Herman_Koch_-_Het_Di.. - Pauw & Witteman

pauwenwitteman.vara.nl

Herman_Koch_-_Het_Di.. - Pauw & Witteman

Omdat zij onder geen beding iets aan mij mocht merken verborg

ik mijn gezicht in haar haar. Ik versterkte de druk in mijn

arm om haar middel en snoof: shampoo. Shampoo en nog iets

anders, iets warms – de geur van geluk, dacht ik.

Hoe zou deze avond eruit hebben gezien wanneer ik, nog

maar een uur geleden, gewoon beneden was blijven wachten tot

het tijd was om naar het restaurant te gaan in plaats van naar boven

te lopen, de trap op naar Michels kamer?

Hoe zou de rest van ons leven er dan uit hebben gezien?

Zou de geur van geluk die ik nu uit het haar van mijn vrouw

opsnoof, nog gewoon als geluk hebben geroken, en niet, zoals

nu, als een herinnering uit een ver verleden – als de geur van iets

wat je van de ene seconde op de andere kunt verliezen?

3

‘Michel?’

Ik stond in de deuropening van zijn kamer. Hij was er niet. Of

laat ik eerlijk zijn: ik wist dat hij er niet was. Hij zat in de tuin

waar hij de achterband van zijn fiets aan het plakken was.

Ik deed of mij dit was ontgaan, ik speelde dat ik dacht dat hij

gewoon op zijn kamer zat.

‘Michel?’ Ik klopte op de deur die half openstond. Claire was

in onze slaapkamer in de klerenkasten aan het rommelen, over

iets minder dan een uur moesten we naar het restaurant, ze twijfelde

nog tussen de zwarte rok met de zwarte laarzen of de zwarte

broek met de sneakers van DKNY .‘Welke oorbellen?’ zou ze me

straks vragen.‘Deze of deze?’ Ik zou antwoorden dat de kleinste

haar het beste stonden, zowel bij de rok als bij de broek.

Ik stond inmiddels in Michels kamer. Ik zag meteen wat ik

zocht.

Ik wil met klem benadrukken dat ik zoiets nog nooit eerder

had gedaan. Nog nooit. Als Michel achter zijn computer zat te

chatten ging ik altijd zo naast hem staan, met mijn rug half

naar zijn bureau, dat ik niet op het beeldscherm kon kijken. Ik

wilde dat hij aan mijn lichaamshouding kon aflezen dat ik niet

spioneerde of toch stiekem over zijn schouder meelas wat hij

op het scherm had getikt. Soms klonk er een panfluitachtig

piepje uit zijn mobiel ten teken dat er een sms’je was binnengekomen.

Vaak liet hij zijn mobiel ergens rondslingeren, ik wil

niet ontkennen dat ik weleens in de verleiding ben gekomen

om toch te kijken, vooral als hij de deur uit was. ‘Wie stuurt

hem een bericht? Wat schrijft hij/zij?’ Eén keer heb ik met Michels

mobieltje in mijn hand gestaan, ik wist dat hij pas over

een uur zou terugkomen van de sportschool, en dat hij het gewoon

vergeten had – dit was nog zijn oude mobiel, een Sony

Ericsson zonder klepje: ‘1 nieuw bericht’ stond er onder een afbeelding

van een envelopje op het display.‘Ik weet niet wat me

overkwam, voor ik het wist had ik je mobiel in mijn handen en

heb ik je bericht gelezen.’Misschien kwam het nooit uit, maar

misschien ook wel.Hij zou niets zeggen, maar mij of zijn moeder

More magazines by this user
Similar magazines