WZH Nieuws voor elkaar nr. 3 juni 2011.

wzh.nl

WZH Nieuws voor elkaar nr. 3 juni 2011.

Nummer 3 ­ juni 2011

Tweemaandelijks magazine voor cliënten van WZH.

Themanummer

Cultuur & Kleurrijk

Berichten 2

WZH bouwt aan (t)huis

voor meerdere culturen 3

WZH bijna als vanzelf

kleurrijke organisatie 4

Nieuws van de Centrale

Cliëntenraad 6

Jouw ervaringen,

mijn leerschool 7

Verhalen uit de eerste hand

Alleen wie geeft, ontvangt 8

Etiket

De multiculturele samenleving is een gegeven. Zeker in Den Haag,

de gemeente waar WZH, onder andere, actief is. Dit vraagt iets van

ons als zorgaanbieder om in te spelen op de ontwikkelingen. Namelijk

door voorzieningen te creëren voor alle senioren inwoners, rekening

houdend met steeds meer verschillen in cultuur, geloof en achtergrond.

Hoe doe je dat, maatwerk leveren aan zo’n diversiteit aan klanten? Is iedereen

werkelijk zo verschillend? Deze vragen zijn onmogelijk in één zin te

beantwoorden. Ieder mens is uniek. Natuurlijk is het belangrijk om in de zorg

aan te sluiten bij en rekening te houden met cultuuraspecten. Dat doen we

dan ook. Maar laten we ons niet te veel misleiden door etiketten te plakken.

Dé Surinamer, dé Nederlander, dé Turk… ze bestaan niet. Tussen individuen

zijn er grote verschillen, en generalisaties leiden niet tot een beter begrip

of betere zorg.

We kunnen nog steeds veel meer met algemeen geldende begrippen zoals

aandacht, respect en inlevingsvermogen. Als we ons hier op blijven richten,

zijn we denk ik al een heel eind op weg naar goede zorg voor voor iedereen. iedereen.

Evert de Glint,

algemeen directeur / bestuurder WZH

NIEUWS


WZH innovatief bezig

WZH heeft twee innovatieve projecten opgezet om

de zorg voor mensen met dementie verder uit te

bouwen. WZH ontvangt subsidie voor deze projecten.

In totaal is dit jaar in de regio Haaglanden 521.000 euro

subsidiegeld beschikbaar voor innovaties in de zorg

voor mensen met dementie. De nadruk ligt hierbij op

cliënten die nog thuis wonen. WZH heeft vijf innovatieve

Dankzij een donatie van 29.300 euro van Fonds

1818 krijgen acht locaties van WZH straks nieuwe

duofietsen of rolstoelfietsen. WZH betaalt zelf ook

10.000 euro mee aan de aanschaf.

Acht locaties van WZH hebben vorig jaar aangegeven

dat zij graag een duofiets of een rolstoelfiets wilden

hebben zodat zij met cliënten een individuele activiteit

kunnen ondernemen. WZH wilde graag in deze wens

2

ideeën voorgesteld. Twee ideeën zijn goedgekeurd

en worden gesubsidieerd. Zo experimenteert

WZH Zuiderpark met het op afstand volgen van

dementerenden door middel van detectie.

Het tweede project is ‘De Eettafel’, dat eveneens

wordt opgezet in Zuiderpark. Binnen dit project eten

licht dementerenden samen, maar doen ook samen

boodschappen, koken en wassen af.

Kabinetsdelegatie serveert ontbijt bij WZH

Enkele leden van het kabinet hebben tijdens

de actie van NL DOET ontbijt geserveerd aan

dementerende bewoners van WZH De Strijp.

Maar ook in andere vestigingen van WZH werden

de handen flink uit de mouwen gestoken.

NL DOET is een landelijk evenement met als doel

het belang van vrijwilligerswerk te onderstrepen

en tegelijkertijd meer vrijwilligers te werven.

De bewindslieden dekten de tafels in drie huiskamers,

smeerden boterhammen en krentenbollen

en schonken thee en koffie. Ondertussen namen

ze uitgebreid de tijd om de bewoners persoonlijke

aandacht te geven.

De vrijwilligersklus was een initiatief van staatssecretaris

Veldhuijzen van Zanten (VWS). Zij is

vanuit het kabinet verantwoordelijk voor vrijwilligersbeleid.

De ministers Schippers (VWS),

Van Bijsterveldt (OCW) en Opstelten (VenJ), en de

staatssecretarissen Teeven (VenJ) en De Krom (SZW)

hielpen ook mee, net als CDA fractievoorzitter Van

Haersma Buma. De bewoners vonden hun aanwezigheid

en hulp gezellig en lieten zich niet van de

wijs brengen door de grote hoeveelheid pers.

Ook de andere WZH­locaties hadden leuke activiteiten

bedacht om bewoners en cliënten extra te

verwennen of om de locatie wat op te knappen.

Veel locaties hadden van het Oranjefonds subsidie

ontvangen om benodigdheden voor de dag aan

te schaffen en via NL DOET meldden vrijwilligers

zich massaal aan om hierbij te helpen.

In De Sonneruyter schilderden vrijwilligers een gang,

bij Prinsenhof bakten leden van de Rotary poffertjes

en de vogelhuisjes bij Nieuw Berkendael kregen

een likje verf. Ook in Het Anker, Leilinde, Sammersbrug,

Hoge Veld en Rustoord gebeurde van alles.

Het waren drukke en gezellige iniatieven.

Nieuwe duofietsen dankzij donatie Fonds 1818

voorzien, omdat de organisatie het belangrijk vindt

dat cliënten lekker naar buiten kunnen en dat het

goed is om te bewegen.

Een verzoek om een financiële bijdrage aan Fonds

1818 werd positief beantwoord. WZH is nu bezig de

juiste fietsen te bestellen. Zodra deze geleverd worden,

kunnen de cliënten beginnen aan hun heerlijke

fietsrondjes.


WZH bouwt aan (t)huis voor meerdere culturen

Peter Hop

WZH opent medio 2013 in Zoetermeer een nieuw

woonzorgcentrum met multiculturele inslag.

Niet alleen is de bouw al gestart, inmiddels is

WZH in Zoetermeer ook begonnen met de eerste

activiteiten. Een dagopvang voor ouderen met een

andere culturele achtergrond is op 6 juni van start

gegaan. De thuiszorgactiviteiten voor ouderen

van Zorg in de buurt zullen later dit jaar volgen.

Het nieuwe woonzorgcentrum (een verpleeghuis)

biedt plaats aan 114 mensen verdeeld over zelfstandige

kleinschalige wooneenheden, die als culturele

leefstijlgroepen ieder plaats bieden aan ongeveer

zes mensen. Kwartiermaker Peter Hop spreekt van

“een groeiproces” waar het gaat om de invulling.

“Het nieuwe WZH-woonzorgcentrum

met een multiculturele inslag komt

in Zoetermeer”

“We hebben nog geen eindmodel. Het enige wat

WZH op dit moment wil, is totale zorg bieden en

open staan voor de ontwikkelingen die zich in de

samen leving voltrekken. De Zoetermeerse samenleving

wordt steeds multicultureler en ook het aantal

allochtone ouderen met een zorgbehoefte neemt

sterk toe. WZH wil daarop aansluiten en meer ruimte

gaan bieden aan de behoeften van deze doelgroep.”

Om dit laatste te bereiken is WZH een samenwerking

aangegaan met Stichting Piëzo, die zich inzet voor de

integratie, participatie en emancipatie van allochtone

mensen in de achterstandswijken van Zoetermeer.

“Dankzij Piëzo komen wij eenvoudiger in contact met

onze doelgroep”, aldus Peter. “Veel cultuurgebonden

projecten lopen spaak op het onvermogen om de

juiste verbinding te maken. WZH maakt gebruik

van de ‘bezoekvrouwen’ van Piëzo die ons helpen

om achter de voordeur in contact te komen met de

ouderen. Zij helpen bij het overbruggen van taal­

en cultuurproblemen en leggen de eerste contacten.”

Deze bezoekvrouwen hebben laten zien dat er veel

verborgen ouderdomsleed bestaat achter de voordeuren

in de achterstandswijken. WZH sluit daar

graag op aan en wil in Zoetermeer zo wijkgebonden

mogelijk werken.

Flexibiliteit

“Als de nieuwbouw klaar is”, zegt Peter, “kunnen

we de eerste ouderen in het woonzorgcentrum

verzorgen. Het zal daarbij gaan om de zwaardere

doelgroepen­ met zorgzwaartepakket 4 en hoger –

en naar verwachting ook alleen dementerende

bewoners. Hoe we de groepen gaan samenstellen,

hangt sterk af van het aanbod dat we krijgen.

En hoewel we sterk rekening houden met de

verschillende behoeften, willen we ook graag

enige flexibiliteit behouden in de bedrijfsvoering.

Dat is belangrijk voor de stabiliteit van de nieuwe

organisatie.”

WZH wil echter geen ordening die enkel en alleen

geënt is op de landcultuur. “Eerder willen we per

leefgroep afspraken maken over bijvoorbeeld de

eetgewoonten of de leidende religie en op basis

daarvan per leefgroep een lijst van do’s and dont’s

opstellen. Toekomstige bewoners weten dan op

voorhand hoe er wordt gegeten, zoals wel of geen

varkens­ of rundvlees, en welke feestdagen en

rituelen wel of niet worden gevierd. Gekoppeld

aan een gerichte scholing van de medewerkers,

verwachten we daarmee onze doelgroep voldoende

te kunnen binden en boeien en dat we een

(t)huis kunnen vormen voor de bewoners die aan

WZH zijn toevertrouwd.”

3


WZH bijna als vanzelf kleurrijke organisatie

WZH mag zichzelf gerust een kleurrijke organisatie noemen. En dat zonder dat er bewust op

multiculturaliteit wordt gestuurd. Hoe zit dat?

Hoe multicultureel is WZH? “Nou, we hebben de vestiging

Transvaal met een flink percentage Hindoestaans­

Surinaamse ouderen, we hebben een dagopvang

voor Surinaamse ouderen in Transvaal en Waterhof,

we hebben een zelfstandige woongroep voor Indische

mensen, en in alle andere woonzorglocaties van

WZH zitten natuurlijk ook mensen met verschillende

culturele achtergronden, zoals Turken en Marokkanen.”

Het antwoord is afkomstig van Ria Hofstede, die als

directeur Wonen en Zorg bij WZH tevens het onderwerp

multiculturaliteit in haar portefeuille heeft.

Ze heeft meer voorbeelden. “We hebben een samenwerkingsverband

met de thuiszorgorganisatie voor

allochtonen, Avicen, en met welzijnsorganisatie Piëzo.

We participeren in de Haagse Stedelijke Alliantie Interculturalisatie,

en gaan deelnemen aan de leergang

Interculturalisatie van onze brancheorganisatie Actiz.

Dit alles onderstreept dat we nieuwsgierig zijn en

open staan voor andere culturen.”

“Maar tóch”, beklemtoont ze aansluitend, “hebben

we gelet op de bevolkingsopbouw hier in Den Haag

en omgeving relatief gezien weinig allochtone cliënten.

Dus alleen al vanuit het beter kunnen voldoen aan

klantbehoefte zou het verstandig zijn als we meer

aandacht zouden hebben voor de vraag hoe we

deze doelgroep nog beter kunnen benaderen.”

Dus dit laatste gebeurt nu ook? “Nou”, luidt het

antwoord van Ria, “we zijn op zoek naar onze eigen

WZH­benadering. We gaan enerzijds voor zorg met

speciale aandacht voor ieder individu en anderzijds

voor aansprekende zorg voor bepaalde groepen.

In deze zoektocht op de weg tussen ‘gewoon maatwerk

voor iedereen’ en ‘speciale benadering van

culturele groepen’ zoeken we in ieder geval altijd

de verbinding en bieden aansluitend de zorg die de

cliënt nodig heeft.”

Zoek de overeenkomsten

Gharty Filemon, locatiemanager van WZH Zuiderpark,

denkt hier net zo over. “In de basis zijn alle mensen

hetzelfde. We hebben allemaal behoefte aan aandacht,

respect en liefde. Wat dat betreft heb ik een

vrij algemeen wereldbeeld. Ik zoek het bovendien

4

niet in de verschillen tussen de mensen. Ik zoek het

liever in de overeenkomsten. Daarmee worden de

verschillen vaak vanzelf opgelost.”

Gharty is zelf van Surinaamse afkomst. “Op basis van

de klantvraag heb ik een bewonersvakantie georganiseerd

naar Suriname voor cliënten van WZH. Je merkt

dat veel oudere Surinamers heimwee krijgen naar

hun geboorteland. Bij wijze van experiment heb ik

de bewonersvakantie bedacht, zodat deze mensen

weer een beetje kunnen opladen. Voor de volledigheid:

de reis was op eigen kosten. Het is een geweldig

succes geworden. Iedereen kwam heel blij terug.

Dus ik denk dat we dit nog wel een keertje herhalen.

Of meer nog: dat we misschien een zorghotel in

Suriname gaan opzetten.” (zie ook het kader elders

op deze pagina’s)


Alles bij elkaar opgeteld vindt Gharty dat WZH zich

wel degelijk onderscheidt waar het gaat om diversiteit

en multiculturaliteit. “We hebben Leefstijlgroepen,

Zorg op Maat, bewoners met diverse culturele achtergronden,

en een heel divers personeelsbestand.

Wat dat betreft kan en mag WZH zich best een kleurrijke

organisatie noemen.”

Deuren open

Terug naar Ria Hofstede, die ondanks de kwalifi catie

‘kleurrijke organisatie’ weinig voelt voor specifi ek

multicultureel beleid of speciale nota’s op dit gebied.

“De voorbeelden die ik noemde van de dingen die

we al doen, geven aan dat we open staan voor

multiculturele woonzorgcombinaties en willen leren

en groeien van ervaringen die we op deze manier

opdoen. We willen niet meedoen aan de cultuur van

congressen over dit onderwerp bezoeken om daar

te leren hoe het moet en wat we daarvoor allemaal

willen doen. Dat is vaak slechts op kennis van culturen

gericht, in plaats van op de wens je met allerlei

WZH-zorghotel in Suriname?

In het verlengde van de bewonersvakantie naar

Suriname, overweegt WZH voor de mensen die

hier behoefte aan hebben zorg in te kopen in

dat land bij een bestaande Surinaamse zorgorganisatie.

Zodat de Surinaamse cliënten van

WZH gedurende een wat langere tijd in hun

geboorteland kunnen verblijven en daar wonende

familieleden kunnen bezoeken en/of ontvangen.

“Er is nog niets beslist”, zegt Gharty Filemon,

“maar we bestuderen de mogelijkheden.”

Ze reisde ter voorbereiding van de eerste

WZH­bewonersvakantie naar Suriname en

deed terplekke onderzoek naar de haalbaarheid

van de plannen. “Financieel moet het kunnen”,

denkt ze, “want de zorgverlening daar kost een

derde van hier. Bovendien vinden we dat de

culturen te willen verbinden en je te verdiepen in wat

dat van je vraagt..”

‘In de basis zijn we allemaal

hetzelfde: iedereen wil aandacht,

respect en liefde’

Een betere aanpak is volgens Ria gewoon de deuren

van de WZH­locaties open zetten. “Iedereen mag er

zijn, is een van onze credo’s, en daar handelen we

ook naar. Als dan bijvoorbeeld de Indische woongroep

aan ons komt vragen om een cursus linedansen te

faciliteren, dan concludeer ik dat we het goed doen.

Op deze manier worden we vanzelf een echte multiculturele

woonzorgorganisatie.”

mensen zelf hun vliegticket moeten betalen.

Maar er zijn ook nog enkele niet beantwoorde

vragen.”

Wat betreft de zorgverlening zelf zijn alle vragen

overigens wel al beantwoord. Garthy:

“We hebben een goede en betrouwbare samenwerkingspartner

in Suriname gevonden die op

zorggebied de kwaliteit biedt die we zoeken.

Dat is belangrijk, want wie zoiets als dit helemaal

zelf wil opzetten, blijft vaak steken in regelgeving

en fi nanciële perikelen.”

Tot slot nog deze vraag: waarom zorg inkopen

in Suriname? Gharty: “Om tegemoet te komen

aan de wensen van een aantal van onze cliënten,

maar natuurlijk ook omdat we ons hiermee

positief kunnen onderscheiden.”

5


6

Nieuws van de Centrale Cliëntenraad

Geen feest zonder eten

WZH Transvaal, de locatie die ik vertegenwoordig

in de Centrale Cliëntenraad van WZH,

neemt een bijzondere positie in binnen onze

woonzorgorganisatie. Transvaal is uitzonderlijk

multicultureel met een bevolking van 80 procent

Surinaamse Nederlanders en voor het overige

autochtone Nederlanders (15 procent) en mensen

uit islamitische landen (5 procent). Een smeltkroes

al met al van culturen en religies.

Hoe hier mee om te gaan?

De praktijk wijst uit dat directe sturing op cultuur

of religie in de dagelijkse zorgpraktijk van WZH

Transvaal geen bijzondere aandacht behoeft.

Het gaat goed zoals het gaat. Het eten is aangepast

op de smaak van de meerderheid: er wordt

Surinaams en Nederlands gekookt, en de deelnemers

aan de dagopvang voor Turkse mensen

koken zelf. Een dergelijke ongedwongenheid

vinden we ook terug in de aandacht voor religie.

Religieuze feestdagen worden uitgebreid gevierd

en kunnen worden bijgewoond door alle cliënten.

Iedereen is welkom en natuurlijk ook om mee te

eten. Want vrijwel geen enkel feest in Transvaal

is een feest als er ook niet bij gegeten wordt.

Gezien de kennis en ervaring die ik heb opgedaan

bij Transvaal, en natuurlijk ook gelet op mijn

eigen culturele achtergrond, zou je verwachten

dat ik binnen de Centrale Cliëntenraad de aangewezen

persoon ben die zich sterk maakt voor

(multi)culturele kwesties. Nou, dat valt mee.

Het multiculturele karakter van WZH als geheel

is nauwelijks een gespreksonderwerp. Niet omdat

we er geen aandacht voor zouden hebben, maar

simpelweg omdat het eenvoudig niet speelt.

Er zijn geen klachten, geen vragen, geen twijfels.

Toegegeven, hiermee is niet gezegd dat WZH

multicultureel gezien alleen maar goed bezig is.

Maar zolang we zelf geen misstanden constateren

en cliënten met een andere culturele achtergrond

ons ook niet benaderen,

hoeven we het

onderwerp niet op

de agenda te zetten.

Op locatie niveau spelen

er natuurlijk wel zaken

die besproken worden binnen

de cliëntenraad en vervolgens aangekaart worden

bij de leiding van Transvaal. Als bijvoorbeeld een

Hindoestaanse bewoner overlijdt, willen we zijn

of haar kamer graag langer kunnen gebruiken

als rouwkamer dan de maximaal drie dagen die

WZH hiervoor vanuit financieel oogpunt heeft

gereserveerd. In overleg hebben we dit nu

kunnen oprekken tot vijf dagen. Daarna krijgen

we nog een aantal dagen de beschikking over de

ruimte van DOS, de dag opvang voor Surinaamse

ouderen.

‘Medewerkers met een zelfde

culturele achtergrond begrijpen

de mensen beter’

De taalbarrière is in Transvaal wel een probleem.

Maar deze hebben we voor een deel kunnen

opvangen door meer medewerkers met een

zelfde culturele achtergrond als de bewoners in

te zetten. Zij begrijpen de mensen beter. Het zijn

voorbeelden van zaken die onze aandacht hebben,

maar waarvoor we niet speciaal hoeven te

strijden. Het multiculturele karakter van zowel

Transvaal als van WZH als geheel komt vanuit de

bewoners en daarmee deels vanuit zichzelf tot

stand.

Soegriem Chander,

lid Centrale Cliëntenraad

namens locatie WZH Transvaal


Jouw ervaringen, mijn leerschool

Hedwig Lörx

Hedwig Lörx kijkt graag verder dan haar neus lang

is. Ze staat open voor andere invloeden en culturen,

en hoopt daar zelf ook het nodige van op te

steken. Hiervoor hoeft ze echt niet ver te reizen.

Ze kijkt bijvoorbeeld ook graag bij collega’s in de

keuken. “Ik ben vooral geïnteresseerd in vakmanschap

en beroepstrots.”

Wie ben jij? Wat doe je? Wat drijft je? Het zijn vragen

die ons allemaal bezighouden. Of die ander nu uit een

ander land komt, een andere opleiding heeft gevolgd

of ander werk doet; we zijn nieuwsgierig naar andere

achtergronden en culturen. Want misschien kunnen

we hier wel van leren. WZH brengt daarom onder

het motto ‘Jouw WZH, mijn WZH’ collega’s met verschillende

achtergronden en uit verschillende functies

bij elkaar om over en weer een kijkje in elkaars

keuken te werpen.

Hedwig Lörx werkt bij WZH als verpleegkundige bij

de Verpleegkundige Coördinatiedienst, een functie

die menigeen beter kent als avond­, weekend­,

en nachthoofd. Hiernaast leidt zij binnen WZH met

haar eigen bedrijf Contrast, consultancy & training

projecten en verzorgt zij trainingen voor verzorgenden

en verpleegkundigen. Hedwig trad twee jaar geleden

op als leermeester nurse­practitioner voor Mary

Groeneveld, die aansluitend is gaan werken als verpleegkundig

specialist bij het Ambulant Geriatrisch Team

(AGT) van WZH. “Ik wilde weten hoe zij invulling heeft

gegeven aan haar functie”, zegt Hedwig. “Ik was

vooral geïnteresseerd in haar vakmanschap en beroepstrots.

Vaak kan ik daar dan ook zelf wat mee. Daarom

heb ik een dagdeel met haar meegelopen.”

Nodig, nuttig, aangenaam

Belangrijke vraag is natuurlijk wat Hedwig met het

meelopen met Mary hoopte te bereiken. “Wie zich

verdiept en verbreedt, bijvoorbeeld door naar anderen

te kijken en naar hen te luisteren, verrijkt ook zichzelf.

Daarom vind ik het project ‘Jouw WZH, mijn WZH’ ook

zo nodig, nuttig en aangenaam. Nodig, omdat het de

werknemer de mogelijkheid biedt zich breed in de

organisatie te oriënteren. Nuttig omdat je leert van de

ander. En aangenaam omdat het meelopen met een

collega vrijwel altijd een bijdrage levert aan je eigen

‘Wie zich verdiept en verbreedt,

verrijkt ook zichzelf’

vakmanschap en beroepstrots.”

Het is goed dat WZH dit project aanbiedt als mogelijkheid,

vindt Hedwig. “Mijn persoonlijke reden om mee

te lopen was in dit geval echter vooral nieuwsgierigheid.

Ik vind de functie van nurse practitioner binnen

de ouderenzorg boeiend. Ik was daarom reuze

benieuwd hoe het Mary vergaat.” Het viel Hedwig op

dat Mary veel vakinhoudelijke kennis heeft, maar ook

over veel vakmanschap beschikt. “Ze is een goede

gesprekspartner voor de psycholoog en de specialist

ouderengeneeskunde met wie ze binnen het AGT nauw

samenwerkt. Ook weet ze de wensen en meningen

die hier leven goed te vertalen naar de werkvloer.

Ze is al met al een spin in het web. Daar zal ze niet

alleen zelf trots op zijn, ik ben dat ook!”

7


Verhalen uit de eerste hand

Alleen wie geeft,

ontvangt

8

Soms hoor je mensen verzuchten: ‘Tjonge, wat ik allemaal heb meegemaakt…

ik zou er een boek over kunnen schrijven’. In de woonzorgcentra van WZH

verblijven talloze mensen voor wie dit ook geldt. Wij schrijven hun verhalen

graag op. Deze keer Louize Ristie (77) die woont in een Garantwoning van

WZH Waterhof.

Mevrouw Ristie

Gran tangi, staat er op de oorkonde die

Louize Ristie in 1992 ontving van de toenmalige

Surinaamse president Venetiaan: heel veel

dank. “Hij wilde graag in contact komen met

de Nederlandse regering.”, zegt ze. “Om te

praten over normalisering van de verhoudingen.

Ik Ik heb heb een goed goed woordje woordje voor voor hem hem gedaan. Toen was hij hij welkom.” welkom.”

Mevrouw Ristie is naar eigen zeggen “een klein, eigenzinnig vrouwtje”. Ze is de dochter

van ‘melkje’, een roomblanke moeder met Nederlands, Duits en joods­Portugees

bloed. Haar vader was ‘koffi e’; donker van huid maar afkomstig uit Zeeland en met

Javaans, Chinees en Afrikaans bloed.

Ze heeft een bewogen leven achter de rug. Ze leed als kind honger in een Jappenkamp

in Indonesië. Daar kreeg ze bovendien zoveel slaag, dat ze daarna nooit meer heeft

kunnen huilen. Ze verhuisde op vijftienjarige leeftijd via Nederland naar Suriname,

ging en bleef studeren – “Ik ben een echte bèta” – verloor negen van haar elf kinderen,

maar voedde in totaal 44 kinderen deels of geheel op. Ze overleefde kanker, gaf les in

schei­ en natuurkunde, schreef kookboeken, werkte voor de Verenigde Naties in New York

en andere plaatsen in de wereld en bemoeide zich daarnaast bij voorkeur met zaken

die haar niet aangingen. Politiek bijvoorbeeld, of het welzijn van gevangenen. Dat waren

nou niet bepaald bezigheden waar iemand zich in het Suriname van na de coup met

veel plezier op stortte. Maar ja, “ik kende Desi Bouterse, want zijn broertje heeft als

jongen nog een tijdje bij mij in huis gewoond. Net als de anderen noemde ook Desi

mij Mammie.” Uiteindelijk moest ze toch het land ontvluchten.

Mevrouw Ristie vertelt boeiend en met veel gevoel voor humor. Anders dan haar

lichaam is haar geest nog in prima conditie. Ze onderbreekt haar woorden echter

regelmatig met de opmerking: “Dat ga je toch niet allemaal opschrijven, hè? Want

ik ben ik en ik heb geen behoefte aan titels, lofuitingen of wat dan ook.” Dus houden

we het bij de hoofdlijnen.

Wat ze allemaal heeft gedaan is terug te voeren op haar opvoeding. “Leven en laten

leven, zo heeft mijn vader me geleerd. En dat we moeten delen wat we hebben.

Anders zijn je bezittingen kwalat; dan rust er geen zegen op. Dus heb ik mijn hele

leven gegeven en gedeeld. Vandaar die 44 kinderen. Want alleen wie deelt, ontvangt.”

Daarop loopt ze naar de diepvriezer om mij enkele heerlijke Surinaamse pasteitjes en

gevulde Indische rijstrolletjes mee naar huis te geven. “Ik krijg het zelf toch niet

allemaal op”, zegt ze.

Colofon

WZH Nieuws voor elkaar

Derde jaargang, nummer 3

juni 2011

Redactieadres

WoonZorgcentra Haaglanden

Polanenhof 497

2548 MP Den Haag

Telefoon: (070) 756 1100

E­mail: info@wzh.nl

Website: www.wzh.nl

Redactie

Ronald de Kreij

Rob Montanus

Maaike Veenstra

Nathalie van der Voort

Charles Voogd

Fotografi e

Vincent Basler

Ontwerp, vormgeving en

drukwerk

Adepth Advertising bv

Uw reactie op deze ‘WZH Nieuws

voor elkaar’ of uw ideeën voor

een volgende afl evering zijn

welkom op het redactieadres.

Of stuur een e­mail naar

info@wzh.nl.

WZH is een vernieuwende, toonaangevende

organisatie op het gebied van

wonen, zorg en welzijn voor ouderen

en mensen met Niet Aangeboren

Hersenletsel (NAH) in de regio Haaglanden.

Vanuit dertien woonzorgcentra in Den

Haag en Leidschendam­Voorburg bieden

wij verpleeg­ en verzorgingshuiszorg,

thuiszorg en allerlei welzijnsactiviteiten.

Elk WZH­woonzorgcentrum heeft een

eigen identiteit en cultuur. Zo bieden

wij voor iedereen een woonomgeving

die bij u past: een plek waar u zich thuis

voelt.

© WoonZorgcentra Haaglanden 2011

Aan deze uitgave kunnen geen rechten

worden ontleend. Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag

worden verveelvoudigd, opgeslagen in

een geautomatiseerd gegevensbestand

of openbaar gemaakt, in enige vorm

of enige wijze zonder voorafgaande

schriftelijke toestemming van WZH.

More magazines by this user
Similar magazines