we zijn geen machines - Schone Kleren

schonekleren.be

we zijn geen machines - Schone Kleren

In het atelier was de toestand niet beter. De

groepsleider en de opzichter waren heel brutaal

tegen de arbeiders. Haar opzichter schreeuwde

hen toe en schold hen voortdurend voor ‘aap’,

‘varken’ en ‘domme’. Leily dacht dat die brutaliteit

veroorzaakt was door de druk vanwege het

management om de hoge productiecijfers te

halen. Leily en haar vriendinnen waren niet altijd

in staat het cijfer te halen. Als gevolg daarvan

smeet haar opzichter twee keer de buitenzool

van een schoen naar haar. Eind 1998 werden

Leily en twee andere arbeidsters van de

stikafdeling om dezelfde reden gestraft en

moesten de hele dag vooraan voor de productielijn

rechtop staan. De volgende morgen

moesten ze de fabrieksvloer poetsen vooraleer

ze aan het werk mochten gaan. Leily voelde zich

vernederd door deze behandeling.

Vanaf eind 1999 tot begin 2000 werd Leily

bedreigd met ontslag omdat ze een arbeidersvergadering

had bijgewoond en weigerde er iets

over los te laten. Ze werd lastig gevallen door

fabriekspersoneel en een veiligheidsagent brak

in in haar kastje op de slaapzaal om naar haar

notities van de vergadering te zoeken. Vanaf die

dag heeft ze nooit nog een arbeidersvergadering

bijgewoond uit vrees dat ze ontslagen zou worden.

In oktober 1999 huwde Leily met een collega

arbeider van Nikomas. Ze verhuisde van de

slaapzaal naar een klein huis met één slaapkamer

dat ze huren voor Rp 150.000 (US$ 14.50) per

maand. Ze hebben een kind dat bij Leily’s ouders

woont in Centraal Java. Leily en haar echtgenoot

moeten veel overuren doen alleen al om de

kosten voor levensonderhoud te betalen.

Daarom kan ze niet stoppen met werken om

voor haar kindje te zorgen. Ze denkt dat ze elk Rp

800.000 per maand nodig hebben om in hun

basisbehoeften te voorzien. Maar Leily’s voltijdse

loon bedraagt slechts Rp 438.000 per

maand en dat van haar man Rp 441.000 per

maand. Ze doen heel veel overuren zodat ze elke

maand wat geld kunnen opsturen voor hun kindje.

Reizen naar Centraal Java is zeer duur en

daarom kunnen ze zich slechts om de 4 maand

één reis van haar ofwel haar man veroorloven

om hun kindje te bezoeken. Leily wenst heel erg

dat er kinderdagopvang bij de fabriek zou zijn.

In oktober 2000 werd een vriendin van Leily ziek,

maar de opzichter dwong haar verder te werken.

Pas wanneer ze het bewustzijn verloor, riep de

opzichter een ziekenwagen om haar naar de kliniek

te brengen. Leily is ook getuige geweest

van veel soorten geweld tegenover de arbeidsters,

maar ze zweeg erover omdat ze haar werk

niet wou verliezen. Ze is ontevreden over haar

werkomstandigheden maar ze voelt zich

enigszins gesterkt door de vriendinnen rondom

haar met wie ze dezelfde ervaringen kan delen.

Tegenwoordig is er veel verbeterd in de manier

waarop de opzichters hen behandelen, wat goed

is. Maar de moeilijkheden waarmee de arbeidsters

geconfronteerd worden, nemen veel vormen

aan. Leily kan nooit menstruatieverlof

nemen, waar ze nochtans recht op heeft, maar

haar opzichter geeft haar geen toestemming.

Dat is het geval voor de meeste arbeidsters. Ze

hoopt dat de arbeidsomstandigheden in haar fabriek

verder zullen verbeteren. Door middel van

dit interview hoopt Leily dat:

• PT. Nikomas Gemilang stopt met alle vormen

van geweld tegen arbeiders en de opzichters

die de regels overtreden, straft;

• Nike en Adidas de lonen verhogen;

• Nike en Adidas zorgen voor slaapgelegenheid

voor gehuwde arbeiders;

• Nike en Adidas zorgen voor kinderdagopvang

en een transportvergoeding;

• Nike en Adidas toelaten dat de arbeiders hun

eigen organisatie hebben.

15

More magazines by this user
Similar magazines