een hele eer klinken,

maar wij waren de gelukkigen om als eerste

met dat verschrikkelijke examenbeest

te starten: inderdaad, als afgeborstelde

jonkheren en -vrouwen zullen wij de Kruikenburgse

poort binnenrijden.

Ons ma had zoals altijd haar best gedaan

om van haar zoontje een ‘pareltje’ te

maken. Door de voorbije drukke bezigheden

van haar en onze pa is het er dus niet

kunnen van komen dat we ergens een ‘speciaalzaak

voor mondelinge examens’ konden

bezoeken. Zij heeft dan maar van de

nood een deugd gemaakt en het kostuum

van onze pa (dateert van het gouden jubilee

van nonkel Gust en tante Germaine, van

met mijn eerste communie dus) een extra

kuisbeurt gegeven, de mouwen en de

broekspijpen vijf centimeter ingekort en


met behulp van een broeksriem de honderd

vijfenzestig centimeter buikomtrek

van onze pa herleid tot vijfentachtig. De

ochtend zelf had ik dan de eer en het

genoegen dit afschuwelijke ding aan te

trekken. “Maar ma toch, zie mij hier nu

staan, precies een karnavalzot! Ik durf zo

niet naar school gaan, ze gaan met mij

lachen, ik ga opnieuw mijn jeans aantrekken!”

Ons ma, nog rapper dan de wind: “Ah,

neen, dat kan niet, want stel je voor dat ze

je punten gaan aftrekken, wat dan? Heb je

er misschien genoeg?” Ons ma zet mij

hiermee niet alleen schaak maar ook mat

en ik kan niet anders dan capituleren.

Oooh neen, ook dat nog: een das! Neen,

ma, dat is niet voor mij. Haar gezicht

spreekt boekdelen en ik weet dus hoe laat

het is: met das en niet zonder. Bij het aantrekken

van de das merk ik dat de knoop

niet overeenkwam met de afstand tussen

onze pa zijn (dubbele) kin en navel. Gezien

die afstand zou de das minstens tot aan

mijn knieschijven moeten komen, maar

deze leek mij gepast. Je raadt het al:

tante Germaine is er zich ook komen mee

moeien. Zie mij hier nu staan: een grijs

gestreept kostuum met wit hemd en een

das met bolletjes. Ik mankeer enkel nog

een zak om over mijn hoofd te trekken

zodat niemand mij herkent.

Tijdens de weg naar school probeer ik mij

mezelf op de fiets voor te stellen. Waarschijnlijk

een belachelijk zicht tot en met:

een zestienjarige met gestreken en

gesteven wit hemd, das en kostuum per

fiets mét achteraan een (doorschijnende)

plasticzak met boeken. Je zou al met minder

de eerste prijs in Candid Camera

halen.

Bij het binnenrijden van de dreef riskeer

ik het mij om niet van de fiets te stappen

zodat ik rechtstreeks naar de fietsenrekken

rijd. Slechts één bedoeling heb ik

maar: niet de Kruikenburgse wetten met

voeten treden (ik zou het niet durven)

maar ervoor zorgen dat men mij zo weinig

mogelijk kan zien.

Ik heb geluk want buiten staan slechts

Wim en Ilse, maar zij hebben meer interesse

voor elkaar dan voor mij. Begrijpe-

33

lijk, als je begrijpt wat ik bedoel... Het is

met knikkende knieën en klamme handen

dat ik lokaal 12 binnen ga. Ik zoek een mat

om heel beleefd de voeten te vegen, maar

vind er geen. Zie mij hier nu staan: klaveren

zot is er niets tegen. Moet ik nu nederig

buigen en de leerkracht een hand gaan

geven, dat staat toch mooi voor een heer?

Ik merk dat hij er geen belangstelling

voor heeft en hij nodigt mij uit, niet ‘om

een kaartje te leggen’ maar om er ‘een te

trekken’. Wim heeft mij wel verteld,

ondanks zijn drukke bezigheid (that’s

where friends are for), dat ik het kaartje

met de koffievlek op moest kiezen, want

dat had hij gekozen en het ging ‘als een

fluitje van een cent’. Maar ik had geen

keuze: ze waren allemaal besmost met

koffievlekken en -randen. Dit kan ook niet

anders want daar komt al weer een ober

met een nieuwe kop koffie, mét suiker en

mét melk en mét lepeltje. Het staat mooi:

Koen met kostuum in de rol van kelner,

enkel het witte doekje om de arm mankeert

hem...

Jezusmariajozef sta mij bij in stervensnood,

ik ben er aan toe. Ik doe mijn ogen

toe en neem het eerste het beste kaartje,

op goed geluk... Ik word vriendelijk naar

achter doorgestuurd. Tien minuten voorbereidingstijd,

zoals dat noemt.

Vraag 1: “De mens is het dier dat zijn jongen

het moeilijkst ter wereld brengt. Verklaar.”

Potverdorie ik had het gedacht.

Noemen ze dit nu de wet van Murphy?

Hoe kan ik daar nu op antwoorden?

Hoe kan ik nu, als jongen, weten hoe het

aanvoelt om kinderen ter wereld te brengen?

Dat is toch het werk van de vrouwen?

Of niet soms? En aan ons ma durfde ik

geen uitleg te vragen. Ze zegt altijd dat

ze van mij al genoeg afgezien heeft en dat

ze dat nog altijd doet. Ze moet mij nochtans

niet meer ter wereld brengen en onze

pa die springt al uit zijn vel als ik een mop

durf te vertellen die in de verste verte

ook maar iets doet vermoeden dat zij “vuil’

zou kunnen zijn. Ik heb ooit veertien

dagen huisarrest gekregen toen hij mij

betrapte dat ik in ons ma haar ‘Story’ de

rug van een naakte vrouw zag staan en ik


vlug de bladzijde omsloeg om te zien of

daar meer te zien was... Hoe moet ik dat

hier klaren? Misschien op de man afgaan

en maar wat rond het potje draaien, hopelijk

word ik wat bijgestuurd zodat ik er

misschien in geraak.

Vraag 2: ‘Rechtop lopen gaf aanleiding tot

grote hersenen of lieten grote hersenen

ons rechtop lopen?’ Aha, dat is iets voor

mij. Als het over hersenen gaat moet ik bij

onze pa zijn en die heeft mij een goed

middeltje aan de hand gedaan om dit te

onthouden: hoe hoger ik ben hoe hoger de

hersenen, dus ik liep eerst rechtop... of

was het nu omgekeerd: heb ik grote hersenen

omdat ik rechtop loop? Voor mij

komt het neer op de vraag van wie er nu al

niet het eerst was: de kip of het ei...Gokje

wagen...? Maar wat hoor ik vooraan? Het

gaat hem over hersenen en rechtop lopen!

Luisteren, heel goed luisteren en schrijven

is de boodschap Joske!

Verdomme, welk draadje plaagt mij hier al

geruime tijd? Wat komt er hier uit mijn

mouw? Even kijken... dat lijkt mij lang...

nog eventjes trekken... daar komt precies

geen einde aan... ah, toch, of niet... Eindelijk.

Ohoh, ik heb prijs: mijn mouw lost!

Help wat moet ik nu doen? Zie mij hier nu

zitten met een mouw tot aan mijn vingers,

precies een goochelaar: niets in de handen,

niets in de mouwen tenzij mijn rechterhand...

Stuntelig als ik ben probeer ik

mijn mouw opnieuw op haar plaats te krijgen,

door ze naar binnen te duwen. Met

mijn pen probeer ik alles opnieuw in de

mouw te krijgen. Ik vrees ervoor dat onze

pa er niet mee zal kunnen lachen als hij

merkt dat zijn grijswit kostuum plots veranderd

is in een grijsblauw.

Bij het beantwoorden van de vragen heb ik

meer last met de vest van mijn kostuum

die, eens ik ga zitten, zich opblaast alsof

34

ik het postuur heb van een hoogzwangere

vrouw (misschien geeft dit me inspiratie

voor de eerste vraag...). De das nijpt mijn

keelgat dicht want het lossen van de knoop

betekent dat de ene kant van de hemd

kraag automatisch vijf centimeter hoger

gaat zitten dan de andere. Ik voel dat de

leerkracht medelijden heeft, maar dat hij

het niet kan of wil tonen. Misschien levert

dit een puntje meer? Hopelijk!

De klok wijst al ruim drie kwartier later

aan als ik, opnieuw zonder buigen en

handje schudden en voeten vegen lokaal 12

verlaat. Buiten staan er nog een aantal

klas- en lotgenoten te wachten om de

arena binnen te treden. Tot mijn grote

vreugde ben niet alleen ik met een broek

van pa, een das van nonkel en schoenen van

peter naar school gekomen: de schoenen

van Gert moeten zowat maat 47 hebben

alhoewel 41 ruim voldoende is, Jan heeft

i.p.v. gel de brillantine van zijn grootvader

in zijn haar gesmeerd, Bart is bijzonder

onhandig met het scheermesje omgesprongen

(ik zie trouwens niet in wat hij

eigenlijk van zijn gezicht moest halen,

hoogstens vijf lichtgekleurde donshaartjes),

Luc heeft het trouwkostuum van

zijn broer aan en Ingrid ziet de ladders in

haar nylonkousen maar steeds langer worden.

Op een paar “heren”en ‘dames’ (van

hogere stand?) na zijn we blijkbaar

elkaars gelijkenis.

Als bijtjes op honing stormen ze op mij af,

niet omdat ik de best uitgedoste student

ben en misschien op één of andere zanger

van onze Vlaamse idolen lijk, wel om de

vragen proberen te weten te komen. Eén

tip wou ik hen geven: neem het kaartje

met de koffievlek...

Joske


Het leven zoals het is.

Sterven is geen afscheid nemen

van het leven.

Sterven is roeien naar de overkant.

Pieter Jan Hellinx (18/3/1934-20/5/2007), grootvader

van Gwen (6 HW) en Elke (3 WE)

Maurice Van Engelandt (7/4/1924-17/5/2007),

Marilou Longuepée (3 EcMt)

Marie-Jeanne De Pauw (3/8/1919-3/5/2007),

zuster Ursulinen van Tildonck te Ternat, tante van

leerkracht Yolande Haeleydt

Adeline De Corte (14/9/1919-1/5/2007) grootmoeder

van Evelien Braeckman (5 EcMt)

Alfons Van den Borre (31/8/1929-23/3/2007),

grootvader van Laura (6 LaMt), Steffi (5 EcMt),

Brenda Kestemont (4 HW)

Georges Decrock (2/3/1926-13/4/2007), grootvader

van Roel Heymans (6 EcMt)

Liza Platteau (2/11/1920-8/8/2007), moeder van

Christl Breynaert

Andrée Strauwen (22/2/1937-17/4/2007), grootmoeder

van Sara Janquart (3 We)

Hypoliet Boey (27/2/1919-31/3/2007), schoonvader

van leerkracht Rita Vervliet, grootvader van

oud- leerlingen Mieke, Griet, Lies en Anke Boey

Augustin Daelemans (26/10/1923-20/4/2007),

grootvader van Griet Verspeet (6 EcWi)

Marie Lemahieu (12/6/1924-1/5/2007), grootmoeder

Joeri Surdiacourt (6 HW)

Maria Peperstraete (31/12/1952-2/5/2007)

grootmoeder van Linn Schaukens (3 We)

Gustaaf Verbeken (9/4/1914 – 15/3/2007), overgrootvader

van Zjef Pauwels, 1Ah.

Marie Louise Basteleus-Loris (24/5/1918 –

7/3/2007), moeder van Bernard Devos (inrichtende

macht Sint-Angela) en grootmoeder van oudleerlingen

Liesbeth, Thomas, Bruno en Julie

Devos.

Jeanne Swalus (10/6/1928 – 17/5/2007), grootmoeder

van Wendy Vermeir, 1Ak.

Franklin Deseure (13/5/1945 – 12/4/2007),

grootoom van Charlotte Schepens, 1Ak.

Madeleine De Coninck (16/4/1918 –

21/4/2007), overgrootmoeder van Hanne Wenseleers,

1Ag.

Mariette Van de Steene (21/8/1931 –

23/3/2007), grootmoeder van Tamara Knop, 2Ac.

Ivo Killens (25/8/1953 – 10/4/2007), peter van

Elke Deveseleer, 2Ah.

Joannes Cortoos (23/11/1931 – 29/3/2007),

grootvader van Niels Cortoos, 2Ai.

Alfons Van den Borre (31/8/1929 – 23/3/2007),

grootvader van Gerty Kestemont, 1Ae.

Alina Delmoitié (28/1/1924-25/5/2007), grootmoeder

van Aster Van Nieuwenhove (3 WE)

Dries Olaerts (12/1/1984-2/6/2007) zoon van

oud-leerkracht Jef Olaerts

35

Loop niet voor mij

loop niet achter mij

loop naast mij

we zullen samen gaan.

Leerkracht Wilfried Weets en Annelies De

Kegel beloofden elkaar trouw op 31/3/2007

Liesbeth Deprez (dochter van leerkracht Gerda

Grepdon) en Wouter Broeckaert gaven elkaar

hun ja- woord op 14/4/2007

Linda Van Eeckhout (secretariaat Sint- Jozef) en

Rony Schaut stapten op 27/4/2007 in het huwelijksbootje

Op de dag voor de federale verkiezingen kozen

leerkracht Joris Goossens en Isabelle de Vuyst

(9 juni 2007) partij voor elkaar.

Pril leven,

pril geluk,

geschenk uit Gods hand.

Stan bracht op 24/4/2007 met zijn komst nieuw

leven in het gezin van oud- leerling Dorien Cornelis.

Leerkracht Jos Cornelis wordt hiermee nog

maar eens grootvader.

Met korte beentjes, miniteentjes, lachend mondje,

pamperkontje, lief en klein werd Janne op

20/5/2007 geboren, dochter van oud- leerling

Elly Harnie, kleindochter van oud- leerkracht

Laurent (+)

Nel (15/4/2007) in het gezin van Johan Vranken

en Kris Jacobs. De oma is oud-leerkracht Suzy

Nicolaers.


DERDE GRAAD

Economie - moderne Talen

Economie - wiskunde

Humane wetenschappen

Latijn - moderne Talen

Latijn - wetenschappen

Latijn - wiskunde

Moderne talen - wetenschappen

Moderne talen - wiskunde

Wetenschappen - wiskunde

TWEEDE GRAAD

Economie (Talen)

Economie (Wiskunde)

Humane Wetenschappen

Latijn (Talen)

Latijn (Wiskunde)

Wetenschappen

EERSTE GRAAD

Latijn

Moderne Wetenschappen

Handel

Sociale & Technische Vorming

Optie « Latijn »

Optie « Moderne »

Optie « Technologie »

VIJFDE en ZESDE leerjaar

DERDE en VIERDE leerjaar

TWEEDE leerjaar (2A)

EERSTE leerjaar A

ZESDE LEERJAAR


LAGER ONDERWIJS

Sint

Angela

SECUNDAIR ONDERWIJS - MIDDENSCHOOL

K.S.O.T.

TERNAT

KATHOLIEK SECUNDAIR ONDERWIJS - TERNAT

Kantoor en Verkoop – Verzorging-Voeding

BEROEPSVOORBEREIDEND LEERJAAR (2B)

EERSTE LEERJAAR B

Sint

Jozef

SECUNDAIR ONDERWIJS - BOVENBOUW


Wij wensen

jullie

een prettige

vakantie

en tot

weerziens !

38


Het Kruikenburgs nest verlatend…

30 juni: elk jaar wordt het één keer 30 juni. Een dag zoals een andere, of niet? Neen

zeker niet! Voor zowat 660 leerlingen, meer dan 70 leerkrachten en ondersteunend

personeel wordt de stekker van studeren, memoriseren, examineren en evalueren

uitgetrokken. Het is nu tijd om de stekker van het relaxen in het stopcontact te steken!

Verdiend! Oververdiend mag je zelfs zeggen. De vakantie staat voor de deur

en het zou onbeleefd zijn haar niet binnen te laten. Of het nu naar Palma de Majorca,

de Costa Brava, het hoge Noorden, het verre Zuiden, Surmapoulouse of Bymeathome

is, ga je naar Côte d’Azur, Côte à l’os of Côte de let: het is van harte gegund.

Twee maand genieten van het leven, de kalmte en de rust. Wat kan het leven mooi

zijn. Maar onze zesdejaars (of moet ik nu zeggen ex- zesdes) krijgen er nog een

extraatje bij. Samen met hun diploma secundair onderwijs krijgen zij een attest met

“50 % in tijd-en-genot-uitgebreide-vakantie”. Het moment is aangebroken dat zij

het vertrouwde nest dat we Kruikenburg noemen, moeten verlaten. Zij krijgen vanaf

nu de eretitel: oud- leerling van het Sint- Jozefsinstituut. Wij zijn alvast fier deze

titel te mogen geven, en wij zijn er van overtuigd dat zij minstens even fier zijn deze

titel te dragen. Vol vertrouwen zendt Kruikenburg zijn zonen en dochters uit. Jongens

en meisjes, jullie hebben allemaal talenten, zichtbare en verborgene: gebruik

ze! De toekomst ligt in jullie handen, meer nog: jullie zijn de toekomst! Maak er

iets van!

Dat vier jaar Kruikenburg indruk heeft gemaakt op deze jonge mensen en omgekeerd,

staat als een paal boven water. We laten een aantal van hen aan het woord.

Maar vergeet niet fonkelnieuwe, kersvers afgestudeerden: KRUIKENBURG LAAT

JULLIE NOOIT LOS, LATEN JULLIE ALSTUBLIEFT KRUIKENBURG NIET

LOS!!!!!!!!! Eenmaal Kruikenburg, altijd Kruikenburg. Recht vanuit ons hart zeggen

wij: het ga jullie allen goed!

De JrK- redactie.


Geachte directie, leden van de inrichtende macht, leerkrachten, ouders, leerlingen en andere

vrienden

Geachte Liesbeth, Sam, Astrid, Thomas, Thalassa, Joren

Ik heb geen geheugen voor namen, voornamen niet, maar wel voor gezichten. Het is één van

mijn vele afwijkingen. Nu ken ik ze nog, beste leerlingen, maar wanneer we elkaar binnenkort

op straat ontmoeten, zal ik jullie naam vergeten zijn, jullie gezichten daarentegen vergeet ik

nooit. Bladerend in mijn Kruikenburgalbum met honderden kleine fotootjes, honderden beelden

van allemaal mooie mensen, zal ik jullie toelachen en denken aan toen, aan de lange uren

die we hier samen op de schoolbanken hebben gezeten. Ik zal denken aan het gebabbel, het

geroep en getier in de gangen, de angst in jullie ogen bij de rapportuitreiking, de tranen op jullie

wangen na de zoveelste ontgoocheling, de glimlach rond jullie lippen tijdens de proclamatie.

Ik zal denken aan de jeugd van toen en ik zal jullie herinneren als een uitzonderlijke generatie.

Een generatie die mij kippenvelmomenten bezorgde, een generatie die uitblonk in taalvaardigheid,

een generatie die mij deed geloven in ‘de jeugd van tegenwoordig’. Jonge mensen

die de druk van onze samenleving met trots doorstaan. Ik zal met jullie woorden en beelden

een film maken, een film over schoonheid, want jullie zijn allemaal mooie mensen.

Jullie zien er trouwens allemaal mooier uit dan enkele weken geleden en de meesten onder jullie

zullen nog veel mooier worden mettertijd. Van sommigen helaas, zal ik me dan afvragen hoe

het mogelijk is dat een mens zo lelijk kan worden. Dan zal ik denken: “Kruikenburg, hier hebben

we gefaald.”

Beste Bert, Katrien, Peter, Sarah, Wim, Dorien, …

Vijftien jaar geleden mocht ik ook afstuderen. Eindelijk!

Mijn ouders zaten fier in de zaal, want het was hen toch gelukt mij zover te krijgen. Van een

schuchtere en onnozele snotneus in het eerste jaar, maakten ze een zelfbewuste en gezonde

leerling met een toekomstperspectief, al was dat toen nog eerder vaag. Ik ging op café, ik ging

naar fuiven. Elke dag kwam ik fijn afgeborsteld naar school, want ik had een lief.

Ik las romans die mijn leraars voorstelden, luisterde met verstomming naar de verhalen over de

grote geschiedenis, de Guldensporenslag en de renaissance. Ik leerde sleutelen aan vierkantsvergelijkingen

en de éénparig rechtlijnige beweging. In aardrijkskunde namen ze me mee naar

Rusland en Afrika. Frans, Nederlands, Engels, Duits, … bij momenten was het allemaal Chinees,

maar dat deerde niet, want ik was verliefd.

Thuis, in een klein hoekje van mijn slaapkamer, schreef ik soms een gedichtje, liefdespoëzie

natuurlijk, want ik had een lief.

Na de proclamatie wandelde ik gretig naar buiten met mijn diploma in de hand. Aan de overkant

van de straat kreeg ik al een krop in mijn keel. Het was gedaan en ik zou deze school nooit

meer terugzien op dezelfde manier als de voorbije zes jaar.

Beste Jelle, Joke, …

Vijftien jaar later,

Mevrouw Segers, je leerkracht Nederlands

Afscheid Kruikenburg 2007 - 2


Ga nooit heen zonder

Vele uren heb ik hier verbleven; sommigen genuttigd,

Anderen gesleten. Luttele uren die ik wellicht

Beter elders had vernoemd, maar niet meer terug

Te brengen zijn, en daardoor reeds vergeten.

Elke steen werd door mij beschreven en betreden

Heeft mij gevormd, net zoals de wind bekend is

Met mijn zuchten, zacht en woest, als de golfslag

Van de zee.

Jaren zijn reeds voorbij, weldra komt het afscheid

En word ik net als velen een tijdelijke bezoeker,

Zonder waarde, zonder stem

En toch

Vergeet mij niet

Ik draag je met me

Ga nooit heen zonder

Reini Marissens, 6EMa

Denk aan het resultaat!

Einde van het zesde leerjaar, een nieuw hoofdstuk kan beginnen.

De eerste schooldag op een nieuwe school, ik met een vederlichte “kabas” naar

school om daar aan te komen en enkele bekende gezichten terug te zien. Mijn

keuze was gevallen op de richting moderne wetenschappen. Juf Karen (mijn juf van

het zesde leerjaar) had gezegd dat ik het wel zou aankunnen mits ik 2 uur per dag

voor school zou werken. Zo gezegd zo gedaan, ik naar Sint-Angela, zonder veel

problemen het eerste jaar door. Het tweede jaar moest ik een keuze maken. Ik was

erg geïnteresseerd in SEI en was niet zo goed in wiskunde, dus ging ik economietalen

doen.

Afscheid Kruikenburg 2007 - 3


Ik herinner me nog de eerste dag dat ik aankwam in Sint-Jozef, aan het einde van

de dreef verscheen het kasteel van Kruikenburg, “mijn nieuwe school”. Je kunt je

wel inbeelden wat een teleurstelling het was toen ik de échte schoolgebouwen zag.

Niet tegenstaande was ik na enkele weken al verknocht aan de charmes van het

schoolgebouw.

Toen ik aankwam in Sint-Jozef wist ik nog niet eens wat een marginale kost was. Nu

bereken ik aan de hand van de cashflows en de kost van het kapitaal de Net Present

Value, en dit zonder al te veel moeite! Ik hoef jullie niet te vertellen dat ik in de

voorbije 6 jaar enorm veel heb bijgeleerd. Natuurlijk heb ik ook ups en downs

gehad, maar zou school nog zo leuk zijn zonder die spanning?

Ik moet jullie ook iets bekennen, ik ga graag naar school! Ik weet niet of het aan de

school ligt, maar ik neem nog elke dag met even veel plezier mijn boekentas op.

Begrijp me nu niet verkeerd, ik haat testen, maar op een dag zonder testen ga ik

echt met plezier naar school.

Volgend jaar begint er weer een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Ik zal Sint-Jozef met

pijn in het hard verlaten maar toch, na zes jaar word je, denk ik, elke school wat

beu.

Genoeg over het verleden. Het leven in Sint-Jozef kan hard zijn, maar denk aan het

resultaat! Hard werken nu kan het in de toekomst alleen makkelijker maken!

Groetjes, Joren 6EM4

Ik vrees

Jaja, vier jaar lang heb ik niet moeten schrijven in de JRK. Maar in de allerlaatste

JRK die ik in mijn schoolcarrière ga zien, moet ik een glansrijk artikeltje

schrijven waardoor mijn naam vereeuwigd zal worden. Dus ik zal een

paar memorabele dingen van deze onvergetelijke tijd bovenhalen die niemand

onbekend zijn: de ik-doos in het derde, de zeer lage punten die elkaar

steeds sneller opvolgden, de niet-zitten-op-de-speelplaats-regel (die volgens

mij nog altijd moet worden afgeschaft!), de maar 10 minuten tijd voor het

eten, de 4-maal-te-laat-is-strafstudie-regel, de toeren rond de vijver en later

zelfs rond ’t scholeken, de deogeur die niet te doen is, de tweedaagses die telkens

super waren,…

Sint-Jozef zal mij wel bijblijven, daar ben ik zeker van. Sterker nog, ik vrees

zelfs dat ik deze jaartjes zal missen. Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen,

maar er komt nu eenmaal een tijd waarin je nostalgisch denkt aan de dingen

die je op het eigenste moment meemaakt. Maar toch zeg ik met trots deze

vier jaar doorstaan te hebben en met trots ga ik deze school dan ook verlaten!

Tot ziens Sint-Jozef!

Heide Creylman, 6HW

Afscheid Kruikenburg 2007 - 4


Beste lezer,

Jempy

Het schooljaar zit er ver op… Voor de meeste onder jullie niets speciaals. 2 maanden

genieten voor je er weer 10 maanden op de schoolbanken mag verslijten. Maar voor alle

6de jaars is het toch iets speciaal. Een “adieu” aan kruikenburg (hopelijk toch).

Ik herinner me nog steeds de eerste dag op Sint-Jozef… We mochten (lees moesten) op

een vrijdagavond naar school komen om onze boeken te komen ophalen. De stemming

zat er meteen goed in… Eerste keer op school is… Een vrijdag in de vakantie! Ik had

natuurlijk al vele wilde verhalen gehoord van vrienden over Sint-Jozef. De befaamde leerkrachten,

het mooie kasteel… (Later bleken deze verhalen dan ook niet altijd overdreven

te zijn…)

Al in mijn eerste jaar op Kruikenburg besefte ik waar ik 4 jaar zou aan besteden… Het

studeren van zware materie, het lopen van “toerkes rond te vijver” en het stappen rond

de bomen van de speelplaats. Na deze 4 jaar ben ik er trouwens nog altijd niet uit waarom

we nu rond die bomen stappen…

In het vierde jaar kreeg ik wiskunde van Mr. Muylaert het is dankzij hem dat er nog steeds

velen me aanspreken met mijn bijnaam (door Mr. Muylaert gekozen) “Jempy”. Dank u wel

hiervoor trouwens… Al vraag ik me af waarom U in het laatste toneelstuk van de KOLB

zo vriendelijk was U kanarievogel naar mij te noemen…

Als afsluiter zou ik graag nog alle leerkrachten uit mijn “carrière” in Kruikenburg willen

bedanken. Het lijkt misschien niet altijd zo, maar ik denk toch dat ze allemaal altijd het

beste met hun studenten voorhebben. De een misschien al wat meer dan de andere J…

Adios,

Auf Wiedersehen,

Au revoir,

Tot ziens,

Pieter-Jan (“Jempy“)

Ook voor het goede doel

Nog enkele dagen (14 om precies te zijn, of 89 lesuren om nog preciezer te zijn) en

dan is het eindelijk zover, het grote moment waar ieder van ons naar streeft: het

ogenblik waarop we Kruikenburg voor goed vaarwel kunnen zeggen na minstens 4

jaren hard labeur voor overijverige leerkrachten die toch maar proberen om onze

Afscheid Kruikenburg 2007 - 5


onwillende hersens te vullen met een overvloed aan kennis.

Nochtans lijkt het mij nog als gisteren dat ik voor de eerste keer door de poort

stapte die het domein Kruikenburg van de buitenwereld afsloot. De toon was al

snel gezet door de imposante dreef en het prachtige kasteel (eventuele geurhinder

buiten beschouwing gelaten), maar de ontgoocheling was des te groter toen bleek

dat Sint-Jozef zich slechts beperkte tot enkele kleine gebouwen die nog ouder

leken dan het kasteel zelf.

Maar deze beperking in oppervlakte had niet enkel negatieve gevolgen zoals gebroken

ledematen door versperde doorgangen of claustrofobieaanvallen in de gangen.

Nee, zij zorgde zowel letterlijk als figuurlijk voor dat de leerkracht dichter bij de

leerling stond: niet alleen werden ook zij gedwongen tot lage truckjes om door de

massa te geraken (pardon service iemand?), maar ook werden ettelijke maandagochtenden

en vrijdagnamiddagen besteed aan het te berde brengen van al dan niet

belangrijke onderwerpen, teneinde de weekendrust zo lang mogelijk te kunnen

trekken.

Met die voornoemde rust was het echter gedaan in het vijfde jaar: plots werd van

ons verwacht ons hele slaappatroon om te schakelen om reeds op een onzeglijk

vroege uur paraat te staan om nog meer kennis op te doen. Het is natuurlijk nodeloos

om te zeggen dat dit steeds met de grootste moeite lukte, waardoor vele lessen

aan mij voorbij gegaan zijn, ondanks de grote waarde die zij steevast hadden

volgens de dienstdoende leerkracht.

Er waren natuurlijk wel een paar uitzonderingen op deze regel: enkele leerkrachten

sloegen erin om op elk moment van de dag mijn aandacht te focussen op het onderwerp,

hoewel dit eerder kwam door een lichte dreiging dan door de interessantheid

van de les. Zo stonden er bij Mr. Van Deun ontiegelijk zware straffen op de

geringste afleiding, terwijl een lichte zucht bij Mevr. Van Trappen al een onvergeeflijke

zonde was tegen de etiquette. Natuurlijk mag Mr. Muylaert ook niet ontbreken

in dit rijtje, aangezien de kleinste fout al kon leiden tot de grootste bedreigingen

(als het er niet inzit, moet je het er immers inkloppen).

Ten slotte mag het ecologische aspect ook niet ontbreken in het afscheid van een

Krecolid: gedurende de vier jaar dat ik hier doorgebracht heb mag de Kreco dan

niet al te populair geweest zijn, maar we zijn er toch in geslaagd enkele dingen te

bewerkstelligen, alle negatieve kritiek ten spijt. Deze taak valt nu volledig op de

nieuwe leerlingen, maar ik hoop van ganser harte dat ook zij zullen blijven proberen

om van Sint-Jozef een groenere plaats te maken.

Dit behoort nu echter allemaal bijna tot het verleden, en ik zou liegen mocht ik

beweren dat ik Sint-Jozef niet zal missen, hoe vaak ik de veel te grote vijver en de

veel te kleine gebouwen ook vervloekt heb. Maar zonder het te merken ben ik

deze school ontgroeid en daarom is het tijd voor iets nieuws: Vaarwel Sint-

Jozef, ik zal je missen!

Peter De Valck, 6 WeWi

Afscheid Kruikenburg 2007 - 6


Al zeg ik het niet al te graag…

Het was een bewolkte 6de mei toen ik de barbecueroosters aan het

afkuisen was wanneer meneer Muylaert mij plots aansprak. Hij vroeg

mij om iets te schrijven voor Jeugd Rond Kruikenburg. Iedereen weet

wel hoe moeilijk het is om hem iets te weigeren dus was ik genoodzaakt

om iets te schrijven over mijn goede momenten, mijn herinneringen

én over het feit dat ik bijna een ex-leerling ben van Sint-

Jozef.

Laat me beginnen met de goede momenten. Ook al zat ik op school,

toch beleefde ik hier een paar momenten die ik niet zo vlug zal

vergeten, onder andere de Krakdag, de 2-daagsen, sportdagen etc.

Ook zijn er enorm goede vriendschappen ontstaan tijdens mijn 6 jaar

hier in Ternat.

Er waren ook beschamende momenten voor mezelf, momenten die ik liever

zo snel mogelijk uit mijn geheugen wil wissen. Ik denk dat

iedereen zich wat zou schamen als hij/zij met een kussen zou moeten

rondlopen omdat zijn/haar staartbeentje gebroken is.

Zoals velen had ook ik de wens om zo snel mogelijk afgestudeerd te

zijn. Maar nu het bijna zover is, zit ik met een gemengd gevoel.

Langs de ene kant zal ik opgelucht en blij zijn als ik afgestudeerd

ben, blij dat ik weg ben uit de dagelijkse sleur van Sint-Jozef.

Maar langs de andere kant kijk ik er niet echt naar uit om naar de

hogeschool te gaan, omdat ik weet dat dan het serieuzere werk

begint en het einde van de puberteit met al zijn perikelen in zicht

komt. Dus al zeg ik het niet al te graag, ergens zal ik Sint-Jozef

missen.

Matthias De Meuter

6Ema

Blij dat Sint-Jozef op mijn weg lag

Eindelijk is het zover… Het zit er op! In die 4 jaar Sint-Jozef liep het niet altijd van een

leien dakje! Leukere perioden werden afgewisseld met moeilijkere en zwaardere perioden,

maar al bij al heb ik het er toch steeds goed van afgebracht. Als ik terugkijk op die 4 jaar,

zie ik dat ik heel wat bijgeleerd heb en dat ik heel wat heb meegemaakt. Ik heb het dan

niet over de vele discussies met leerkrachten, de sancties of de tekorten die ik hier en daar

had, maar over de leuke herinneringen aan Sint-Jozef, de dingen die me altijd zullen bijblij-

Afscheid Kruikenburg 2007 - 7


ven! De jaarlijkse 2-daagses, de 100-dagenviering en nog een paar andere dingen zal ik niet

licht vergeten, maar ik zal me in het bijzonder de vele nieuwe mensen die ik op school leren

kennen hebben altijd blijven herinneren!

Iedereen bewandelt een weg in zijn leven en uiteindelijk, hoe moeilijk het soms ook was,

ben ik blij dat Sint-Jozef op mijn weg lag. Maar het is nu tijd om nieuwe dingen te ontdekken

en dus zeg ik Sint-Jozef vaarwel!

Stijn Guldemont, 6 EcMt

Ik had nooit een tweede kans om een eerste

indruk te maken…

Toen ik mijn eerste stapjes in het beroemde, beruchte, bevallige (of ondertussen: bouwvallige?) Sint-

Jozefsinstituut zette, had ik meteen prijs: EENDENSTRONT!!! Of ganzenstront, ik weet het niet, ik

heb het niet nader onderzocht. In ieder geval, het zag er niet smakelijk uit! En rieken dat dat deed!

De derdekes van dit jaar weten het misschien niet, maar vroeger, vóórdat de vijver ’s nachts vanzelf

begon op te lichten, leefden er dieren rondom en in de vijver. De dieren die op het water leefden (de

eenden, ganzen en barberies dus) die lieten af en toe, eigenlijk heel veel, uitwerpselen achter op de

speelplaats. Daar trapte ik dus op mijn eerste dag al in. Ik dacht , terwijl ik dat helemaal niet moest!

Want denken is voor de paarden, die hebben daar ne grote kop en ne lange staart voor. Ik herneem:

ik dacht: “Yes! Meteen een goede indruk gemaakt!”

Maar nu genoeg gezeverd. Buiten de 32 lesuren in de week viel het eigenlijk nog wel mee op ons

Sint-Jozefke. Vooral de uitstapjes zoals de jaarlijkse tweedaagse, waren altijd de moeite. Voor de

pittige, ondeugende details hierover, vraag het mij persoonlijk, want als ik er nu niet door ben, moet

ik wel nóg een jaar op ons schoolke kunnen doorbrengen zonder iedere week strafstudies aan mijn

been te hebben. Gni gni gni... Als de directie nu meeleest, ’t is maar een grapje hoor. Anders niet!

Dat onze laatste tweedaagse ook een taalkundig tintje zou hebben, hadden we nooit durven vermoeden.

Maar we leerden er enkele nieuwe woordjes zoals bv. een gompie doen (= 8 koffiekoeken

eten, dan intensief gaan mountainbiken en uiteindelijk uw 8 koffiekoeken langs de verkeerde kant er

terug zien uitkomen). Jaja het lijkt misschien niet altijd zo, maar de leerkrachten zijn echt wel te verschalken

hoor! Dus ik zou zo zeggen: Keep up the good work! De reis naar Barcelona was ook een

echte aanrader. Uitspraken zoals: “Da riekt hier naar bier en ik slaap hier!” waren nooit ver weg!

Pssst, Cerveseria Canarias op de Plaza Real in Barcelona, daar moet ge zijn!

Dit was het dan, 5 jaar Sint-Jozef. Ja u leest het goed, 5 jaar, geen 4. Laat ons zeggen dat ik

gewoon geen afscheid kon nemen. Het 5de is toch zo’n leuk jaar om 2 keer te doen hé.

Vaarwel,

Peter Senesael 6HWB

Afscheid Kruikenburg 2007 - 8


De Sint-Jozefshogesnelheidstrein

Onder het memorabele motto “Wees geen gans, geef vrede een kans” (check lokaal 1!),

begon ik mijn carrière op Sint-Jozef. Als groentje (en o ja, het was wel degelijk FLUOgroen

in die tijd!) beleefde ik een zorgeloos derdejaarsbestaan, met als enige prangende vraag:

“Heb ik mijn bokes wel bij?”

Een ietwat belangrijkere vraag kwam er echter op het einde van het vierde, een jaar overheerst

door kansen berekenen om de lotto te winnen: “Welke studiekeuze maak je voor vijf

en zes?” Aan het numerieke aantal klasgenoten te zien (2 om precies te zijn), koos ik een vrij

aparte studie. Toch bedankt, Pieter en Maxime, voor de gezellige babbels in de schoolgangen.

Het 5LaWi6-jaar was, ondanks zijn drukke schema, zonder twijfel onvergetelijk! De barbecuefeestjes

bij klasmakkers waren niet te versmaden!

Het zesde op haar beurt werd minstens even druk als het vijfde, maar gelukkigerwijs ook even

sfeervol… Highlights waren onder andere de 100-dagen, hoewel enige vorm van stressbestendigheid

bij de organisatie hier wel een vereiste is, ammehoela! Gelukkig mocht het eindresultaat

er nog best wezen (hierbij verwijs ik maar al te graag naar de zangstonde van onze

twee presentatoren). Dan was er Barcelona, met de mij-immer-bijblijvende oneliners als

“Hold my poodle” en “Eigenlijk zijn we toch niet verdwaald?!” Waarlijk een genoegen en

absoluut een aanrader! Voorts was er nog de sporttweedaagse, waar de Ourthe meermaals

getrakteerd werd op van hun vlot vallende jongedames, waaronder ook ikzelf (uiteraard).

Een – in alle opzichten - bewogen jaartje dus!

Gaarne wil ik nog eventjes al mijn Sint-Jozefse kompanen op een voetstuk plaatsen, bedankt

voor jullie goede luim en jullie onontbeerlijke schouders om op uit te huilen in minder fraaie

tijden (you know who you are!).

Ziezo, na vier jaar vol vriendschappen smeden, flauwe grappen grollen, hilarische en minder

hilarische anekdotes verzamelen, toertjes rond de vijver lopen, gekke bekken trekken op klasfoto’s,

eindeloze groepswerkjes tot een -soms goed- einde brengen, nieuwe spreekwoorden uit

onze mouwen toveren en buitenissige gadgets de klaslokalen binnenloodsen (hé Leen!), heeft

de Sint-Jozef-(hogesnelheids!)trein zijn eindbestemming bereikt… Betreurenswaardig, dat

geef ik grif toe. Maar ook best spannend: want nu is het ogenblik aangebroken om af te stappen

en te voet verder te gaan, zoekend naar mijn eigen weg…

Afscheid Kruikenburg 2007 - 9

Phi, Sofie Gordts, 6 LaWi


Mijn memoires aan Sint-Jozef

Het lijkt als de dag van gisteren dat ik als fiere ‘derdejaar’ voor het eerst voet zette

op Sint-Jozef. Er waren mooie tijden en slechte tijden, zoals dat gaat in de natuurlijke

loop van het leven. Sommige dingen zullen gemist worden, anderen met plezier verbannen

naar de diepste krochten van mijn geheugen.

Hoe vaak heb ik niet geklaagd als ik, net als iedereen, met zachte dwang rond de vijver

mocht lopen. Later werd voor de leerlingen van de derde graad het monotone parcours

rond de vijver en het fantastische uitzicht op ons kasteel van Kruikenburg ingeruild

voor het prachtige Ternatse landschap. Die tijd is nu voorgoed voorbij...

Ieder van ons circuleerde meer dan eens doelloos circuleren in een vicieuze cirkel

rond de nu kortgeknipte bomen. Ik zal mijn dagelijkse wandelingen met spijt in het

hart moeten missen.

Met plezier vergeet ik de bijzonder oncomfortabele en o zo modieuze krukjes van de

refter. Heel wat middagmalen en studies heb ik daar gesleten, het een met meer tegenzin

dan het ander.

Wat ik als (nu volleerd) Latinist nooit zal vergeten, is het tekentalent en inlevingsvermogen

van mevrouw Hens tijdens haar lessen. Ik denk dat ik heel de Latijnse achter

mij heb als ik zeg: ‘Wafel! Sprongen ze daar uit die boskes!’ Caesars veldslagen zijn

nergens zo boeiend geweest als in deze lokalen.

Sociaal geëngageerd als ik ben, heb ik mij een plaatsje in de KRAK opgeëist en natuurlijk

zal ik mijn KRAK T-shirt voor altijd koesteren.

Als trotse laatsejaar ben ik met de school op reis vertrokken naar Barcelona. Een

helse busreis, een jeugdherberg ver onder mijn normale standaard, maar zo’n sfeer!

De aanblik van meneer Gezel en de doofstomme versie van ‘Je hebt me 1000 maal

belogen’ staat voor eeuwig op mijn netvlies gebrand.

Maar kijk eens aan, na vier lange jaren, na keihard werken, knokken en vechten, na

veel ontspanning en vertier, heb ik het einddoel bereikt! Dus alle hoop is nog niet verloren.

Vaak heb ik gevloekt, geklaagd en gewenst dat het eindelijk gedaan zou zijn.

Langzaam tikten de dagen verder en nog trager telde ik af naar nul. En de nul is nu

gekomen, mijn beste opvolgers, het einde is geweest. Sint-Jozef is verleden tijd, maar

toch een mooie verleden tijd!

Astrid, 6 LaWe

Afscheid Kruikenburg 2007 - 10


‘Mission Impossible’,

… dacht ik bij mezelf toen ik mijn eerste stap in de wereld van Sint-Jozef zette.

Geruchten deden in Sint-Angela de ronde dat de tweede en derde graad moordend

waren en dat je mocht hopen dat je niet bij de fameuze ‘Meneer Muylaert’

terecht kwam.

Na nog geen maand in Sint-Jozef gezeten te hebben wist ik dat het nog best zou

meevallen, al heb ik toch pijnlijke periodes moeten doorstaan. De overgang van

jaar 4 naar 5, bijvoorbeeld, vroeg om aanpassing. Ik begreep dan dat jaar 3 en 4

slechts een opwarming waren. Het laatste jaar is echt wel ‘nog even doorbijten’

geweest, maar na een lange weg van testen, taken, groepswerken en presentaties

te doorstaan, heb ik uiteindelijk mijn laatste dagen in Sint- Jozef in schoonheid

te eindigen (dat hangt natuurlijk van het rapport af).

Nu ik terugkijk op mijn schoolcarrière merk ik dat die lange weg maar een oprit is

geweest van een autostrade die het dagelijkse leven doorklieft. Sint-Jozef is een

prima voorbereiding geweest voor de komende jaren. Het liefst van al had ik nog

een jaartje langer gebleven – net nu ik zo gewend was aan de omgeving – maar

ik weet dat ze mij hier niet veel meer hebben bij te leren.

Simon 6 EcWi

Alsof ze ons na al die jaren moe zijn…

Het was meneer Muylaert die vroeg hoe we 4 jaar in Sint-Jozef zo vlotjes uitgebold

zijn en of we hierover een klein verslag konden schrijven.

Om zijn vraag te beantwoorden: het was niet altijd even makkelijk…

Het derde jaar begonnen we als ukkepukken die opkeken naar de grote, machtige

zesdes, een zekere degradatie aangezien we in het schooltje hier niet ver vandaan,

Sint-Angela immers de oudsten waren.

Meneer VDC leidde ons met succes door dit verkennende eerste Sint-Jozefjaar.

In het vierde jaar leerde meneer Muylaert ons wat wiskunde was en hijzelf was

zeker geen ‘bereken’, eerder een berekend persoon.

In het vijfde jaar gebeurde er iets gek. Velen veranderden van richting en nieuwe

klassengroepen werden gevormd. Politici zouden spreken van een volledige reorganisatie.

Ieder van ons herinnert zich vast wel het moment waarop hij/zij voor

de eerste keer ‘nen tête-à-tête’ had met zijn/haar favoriete of juist minst geliefde

Afscheid Kruikenburg 2007 - 11


leerkracht, het mondelinge examen weliswaar. Twee dagen Parijs, twee dagen

leerrijke bezienswaardigheden bezoeken, twee dagen dikke fun.

En toen werden we zesdes. Maar tijden zijn niet meer wat ze geweest zijn. Derdekes

noch de vierdes, en laat ons zwijgen over de vijfdes, kijken nog naar de

zesdes op. Waar is de tijd dat zesdes een zeker prestige hadden?

Vanaf het begin van het zesde jaar wordt er informatie over scholen en studierichtingen

met betrekking tot het volgende jaar naar je hoofd gesmeten, alsof ze

ons na al die jaren moe zijn…

Gelijk hadden ze voor een stuk, dit jaar waren we niet altijd die lieve schatjes van

voorheen, schoolmoeheid stak bij velen de kop op.

Anderzijds was er onze fantastische 100-dagen.

Stilaan breekt het begin van het einde aan, waarmee ik zeggen wil, de examens

komen eraan.

Heel stiekem hoop ik dat alle zesdes met opgeheven hoofd Sint-Jozef mogen verlaten

zodat ze volgend jaar een andere uitdaging kunnen aangaan.

Iedereen moet nog even doorbijten en kan daarna genieten van twee maand

vakantie!

Behalve wij, de zesdes, wij krijgen drie maand, ik herhaal drie maand vakantieJ

Veel succes!

Natalie Vanvalckenborgh

6HWa

Beste,

Beu, maar ook spijt

Bijna 5 jaar terug, toen ik op deze plaats aankwam, had ik er wel zin in. Ik zag

de toekomst rooskleurig tegemoet. Ik dacht dan ook dat ik deze brief 4 in

plaats van 5 jaar later zou moeten/mogen schrijven. Nu, wanneer het onvermijdelijke

einde van ons samenzijn lonkt, heb ik er ook wel zin in en zie ik de

toekomst nog rooskleuriger. Het lijkt misschien ondankbaar om uit te kijken

naar het afscheid van deze banken, maar dat is het niet. Ik kijk ernaar uit

omdat ik uitgekeken ben op deze school, nieuwe uitdagingen wil aangaan, nieuwe

horizonten wil ontdekken. Ik ben het hier kotsbeu. Ja, ik wil hier weg. Mijn

achterliggende redenen hiervoor hoef ik niet meer uit te leggen, ik denk dat

Afscheid Kruikenburg 2007 - 12


iedereen wel begrijpt waarover ik het heb. Maar dit wil niet zeggen dat ik

Sint-Jozef niet heel mijn leven zal meedragen, waarschijnlijk zelfs in mijn

hart. Van de ontelbare momenten die ik hier meegemaakt heb, zijn er ontelbare

minder positieve, maar minstens evenveel mooie. Als ik het mij goed herinner,

heb ik ooit in geschiedenis geleerd dat “humaniora” “meer mens worden”

betekent. Dat ben ik hier wel geworden, denk ik. Bedankt, en vaarwel…(*)

*Bij het neerpennen van deze afscheidsrede moeten de eindexamens nog

beginnen, gelieve ondergetekende te excuseren wanneer zijn vaarwel een tot

ziens zou blijken te zijn.

B. Van Marcke, Sint-Jozefsinstituut, 2002 - 2007

Vier lange jaren hebben we erop

gewacht!

Elk jaar konden we toekijken hoe een groep zesdejaars Sint-Jozef verliet. Maaaaaar dit

jaar is het eindelijk zo ver, want deze keer vertrekken wij! We stappen SinJozef buiten

en keren nooit meer terug. En nee, missen gaan we het niet bepaald doen. Want na die

twee jaar Sint-Angela en vier jaartjes Sint- Jozef, wordt het wel eens tijd voor iets

nieuws!!

Natuurlijk zullen we wel nog eens terugdenken aan de mooie momenten die we hier

beleefden, zoals de jaarlijkse vredesdag met free podium en in onze 4-jarige schoolcarrie`re

de 2 Stressfactors. Het zijn momenten om te koesteren! Ook de 2-daagse naar Parijs met

mevrouw Callewaert en onze survival 2-daagse in de Ardennen zijn dingen waar we nog

eens met de glimlach zullen aan terugdenken.

Maar wat we vooral zullen missen van Sint- Jozef zijn de mensen. Nee, niet de leerkrachten

en ook niet de mevrouwtjes van het secretariaat. Wel de vrienden die we hier gemaakt

hebben. Jammer genoeg verloren we al enkele vrienden gedurende onze carrie`re, want

niet iedereen hield het hier vol. Maar natuurlijk bleven er nog genoeg over. Zij zijn degenen

die ons recht hielden gedurende de jaren wanneer de kleine ergernissen zich begonnen

op te stapelen. Welke ergernissen?, vraag je je misschien af? Ok, de eerste twee jaartjes

merk je er misschien niets van, maar eens in de 3e graad werken ze wel danig op de heupen:

de belachelijke regeltjes, zoals niet zitten op de speelplaats, geen kauwgom, niet buiten

mogen onder de middag…. Die beginnen dan toch wel fameus tegen te steken!!! Jaja,

Afscheid Kruikenburg 2007 - 13


het leven kon wel eens zwaar doorwegen als Sint-Jozefscholier. En wanneer je dan net zo

gek wordt na al die jaren middelbare school, en wanneer het bijna onmogelijk is om er

nog het positieve van in te zien, dan komen ze je vragen om een artikeltje te schrijven

over de vier mooie Sint-Jozef jaren. Onmogelijk zou je zo denken, maar met het diploma

in ons achterhoofd lukt het ons nog net!

Want Sint-Jozef kan dan misschien wel worden aanzien als een strenge, moeilijke school,

toch hebben we er leuke momenten gehad! Maar zoals al gezegd: het is tijd voor iets

anders, namelijk genieten van een 3 maand lange vakantie.

Maaike en Ilse 6 HWa

Het ABC... van Sint-Jozef

In de 4 jaren dat ik hier op school zat, heb ik veel meegemaakt en ik kan er

waarschijnlijk veel over vertellen. Daarom beperk ik mij tot het alfabet. Hier

komt het:

A van A-attest dat iedereen graag zou willen behalen op het einde van dit jaar.

B van ‘Begot, begot, vrouwen op mijn kot’ dat zo schitterend bleek te zijn.

C van C-attest dat we liever niet behalen op het einde van het jaar, of het zou

moeten zijn dat je zó graag nog een jaartje lange hier op school bleef, wat ik ten

zeerste betwijfel.

D van ‘Dáág school!’

E van die examenstress die we ieder jaar weer voelden.

F van dat festival ( hoe heet het ook weer? Juist ja, Stressfactor) waar de weergoden

ons niet gunstig gezind waren.

G van onze groene school die zo milieubewust is dat de verwarming zelfs ‘s winters

af staat.

H van 100-dagen, het beste op heel het jaar.

I geen inspiratie.

J van ‘Jeugd rond Kruikenburg’ die me deze opdracht aan mijn been gelapt

heeft.

K van de geweldige Kruikenburgse feesten, het was inderdaad een echt feest.

L van die toffe leerkrachten bij ons op school, waar jullie (ik richt mij dan vooral

tot de derdes en vierdes) nog even mee opgescheept zitten. Je hoeft niet te

panikeren, wij zesdes zijn er ook geraakt.

M van de muziek op vrijdag die je altijd zin deed krijgen om je eens goed te

laten gaan in het weekend.

Afscheid Kruikenburg 2007 - 14


N van ‘nooit te laat komen, anders heb je na drie keer al strafstudie!’

O van dat jaarlijks lekker gezond ontbijt op school.

P van Parijs, dat er voor jullie, derdes en vierdes, nog zit aan te komen.

Q van IQ, dat na deze vier jaren wel zal gestegen zijn.

R van die reiger die we elke dag weer zagen rond de vijver vliegen.

S van de strafstudies.

T van de tweedaagse van de zesdes waar we ‘s nacht in een ***** hotel sliepen.

U van de universiteit of de hogeschool die op ons staat te wachten.

V van vakantie, met de nadruk op de 3 maand vakantie voor de zesdes.

W, X, en Y daar vond ik spijtig genoeg niets op.

Z van de zesdejaars die moeten vereerd worden, ze zijn het voorbeeld voor

iedereen hier op school.

Tot ziens!

Nele Vanden Borre

Als wij er niet meer zullen zijn…

In rechte lijn naar de eindmeet, waar we ons een weg banen tussen menig

groepswerk en taak, realiseren we ons amper dat het bijna gedaan is… Ons

verblijf op Sint-Jozef zit er bijna op. Tijd dus om alle memoires en bijbehorende

gevoelens te recapituleren en tot een coherent geheel te brengen.

Zo heb je bijvoorbeeld de momenten van pure angst wanneer meneer Van

Deun zijn favoriete folterpraktijken opsomde. Of ook wanneer meneer Muylaert

dreigend met een meetlat naging wie zijn les had geleerd.

Er waren ook de momenten van oprechte verbazing toen mevrouw Van Trappen

een klasgenoot bombardeerde tot ‘God de Vader’ of die keer dat mevrouw Van

Hemelrijck tijdens een aardrijkskundeles uitvoerig een voetbalmatch begon te

bespreken en zich zo profileerde als een ware voetballiefhebster.

Gevoelens van afkeer bij de fysieke uitputtingsslag van de ‘toertjes rond de vijver’

of erger nog: afkeer toen het zweet bleek te regenen op de soiree in Gembloux!

Gelukkig waren er nog de momenten van hilariteit bijvoorbeeld. toen mevrouw

Afscheid Kruikenburg 2007 - 15


Jacob en mevrouw Delcour luidkeels heel Frans Bauers repertoire meezongen

op de bus in Barcelona.

Maar tegelijk waren er de gevoelens van medelijden omdat de mp3-speler van

meneer Gezel het gekweel niet kon overstemmen en hij zich dan maar uit miserie

naar de achterkant van de bus begaf.

Helaas waren er ook de momenten van frustratie: toen we ons bij het lawaai

van de video’s van meneer Loncke enerzijds en bij de toccata’s en fuga’s van

meneerVan Oost anderzijds, tevergeefs probeerden te concentreren op het vertaalexamen

Latijn (de punten waren navenant).

Maar iedereen zal het met mij eens zijn als ik zeg dat de momenten van geluk

en vriendschap de bovenhand hadden. Want wat is er leuker dan na schooltijd

veel te lang blijven plakken in de dreef met je vrienden? En wat is er leuker dan

al die vreemd kijkende gezichten te zien als alle zesdes er als piraten bijlopen

op de honderd dagen?

Dan resten mij enkel nog de dankbetuigingen. Dank dus aan de leerkrachten

en vooral aan de vrienden voor de mooie tijd.

En tot slot, als wij er niet meer zullen zijn, mogen dan nog vele aspiraties in vervulling

gaan: moge mevrouw Van den Nest gauw haar nieuw fysicalokaal krijgen

en moge meneer Van Deun eindelijk de tijd vinden om zijn boek te schrijven!

Het ga jullie goed…

Heleen Vandenbroucke 6 La-We

Afscheid Kruikenburg 2007 - 16


Tijd is relatief

Wanneer iets eindigt, dan is dat vaak ook het begin van iets nieuws. Maar is

dat dan een reden om al het vorige te vergeten? Is er niet zoiets wat men

noemt ‘herinnering’? Volgens Van Dale is ‘herinnering’ een aandenken, een

souvenir, een blijvende indruk. En waarschijnlijk denk je vaak: kon ik dat

allemaal maar vergeten en overgaan naar het volgende. Maar vergeet niet

dat het vaak ook anders zal zijn. Vergeet niet dat er een tijd zal komen waar

je denkt en hoopt: kon het maar allemaal weer zijn zoals vroeger. Vandaag

laat je iets achter en je springt in iets nieuws. Het is een hele uitdaging waar

je nu voorstaat. Je zult je sprong wagen en je hoopt dat deuren voor je zullen

opengaan. Maar soms zal je terugwillen in de tijd. Een tijd die soms

goed was, soms slecht. Een tijd die je veel leerde, een tijd die je voor een

stukje maakte tot wie je nu bent.

Tijd is relatief. Tijd kan kort zijn en toch lang. In je gehele leven zal die tijd

die je beleefde op de middelbare schoolbanken kort zijn, maar de invloed

van die tijd op je leven misschien veel groter. Als je later aan je kinderen of

kleinkinderen wil vertellen hoe het vroeger was, moet je je dan niet beeld

per beeld kunnen herinneren hoe het écht was? Hoe je voor de eerste maal

de moed bijeenschraapte om dingen te doen die je anders niet zou doen,

hoe je vrienden maakte (en misschien ook verloor), hoe je jezelf leerde kennen,

hoe je anderen leerde kennen, hoe je de wereld beetje bij beetje ontdekte

en je werd tot wie je nu bent: de persoon die klaar staat om te springen

in een nieuw avontuur dankzij de moed, het zelfvertrouwen, de vriendschap

en alle dingen die hij leerde en verkreeg tijdens zijn middelbare studies.

We kunnen veel en vaak vertellen over de dingen die we hebben gehaat,

over de school waar we niet zo graag heen gingen, over stoeltjes die slecht

zaten, over lessen die veel te moeilijk en te zwaar waren. Of we kunnen ook

uitgelaten en positief zijn over de reis naar Barcelona, de anekdotes, de

KRAK, de grappen, de grollen … . Maar positief of negatief, dankzij Sint-

Jozef zijn we een stukje geworden wie we zijn, ben ik een stukje geworden

wie ik ben en ben ik dankbaar dat ik daar 4 jaren van mijn leven mocht

vertoeven. Kort van tijd maar van invloed o zo groot. Klaar om te springen

Afscheid Kruikenburg 2007 - 17


en toch nog niet echt klaar voor wat komen zal, niet klaar om ergens te landen.

Niet eens klaar om te weten wààr ik zal landen.

Positief of negatief: ik wens iedereen het beste in zijn sprong en dat iedereen

op zijn pootjes terecht mag komen. Want je zult er komen, wat er ook

gebeurt.

Thalassa 6LaWe

De laatste keer

Sint-Jozef

Het is bijna gedaan…

Wanneer jullie dit lezen, weten jullie al of jullie dat felbegeerde A, het

gevreesde B of het gehate C-attest hebben. Maar wanneer ik dit aan het

schrijven ben, zijn we einde mei en staan de examens nog met veel tamtam

voor de deur. De laatste examens hier op Sint-Jozef

De laatste tijd kan ik wel erg vaak “dit was de laatste keer” zeggen! Bij sommige

dingen gebeurt dit met een grote smile, mijn laatste tv-verslag voor

Duits heb ik met een opgelucht en gelukzalig gevoel afgegeven! Op andere

momenten doet het toch wel wat pijn. De laatste stressfactor organiseren, de

laatste tweedaagse,… . Binnenkort kan ik gaan aftellen, de laatste les dit, de

laatste les dat. Aftellen naar dat nieuwe leven J!

Eindelijk kan ik gaan doen wat ik echt wil, eindelijk kan ik de vrijheid proeven,

maar toch … .

Afscheid nemen is nooit echt mijn ding geweest en ik weet dat dit afscheid

mij best nog wel zwaar zal vallen. Want wees eerlijk, ook al zagen en klagen

we over leerkrachten en veel te moeilijke testen, het valt hier al bij al nog

mee.

Toen ik hier vier jaar geleden door de dreef naar binnen wandelde, wist ik

niet wat mij te wachten stond. Het einde leek toen ook zo ver weg. Als ik nu

terugkijk, gingen die vier jaar eigenlijk vreselijk snel voorbij. Te snel misschien?!

Daarom wil ik aan hen die in hun ogen nog massa’s tijd op Sint-Jozef

moeten doorbrengen, of zij die nog moeten beginnen aan hun Sint-Jozefcar-

Afscheid Kruikenburg 2007 - 18


ière het volgende zeggen: geniet ervan. Geniet van de soms ongenietbare

leerkrachten, geniet van de vijver nu hij nog niet het hele jaar door stinkt,

geniet van de activiteiten, de tweedaagse, … want het gaat zoveel sneller dan

je denkt. Aan hen die samen met mij afstuderen wens ik nog het beste voor

de toekomst, wat die ook moge brengen…

Om te eindigen vind ik een bedanking wel op zijn plaats.

Om te beginnen een merci aan mijn klasgenoten uit zowel 3 en 4EMb en later

de 5 en 6EMa. We hebben samen toch veel mooie momenten meegemaakt.

In het derde de tweedaagse naar zee met als hoogtepunt de uitstap naar

Brugge, de filmavonden met veel te veel snoep en veel te weinig slaap, de honderd

dagen, de laatste tweedaagse op het vlot, …. Dat zijn momenten om nooit

te vergeten.

Dan natuurlijk ook een dikke merci aan alle leerkrachten die mij de afgelopen

jaren hebben proberen voor te bereiden op wat komen zal.

Ook al vond ik niet iedere les even interessant, jullie stonden er toch maar

mooi iedere keer en daarom vind ik een dank u wel voor wat jullie hebben

gedaan zeker op zijn plaats.

Ik zou jullie allemaal één voor één kunnen opnoemen maar dan ben ik nog een

tijdje bezig vermits ik het fijn vond een paar keer van klas en richting te wisselen.

Ook een welgemeende dank aan directie en secretariaat.

Een laatste bedanking is voor de leerkrachten van de leerlingenraad.

Jullie stonden altijd klaar om ons te helpen als we het bij de organisatie van

het een of ander evenement even niet meer zagen zitten, jullie gingen mee op

uitstapjes zoals het VSK en als dit niet lukte, kregen we prompt alle info

(zoals ons medisch dossier) die nodig was indien er met ons iets zou gebeuren

J. Het was leuk niet enkel als leerling - leerkracht met jullie samen te hebben

gewerkt.

Met een dubbel gevoel stap ik hier buiten.

Sint-Jozef en iedereen die erbij hoort, bedankt!!

Het ga je goed!!

Sophie Van Kerckhoven ex-6EMa’er

Afscheid Kruikenburg 2007 - 19


Het totaalbeeld was best te pruimen

‘Kijk kijk, een barberie!!’ Deze 4 legendarische woorden drukten mijn oprechte

verwondering uit toen ik totaal verbijsterd dit diertje voor me uit zag lopen over de

keitjes (ok ja, het grind) die leiden naar wat uiteindelijk de turnzaal bleek. Ik weet

dat het niet meteen een uitspraak is die men waardig acht om neer te pennen, laat

staan te laten analyseren door hordes trouwe JRK-lezers. Het is evenmin de meest

gebruikelijke zin om een impressie van een (hopelijk) vierjarige loopbaan op Sint-

Jozef mee te beginnen. Maar het is de oudste herinnering die ik heb aan deze

school. Daar ik beschik over een zeef i.p.v. een geheugen, zijn het de momenten

waarop het grandioos fout liep die ik mij het best lijk te herinneren. Vergeef me als

ik dus een ietwat vertekend beeld ervan aan jullie beschrijf. Maar een beschrijving

van mijn lotgevallen zou maar een halve beschrijving zijn, zonder dat ik er mijn

metgezel, kompaan, maatje en tevens medebelever van alle vermeldenswaardige

dingen op school er in betrek. You name it, Pofie (schuilnaam) was er bij. Ook

vanaf die eerste les daar bij ‘gouwe ouwe’ VDC, toen de lachsalvo’s elkaar opvolgden

bij het herhaaldelijk scanderen van de wees geen gans-slogan of het misplaatst

gebruik van spreekwoorden als ‘alle gekheid op een stokje’. Ach ja, we

waren dan ook nog maar derdekes hè...Voor ik zwaar gefolterd word: ik herinner

me nog levendig hoe ik als leerling van het derde de toenmalige zesdes verachtte,

alsof ze de school bezaten! Neerkijken op ons, ‘sjtoempen’ in de gang... ronduit

onuitstaanbaar! Nu ben ik een zesdejaars...En wel, derdes, laat u niets wijsmaken,

een echt machtsgevoel blijft uit, hoewel er ook bepaalde voordelen zijn natuurlijk.

Dit geheel terzijde. Welnu, het derde jaar vlóóg voorbij als ware het een fijne tienmaanddurende

trip naar pakweg de Caraïben (het is allemaal een beetje wazig).

Het vierde jaar bleek een iets moeilijkere opgave, met aan het eind van de rit een

verlicht moment waarin ik besefte dat wiskunde toch niet mijn ding bleek. De heer

Muylaerts verwoede pogingen er een waar feest van te maken mochten -bij mij

althans- niet baten. Vaag herinner ik mij ook een blunder op het free podium (het

heeft iets te maken met zingen enzo), maar dat zou ons te ver leiden.

Zo strandde ik in een volledig nieuwe klas. Het hoogtepunt van dat vijfde jaar was

ongetwijfeld het weekend Parijs. De filmpjes van stuikende, jumpende klasgenoten

nabij het Musée Rodin zijn hard bewijsmateriaal van hoe het er aan toe ging. En de

aanblik van het nachtelijke Parijs heeft zelfs de meest verstarde criticus in mij niet

ongeroerd gelaten. Nu we het toch over de Franse boeg gooien: ander sappig filmmateriaal

in de Franse les (de naam Loncke comes to mind) was aanleiding tot

dolle pret.

Afscheid Kruikenburg 2007 - 20


Komen we aan bij het zesdejaar. Logischerwijze staan de meest genante momenten

van dit jaar me nog in het geheugen gegrift en mocht ik ze vergeten, is er altijd

wel een klasgenoot die er mij aan herinnert (waarvoor mijn oprechte dank J).Een

jaar met vallen (ik prefereer: ‘op een speciale manier gaan zitten’) –ahum- en

opstaan (maar vooral met vallen). In sneltreintempo: een vetstrakke honderddagenshow

in elkaar steken met een handvol mensen kostte bloed, zweet en tranen,

maar bleek de moeite waard; de weg naar school kwijtraken na 5 jaar heen en

terug tussen Roosdaal en Ternat was wel degelijk mogelijk: het kwam er maar op

aan een Solex (een BROMFIETS, geen grasmaaier) en superveel ‘binnenbaantjes’

te nuttigen; de allereerste echte strafstudie in je schoolcarrière, nota bene (vooral)

door te laat te komen, heb je vrij snel aan je broek (heupla!); het woord BARCELO-

NA 5 keer in één zin vermelden is geen uitzondering (ik denk dat velen dit zullen

beamen) wanneer je terugkeert van dit schoolreisje; de combinatie veel babbelen

en een zakpiano in de les Nederlands leidde wel eens tot taalfouten, een oriëntatietocht

op tweedaagse tot blauwe plekken ..En als toemaatje: voor de ogen van een

man of vijftig frontaal op je bek gaan bij een bezoek aan het Vlaams Parlement (dat

dringend veranderingen moet aanbrengen in haar infrastructuur, ik denk aan een

kapstokbeveiliging) is zoooo snel gepiept! Natuurlijk zijn er ook niet-spastische

momenten geweest waardoor ik mijn schooltijd hier zal onthouden. Fijne en minder

fijne.. Maar het totaalbeeld was best te pruimen: ik zal een hoop missen.

Behouden vaart, rabauwen!

Leen, 6LM

6ema: eenheid in verscheidenheid

Laten we eerlijk zijn, wij waren een klas van meningsverschillen,

onenigheden en discussies. Je hoeft er immers geen doekjes

om te winden als velen zich van de waarheid bewust zijn.

Wij waren een klas vol tegenstellingen, waar er meer dan eens

een giftig woord vloeide. Maar als we dan toch eerlijk zijn, we

waren al bij al ook een fijne klas. Er zat humor in, we hadden

elk wel wat te bieden en er was eenheid, duidelijk voelbaar. Eenheid

tussen de verschillende groepjes die gevormd werden.

Eenheid die macht maakt, want een heftige en krachtige klas

waren we ook wel. Eenheid die ons uiteindelijk als een klas

vormde.

Afscheid Kruikenburg 2007 - 21


Door onze tegenstellingen waren we een klas rijk aan waarden,

rijk aan kleuren, want iedereen droeg zijn steentje bij om een

sfeer te vormen die zo vanzelfsprekend werd dat we er ons

thuis in voelden. En het mag dan ook gezegd worden, we zullen

elkaar nog missen. Sommige delen kan je nu eenmaal niet uit je

leven wissen, of ze nu goede of slechte herinneringen vormen.

In die zin vormen ze een onvergetelijke tijd uit ons leven, niet

zomaar uit te wissen, hoewel sommigen dit graag zouden willen.

Ongewild zullen we aan onze schooltijd terugdenken, en of je

het nu wilt of niet, sommige dingen zijn het nu eenmaal waard

om herinnerd te worden.

Ter afscheid van onze schooltijd in Sint-Jozef,

Reini en Joke ( 6Ema)

We waren iemand

We herinneren het ons nog goed. Vier jaar geleden wandelden we, trillend op onze

benen, Sint-Jozef binnen. Want na een jaar de oudsten geweest te zijn, werden we

weer de jongsten. We waren niet alleen klein, maar voelden ons ook klein in die

grote school, omringd door de natuur en het kasteel. Maar meteen werden we

gerust gesteld toen we te horen kregen, dat we nog steeds met het merendeel van

onze beste kameraden in de klas zaten. Ook enkele nieuwe gezichten verschenen.

Dat was juist het mooie aan die vier jaar hier, we leerden nieuwe mensen kennen,

sloten nieuwe vriendschappen en het mooiste van al: hier werden we niet

beschouwd als een nummer: we waren iemand. In moeilijke tijden kon je steeds

terecht bij leerkrachten, steeds bereid om te luisteren. School is hier niet alleen

leren, maar ook plezier maken: denk maar aan het free podium waar de leerlingen

hun kunsten mogen laten zien, de Kruikenburgse feesten met de barbecue, de

KRAKdag enzovoort.

De overgang van het 4de naar het 5de jaar was de grootste overschakeling. Het

betekende niet langer opstaan om 8u maar om 7u en niet langer alleen schriftelijke

maar ook mondelinge examens, met andere woorden, stress. Het grote hoogte-

Afscheid Kruikenburg 2007 - 22


punt in het 5de jaar was natuurlijk de reis naar Parijs, deze maakte vooral onze

klasgroep hechter. Om 5u ’s ochtends vertrokken we met piepkleine oogjes, maar

eens aangekomen trokken we ze wijd open, vooral de tweede dag bij het bezoek

aan de Eiffeltoren, ook de Mona Lisa was indrukwekkend. ’s Avonds met de hele

klas pizza eten was reuzengezellig.

Al snel was dat laatste jaartje in zicht en voor we het beseften, hadden we nog honderd

dagen te gaan. Als stoere piraten verschenen we aan het ontbijt. Eens onze

buikjes gevuld met overheerlijke koffiekoeken, konden we onze danskunsten eens

laten zien. Barcelona was een onvergetelijke reis, het was echt een moment waarop

je de leerkrachten beter leerde kennen. Het programma was goed gevuld, we

konden volop genieten van de prachtige stad. Het museum van Salvador Dali, de

Sagrada Familia, de huizen van Gaudi,… bleven niet langer een geheim voor ons.

Als afsluiter was er een uitstapje naar de “disco” waar ook de leerkrachten uit hun

bol gingen. Ook wij gingen nog tal van keren uit de bol, wij hebben namelijk het

geluk gehad twee keer van Stressfactor te mogen genieten. De eerste keer verscheen

onder andere Axel Peleman op het podium. De weergoden waren echter

niet goed gezind dit jaar. Maar een bezoekje van VJ Sean deed ons dat wel snel vergeten.

Zoals ieder jaar gingen we ook op tweedaagse. De eerste dag van de sporttweedaagse

kwam het zonnetje te voorschijn, op enkele kleine regenbuitjes na. ’s

Avonds nog even natetteren aan het kampvuur. Maar de laatste dag regende het

pijpestelen, we verzopen haast. Doodmoe kwamen we dan thuis aan. We waren blij

dat we eens een warm badje konden nemen, maar hadden ons de afgelopen twee

dagen toch goed geamuseerd. Drie korte weekjes nog, de examens zijn in aantocht.

We beginnen alvast nu al te stressen, want daarna wordt dit hoofdstuk hier afgesloten.

Gaat iedereen nu zijn eigen weg? Zien we elkaar nu nooit meer? Wij hopen

natuurlijk van niet, al hebben we vele mooie herinneringen om op terug te kijken.

Wij danken directie, secretariaat, leerkrachten en leerlingen voor vier onvergetelijke

jaren, we zullen het hier zeker missen!

Birgit en Els 6EW

Afscheid Kruikenburg 2007 - 23

More magazines by this user
Similar magazines