Herman_Koch_-_Het_Di.. - Pauw & Witteman

pauwenwitteman.vara.nl

Herman_Koch_-_Het_Di.. - Pauw & Witteman

toch gaan verdenken: een barstje, dat met het verstrijken

van de tijd zou uitgroeien tot een flinke scheur. Ons leven als

gelukkig gezin zou nooit meer hetzelfde zijn.

Het waren maar een paar passen naar zijn bureau voor het

raam. Wanneer ik naar voren leunde, kon ik hem in de tuin zien

zitten, op het tegelterras voor de keukendeur waar hij zijn band

zat te plakken – en wanneer Michel opkeek zou hij zijn vader

voor het raam van zijn kamer zien staan.

Ik pakte zijn mobiel, een gloednieuwe zwarte Samsung, van

zijn bureau en schoof het klepje omhoog. Ik wist zijn pincode

niet, als hij uit stond kon ik niks beginnen, maar op het display

lichtte vrijwel meteen een wazig fotootje van het Nike-logo op,

waarschijnlijk genomen van een van zijn eigen kledingstukken:

zijn schoenen, of het zwarte mutsje dat hij altijd, ook bij zomerse

temperaturen en binnenshuis, tot net boven zijn ogen droeg.

Snel zocht ik in het keuzemenu, dat ruwweg hetzelfde was als

het menu van mijn eigen mobiel, ook een Samsung, maar dan

een model van een halfjaar geleden, en alleen al daarom hopeloos

verouderd. Ik klikte naar Mijn bestanden en daarna naar

Video’s. Sneller dan ik had gedacht vond ik wat ik zocht.

Ik keek en voelde mijn hoofd langzaam koud worden. Het

was het soort kou dat je voelt als je een te grote hap van een ijsje

neemt of te gulzig drinkt van een ijskoude drank.

Het was een kou die pijn deed – van binnenuit.

Ik keek nog een keer, en daarna keek ik verder: er was nog

meer, zag ik, maar hoeveel meer was niet zo een-twee-drie in te

schatten.

‘Papa?’

Michels stem kwam van beneden, maar ik hoorde hem nu de

trap op komen.Snel schoof ik het klepje van zijn mobiel dicht en

legde hem terug op zijn bureau.

‘Papa?’

Het was te laat om onze slaapkamer in te schieten, daar een

overhemd of een jasje uit de kast te pakken en voor de spiegel te

gaan staan; de enige optie die mij overbleef was om zo achteloos

en geloofwaardig mogelijk uit Michels eigen kamer tevoorschijn

te komen – alsof ik iets zocht.

Alsof ik hém zocht.

‘Papa.’Hij was boven aan de trap blijven staan en keek langs

mij heen zijn kamer in. Daarna keek hij naar mij. Hij had het

Nike-mutsje op, zijn zwarte iPod nano bungelde aan een koordje

op zijn borst; om zijn nek hing losjes een koptelefoon: dat

moest je hem nageven,hij maalde niet om status en had al na een

paar weken de witte oordopjes vervangen door een gewone koptelefoon

omdat die een beter geluid gaf.

Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, schoot het voor het

eerst die avond door me heen.

‘Ik zocht…’begon ik.‘Ik vroeg me af waar je was.’

Bij zijn geboorte was Michel bijna dood geweest. Nog vaak

genoeg dacht ik terug aan het blauwe,gekreukelde lichaampje in

de couveuse kort na de keizersnede: dat hij er was, was niet minder

More magazines by this user
Similar magazines