H b I VY h b I\DL/\ CINEMA s. HEATER

bibliotheek.eyefilm.nl

H b I VY h b I\DL/\ CINEMA s. HEATER

■MM

H b I VY h b I\DL/\

13 ds

^PÉ&f,

»•«!,

. «• • 'T/'.

-^ 'X,

CINEMA s.

HEATER

X ***•

.

MYRNA LOY EN

CLARK GABLE IN

DE M.G.M..FILM

T BEGON IN CHINA


FILMSTERREN GEfOTQGPAFEEPD , , , ■

m on bewaak ^e ooqenblïkken

JANE WITHERS

Stel u voor: een bekende filmster gaat voor een weekend

naar buiten en huurt in een hotel een kamer met bad.

Het bad is een ouderwetsche kuip op pooten en maakt

een niet al te zuidelijken indruk. De filmster verzoekt het kamer-

meisje beleefd de badkamer even schoon te maken, maar zij

vertoond weinig animo „om reden ze het bad juist vandaag al

een goede beurt gegeven heeft". De filmster grijpt de telefoon,

en bestelt bij den drogist op den

hoek zeep, soda en een borstel.

Twee minuten later knielt ze bij

het bad neer en begint te schrob-

ben dat het een aard heeft. Juist

als ze den vloer ónder het bad,

waar in geen jaren een natte doek

geweest is, onder handen neemt,

wordt er geklopt. Denkend, dat

het een berouwvol kamermeisje is.

roept de filmster De deur

gaat open en daar staan de burge-

meester en alle wethouders, die

een officieelen welkomstgroet aan

de bekende filmster komen bren-

gen. De filmster ligt op haar

"knieën naast het bad, met ver-

warde haren en een warm

hoofd, met zeephanden en een

druipenden borstel

Zulk een voorval zoudt u in

een komische film verwachten,

maar in het werkelijke leven is

het de bekende ster Joan Ben-

nett overkomen. Het is

een van de dingen, die de

sterren den sterren kun-

nen leveren. Wij bedoe-

len: de sterrenbeelden der

filmsterren. Want het

staat nu eenmaal in Joan

Bennetts horoscoop, dat

zij „een sterk ontwikkeld

gevoel voor orde en

tucht" moet hebben, en

dat verklaart alles om

trent Joans voor-

liefde voor keu-

rige badkuipen.

Er staat nog

meer over Joan

in de sterren ge-

schreven. Zoo

mogen we van

haar verwach-

Hoe vinden jullie mijn nieuwen hoed?"

ten, dat ze „literairen aanleg" heeft, dat ze leiding weet te geven,

dat ze gevoel heeft voor muziek en kunst in het algemeen, en

bovendien een zwak voor de wetenschap".

Joan is op 27 Februari 1910 geboren in de gemeente Palisades

in den Amerikaanschen staat New-Ycrsey, als dochter van

Richard Bennett en Adrienne Morrison. Zoowel haar vader als

haar moeder waren tooneelberoemdheden, en het Nedcrlandsche

publiek kan zich Richard Bennett misschien herinneren uit de

film „Als ik een millioen had". Zoowel volgens sterrenleer als

erfelijkheidstheorieën kon Joan zich dus als een tooneeltalent

ontpoppen, en ze deed het prompt. Als jong meisje zette ze al

prachtige drama's in elkaar, speelde er zelf de hoofdrol in en

preste haar zusters tot meedoen. Interessant is het te weten, dat

een van die zusters Constance Bennett was! Dezelfde Constance

Bennett, die later zulk een bekende filmster zou worden — en die

in die jaren van jeugd niet de minste neiging tot acteeren ver-

toonde!

Het moest zoo zijn, dat Joan

pas na Constance filmroem zou

verwerven, maar zij, die daar-

om meenden, dat Joan maar

zoon beetje Constance nadeed,

waren te haastig in hun oor-

deel. Joan was de eerste in de

familie bij wie zich een acteer-

talent openbaarde, en op de

kleine Joan was dan ook alle

hoop van vader en moeder

Bennett gevestigd. De roem

der Bennetts zou eenmaal op

haar overgaan! En Joan-zelf

liep met romantische gedachten

van hoe zij later, als vader en

moeder bijvoorbeeld tot den

bedelstaf waren vervallen, en

de zusjes Connie en Barbara in

lompen gehuld langs de straat

zwierven, met een eigen ge-

schreven stuk op Broadway

zou gaan optreden en de fami-

lie van den ondergang redden.

Maar op zekeren dag wer-

den de gezusters Bennett

naar een kostschool ge-

stuurd, nadat ze eerst al-

tijd privé-onderwijs had-

den gehad. En dit betee-

kende een groote omme-

keer in Joans leven. Als

veelbelovende Benjamin

was zij thuis vermoedelijk

nogal een tikje verwend

— haar haantje kraaide

nogal eens ko-

ning —• haar

gaven werden er

algemeen erkend.

Maar haar

schoolkameraad-

jes vormden op-

eens een heel

nder publiek en


loan is zooeven in den studio gearriveerd.

die nare kinderen wisten heelemaal niet wat 'n in-

teressant meisje Joan wel was. En zoo moest onze

ster-in-den-dop het aanzien, dat Constance en

Barbara veel meer gevierd werden dan zij, en op

school-uitvoeringen gelegenheid kregen te bewij-

zen, dat ze óók konden acteeren, terwijl kleine zus

mocht toekijken.

Uit die dagen hield Joan een ernstig minder-

waardigheidscomplex over en als gevolg daarvan

werd ze stil en in zichzelf gekeerd. De vijftienjarige

Joan, die vader Bennett naar een pensionaat in

Versailles bij Parijs stuurde, was dan ook een

meisje, dat hunkerde naar waardeering en atten-

ties. En ziet, aan boord was een jonge Amerikaan,

en het was iederen avond volle maan. Een paar

maanden later liep Joan uit Versailles weg en

trouwde in Londen met haar reisgenpot.

Het jeugdige echtpaar vestigde zich bij Los

Angeles. De heer des huizes werkte op een kan-

toor, en mevrouw deed het heele huishouden, want

ze hadden het niet breed. Helaas was het huwelijk

Joan Bennett in „The Texans".

op den duur ook niet gelukkig; de scheiding werd uitge-

sproken en Joan probeerde bij de film te komen. Hoewel

*zij een dochtertje had om voor te zorgen, en hoewel zij

met het spelen van kleine rolletjes maar weinig verdien-

de, wilde zij toch niet bij haar vader om hulp aankloppen.

Liever deed zij er nog wat figurantenwerk bij.

Maar toen haar vader dit hoorde, liet hij haar de

hoofdrol geven in een nieuw tooneelstuk in New-York

en seinde haar over te komen. Hij was wel zoo wijs zijn

koppig dochtertje geen reisgeld aan te bieden. Joan

zorgde daar zelf voor door haar huisraad te ver-

koopen.

Van nu af aan ging het crescendo; Het tooneelstuk

had succes en van alle kanten kwamen er nieuwe aan-

biedingen los. Tegelijkertijd voltrok zich in Hollywood

de omwenteling van de stommefilm naar de geluidsfilm,

oude sterren taanden, actrices met een goede dictie kwa-

men in trek en ongeveer een jaar nadat Joan Bennett

bijna platzak uit Califomië was weggereisd, kwam zij er

terug met vliegende vaandels, een contract op zak en

een weeksalaris van vier cijfers in het vooruitzicht.

Sindsdien is zij onafgebroken in belangrijke filmwer-

ken opgetreden. Van haar films der laatste jaren noemen

wij: „Uit de wereld van het onbewuste", „De dappere

lafaard", „Vingerafdrukken", „New-York—San Fran-

cisco", „Vogues". Thans brengt Paramount haar twee

nieuwste films uit, namelijk „The Texans" (Triomf der

Overwonnenen), waarin zij naast Randolph Scott na-

oorlogsche troebelen in een historisch Texas beleeft, en

in „Artisten en modellen in Parijs", een zeer gezellige

comedie, spelend op de groote Wereld-

tentoonstelling 1937 (een film, die vooral

ook de dames zal verrukken door de

mode-show die er deel van uit maakt).

Zoo heeft Joan Bennett dus roem ver-

worven, niet dank zij den grooten naam

van haar zuster, maar ondanks Constances schittering.

In het begin kreeg Joan altijd lieve, charmante meisjes

uit te beelden — haar zacht gezicht, haar blond haar, en

haar groote gazellenoogen gaven daartoe aanleiding.

Maar al gauw hebben de producers gemerkt, dat Joan

gerust wat pittiger figuren toevertrouwd konden worden.

Want al ziet ze er nog zoo zacht en verlegen uit, in het werkelijke

leven is zij flink en beslist — waar Joan ook komt, ongemerkt gaat de

leiding van alles op haar over en wordt van haar het beslissende

woord verwacht. Zij is een sterke persoonlijkheid, en iedereen gunt

haar graag de leiding, zonder dat het aan haar vrouwelijkheid af-

breuk doet.

Haar eigen huishouding heeft zij bijvoorbeeld ook in de puntjes

geregeld. Zij is — alweer jaren geleden — hertrouwd met den

scenario-schrijver Gene Markey, en haar twee dochtertjes weten, dat

zij zich stipt aan de regels van het huis hebben te houden. lederen

morgen geeft Joan het huispersoneel gedetailleerde orders en stelt

de menu's der maaltijden vast. Zij controleert alle rekeningen — en

telkens weer verbaast Hollywood zich hoe zoon lieftallig, zacht

actrice-tje zulk een zakelijke huisvrouw kan zijn.

Geheel in de lijn van Joans voortvarendheid ligt haar open-

hartigheid op vele punten, waar meer kleinzielige beroemd-

heden pogingen tot bemantding zouden doen. Zij zal bijvoor-

beeld eerlijk voor haren waren leeftijcl uitkomen (U vindt

haar geboortedatum dan ook in dit

artikel vermeld), zij maakt er geen ge-

heim van, hoe zij tijdens haar eerste

huwelijk ruiten heeft moeten lappen en

broeken moeten persen, en aangezien

zij wat bijziende is, zal ze gerust uit-

gaan — ook naar theatervoorstellingen

en feestelijke premières — met een bril

op haar fijne neusje.

In vele opzichten onderscheidt zij

De elegante loan.

zich dus gunstig van de

vele over-het-paard-getil-

de actrices met ster-allu-

res. Zij weet wat werken

is en in tegenstelling met

het vrij gangbare idee, dat

zij alles aan den roem van

haar zuster te danken

heeft, heeft zij haar popu-

lariteit verworven door

eigen prestaties.

Joan met haar collega Jack

Benny in „Artisten en mo-

dellen in Parijs".


Bay Milland en Martha Baye.

Manuela Dorothy Lamour

Breck Jones Bob Burns

Midge Miller Martha Raye

Ken Warren Ray Milland

Marilyn Joice Binnie Barnes

Ramon Tito Guizar

Chico, Midges leeraar Pepito

Pancho Chris Pin Martin

Rosa, de zangeres ... Elvira Rios

Manuela's vader

Michael Visaroff

Pepito, haar broertje

Bobby Moya

Roberto, de snuggere

Roberto Soto

Seflor Barrera

Fortunio Bona Nova

Regie: Theodore Reed.

Ken Warren, een jonge scenario-schrijver uit Hollywood, ver-

toeft met zijn secretaresse, Midge Miller, in een aardig klein

dorpje in het landelijke Mexico.

Hij is uit California gekomen om materiaal te verzamelen voor

een nieuw scenario en inspiratie te zoeken onder den Zuideläkeo

hemel. Er is in dit kleine dorpje echter zooveel afleiding in d«i yorm

van wonderbaarlijk natuur-

schoon en luidruchtige dorpe-

lingen, dat het schrijven niet bar

wil vlotten.

Hij heeft al grooten lust om

Bob Burns en

Martha Bay«.

M

MUT

naar huis te gaan, als hij kennis maakt imt Ma-

nuela, de knappe dochter van den herbergier' en

aan haar denkbeelden begint hij nu al spoedig

allerhand voor zijn scenario te ontkenen. Als het

byna klaar is, stelt hij zijn vertrek naar Hollywood

uit —- hy kan niet meer van Manuela scheiden!

Zijn secretaresse, Midge, brengt intusschen haar

tijd door met Ramon, een knappen, jongen rancher,

die prachtig zingt.


« b£ ' L* rs «* na «ï cn

M ,

= C

: =S2^2

. ; 4> «J C > W

a ï " ^

? fc. *B 5 a-a«»«

2 -^ c 3 t ■~- 0

d— ü -^ *- 5 c c

= « «-ï -«-S s "5

S ■£ - ■- 2 =

■os*- -a— rw

S^ « = = = tÄ «CO

41 (U ü "

cc « « ' B

o > :ï n .S = ■

K. E < c »

■o bd u c CQ

5^=-1 = 5!

_i_ > lt C „j c 4>

i"<

„ L '= o. = -


= «=i:-s.-"

¥SH " «os M

ï « ~ -o . >

° :=• *

— — _ 1 M 3

c S ï .2 „ N "

0 C ! w c j: «'T-a 5 «S

o

-o £ M c w-a ^

ü^^ S S.2S" > M

£ - 15 .ï -o ?

? Sä2^ «»2 = 0

I^Ä £ ü

w L* w ^ — "a

*- Jj*- i- « c

_: « a i» i>

S 5 *- "

-■5E« Z "£-§? >

-A'S =Z o

«4, -S.ï= „

t^N 4,2 3

u 3 =* B= MC ,.2

w 3

^ S ^ « r- —t!

"P *" P «fl ^ *5

r- ^ -2 2 = B

g ""O >2S C ^—x: o 3-o -

1/1 M

- "CX S ^

a £ j< CE -

"IUEËC^^J ^!|E.-« ^ u v r k. JS !

3 c bcw-a ra > s<

CON


S'O'S

ü c « t; E

c

c- 4.0: e —

4> J= Of Ji —

*J ra ^O oi a>

r- b. ^. h. (J

U CÄ Q. tf)

"O V 1 J^

3 « 3C/>^ o - Ö.E 2*:>.


NIEUWS UIT DE

STUDIO'S

Bob Hope vervult een belangrijke rol in de

film „Never say die", die door Elliot Nugent in

scène wordt gezet.

Charles Laughton speelt de hoofdrol in „The

Beachcomber", een film, die in de Paramount-

Studio's zal worden opgenomen.

William K. Howard ensceneert de film „Home-

town". Stuart Erwin vertolkt in dit werk een be-

langrijke rol.

Bruce Cabot en Rita Hay worth werden voor

de Columbia-film „Homicide Bureau" aangezocht.

Regisseur is C. C. Coleman Jr.

Else von Moellendorf werd voor de film „Ich

verweigere die Aussage" geëngageerd.

Pandro S. Berman heeft voor de R.K.O.-Radio-

film „Memory of love" Carole Lombard uitge-

kozen.

Annabella zal onder regie van haar echtgenoot

Henri Decoin in een nieuwe film de hoofdrol

spelen. De titel van deze rolprent staat nog niet

vast, de opnamen beginnen Juni aanstaande.

Sabine Peters is met den zanger-filmacteur

Willy Domgrof-Fassbender in het huwelijk ge-

treden.

Josefine Dora heeft te Rome een belangrijke

rol in de Lilian Harvey-film „Ins blaue Leben".

Heinz Ruehmann zal de hoofdrol uitbeelden in

de film „Anschluss verpasst".

In Australië zijn 1371 bioscopen, die tezamen

1.100.000 zitplaatsen bezitten. Er werden in het

afgeloopen jaar in Australië acht speelfilms ver-

vaardigd.

Nupzio Malasomma ensceneert de film „De

vrouw zonder verleden".

Erich Waschneck zal de Ufa-film „König von

Portugal" regisseeren.

I Friedel Czepa en Willy Fritsch hebben de

hoofdrollen in „Männer haben es leicht", een

I film welke door Paul Martin in scène wordt ge-

zet. De verdere medespelenden zijn Georg

Alexander, Hans Adalbert von Schlettow en

Rudolf Platte.

Rudi Godden en Carla Rust vervullen de be-

langrijkste rollen in „Robert en Bertram". Verder

treden hierin op: Kurt Seifert, Fritz Kampers, Eva

Tinschmann en Ursula Deinert. Regisseur is Hans

H. Zerlett.

Marion Orth heeft het scenario geschreven voor

de Monogram-film „Freckles comes home".

Een «cèn. uit de Bussische Monopol.-lllm .J>. 13 land«.". g.«Mc.nwrd door M. Hom«.

MICKEY ROONEY-JONGENS BIJEEN

D« geboorte van de Mickey Booney „yeU"

Vonk en...

Toen nog niet zoo lang geleden Mctro-

Goldwyn-Mayer de eerste films met

den zeventienjarigen Mickey Rooney,

half down, half karakterspder, introduceerde

welke films tot dusverre hun hoogtepunt vonden

in de familie Hardy-scrie en vooral in

„Andy Hardy wordt verliefd", bleek alras, dat

deze nieuwe ster er vooral ook bij de jongere

generatie terdege „in" ging. Het gevolg

was dan ook, dat verschillende Hollandsche

jongens tusschen veertien en achttien jaar in

Mickey Rooney — juist onbehoorlijk genoeg

om leuk te zijn en leuk genoeg om

onbehoorlijk te kunnen wezen — hun evenbeeld

zagen en daarvan in allerlei enthousiaste

brieven uiting gaven.

Toen was het oogenblik gekomen om

verzamelen te blazen. In Amsterdam werd

dezer dagen de eerste Mickey Rooney Club

... het effect daarvan op een stampvolle

saai vol jeugdige enthousiasten.


. .1.

ter wereld opgericht, onder

voorzitterschap van Mickey

Rooney zelf, die nu wel spoedig

naar Holland zal moeten

komen.

Bij de oprichting ging het

vrij stormachtig toe, want niet

minder dan drieduizend jongens

vochten in de Amsterdamsche

Kalverstraat om een plaatsje,

zoodat hei oprichtingsfeest

in de enorme Cinema Royal nog

eens overgedaan moest worden.

Er werden onder leiding van

Mr. Henrik Schölte, als voorzitter

van deze Mickey Rooney

Club, tal van besluiten genomen,

betreffende speldjes, fietsvlaggen,

postpapier en wat

door Corry meer ter zake dienende was.

Het meest sloeg wel de door

Corry Vonk gecreëerde,,Mickey

Rooney yell" in, welke thans reeds den Amsterdamschen

verkeersagenten den noodigen last

bezorgt, omdat door de armbewegingen, vergezeld

van Mickey Rooney's naam in Indianengehuil,

het verkeer reddeloos vastloopt.

De Mickey Rooney-jongens zijn in hun sas

en de club zal nog wel van zich doen spreken!

■-Li» ;■ -■

■ '

SSyilBTMlhiia


'#t&.

v-C*- .^ ,

■'ar

..;..;*j■jp■:

m

Ta^»!'-

■* *

^

toj*

^ ;


VAN LEZER TOT LEZER

Op daz* paf Ina kunnan onza abonné'i, ondar da „Rulirubriak", gratis aan «dv«i-

tantia plaatMn, waarin zli lati aanbladan In ruil voor iati andan. Daza plaatalng

It gahaol gratia, maximaal 10 ragali par advartantla. Advartantia«, waarin voor>

warpan ta koop wordan aangabodan of gavraagd, woningan ta huur wordan

gavraagd of ta huur aangabodan, dianttan wordan aangabodan, anzoovoort, anzoe-

voort, wordan ondar da rubriafcan „Ta koop aangabodan", „Ta koop gavraagd" an

„Dlvartan" gaplaatat an barakand tagan S cta. par rsgal, minimum vijf ragals.

TE KOOP

AANGEBODEN

Te koop aangeb. : Een

geh. eiectr.-werkende

huisbioscoop, geeft een

pracht beeld voor nor-

maalfilms event, met

compi. sensatiefilm.

Damstr. 20-1 Ingang P.

J.Dwarsstr. A'dam (C).

Te koop wegene plaats-

gebrek ; Een groote ron-

de zware mahoniehouten

tafel op zeer zwaren voet

f rij» ƒ 10.—. Teven» een

In goeden staat zijnde

race-flets merk „Mol",

prijs ƒ 10.—. Voor race-

net» na 6 u. Jongejan,

Kompasstr. 13, Sche-

veningen.

Te koop : Ooed bruin

dames-skipak, maat 44.

MeJ. De Jong, Krugerl.

73. Oouda.

Te koop aangeb. : 2

paar net gedragen da-

messchoenen (I p. don-

kerblauwe pumps en I p.

half suède, kalfsleer)

60 et. p. p., maat 39;

roode valken (A.J.C.)

blouse m. fluitkoord m.

44 voor 50 et. ■ 12 oude

kinderboeken 50 et. of

60 Vim b. of Duifje».

Event, postz. voor antw.

insl. Opsturen voor reke-

ning van kooper. Van

Horn, 2de Jacob van

Campenstr. 76-111, Am-

sterdam (Z.).

RUILRUBRIEK

Wie wenscht te ruilen

een In prima staat ver-

keerende kofferschrijf-

mach. voor een Idem

grooter model, J. H.

Ketting, Oeldersche-

kade 41, A'dam. Telef.

412S8.

Te rullen : 80 b. van

Jamtn, pi. van Verk. en

Droste, tegen : de b. van

Klepel-, Klokzeep of

Vlm-b. Mevr. Van Leeu-

wen, Jacob Marlsstr.

176, Den Haag.

Ik heb een mooie degel,

spiegel, In ruil voor een

autoped op luchtbanden

In goeden staat. Distel-

weg 71-h», A'dam.

Wie ruilt: een witte

kast, schommel, touw en

ringen, voor een goede

dynamo met achterlicht.

Balthasar Fiorlszstr. 2A-

1. A'dam (Z.).

Het dubbele aantal Ver-

kade-art i spl. geef Ik voor

Mijn Aquar. pi. J en

De Boerderij no. 37 en

128. Postz.verzamelaars

geef ik I gebr. serie kln-

derpostz. voor 42 geldige

Verk. b. Peters Stljn-

buysstr. 35, Nijmegen.

Wie ruilt mijn I-pers.

ledikant voor een 2-

pers. v. Heemskerk, 2e

v. Zwindestr. 39-hs, Am-

sterdam (O.),

Te rullen : Clarinet, lage

-stemming, voor kleine

gram.versterker. Clari-

net i» ook te koop. C. v.

Hilden, Zoomsfr. 10,

R'dam.

Te rullen : een trop.

aquar. met vlsschen en

sierplanten, ultzwem- en

teeltbakje. voor een 1-

pers. opklapbed of kof-

fergram. J. Bergsma,

Prlnsengr. 392-111, Am-

sterdam.

Ik heb om te ruilen :

250 v, Netle b. voor

boeken, 70 Joh. Schöl-

ten» b., 22 fonkelnwe

gram.platen, 100 Hilie

. voor boeken, 27 pi.

v. d. Zuiderzee, 6

Jongens- en meisjes-

boeken, 100 roode Keg's

b., 20 v. Houten b., 300

vreemde postz. Ik vraag

voor mijn bonnen : Vim,

D.E. ptn, sneeuwwit-

chloor b., Duifmerken,

Hilie artls b., Droste b..

Klokzeep b., zwarte

bandjes v. paimollve

zeep en etiketten v.

Blooker», Daalders cacao

J. Wentink, Hoograven-

scheweg 57. Utrecht.

Oratls kunt u gangbare

bonnen die u niet spaart

rullen voor wat u wèl

spaart en tekort komt.

Bij zending postzegel

Insluiten voor terugstu-

ren. Wed. S. v. Zanten,

Daniel Wlllinkpleln 41,

A'dam.

ABONNE'S OP DIT BLAD,

welke in onze registers zijn ingeschreven en in het be-

zit zijn van een door onze administratie afgegeven

polis, zijn gratis verzekerd volgens polisvoorwaarden:

f2000,- bij levenslange invaliditeit; f 600,- bij over-

lijden; f 400.- bij verlies van een hand, voet of oog;

f 75, - bij verlies van duim of wijsvinger; f 30.- bij

verlies van een anderen vinger, een en ander ten ge-

volge van een ongeval.

Is het ongeval een gevolg van een aan een personen-

trein, tram of autobus enz. overkomen ongeval, waarin

verzekerde als gewoon betalend passagier reist, dan

wordt de uitkeering bij levenslange invaliditeit gesteld

op f3000.- en de uitkeering bij overlijden op f 1000.-

De uitkeering dezer bedragen geschiedt door de

NIEUWE HAVBANK N.V. te Schiedam.

Denk er om bij een eventueel ongeval binnen 3x24 uur

aan het kantoor der N.V. Nieuwe Havbank te Schie-

dam daarvan kennis te geven, ook al meent U, dat de

directe gevolgen niet ernstig kunnen zijn.

Anders vervalt het recht op uitbetaling.

- 2-

.,Wll ja som» een eind mearijden?"

„NMO, dank u.^lk heb haast.

„J« moat niet direct kijken, maar lamand gaat ar mat Ja Jas vandoorl'

"J• t L 1 ^ d ü , .• uur '. H • ndr, '?■ "' * ou "»'Jn JaBaritroti nu maar opzij sattan

an da kat dia muls maar latan vangan."

: -':,.--

M midden van hat Jaar 1897 kwam ar In Seattle

'■■ houten tchip «en, met een „ton goud" aan boord

r idellljk verspreidde zich over de heele wereld

'' , dat In Klondike het goud voor het grijpen lag.

' -irlers uit alle hoeken der aarde trokken er op

«■m het te gaan zoeken — ruwe klanten, die voor

1 terugdeinsden en die bereid waren ten einde hun

't naar goud te kunnen bevredigen, hun leven hon-

■n meer keer per dag in de waagschaal te stellen.

**■ vroeger de aenzama trapper over de witte, be-

Ki vlakten had gedoold, zwermde nu aen horde

! *'e mannen, die goud wilden vinden of ten onder

n - Ze droegen hun wereldsche bezittingen op hun

^n trokken ondanks de enorme gevaren die er aan

benden waren over den beruchten Chlikoot-pas In

* l a, zooels de historische foto hierboven laat zien.

ook de foto op de volgende pagina). Alleen de

•■'•■■ten en mèèst-geharden slaagden er in den met ijs

5 eeuw bedekten berg over te trekken. Het plaatsje

' *on, tot dan toe bijna onbekend, kreeg opeens 19000

oters. Soep kostte er een dollar per kom, boenen

dollar per bord. Het motto wast geen goud,geen eten I

DE KRANKZIN-

NIGE KLONDIKE-

RUSH IN BEELD.

(Zie ook de foto's op de

volgende pagina's).

Ean goudzoeker in

Klondike. - Bevat

het gevonden arta

goud of It hat

waardeloos 7 - Ean

vraag die dikwijl*

ovar ieven en dood

besliste.


E en sÄ r y SmitJs^n d« sÄ* g M Ud .. bad K ev ° nd *"' «««« ««• mar. er v.n rond d. wereld en kwamen de

eenioudzoekJ ï-kamp bH UkeüiT^' T f' ^^ me . t i ewe,d ' ook hün «"*' van «»p te ei.chen. Hierboven

en gouazoeKers kamp bij Lake Bennett, in Alaska, tegen het einde van 1898, toen de rush om het goud juist goed

begonnen wa».

Sommige prospectors, die geluk hadden, waren in staat een eenvoudige hut

te bouwen en een span honden — huskies — te koopen, die, voor de slede

of toboggan gespannen, het eenige verkeersmiddel vormden in de onher-

bergzame streken, waar het goud te vinden was. —Deze foto werd gemaakt

in de buurt van Bonanza Creek in Klondike.

\A/ij zijn in de ge

legenheid hier

en op de vorige

pagina een aantal

zeldzame historische

foto's af te beelden,

die een interessanten

terugblik geven op de

krankzinnige race om

het indertijd zoo be-

ruchte „Klondike-

goud", dat sommigen

geluk en rijkdom, an-

deren slechts dood

en ellende bracht, en

die een cosmopoli-

tisch gezelschap avon-

turiers uit alle deelen

der wereld naar

Alaska deed trekken,

om er in dit barre

land naar het gele

metaal te zoeken en

er dikwijls slechts den

dood door ontbering

of door den kogel

van een of anderen

concurrent te vinden...

Langen tijd nadat de eerste goudzoekers verdwenen waren,

bleven er nog prospectors achter, die bij de eerste rush geen

geluk hadden gehad en het nu in een „kalmer sfeer" nog

eens probeeren wilden. Veel fortuin maakten zij echter niet,

en ze mochten reeds van geluk spreken, als ze een karig

bestaan bij elkaar konden „vinden".

Duizenden avonturiers trokken over

den Chilkoot-pas, zooals deze foto laat

zien, maar er was voor hen allemaal

geen plaats in Klondike. Sommigen

gaven het daarom op en gingen naar

Dawson terug om er hun iaatsten

dollar te verteren in de Pavillon

Dance Hall Bar, waar men op den

openingsavond alleen reedt twaalf-

duizend vijfhonderd dollar ontving!

— Zoo werd er door sommigen, die

binnen enkele maanden millionnair ge-

worden waren, met het goud gesmeten!

Een typische husky uit Alaska — een

hondensoort die beroemd geworden

is, vooral door de boeken van Jack

London, bijvoorbeeld door zijn „Call

of the Wild". Deze honden droegen

alle lasten der goudzoekers en men

kan van hen zeggen, dat zij in wer-

kelijkheid getrouw tot in den dood

waren I


htm ■*

:

— -

w-

y^^ > ^

■^-^' ■-

..*

^:-Ä

■"ar 1 ■.■


ï v'^

^.'

UIT DE WERELD VAN DE SPORT

1-2. !• Am.Urd.m had d. vo.tb«lw«drtriJd Aj.x-F.lj.noord plaat«, dl« In ••„ 5-0-

ovarwlnnlno voor Ajax .Indlgda. - Twa. momantan voor hat doal dar gattan.

3-5. Ta Apeldoorn ward da voatbaiwad.trijd A.G.O.V.V.-Emchada gatpaald. Eartl-

ganoamda club won dan kamp mat 2-0. - Ean drietal «pannanda ooganbllkkan uit

dan strijd.

6. D.V.D.—Spor-

tlaf 5-1. - Ean

opnama tijdens

dezen korfbal-

wedstrijd, dia In

da hoofdstad

ward batlacht.

7. Ta Amsterdam

zijn In Fratcatl

da tafeltennis-

kampioantchap-

pan bagonnan,

waarvan wij hiar

aan aardig over-

zicht gavan. Er

wat voor daxa

wedstrijden vaal

balangttalllng.

'\


Het debuut van een tijgerjager

Toen de Engelschman William Price van Zijne

Komnklijke Hoogheid den Nizam van Hydera-

bad Centraal-lndlë, toestemming had gekregen

om op diens privé-jachtterrein een tijger te „schie-

ten Was hem als mentor ook een blanke shikari

of beroepsjager toegevoegd. Het was voor den

eersten keer dat Mr. Price op de tijgerjacht ging,

en dus was het hem niet kwalijk te nemen, dat

M 0 ^ W8t " 9roen " was in dat opzicht.

„U kunt maar niet een eindje gaan wandelen

en onderwijl eens naar een tijger uitzien," vertelde

njn door de zon gebruinde begeleider hem. „Dat

rou geen zin hebben - en ook een beetje te

gevaarhjk zi,n U moet daarom wachten, tot de

inheemschen komen vertellen, dat ze een kill"

hebben ontdekt. Den een of anderen dag zullen

rij namel.jk de karkas vinden van een dier, dat

3e tijger heeft gedood. De gestreepte roover is

jeen veelvraat; hij eet maar weinig tegelijk -

maar hij" komt den volgenden dag terug om nog

W \V e r, En dan hebben wij onze kans "

Mr. Price knikte. Hij had het begrepen, maar

e [.,Pl nflen drie da 8 en v oorbij, zónder dat er een

■ .kil! gerapporteerd werd, en daarom besloot hij

op den ochtend van den vierden dag, om de

eentonigheid wat te breken - hij had al dien

tijd alleen met den shikari in een klein jachthuisje

midden in de jungle doorgebracht - een ritje

te gaan maken mei den ouden auto, waarin hij

was gekomen Er liep een weg door het bosch,

die zeer goed te berijden was, en dus trok hij

er tegen een uur of elf op uit. Hij nam geen

geweer mee; daar de shikari hem had gezegd,

dat het zoo moeilijk was een tijger te vinden,

verwachtte hij niet er een te zullen ontmoeten . . .

Terwijl hij op een gedeelte van den weg reed

waar deze een lichte stijging vertoonde, bleef de

auto opeens staan. Er was geen self-starter, en

dus klom hij gewapend met de starting-handle uit

den wagen en begon te draaien. Het eenige wat

hij daarmee bereikte, was dat hij verschrikkelijk

begon te transpireeren. Hij hield even op, om

zijn voorhoofd af te vegen en zijn rug wat te

strekken. Terwijl keek hij om zich heen, en wat

hij toen boven op een rotsblok ter zijde van den

weg ontdekte, deed 't bloed in zijn aderen stollen I

Boven op het stuk grauwe steen lag een tijger

- in zijn verbeelding meer dan levensgrootl In

het eerst dacht hij, dat het dier zich gereed hield

om te springen; toen zag hij evenwel, dat het

lag te rusten, met zijn enormen kop op zijn voor-

pooten. Een paar seconden was Mr. Price niet In

staat zich te verroeren; de schrik had hem als

het ware verlamd. Toen drong het tot hem door,

dat hij iets doen moest, maar wèt...

Indien hij de vlucht nam, zou de tijger hem

zeker nakomen en hem inhalen. Men kin een

tijger nu eenmaal niet ontloopen; dat Is uitge-

sloten I Indien hij weer in zijn auto sprong, dan

zou niets den tijger kunnen beletten hem na te

springen, want de auto was open en de motor

stond stil. Er zat dus niets anders op dan den

motor op gang te brengen. Mr. Price bukte zich

derhalve opnieuw, en begon weer ie draaien,

terwijl het zweet onder zijn iropenheim uit-

stroomde Terwijl hij met de handle bezig was,

zag hij den tijger als het ware door een prisma

van zweet, en al dien tijd hield hij zich gereed

om, als het dier zich zou verroeren, krijgertje om

den auto mei hem te gaan spelen. Maar inius-

schen vroeg hij zich ontdaan af, of zijn gelaiine-

beenen hem wel zouden kunnen dragenl

Na eenige oogenblikken begon de motor tot

zijn onuitsprekelijke verlichting ie brommen om

even later tot een normaal leven te ontwaken.

Voorzichtig soop Mr. Price in zijn auto en reed-

weg. Terwijl hij voortschoot, keek hij van terzijde

naar den tijger die op dat oogenblik juist uit zijn

staat van apathie scheen te ontwaken en zich

gereed scheen te maken voor een sprong

Toen hij een kwartier later weer langs hei

rotsblok suisde - hij diende denzelfden weg

erug te gaan dien hij was gekomen, wilde hij de

jachihut bereiken - was de tijger verdwenen.

Natuurlijk verhaalde hij zijn- wedervaren aan

den shikari. Deze nam 't geval nogal gemoedelijk

op. „Tijgers vallen een mensch alleen din maar

aan als zij ie oud geworden zijn om jacht ie

maken op een snelvoeilge prooi. Dan worden zij

wanhopig van den honger en dolen rond de dor-

OP LEVEN EN DOOD

EEN REEKS SPANNENDE AVON-

TUREN, NAAR WAARHEID VERTELD

pen in de hoop een mensch te kunnen grijpen,

die veel langzamer en dus een gemakkelijker

prooi is Waarschijnlijk had de tijger, dien u ge-

zien hebt, net flink gegeten. Hij had daarom

geen belangstelling voor u .. ."

Dat kon waar zijn, maar Mr. Price had wèl

belangstelling voor hem, en hij besloot zich te

wreken voor den schrik, dien het dier hem ge'

VZtü J « P Zijn Verzoek stuurde d e »bikari

eenige drijvers er op uit, om de buurt te door-

zoeken .waar hij den tijger had gezien. Na ver-

'°°P.. van . ^e "ur kwamen zij mededeelen, dat

zu zijn „kill" hadden gevonden - een half OD-

Begeten waterbuffel. Indien de tijger zich aan de

gewoonte van zijn soort hield, zou hij er terug-

komen om de rest op ie eten

on's'W.' "'£'■ PriCe - " A,S hi ' komt ' "' hij

ons in het comité van ontvangst vinden "

De shikari lachte, maar een uur vóór zons-

ondergang bevond Mr. Price zich toch met hem

li 1 / 0 i C S' D V k ; 1 !" ,aB mldd «" '" ••" ope"

Plek; de drijvers hadden hem aan een paal ge-

bonden, zoodat de tijger hem niet hei bosch In

Ïond dTTl^V* 0 ^'" "f" » roole b ^e"

lo„l« P lek ; d e shikari klom daarom In een

ioX„ 8 n0kO ' 'r^ 1 Mr - Pr,ce *«" ^"«er

op sloeg in een schralen p i p a I, op ongeveer

negen meter afstand. r- r , «F ongeveer

De eenige tak die sterk genoe» was om hem

te dragen bevond zich zoowat vier meter boven

den grond. Hei wat een dunne tak, gemakkelijk

voor de eerstvolgende tien minuten, ongemak-

kelijk voor hei uur daarop, en een kwelling voor

de tien uren die toen volgden. Want de tijger

^ T-i^'V te Oen zonsondergang, zooals de

shikari had gehoopt. De schemering ging over In

duisternis, en het werd verschrikkelijk koud, want

P. P M! D r''"'^*" Ve : 0eet lndië ' dat het Indië

is^ Mr Price rilde en huiverde en zocht telkens

een nieuw stukje van den tak, waar hij wat ge-

makkelijker kon zitien, onderwijl een zwaar Jacht-

geweer vasthoudend, dat mei iedere nieuwe se-

conde dubbel zoo zwaar scheen te wegen als In

fn ;° ria u e . $e . conde 1 H 1 i i»P»"dezijnooflen en ooren

•n tot het hem eek alsof hei tentakels waren

geworden d^ zich uitstrekten tot de zwarte vlek

- de karkas - midden In de open ruimte. Maar

al wie er kwam, de tijger nieil

Plotseling schrok hij op; klaarblijkelijk had hij

wat zitten soezen en was hij tot de werkelijkheid

teruggeroepen door hei gekrijsch van een of an-

deren vogel vlak bij hem. Terwijl hij naar de open

ruimte tuurde, ontdekte hij bij den „kill" een

donkere gedaante. Stijf en moeizaam bracht hij

mei zijn pijnlijke armen zijn geweer in den aan-

slag en terwijl zijn hand allesbehalve vast was

haalde hij den trekker over. De knal die er volgde

maakte dat al de jungle-bewoners luid begonnen

V C L„ euw ' n ' en door den sla 0 viel Mr. Price

zélf bijna uit den booml

De tijger, die klaarblijkelijk wel gewond doch

overigens nog springlevend was, rende een oogen-

blik doelloos rond; toen scheen hij de oorzaak

van zijn moeilijkheden te ontdekken en kwam

regelrecht op Mr. Price af. Deze wenschte voor

een lief ding. dat de shikari gedurende dat oogen-

blik van besluiteloosheid van den tijger maar ge-

schoten had, doch de goede man had uit de op-

dracht, die hij van zijn superieuren had gekregen

opgemaakt, dat hij de eer den tijger neer te leg-

gen zoo eenigszins mogelijk, aan .den gasi van

Jn M ^omnklijke Hoogheid moest laten... Een

„eer , die niet zonder gevaren was.. .

Instinctief trok Mr. Price zich hooger op en

terwijl de tijger hem nasprong, miste hij hem

slechts op een haar na, terwijl hij mei zóó'n ge-

weld tegen den stam van hei dunne boompje

aanbolsie, dat Mr. Price er voor den tweeden

k eer haast ultgesiingerd werdl Toen vuurde de

shikari - niet op den tijger, want in de duisternis

zou hij dan wel eens Mr. Price In plaats van het

roofdier hebben kunnen raken - doch in de lucht

om hei dier schrik aan te jagen. En inderdaad

verdween de tijger in de jungle.

„Blijf, waar u benil" riep de shikari. „En houdt

uw oogen openl Hij komt ierugl"

- 8 -

tmm

Mr. Price had heelemaal geen moeite om zijn

oogen open ie houden. Hij schonk geen aandacht

meer aan den „kill". De woedende tijger zou, dat

geloofde hij stellig, den „kill" beslist vergeien zijn

Mr. Price zélf was nu de „kill" geworden!

Hei wachten, dat er nu volgde, was verschrikke

lijk. De bladeren van Mr. Prices pipal trilden, of-

schoon er geen zuchtje wind was. De inheemschen

schrijven dit voortdurend trillen der pipalbladeren

toe aan de booze geesten die In den boom wonen

Een wetenschappelijke verklaring van dit eigen-

aardige feit is, dat dit blad een langen, gedraai

den stengel heeft, zooals die van den esp, waar-

door het reeds trilt bij de geringste luchtbeweglng.

Maar Mr. Price hechtte op dat moment weinig ge-

loof aan dezen geleerden uitleg; hij wist, dat die

verdraaide boom trilde, omdat hij zilf trilde...

Een uur, twee uur, drie uur gingen voorbij. Mr.

Price kon zijn oogen van vermoeidheid en Inspan-

ning bijna niet meer openhouden; zijn hals deed

pijn van het onophoudelijk draaien en rekken. En

zijn rug schokte telkens „in afwachting" van de

enorme klauwen, die er ieder oogenblik, dat hij

niét achter zich keek, in geslagen konden worden...

Toen zag hij den tijger weer. Alleen twee glin-

sterende oogen In het kreupelhout. Ze schenen

langzaam nader te komen en na gemikt ie hebben

op een plek precies tusschen de oogen In, ver-

dwenen deze in tegengestelde richtingl Later

gaf de shikari te kennen, dat de „oogen" wel

eens een paar veldmuizen geweest konden zijn...

Eindelijk werd hei licht en Mr. Prfce vielleiter-

njk op den grond - verstijfd en half bevroren.

Tijger of geen tijger - hij wilde, maar hij kón

ook niet langer op dien zaagachiigen tak blijven

zitten. Hij riep den shikari en zei, dat hij naar

huis wilde. Deze beweerde dat dit onmogelijk was;

ze dienden minstens zoo lang in hun boom ie

blijven zitten tot de drijvers kwamen om hen naar

L liV** b ;8 e e'den. Er was immers niets verschrik-

kehjkers denkbaar dan een gewonde tijger...

Maar Mr. Price was overtuigd dat er wél iets

verschnkkelijkers was - de als een scheermes zoo

scherpe tak waar hij wel tien uur op had gezeten!

Mij ze daarom, dat hij beslist naar huis ging en

" »n'karl was niet te goed, of hij moest mee.

i? h Ji uit lijn boom geklommen was, liep hij

voor Mr Price uit om den weg aan te geven. De

twee onfortuinlijksie mannen in een jungle zijn de

eerste en de laatste van 'n file, en daarom voelde

i! Jj lic ' zo o min a ls Mr. Price, erg op zijn

gemak. Mr. Price was één en al oog, en zijn hoofd

draaide onafgebroken rond.

Na 'n mijl zoowat geloopen ie hebben, dacht

hij echter dat hei ergste gevaar nu wel geweken

was; iis de tijger hem had willen aanvallen, zou

hij daarmee immers niet zóó lang gewacht hebbenI

Wat opgemonierd door deze overtuiging, keek hij

een poosje niet om. Toen hij het weer deed, liep

er een rilling langs zijn rug. Daar was hij, de slui-

pende duivelt Half verscholen In het struikgewas

volgde hij hen, op misschien een veertig meier

afstandl Door zijn angst schoot Mr. Price veel te

vlug, waardoor hij miste. De geschrokken shikari

rende naar hem toe, liet zich voor hem op een

knie vallen, legde aan en wachtte.

Mr - Pr| ce dacht dat hij eeuwig zou blijven wach-

ten. De tijger sloop nader en nader, eerst lang-

zaam, dan steeds sneller. En nog steeds schooi de

shikari niet.

„Waarom schiet je niet?" hijgde Mr. Price.

„Omdat ik me niet de weelde kan veroorloven

te missen," antwoordde de man. „Maar u hoeft

niet te wachten I Loopt u maar door. ik houd hem

wel tegen I"

Maar dit kwam Mr. Prices eer te na, om door

te loopen. Hij bleef daarom staan, hoewel hij zelf

niet begreep^ dat zijn beenen hem nog dragen

konden. Jaren schenen voorbij te gaan zonder dat

er iets gebeurde, maar de tijger sloop steeds nader

en zijn sluipen werd ook steeds sneller.

Toen klonk er opeens 'n luide knal - precies op

heizelfde moment dat de tijger zijn sprong nam.

Hij viel echter mei een plof weer op den grond,

zijn kop tusschen zijn voorpooien.

Zijn voorhoofd vertoonde precies tusschen de

beide oogen een klein rond gaatje - de plek waar

het meesterlijke schot van den shikari hem had

getroffen.. .

MARTHE DE WITTE - DE GUITAARSPEL

' i


N> :

Wm'

m0

:


..*, ^***»*-*


FOTO-

1. „De Wereld van morgen".

- Een Interessante overzichtsfoto

van de Wereldtentoonstelling,

die dit Jaar op 30 April te New

York geopend zal worden, en

waaraan ook door ons land wordt

deelgenomen.

2. Prof. dr. H. Th. Obblnk, hof-

prediker en hoogleeraar aan de

Rijksuniversiteit te Utrecht, vier-

de zijn zeventigsten verjaardag.

3. De Armenraad te Groningen

bestaat 25 Jaar. - Ter gelegen-

heid hiervan opende de burge-

meester mr. P. W. J. H. Cort

van der Linden In tegenwoordig-

heid van het bestuur een ten-

toonstelling In „De Harmonie".

4. Het tweede gedeelte der

twaalf meter hooge roodkoperen

bekroning voor den Leldschen

Stadhuistoren Is In de werkplaatsen der edelsmeden Brom

te Utrecht gereed gekomen.

5. Kapitein Jhr. G. A. Bowler, districtscommandant der Kon.

Marechaussee te Nijmegen, wordt In dezelfde functie naar

Groningen overgeplaatst.

6. De verduisteringsproef In de provincie Zuid-Holland. -

Te s-Gravenhage beijverden honderden padvinders zich

om de oefening te doen slagen. - Een majoor van politie

deelt blauwe papiertjes uil ter afscherming van hun zak-

lantaarn.

7. Hel Hollandsche dames-team, dat deelnam aan de Rallye

var. Monte Carlo, voor 't vertrek van het Amstelhotel te

Amsterdam. Van links naar rechts de dames Horn, G. Min-

gels-Muller en M. A. Muller-Leufkens.

NIEUWS

GEMENGD NIEUWS

WAT, INDIEN NIET...

Zlethier een Interessante vreag om zich In te verdiepen: Wat zou

er van onze beschaving geworden zijn, Indien de uitvinders van

het microscoop, van de telegraaf, van de stoomboot of van de

telefoon als kinderen waren gestorven of... In het geheel niet geboren

waren?

Het antwoord op deze vraag Is natuurlijk niet gemakkelijk te geven. Toch

heeft Iemand er naar gezocht en Is daarbij'tot zeer belangwekkende con-

clusies gekomen. Luister maar.

In 1876 vroeg Bell patent aan op zijn uitvinding van de telefoon, maar...

als hij eens niet geleefd had of als kind gestorven was, dan zou de telefoon

tóch hetzelfde Jaar zijn uitgevonden, want Bell was met de aanvrage van

zijn patent slechts twee uur vroeger dan Grayl

In 1837 was Morse niet de eenlge uitvinder van de telegraaf, want Steln-

hell In MQnchen, Cook an Wheatstone In Engeland gelukte hetzelfde, en

hun allen was Henry nog vóór geweest In het Jaar 1831, maar hij vergat

alleen zijn uitvinding bekend te maken en er patent op aan te vragen.

In 1610 werd het microscoop uitgevonden door... drie mannen tegelijk.

Het getal drie schijnt Intusschen bij het uitvinden vaker een belangrijke rol

te hebben gespeeld, want In 1847 vonden drie mannen de electrische treinen

uit, drie anderen omstreeks 1850 de centrifugaalpomp, en weer drie anderen

- Scott, Cros en Edison - In de Jaren 1877 en 1878, den phonograaf.

Cros en Du Hauron vonden bijna tegelijkertijd de kleurenfotografie uit.

Montgolfier en Rittenhouse-Hopklns deden In 1783 de uitvinding van den

luchtballon. Zelfs wanneer Franklin In 1752 niet zijn beroemden vlieger had

opgelaten, dan zou dit nog niet zoo heel veel hebben uitgemaakt, want

reeds een maand tevoren had D'Alibord In Frankrijk hetzelfde experiment

ondernomen om aan te toonen dat bliksem en electricltelt Identiek zijn.

At deze mannen hebben onafhankelijk van elkander gewerkt; hun uit-

vindingen hebben dus klaarblijkelijk om zoo te zeggen „In de lucht ge-

hangen". Een ontwikkeling der beschaving, die niet te stuiten was, zorgde

er voor, dat, wanneer een uitvinder zijn resultaat eens niet bekend zou

hebben kunnen of willen maken, er een ander voor het voetlicht trad,

die hetzelfde ongeveer tegelijkertijd gevonden had.

KUNT U RADEN WAT DAT IS?

|et zal u niet meevallen, en toch is de oplossing niet moeilijk.

Toen eenlge maanden geleden de groote brand-catastrophe In

H Marseille had plaatsgehad, wilde de brandweer van Parijs het

publiek eens laten

zien, hoe

goed zij wel

was uitgerust. Ze

hield daarom 'n

soort demonstratie,

waarbij men

ook deze... ladder

van vijfenveertig

meter

gebruikte. De afbeeldinghiernaast

nu laat

deze ladder zien,

terwijl een der

brandweerlieden

er op klimt.

Hadt u het

zelf ook ontdekt?

VERF HOUDT NIET OP ZINK

Dezer dagen heeft men ontdekt, waardoor verf niet blijvend houdt

op zink. De reden ligt In het feit, dat het vijanden van elkander

zijn. De kleur en de kwaliteit van de verf doen niets ter zake.

Het contact tusschen de verf en het zink doet een zuur ontstaan, waardoor

de verf wat hoedanigheid betreft sterk achteruitgaat.

Dezelfde scheikundige reactie vindt plaats, wanneer gegalvaniseerd ijzer

wordt beschilderd, hoewel In mindere male. Wanneer gewoon'ijzer wordt

Severfd, treedt deze zuurvorming niet op en vindt er dus ook geen vljan-

etijke reactie plaats.

De bewuste zuurvorming heeft lol gevolg, dal er jaarlijks duizenden

guldens In de industrie verloren gaan, en daarom Is men thans bezig de

oorzaak van, en hel middel tegen deze op te sporen.

MAART SNEEUWMAAND

H

|oewel Maart gewoonlijk de voorjaarsmaand wordt genoemd,

bleek zij in 1888 in ons land haar naam allesbehalve eer aan

te doenl Toen hed Maart namelijk beter de sneeuwmaand ge-

noemd kunnen worden. Er viel zooveel sneeuw als er in menschenheugenis

niet was voorgekomen. Gemiddeld lag de witte wollen vacht wel een meter

hoog, zoodat het verkeer alleen met de grootste moeite kon worden onder-

houden. De meeste hulzen, vooral op het platteland, waren totaal Inge-

sneeuwd.

In April begon de dool, zoodat de sneeuw ruim een volle maand op de

velden en wegen had gelegen. Hel zou echter nog een volle maand duren

eer alles was weggesmolten, en zelfs in Mei vond men hier en daar nog

hoopjes witte vlokken liggen.

Deze geweldige sneeuwval heeft den. zomer echter niet bedorven. Men

had Integendeel nog zelden zoo'n moolen zomer als in dal Jaar meegemaaktl

steldheid me

olie, die de huid zacht en mooi

maakt. Palmolive, de olijfolie-

zeep, is om deze reden dan ook

het beste natuurlijke schoon-

heidsmiddel, in thet bijzonder

voor hen die sport beoefenen.

< Een vrouw is niet ouder dan

zij er uitziet! » En de vrouw,

die wil behagen, weet, dat

men er jong blijft uitzien door

een frissche teint en een

De teint der jeugd is een der

grootste charmes van een vrouw.

Pas daarom de Palmolive-schoon-

heidsbehandeling toe: mas-

seer Uw gezicht, hals ' en

schouders tweemaal daags

met het overvloedig schuim

van Palmolive-Zeep. Uw

uiterlijk zal er bij winnen!

Met toe«. Walt Dimey Mickey Mouse S. A

EEN AARDIGE VERRASSING

VOOR DE KINDEREN!

6 mooie, in kleuren gedrukte uit-

knipkaartcn van Walt Disney's

Sneeuwwitje, den Prins en de

7 dwergen f totaal 32 figuren) wor-

den U franco toegezonden tegen

inzending van 3 zwarte Palmolive

bandjes en 2 postzegels van 5 cent

aan Palmolive, Afdeeling 6, Post-

bus 635, Amsterdam, C.


CARSON NAPIE

WONDERLIJKE AVONTUREN OPVËNÖJ

~— :. DOOR EDGAR RICE BURROUCW^

5CWRIJVER DER TARZAN-VERWALEN

EEHIG GEAUTQRHËERDË VERTALinG I hl. HET M EDERLAPi D $C H ,

H^VZi, T J >..t tn v '"«P 1 )l*li«8t>ii9 n.ar de planeet Venus jevlogen.

d.^Bai ^"^ 0 "' het n "S" 1 doodvonnis

l.„ ^ K K r' dt 4' t'" 1 9 " t0 \ tn - Den v ° 1 8°> d " »org« krijgt Carson

Z AJ\, ? 7 l"" Z "^\ "" flid . 5 - Mantar ' diï henl "■*« alle gebruiken

van de s,ad op de hoog,e zal brengen. Man.ar gaat me, Carson naar Spehon om

hem voor te stellen.

Carson word, opgenomen bij de Zani-garde, en daarna gaan ze samen de stad

bez.cluigen. Carson denk, nog nie, aan vluch,en, wan, hij wil eers, we,en wie

de gevangen jong Is. Zerka waarschuw, hem vooral voorzichtig met zijn woorden

te zijn. Me, Mantar kan hij ech,er gerust vrij uit spreken, want deze zal hem

noon verraden. Als Carson aan Zerka vraagt waarom hij dit nooi, zal doen.

amwoordt zij hem: ..Omdat je onder mijn bescherming slaa,."

TT k waardeer alles wat dit inhoudt," zei ik, „en ik ben u zeer

1 dankbaar voor uw vriendschap. Ik wilde wel, dat ik op een of

andere manier iets voor u terug kon doen."

„Misschien krygt u daar wel eens de gelegenheid toe," zei ze om

er dan aan toe te voegen: „Wanneer wy elkaar beter kennen.'"

hr werd een gantor voor het paleis gebracht en we klommen in

het tentje op zyn rug. Dit keer waren er geen gewapende lyfwachten

— we waren alleen met den bestuurder.

„Waar zullen we heengaan?" vroeg Zerka.

„0, het is mij hetzelfde! Ik zou echter wel graag wat meer open-

bare gebouwen willen zien." Ik hoopte op die manier de Gap kum

Kov te ontdekken, waar de geheimzinnige jong gevangen zat. Ik

had niemand naar hem durven vragen, en ik durfde er tegen Zerka

ook niet over beginnen, want ondanks haar bewering dat ik vrijuit

met haar kon spreken, wist ik toch niet, of dit wel verstandig zou

zyn. Ik bevond my ten slotte in het gebied van den vyand, en ik

diende dus wel uitermate voorzichtig te zyn, te meer daar ik niet

eens wist, of zy zelf wel te vertrouwen was. De plotselinge vriend-

SC P d le u z .« beweer de voor my te gevoelen, gaf wel eenige waar-

schynlykheid aan deze mogelijkheid. Ik wilde er wel geloof aan

hechten, want ze leek me zeer oprecht in haar genegenheid voor

my, maar ik mocht geen enkel risico aanvaarden. Ik moest ieder-

een verdenken. Dat bracht myn positie nu eenmaal mee.

Ze gaf den bestuurder eenige aanwyzingen; toen leunde zij op

haar gemak achterover op haar plaats.

„Ziezoo," sprak ze. „Nu we alleen zyn, kunnen we zoo veel praten

als we willen — en over alles wat ons hart ons ingeeft. We weten

eigenlyk nog maar weinig van elkander!"

„Ik heb heel veel over u gedacht," erkende ik. „U bent zoo'n

vr7èmd" perS00n en tóch besteedt u zooveel tyd aan een absoluten

„Ik ben echter overtuigd, dat ik myn tyd niet verbeuzel," ant-

TQ

maak? d ?k Ze h^ He ! • S « ee n W^spilUng, als m uwe vriendftn

maakt. Ik heb er in werkelykheid maar zeer weini«. weet u De

oorlog en de omwenteling hebben my van veel vrienden beroofd

Myn man is in den oorlog gesneuveld." - Ze zei ooljagan het

geen zooveel zeggen wil als „man uit liefde". - „Ik heb S diln

tyd zeer eruggetrokken geleefd - een vry nutteloos leven vrees ik

Vertel my nu eens iets over uzelf."

„U weet alles wat er te vertellen valt," verzekerde ik haar.

„Vertel my eens iets over uw leven in Vodaro " verzocht zii Ik

j 0 .?ÄfiÄ irr •"" de !ede " e " - «—teS-c

schynlyk meer van Vodaro wist dan ikzelf

„Toch zou ik het graag willen weten," drong zij aan. „Vertel me

eens, hoe ge hier gekomen zyt." »venei me

Ik voelde my absoluut niet op myn gemak. Ik weet, dat ik niet

erg overtuigend liegen kan. en ik was bang, dat ik op een of andere

wyze in de val zou loopen. Als ik te veel fantaseerde, zou ik mü te

veel leugens moeten herinneren, en ik moest al aan zooveel dingen

denken, die met overeenkomstig de waarheid waren! Zelfs miin

^"vfT^Tl b e tre . kki n« tot de ligging van Vodaro was slechts

zeer vaag Het land stond aangeteekend op een kaart, die ik in de

bibliotheek van Danus in Kooaad had gezien. Ik herinnerde my dit

nol Tl'iff 8 • ^ at W ^ S , da ? i*?* alles ' behalve dan dat men aan-

nam, dat het zich een heel eind in Karbol, het koude land, uitstrekte.

hnliïln f^w a eChte t r een antwoord te «even en myn verklaring

hoe ik in Amlot was gekomen, moest aannemelijk zyn. Daarom was

dad," de fraCtie Van een S * COride heel wat ni-

„Een van onze kooplieden had een klein schip gecharterd en het

geladen met bont, dat by van plan was in vreemde landen te ver-

koopen. We zeilden een maand lang in noordelijke richting, zonder

land te zien, tot we emdelyk in het gezicht van Anlap kwamen.

Toen werden we door een verschrikkelyken storm overvallen en

eden schipbreuk, jk spoelde aan land, en was de eenige over-

levende. Een vnendelyke landbouwer ontfermde zich over mii en

van hem vernam ik, dat ik in het koninkrijk van Korvan, in Anlap

was. Hy vertelde me ook van den oorlog, die hier gevoerd werd en

bracht my toen tot aan de poort van de stad, tegelijk met een lading

landbouwproducten. De rest heb ik u verteld." «ui"8

„En hoe heette die vriendelijke landbouwer?" vroeg zy. „Die man

dient beloond te worden." "

„Ik ben zyn naam niet te weten gekomen," zei ik.

Ze keek my aan met een zeer eigenaardige uitdrukking in de

ZTl' t Ze be 8 r yPt. natuurlijk dat ik lieg, dacht ik. Maar misschien

was het alleen myn schuldig geweten, dat my dit deed denken In

ieder geval zei ze mets meer over het geval, waar ik erg dankbaar

Toen wy een der hoofdstraten van de stad naderden, hoorden wy

in de verte een luid gejuich. y

„O," zei ik, „Mephis schynt te zyn uitgereden."

Ze wierp ray een snellen blik toe, maar ik hield my alsof ik er

geen erg in had. „Ja, zei ze, „en vergeet vooral niet te juichen

als hy soms onzen kant uitkomt. Er is een troepenrevue buiten de

stad. Er gaat weer een nieuwe eenheid naar het front, en Mephis

moet ze inspecteeren. Zou je het graag willen zien?"

Ik zei haar, dat ik dit wel interessant zou vinden, en toen Mephis'

tut. was .8 e P a s se erd, reden wy er achter aan tot we aan een groote

vlakte buiten de stad kwamen. Nadat Mephis zyn plaats had ince-

nomen en het gejuich verstomd was, gaf Zerka haar bestuurder be-

^„H naar i, een punt - te g ^ an ' vanwa a r w « de heele ceremonie goed

zouden kunnen zien. Op eenigen afstand naar links stond een

groote troepenmacht opgesteld, en op een teeken van Mephis, dat

door middel van trompetten overgebracht werd naar de wachtende

troepen, marcheerden dezen compagnies-gewyze naar den grooten

hHh^Oi i 0< i d *L Z,i 0 R den vo ? raf be Paalden afstand aan hem voor-

£Li 0 ". den tr .^ n - D f «ansehe parade leek zoo volkomen op een

dergelyke militaire plechtigheid op aarde, dat het inderdaad ver-

bazingwekkend was. Maar terwijl ik daarover dacht, begreep ik

tegelykertyd dat er eigenlyk geen practischer methode te bedenken

i*;;yin dt 8* het n iet indrukwekkend?" vroeg Zerka, my echter

terwyl aankykend, om te zien hoe myn reactie was op hetgeen ik

zag*

„Zeer indrukwekkend," antwoordde ik.

Ik weet het niet zeker, maar ik geloof,

dat zij na deze woorden haar schouders

ophaalde....

HOOFDSTUK X.

Gevangenis des doods.

Ik had werkelijk genoten'van myn be-

zoek aan Zerka. Wy hadden weer samen

gegeten in hetzelfde restaurant, waar ik

haar voor het eerst ontmoet had, we

waren naar een van de prachtige theaters

van Amlot geweest, en waren eindelijk

omstreeks het negentiende uur — dat wil

zeggen ongeveer twee uur des nachts

aardsche tyd — naar huis gegaan, en toen

had Zerka my nog gevraagd te blijven

soupeeren. Maar gedurende al dien tyd

waren wy er geen van beiden in geslaagd

iets belangrijks van elkander te weten te

komen en ik geloof toch, dat wij daar

allebei even zeer op uit waren. Evenmin

had zy my de Gap kum Rov laten zien.

Ik had echter desondanks een prettigeh

dag gehad, al had ik. ook heel vaak en

met groote zorg aan Duare moeten denken.

De theaters van Amlot en de stukken

die er vertoond worden, zijn voldoende

interessant om er hier een kleine be-

schrijving van te rechtvaardigen. De toe-

schouwers zitten met hun rug naar het

tooneel. Tegenover hen, aan den muur,

bevindt zich een kolossale spiegel, die zoo

is aangebracht, dat iedereen die in de zaal

aanwezig is, er in kan kijken. De spiegel

is eigenlyk net zoo aangebracht als het

witte doek in onze bioscopen. Het stuk,dat

op het tooneel wordt opgevoerd, wordt door den spiegel teruggekaatst,

en door een zeer ingenieus aangebracht systeem van lichten op

ook in figuurlijken zin schitterende wijze weergegeven. Door de

lichten op een gegeven oogenblfk te dooven, wordt het tooneel in

den spiegel geheel onzichtbaar gemaakt ten einde een bepaald

tijdsverloop aan te duiden of gelegenheid te geven van decor te

veranderen. Natuurlijk zyn de beeltenissen der spelers die men

in den spiegel ziet, niet levensgroot, en daardoor heeft de

voorstelling iets onwezenlijks — zooals het geval was toen men

de allereerste bewegende, nog geluidlooze beelden in de bioscopen

vertoonde. Ik vroeg Zerka waarom de menschen niet andersom

gingen zitten, zoodat zy direct op het tooneel konden zien, en zy

vertelde my, dat dit was omdat men vroeger de kunst van het

tooneelspelen als iets minderwaardigs had beschouwd en het een

soort schande was geweest op het tooneel te staan. Door het aan-

brengen van den spiegel meende men de dramatische kunst de

plaats te hebben gegeven waar zy recht op had en nu beschouwde

men het als een bewys van slechten smaak wanneer men direct

naar de acteurs keek, al beschouwde men het tooneelspelen nu

dan ook als een eervol beroep.

Wat my intusschen het meest interesseerde was het stuk zelf. Er

zyn ongeveer honderd theaters in Amlot en hetzelfde stuk werd

in allemaal tegelijk vertoond. Het beeldde het leven van Mephis

uit en Zerka vertelde my, dat het uit honderd en één episoden

bestond, terwyl iedere episode precies een geheelen avond vulde.

Zoodra alle honderd en één episoden waren vertoond, begon men

weer van vorenafaan, maar tevens werd er een nieuwe bijgevoegd,

die de laatste gebeurtenissen uit het leven van Mephis behandelde.

Oorspronkelijk had het negentig episoden geteld, zooals gezegd

waren er nu reeds honderd en èen. De toegang tot de theaters was

geheel kosteloos, daar de acteurs, evenals alle onkosten, door den

staat werden betaald.

Op den dag na mijn bezoek aan Zerka werd my het bevel over

een detachement van de Zani-garde opgedragen en kreeg ik de op-

dracht my naar de Gap kum Rov te begeven en mij daar te melden.

Het had bezwaarlijk gemakkelijker gekund! Dagenlang had ik zon-

der succes moeite gedaan te weten te komen, waar zich deze ge-

vangenis bevond, en nu werd ik officieel bij de Gap kum Rov ge-

detacheerd! Wat ik er zou moeten doen en of ik er lang zou moeten

blyven, wist ik niet. Myn bevelen luidden eenvoudig, dat ik mij

moest melden by Torko, den directeur van de gevangenis — de

Gevangenis des Doods.

Mijn detachement bestond uit elf man, van wie er een een kor-

dogan was, aan wien ik bevel gaf het detachement naar de gevan-

genis te brengen. Ik wilde niet, dat hij merken zou, dat ik niet

wist waar het was. De gevangenis stond op een klein eiland in de

baai, niet meer dan een honderd meter uit de kust. Ik had het ge-

bouw reeds verscheidene keeren gezien, maar nooit vermoed dat

het de beruchte Gap kum Rov was. Aan de kade gekomen, namen

wy plaats in een sloep, die aan de gevangenis behoorde en weldra

stonden wij voor de grimmige muren. Het feit, dat wij van dé Zani-

garde waren, maakte dat wy onmiddellijk toegang kregen, en ik

werd direct naar het bureau van Torko gebracht.

Het was een groote, forsche man, met een wreed gezicht. In

CARSON BEGEEFT ZICH MET ZIJN MANNEN NAAK DE GEVANGENIS GAP KUM ROV

tegenstelling met alle andere Amtorianen, was hij erg grof en lee-

lyk om te zien. Zyn manier van optreden was ruw en onbehoorlijk,

en ik voelde direct, dat hy my niet mocht. Enfin — dat was weder-

keerig!

„Ik heb je nooit eerder gezien," bromde hy, nadat ik my had ge-

meld. „Waarom hebben ze niet iemand gestuurd, dien ik ken?

Wat weet jij van het bestuur van een gevangenis?"

„Niets," erkende ik. „Ik heb echter niet om myn opdracht ge-

vraagd. Als jy weet, waarom ze mij uitgekozen hebben, dan weet ik

het ook."

Hy bromde iets onverstaanbaars en zei toen: „Kom mee! Nu je

eenmaal hier bent, zul Je je vertrouwd moeten maken met de in-

richting van de gevangenis en het bestuurssysteem."

Een tweede deur in zyn bureau, tegenover degeen waardoor ik

was binnengekomen, gaf toegang tot een lokaal vol leden van de

Zani-garde. Aan een der mannen gaf Torko bevel myn soldaten te

halen; toen begaf hij zich naar een andere deur, die zwaar gegren-

deld was. Toen deze openging ontdekte ik een lange gang, waarin

zich talrijke deuren bevonden waarvan een gedeelte uit zware tra-

lies bestond. Er moesten verscheidene honderden gevangenen

achter zitten!

„Deze schurken," verklaarde Torko, „hebben ons aan den vijand

willen verraden. Heb maar geen medelijden met hen."

Hy nam my nu mee naar het eind van de gang, waarna wy een

trap opgingen naar de tweede verdieping, waar zich twee ryen

één-manscellen bevonden. In ieder er van zaten twee tot vier ge-

vangenen, ofschoon zij nauwelijks plaats boden aan één.

„Dat zijn verraders, wier schuld reeds vaststaat, ofschoon zy

nog niet veroordeeld zyn," verklaarde Torko. „Ze wachten op

hun vonnis. We hebben hier niet genoeg plaats, daarom halen we

lederen dag, wanneer er nieuwe gevangenen komen, een aantal

uit deze cellen en schieten hen neer. Ze krijgen echter eerst de

kans om te bekennen. Als ze dat doen, is een verhoor natuurlijk

overbodig en schieten wij hen neer. Bekennen ze niet, dan schieten

wy hen neer omdat ze zoo halsstarrig zyn."

„Zeer eenvoudig," moest ik bekennen.

„Zeker," zei Torko, „en bovendien eerlijk ook. Het was myn

idee!"

Ik keek hem aan; was deze man • wérkelijk zoo naïef, of zoo

wreed, dat hij dacht dat het heel gewoon was wat hy deed?

„Mephis weet zeker wel goed, wie hy als zijn medewerkers moet

kiezen?" vroeg ik.

Hy keek my blii-verrast aan en glimlachte. Het was de eerste

keer, dat ik hem zag glimlachen en ik hoopte maar, dat hy het niet

meer zou doen, want zijn gezicht werd er nog wreeder en weerzin-

wekkender door.

„Ik heb zoo'n idee," zei hy, „dat ik my aanvankelijk in je ver-

gist heb — je spreekt als een verstandig man. We zullen het best

met elkaar vinden. Ben je goed bekend met Mephis?"

„Het spijt me, dat ik dat niet zeggen kan," antwoordde ik hem.

„Nu, dan moet je in ieder geval iemand kennen, die het wél is,"

beweerde hy.

(Wordt vervolgd)


OPLOSSINGEN ZOEK EN VIND

18 JANUARI

OPLOSSING KRUISWOORDLEGPU2ZLE

J 0 E L E TP^

A Lj L E E HW^ %

K^ ss a N

.E E N 0 0 G

Q_ 1 T

—r- 1 _s_ _l_ Ü

OPLOSSING

CIRKELRAADSEL

OPLOSSING

VIERKANTRAADSEL

A Ä. .R D E

B A L 1

E

S T A M D

s T A A L

p A 0 1 A

OPLOSSINC i KRUISWOORDRAADSEL


0 j E [ L

1 ^1 0


R | 1 1 S

1

ii

9 AJ A j H

E | A

D

E /Niri dik

Tl

E ß|ü E nU

0

r < > ^

M 0 |E 1 ■■I'-'IK

L i In K E N

P

M

OPLOSSING

ONZE

FILMPUZZLE.

OMZETRAADSEL

■al «al za

rap «ap ra

beer leg hl

•del adel ea

Bood dood nd

*ed red er

ZARAH LEANDKR

In

A D| A|M IR AJ A|M

r?

L

A,|A| S

o| E |ri

OPLOSSING

KAMRAADSEL

t n c l V w p 0 "T"

PI L 1 0 k

c L T p

E C L u

U M 0 L t

w A V 1

[


Een meisje, dat weldra aan de „Dobrinka Zulo" zal worden af-

gestaan. Doet de vragende blik In haar oogen niet de onzekerheid

uitkomen van het lot, dat haar ver van het ouderlijke huis te

wachten staat?

De koning" der kinder-schaapherders. Dank zij zijn moed en dapper

J\ hi l 1°* " kon,n «" «••«»"". *" »'s *•« symbool vwzijn

waardigheid heeft men hem een kolossaal schaapsvel aangeboden,

dat hij niet zonder trots draagt...

o

EEN EVEN OUDE ALS VREEMDE

GEWOONTE JN JOEGO-SLAVIE

p de vroegere grens van het voormalige koninkrijk

Bosnië en de Sloveensche Staten woont nog steeds

een vreemde mengeling van allerlei rassen. Waarschijnlijk

Is dit wel mede een der redenen, dat er in deze

streken, die sinds ee'nige decennia in den staat Joegoslavië

zijn opgenomen, nog zooveel oude gebruiken in

eere worden gehouden. Als een der bijzonderste daarvan

mag zeker wel de traditie van de „Dobrinka Zulo" worden

genoemd, die zich sedert het begin der achttiende

eeuw heeft kunnen handhaven en die eenig in haar soort

gebleven Is.

In de kleine Bosnische en Sloveensche dorpen worden

alle kinderen volgens een ongeschreven wet, wanneer

zij den leeftijd van tien jaar bereikt hebben, overgedra-

gen aan de „Dobrinka Zulo", een vereeniging, die hen

op haar beurt weer uithuurt in naburige dorpen, welke

bijzonder rijk zijn aan vee en waar dientengevolge altijd

een gebrek aan schaapherders bestaat. In ruil voor het feit, dat zij hun

kinderen afstaan, krijgen de ouders een compensatie, welke gevormd wordt

door levensmiddelen o« warme kleeren voor den winter. Het zijn echter

niet alleen de stoffelijke voordeelen die de ouders doen besluiten hun

kinderen te verhuren - ook hun overtuiging, dat zij hierdoor een oud,

religieus gebruik doen voortleven, speelt een rol.

Slechts twee keer per jaar, en dan nog telkens maar voor drie dagen,

komen de kinderen weer in hun geboorteplaats terug: één keer wanneer

de „koning" der kinder-schaapherders moet worden gekozen, den tweeden

keer om de graven van hun gestorven voorouders te bezoeken. Zóó wil

het namelijk de traditie van de „Dobrinka Zulo".

Wanneer zij vijf jaar lang in trouwen dienst hebben doorgebracht, dat

wil dus zeggen wanneer de kinderen den leeftijd van vijftien jaar hebben

bereikt, geeft de „Dobrinka Zulo" hun de vrijheid terug. Dan keeren zij

wèèr naar hun geboortedorpen - de meesten vaak min of meer vervreemd

van een omgeving, die hun vroeger toch zoo lief en vertrouwd was .. .

Dicht op elkaar gepakt, de een

tegen den ander, zitten de kinde-

ren in een kamer van een boer-

derij die al* school wordt gebruikt. Alvorens te vertrekken voeren

Hier leert men hun. tot zij tien de aanstaande schaapherders een

jaar oud zijn, de kunst van het symbolischen afscheidsdans uit —

lezen en schrijven. Dan worden zij hun laatste groet aan hun ee-

aan de „Dobrinka Zulo" verhuurd. boorte-dorp

Wanneer de kinderen naar hun geboortedorp terugkeeren — dit gebeurt slechts twee

keer per jaar — staan er langs den weg dien zij te gaan hebben, vrouwen met tentjes,

om hun allerlei ververschIngen aan te bieden.


Als de avond valt, brengen de kinderen hun kudden terug naar denstal, waar de schapen

ïorgyuldig worden geteld, ten einde er zeker van te zijn, dat er geen ontbreekt.

Een jonge boerenknaap uit Bosnië. Trotsch glimlacht

hij tegen den fotograaf, want in zijn schilderachtige

lompen zal hij een uitstekende schaapherder zijn I

Za zijn raad* bijna volwasien geworden door het leven in de

operif lucht bij alle weersgesteldheden en In een vreemd land,

wanneer de kinderen op den leeftijd van vijftien jaar worden

r vrijgesteld van -den dienst bij de „Dobrinka Zulo".


De kinder-schaapherders wonen bij elkaar in boerenwoningen,

waar er slecht* wat stroo voor hen beschikbaar Is om er te

kunnen slapen.


De wollige giraffe.

fA et behulp van een pakje püpreinlgers

• 1 - Jt kunt ge deze giraffe gemakkelijk xelf

maken.

Neem een reiniger en buig dien in den

vorm, zooals bü A is aangegeven. Maak

vervolgens, met behulp van een tweeden

reiniger, de figuur die by B staat afgebeeld.

Zooals ge ziet, vormt de eerste pijpreiniger

den bovenkant, en de tweede den onderkant

van het lichaam. De ooren zijn van een hal-

ven pijpreiniger gemaakt, terwijl ge er voor

de beenen twee noodig hebt. Bevestig de

becnen nu aan den romp, zoodat ge figuur

C krijgt; zooals ge merkt, worden de deelen

aan elkander bevestigd door ze óm elkander

te buigen. Alles wat ge nu verder nog te doen

hebt, is een aantal pijpreinigers om den

kop, den hals en het lichaam te wikkelen,

waarna ge de giraffe krijgt, zooals deze bij

D staat afgebeeld.

Het grootste steenblok

T\ e arootste bouwsteen, die ooit door men-

•*" schenhanden is gehouwen, ligt half on-

der den grond begraven te Baalbeck, in

Syrië.

Dit enorme steenblok is waarschijnlijk de

grootste triomf der oude steenhouwers. Alle

zijden er van zijn precies zestig voet lang,

zoodat het een zuivere kubus is, ondanks

zün enorme grootte.

Baalbeck is zeer bekend om zijn tempels,

E2ERCS

waarvan er talrijke met behulp van groote

steenblokken zijn gebouwd.

Jan'de Egel.

e meeste egels zijn erg ingebeeld en

D ' dom, maar met Jan de Egel was het

al héél ergl Hij dacht niet alleen, dat hy

de sterkste stekels van alle egels had, maar

hij verbeeldde zich zelfs, dat er nergens ter

wereld iets anders met stekels bestond.

Jan had zich gedurende den zomer zoo

zeer te goed gedaan aan kevers, slakken,

wormen en kikvorschen dat hü, toen de tijd

fekomen was om zijn winterkwartier te

etrekken, zoo dik en rond was als een

tonnetje. Dit was echter wel goed, want zijn

winterverblijf lag beneden aan den oever

van een rivier, onder een hoop verweerde

bladeren, en hij kon er zich nu heen laten

rollen, hetgeen hij wel prettig vond.

Tegen dat de herfst zoowat op de helft

was, befiaf Jan zich naar zijn verblijfplaats,

waar hij de wintermaanden doorbracht en

hij kwam niet eer onder de bladeren uit

dan toen het goed en wel lente was, want

Jan had een hekel aan kou.

Gewoonlijk sliep hjj zonder door droomen

verontrust te worden den heelen winter

door. Maar op een keer overkwam hem

iets zonderlings. Hij had een nachtmerrie.

Daar Jan zes maanden of langer achter elkaar

sliep, zal de nachtmerrie wel een dag

of veertien hebben geduurd.

Hi) droomde dat hü van den oever der

rivier rolde en over de velden die hü kende

tot hij aan de kust van de zee kwam. En

zelfs daar hield hij nog niet stil, maar hij

rolde in zee en werd door een groote golf

meegedragen, die scheen te lachen, terwijl

zij hem voortduwde. HU probeerde de reden

te ontdekken van al die vroolijkheid, maar

opeens werd hij erg bang, omdat hij het

afschuwelijkste gewaar werd, dat hij ooit

gezien had.

Het ding leek zoo verschrikkelijk veel

op hemzelf— en dat was Juist het ergste.

Het was natuurlijk een visch, maar het dier

had stekels net als hijzelf en hi) kon er veel

beter mee overweg dan Jan. De visch kwam

bijvoorbeeld naar de oppervlakte, haalde

een hoeveelheid lucht in, blies zich op tot

hi) wel een ballon leek en draaide zich toen

om in het water, zoodat hi) met zUn rug

naar beneden lag en met zijn stekels om-

hoog. Wanneer hij weer wilde zinken, stiet

hi) de lucht met een vaartje uit en was dan

opeens verdwenen. En Jan eveneens....

Hi) rolde verder en kwam eindelijk in een

woestijn terecht. Daar zag hij iets laags en

ronds, dat alleen maar uit dolken en speren

scheen te bestaan. Wanneer Jan er zijn

eigen stekels mee vergeleek, dan leken die

niets anders dan de haren van een rupst

Hij staarde er verbaasd naar en dacht, dat

het een of ander groot stekelachtig dier was.

dat in het zand op hem zat te wachten. Hij

werd zóó bang, dat hij wakker schoot.

Nu zou Je misschien denken, dat er de

volgende lente een zeer nederige Jan de

Egel uit zijn winterverblijf stapte, met een

paar doode bladeren op zijn Jas. Maar niets

is minder waar]

„Het is maar een droom geweest," brom-

de hi). „Ik zal te veel kevers en slakken

hebben gegeten I" '

En zoo kwam het, dat hij nooit iets te

weten kwam van de globevisch en van de

meloencactus en van de vele andere dingen

op de wereld, die veel erger stekels hebben

dan hij. Jan de Egel liep maar weer even

dom als vroeger en met zyn neus in de

lucht over de velden, tot hij eindelijk ge-

grepen werd door een zigeuner, die hem

raadde voor zijn souper....

De geheimzinnige vlekken.

TPfier ziet ge een interessant voorbeeld van.

JLJL gezichtsbed rog. Kijk strak naar de hier-

onderstaande teekening en ge zult een aan-

tal donkere vlek-

ken zien op de

kruising der wit-

te lijnen, of-

schoon er in het

feheel geen vlek-

en zijnt

Dit is nu niet:

„Ik zie, ik zie

wat Jij niet zief,"

maar: „Ik zie,

ik zie wat er

niet is...."

HISTORISCH

SWIFTS VOORGEVOEL

Jonathan SwiH, da beroemde schrijver

van „Gulliver", had raads In zijn

Jeugd voonpald, dat hl] waanzinnig zou

starvan.

Toan hl] aam mat Young In aan park

Hap ta wandalen, zag hl] aan boom,

waarvan da kroon an de hoogsta takken

gehaat vardord waren. Swlft bleef staan

an zal: „Hat zal ml] nat zoo gaan als

daza boom. Bi] ml] zal ook da kroon

hat eerst starvanI"

Da uiterst gevoelige dichter vermaak-

te elfduizend pond „tot verpleging van

krankzinnigen", en bepaalde verbitterd,

dat rijn grafschrift moest luiden: „Hier

rust Jonathan Swlft, hlar, waar toorn an

verontwaardiging zijn hart niet maar

verscheuren". -

LEER OM LEER

De achtganoota van Waller Scott

kwam zich op een dag bl] hem be-

klagen, omdat hun kindaren haar naai-

tafel haddan doorzocht, alias door- al-

kaar gagoold en de klosjes garen In

da war gemaakt haddan. Da beraamde

schrijver kaak haar glimlachend aan en

zal toan een weinig spottend: „Dit

keer hebban onze kinderen geen schuld!

Da wanorde In je naaitalaltje heb Ik

aangericht. Je habt onlangs mijn schrijf-

tafel zoo goad opgeruimd, dat Ik bij

mazalf dacht, Ik zal jouw naaltafetije

nu aant op dezelfde manier In orde

makanl"

EXPERIMENTEN

Fardlnand Hodlar, de bekende Zwlt-

sersche schilder, was een geboren

experimentator. Hl] voelde zich niets op

zijn gamak wanneer hl] voor zijn ezel

zat an hl] niet Iets nieuws, aan pro-

bleem of Iets bijzonders kon uitwerken.

Op een kaar vertelde hl], hoe hij. het

had klaargespeeld aan Indrukwekkanda

voorstalling ta verkrijgen van aan angst-

gevoel, dat hij op aan van zijn schilde-

rijen wilde uitbeelden.

„Ik nam vlar vrouwen als modal, dia

dan angst voor aan onweer op zee zoo sprekand

mogelijk moesten voorstallen. Ik ging mat hen

naar hat dak van mijn huls. Hat dak was plat, en

hat huls had vijf of zas verdiepingen. Da vrouwen

moestan nu vlak aan den rand van het dak, bl]

wijze van sprakan half ar overheen, gaan zitten.

Vanzalfsprakand bogan zl] zich van ontzetting en

angst atla vier naar voren, an Ik had wat ik heb-

ban wilde. Hat laak nat alsof aan golf aan boot

opzij aangraap en daad omslaan ..."

Daza geschiedenis Is, hoe ongaloofalijk za ook

klinkt, .historisch juist. Schilders komen bi] hun

axparlmantan dikwijls op zonderlinge Invallen.

Zoo Is hat van Leonard da Vind bekend, dat hl]

De tram i» stampvol, want

er striemt een koude regen

over de straten.

ZIJN HET BEDERF

VOOR UW WOLLEN

m M

Fr GE-

vaak da tardoodvaroordaeldan naar da plaats hun-

nar terechtstelling begeleidde, om op hun gezicht

alle emoties dia zij doormaakten ta kunnen be-

studaaran. Zelfs de baul verbaasde zich soms over

zijn nieuwsgierigheid, wanneer hl] da laatste stuip-

trekkingen van de ongelukklgen wilde waarnamen.

EEN ZWAK GEHEUGEN?

r^e componist Halévy hoorde voor zijn huls door

^ lamand aan motief uit zijn opera „De mus-

ketiers van de koningin" fluiten, waaraan hl] Juist

bezig was da laatste hand te leggen. Vertwijfeling

greep hem aan. „Ik ban verloren," riep hij uit.

„Ik heb geen Invallen meert Ik dacht beslist, dat

Sen heer, die zoo juiet voor

een dame ia opgestaan,

hoest aanhoudend.

-19

iielküw?

Deze eigengebreide truien zien er uit al»

nieuw I Toch zijn ze al verscheiden keren

gewassen en wel.... in Lux.

Op koude dagen komt een dikke, wollen trui altijd te

pas - zowel voor de dames als voor de heren. En wat

een gemak heeft U al niet van zon eigengebreide

trui! U kan hem wassen zo vaak U wil - als U

het maar in Lux doet!

Lux is volkomen veilig voor het wassen van wollen

goed. daar het dadelijk oplost, zelfs in koud water. Met

Lux voorkomt U, dat er onopgeloste zeepdeeltjes in

het goed achterblijven, die het weefsel aantasten en

vernielen De ruitvormige Lux-krulletjcs lossen dade-

lijk op, ook in koud water, zodat er een weelde van

zacht reinigend schuim ontstaat, dat al het vuil aan

het weefsel onttrekt op een volkomen veilige manier

Door de snelle oplosbaarheid van Lux is krimpen uit-

gesloten, wat niet het geval is met gewone zeepvlokken,

en zeeppoeders. Het gewone pak. met een

breipatroon. kost \2V> et. Het reuzenpak.

met 2 breipatronen, is belangrijk voor-

deliger en kost slechts 25 et

„ZHe man steekt de heele

tram aan", meent Mevrouw

Snip.

Lux wordt nooil lo» rvrkochl

l.osue zevpvlokkeii zijn fsevn Lux

deze melodie van mij was. Nu Is zij slechts een.

herinnering, een reminiscentie aan het werk van

een ander. Ik schrijf alleen maar na ..." HIJ begaf

zich naar buiten en vond daar een metselaar, die

onder zijn werk het lied floot.

„Mansch," riep de ontdane componist, „hoe

kom Je aan dat lied? Waar heb Je dat gehoord?"

„Ach," lachte de man, „het Is In mijn geheugen

blijven hangen. Toen ik onlangs In de zaal van

de Opéra Comlque aan het werk was, was het

orkest Juist aan het repeteeren."

Er viel Halévy een steen van het hart, want hij

herinnerde zich opeens, dat men de opera, waar-

van hij het slot nog moest bedenken, reeds bezig

was In te studeeren ...

„Dat moeten toe voorfco-

men", zegt Mevr. Goedhart.

„Wybert - tabletten helpen

uitstekend tegen hoest,

en voorkomen besmetting."


HEI

ïümmjÊÉasm

' ames Stranger en ik hadden in die dagen

samen een courant — het eenige plaatse-

lijke nieuwsblad van Vermont, U.S.A.

Waarschünlyk hebt u er wel eens een exem-

plaar van gezien; in dat geval zult u weten,

dat de „Vermont Express" er werkelijk niet

onaardig uitzag, in aanmerking genomen

dat wy slechts met ons beiden waren —

— een oude corrector, die kippig was, uit-

gezonderd — en dat wy dus het nieuws zoo-

wel by elkaar moesten brengen als het tot

leesbare artikelen omwerken.

Op een middag, dat ik op ons gemeen-

schappelyk redactie-bureau zat te werken,

kwam James naar binnen stuiven. Gewoon-

lijk slenterde hy — de keeren, dat ik hem

gewoon had zien loopen, waren zeldzaam

— en ik begreep dus direct, dat er iets bij-

zonders aan de hand moest zyn. Hetgeen

dan ook inderdaad het geval bleek.

„Frank Button is in de stad!" riep hy uit.

Ik fronste mijn wenkbrauwen. Myn col-

lega had een aangeboren aanleg om het ge-

wichtigste nieuws, waar minstens twee of

drie kolom kopy in zat, in drie of vier woor-

den samen te vatten.

„Frank wiè?" deed ik verbaasd.

„Button! Frank Button! — Lieve hemel,

man, ben je het dan vergeten!?"

„Vergeten? Wät vergeten?"

„Die advocaat uit de First Street, die op

een avond spoorloos is verdwenen, nu een

goede twintig jaar geleden?"

„Eh.... bedoel je, dat je hem gezien

hebt?" b

„Ja! Hij kwam uit het kantoor van Harm

Warwick — of althans uit het Phoenix-Ge-

gebouw, waar Warwick nu zyn kantoor

heeft. Ik herkende hem in het eerst niet

Button "

„Waarom niet?"

„Het is een oude man geworden — een

zéér oude man."

„Toch kan hij niet veel ouder dan een

jaar of vyf en veertig zyn. Wacht eens even.

Hij was zes en twintig, toen hij de stad die

sensatie bezorgde, waarop ze minstens drie

maanden heeft geleefd. Dat was in negen-

tien achttien. Eens kykeri twintig en zés

en twintig. . . . ja, hy is nu zes en veertig!"

..Nou, hy ziet er uit alsof hy vijf en zestig

was. Zyn haar is heelemaal grijs en zyn

gezicht geel, met allemaal rimpels er in. Hij

is wel vyftig pond afgevallen sinds ik hem

voor den laatsten keer gezien heb, en zyn

oogen.... Het lyken wel de oogen van een

doode!"

„Maar heb je hem niet aangespro-

ken ?" *

„Ik had er geen tyd voor! Hy herkende

my, want toen we bijna tegen elkaar aan-

botsten, knikte hy en noemde my bij myn

naam. Maar voordat ik me herinnerde wie

hij was, was hy al om den hoek van de

straat verdwenen, zyn hoed in zyn hand."

„Frank, ik heb altijd het idee gehad, dat

Warwick en zijn vrouw, Olive, meer van

die „verdwijning" wisten dan ze los wil-

den laten."

„Nu ja, Warwick is advocaat, en hy heeft

zyn beroepsgeheim te bewaren."

„Als Button eens is teruggekomen voor

de zuster van Olive Warwick, de weduwe

van Peter Williams? Hij was met haar ver-

loofd, toen hy verdween!"

„Misschien Het is een zonderlinge

wereld, en er gebeuren vreemde dingen.

Hij kan echter ook wel teruggekomen zyn

om Warwick te spreken in verband met de

nalatenschap van Leonard Pickle. Ofschoon

slechts een neef van Pickle was hy toch

het eenige familielid van den ouden man."

We bespraken het geval van den inder-

tijd verdwenen advocaat uitvoerig. We haal-

den oude exemplaren van onze courant te

voorschijn, en frischten ons geheugen op

met behulp van de artikelen, die wij zelf

over zyn geheimzinnige verdwijning had-

den geschreven.

„Ik denk, dat ik maar eens naar War-

wick zal loopen," zei ik dan, omdat we met

al die naspeuringen niet veel verder kwa-

men. „We kunnen Button niet weer laten

vertrekken, zonder dat we een of ander

bericht over hem brengen. Warwick weet

misschien, waar hy logeert, of wat hem hier

heen heeft gebracht, twintig jaar later "

„Een goed idee," zei Frank. „En als ik

naar huis ga, loop ik even by Joan Williams

aan. Misschien kunnen we er samen wel een

aardig artikel voor de eerste pagina van

onze oude courant van fabriceeren. ..."

Dat hadden we inderdaad gekund, maar

we hebben het nooit gedrukt!

II.

Het begon in 1918 — het jaar dat toen

zoo „modern" was en thans reeds zoo ver-

schrikkelijk ouderwelsch lykt. En waarin

de menschen, na den grooten oorlog, zoo

hopeloos uit hun evenwicht waren gesla-

gen.

De jongeman had een rossen gloed over

zyn haar, maar zyn gezicht zag bleek en

zyn oogen drukten duidelijk het leed uit,

dat er in zyn hart woelde. Hy dacht, dat

zyn grimmig op elkaar geklemde lippen het

teeken van een standvastig karakter waren,

terwyl zij in werkelijkheid slechts een soort

lichtzinnigheid schenen te onderstrepen.

Het meisje was slank en donker, en er

lag een harde trek om haar mond. Toch

waren haar oogen vochtig, terwyl zij tegen

de piano geleund stond.

„Meen je dat werkelijk, Joan?* vroeg de

jongeman na een korte stilte.

„Ja, ik meen het. Als je het niet gelooft,

dan zul je moeten wachten tot je het ziet."

„Je kunt niet veel van me houden, anders

zou je niet zoo. . . . inhalig zyn."

„Inhalig!" Haar slem sloeg over terwijl

ze dit woord herhaalde. „Ik inhalig Jy

bent de eerste die het zegt."

De jongeman haalde de schouders op. „Je

vertelt me, zy het ook niet met even zooveel

woorden, dat je met Peter Williams wilt

trouwen, omdat zijn vader gestorven is en

hy wat geld heeft geërfd. Als je dat niet

„inhalig" noemt, weet ik het niet...."

„Daar heb je het weer.... geld.,

geld.... geld! Ik zeg je toch, dat het niet

om het geld is! Maar ik wil een man, die

zyn weg door het leven kan vinden. Ik wil

trouwen terwijl ik nog jong ben en mijn

tijd nog niet voorby is. Ik wil niet wachten

tot ik oud en rimpelig ben. zooals Olive!"

„Je zuster mag zoo jong niet meer zyn,

maar ze is zeker niet oud en rimpelig —

'Mi ze heeft iemand, die veel van haar

houdt!"

„Voor hoe lang nog? En wat zal het re-

sultaat zijn van dat „van haar houden"?

Ze wiegt zich in slaap, met de veronder-

stelling, dat Harm Warwick haar wel eens

zal trouwen.... Maar ik zeg je, dat het

nooit gebeurt, als ze niet ingrypt en einde-

lijk eens eischt te hooren, waar ze met hem

aan toe is. Wat heeft hy nog gepresteerd

in zijn leven? Niets Hy heeft het altyd

maar over zyn toekomst — maar niemand

ziet ooit iets van die toekomst — zij even-

min! En zoo wordt ze ouder en ouder

wel met een aanbidder aan haar zy, zooals

het in de romans heet, maar ik zou wel eens

willen weten, of ze daar innerlyk mee te-

vreden is. Ik geloof het niet. Haar beste

kansen gaan voorby — als ze niet reeds

voorby zyn. Maar ik laat me niet zoo op

sleeptouw houden...."

„Harm is wel een jaar of tien. ouder dan

ik, maar we zitten allebei in hetzelfde

schuitje. Hy heeft geen geluk gehad in zyn

praktyk, en als je jullie meisjes hoort pra-

ten, dan zou iemand die vandaag zyn exa-

men heeft gedaan, morgen reeds een bloei-

ende praktyk moeten hebben "

„Heelemaal niet! Maar je hebt je „prak-

tyk nu reeds drie jaar, en nog kun je my,

zooals je zelf zegt, geen behoorlijk bestaan

aanbieden. Je verdient nauwelijks genoeg

voor jezelf en dat noem je „een bestaan

opbouwen". Ik begryp niet, dat je geen

deelgenoot wilt worden in de zaak van je

oom, zooals hy je reeds verschillende kee-

ren heeft aangeboden...."

„Om sigaretten, sigaren en tabak te ver-

koopien ! Om geel en uitgedroogd te

worden net als oom Leonard! Om mis-

schien wel wat geld te verdienen, maar om

over veertig jaar nog precies dezelfde te

zyn als toen ik twin^g was "

„Als iemand je zoo hoorde praten, zou

hy denken dat je heel wat moest opofferen

als je by je oom in de zaak ging."

„Dat zou ik ook! Het zou beteekenen, dat

ik mijn carrière opofferde...."

„En te voorkomen, dat ik een ouwe jon-

gejuffrouw word, is zoo'n opoffering je niet

waard?"

„Joan.. .. liefste...."

„Is dat die opoffering waard, of is ze

het niet waard?"

„Alleen omdat Peter Williams tiendui-

zend dollar heeft geërfd...."

„Ik heb je iets gevraagd, en ik zou er

graag antwoord op hebben "

„Wat geeft het, wat ik doe, zoo lang ik

je een behoorlijk bestaan kan aanbieden?"

„Maar dat kim je me immers niet aan-

bieden!"

„Nog niet, maar. ..."

„Ik wil zoo lang niet wachten! En de

reden waarom niet, heb ik je gezegd. Ik

geloof, dat ik logisch ben, en ik vraag jou

mets anders dan eveneens logisch te willen

zyn. Ik vraag je wat om myn geluk te wil-

len denken, en je doet het niet! Peter Wil-

liams maakt mij reeds even lang het hof

als jy het nu doet, en daarom zeg ik je.

Frank, óf je vertelt my Zaterdagavond wan-

neer we kunnen trouwen, óf ik zeg Zondag-

middag tegen Peter Williams dat ik zijn

aanzoek aanneem...."

„Heeft hy heeft hy je gevraagd?"

stamelde Frank.

Joan knikte. . . .

III.

Frank Button vertrok, diep gegriefd en

wanhopig. Duizenden andere jongemannen

en meisjes hadden dergelijke crises reeds

meegemaakt, maar dat maakte deze crisis

voor hem niet minder tragisch.

Negen jaar lang, sinds zy elkander op een

partytje by wederzydsche vrienden hadden

leeren kennen, waren Frank en Joan steeds

in eikaars gezelschap gezien, en de heele

stad geloofde niet anders, dan dat zy den

een of anderen dag wel zouden gaan trou-

wen. Frank zelf had ook nooit anders ge-

dacht en gehoopt. Negen jaar lang had hy

van Joan gehouden — onbesuisd en wat

jongensachtig 4n het begin, later methodi-

scher en inniger, en haar steeds verdedi-

gend tegen de vaak harde critiek van vrien-

den en familieleden — een critiek die zy

eigenlijk, zooals hy diep in zyn hart wel

wist, verdiende. Want ze was soms zelf-

zuchtig en hard, waar het er om ging haar

doel te bereiken. Maar hij wilde die fouten

niet zien in haar. Hy had haar nu eenmaal

op een voetstuk geplaatst — en zelfs al had

zij er zelf af willen springen, zou hij haar

dat met al de kracht die in hem was, heb-

ben belet.

Maar nu was Peter Williams gekomen!

Frank moest bekennen, dat Joan na hun

gesprek van zooeven op haar voetstult wan-

kelde, maar aan den anderen kant kon hij

haar ongeduld van Mär standpunt als

vrouw wel begrijpen. Ze liep tegen de der-

tig. Het was een tyd waarin de meeste men-

schen veel verdienden, en haar vriendinnen

trouwden de een na de ander. Het was be-

grijpelijk, dat zij niet achter wilde blijven;

dat zij de informaties van vriendinnen en

kennissen — „wanneer ga jy trouwen?" —

beu was....

Deze bittere gedachten woelden in Franks

brein terwyl hij dien avond door de half

verlaten straten van Vermont doolde. En

toen nam hij opeens een besluit.

Even later opende hij de deur van een

sigarenwinkel in Home Street.

„De oude Pickle", zooals hij in de stad

genoemd werd, was een wijs, mager man-

netje. In een stoffigen, donkeren winkel had

hy twee generaties lang sigaren en tabak

verkocht, zonder met zyn tyd te zyn mee-

gegaan. Vrijgezel uit overtuiging — of zoo-

als sommigen beweerden ten gevolge van

een hopelooze liefde — leefde hy in een

kamer achter den donkeren winkel en

bracht zijn vrijen tijd met het lezen van

populair-wijsgeerige boeken door. Hy kende

geen zorgen; hy zat er goed by, zijn klanten

keerden regelmatig terug, en eischen stelde

hij niet aan het leven.

„Zoo, Frankie," riep de oude man, het

gordijn wegschuivend dat de kamer van

den winkel scheidde, en zyn neef gewaar-

wordend, „ik wilde juist gaan sluiten. Kom

binnen en neem een stoel. Ik heb je in geen

dagen gezien. Hoe staat het met de praktijk,

en wat ontsiert je gezicht?"

„O! NU SNAP IK HET! JE MOET TEOEN DEN

«AL TRAPPEN!"

„Myn gezicht, oom? Is het vuil of zoo-

iets?"

„Neen, maar er schynt eén sombere ge-

moedsstemming doorheen, jongen? Ben je

bij Joan geweest en heeft zy de wet soms

op haar eigen houtje uitgelegd?"

„Daar kwam ik juist eens met u over

spreken, oom. Ja, ik ben vanavond by haar

geweest. Joan wenscht een.... een....

enfin, ze wil weten waar ze aan toe is."

„Wat bedoel je?"

De oude man begreep natuurlyk wel wat

Frank bedoelde, maar hy wilde het hem

laten zeggen, in de hoop hem dan gemak-

kelijker van zyn dwaasheid te kunnen ge-

nezen. Want oom Pickle vond het een

dwaasheid, dat by met Joan wilde trou-

wen. Hy wist, hoe hard en egoïstisch ze

kon zyn.

„Ik zal moeten zien aan de noodige con-

tanten te komen om te kunnen trouwen,

oom — en voor de rest van mijn dagen ge-

noeg moeten zien te verdienen om htfar te

onderhouden, anders gaat het meisje waar

ik van houd met een ander trouwen."

„Met dien Peter Williams?"

„Ja."

De oude man zuchtte. „Dat zou het erg-

ste niet zyn, Frank!"

Er was een sombere blik in de oogen

van den ouden man terwyl hy deze woor-

den zei.

„O, ik weet wel, dat u haar niet mag,

oom! Maar ik houd nu eenmaal van haar,

r begMjpt u? En nu ik zoo plotseling hooren

moest, dat ze misschien met een ander gaat

trouwen, nu...." Hy zweeg en liet moede-

loos zyn hoofd zakken.

„H'm," zei de oude sigarenwinkelier.

„H'm. Neem het niet te tragisch op,

Frank! Ik voel er veel voor je te felicitee-

ren! Ieder meisje, dat een jongeman dien

zy negen jaar gekend heeft aan den dyk

zet voor een ander die wat geld heeft ge-

ërfd, is niet waard dat er een woord aan

haar verspild wordt."

„Dat moet u niet zeggen, oom! Ik kan dat

niet goed hooren, want ik ben er eigenlyk

zelf de schuld van. Ik ben nu zes en twin-

tig jaar en ik zou toch eigenlijk al een

praktijk moeten hebben.... en Joan is nog

ouder dan ik.... ze loopt tegen de der-

tig.... En ik zie nog steeds geen kans met

haar te trouwen.... Hebt u nooit van

een.... van een meisje gehouden, oom?

Kunt u zich niet herinneren hoe u zich toen

voelde?"

Het leek wel, alsof er by deze vraag een

verandering over den ouden man kwam.

De wyze, montere blik scheen uit zyn oogen

te verdwijnen. Zijn armen vielen slap langs

zijn lichaam. .

„Dat was niet hetzelfde geval. Frank! In

de eerste plaats was dat meisje neel anders

dan jouw Joan. Ze zou op my gewacht heb-

ben tot haar dood toe — onverschillg hoe-

veel andere jongelui er geld van hun vader

geërfd zouden hebben. In werkelijkheid

hèèft ze dat ook eigenlijk gedaan. Frank ...

ze heeft op my gewacht.... tot de dood

haar kwam halen...."

„Ja, oom.... maar herinnert u zich niet

meer hoe u zich toen voelde? Ik geloof dat

er erger dingen zyn dan de dood, oom!"

„Ja, en één daarvan is jezelf verbonden

te weten aan een vrouw, die met je ge-

trouwd is omdat zy een tehuis en een be-

staan wilde hebben — die bang was als

ouwe vryster te moeten sterven."

De jongeman leunde voorover en verborg

zijn hoofd in zyn handen. „Het is zonder-

ling, oom, dat u niet begrijpen kunt dat ik

me net zoo ongelukkig voel, omdat die Peter

Williams nu misschien zal trouwen met het

meisje waar ik van houd, als ü toen uw

meisje stierf. ..."

De oude man zweeg even. Toen zei hy:


t. V«rmtf


GEBREIDE KLEUTER-JASJES

Benoodigd materiaal: Voor het jasje links beneden:

100 gr. lichtblauwe fijne driedraadsche zephirwol. De

werkdraad wordt dubbel genomen. 2 lange breinaalden

Nr. 3.

Voor het jasje rechts boven: 100 gr. witte tweedraad-

sche parelwol met een zijdedraad, 2 lange breinaalden

Nr. 3.

Maten (voor beide jasjes): bovenwijdte 54 cm,

lengte 28 cm, mouwlengte 19 cm.

HET JASJE LINKS BENEDEN.

30 steken zijn 10 cm breed, 40 toeren zijn 10 cm hoog.

Rug: Wij beginnen aan den onderrand en zetten 72

steken op (24 cm). Daarboven breien wij het volgende

patroon:

Ie—16e toer: recht.

17e toer: (bovenkant van het werk) x in den 4den steek

steken en den werkdraad als een lusje doorhalen, ver-

volgens den eersten, tweeden en derden steek recht

breien, den vierden steek, waar de werkdraad als een

lusje doorgehaald werd, van de naald laten glijden, dan

4 steken recht. Van x af herhalen.

18e toer (achterzijde van het werk): averecht.

19e toer: recht.

20e toer: als de 18e.

21e toer: Nu verspringt het patroon: 4 steken recht,

daarna zooals de tusschen xx liggende steken van den

I7den toer.

22e toer: als de 18e.

23e toer: als de 19e.

24e toer: als de 18e.

17e—24e toer voortdurend herhalen.

Aan het begin van den 65en, 66en, 67en, 68en toer

voor de armsgaten telkens 4 steken afkanten. Aan het

begin van den I05en, I06en, 107en, I08en, 109?n, HOen,

Illen en ll2en toer voor de schouderafschuining telkens

4 steken afkanten. Daarna de overgebleven steken in één

lijn afkanten.

Linkervoorpand: Wij beginnen aan den onderrand en

zetten 45 steken op (15 cm). Daarboven breien wij 16

toeren recht. Van den 17en toer af worden de eerste

10 steken voor de knoopenpatte bij alle toeren steeds

recht gebreid, terwijl de overige stejcen in het boven

beschreven patroon gewerkt worden. Voor het armsgat

kanten wij aan den buitenkant bij den 65en, 67en, 69en

toer telkens 3 steken af. Voor de halsuitsnijding worden

aan den middenkant bij de 94en, 96en, 98en, lOOen,

in2en, I04en toer telkens 3 steken afgekant. Voor de

19 —* ^—15

RECHTER EO LIMKER VOORPAHD

MOUW

schouderafschui-

ning wordt aan den

armsgatkant bij den

I05en,107en, 109en,

lllen, 113en, 115en

toer telkens 3 ste-

ken afgekant.

Rechtervoorpand:

Dit wordt op de-

zelfde wijze ge-

breid als het lin-

kervoorpand, waar-

bij in de knoopen-

patte nu op gelijk-

matigen afstand 5

knoopsgaten wor-

den ingewerkt.

Mouw: Wij zet-

ten 36 steken op

(12 cm) en breien

in het patroon van

den rug. Bij den

I2en, 20en, 28en,

36en, 44en, 52en,

60en, 68en, 76en

toer meerderen wij

aan weerskanten

van het werk telken» 1 steek. Bij den 76€n toer heeft de

mouw een lengte van 19 cm. Wij beginnen met den kop.

Bij de volgende toeren wordt er aan weerskanten I steek

geminderd: 76e, 79e, 82e, 84e, 86e, 88e, 91e, 94e, 96e,

97e, 98e, 100e, 101e, 102e, 103e, 104e, 105e, 106e, 107e,

108e. Bij den volgenden toer worden de overgebleven

steken in één lijn afgekant.

De deelen worden in elkaar gezet. De steken van de

halsuitsnijding worden op één pen genomen. Hierboven

breien wij in heen- en teruggaande rechte toeren In totaal

16 toeren hoog. Dan afkanten. De op deze wijze ontstane

reep wordt omgeslagen en tegen de halsuitsnijding

genaaid.

HET JASJE RECHTS BOVEN.

40 steken zijn 10 cm breed, 50 toeren zijn 10 cm hoog.

Rug: Wij beginnen aan den onderrand en zetten 95

steken op (24 cm). Daarboven breien wij als volgt:

Ie toer (bovenkant van het werk): x 7 steken recht,

4 steken averecht, van x af herhalen.

2e toer (achterzijde van het werk): De in den vorigen

toer recht gebreide steken worden nu averecht gebreiü,

de in den vorigen toer averecht gebreide steken worden

nu recht gebreid.

3e toer: x de eerste 4 steken ongebreid afhalen,

waarbij de werkdraad op den bovenkant van het werk

moet komen te liggen. Nu den werkdraad op de achter-

zijde van het werk nemen en de vier afgehaalde steken

wederom op de linkerpen terugnemen en met den werk-

draad, die nu achter de vier steken is komen te liggen,

recht afbrelen, 3 steken recht, 4 steken averecht. Van

x af herhalen.

4e toer: als de tweede.

5e toer: x 1 steek recht, de volgende 4 steken onge-

breid afhalen, waarbij de werkdraad op den bovenkant

van het werk moet komen te liggen. Nu dèn werkdraad

op de achterzijde van het werk nemen en de vier afge-

haalde steken op de linkerbreinaald teruggeven; daarna

deze recht afbrelen, 2 steken recht 4 steken averecht.

Van x af herhalen.

6e toer: als de tweede.

7e toer: x 2 steken recht de volgende 4 steken als

boven beschreven afbrelen 1 steek recht, 4 steken averecht.

Van x af herhalen.

8e toer: als de tweede.

9e toer: x 3 steken recht de volgende 4 steken als

boven beschreven afbrelen, 4 steken averecht. Van x af

herhalen.

10e toer: als de tweede.

len tot lOen toer voortdurend herhalen. .

Voor de armsgaten kanten wij aan het begin van den

81en, 82en, 83en, 84en> 85en, 86en toer telkens 3 steken

af. Voor de schouderafschuiningen kanten wij aan het

begin van den I26en, I27en, 128en, 129en, 130en, 13Ien

I32en, 133en, I34en, 135en, I36en, 137en, 138en, I39en

toer telkens 7 steken af. Voor de halfsuitsnijding worden

de overgebleven steken In één lijn afgekant.

Llnkervoorpand: Wij zetten 62 steken op (15 cm) en

breien in het boven beschreven werkpatroon. Voor het

armsgat kanten wij aan den buitenkant bij den 8Ien(

83en, 85en toer telkens 4 steken af. Voor de halsuitsnij-

ding kanten wij aan dèn middenkant bij den 116en

118en, 120en, I22en, 124en, 126en, !28en, 130en toer

telkens 3 steken af. Voor de schouderafschuining kanten

wij aan den armsgatkant bij den 131en toer 6 steken af

en bij den 133en, 135en, 137en, 139en, 141en, 143en,

145en toer telkens 3 steken. De middenkant wordt met

2 toeren vasten overgehaakt.

Rechtervoorpand: Dit wordt op dezelfde wijze gebreid

als het llnkervoorpand, waarbij aan den overgehaakten

middenkant knoopsgatenlusjes gehaakt worden.

Mouw: Wij zetten 48 steken op en breien in 2 steken

recht, 2 steken averecht (ribbelpatroon) hef manchetje

4 cm hoog. Hierop breien wij in het boven

beschreven werkpatroon. Bij den 9en, I5en,

21en, 27en, 33en, 39en, 45en, 51en, 57en!

63en, 69en, 75en toer meerderen wij aan

weerskanten van het werk telkens 1 steek. Bij

den 75en toer heeft de mouw een lengte van

19 cm. Voor den kop van de mouw minderen

wij aan weerskanten van het werk bij den

76en, 78en, 80en, 82en, 84en, 85en, 86en,

87en, .88en> 90en, 91en, 93en, 95en, 97en,

99en, lOOen, lOlen, 102en, I03en( 104en!

105en, 106en, I07en, 108en, I09en, HOen,

lllen, 112en, 113en, 114en, ll5en toer tel-

kens 1 steek.

Daarna worden de overgebleven steken in

één lijn afgekant. •

De deelen worden in elkaar gezet. De knoo-

pen worden overgehaakt.

De halsuitsnijding wordt met een toer vas-

ten omgehaakt.

sie trekken, dat hjj in het vervolg niet meer

welkom was.

Dat maakte hem woedend en wanhopig.

Hü doolde een paar uur door de stad en

begaf zich ten slotte naar zijn kantoor. Wat

hy er wilde gaan doen, wist hy zelf niet.

Byna mechanisch haalde hy de sleutels uit

zyn zak en besteeg de trap. Dit keer stak hy

het licht wèl aan. Hy trok zyn jas. uit en

gooide ze mèt zijn hoed op zyn bureau, waar

de werkster ze den daaropvolgenden Maan-

dagochtend nog vond liggen.

-Gedurende geruimen tijd zat hy voor zyn

bureau, somber peinzend over hetgeen er

zou gebeuren voordat de eerstvolgende vier

en twintig uur verstreken zouden zyn. Peter

Williams had .een auto-garage geopend in

Summerfield, en vóór den volgenden ochtend

zou hy niet in Vermont kunnen zijn om zyn

tienduizend dollar van Harm in ontvangst te

nemen.... Toen, opeens, kreeg hy een idee.

Hoè hij het kreeg, heeft hy zelf nooit gewe-

ten. Het kwam als vanzelf by hem op

Als Peter Williams niet in het bezit van

zyn erfenis kwam, zou Joan zich wel twee

keer bedenken, eer ze met hem trouwde. In

ieder geval zou hun huwelyk worden uitge-

steld, en zou Franks kans niet geheel ver-

keken zyn

De volgende gebeurtenissen toonden dui-

delijk aan, dat Frank geen oogenblik de be-

doeling heeft gehad zich Peters geld op de

een of andere wyze toe te eigenen. Dat zou

diefstal zyn geweest, en een dief was hy niet.

Bovendien was hy advocaat genoeg om te

weten, dat een schurk nooit zyn straf ont-

lodfft, maar dat die altyd komt, hetzy vroeg

of laat. Om echter Harms kantoor binnen te-

gaan, de brandkast te openen en Peters geld

ergens te verbergen, waar men het niet ge-

makkelijk zou kunnen vinden — dat was

geen diefstal. Dat was alleen maar liefdes-

strategie!

Zoowel moreel als technisch had Peter

Williams natuurlijk recht op het geld, dat de

hem door zyn vader nagelaten huizen had-

den opgebracht, maar hy. Frank, had aan den

anderen kant recht op Joans hart! En stal

Peter dat hart niet? Hoe zou Peter hem dus

kwalyk kunnen nemen, dat hy de tienduizend

dollar ergens legde, waar men ze niet vinden

kon, zoodat hy ze ook niet gebruiken kon

om Joans hart te stelen?

Vier uur lang bleef Frank op zyn kantoor

zitten, zyn plan van alle kanten bekykend.

Toen stond hy op. Het was toen elf uur. Hy

liet de deur van zyn eigen kantoor op een

kier staan en sloop naar dat van Harm

Warwick.

VI.

Alles was slechts het werk van een oogen-

blik. De combinatie van het slot der brand-

kast kende hy uit zyn hoofd. Alles wat hy

noodig had, was wat licht om het slot juist

te stellen. Hij streek verscheidene lucifers

aan.

De kast ging open. Toen begon de „plun-

dering".

Mappen met acten, enveloppen en andere

bescheiden wierp by met opzet om zich heen

op den grond. De geldlade was op slot, maar

met den poot van een stoel slaagde hy er in

het dunne yzeren schotje in te stompen. Zyn

bevende vingers graaiden in de opening

Hy haalde er een envelop met vyf zegels

uit. Hy scheurde ze open en toen was één

blik voldoende om hem te laten zien, dat het

geld er in zat. Het was geld, goed geld om

uit te geven en tóch hield Frank het vast

alsof het vergif was.

Tusschen de brandkast en den muur links

er van bevond zich een ry planken, waarop

Harms wetboeken en een aantal ongebruikte

mappen stonden. Frank kreeg een stoel en

terwyl hy op de leuning er van stond, kon

hy de envelop met de tienduizend dollar juist

achter de bovenste ry boeken laten zakken.

Hy sprong weer op den grond, wilde den

stoel omgooien om de gedachte aan een in-

braak nog meer te suggereeren. Toen hoor-

de hy opeens een stem.

„Hé, Harm!" riep een verbaasde stem ach-

ter hem. „Ik dacht dat je naar huis en naat-

bed zou gaan omdat je zoo verkouden was....

En waarom heb je geen licht opgestoken....

Ik dacht, toen ik voorbij kwam, dat ik

iemand in het donker hier zag en...." Ter-

wyl het meisje sprak, had zy het licht aan-

gedraaid !

Plof! De handen, waarin Frank den stoel

had, lieten los en....

„Frank! Frank Button!"

Sprakeloos staarde Frank haar aan.

„Wat wat doe jy hier? Frank...."

„Ga opzy Ga weg "

„Frank wacht even.... Frank...."

Maar Frank wachtte niet. Olive — want

zy was het — riep hem na, terwyl hij de

trap afrende, om terug te komen, maar hy

kwam niet terug. Zonder hoed en zonder jas

rende hy naar buiten, de straat op. Hy

vluchtte midden in den yskouden nacht, zon-

der te weten waarheen hy vluchten kón....

VII.

Twintig jaar later bevestigde hij plech-

tig dat hy niet meer keus had tusschen

blyven en vluchten dan wanneer hij de gan-

sche geschiedenis in .een boek had gelezen.

In de fractie van een seconde overzag hy de

gevolgen van hetgeen hy had gedaan — en

van zijn ontdekking. Niemand zou kunnen

gelooven dat het alleen zyn bedoeling was

geweest het geld van Peter Williams ergens

anders te leggen; iedereen zou denken, dat

hy het had willen stelen. Daaraan zou niets

veranderd kunnen worden — ook niet al zou

hy de tienduizend dollar die achter de boe-

ken lagen voor den dag brengen. Bovendien,

hoe zou Joan, óm wie hy de heele geschie-

denis eigenlyk begonnen was, over het geval

denken? Hy begreep, dat hy zichzelf in een

hopeloozen toestand had gewerkt en dat er

niets anders op zat dan te vluchten....

En hy vluchtte. Als een opgejaagde, als een

blinde

Hy rende de straat op, klom over een hek,

terwijl zijn handen zoo koud waren dat hij

ze byna niet gebruiken kon. Hy hield zich

dien nacht en den ganschen Zondag schuil

in een oud schuurtje, ergens op een veld.

Des nachts doolde hy verder.. . De koude, die

hy leed, was byna ondraaglijk, en de honger

knaagde aan zyn ingewanden. Af en toe

huilde hy, als een kind, dat den weg naar

huis kwijt is en geen uitkomst meer ziet. Hy

sprong achter op een vrachtauto en kwam in

Hampshire terecht. Hy had acht en twintig

dollar en wat klein geld in zyn zak.

Dien ochtend at hy voor het eerst sinds

dagen behoorlijk. Hij kocht een tweede-

handsch jas en een hoed, en nam toen een

kaartje naar Portland. Vandaar slaagde hy

er in mee te ryden met een auto naar St.

John. Hy kreeg er een baantje als borden-

wasscher in een hotel en bleef er drie w^ken.

Het leek wel alsof hy niet leefde, maar

droomde. Herinneringen aan Vermont, aan

den oom, die van hem hield, aan zijn prak-

tijk kwelden hem als een nachtmerrie. Wal

Joan betreft.... Ze was geen moment uit

zyn gedachten, hoewel hij hopelooze pogin-

gen deed om niet meer aan haar te denken.

Hij trachtte zyn leven opnieuw in te rich-

ten. Per slot van rekening was hij pas zes en

twintig jaar. Vyftig of zestig jaar lagen er

misschien nog vóór hem, en hy diende ze op

de een of andere wyze onder de oogen te

zien. Hy was advocaat en hy wist dus, dat

zyn „misdaad" binnen twintig jaar verjaard

zou zyn. Dan zou hy naar Vermont kunnen

terugkeeren.... Terugkeeren....

Hy had oogenblikken waarop hy zich

voornam aan Harm, aan Joan, aan Olive en

aan zyn oom te schrijven en alles te beken-

nen — om zelfs aan Peter Williams te schrij-

ven en hem mede te deelen, waar zyn erfenis

verborgen was. Maar door een of andere psy-

chologische afwijking kon hy er zich niet

toe ^brengen Peter die voldoening te geven.

Langzamerhand begon er zelfs een diepe

haat tegen Peter in Jiem te groeien. Peter en

zyn verwenschte erfenis waren ten slotte de

oorzaak van zyn ongeluk. Peter moest nu

- 25-

Potten;

0.60 en (J.90

Tuben:

0.35 en O.60

beschermt Uw (einl en maakt bij

regelmatige toepassing Uw huid

jeugdiger en soepeler. Haar tijn

parfum van "4711" Eau de

Cologne is nimmer storend, doch

harmonieerend met den geur van

elk poeder.

Terci

Gezichtswater

is onontbeerlijk om Uw huid

grondig te reinigen, waardoor Li

ongerechtigheden en puistjes voor-

komt. Neem "471 1 ' Cold Cream

voor den nacht.


F I LM-

maar zien hoe hij zich zonder dat

geld redde. Hij moest ook maar

eens moeten werken, net als hij,

Frank.,.. Nu zou hij ten minste

Joan niet krijgen. Nu zou hij even-

als hijzelf verstoken blijven van het-

geen hij het liefste op aarde had...

En zoo begon Frank Buttons lange

zwerftocht over de wereld. Hij stak

over naar Europa en slaagde er in,

zich daar een bestaan op te bouwen.

Maar een gewetenlooze compagnon

bestal hem en zonder een cent dool-

de hij weer verder, onmogelijk ge-

worden in de stad, waar bij zich

een surrogaat-geluk had weten te

veroveren. Hij vond een baantje als

purser op een schip, dat naar China

ging en daar was de fortuin hem

andermaal gunstig. Hij verdiende

goed geld met een export-handel en

toen hij twee en dertig jaar was,

keerde hij terug naar Amerika. Hij

ging een tijdje in San Francisco

wonen, en leerde er een meisje ken-

nen, een leerares aan een middel-

bare school. Tien dagen voordat hij

met haar zou trouwen, dacht hij in

den foyer van een hotel iemand te

zien, die sprekend op Olive leek.

Latere onderzoekingen hebben uit-

gewezen, dat het Olive inderdaad

was. Ze was met Harm getrouwd en

ze brachten hun wittebroodsweken

in Californië door. Maar Frank was

psychologisch geheel uit het lood

geslagen door deze herkenning van

baar, die zijn leven „verwoest" bad.

Hij vluchtte uit San Francisco zon-

der eenige verklaring aan het

meisje, waar hij mee zou gaan

trouwen.

Hij keerde terug naar China,

werkte er als een koelie om zijn ver-

driet te vergeten. HU was veel ouder

geworden; diepe groeven stonden

er in zijn voorhoofd en het vel van

zijn gezicht en handen was geel ge-

worden. En toen, op een dag, kwam

het als met een schok over hem, dat

zijn twintig jaar van „vluchteling"

voorbij waren. Hij was nu zes en

veertig jaar en had een ellendig

leven achter den rug. Nu kon hij

terug — maar wijde hij dat wel?

Plotseling overviel hem een soort heim-

wee. Hij besloot terug te gaan.

VIII.

Het was een sombere Novemberdag, laat

in den middag, toen hij weer in Vermont

aankwam. Geen mensch herkende hem. Het

was niet meer dan natuurlijk dat zij hem

niet herkenden. Zooals James Stranger bad

gezegd, was hij een oude, zéér oude man

geworden. Zes en veertig — maar hij zag

er uit als vijf en zestig.

Hij kreeg zijn eersten schok toen hij zag

dat het gebouw waar bij en Harm vroeger

hun kantoor in hadden gehad was verdwe-

nen. Een drogist had nu zijn winkel waar

Frank zijn jas en hoed had achtergelaten.

Hij liep verder. Wat zou er van hun oude

kantoorgebouw geworden zijn? En wat van

de envelop met de tienduizend dollar er in?

Hij stapte een café binnen, vroeg waar

het kantoor van Harm Warwick was. Hij

kreeg bet adres en ging er heen, als door

een zonderlingen drang gedreven.

Een oogenblik bleef Harm, die Juist van

plan was naar huis en naar Olive te gaan,

verrast staan toen hij den vreemden man

ontdekte, die voor het hekje in het bedien-

denkantoor stond.

„Wie bent u?" vroeg hij, mechanisch de

brieven die hij in de hand hield, op het

bureau van een zijner.bedienden leggend.

Harm was dikker geworden, en zijn naar

grijsde reeds. Zijn praktijk bracht hem een

uitstekend Inkomen op en bij behoorde tot

de best gesitueerde inwoners van het stad-

HIJ WAS BIJNA

MET IEMAND

ANDERS

GETROUWD

Toen vertelde Lies mij7

mt de oorzaak was — mijn

„vermoeide huid"!,, en raadde mij

het dagelijks

gebruik van LUX ^m

TOILET ZEEP aan^AM

m

M

Een „vermoeide huid" is zo gemakkelijk te voorkomen — geen enkele

vrouw hoeft er haar aantrekkelijkheid door te verliezen. Lux /^>\

ToiletZeepvoorkomtallerimpelsenonzuiverheden,terwijl SjfaJ?

ze de gelaatsporiën tot nieuw leven brengt. Hetzuivere, ^Oj^n ;4'

witte schuim houdt de huid heerlijk zacht en blank. X •^/■.«f.^S* /•*


Chimpansee Morlex in de armen van zijn oppasser,

den hoofdopzichter van het apenhuis.


Morlex maakt kennis met „oom dokter". Hij draagt

evenals de beambten van het Nationale Museum, waar-

toe ook de dierentuin In 't Park van Vincennes behoort,

voor deze gelegenheid de uniform van het museum.

fmt ztch onder dokfertbeliandelinq

OPNAMEN IN DE DIERENKLINIEK VAN DEN PARIJSCHEN DIERENTUIN

Het Parijzer Dierenpark in het Bosch van Vincennes is een van de mooiste en

modernste yen Europa. Het is pas drie jaar geleden, nadat men er langen tijd

zlln w.-r n d»'r«r •' B ! 0pend - '" d * P'"»' "" d" •"•* tralie, voorziene kooien

di HUr" H T een ;3. szlns -"ogel.jk was, ruimten In de open lucht gemaakt, waar

systeem £; £ Jr^ÄT ^ ^ ku "" e " bewegen. Natuurlijk komt dit nieuwe

systeem in de eerste plaats ten goede aan de dieren zelf, die er zich veel beter bii

krTen e o0i? an W8nneer / i i '"*"«? bokken zitten opgesloten; ze blijven gezond en

ïen 9 zoo kod J! r0nde n ^ 0rt " lin B« h -P- Maar desondanks ontbreekt het ook 'n

^■/„t!n" ^ J •• en m0dern o P0 ez ? tten floten dierentuin toch nooit aan

éf^rLn P ' i r Jn L;fJ Mn Paa [ Iieke 0( door een 0 ' ""**' ongeval getroifên

thter" toch m^T t 1 ,J ^ men5C J he 1 n 2ijn de ^"eW onschuldige zieÄen d*ë

Ttor nLn • T ■■ i" ^ "L d ^ tC J r 0en " en moeten w orden, het veelvuldlgst:

^hl.m^Jri 'P'^^^^O' verkoudheden, kleine verwondingen ^n een of ande

hchaamsdeel enzoovoort. En eveneens precies zooals bij de menschen komen e

ook verwondingen voor na kleine vechtpartijtjes of burenruzletjes.

Het spreekt Yanzelf dat een zoo nieuwe en moderne dierentuin als die van

hiëft o^k w!P egen klin J ek en " hu ' sdok «e r " heeft. Zooals iedere ande e dokter

^pf^^^^ZJ^J^c " ^V'ÄntZiz*

i J: . '! 00 . k in 0 e^ieh, v oor ernstige gevallen en bezit een speciale oomrMi*

fs'^tgtusT 6 Zo'oa^r^'"f Umenten 7 e l!; e "I^ d '^-« k '"3e $ Äen SÄ

is uitgerust. Zooals de directeur van de kliniek vertelde, worden de dieren «r n«l

vaak ingeënt of aan een langere serumkuur onderworpen WOraen de dieren * r 0 ^

u i-?ƒ J O0r de ontkende omgeving, en de vooral in de ODeratiez«! hin«

belichting, die wat vreemd op hen inwerkt. Daarentegen marken z^ heil goed dï

h, A II m ? ts . . kw8ads rï h ! n . ^orheeft, maar hen integendeel helpen wil' en

hun dankbaarheid na de behandeling Is vaak ontroerend. '

om z?ch d« .. ai* "^ 'V^l-. 0 u eSt ' ld met het uiten v «" "" edelen kreet,

S«chledde 0 agen * SOf hij be9reep ' dat 8l,es ïlech, ' voor *«" bestwil

nle L t at p e r n e«rg e ., h rh 'Z te P k O k e er i0 te he vÏÏL^ O ,T nSChen - ^ iS 00k ^ ^ ^'^

Morlex toont zich in het geheel niet angstig, integendeel:

Interesseert en amuseert hem.

Maar nu schudt hij hevig met zijn kop: De behandeling bevalt hem thans minder

goed, maar zij is noodzakelijk.


1. JuUt even voor de zwartjes kwamen

♦. Noff eenmaal draaide de joncen zich om. HH zas

^..'.""Ü!' 6 " tV'" de ? r . aVt * a »• vo«rsch«n komen.

VI. t- kl,..i« h« nu o«k in het toestel en zette den

M'.-*;',?^-"*'^" jui » t "P '« d "' rie P hijvroolijk"

M i«r iitj kreejr «reen antwoord van Dot. Daarom keek

hij verbaasd om.

LH ..1 7 . heel ? esc N k , t om •' te «'•'•«> en Peter

W«"iMi lveren Äf r 8l W'e di «f 0 P d * n Br o n' i gezet

„We z. Hen eens k«ken. of l)ier een blanke woont"

lo e L l "V"M D • , ? , • "'." i" 1 »* «"»" htf er op toe wUde

op dehul 6 Z,,n IU8je f,em te lf Bn - D e.rna wees zfc

DE VLIEGAVONTUREN VAN PETER EN DOT^oJ^ Cj

.. j ,.^^, „„^u wui, aai ze eiiren uk een doktvr

t^ ^t^^^^^PZi

kö:; d doen ad ' W ' 8 d ' t het e « nl » fe *'' hl() vTorlóopf;

8. Peter keek en een ongenblik meende h« de slimp

wai W^ri d '" b l , P« ur « n !>"«»> •»" moment later

?» A w!S rdw £ n,n - P "t er " e P d "PPer voort en klopte

?J?- ui deUr - Er "«'»cheen niemand In antwoord op

zon kloppen en toch wist de jongen, dat er wel

iemand moest «ün. » »■» •ƒ wei

GEWONE ADVERTENTIES; KOLOMHQOaTP ^20 REGELS ICOl nMBoccnrr

KORTINGEN VOLGENS TARIEF

*--30 -

.OrJ^2

3. De troep zwartjes was nu heel dicht bttfieknipen.

Peter hnordo ze al, te.wijl Mj rijn zurje orbeuide HH

ondersteunde Dot een beetje en hielp haar zoo snel

moBcljjk in de cabine van „De Zilveien Slei."Het was

werkelijk de hoogMe tijd om te vertiekken.

6. „We moeten opletten of we nerpcns een dorp of

een huis zien," »»f Peter. Het was Dot, die de hut het

eerst ontdekte. „Z»J behoort vast aan een blanke, zoo

ziet ze er tenminste uit/' Peter besloot daarom te

ht h i' "•»•• Juist «en vlakke strook grond voor

9. Nu bonsde de kleine piloot eens wat krachticer en

tot zün verbazing vloog de deur open. H« duwdV haar

kfj /.. r "/"WL'P^ voor «'chlig naar binnen. Ter««!

m dit deed, MJschte een groote blauwe papagaai:

„Ga weg. Benjamin. Verberg je?"

Wordt vervolgd

Verliest snel haar

45 pond in 11 weken.

Kieuw, veilig vermagerings

middel in vloeibaren vorm

„Ik kan BonKor» niet ge-

noeg prijzen om alles wat

het voor mij deed. Het neemt

zoo gemakkelijk in en is zoo

onschadelijk. Ik was veel te

zwaar. Leed aan indigestie

en hoofdpijn, maar nu ben

ik ervan verlost. Ik voel me

nu patent. En ik verloor tf

pond in 11 weken."

Mevr. L. J Wilson.

Deze brief ligt ter inzage.

SNELLE

CiEWICHTS AFNAME

Kevr. Wilson was zeer dank-

baar, zulk een veilige, pretttice

en snelle manier om van haar

dikte af te komen, gevubden te

hebben. ZU zond ons haar foto

ea zei dat wil ze gerust mochten

rubliceeren. Ziet welk een ver-

andering BonKora bracht,

taakt ook Vw dikte op deze

manier kwijt BonKora is on-

schuldig, want het bevat geen

>< hadelUke bestanddeelen. Ver-

moeidheid verdwlint. Velen zeg-

gen er Jonger uit te slen sedert

'ijhun dikte verloren en op deze

onschadelijke en prettige

manier gesondheld opdeden.

Mevr, Wilson

vroeger.

De waarde van een

goed verzorgd gelaat

Er is een spreuk, die zegt: "Op het

uiterlijk kan men niet afgaan." Hoe

waar dit ook moge zijn, de wereld

oordeelt anders I Met medogenloze

wreedheid noemt men U onver-

schillig en slordig, als Uw uiterlijk

er onverzorgd uitziet. Geen enkele

vrouW zal dit aangenaam vinden.

Daarom moet U er steeds voor

zorgen, dat Uw teint fris en aan-

trekkelijk blijft. Dit kan U bereiken,

als U geregeld Vinolia Vanishing

Cream gebruikt, de crème met haar

speciale bestanddelen en extra fijne

emulgering.

Vlnolia^Credms

Mevr. Wilson thans.

Verloor 45 pond In 11

weken door BonKora.

Voelt zich beter. Ziet

er Jaren Jonger uit.

I Hrtt »«MI honeer Het is raadzaam, zeer vet voedsel te vermUden, maarUI:unt

Äf n?ÄCvVn\ÄrÄ. in de brochure WJ «XÄ«^? «Ä

^ordt aangeraden. U behoeft dus geen oogenblik honger te lijden MJ 26 '' 8

trek te hebben Laat daarom Uw dikte Uw gezondheid en bekorlns n.et beerven

en ziet ér niet ouder uit dan noodzakelijk. Begin direct met BonKora

de nieuwe snelle Drettlge vermageringskuur In vloeibaren vorm. Let op de

resSltaten: vÄg^aar b« ApotheLrs en erkende Drogisten h f. 2.26 per flacon.

druppe s

Electric

moüie witte tanden

W. nSUNK, DO—I—H 174. DIN HUG

Dr. H, NANNINO's

Zetpillen tegen

Aambeien

werken pijnitillend ra nanra in

kotten lijd de ontstok« »lljmvlieten.

De

maakt hel inbrengen teer gemakkelijlc.

Verkrijgbaar bij alle Apotheken en

Orog.kt 1.50perdootj« van 12tluke |

De Voor ll'Cliuib

H. v. d. S. U V. - In het door U

geooemde geval zal dn man. Indien

de andere partij niet genagnn If te

schelden, niet kunnen hertrouwen, ten-

zij hij kan bewijzen, dat de vrouw hem

een zwaar lichamelijk letsel heelt toe-

gebracht, of dat zij een gevangenis-

straf van minstens twee jaar heeft

te ondergaan.

P. M. te H. - Er Is mij Inmiddels

medegedeeld, dat hei adres van den

Secretaris van „Feyenoord", te Rotter-

dam, met Ingang van een paar maan-

den geleden Is geworden: de heer

CA. Prins, Dordschelaan 95b, aldaar.

„Sonja" te L. - Wij hebben er

geen bezwaar tegen aan Uw verzoek

ie voldoen. Schrijft U mij maar welke

foto's U graag wilt hebben I

Mej. V. ie G. - Hei adres van

Dr. Van Schelven, Is: J. van Nassau-

laan 35, 's-Gravenhage.

J. W. ie Z. - Hei Is mij inderdaad

gelukt een middeltje voor Cl ie weien

te komen, waarmee U onzichtbaar kunt

schrijven. Neemt U een klein korreltje

Cobalilniraai en vermeng het mei

water tot een vloeibaar mengsel; U

moei hei dan sterk verdunnen tot U er

onzichtbaar op papier mee kan schrij-

ven. Denkt U er echter wel om, dat

hei een goed soort papier moei zijn

waarop U schrijft. Laai U het schrift

goed drogen, hetgeen iets langer duurt

dan bij gewonen inkt. Als het droog Is,

kunt U hei zichtbaar maken, door hei

papier voor een warm voorwerp te

houden, en hei tamelijk sterk te ver-

hitten. - Pas op, dat het niet In brand

vliegtl - Indien U hei papier daarna

laat liggen, zal hei geschrevene weer

langzaam verdwijnen, en kunt U hei

nogmaals gebruiken.

Mevr.J. V. ie A. - De door U

bedoelde wierookkorrels kunt U bij

alle goede drogisten krijgen; verder

zijn ze ook ie krijgen In de zaak waar

U den wierookbrander hebt gekocht.-

A. G. ie R. - Ik dank U wel voor

Uw inlichting, en heb mijn fout, zooals

U ziet, hersteld.

J. F. v. S. ie A. - Indien de vlek-

ken nog niei erg oud zijn, kunt U ze

nog wel verwijderen met een In azijn

gedoopten lap. Wrijft U de plek hier

stevig mee in. Ik denk echter, dat de

vlekken al wat ouder zijn, en als dit

zoo Is, zou ik U raden om het eens

als volgt te probeeren: Maakt U een

oplossing van één deel aluin en twee

deelen water; bestrijk nu met deze op-

lossing de vlekken van het kalkwater,

en leg op dit alles een Hinken natten

doek, en laai daarop gedurettde vijf

minuten een warm strijkijzer staan. Ik

denk, dat de vlekken dan wel verdwe-

nen zullen zijn. Indien U succes hebt,

schrijft U me het dan eens? Ik vind

het altijd prettig om te hooren of mijn

middelen helpen.

W. ie U. - Na inlichtingen ge-

vraagd te hebben is mij gebleken, dat

inderdaad de opzeggingstermijn voor

een per week gehuurde dienstbode

wettelijk een week Is. Wanneer ze in

vasten dienst Is, Is de werkgeefster

verplicht bij ziekte gedurende zes

weken loon uit te betalen. De werk-

geefster is ook verplicht een schrifte-

lijk getuigschrift mee ie geven. Ik hoop

U zoo bevredigend ie hebben beant-

woord.

De Secretaresse van de VOOR U-

C/ub, NOORDEINDE 8, LEIDEN


HUMOR

„W« hebben het recht zooveel te dansen als

we willen. Het is net zoo goed onze vloer als

jouw plafond I


iin^SrZerv^ ï'"' ^ ^ ,k heb jrauwen vergeten I

, "{'• ^..r dit keer word Ik wérkelijk op

Kantoor opgehouden I''

EEN MAN EN ZIJN HUISBRAND

„Hél Heb jij dien steen laten vallen!"

„Ja, maar Ik heb 'm niet direct noo-

dig; leg hem maar bij de anderen!"

GESPREKKEN MET MIJN

VRIEND PIETERSEN

eb je gehoord, Pietersen, dat de bekende

regisseur Cecil B. de Mille

.H eindelijk weer eens een film heeft verlardigd,

die niet volkomen authentiek is?"

,Dat verwondert mij ten zeerste. Cecil B. de

lille is toch meestal geen moeite teveel om

jn films, indien ze min of meer historisch

jn, volkomen authentiek te maken. Ik herin-

:r me nog .het verhaal, dat je me vertelde over

manier, waarop hij hier in Nederland naar

:t paspoort van 1814 liet zoeken, voor zijn

m ,,De Boekanier". Ik vond dat wel een

jorbecld van de wijze waarop hij ieder detail

jrantwoord wil hebben."

,,Dat is waar, beste vriend, maar in zijn

ieuwe film „Union Pacific" zal Cecil willens

1 wetens van de historische werkelijkheid afijken!

Hij zal namelijk Chineesche spoorwegerkers

op het doek brengen, die geen vlecht

ebben, terwijl" in de dagen dat de groote

fnion Pacific spoorlijn aangelegd werd, al-

Chineesche arbeiders nog staarten droegen."

„Waarom eigenlijk?"

„Dat was een symbool van onderworpeneid

aan de Mantsjoes!"

Neen, dat bedoel ik niet. Waarom dragen

e in di#film geen staart?" . •«*

„Wel, Pietersen, omdat sindsdien zoowel

e staarten als de Mantsjoes verdwenen zijn, en

et moderne China niet graag aan den ouden

aat van zaken wordt herinnerd. En aangeen

De Milles films in China erg populair

ijn, voelde de regisseur zich gedrongen hierlede

de hand te lichten."

Heelemaal in den haak i^ het niet. . . .

iaat zoolang de filmproducers niet altijd toeeven

aan de buitensporige lichtgeraakheid van

)mmige landen, verontrust dit symptoom me

)ch nog niet."

DNZE WEKELIJKSCHE

PRIJSVRAAG

'raag vijfhonderd en een en twintig

Wat is een brik?

Wij stellen een hoofdprijs van ƒ 2.50 en

ijf troostprijzen beschikbaar om te verdeelen

nder hen, die vóór 13 Februari (abonné's uit

vcrzcesche gewesten vóór 13 Maart) goede

plossingen zenden aan ons redactie-adres:

\ Hn-dcimis S, Leiden. Op de enveloppe of

'r efkaart gelieve men duidelijk te vermelden:

aag 521.

DE OPLOSSING

^ aag vijfhonderd en zeventien

De Adamspiek is de hoogste berg op Ceylon

6950 M.), aldus genoemd omdat van deze

'liats Adam volgens de legende voor de laat-

te maal het paradijs zag;

De hoofdprijs werd ditmaal toegekend aan

i«a heer F. Klijsing te Haarlem; terwijl de

roostprijzen ten deel vielen aan Mcj. A. Dijse-

inck te Zaandam; Mej. S. Hengeveld te Rot-

srdam; den heer T. Maas te Rijswijk; den

^er J. M. Verhoeven te Breda; den heer J.

Louwer te Zwolle.

Een foto-studie van de fllmaclrice Hedy Lamarr

BOEKBESPREKING FILM-ENTHOUSIASTEN

Dick Vriesman: „Film". Uit-

geverij Contact, Amsterdam.

Dick Vriesman, de oprichter van de

nieuwe Filmliga in ons land, blijkt door

zijn buitcnlandsche ervaringen een goed

kenner van de geschiedenis en de techniek

van de film te zijn. Tevens is hij een vlot

verteller. De artistieke vraagstukken be-

treffende de film heeft hij in zijn boek op

interessante wijze behandeld, ook wat de

Nederlandsche film aangaat.

Met twee onderwerpen is de heer Vries-

man blijkbaar evenwel niet op de hoogte,

namelijk met de „fiJmcritiek", waarover hij

dingen schrijft, die bij velen een onjnisten

indruk moeten wekken, en met het werk

van den Nederlandschen Bioscoop Bond,

dat hij vaak in een verkeerd daglicht stelt.

Maar overigens is „Film" een interes-

sant boek, dat de belangstelling van den

lezer voor de film als cultuurverschijnsel

zeker zal aanwakkeren.

F. E. S. te Amsterdam. De gevraagde

foto's zijn u toegezonden. Zar ah Leander

kunt u schrijven Wildpfad 2 , 4, Berlijn. In

het Duitsch of Zwcedsch. Niet vergeten

voor foto drie antwoordcoupons in te slui-

ten. Bedoelde film werd in het Rem-

brandt Theater en later in Theater Nöggc-

rath vertoond.

J. v. O. te Rotterdam. Zendt u een

exposé van het scenario aan Rudolf Meyer,

Neerlandia Film-Productie NV., Keizers-

gracht 794, Amsterdam. De kans van

slagen is echter zeer gering.

Op 23 Januari a.s.

zal het dertig jaar

geleden zijn dat

de heer J. Wessel,

Directeur van

Warner Bros in

Nederland, zijn In-

trede in het film-

bedrijf deed

n© ii

■'


V\0€ QOG

De scenarioschrijver schrijft. En alles

wat hij noodig heeft om de won-

derlijkste wonderen tot stand te

doen komen, is: pen en inkt. Het papier

is geduldig. „En toen gebeurde dit en toen

gebeurde dat en zij redden elkander van

razende gevaren en zij minden en' trouw-

den elkander en werden ontzettend ge-

lukki g ! " Dat is gemakkelijk genoeg

opgeschreven en dat minnen en trouwen

en gelukkig-zijn is ook vrij makkelijk te

verfilmen. De filmindustrie beschikt over

ervaren „love teams",- die dat uitstekend

voor elkaar krijgen. Maar die „razende

De eeuwige vraag bij film-effecten.

gevaren" ze worden even gemakke-

ijk op schrift gesteld als de liefelijkste

üefde, maar ze laten zich niet zóó makke-

lijk verfilmen. Scenarioschrijvers hebben

niet in de eerste plaats fantasie In de

eerste plaats zijn ze vindingrijk. Ze gaan

na -wat er allemaal al verfilmd is. En dan

bedenken ze, wat er nog nooit verfilmd

werd. En dat schrijven ze op. En dan mag

de regisseur zien, dat hij dit in beeld krijgt

1 egen dien tijd zit de scenarioschrijver

al hoog en breed in zijn achtertuintje bij

een glas sinaasappellimonade en trekt zich

nergens meer iets van aan. En de regis-

seur? Wel hij laat een spe-

cialist komen, om dat zaakje voor

Jiem op te knappen. Amerika is

immers het land der specialisten!

We kunnen niet beter doen dan

een en ander een beetje verduide-

lijken. Een scenarioschrijver komt

op het denkbeeld, dat de vernieti-

gende kracht van een wervelstorm

nog nimmer op het doek^'wêrd

vertoond. Hij beschrijft, hoe van

verre reeds de eigenaardige, tee-

kenende vorm van het natuurver-

schijnsel aan den hemel zichtbaar

wordt, hoe het met razende snel-

heid nadert, alles op zijn weg ver-

nielend. En hij beschrijft hoe deze

natuurramp een geweldig inge-

nieurswerk vernietigt, hoe honder-

den menschen gedood worden

En de regisseur telefoneert om

Lou Witte. Specialist in catastro-

fen. Lou Witte, zoo op het oog een

onaanzienlijk mannetje, is specia-

list in branden, spoorwegongeluk-

ken, mist, aardbevingen, ijsgang,

storm, paniek, schipbreuk, tropi-

sche regens en dergelijke. Waar-

om zal hij dan geen alles vernie-

tigenden typhoon in zijn répertoire

opnemen? Hij is in zijn soort een

,,Lon Chaney" achter de scher-

men, hij werkt steevast mee aan

alle groote films, waarin massale

ongelukken moeten voorkomen.

Echter mag de lezer daaruit

geenszins concludeeren, dat het

makkelijk zou zijn een wervel-

storm te ontketenen, waardoor

een gigantisch werk als het bijna

voltooide Suezkanaal, op catastro-

phale wijze kan worden vernield!

Al is het maar „op de film", toch

is het een arbeid, die ontzettend

veel energie en inspanning vergt

en in heel Hollywood is maar één

man, die hiertoe in staat is: Lou

Witte, De groote 20th Century

Fox-film „Suez", waarin Loretta

Young, Tyrone Power en Anna-

bella de hoofdrollen vertolkten,

behandelt de voorgeschiedenis en

de totstandkoming van het Suez-

kanaal. Toen dit voor vier vijfde

De typhoon in de »lm „Suez"

OAT?

gereed was, stak er een wervel-storm

die enorme materieele schade aanrich

en die talrijke slachtoffers eischte. fi

zichtbaar maken van dezen wervelstol

noemde mr. Witte zijn zwaarste job.

Voor zoover het de uitwerking van d

storm betrof: met hevige en bijzonder st

ke windmachines bereikt men veel. D

had hij geen hard hoofd in. Maar voor

de storm is losgebroken, moet men in

door de lucht zien naderen met zijn wi

bekende en gevreesde slurf en alle v(

dere typische eigenschappen. Het Wi

aldus Witte, bij uitstek moeilijk, dit v

schijnsel te imiteeren!

Hoe deed hij het? Wel het kli

per saldo eenvoudig genoeg, maar

allereerste en grootste moeilijkheid best

in het uitdenken van de middelen, wa

van hij zich bedienen zal. Geen regisse,

zelfs niet de vriendelijke en gemoedelij

Allan Dwan, die de spelleiding v

„Suez" had gekregen, kan Mr. Wi

toestaan eenige dagen te experimenteer

met zijn storm. Het moet terstond go

zijn, want bij zulk een film kost elke d.

duizenden dollars. Witte moet dus mi

delen beramen, die niet mislukken. ¥

stelde een olie samen met behulp van sp

ciale chemicaliën, die een bijzonder vett

en zwarten rook opleverde. Deze rou

werd in enorme ijskasten geblazen, waa

hij werd afgekoeld tot ver onder het nu

punt. De eigenschap van zulken koude

rook is namelijk, dat hij in de lucht blij

e twee landloopers temidden van de journalisten.

hangen en veel minder gauw verwaait da ean, een meisje uit een circus

rook, die de temperatuur der atmosfee

heeft aangenomen, of die warmer is da

deze. Op deze wijze werd voor een waai

de van zevenduizend dollar de lucht inge

blazen. Nu rest nog de verklaring, ho c ^eck> een landloop e c a 'ony Newlander, een millionnair Max Primrose, circus-directeur

Warner Baxter

Fritz Feld

Anatole Primrose, zijn zoon

Marjorie Weaver

Sig Rumann

Commissionnaire Christian Rub

-ouis Albert Marie Edmond, een

landlooper Peter Lorre

Corcoran Paul Harvey

Mache, een landlooper

/ictor Lavarsovie, redacteur

Arthur Smythe

Jean Hersholt Burgemeester Charles Halton

r

Socrate Bombardon, prefect van

deze uit rook bestaande en zeer natuurge

John Carradine politie Frank Reicher

trouwe wervelstorm zoo angstwekkem ^natole Mandarin, dagbladeigenaar Agent van politie .. Georges Renavent

snel kon naderen, zooals dat in de werke

J. Edward Bromberg Lustucru, landlooper ... Harry Himmel

lijkheid ook pleegt te geschieden me -«cilia Lynn Bari Verslaggever Luis Alberni

ongekende snelheid. Dit nu (aldus n..

! Twee drenkelingen troosten elkaarl (Warnet Baxter en Peter Lone)

steeds .Lou Witte) was onbereikbaar. W

konden het niet klaarspelen, dat deze rooi

zich verplaatste. Dus moesten wij gebrul

maken van optisch bedrog en zat er nie

anders op, dan dat de camera zich vc

plaatste. De storm snelde dus niet na

de plek des onheils, maar omgekee..

snelde de plek des onheils naar den stond

Om het wat begrijpelijker uit te drukkeni

de berg kwam naar Mohammed. He

effect blijft hetzelfde en wie daaraa

mocht twijfelen, herinnere zich, dat hij w

eens in een trein gezeten heeft en do

het raampje keek naar een anderen tre

Als nu die beide treinen aanvankeli,

stilstonden en daarna een van hen bega

te rijden, was het haast niet uit te makel

welke trein zich in beweging zette. 0

deze ervaring heeft Lou Witte zijn expe

riment gebaseerd en hij heeft gelijk gekre

gen! Het was een der interessantste proe

ven, die Hollywood ooit heeft genomen.

vojeeft*

■ee*u

s fllLLIOCNJ

Be Ameri Amerikaansche millionnair Tony Newlander bevaart met zijn

jacht d de Middellandsche Zee. Eensklaps klinkt er hulpgeschreeuw,

Het is een drenkeling en Tony springt over boord, om den man

te redden. Hij smaakt het genoegen hem op het droge te krijgen, maar

tniddelerwijl vaart de boot verder zonder te vermoeden, dat de eigenaar

ontbreekt.

De drenkeling blijkt een Fransche landlooper te zijn, die in een vlaag

van dronkenschap in het water is gesprongen. Nu hij ontnuchterd is,

is hij oprecht dankbaar, dat hij het leven niet heeft verloren en Tony

brengt den nacht door in het primitieve verblijf, dat deze vagebond zijn

„buitenverblijf" noemt. Daar krijgt de millionnair een zeer wijsgeerige

bui. Zijn geld heeft hem geen geluk gebracht, als iemand aardig tegen

hem was dan was het alleen om zijn geld. Hij zou heusch graag een

millioen geven, wanneer iemand, die hem niet kende, eens argeloos vriendelijk

voor hem zou zijn, zonder berekening of speculatie.

Plots krijgt Tony een ingeving; hij trekt de lompen van den slapenden

landlooper aan en verdwijnt. Als de vagebond ontwaakt^vindt hij slechts

het rokcostuum van zijn redder (en in een der "zakken een groot bedrag

aan geld). Zijn eigen kleeren zijn verdwenen. Wanneer hij zich aldus

deftig aangedaan op straat waagt, trekt hij ieders aandacht, in het bijzonder

van een journalist, Lavarsovie, die het gebeurde een prachtige geschiedenis

vindt om in de krant te zetten. De uitwerking van het opgesmukte

hoofdartikel is verrassend! De burgerij van het plaatsje. La Peyrade,

begint te begrijpen, dat ergens een als landlooper verkleede millionnair

moet ronddolen, die direct een millioen uitbetaalt, wanneer je vriendelijk

tegen hem bent. Dus beijvert iedereen zich, om eindelooze vriendelijkheden

te bewijzen aan eiken vagebond, dien men maar te pakken kan

krijgen en een reeks van humoristische avonturen zijn daarvan het gevolg.

Inmiddels heeft Tony een baantje gekregen bij een rondreizend circus,

waar ook een aardig meisje, Jean met een gedresseerden aap aan verbonden

is. Zij vormen een prachtig paar (niet de aap en het meisje, maar

Tony en zij!), maar de zoon van den circusdirectcur is ook verliefd op

Jean en maakt veel moeilijkheden.

Tezelfdertijd heeft de bevolking van La Peyrade eenige krasse teleurstellingen

te boeken. Niet iedere landlooper blijkt een verkleede millionnair

te zijn en velen dezer beeren gedragen zich erg. . . landlooperachtig!

Ten slotte eischt de vertoornde burgerij, dat de echte millionnair voor

den dag komt en het beloofde millioen zal uitbetalen. Nadat eerst de

landlooper Kopeleck zich daarvoor heeft uitgegeven en op tragische wijze

is ontmaskerd, komt gelukkig.op een zeer bewogen oogenblik nog te

rechter tijd Tony uit zijn circustent en kan de opgewonden gemoederen

tot bedaren brengen.

Bovendien trouwt hij de lieve Jean, zoodat de film eindigt met

louter blijde gezichten....

Tony verzendt het telegram, waarin hl] om geld vraagt


Clark Gable en Myrna Lay.

T BEGO^ß

(„Too hot to handle").

Chris Hunter /-,, , ^ ,,

Alma Harding ^ G ? bI

Bill Dennis . w" u ^ ^

„Gabby" MacArthur \Ä r 9 T

loselito Wadte r r Conno y

.•Pearly' T^,...J;::;::;:::;::::::::::::::::::;::::^

Regie: Jack Conway

Me tro-Gold wyn-Ma y er-f ilm.

"^TP u 90n in China toen de cameraman Chris

J£ "unter van den zenuwachtigen president van

het Union Wereldnieuws, „Gabby" MacArthur,

telefoon na telefoon kreeg: „Waar blijven pakkende

opnamen van bombardementen in Shanghai?" En in

China zit Chris Hunter scènctjes in elkaar te

zetten om er nog wat van te maken. En in

Amerika wordt Gabby MacArthur wat kalmer,

als hij hoort, dat de concurreerende firma ook

met veel beters aan de markt brengt.

In China zendt Chris Hunter zijn collega de

gefingeerde scènes, maar die collega heeft dat

spoedig in de gaten en dan komt het oogenblik

waarop de wraak zoet is, althans schijnt. Came-

ramen in China zijn geen lieve kinderen!

De andere cameramen arrangeeren een prach-

tige stunt: een toevallig in het Oosten vertoe-

vende wereldrecord-vliegster zal cholera-serum

per vliegmachine naar China brengen. Maar

Hunter komt achter deze kleine samenzwering,

fotografeert de landing en, als het vliegtuig bij

de landing mede door Hunters schuld verkeerd

terecht komt en vlam vat, is het Chris Hunter

die de jonge aviatrice Alma Harding het leven

redt. De geluidsband bij een actueele opname is

echter genadeloos: in de emotie van het ooaen-

blik van landing heeft Alma zich de woorden

laten ontglippen, dat haar zending slechts ge-

fingeerd was. Hunter voegt aan zijn journaal een

stuk geluidsband toe, waarin hij het Union

Wereldnieuws opdracht geeft om die woorden

eruit te halen, en hij eindigt met een boodschap

voor zijn Directeur, waarin hij zich nog al on-

gezouten over Alma uitlaat, maar er toch aan

toevoegt dat Gabby haar maar moest engagee-

ren omdat een dergelijke ondernemende vrouw

goede publiciteit waard wordt.

Er volgt dan een kat-en-muis spel met dit

journaal in China. Alma weet, dat Hunter de

oorzaak is van haar ongelukkige landing. Hun-

ter biedt haar aan. de filmband te vernietiaen

maar houdt de echte geluidsband voor zichzelf'

Munters kameraden komen achter deze intrioe

raken in hét bezit van de echte opname en

sturen deze naar Amerika; de stukken met Hun-

ters boodschap en Alma's bekentenis blijven in

de handen van zijn concurrenten achter, om

later als wapen gebruikt te worden.

Terug in Amerika blijft de rivaliteit tusschen

Munter en zijn concurrent Dennis groeien. Alma

gaat inderdaad naar Hunters firma over nadat

zij de belofte gekregen heeft, dat deze maat-

schappij een expeditie zal uitrusten om haar

broer, eveneens een sportvlieger, die vermist

Gable en Leo CarUlo.

letro-Goldwyn-Mayers nieuwste film uit

serie avonturen van de kinderen van

Rechter Hardy.

echter Hardy Lewis Stone

ndy Hardy Mickey Rooney

etsy Judy Garland

larian Hardy Cecilia Parker

loeder Hardy Fay Holden

ynthia Lana Turner

Regie: GEORGE B. SEITZ.

Is Hollywood iets nieuws onderneemt,

„uitvindt", of lanceert op filmgebied,

dan gebeurt dat gewoonlijk plotseling

i met den noodigen ophef. Maar thans is er

igemerkt iets gaande, dat eerst langzamerhand

in grooten invloed is gebleken op vrijwel de

heele filmproductie, op de millioenen toe-

houwers in Amerika en daarbuiten en tevens

) de verschillende filmsterren zelf.

Een paar jaar geleden zette Metro-Goldwyn-

layer een film op stapel, bescheiden van op-

en formaat, getiteld „Family Affairs",

oofdpersonen waren een volkomen normaal

zin uit het midden der Vereenigde Staten,

n rechtersfamilie met een halfwassen zoon en

)chter. Hun moeilijkheden en conflicten wa-

gering. Maar zij allen waren normale men-

hen en het onderwerp liet niet na indruk te

aken op het aanvankelijk nog kleine publiek,

t deze rolprent opmerkte.

Toen begonnen de brieven de Metro-Gold-

yn-Mayer-studio's binnen te stroomen. De

enschen wilden meer weten van deze familie,

aarin zij zooveel van zichzelf herkenden,

enschen, die zelf den naam Hardy droegen,

onden zich gevleid, geamuseerd, geboeid. Met

)g even bescheiden middelen werd er een ver-

volg geschreven door dezelfde

scenarioschrijvers, weer zag men

het typisch burgerlyke, maar in al

zijn eenvoud juist zoo aantrekke-

lijke gezin van den op een karig

salaris levenden rechter Hardy.

„Men is maar eenmaal jong" heet-

te deze tweede film. En grooter

werd de stroom der brieven, op-

merkzamer werden de kopstukken.

Men spitste de ooren, men had, om

in de visscherstaal van den grooten

vischliefhebber rechter Hardy te

blijven, „beet"....

Men maakte de derde film: „De

kinderen van rechter Hardy".

Lewis Stone als rechter Hardy werd

een figuur, waarvan men elk trekje

op het gezicht, elk handgebaar

reeds kende. De moeder Hardy van

Fay Holden was geen extravagante

jazz-mama, maar een hartelijke,

opgewekte vrouw: de moeder van

u en mfij, van vijf-en-negentig

procent aller menschen. En Mickey Rooney

werd langzamerhand groot in zijn creatie van

Andy Hardy, den rumoerigen, zich door

zijn vlegeljaren heenworstelenden zoon des

huizes, volkomen onconventioneel en toch

begrijpelijk als echte jongen, soms dwaas,

soms gevoelig, soms onuitstaanbaar, soms

reeds met den eersten vleug van een man-

nelijk, dapper karakter. Cecilia Parker als

Marian Hardy had het moeilijk: zij was knap

er zwermden jongens om haar heen en zij was

een aankomend meisje, zij vocht met haar

De familie Hardy. (Betty BOM Clarke. Cecilia Parker. Lewis Stone, Mickey Booney en

Fay Holden.)

Judy Garland als Betsy.

illusies, haar nieuwe jurken en haar poeder-

dons, haar vader en moeder en haar broer. Een

klein levensplantje kreeg een bloem. De film

sloeg in, de familie Hardy werd de filmfamilie

van Amerika.

En thans is het wonder gebeurd. In allen

eenvoud groot en toch niet grooter, niet duur-

der opgezet dan het eenvoudige verhaal nood-

zakelijk maakte, met dezelfde sterren in dezelfde

rollen, -verscheen de vierde film „Andy Hardy

wordt verliefd". Als vanzelf, genegenheid ge-

vend en ontvangend, leefden de Hardy's in het

hart van millioenen menschen, die misschien

wel, misschien toevallig ook niet. Hardy heet-

ten. Een doodgewone film, maar echt, levens-

waar en sterk in haar emoties, bewees dat men-

schen uit onze eigen omgeving minstens even-

veel kans hebben om helden en sterren te wor-

den, als meer extravagante, exotische figuren.

Alom in Amerika werden Hardydubs opge-

richt door menschen, die toevallig dien in

Amerika zeer gangbaren naam droegen. Men

zag plaatjes in de kranten van groote gezinnen,

vader en moeder,en tien kinderen, die elk aan

deze film ontleenden wat in hun eigen leven

zoo'n belangrijke rol speelde: alledaagsche

moeilijkheden, alledaagsche vreugden, het leven

zooals het is.

„Andy Hardy wordt verliefd" kreeg plotse-

ling critieken van de allereerste critici. Ze werd

vertoond met een record van prolongaties. De

film liet zelfs het grootste kassucces der Metro,

„Test-Pilot", achter zich. En haar hoogste be-

kroning vond zij, toen haar in de afgeloopen

maand de „Blue Ribbon Award", de Blauwe

Wimpel voor de waarlijk goede film, ten deel

viel....


HET WEEKBLAD

CINEMAi

R THEATER

:HIJNT WBKEUJ« - MiJS PER KWARTAAL f. I.M - Mit. CM

AOM. GALCEWATSR Jï, UIDEN. TEL. Té». POSTREKENING 4IM0

MELVYN DOUGLAS

IS THANS C>OOR DE

METRO-GOLDWyN.

MAYER GEËNGA-

GEERD

MmW mn*M. ^fc^J

ii.ki

w.^:':/w«v-

. ■ ' •

fymww

mmmm-immmmm» m»«9»««t«« mmmmm *#"*. *

#

More magazines by this user
Similar magazines