Weekblad%20Cinema%20en%20Theater_1928_239_r.pdf

bibliotheek.eyefilm.nl

Weekblad%20Cinema%20en%20Theater_1928_239_r.pdf

SC AIL A inmiEATIEli^

WAGENSTRAAT DEN HAAG Telefoon 17714

Dir. JACQUES VAN HOVEN

PLANTAGE MIDDENLAAN — AMSTERDAM

Op veelvuldig verzoek

presenteert U de

FRED. MILTON Co.

van 18 Augustus lederen avond 8.30 uur en lederen Zondag-

middag 2.15 uur, SLECHTS tot en met 31 Augustus

DE GENERALE REPETITIE

VAN

„EEN KOSTBAAR LEVEN"

Klucht in 3 bedrijven door Harry Vosberg.

Bewerkt door Herman Meijermans.

Met ADOLF BOUWMEESTER in zijn bekende creatie's

Medespelenden:

Frlts Bouwmeester Dogi Ruganl • Louis Chrispijn 3r.

Do Bouwmeester-KIUhr. Pierre Myin - Loes Chrispijn

Folkert Kramer

Fred. Milton • Is. Monnikendam

Hulb Orlzand

Rina Blaaser • Piet Cattermolen

Max Weber

Regle: Adolf Bouwmeester

Een enorm Lachsucces!

In de 3de Acte de oerkomische scene:

..Is 't 'n Leeuwerik of 'n Nachtegaal?"

PRIJZEN DER PLAATSEN: van f0.60 tot f3.—

ABONNEERT U OP DIT BLAD

Godfried de Groot

yPmstellaan 64 - Amsterdam

Telef, 28474

Specialiteit in

T^oderne en artistieke foto's

TAen sie de vele reproducties van ons

werk in „Tiet Weekblad" Cinema ©theater

--^"-"■"

ledere' avond 8 uur De groote Lachrevue

VAN ITIOND TOT IflONO

Cabaret-Dancing

Ingang Nieuwbouw Scala

Gedempte Gracht 24

Telefoon 17917

DEN HAAG

DE MEEST-LUXIEUSE

DANCING

Restaurant ä la carte

Dagelijks geopend van 8—12 l /2 uur

Zaterdags van 8—11/2 uur

VRIJ E IMTRE E

. DIRECTIE: A. DE ZWAAN

IM^IS@IM STEMSTilf?

GEBR. SCHAKELS

UNIVERSAL ARTISTEN

Te engageeren voor feesten,

partijen en tentoonstellingen

Ook met Revuegezelschappen.

Permanent adres:

Atnstel 130. Amsterdam

MILLE COLONNES

AMSTERDAM

CABARET

VARIÉTÉ

DANCING

Ch. Bourbonstraat 2

Den Haag. Tel. 71205

1 DAMES- EN HEERENkAPPER ■ HAARWERKEN, enz. Il

Concert-en Theater-Bureau B.H.IBELINQS

Luthersche Burgwal 10, Den Haag. Telef. 14713

B^E^tei* cl«an «and

OOK VOOR DEN JAARGANG 1927

stellen wij een BAND beschikbaar. De

prijs daarvan bedraagt f 1.50 franco p. post

Ge kunt dezen bij Uwen leverancier bestellen

of met bijvoeging van het bedrag in post-

zegels, als postwissel of door storting op

onze postrekening (No. 41880) opzenden aan de

Administratie, Galgewater 22, Leiden

— INDIEN GE VOOR HET INZEEPEN

■s e^n

READY CREAM word geleverd in polten van 1 K.G.

legen toez« ;nding van f 3,— aan

T.Li¥BSS©IN

'sGRA VENHAGE

READY

CREAM

GEBRUIKT

imEP^mmEK

:-: POST GIRO 63197

fcKN ABONNE AAN ONS GEZONDEN ^ / W/ezWxLd

DAARAAN IS EEN BOEK VERBONDEN ^"^ O'^^'W^

——- ^^

1 '

■«■•

P ; *.

^e zeegen dat de Nederlanders stijf zijn en niet ge-

" makkelijk te enthousiasmeeren. Dat is eenvoudigweg

5elo pardon niet waar. Wie de ontvangst van

osephine Baker in den Haag 1 heeft meegemaakt, die

weet dat ik de waarheid spreek. Josephine zelve was er

door gefrappeerd. Ze is niet met- zoo heel veel verwach-

ting naar Nederland gekomen. En ze heeft gezien hoe

de koele Noordelingen, de stijve Haègenaars weten te

ontvangen: De kleine toovenares.

In Scala en bij Max van Gelder in het Scheveningsche

Cabaret heeft ze triomfen gevierd.

Natuurlijk was een deel van het succes te wijten aan

haar naam Josephine Baker Parijs bananen

heel veel caprieusheid; heel weinig kleeren.

Maar, en dat is het wonder van dezeTdeine toovenares,

het nietige ding, dat soms zoo bar leelijk kan zijn en

een oogenblik daarna een niet te defineeren charme heeft.

fe.JP'

i

■ \j

ooVem n

• Ai

Boven;

W0t

1. Dolf Rusly; 2. Max v. Gelder; 3- Josephine Baker; 4. Is. Zwaaf; 5. Maria Castelli: 6. Luid dl Fraen

ze weet als ze wil te ontroeren door een subtiele natuurlijkheid.

Subtiele natuurlijkheid, die in de schrille opgedirktheid van bananen

en hardgekleurde veeren, potsierlijke gebaren en uittartende naakt-

heid, des te wonderlijker aandoet.

Op den eersten avond van haar optreden in Scala zong ze haar

chansons. Iedereen kent ze, heeft er van gehoord. Een dun stemmetje

met weing tonatie. En.... ik keek ereis even rond in de zaal toen

zij die liedjes liet hooren, d'r waren ontroerde gezichten. En direct

luisterde ik naar Josephine, verstond geen woorden, alleen de zing-zang

van het eentonige liedje en.... ik was ook ontroerd.

Josephine treed op tusschen de andere scenes van de revue „Van

mond tot mond". Zij is ontegenzeggelijk een .,attractie". Doch ze

overheerscht het geheel niet. Dat is een verdienste van haar. Aan de

revue waren een paar aardige liedjes, toepasselijk op Josephine's

optreden toegevoegd en deze werden door het publiek geapprecieerd.

En.... een complimentje welverdiend, aan artisten en directie van

het nederlandsche revue-gezelschap. L. E. KOS.

K ^

•^

Josephine, met de bloe-

men die haar bij heur

aankomst werden aan-

geboden.

Daaronder:

Josephine lacht haar

Nederlandsche bewon-

deraars toe

Heelemaal onderaan

links:

Josephine's manager

(en echtgenoot?) Sr,

Pepito Abatino

'.

&

f'Ä


: !

■ ■,:^ T - ■*i-:

Naar aanleiding van het

enorme succes, dat onze hol-

landsche operette-tenor bij de

Wiener-Festspiele behaalde,

schreven wij hem een brief,

waarin wij om eenige foto's

vroegen ter plaatsing in ons

blad. Tot onze vreugde kregen

wij p.o. telegram, waarin hij

ons mededeelde, dat hij op de

doorreis naar Ostende eenige

dagen in Amsterdam zal ver-

toeven, en hij ons dan gaarne

persoonlijk het een en ander

1 zou willen vertellen.

' In de gezellige hall van

Hotel l'Europe stond hij ons

een kort interview toe.

„Sedert vier jaar vertoef ik

nu in het buitenland, nadat ik

in Holland bij Mazzoleni, den

bekenden italiaanschen zang-

leeraar, gestudeerd had. Mijn

eerste buitenlandsche engage-

ment kreeg ik bij 't Metropole-

theater te Berlijn. Van dit enga-

gement bracht u toendertijd nog

een artikel in uw blad. Daar

JAM IMVEROM

DE "EDER1ANDSCHE TENOR

vandaan werd ik naar Brunn in

Oostenrijk geëngageerd en had

het geluk reeds spoedig belang-

rijke rollen te mogen vertol

ken. Het zal u interesseeren

deze persverslagen door te

lezen. De heer Kiveron over

handigde mij een dik boek met

krantenuitknipsels. Het deed

mijn hart werkelijk goed, in de

meest belangrijke buitenland-

sche bladen, unaniem „der

junge Holländischen Tenor",

algemeen geroemd te zien.

„Het was voor mij een groote

voldoening, dat ik uit vele

mededingers, en wel door

niemand minder dan de weduwe

van Johann Strauss en Erich

Wolfgang Komgold (den be-

roemden componist van „Der

tote Stadt") die de partituur

van de Strauss-Operette „Ca-

gliostro in Wien" bewerkt had,

uitverkoren werd, om de zware

tenor-partij" in deze klassieke

operette aan het „Burger-

Theater" in Weenen te cre-

eeren. Mijn partners in deze

„Fest-Spiele" waren niemand

minder dan Jacob Feldhammer,

de groote acteur van het duit-

sche Volkstheater en de in

Oostenrijk zoo beroemde Mizzi

Zwerenz en Ida Ruszka. Nadat

Richard Tauber, de zoo ver

over de grenzen beroemde

duitsche tenor in Berlijn,

Frans Lehar's „Zarewitsch" ge-

creëerd had, was Lehar, nadat

hij mij in „Cagliostro" gehoord

had, van oordeel, dat ik de

aangewezen persoon was om de

titelrol in „Zarewitsch" in

Oostenrijk te vertolken.

Het hierbij gereproduceerde

portret met opdracht door

Franz Lehar, aan Kiveron geschonken,

bewijst meer dan

vele woorden, hoe tevreden de

componist met de vertolking

van onzen landgenoot was.

„Naar aanleiding van dit optreden",

ging de heer Kiveron

verder, „zing ik in het komende

DE OPERA IN GRAZ

Foto BarmkoBtch

ALS BARON

FODOR VON

TELEHARA IN

„CAGLIOSTRO

IN WIEN"

seizoen in de nieuwste schep-

ping van Lehar, „Frederike",

de rol van den jongen Goethe,

en wel in Praag, waar ik vanaf

i September a.s. als eerste

lyrische tenor aan 't „Deutsche

Landestheater" geëngageerd

ben. Dat de directie van dit

bekende theater, waaraan de

grootste sterren verbonden

waren, o.a. Maria Jeritza, Leo

Slezak, Alfred Picaver en Lotte

Lehmann, mijn komen op

hoogen prijs stelt, bewijst het

feit, dat toen ik als gast in

hun theater de rol van „Mister

X" in de „Circusprinses" zong,

de intendant na het eerste

bedrijf gehoord te hebben, in

mijn kleedkamer verscheen, en

mij een schitterend contract

voor 3 jaren aanbood".

Het moet ons uit de pen,

dat waar wij in ons eigenland,

beslist aan 'n goeden operette-

tenor gebrek hebben, het toch

zeer jammer is, dat we een

kracht als Kiveron aan het

buitenland moesten afstaan.

Hoewel we er toch trotsch

op zijn onze hollandsche

operettekunst door Jan Kiveron

in het buitenland zoo schit-

terend gerepresenteerd te zien.

• l e.w

EERSTE PAS TELEMARK

Het was zeer vermakelijk in

speciale New-Yorksche berich-

ten te lezen, dat geen enkel tec-

ken wijst op een nieuwe dans-

créatie aan de overzijde van den

grooten vijver en dat „Ameri-

ka vol belangstelling naai* Lon-

den en Parijs uitkijkt voor een

nieuwe hertst-schepping!"

Nu weten we allen, dat niet

alleen Parijs, doch het heele

continent, langzaam maar zeker

zijn „balzaaldansen", volgens

„engelscheh stijl" vervormt,

zoodat wij gerust kunnen zeg-

gen, dat Londen beschouwd

mag worden als „'s werelds-

hoofdstad van den dansl"

In de eerste plaats schrijf ik

dit toe, aan den onderlingen

wedijver, welke in Engeland be-

staat, maar voornamelijk aan de

Foto Sarakot/ich

^ VAN DE nANSU//

CBSCMREYEN DOOV GOß KUNKEiïKIl

wijze, waarop engelsche dans-

leeraren, het dansen hebben

ontleed en het onderwijs inge-

richt; zij behandelen de studie

van dit leervak als een kunst!

Het afgeloopen seizoen heeft

geen nieuwe succesdansen opge-

leverd, — slechts een „opeen-

volgenden" dans, en geen enkel

teeken wijst er op, dat een

spoedige verandering zal in-

treden.

Onder een nieuwen dans ver-

staan we een nieuw rhythme

ot voor het minst een rhythme.

dat zóó verouderd is, dat het

jonge geslacht er niet mee be-

kend is,... tot zoolang iets der-

gelijks verschijnt en de belang-

stelling van het publiek weet

te trekken, is het nutteloos op

een nieuwe „dans-schepping" te

rekenen.

Elk nieuw rhythme, brengt

zijn eigen passen mee. Wie die

passen uitvindt is moeilijk te

zeggen, doch in den aanvang

zijn zij over het algemeen chao

DERDE PAS TELEMARK VIERDE PAS TELEMARK

Deze foto's zijn ontleend aan de Dancing Times. Zij laten zien hoe miss

.Tosephine Bradley en mr. Wellesley-Smith de Telemark voordansten

, ■

Links: Kiveron en zijn lievelingshondje. Rechts: Het

portret van den componist Franz Lehar met een

vleiend eigenhandig opschrift

TWEEDE PAS TELEMARK

tisch, excentriek en sterk ge-

varieerd.

Dan is het 't werk van den

leeraar, orde in den warboel te

scheppen en te schiften, welke

de nieuwe passen het meest in

overeenstemming zijn met het

rhythme, in verband met de

eischen der moderne danszaal

en den aard van den heden-

daagschen danser.

Als de nieuwe dans bij het

publiek ingeslagen heeft, is het

zaak voor den onderwijzer,

steeds te zoeken naar verbete-

ring, want, wil de dans blijvend

zijn, dan moet er ontwikkeling

en opvoedende kracht van uit-

gaan! Wanneer er geen afwis-

seling in zit, zal hij binnen een

maand, alle aantrekkingskracht

voor de dansers verloren hebben.


■ ; T

„. K. DE NIEUWE QUICKSTEP * ■ ' "~

Ik geloof, dat alle zooge-

naamde „nieuwe dansen", ons

in de afgeloopen maanden door

verschillende eerste klas dans-

instituuts voorgezet, niets an-

ders waren dan pogingen, som-

mige zeer lichte rhythmische

veranderingen of gewijzigde

combinaties van passen, te ver-

beteren.

De groote pers dikt de waarde

ervan aanzienlijk aan, om

te trachten zoodoende „foxtrot"

en „quickstep" te verdringen;

de „professeur de danse" beoor-

deelt deze pogingen naar haar

werkelijke waarde en beschouwt

ze slechts als middelen, die hen

kan helpen bij het zoeken en

streven om den „foxtrot" van

heden, niet te doen lijken op

dien van gisteren!"

Een zorgvuldige studie van

den dans, zal verschillende

kleine verbeteringen onthullen

in alle drie dansen en daarin

is de werkelijke waarde van de

concurrentie vervat- De finales

van de „Professional Cham-

pionship", laten op schitterende

wijze de ontwikkeling, welke

de moderne dansen hebben be-

reikt zien, wat leeraar en leer-

ling een doel voor oogen stelt,

waarnaar zij gedurende zes

maanden kunnen streven I

De „slow foxtrot", de wals,

de „quickstep" en ik mag er

wel bijvoegen de „tango", ver-'

bergen nog zulke mogelijkheden

in zich, dat de „vurige" danser

niet naar een nieuwen dans ver-

langt.

Het zijn de lakschen, die zich

niet de moeite willen geven, de

grondbeginselen van het dansen

te leeren, omdat dit hun te

moeilijk of te vervelend lijkt!

Wanneer het mogelijk was,

dergelijke heden over te halen,

al was 't slechts één les per

week te nemen, dan zou de be-

koring van den foxtrot en de

prikkel, welke muziek op het

individu heeft, ze weldra gevan-

gen hebben en in stede om

nieuwe dansen te roepen, zou-

den zij verlangen een paar jaar

terug te gaan, om het nieuwe-

repertoire van den aanvang af

te leeren, zoodat zij in staat zou-

den zijn het fascineerende in

den dans te waardeeren.

Op een der „Championship"

samenkomsten, maakte ik een

praatje met Mr. Wellesley—

Smith over de jongste ontdekte

variaties en beschreef hij er mij

twee, welke door hem en Miss

Bradley waren ingeleid; één in

den „quickstep" die reeds bij

verschillende leeraren bekendis

en een andere in den „slow

foxtrot," welke nog gelanceerd

moet worden.

E enigen tijd na ons onder-

houd, lieten zij mij, in hun

„studio", deze twee variaties be-

wonderen; zij kwamen mij zeer

ingewikkeld voor.

Mr. Wellesley—Smith noemt

zijn „slow foxtrot"-variatie de

„Telemark", omdat dit de naam

is van een beweging bij het

ski-en, waarmede zij veel over-

eenkomst vertoont.

Dit effect wordt verkregen

door de rust op den bal van

den voet, op den derden pas

voorbereidend voor het kruisen

in den vierden pas, met een be-

scheiden verslapping in de

knieën, die onmiddellijk over-

gaat in een rechte houding van

het lichaam.

De foto's op de vorige

pagina's geven een beeld va.n

de wijze van uitvoering.

i- Eerste pas van een tegen-

overgestelden draai, 1. v. (lang-

zaam) tellen 1,2.

2. Tweede pas van een tegen-

overgestelden draai, r.v. Cvlug)

tellen 3. \ bi

3- Pas achterwaarts op 1. v.,

eenigszins naar links, (vlug) tel

4 en rust. Tellen i, 2.

4- Stap over in een rechten

hoek met r. v. Tel 3, 4 (beide

kmeën eenigszins slap) en ga

dan onmiddellijk over in een

„feather"-beweging, de heer

neemt in dit geval de voorbe-

reidende houding, aan de bui-

tenzijde yan zijn partnerin. Volg

de „feather"-beweging meteen

drie pas galop.

Teneinde zooveel mogelijk

^Jtegmesmet"

—_-/

W'

van de aanwezige ruimte te

kunnen profiteeren, moet men

den tegenovergestelden draai

vanuit het midden beginnen.'

Een nieuwe variatie op den

„quickstep'.

Daarna demonstreerden Miss

Bradley en Mr. Wellesley—

Smith mij hun nieuwste „quick-

step"-variatie, die reeds door

verscheidene gevorderde dan-

sers beoefend is.

Enkele foto's zijn hierboven

afgedrukt.

Deze bijzondere step, dien men

gerust de „Bradley-Drag" kan

noemen, kan vanuit elke positie

gemaakt worden, mits de linker

voet naar voren wijst. Zij kan

ook zijdelings genomen worden.

Men moet oppassen bij het

maken der „rock, niet het ge-

heele gewicht op den linker

voet te laten rusten, omdat

daaruit last kan ontstaan, bij

het snel willen terugbrengen op

den rechter.

De voorbereiding bestaat uit:

eerst drie passen, van den

tegenovergestelden draai, over-

gaan naar den vierden pas.

1 • Schuif voorwaarts op den

1. v., zijdelings van den partner

(snel). Tel 1.

2. Schuif achterwaarts op

den r.v. (snel). Tel 2, verwis-

sel tezelfder tijd den r.v.

eenigszins naar voren.

3- Trek 1. v. bij, terug op

r.v. op de teenen oprichten

(langzaam.) Tel 3, 4.

4- Pas voorwaarts met r.v.,

tezelfder tijd met den linker

hiel den grond raken, (lang-

zaam.) Tel 1, 2.

Al deze vier figuren, worden

uitgevoerd aan de buitenzijde

van de(n) partner(in) en moe-

ten onmiddellijk gevolgd wor-

den door een „chassé"-draai

naar rechts.

Het Kampioenschap!

judice," daarom ligt het niet

op mijn weg,, eemge opmerkin-

gen te maken, betreffende de

hoofdfiguren bij het schrijven

dezer notities. Ik wil ^daarom

alleen opmerken, dat alles wijst

op een grooten strijd in de fi-

nales, daar niet alleen alle er-

kende „krakers'' der afgeloo-

pen jaren mededingen, maar

ook de „jongste successen" der

laatste weken.

Ronduit gezegd, heb ik me-

delijden met de beoordeelaars,

die een buitengewoon zware,

maar ook bijzonder belangrijke

taak zullen hebben.

Volgende maal wil ik in dit

blad een artikel wijden aan een

oprechte critiek over dansen

van hoofdfiguren en finales,

speciaal in de provincie.

Mogelijk vraag ik hiervoor

wel de hulp der geachte leze-

ressen en lezers I

tPlSf r * ^g^e.Wad gedeei-

tehjk verantwoordelijk is voor de De beroemde russische danseres Edith

organisatie van dit gebeuren en ^ on Schrenck r saf in ons land een tweetal

bijgevolg voor de geoordeeling iZ^Thr^A^T^h^

aaanjan, om zoo te zeggen „sub Nolthenius terwijl de violist Frits Hinze

zijn medewerking verleende.

feifcfe^Éc'iiC-iQv^ 1

MET

..DirfA,.

GRALLA

lot slot van het seizoen 1927—

192Ö zal de Ufa nog met één van

haar bekende comlsche Elch»

berÉ-films uitkomen. De regie van

deze film, welke in het duitsch

den titel voerde van „Dasïraulein

von Casse-Zwölf" -was weer in

handen van Erich Schönfelder,

van wlen reeds vele succes-films

in ons land vertoond werden.

De hoofdrollen worden vervuld

door Dina Qralla en Werner

Futterer die in het lichte genre

steeds meer op den voorgrond

treden. Een waardig besluit van

het Ufa seizoen.


WH wr^/ Jan^icn

zei gisteren tegen me: Gek he,

sinds acht dagen heb ik geen

krant gelezen.

Hoe komt dat ? vroeg ik 'm.

Heel eenvoudig. Anders

neem ik de krant altijd mee

naar 't bureau en lees 'm daar.

Nu heb ik sinds acht dagen

vacantie. Daardoor kom ik d'r

niet toe om een oog in de krant

te slaan.

Kleine woningen.

zijn zeker niet de goedkoopste-

Ga maar eens na wat aan Ne-

derland z'n twee kamers en z'n

kabinet kost.

Overeenstemming.

• En, vroeg de commissaris,

hoe zag uw kamer er uit, me-

vrouwtje, nadat de inbrekers

weg waren ?

Ja, hoe zal ik dat uitdruk-

ken ... Precies alsot m'n man

iets had gezocht, dat-ie kwijt

was geraakt.

Lieve kindertjes.

Moeder.

Wat is er?

Mogen we vader z'n broeken

rekker hebben ?

Waarvoor heb je vader z'n

broekenrekker noodig ?

We spelen spaansche inqui-

sitie en Jantje wil niet be-

kennen.

Onder „broeders".

Och, zegt de lange Tienes

tegen den langvingerigen Sjors,

ik heb dikwijls het gevoel, dat

ik het best met 'n prima dokter

te vergelijken ben.

Hoe kom je daarbij Tienes?

Och, was het antwoord, as

ik ergens geweest ben, dan we-

ten ze precies wat d'r lui man-

keert. Meteorologie.

Heb jij ooit zoo'n zomer be-

leefd als deze ?

Zeker.

Wanneer dan ?

Vorige winter!

Modern.

Mevrouw roept haar käme

nier:

Josephine!

Ja, mevrouw-

Hoe bevalt m'n man z'n va-

cantiereis? Hij zal jou toch wel

geregeld schrijven.

Fotopersbureau „HOLLAND"

Slulstrut 8, Amslrrdam Telef. 46361

Foto's voor gelll. bladen, handel

en industrie, Icunstlichtopnamen,

cliché's. Enz. enz. enz.

; On5 ^PORTHOEK Jg

DE OLYMPISCHE SPELEN OEËINDIOD EN GESLAAGD.

\l Augustus 1928 blijft in de herinnering

- an allen, die dien dag een plaatsje in

iv i Olympisch Stadion hebben kunnen

.eroveren, een onvergetelijke dag. Het

r iQtsche ruiterfeest, waarmede de spelen

•rden beëindigd werd gevolgd door een

i drukwékkende, plechtige sluiting der

(testen en de uitreiking der prijzen door

juze Landsvrouwe, Prins Hendrik en den

voorzitter Graaf de Buillet Latour.

De voorzitter van het l.O.C. sprak de

sluitingsformule uit en overhandigde de

vlag aan Dr. Vos, wethouder van Am-

sterdam, die de vlag tot 1932 in het

Amsterdamsch stadhuis zal doen bewaren.

De Olympische Spelen zijn geëindigd I

Ontegenzeggelijk zijn ze ook geslaagd!

Organisatorisch en sportief! Welk een

reuzen-arbeid op organisatorisch gebied

is hier geleverd door het N.O.C, en het

Comité 1928; niet alleen door de groote

leiders, ook door de stille werkers, die

onopgemerkt hun plicht en meer dan hun

plicht hebben gedaan. Zeker, er zijn

fouten gemaakt, incidenten, die vermeden

hadden kunnen worden, hebben plaats

gehad, edoch, in gemoede, gij mopperaars

en kniesooren, zou er in ons land een

combinatie van leiders te vinden zijn ge-

weest, die het er beter hadden af gebracht ?

Wy gelooven het niet. Wie aan den weg

timmert, heeft veel bezichts, zegt een

oud spreekwoord. Ook nu is den leiders

de cmiek niet bespaard, zelfs niet een

critiek, die een enkele maal de perken

der welvoeglijkheid te buiten ging. Maar

stonden ook hier de beste stuurlui niet

aan wal ?

Daarom ook van deze plaats een woord

van warme hulde aan allen, die aan de

totstandkoming van dit wereldsportfeest

hebben medegewerkt.

En het sportief resultaat, speciaal dan

voor ons land? Is dat wel werkelijk zóó

slecht, als velen, die alleen uit het buiten-

land heil verwachten, het hebben doen

voorkomen? Vergeten zij niet, dat daar

in Amsterdam de „sterren" van heel de

wereld tezamen waren? Hieronder volgt de

'l

lijst van de'Nederlandsche prijswinna«! s :

8 eerste prijzen:

van Dijk—Leene, wielrennen 2 K.M.

tandem ; Hollandse he ploeg, gymnastiek,

damestoumooi; Marie Braun, zwemmen,

100 M. rugslag, dames; l.t. Pahud de

Mortaques, samengestelde miterwed-

strijd; Hollandsche equipe, samengestelde

ruiterwedstrijd; van Klaveren, ooksen,

vedergewicht; Jan Wils, kunsttournooi,

architectuur; its. Israels, schilderkunst.

10 tweede prijzen:

Ned. Hockey Elftal; Lien Gisolf, athle-

tiek, hoogspringen dames; Marie Braun,

zwemmen, 400 M. vrije slag, dames ; Jhr.

Bosch van Drakenstein, wielrennen, 1 K.M.

tijdrit; Mazairac, wielrennen, 1 K.M. sprint;

Hollandsche ploeg. Maas, v. d. Horst,

Pijnenburg en Braspenninx, wielrennen,

achtervolgingswedstrijd; Hollandia (stuur-

man Ir. van Hoolwerf), zeilen, 8 M. klasse;

Marie Baron, zwemmen, 200 M. school-

slag, dames; Rtm. de KruyfT. samenge-

stelde ruiterwedstrijd; C. J. v. d. Hoef,

kunsttournooi, beeldhouwkunst.

5 derde prijzen:

A. Scheffer, gewichtheffen, middenge-

wicht ; J. Verheyen, gewichtheffen, half-

zwaargewicht ; Miljon, boksen, zwaar-

middengewicht ; Hollandsche équipe, rui-

tersport, dressuurwedstrijd; C. en M.

Scharten—Antink, letterkunde.

' Lezers I Wanneer ge deze lijst hebt

doorgewerkt en ge U rekenschap hebt

gegeven, dat er om eiken prijs tot het

uiterste is gevochten door de „sterren"

van heel de wereld, dan vraag ik U nog-

maals : Is het sportief resultaat voor ons

kleine vaderland dan zóó slecht ?

Neen. duizendmaal neen I Hebben deze

23 prijswinnaars niet meer bijgedragen

voor de propaganda van onze natie op

de wereldmarkt, dan duizend couranten-

artikelen zouden hebben bereikt ? Daarom

ook aan hen mijn hulde.

Ten slotte:

Mogen de successen door de Neder-

landsche sportbeoefenaars en Nederland-

sche sportleiders in Amsterdam behaald

ten zegen komen aan de lichamelijke

ontwikkeling van heel ons volk. Want

daar gaat het om I JAN VAN ZANT.

VADER MET VACANTIE, DOOR W. K. HASSELDEN

^©EBCT MiT

TE BEN HAAG

De Yankee Kreeg antwoord.

Tijdens de Olympiade gaat

een amerikaan in Amsterdam

een autotochtje maken. Hij

houdt daarbij met den chauffeur

'n praatje. Natuurlijk daarover,

dat alles in Amerika beter is.

De treinen rijden veel vlugge^,

de trammen en de taxi's ook.

Meteen komt d'r een brand-

spuit met volle uitrusting, lad-

ders, enz. aan rennen.

Wat is dat? vraagt Mr. Jo-

nathan.

O, zegt de chauffeur met z'n

glad gezicht, ik denk, dat het

glazenwasschers zijn, die naar

d'r lui werk trekken.

Zuinig.

Jonassen was lid van 'n loge.

Toen die een huis moest la-

ten bouwen, schreef hij aan den

secretaiis van z'n loge of hij

'm niet voor een veertien dagen

vier vrijmetselaars kon stuTen.

Altijd zuinig.

Dezelfde Jonassen ging met

vacantie. Z'n vrouw vroeg of

ze zoolang het klokje, dat naast

z'n bed stond toch maar op zou

winden.

Doe dat maar niet, zei Jonas-

sen, de wijzers slijten dan maar

voor niks.

Het eenige middel.

Wat reis je, eerste?

Zeker, 't Is voor mij het

eenige middel om niet met m'n

schuldeischers in aanraking te

komen. Die kunnen niet meer

dan tweede reizen.

Goed gezelschap.

Ik d6nk wel, zei mevr. Fijn-

vandraad, dat ik onze Fido

naar de hondententoonstelling

zal zenden.

Hebt u hoop, dat hij een

prijs zal winnen ?

Neen, zei mevrouw Fijnvan-

draad bescheiden, maar zelfs

als de lieveling niet wint, is hij

al dien tijd in gezelschap van

héél nette honden.

I CORRESPONDENTIE

Ahmed E. Djeädah. Wij zijn

gaarne bereid bij de beoor-

deeling der prijsvragen zooveel

mogelijk rekening te houden

met het feit, dat gij zoo ver

weg woont. Dat doen wij

-tegenover onze vele indische

abonné's ook.

. DIT

lis het Merk der goede Films I

-—7P ■,—


BARKILPHEDRO, DE HOFNAR

In het voorjaar van 1922

vatte Universal het plan op om

Victor Hugo's onsterfelijk werk

„De klokkenluider van de Notre

Dame" te verfilmen en juist een

jaar later werden de laatste op-

namen voltooid- Het -was deze

film, die Lon Chaney in zijn

prachtige creatie van den Klok-

kenluider beroemd maakte.

Het gevolg hiervan was, dat

twee jaren geleden een aanvang

werd gemaakt met de verfil-

ming van „De man, die lacht".

De voorbereiding stond onder

leiding van Dr. Bela Sekeley,

den historicus, prof. R. H. New-

landef van de Universiteit te

Californië, Paul Leni, regisseur,

Paul Kohner, hoofd van den

technischen dienst en J. G.

Alexander, degeen die het

boek voor de film' bewerkte.

Men bestudeerde oude docu-

menten, teckeningen, bouwkun-

dige aanteekeningen, familie-

bijzohderheden, prenten, de wa-

penrustingen van den adel en

van het Koninklijk Huis, even-

als de etiquette van twee eeuwen

geleden, de periode, waarin het

verhaal zich afspeelt (1690—

1720).

Tijdens de voorbereiding ver-

rezen langzamerhand verschil-

lende gedeelten van het oude

Engeland w.o.: het Hoogerhuis

uit de 17e eeuw; het boudoir

van koningin Anna en de prach-

tige slaapkamer van koning Ja-

mes; de troonzaal; het pMeis

van de schoone hertogin Jo-

siane; de kennis te South\vark,-

de Tower gevangenis van Lord

Clancharlie; de kalkrotsen van

Dover; verscheidene straten in

het oude Londen.

Het moeilijkste viel de ver-

vaardiging van het Hoogerhuis.

Men ontdekte, dat het oorspron-

De

Jazz-Zanger,

's werelds grootste succes*

film met AL JOLSON komt

■ —i—^^^^^^^^^»

DE MAN DIE LACHT

kelijke Hoogerhuis vroeger door

brand verwoest werd, doch na

lang zoeken vond men nog do-

cumenten hieromtrent onder de

papieren van Sir. Christopher

Wrenn, den architect van den

St. Pauls kathedraal.

Een van de indrukwekkend-

ste momenten uit de film is, als

al de Leden van het Hoogerhuis

bij het binnentreden van konin-

gin Anna als één man van hun-

ne zetels verrijzen.

Een ander typisch moment is

de kermis the Soutwark.

Er is werkelijk weinig ver-

schil te zien tusschen de kermis

OLGA BACLANOVA

van onze voorvaderen in de 1 7e

eeuw en onze tegenwoordige

kermis, zooals deze thans nog

in sommige plaatsen gevierd

wordt. Dezelfde bonte mengel-

moes van kramen, waarmede de

kermisgasten zich tegenwoordig

vermaken, was ook aanwezig op

de kermis te South^ark.

Ofschoon men aan „De man

die lacht' reeds twee jaren ge-

leden begon, was hiervan bijna

één jaar noodig om alle finesses

uit te pluizen en de groote

scènes op te bouwen.

Het eigenlijke filmen duurde

slechts 5 maanden — er werd

DE HOFNAR

een maand -werk gespaard door

een ingenieuze methode van

Paul Leni bij het opnemen der

volksscènes, die thans slechts

drie dagen vorderden. Dit was

mogelijk, doordat Paul Leni bij

werd gestaan door zes hulp-re-

gisseurs. L. S.

A.

^AMAwMMö*

Deze Paramountfilm is ver-

vaardigd onder regie van Wil-

liam L. Wellman. De hoofd

rollen worden vervuld door

Clara Bow, Charles Rogers en

Richard Arien.

Het verhaal verplaatst ons

naar een kleine amerikaansche

stad. Jack Powell (Charles

Rogers) meent verliefd te zijn

op Sylvia Lewis (Jobyna

Rallston), terwijl Sylvia op

haar beurt verliefd is op David

Armstrong (Richard Arien). -

Mary Preston (Clara Bow)

het buurmeisje van Jack is

doodelijk verliefd op hem, doch

Jack bemerkt deze liefde niet.

Bij het uitbreken van den

wereldoorlog gaan beide jonge-

lui ter opleiding naar een mili-

tair vliegkamp. Door een mis-

verstand heeft Jack een me-

daillon van Sylvia gekregen

dat eigenlijk voor David be-

stemd was. Jack en David wor-

den dikke vrienden. Mary neemt

dienst als bestuurster van een

vrachtwagen en gaat eveneens

later naar Frankrijk. Jack en

David maken intusschen de

verschrikkingen van den lucht-

oorlog mede. Zij belanden ten

slotte in het fransche dorpje

Mervale. Mary is juist met haar

vrachtauto in Mervale aange-

komen, als de Duitschers het

dorp gaan bombardeeren. Na

een hevig gevecht in de wolken

gelukt het David en Jack de

Duitschers op de vlucht te

jagen. Zij worden voor die

koene daad door Engelschen

en Franschen gedecoreerd en

krijgen verlof. Jack trekt in

Parijs van het eene cabaret

naar het andere en is vrijwel

„in de olie" als de militaire

politie der amerikanen in Parijs

bevel ontvangt alle officieren

naar hun regiment terug te

sturen, daar alle verloven zijn

ingetrokken. Het groote offen-

sief is op til. Mary, eveneens

met verlof in Parijs, herkent

Jack, doch hij slaat haar ver-

maningen om zich dadelijk bij

zijn regiment te vervoegen, in

den wind. Zij besluit haar toe-

vlucht tot een list te nemen

en trekt het costuum van één

der danseressen aan, op de

kamer van Jack, die stomdron-

ken te bed ligt. Militaire politie

komt de kamer binnen, vindt

het uniform van Mary, die het

stilzwijgen bewaart, daar Jack's

CHARLES ROGERS, CLARA BOW EN RICHARD ARLEN

HET NEERGESTORTE VLIEGTUIG

DOODSANGST

Indien U meent HET BESTE

gezien te hebben, dat er op

Slmgebied bestaat, dan heeft de

WILTON METRO GOLDWYN

altUd NOO BETERE EILMS

AAFA-

FILMS

veroveren

de wereld!

reputatie haar nader aan het

hart ligt dan haar eigen toe-

komst en Mary krijgt ontslag

uit den dienst. Vlak voor her

groote offensief krijgt David I

een voorgevoel, dat hij niet

uit het eerstvolgende gevecht

zal terugkeeren. Hij verzoekt

Jack zijn bullen naar Amerika

terug te sturen, als hem soms

iets mocht overkomen. Onder

David's papieren bevinden zich

cenige brieven van Sylvia,

waaruit blijkt, dat zij van hem

houdt en niet van Jack, die

den inhoud dier brieven niet

kende. Jack laat David het

medaillon zien, als bewijs dat

Sylvia van hem houdt. Hij

opent het medaillon, Sylvia's

portret valt er uit en als David,

die het portretje opraapt, leest

wat Sylvia op den achterkant

geschreven heeft „voor David

— met mijn innige hefde", ver-

scheurt hij het, teneinde Jack

de teleurstelling te besparen.

Jack is woedend op David,

doch op het oogenblik krijgen

beiden bevel op den vijand af

te gaan. Zij worden door een

overmacht in de lucht aange

vallen. Jack weet te ontsnap

pen, doch David maakt een

noodlanding achter de duitsche

loopgraven. Den volgenden dag

laat een vijandelijk vliegtuig een

bericht op het vliegveld der

Amerikanen vallen, met de

mededeeling, dat David's ma-

chine een noodhinding moest

maken en dat de bestuurder

doodgeschoten is.

jack besluit zijn boezem

vriend te wreken. Het groote

offensief is in vollen gang. Hij

gaat alleen, in zijn vliegmachine

op den vijand af, schiet eenige

vliegtuigen neer en is reeds

op weg naar het vliegveld, als

hij een Duitsche vliegmachine

bespeurt, die regelrecht op de

amerikaansche linies af vliegt.

Doch Jack kon niet weten, dat

dit vliegtuig bestuurd werd

door David, die het had ge-

stolen. Jack valt het vliegtuig

aan en David geeft in zijn

armen den geest.

Bij het sluiten van den

wapenstilstand keert de jonge,

vroolijke Jack als een man

terug naar zijn geboorteplaats.

Als hij Mary ziet, omhelst hij

haar met de woorden: „Mary,

wat zoeken we soms ver, wat

vlak bij ons ligt".


AMEPIKA'S

Ouk Anierika's „sterren"

schitteren niet eeuwig aan het

lirmament! Evenals alles, heb

ben ook zij een begrensden

levensduur, welke door niets te

verlengen is.

Wanneer men b.v. hoon, dat

Mary Pickford, niet meer voor op de een ot andere wijze in

het witte doek zal optreden, is haar onderhoud te voorziendit

alleen te beschouwen als In Hollywood had zij bij haar

een gevolg daarvan, dat zij optreden, -- gelijk trouwens

voelt, haar glorietijdperk reeds elke opkomende ster —, met

overschreden te hebben! heel veel tegenslagen te kam-

Erger is het nog, wanneer pen; door haar ijzeren wil, haar

een „ster' niet wil inzien haar talent en schoonheid, had zij

ot zijn roem overleefd te heb- het geluk, door Douglas Fairben,

totdat den een of anderen banks opgemerkt te worden I

dag, de wreede werkelijkheid Het is echter niet immer een

toch tot haar ot hem moet geluk, de partner van een „wedoordringen,

waardoor de ont- reldster" te zijn.

goocheling des te wreeder en Meestal zoeken de groote

schrijnender is.

filmspclers zich als tegenpartij

Voor een eenmaal bejubelde iemand uit, die weinig ot in het

filmster is niets vreeselijker, dan geheel geen capaciteiten bezit,

te moeten bemerken, dat hei opdat zij op de film, als de

publiek, zijn vroegeren afgod, „eenige talentvolle", zullen kuntotaal

vergeten is!

nen schitteren.

Het ideaal der amerikaan De term, waarmee zulk een

sehe vrouw is tegenwoordig niet handeling in de hollywoodsche

meer het wufte, onbenullige ateliers wordt aangeduid is

meisje, een type, hetwelk over- „Foil", wat in het hollandsch

al als vervelend geldt, maar ongeveer hetzelfde zeggen wil,

thans zijn het vrouwen met an- als „neringziek"; dus een ander

dere karaktertrekken en ge- geen succes en geen goede zavoelsuitingen,

dit den filmbe- ken gunnen.

zoekers boeien!

De partners zijn er alleen,

Naast de romantische vrou- ah „noodzakelijk kwaad", als

wenfiguren als Dolores del Rio aanvulling!

en Lupe Velez, zijn het momen- Mary Astor heeft ook hierop

teel de zweedsche filmdiva een uitzondering gemaakt!

Greta Garbo en de duitsch-ame Zij wis"t zich in iedere film

rikaansche Mary Astor, welkt- te handhaven en een belangrijke

de belangstelling der toeschou plaats in te nemen. Hiertoe was

wers trekken.

schoonheid alléén, natuurlijk

Mary Astor is de dochter niet voldoende, doch was ook

van een professor, die tijdens een groote dosis tooneelspeelden

wereldoorlog veel geld ver- sters-gaven noodig. Deze bezit

loor, zoodat zij gedwongen werd zij in mime mate!


. -

MARY IS JARIG

MET MARSHALL NEILAN, DEN REGISSEUR

MET LLOYD HUGHES

Ty^m^^^F

orts KORTE VERHAAL: /ELF I..

Di

e kleine troep soldaten in

| hun grijze tthiformen had

reeds vele vermoeiende

marschen achter den rug en

kampeerde nu langs de helling

van 'n dichtbegroeiden heuvel.

Aan de overzijde daarvan lag 't

groote leger, waarbij men zich

zou aansluiten. Kolonel Beuner,

de grijze aanvoerder, die wist dat

de vijand hier in den omtrek

in hinderlaag lag, had besloten

met het overtrekken der rivier

te wachten, totdat het volsla-

gen donker zou zijn. In dien tijd

konden de mannen onder de

boomen hun rust nemen, ter-

wijl zes schildwachten voor hun

veiligheid zouden waken.

Tot hen, die zich daartoe uit

vrijen wil hadden aangeboden,

behoorden Fred, de zoon van

den kolonel en Thomas May,

een jonge neger, de trouwe

dienstknecht der familie Beu-

ner. De luitenant, die het bevel

over het troepje kreeg, maakte

bezwaar tegen „dien zwarte."

„Die negers zijn meest lafaards,

kolonel,' sprak hij, „als er ge-

vaar dreigt, gaan ze op

de vlucht.''

Thomas zag, dat de kolonel

bij die woorden het voorhoofd

fronste* en weifelde. Dat stem-

de hem verdrietig.. Waarom die

twijfel van zijn heer? Kon hij

ook niet gaan, waar massa Fred

ging? Als massa Fred gevaar

liep, was zijn plaats aan diens

zijde. Had hij zijn moeder niet

beloofd, zijn jongen meester

nooit te zullen verlaten? Een

lafaard! Hij! Maar dat liet hij

zich niet zeggen!

„Massa Fred, ik hem hel-

pen,' mompelde hij, bezorgd

over den jongen meester aan

zijn zijde.

Maar deze kwam al voor hem

op, zinspeelde op zijn goed hart

en zijn gehechtheid aan hem,

zoodat de kolonel besloot toe te

geven, echter wees hij den

neger nogmaals op het groote

gevaar aan dien post ver-

bonden.

„Ik als het moet zal sterven,

massa kolonel," antwoordde de

neger eenvoudig en begaf zich

met zijn jongen meester en vier

andere vrijwilligers op weg.

Fred verzocht en kreeg een

plaats, waar de meeste kans

was, dat de vijand zou passee-

ren. Tong als hij was, trok hem

het gevaar. Maar de neger ver-

zette zich daartegen: „Het leven

van massa Fred waarde heeft;

het leven van Thomas niet telt;

ik de plaats van masssa Fred

wil innemen."

De luitenant oordeelde er

anders over en na Fred nog

eens gelast te hebben, in de

schaduw van het kreupelhout

te blijven, liet hij hem de be-

waking van de kreek oven Den

jongen neger zette hij wat ver-

der, op den heuvel aan den

zoom van het bosch, op wacht.

„Als je verzuimt, je plicht te

doen", snauwde hij, „word je

gefusileerd.'

„Ja, massa," antwoordde

Thomas.

Alleen gebleven, nam hij den

omtrek aandachtig op, hoewel

de afstand te ver was, om alles

duidelijk te onderscheiden; zag

.hij in gedachte de plaats, waar

zijn jonge meester de wacht

hield en wat hooger het kamp,

waar zijn kameraden en massa

kolonel rustten.

Traag verliep een uur zonder

dat er iets gebeurde; even was

de luitenant gekomen, die fle

ronde deed; maar deze was weer

heel stil verdwenen.

Een tweede uur verliep en

Thomas bleef trouw op zijn

hoede. Allerlei gedachten kwa-

men in hem op. Wat zou zijn

oude moeder wel zeggen, als zij

hem hier op wacht kon zien

staan ? Hoc trotsch zou zij op

haar zoon zijn, omdat hij het

vertrouwen van zijn chefs had

gewonnen. En hoe had massa

Fred hem verdedigd, toen men

hem voor lafaard schold! Hij

een lafaard! Had hij niet be-

loofd zijn leven te geven, als

massa het noodig had ? Of men

nu blank of zwart was — men

kon toch niet meer offeren ?...

Daar hoorde hij een vreemd

geluid. Hij gluurde tusschen de

boomen, maar de maan was

juist achter een wolk verscholen

en hij kon niets zien. Hij bleef

gespannen luisteren; doch geen

ander geluid verstoorde de

stilte. Hef was zeker een vo-

gel geweest, meende hij. Plotse-

ling vernam hij een geritsel in

het bosch beneden hem en blik-

semsnel legde hij zijn vinger op

den trekker van zijn geweer,

wachtende op wat komen zou-

Het geluid naderde en hij zag

iets donkers, dat vlug op hem

toe kwam. Hij wilde juist „wer-

da" roepen, maar het woord

bleet in zijn keel steken, want

bij Jiet maanlicht zag hij, dat

de man — evenals hij — een

grijze uniform droeg. Zou de

luitenant voor de tweede maal

zijn teruggekomen ? Maar waar-

om liep hij dan als een haas,

die door honden achtervolgd

werd?

Doch toen de man hem tot

vlak bij genaderd was en vóór

hem op den grond neerviel, her-

kende Thomas het blonde hoofd

en met van ontroering bevende

handen pakte hij zijn jongen

meester bij den arm-

„Massa Fred, om 's hemels

wil, wat is er?'

De jongen toonde hem een

doodsbleek verschrikt gezicht.

„Ze zijn er, Tom daar! Ze

zijn stellig over de rivier geko-

men, toen de maan achtereen

wolk was. Er waren er vijftig

of zestig. Ik heb hun blauwe

OPOFFERING

Foto GoJ/V. de Groot

TILLY LUS

die In het komende tooneelseizoen in het gezelschap van haar echtjrpnoot.

('or Bays een aantal belangrijke rollen hoopt te spelen

uniformen gezien, toen ik me in hij zijn ouden meester zag, die

het kreupelbosch hield ver- — hevig gewond — nog alle

borgen."

„Wat! Jij passeeren laten,

massa Fred?"

„Kijk me niet zoo aan, Tom.

Ik verzeker je, dat ik hen niet

kon tegenhouden. Voordat ik

mijn geweer had kunnen afschieten,

hadden ze mij stellig

al vermoord! Tom, wat ga je

doen ?"

„Doen ? Ik doen ga de zaak,

massa Fred verzuimd heeft te

doen," antwoordde de neger en

krachten inspande om den aanval

dapper weerstand te bieden.

Onder het uiten van een

woesten kreet wrong hij zich

als 't ware tusschen de blauwe

uniformen heen, die zich om

den moedigen aanvoerder verdrongen

en het was het gelukkigste

oogenblik in zijn leven,

toen hij in de oogen van den

grijsaard blikte, die diep bewogen,

mompelde: ,,Ben jij het,

Tom? Mijn dappere jongen!

trok zijn geweer driemaal at,

om zijn kameraden in het kamp Het was een zware strijd gete

waarschuwen.

Maar het was reeds te laat.

Op hetzelfde oogenblik weerklonk

uit die richting het schieweest;

de mannen van kolonel

Benner waren letterlijk in hun

slaap overvallen. Doch dank zij

ten der geweren en hoorden zij

hevige kreten van woede en

pijn.

„Loop, massa Fred,, loop; ot

massa kolonel niet in zijn slaap

REMBPANDT-

THEATER

is gedood!' Zijn jongen meester

vooruitduwend, snelde Thomas

zoo vlug hij kon door het

kreupelbosch en bevond zich

binnen enkele minuten in het

hartje van den strijd- Hij sloeg

naar alle zijden om zich heen,

om de plaats te bereiken, waar

AMSTERDAM

BRENGT STEEDS

DE BESTE

PROGRAMMA'S


hun koelbloedigheid en hun

moed, hadden zij den vijand

verslagen, al had dit velen hun-

ner het leven gekost.

De kolonel oordeelde het niet

raadzaam, thans reeds dadelijk

de rivier over te trekken en het

hoornsignaal riep allen, die —

opgewonden door de overwin-

ning — zich reeds voor den

overtocht gereed maakten, in

het kamp terug.

Toen Thomas weder den

heuvel wilde beklimmen, be-

vond hij zich zij aan zij met

Fred Benner, die doodsbleek

en bijna onherkenbaar, hem bij

den arm greep.

„Zeg eens Tom; het was toch

niet mijn schuld?" stamelde hij;

„zeg, dat het niet mijn schuld

was. Wat had ik moeten doen ?

Zij hadden mij eenvoudig ge-

dood en zóó kon ik toch niet

sterven, Tom ?"

Maar de neger antwoordde

niet.

„Ik begrijp het wel", ver-

volgde de ongelukkige jongen;

„je wilt niets zeggen, Tom;

maar ik weet, wat je denkt en

je hebt gelijk. Ik ben laf ge

weest — laf! Als je maar luis-

tert, Tom; luister je? Je weet,

waar ik mij had verborgen;

maar ik gevoelde mij zoo een-

zaam en ik had het zoo koud

en ik dacht aan al de verschrik-

kingen van den oorlog. En toen

zag ik plots al die blauwe uni-

formen en mijn handen waren

verstijfd; ik kon niet eens mijn

geweer oplichten, Tom. 't Was

verschrikkelijk! Nog nooit had

ik den dood van zoo nabij ge-

zien en ik weet niet hoe het

kwam, dat ik zoo bang werd

zoo vreeselijk bang. Ik hoopte,

dat zij mogelijk het kamp niet

zouden vinden en dat ik dan

bijtijds de anderen kon waar-

schuwen. O, Tom; jij had ook

zoo in mijn plaats gedaan; niet-

waar Tom«? Zij waren zoo dicht

bij mij en ik dacht aan mijn

vader, hoc verdrietig hij zou

zijn, wanneer mij iets over-

kwam. Tom!"

„Ik denk," sprak de neger

langzaam, „de oude massa lie-

ver gezien massa Fred dood;

dat denk ik."

Bij die woorden werd de jon-

gen door wanhoop overmees-

terd. Hoe betreurde hij zijn fout,

die onherstelbaar was ...

Op weg naar het kamp von-

den zij het lichaam van een man

dwars over den weg liggen.

Tom boog zich over hem heen.

„'t Is massa luitenant;" mom-

pelde hij; „hij is dood".

Dit verdubbelde de smart en

de schaamte van den jongen.

Hij snikte het uit- „Alles mijn

schuld", stotterde hij. „Wat

moet ik beginnen ?"

Bij het kamp gekomen, zagen

zij daar den kolonel, die bezig

was appèl te houden. Acht en

dertig man ontbraken er. De

anderen waren geheel versla-

gen! Nog geen uur geleden slie-

GEZUSTERS DEWITZ

Een bekend Wiener dansduo, dat ook hier in Holland zijn dansprestaties

zal vertoonen. Het zijn niet alleen twee allerbekoorlijkste meisjes in fraaie

costuums en .... lialfcostimms. doch ook haar dansen is de moeite waard

door haar goede techniek en lijn

^m ^^^^^^■■^

pen zij allen rustig zij aan zij

en nu .. .

De kolonel, die begreep, dat

er iets ongewoons moest zijn

gebeurd, wilde weten, wie daar-

voor aansprakelijk was. Hij be-

val de schildwachten naar voren

te treden.

Tom voelde een bevende

hand op zijn arm en een ang-

stige stem fluisterde in zijn oor:

„Om 's hemels wil, help mij,

Tom; laat vooral vader hier

niets van weten."

De kolonel keek de zes man-

nen vóór hem één voor één

scherp aan en toen zijn grijze

oogen in die van Thomas blik-

ten, gevoelde deze een groote

droefheid. Hij wist, dat het hart

van den ouden man zou breken,

als hij vernam, dat het kind, dat

hij zoo lief had, zijn plicht had

verzaakt en zijn makkers had

verraden, om zich zelf te red-

den. Was er ooit een opoffe-

ring te groot, om massa kolonel

die bittere smart te sparen ? En

de lieve moeder van massa

Fred; hoe groot zou ook haar

smart zijn!

De ernstige woorden van hun

kolonel maakten diepen indruk

op de zes jonge mannen, toen

hij zeide, dat één van hen toch

zeker zijn plicht had verzaakt

en hij den schuldige, al was het

zijn eigen zoon, zou moeten von-

nissen. Hij eindigde met het

bevel: „Laat de schildwacht

van de kreek voorwaarts

treden!"

Een oogeublik bleet alles stil.

Fred keek met bleek, vertrok-

ken gezicht naar den jongen

neger, die naast hem stond en

wierp hem een zóó smeekenden

blik toe, dat de ander er tot in

het diepst van zijn ziel door

werd bewogen.

Toen — te midden eener in-

drukwekkende stilte — trad

Thomas May een stap naar

voren en presenteerde het ge-

weer ....

Met gebonden handen, geës-

corteerd door twee soldaten,

werd hij naar een kleine open

vlakte in het bosch gevoerd,

waar vier oudere mannen hem

wachtten.

Hij was niet bang. Het erg-

ste was gebeurd; het zwaarste

oogenblik was, toen hij naar

voren trad en zwijgend en open-

lijk had moeten bekennen, dat

hij een lafaard was en de groote

teleurstelling in de oogen van

zijn ouden »meester had ge-

lezen. Wat was de dood na

zoo iets ?

En die uitroep op een toon

van verwijt en droefheid: „Tho-

mas, jij?" Geen kwelling kon

daarmede worden vergeleken!

Iets zeggen kon hij niet; hij

had alleen, het hoofd gebogen

bij de woorden van den kolonel

en toen deze had aangehouden

en hem gevraagd had, waarom

hij het had gedaan, had hij ten-

slotte gestotterd:

Verrast

„Omdat ik bang was, massa".

O, waarom had massa kolo-

ml hem niet begrepen en hem

niet gespaard ? Hoe kon hij

hem van zulk een lafheid ver-

denken ?

Daarna had hij opnieuw ge-

sproken: „Ik kan het bijna niet

gelooven, als jij het niet zelf

gezegd had, Thomas. Jij, een

verrader, een moordenaar. Acht

en dertig van je kameraden zijn

gestorven, zonder dat ze zich

konden verdedigen — door jou

lafheid 1 Je weet, wat je wacht,

Thomas ?"

„Ja massa; ik wel weet."

Daarna werd zijn geest zóó

verward, dat hij zich van niets

meer rekenschap kon geven.

Maar nu — nu dat alles voor-

bij was, zag hij het gebeurde

weer duidelijk voor zich: de

bleeke gezichten der soldaten

en den kolonel met zijn streng

voorkomen; ja, hij wist nog

precies alles wat hij toen ge-

zegd had. En hij zag weer zijn

jongen meester naast zich

staan; maar die deed zoo

vreemd, alsof hij een flauwte

had gekregen.

Eindelijk had de kolonel ge-

zwegen en hij wist, dat hij er

blij om was, want hij gevoelde

zich zoo moe en kon niet alles

duidelijk meer verstaan. Wel

hoorde hij iets zeggen van: het

aanbreken van den dag, maar

hij begreep _/o^« niet, wat dat

wüde zeggen.

Nu begreep hij. Welnu —het

aanbreken van den dag maakte

ONZE NIEUWE PRIJSVMA AG

INZENDING No. 3

Hel blijft doorgaan. Van alle kanten uit ons land komen de inzendingen binnen als

antwoord op onze vraag: Laat ons eens beoordeelen of ge photogenique zijl _ »k

Ket reisje naar Berlijn trekt wel heel sterk. Daar velen graag de gelegenheid hebben

om goede foto's te laten maken, besloten wij den termijn van inzenden open te houden

tot 1 September a.s.

WILT GE DUS MEE NAAR BERLIJN?

Zend dan voor 1 Sept. a.s. een serie van vier foto's: een zooals ge gewoonlijk er

uitziet, één lachend, één verrast en één minachtend. Aan een ieder wiens foto's

gepl. plaatst wprden, sturen wij voor vergoeding der kosten fo.— toe.

AAN ALLE LEZERESSEN EN LEZERS.

Na plaatsing van alle foto's, die de redactie goedkeurt, hebt ge het recht om de

keuze te bepalen van vier beeren en vier dames, uit welk dubbel viertal de redactie

na overleg met autoriteiten op film- en tooneelgebied haar keuze definitief zal bepalen

Bewaart de no's dus goed. Al diegenen, die de juiste keuze maken, dus die

de personen aanwijzen, welke de uitverkorenen definitief worden, krijgen

een aardige verrassing Minachtend

rimmTHousiAsTm

N. K. te Amsterdam. De hoofdrollen in lockie, de scheepsjongen,

worden vervuld door Jackie Coogan en Lars Hanson.

L de B. te Amsterdam. Deze rol in Manon Lescaut speelt Siegfried

Arno. Deze heer is tevens operette-komiek. Manon Lescaut is

bewerkt naar den beroemden roman van den Abbé Prevost en naar

de opera „Manon" van Massenet.

D. G. te Amsterdam. Het adres van Walter Slezak is Berlijn,

Friedenau, Stierstrasse 14—15.

E. F. te Groningen. Het adres van Constance Talmadge is First

National Studio's Burbank, Californië. Neen, Conrad Veidt komt

niet uit Amerika terug.

/. H. te Haarlem. Wij zullen zoo veel mogelijk aan uw wenschen

te gemoet komen. Van de film „Kwatta soldaten" plaatsten wij voor

eenige maanden foto's en beschrijving. We kunnen dit onmogelijk

thans weer doen.

T. T. te Den Haag. Het juiste adres van Lya de Putti is op het

oogenblik niet bekend. Het adres van Fritz Lang is, Berlijn-Grune-

wald Hohenzollerndamm 52. Zeker zult u antwoord op uw brief

ontvangen.

/. v. /. te Den Haag. Wij geven geen antwoord op brieven die

niet met naam onderteekend zijn. Ook de geboortedatums van

artisten worden in deze rubriek niet vermeld.

Wat was hij blij, dat hij toen

de verleiding, om geknield voor

zijn meester de waarheid te ver-

tellen, had weerstand geboden.

Wel speet het hem, dat massa

kolonel hem niet éénmaal met

medelijden had aangezien.

Neen, inplaats daarvan had de

oude chef zich afgewend van

hem, die zijn eer en zijn leven

voor het welzijn van zijn jon-

gen meester had gegeven.

Daar naderde een grijze uni-

form door de boomen en kwam

hem in zijn droomen"storen.

Een oogenblik later viel Fred

Benner in zijn armen en hield

zich krampachtig aan hem vast.

hem niet bevreesd; hoe mooi Toen hij het vreeselijke had ge-

was dat altijd in zijn geboorte- zien, hoe Tom in zijn plaats

land Tenessee En toen naar voren trad, was hij buiten

was de kolonel vlak bij hem ge- kennis geraakt en toen hij weer

de plaats aer executie voerde.

„Tom, Tom," riep hij, "ik

wil niet dat het gebeurt."

Zijn snikken ontroerden zelfs

de soldaten, die den gevangene

escorteerden en zwijgend maak-

ten zij plaats voor hem.

„Chut, massa Fred", mom-

pelde de neger, die zich vol

liefde tot hem boog. „Het is

beter zoo. Zoo, oude massa

nooit zal weten. Huil niet, mas-

sa Fred; ik niet bedroefd; hee-

lemaal niet. Het leven vanTho-

mas niet is van Thomas; is van

massa Frefl".

„Neen, neen Tom"; hijgde

de bedroefde jongen. „Ik wil

het nietl Ik zal spreken 1 Ik

moet "

„Massa Fred", viel Tom hem

nu in de rede; „jij wil dooden

ouden massa. Het zoo goed is.

komen en had even zijn hand bij was gekomen en gehoord Jij naar het kamp terug. Waar-

op zijn schouder gelegd en met had, dat de jonge neger den om nu nog iets zeggen ? tr

schone stem gezegd: „Zie je, volgenden morgen zou worden was iets niet goed. lom dat

Tom; ik geloot niet, dat ik meer gefusilleerd, vloog hij, dol van goed heeft gemaakt; goed voor

had geleden, wanneer het mijn angst, naar hem toe en vond jou en voor ouden massa^en

eigen zoon was geweest." hem op den weg, die naar voor jouw oude mama. Niet

KRACHTIG EN GEZOND HAAR door gebruik van:

BERKENTEERSHAraPOOINC !

Het per radio aanbevolen middel tegen roos en haamitval.

Thans ook verkrijgbaar met reuklooze witte teer per flacons van f 1.25 en f 0.75. - Proefflacon f 0.20

J. M. KEUNE Jr., Amsterdam

huilen om mij, massa Fred. !k

nog wat zeggen; ik slechts een

arme neger; maar ik hou heel

veel van massa Fred. En dan

wil ik nog wat vragen: Als

de oorlog voorbij is, massa

Fred naar huis gaan en alles

aan oude mama vertellen. Dan

zal zij goed begrijpen Thomas

en weten dat ik massa kolonel

niet tot schande heb gestrekt,

zien, dat Thomas zijn plicht

heeft gedaan. Ik wel op je

rekenen kan, massa Fred; jij

haar de heele waarheid zegt ?"

Met oogen vol tranen gaf

Fred de gevraagde belofte.

„Ga nu gauw heen, naar het

kamp, massa Fred. Ik slechts

een tijdje alleen en ik tevreden.

Als de oorlog is voorbij, zien

wij elkaar misschien terug. Nu

massa Fred; jij moet vertrek-

ken, heel vlug vertrekken."

Innig bedroefd keek Thomas

zijn jongen meester zoo lang

mogelijk na. Toen keerde hij

zich tot zijn bewakers-

Men plaatste hem met den

rug tegen een den- Hij weigerde

geblinddoekt te worden en keek

aandachtig in 't rond.

De dag brak aan; een zwak

licht kwam tusschen de donkere

boomen aan den horizon te

voorschijn. Een vogeltje vloog

op een tak juist boven het

hoofd van den jongen neger en

hief uit volle borst zijn morgen-

zang aan.

Toen glimlachte Tom als in

'n droom, en in de verte turend,

mompelde hij den naam, die

hem zoo lief was, den naam

van zijn vaderland — Tenessee

Een witte zakdoek viel wil-

loos op den grond-

Gedurende enkele seconden

verdween alles in een dichte

rookwolk.

Het was geschied.

HEBT OU DEZE WEEK

AL EEN ABONNEE

OPOEOEVEN?


1

• -

Het is opvallend hoe de

meeste jonge meisjes te Brigh-

ton de jonge mannen daar in

't oog loopend negeerden. En

er waren er zoovelen; aardige,

knappe jongens met aantrekke-

kelijk uiterlijk- Maar de meisjes,

die er dit jaar haar vaoantie

kwamen doorbrengen, zagen

hen eenvoudig niet.

En waarom waren zij zoo

koel ? Waarom zoo geheel an-

ders dan ik dat van haar in de

stad gewend was ? Hier, op dien

heerlijken pier, die zich ver in

de zee uitstrekt, die als 't ware

tot een gezellige flirtation noodt,

was geen spoor van een aar-

dig samenzijn te bekennen.

Slechts een commissie be-

staande uit zeer bekwame psy-

chologen zou in staat zijn een

verklaring van dit vreemde ver-

schijnsel te geven, een ver-

4~i 4L

DieMTOJES YAK BPIGmOM

DE WEST-PIER MET DE ZOOGENAAMDE SUNKEN GARDENS

schijnsel, dat zich daar nog

nimmer had voorgedaan.

Het was een weemoedig ge-

zicht, die alleen loopende jon-

gelieden gade te slaan, die vol

hoop naar een lief vriendin-

netje uitzagen; maar de meis-

jes — alleen of in elkaar's ge-

zelschap — gfevoelden zich

schijnbaar heel gelukkig in den

door haar zelf verkozen staat.

Ik zag geen enkel lachje,

geen enkelen blik, die zoo vaak

het begin was van een liefdes-

idylle. De enkele gemengde

paren, die ik ontmoette, ge-

droegen zich alsof zij elkaar

reeds jaren lang kenden-

Slechts éénmaal zag ik een

teeder gebeuren, maar dit had

een slecht resultaat. Een jon-

geman, die naast zijn vriendin-

netje op den pier zat, kreeg

een „zeer ouderwetsche" bevlie-

ging en legde zijn hoofd op

haar schouder. Maar o weel

Zijn nieuwmodisch liefje gaf

hem een stevigen por tegen zijn

ribben en beval hem, zich beter

te gedragen.

Vindt ge dat niet heel on-

aardig ?

Ik geloof niet, dat die in de

zon badende pier ooit zoo iets

heelt gezien als het koude, on-

gevoelige meisje, dat tijdens

den zomer van 1928 daar haar

vacantie kwam doorbrengen. En

juist, toen de mooie, warme

dagen zoo lokten tot een ge-

zellig zitje aan zee en een luch-

tige flirtation.

Wel heeft ook het drukke

verkeer van auto's en motor-

fietsen langs den anders zoo

rüstigen zeekant, het verlangen

weggenomen, zich daar in een

heerlijken stoel te vlijen; weini-

gen gevoelden thans nog het

verlangen te midden van dat la-

waai een zitplaats te zoeken.

Opvallend was het, hoeveel

de meisjes op haar wandeling

langs de zee meedroegen. Be-

halve de coquette parasols, wa-

ren de meesten nog beladen met

een camera, vele zakken met

allerlei lekkernijen en volge-

propte handtaschjes, welke

vroeger uitsluitend dienden voor

spiegeltje, kam en lippenstift.

Bijna allen waren gekleed in

de elegante, nauwsluitende toi-

HET ROYAL PAVILION

waar de koningen George IV en William IV evenals Koningin Victoria herhaaldelijk

logeerden

"■ -^-■-■•>^ ■--*-

letjes, die ik bij den uitver-

koop in de groote modezaken in

Oxfordstreet en Kensington had

gezien.

Wat verder op mijn wande-

ling zag ik nog een ander soort

meisjes, die — kostbaar ge-

kleed — zich heel voornaam,

gedroegen. Zij hadden beeldige

Eton-kopjes; handschoenen en

lievelingshondjes om mede te

winkelen en zulke fraai gebor-

duurde boodschappentasschen,

dat deze best als hoed konden

dienst doen.

Voordat ik Brighton verliet, «

had ik toch 't voorrecht vier ge-

lukkige menschen te ontmoeten.

Het waren oud-gedienden en

toen de muziek het volkslied

inzette, stonden zij als één man

stram in de houding.

Ik keek naar hen en voelde

mij aangedaan-

Zij zagen er zoo bijzonder

vroolijk uit. Maar zij waren

blind! ALICE.

OMDAT SALLY ZOO MOOI WAS

Het was niet zoo gemakkelijk

om den ouden stokdooven

markies op de hoogte van de

situatie te brengen.

Er dreigde een geweldig mis-

verstand. Daarom nam Charles

een stoel naast z'n vader en

begon alles uit te leggen. Hij

schreeuwde in zijn oor, dat hij

Laura's vriendin, mevrouw

Luke, van Londen, waar zij

bij Laura in Goring House ge-

logeerd had, voor dezen nacht

naar Crippenham had gebracht,

omdat het er rustiger was en

zij niet wel geweest was.

„Ik ben nu heel wel", viel

Sally, die stil geluisterd had,

hem in de rede.

„O, kindlief — toen je flauw

viel".

„Natuurlijk viel ik flauw",

zeide Sally verheugd.

„Ja — en je was buiten ken-

nis, een half uur lang", zei

Charles.

„Natuurlijk en met reden",

zei Sally vol trots.

„Wat zegt zij toch?" vroeg

de hertog.

Maar Sally zeide geen woord

meer en glimlachte slechts toe-

gevend tegen Charles.

„Zij zegt", schreeuwde Char-

les", dat zij nu weer geheel

in orde is".

„Natuurlijk is zij dat", zei

de hertog, naar haar gezicht

kijkend en haar nagels totaal

vergetend, ledereen kan zien,

dat zij even volmaakt in orde

als volmaakt mooi is".

„O hemeltje", dacht Sally,

„nou begint hij ook al weer".

• ••••*

De verdere namiddag en de

avond waren een triomf voor

haar, maar zij wist het niet;

alles wat zij wist was, dat zij

de uren telde tot den vol-

genden dag dat zij Jocelynzien

en met hem haar kamers be-

trekken zou.

De oude man was haar slaaf.

Crippenham en alles wat het

bevatte, lag aan haar voeten

en de hertog betreurde het,

dat zij juist naar dit verblijf

van hem gekomen was, waar

hij meende, haar niet voldoende

comfort te kunnen geven.

Er was te Crippenham slechts

één badkamer.

De hertog beschouwde dat

als een ramp en Sally luis-

terde verwonderd naar alles,

wat hij daarover zeide en Char-

les verbaasde zich erover hoe

zij zonder vrees den hertog

trachtte duidelijk te maken, dat

dit geen bezwaar was, want

dat het eerst den volgenden

dag zaterdag was en zij dan

weite Cambridge zou zijn, zoo-

dat hij zich geen zorgen over

de badkamer behoefde te

maken.

„Hè?" zei de hertog. „Wat

zegt zij ?" vroeg hij aan Charles.

„TA] zegt", schreeuwde deze,

„dat het er niet op aankomt".

Wat was hij blij, dat zijn

vader zoo doof was. Meestal

had hij die doofheid als een

grooten last beschouwd; nu

was hij er dankbaar voor. Nog

geen zaterdagavond ... Charles

werd stil. Het was nu vrijdag.

Zou het kunnen, dat sinds

den vorigen zaterdag....:

De hertog echter wist niets

van Sally, dan alleen wat zijn

oogen hem vertelden en dien-

tengevolge was hij haar siaaf

en toen Sally later met de

huishoudster naar haar kamer

ging, trachtte Charles hem zoo-

veel als hij goed dacht, van

haar wedervaren op de hoogte

te brengen.

De hertog vond het kostelijk,

dat Sally van haar schoon-

moeder was weggeloopen en

vroeg wie haar vader was.

Charles noemde den naam

Pinner.

Toen informeerde de hertog

of hij behoorde tot de Wor-

cestershire Pinners.

Charles antwoordde dat hij

dat niet wist.

De hertog herinnerde zich

een Pinner te Christchurch, die

een lady Dartmoor getrouwd

had, een buitengewoon mooie

blonde vrouw, die waarschijn-

lijk de grootmoeder van het

meisje zou zijn.

Daarna informeerde de her-

tog naar de Lukes, daar hij

nimmer dien naam had ge-

hoord. Charles zeide, dat hij

alleen wist, dat zij te South

Winch woonden.

„Wat?" riep de hertog. „Te

South Wirich? Een onbekend.e

familie in een voorstad ? En is

zij met zoo iemand getrouwd ?

Een mésalhance!" Nu speet het

hem dubbel, dat Charles zich

niet van dat wondermooie

schepseltje verzekerd had.

„Gelukkig, dat de arme Jack

Pinner, mijn studievriend, dat

niet meer beleefd heeft I" En hij

sprak den wensch uit, diens

zoon — volgens hem dus Sally's

vader — te willen spreken.

Maar daar Charles niet wist,

waar deze woonde, vroeg de

hertog Sally zelf, toen zij voor

het diner beneden kwam, naar

haar vader en waar hij woonde.

Bleek van schrik antwoordde

zij: „te Woodles" en vervolgde;

„O, lieve hemel, ze zulle hem

toch niet zegge, dat ik hier

ben ?"

„Wat zegt zij ?" vroeg de

hertog aan Charles.

„Zij zegt", schreeuwde deze,

„dat hij te Woodles is".

„Wodoles ? Woodles r" nog

nooit van gehoord!" Ligt het

in Worcestershire ?"

,.Hel ligt hier dicht bij!"

antwoordde de oprechte Sally.

„Wat zegt zij ?" vroeg de

hertog weer aan Charles.

„Zij zegt", schreeuwde Char-

les, "tot zijn spijt door de aan-

wezigheid van Sally genood-

zaakt de waarheid te zeggen,

„dat het niet ver van hier is"-

„Hoe gelukkig, maar hoe

vreemd, dat ik dat niet heb

geweten; ik zou graag je vader

eens willen spreken, lieve".

Sally werd nog bleeker.

„Je grootvader was een van

mijn beste vrienden", vervolgde

de hertog. „Toe Charles, stuur

vanavond een boodschap naar

hem en zeg, dat ik zoo ver-

langend ben, hem te spreken,

maar dat ik te oud ben om

bij hem te komen, dus of hij

misschien wel zoo goed wil zijn,

mij morgen te komen be-

zoeken".

„O, doe het niet. doe het

toch niet", smeekte Sally tot

Charles.

„Wat zegt zij?" vroeg de

hertog.

„Mevrouw Luke zou lieve:

haar vader niet zien", schreeuw-

de Charles.

„Zoo is het goed", zei Sally

en schudde haar hoofd. Maar

DOLORES COSTELLO

Vindt u ook niet, dat zij op deze foto veel op Sally lijkt

'

wat klonk het leelijk — zijn

vader niet te willen zien.

„Wat ben ik al slecht ge-

worden", dacht zij, en liet

haar hoofdje zakken.

De hertog scheen dit niet te

vinden, want hij klopte haar

vriendelijk op den schouder en

zeide, dat zij groot gelijk had.

Gelijk ? Arme, oude man, dacht

Sally; hij kan niet eens meer

het goede van het kwade on-

derscheiden.

,,Je zult hem niet zien, hoor

lieve; het is heel goed, hem

niet te willen zien", en juist

wilde zij een zucht van ver-

lichting slaken, toen hij er bij-

voegde: „Maar ik wil hem wei

zien. Ik moet heusch eens met

hem praten".

Vreemd, meende Charles; dat

besluit van zijn vader, met

Sally's vader te willen praten.

Hoe veel beter, veel nuttiger

zou het zijn met haar man of

haar schoonmoeder te praten.

De Lukes; de Lukes; dat

waren de menschen, waarmede

men moest onderhandelen. En

Charles besloot zijn vader er

toe over te halen, hem hierin

behulpzaam te zijn. Hij liep

het pad in den tuin onder de

gesloten vensters heen en weer

en was ervan overtuigd, dat

tenslotte alleen zijn vader wer-

kelijk Sally kon helpen. Zijn

vader was de eenige persoon,

die het kon doen; en zijn vader,

besloot Charles, moest het

doen. Zijn vader was onmete-

lijk rijk. Hij kon hen instal-

leeren en haar man een positie

verschaffen. Hij — de oude

man — moest haar in de auto

naar Cambridge brengen, waar

hij iedereen kende en allen vol

eerbied naar hem luisterden.

Zijn geringste wensch was

daar wet.

Hij zou hem alles van Sally

vertellen, alleen mijnheer Pin-

ner niet noemen en ook niet

zeggen, dat het beeldschoone

meisje niet fatsoenlijk praten

en schrijven kon. Zijn vader

moest de Lukes onderhanden

nemen; en vooral den jongen

man moest voor oogen ge-

houden worden, welk een geluk

hem was geschonken door zijn

huwelijk met zulk een buiten-

gewone vrouw! Die Lukes —

Ja, die Lukes — En plot-

seling bedacht Charles, dat

deze menschen, hoe onsym-

pathiek ook in zijn oogen, toch

sinds gisteren oneindig veel

angst moesten hebben uitge-

staan! Dat was zeker!

Vreemd, vond hij, dat hij

daar niet eerder aan had ge-

dacht.

SI itêSÊ"'"


_EE_h PRAATJE OVER

"""LüCHT "

Er wordt weleens beweerd

„van lucht kan men niet leven",

en in zekeren zin is dk waar,

maar toch.... men heeft

haast nog meer behoefte aan

lucht, dan aan eten en drinken.

Voeding kan men desnoods

enkele dagen missen, lucht

geen enkel oogenblik. Als de

mensch gedurende eenigen

tijd in een gesloten ruimte

ademt, dan wordt de lucht

zwaar, benauwd, de aanwezige

zuurstof is verbruikt en er is

verontreinigde lucht voor in de

plaats gekomen, waardoor de

ademhalingsorganen vergiftigd

raken. Dit merkt men het beste

op, wanneer men 's morgens

een kamer binnentreedt, waar

gedurende den nacht meerdere

personen bij gesloten vensters

geslapen hebben, de atmospheer

is dan in één woord slecht.

De bewoners zelf hebben ei

gewoonlijk niet 200 gauw erg

in, mogelijk voelen ze zich dof

of hebben hoofdpijn, maar dat

er een onaangename lucht

hangt, ruiken ze niet eens, men

■went tenslotte aan alles. Toch

zou 't veel gezonder zijn, om

met open vensters te slapen,

frissche lucht, ze kost niets, we

onderschatten te veel hare

groote waarde en juist 't slaap-

vertrek heeft zooveel toevoer

van versehe lucht noodig, we

brengen er een groot deel van

No. 79054. Snoezig jurkje voor dunne

wollen stof, tricot of crêpe de chine.

Lijfje en rok zijn ingehaald.

Benoodigd van 95 c.M. breede stof

2.25 M. of van 135 c.M. breede stof 1.50 M.

Verkrijgbaar voor den leeftijd van 4

tot 10 jaar.

Van deze afbeeldingen, die met toe-

stemming der fa. Weldon Ltd. te Londen

zijn gereproduceerd, zijn fr. p. p. ge-

knipte patronen verkrijgbaar tegen toe-

zending van f O.75 en vermelding van

het no. aan mevr. Milly Simons, 2e

Schuytstraat 261, Den Haag.

PENSION SALOMONS

Gelkinsestraat 39, Groningen

PRIMA KEUKEN

Centrale verwarming

Stroomend water in allekamers

In Centrum gelesen

Kamers vanaf f 3,50 per das

VCm OhZE LEZEQ5//Eh

't leven in door. Bij het aan

kant maken der vertrekken, zet

men wel de ramen open, de

frissche buitenlucht kan dan,

zoo denkt men, naar hartelust

binnenstroomen, toch is dit

niet geheel en al 't geval, om-

dat de lucht die naar binnen

dringt, geen plaats vindt, even-

min als in een overvolle ruimte

iets meer bij kan. Luchtverver-

sching is dus noodzakelijk en

die kan alleen ontstaan, door

deuren en ramen tegen elkaar

open te zetten, 't te laten door-

tochten. Dan kan de frissche

lucht, de zuurstof, met volle

teugen binnenstroomen, terwijl

ze meteen de kwade dampen

naar buiten jaagt. De tocht

zuivert de kamer, net zooals

buiten in de vrije natuur de

wind voor zuivering van den

dampkring zorgt. Tocht kan

gevaarlijk zijn, bijv. als m'en

verhit is, wie dus geen tocht

verdragen kan, blijve zoolang

uit de buurt, maar overdrijf

niet, uit vrees voor kou vatten.

We betitelen zoo gauw elk

zuchtje wind met den naam

van tocht en komen we een

kamer binnen, dan is veelal

het eerste werk het open-

staande raam te sluiten, terwijl

toch juist de wind die naar

binnendringt, 't vertrek met de

voor onze gezondheid onmis-

bare zuurstof vult. Dit wil

daarom niet zeggen, dat men

bij elke weersgesteldheid de

ramen in 't slaapvertrek wijd

open moet laten, bijv. zou 't

verkeerd zijn bij strenge vorst

nog 's nachts een raam in de

slaapkamer open te laten, om-

dat bij 't opstaan het lichaam

aan een al te snelle afkoeling

wordt blootgesteld en 't boven-

dien niet goed kan zijn, als

er een ijzige atmospheer in 't

vertrek komt. De gevoelige

zenuwen der huid zouden door

een te lage temperatuur schade

kunnen ondervinden en hare

gewone functie staken. Om de-

zelfde reden is al 't overdreven

harden af te keuren, welk nut

men zich hiervan voorstelt is

niet recht duidelijk. Vooral kin-

deren kunnen hieronder zoo

noodeloos lijden, terwijl 't niet

eens geheel onschadelijk is, ja

er zelfs veel door kan bedor-

ven worden. Waarvoor is 't

bijv. noodig er hardnekkig aan

mgrnqm •mmm ^■^^^"

vast te houden jonge kinderen

met ijskoud water te wasschen,

terwijl 't een marteling voor

hen kan beteekenen en men door

er een weinig heet water bij te

doen, de ijzige kou er afneemt ?

Kou houdt het hoofd' frisch,

redeneert men en dan laat men

de grootere in onverwarmde

kamers 's winters hun lessen

leeren. Koude handen en vooral

koude voeten kunnen oor-

zaak zijn van veel narigheid,

ze kunnen iemand uren lang

uit den slaap houden, wat voor

't zenuwgestel glad verkeerd is.

Wanneer men in 't hartje van

den winter kinderen ziet, met

aan de kou blootgestelde

lichaamsdeelen, zooals bijv. de

knieën, dan lijkt dit minstens

zeer onvoorzichtig. Er komen

veel meer rheumatische ontste-

kingen van het kniegewricht

voor, dan menigeen denkt, mis-

schien juist door dergelijke on-

voorzichtigheden ontstaan of

althans bevorderd. Er zijn wel

bevoorrechte streken, bijv. Zwit-

serland, waar de lucht vaak

zoo stil is, dat zelfs in den

winter in de sneeuw, kinderen

geheel ontkleed de weldadige

zonnestralen op hun bruinge-

brande lijven kunnen laten

schijnen, maar ons klimaat is

voor dergelijke dingen absolut

ongeschikt.

In den zomer daarentegen is

het daar soms zóó heet, dat wij

aan onze lage landen met 't

heerlijk verfrisschend zeestrand,

de voorkeur geven. Gelukkig

is 't echter, vooral voor de

minderbevoorrechten, die niet

in de gelegenheid zijn, eens

voor een poosje naar buiten te

trekken, dat of we in de stad

vertoeven of buiten op 't land,

de bestanddeelen der lucht in

't algemeen stoffen bevatten,

welker inademing nuttig is

voor longen en hersenen, want

deze laatste hebben even

groote behoefte aan zuurstof

als de longen. Dit valt 't beste

op, als men lang, in een onvol-

doend geventileerd vertrek met

geestesarbeid is bezig geweest;

men raakt langzamerhand on-

der den invloed van sufheid

of slaap. Bij den mensch, die

veel zittend werk heeft te ver-

richten vloeit 't bloed door-

gaans langzamer door cle

aderen. Door een eenvoudig

middel kan men den bloeds-

omloop bevorderen, n.1. door

af en toe den arbeid even te

onderbreken en een trap op

en neer te loopen. Deze be-

weging • werkt gunstig op de

spieren en weefsels, 't bloed

stroomt weer krachtiger door

de aderen.

ONTVANGEN BOEKEN.

Van de fa. G. B. van Goor

Zonen, Gouda, ontvingen we

twee alleraardigste prentenboe-

ken. Ze zijn uitstekend te ge-

bruiken vopr het voorlezen aan

peuters, die zelf niet lezen kun-

nen, daarbij zullen ze dankbaar

aanvaard worden door de kleu-

ters, die de eerste moeilijkheden

van het spellen hebben weten te

overwinnen. Zoowel Van tien

kleine poesjes als Tien kinder-

rijmpjes, beide met versjes van

David Tomkins, zijn smakelijk

geïllustreerd. Het zijn geen „ar-

tistieke" prentenboeken, maar

van die leuke prentjes, waar de

kinderen juist van houden.

Tegelijk hiermede ontvingen

wij een deeltje van de biblio-

theek „Voor 't kleine volkje".

Het is de tweede bundel zweed-

sche sprookjes, naverteld door

Christine Doorman. Dit boekje

is met plaatjes in twee kleuren

geïllustreerd naar teekeningen

van mevrouw Midderigh—Bok-

horst. Het geheel ziet er aller-

smakelijkst uit- L. E. K.

No. 79056. Allerliefst ensemble, be-

staande uit jurk met mouwloos jasje,

uitnemend geschikt voor wol crêpe de

chine of tricot.

Benoodigd van 135 c.M. breede stof

2 M. of van 95 breede stof 2.50, lint voor

den strik 1 M.

Verkrijgbaar voor den leeftijd van 4

tot 10 jaar.

DAMES-

KAPSALON

Polka knippen

'V

onduleeren en F1.50

kappen

MAISOVI BOLTEN

Singel 492, Amsterdam Ë h gSSiSffiÜgg

\7oor korten tijd werd aan de Wetering-

schans no. 183 te Amsterdam geopend'

het Gramophone & Radióhouse „Edison

Bell". De firma heeft het officiëele agent-

schap van de welbekende Radio-toestellen

„Edison Bell". Doch ook op gramophone

gebied brengt zij steeds het beste en het

nieuwste.

Aan deze zaak is verder verbonden de

mmma^^^^t^^^

Eerste Amsterdamsche Gramo-

foonplaten-bibliotheek, voorheen

gevestigd Prinsengracht 795, Am-

sterdam. Deze bibliotheek geeft

het groote voordeel, dat men

tegen eene geringe vergoeding

de beste muziek in zijn huis kan

hebben, waardoor de gramofoon

veel grootere afwisseling biedt.

In gramofoonplaten en onder-

deden vindt men er voorts eene

zeer ruime sorteering. Als bij-

zonderheid brengt de Edison-

Bell eene 20 cM. plaat in den

handel voor den prijs van slechts

f 1.25, welke plaat dezelfde speel-

duur heeft als de 25 cM. plaat.

Wij gelooven dan ook, dat de

firma met den verkoop daarvan

veel succes zal hebben.

Wij vermelden voorts nog,

dat aan deze inrichting gelegen-

heid bestaat tot het laden van

accu's.

€AAT €i M&m PA^flJi ?

Steunt ons met een bezoek, en ge zult geen

spijt ervan hebben, want wij zorgen dan, dat

ge vaak „BIJ LEO FAUST" 'terugkomt.

„BIJ LE© F^yST"

36, RUE PIQALLE, PARIJS (IXe)

Onze leus?.... BETER dan de concurrent, en VOOR MINDER GELD.

Onze bestaansreden?.... Hollandsch eten en drinken hebt ge in Parijs meer

noodig dan bij U thuis.

En ziehier net geheim van ons succes:

Een Hollandsche bediening en Hollandsche properheid, Hollandsche voor-

komendheid en een Hollandsche sfeer, — Hollandsche kwaliteit en kwantiteit.

De nieuwste Hollandsche lektuur ligt bij ons op de leestafel; wij geven U raad

en voorlichting op elk gebied; wij bespreken kosteloos plaatsen in schouwburgen

en concertzalen, dezelfde die ge in uw hotel 20 frs. per biljet duurder betaalt. Door

onze kennis van JParijs, door onze relaties en het uitgebreide personeel, waarover

wij beschikken, besparen wij u tijd en leergeld, maken uw genot hooger en intenser.

Wilt ge PARIJS-BIJ-NACHT zien ? Gaat mee met onzen Zaterdagschen

„OMMEGANCK". Van half tien tot half drie 's nachts bezoekt ge met ons

de gezelligste en interessantste inrichtingen van nachtelijk Parijs, adressen

welke ge nooit alleen gevonden zoudt hebben en waar ge trouwens riiet alleen

in hadt gedurfd: cabarets, apachen-bals, kelders, artistenkroegen en de sjiekste

en vroolijkste nacht-restaurants van Montmartre op het uur van den cotillon, —

300 francs per persoon, alles inbegrepen.

ENKELE REFERENTIES' UIT ONS „LIVRE D'OR":

Noq heel dikwijls hoop ik in dit smaakvol restaurant, waar we

zoo heerlijk gedineerd hebben, terug te komen. RIKA HOPPER

een echt-Hollandsch „kleintje koffie" (nergens anders in

ParUs te krUgen).... HENRI BOREL

Heeriyke stemming en perfecte keuken. ANTON VAN WEL1E

Het restaurant Faust is minstens even goed en gezellig als

•Auerbachs Keiler". FETER VAN ANROOY

In Pariis een biefstuk zonder vet, was voor mün maag een

reuze-pret. LOUIS BOUWMEESTER

En honderden andere....


... . . ...

" • ,l ' ^ww^^f^^i '»"■'•WÄ^W w

OB OOOOBN BOOM

E. TBERIE=HOQEIRZEIL MUZIEK VAN HANS SCHOUWMAN

M]e$rettomaäerxtc. (wet^drmte y

=^^^

Cmcuaitxatde boom Voor 'neu, den muur, 2.oo won., der. schoon'\nt och.tend.uur.

tóe i—f=^ * ^ "

r. pocof

f^

50 pCt meer

geluidsvolume

21/2 x meer octa-

ven dan elk ander

fabrikaat

Nimmer storingen

f-

£jyic£j£im m !t

f

f

T

Viel za.chte.r.

r- menoj-

^^ r

T

T^m

j" - tojeif.

J>e It-urht b1eek.b]d,u/W Hxngt droo. mend teer, Int Mad vcldxuwvxR ZAcht.jeèneer.

ntoltodolce *

Zeer hreed

t^ZMfü

^

tf: 'f

i ï liirt

ti

?

7 J J J 7 lj P

jytrxks konrtdew'md In ïchudt denboom Ah'np]£..4end kind

m 1/

tamAtttjL

Uit i5 de droom. Uit '\f> de droom! in temf301.

«o 1

Steeds het nieuwste, het beste

en den srootsten voorraad bij:

.r tdaeH. fw s

OM

p.

r^

cLcce—Ie.. ■ .ran.. do.

rcijtig.

Goud staat de boom voor 'n ouden muur,

Zoo wonderschoon in 't ochtend uur.

De lucht bleek-blauw hangt droomend teer,

En 't blad vol dauw valt zachtjes neer.

Straks komt de wind, en schudt den boom

Als 'n plagend kind, uit is de droom.

No. 103

met eenveerige

motor

f 110.'in eiken

No. 109

met tweevee-

rige motor

f145.- in eiken

Redactie en Administratie: Galgewater 22, Lelden. Tel. 760

No. 156

Salon-

Gramophone

tweeveerige

motor

f290.-

in eiken

f 320.-

in mahonie

■99

^m

-O —f=

PASSAGE 46 • TELEFOON 13778

L. v. MEEBDERVOOBT 60a en 453

W^ê

No. 032

Enorm

klankvolume

4-veeri8 werk

eiken

Om 't halfuur

opwinden

met hoorn

f 115.-

Oerulschlooze

weergave

Speciaal gebouwd

voor de tropen.

Met

zelf opwindende

electrfsche motor

f 50.— meer.

Verschon* wekelijks — Prys per kwartaal f 1.95

More magazines by this user
Similar magazines