Uit het boek van, Mieke Zomer Dieren sprekend als ... - Praktijk Robyn

Uit het boek van, Mieke Zomer Dieren sprekend als mensen
Hardnekkig mijn eigen gevoel volgen
Jitty de Jong
Op een dag toen ik naar mijn paard Roy keek, zag ik aan zijn gedrag dat er iets
Ernstigs aan de hand was. Hij was al een week niet zo fit, dus hield ik hem goed
In de gaten. Hij was continu met zijn voorbenen over de grond aan het schrapen
En het lopen ging moeilijk. Toen ik hem naar zijn stal bracht, liep hij als een dronkenman en had hij weinig
controle over zijn achterhand.
Ik heb Mariette, mijn holistische dierenarts, gebeld en om advies gevraagd.
Aangezien zij ver bij mij vandaan woont, adviseerde ze mij om direct de plaatselijke paardenkliniek te bellen
omdat mijn paard waarschijnlijk gekatheteriseerd
moest worden. Ook vroeg zij mij een recente foto van Roy
en een verse mestbal op te sturen, zodat zij aan de hand daavan een middel voor Roy kon samenstellen. De
dierenarts kwam meteen en constateerde verlammingsverschijnselen
in de achterhand, wwardoor hij dus ook niet zelf kon plassen en
daarom gekatheteriseerd moest worden. Hij vertelde mij dat het gehele beeld van het paard er op zijn zachtst
gezegd niet goed uitzag en hij adviseerde mij om Roy te laten opnemen in de paardenkliniek.
Door een voor mij onbekende reden wist ik heel zeker dat ik dat niet moest doen en dat ik Roy hoe dan ook
thuis moest houden. Ik vertelde de dierenarts daarom dat ik daar niets voor voelde. Hij zou de volgende dag
terugkomen met de uitslag van de urine- en bloedonderzoeken.
Wat ik nog niet heb verteld is dat ik anderhalve maand voordat Roy ziek werd het eerste deel van de cursus
De Brontaal van de Dieren had gevolgd.
Hier had ik een aantal dingen geleerd die mij nu goed van pas kwamen. Toen ik naar mijn paard keek,
besefte ik dat ik alles op alles moest zetten om hem weer ‘beter’ te krijgen. Een van die dingen was positief
blijven denken. Door de cursus
Wist ik wat de dieren allemaal van onze gedachten oppikken. Ik wilde dus positieve gedachten naar Roy
uitstralen en ik nam steeds een mooi moment in mijn gedachten van toen hij nog gezond was met daarbij de
woorden:”Roy sterk en gezond”. Ook ging ik mijn handen op hem leggen, gewoon omdat dit goed voelde.
Ik wist niet dat het meer deed dan ik kon bedenken, want toen ik twee weken later dacgt dat hij het wel
weer op eigen kracht kon redden, stopte ik met handopleggen en prompt ging hij weer achteruit. Behalve
de antibiotica van de paardenarts en het samengestelde middel van mijn holistische dierenarts gaf ik Roy
`Sweden kruiden elixer`. Dit natuurlijke drankje werkt ontstekingsremmend en weerstandverhogend. Ik had
het gevoel dat Roy dit goed kon gebruiken.
Op de dag nadat ik had geconstateerd dat Roy echt niet goed was, kwam de dierenarts met de uitslag van de
urine- en bloedonderzoeken van Roy, maar daar kwam niets uit waar we iets mee konden. De paardenarts
had overlegd met een collega die meer gespecialeerd was in dit soort zaken en hij wilde mij nogmaals op
het hart drukken om Roy op te laten nemen in de paardenkliniek. Als de verlammingsverschijnselen op deze
manier zouden voortzetten, zou het er niet
Goed voor hem uitzien. Wanneer Roy niet meer in staat was om op eigen kracht te staan, konden ze bij mij
thuis weinig meer voor hem doen. Weer wees ik zijn advies af en wilde ik Roy, hoe dan ook, thuishouden.
Ik vertelde de dierenarts dat dit mijn keuze was en mijn verantwoordelijkheid! Met in mijn achterhoofd dat,
(als het zijn tijd is om te gaan), hij dan thuis gaat, in zijn eigen omgeving en met zijn eigen paardenvriendjes
erbij.
Na deze discussie werd zijn blaas opnieuw leeggehaald. Er kwam ongeveer zeven liter urine uit.
De volgende dag kwam de andere paardenarts en hij onderzocht Roy met een zeer zorgelijk gezicht. Volgens