Ik ben echt trots op mijzelf! 10 portretten van mensen die ... - PSW

Ik ben echt trots op mijzelf!
10 portretten van mensen die geleerd hebben met de leerbon

Ik ben echt trots op mijzelf!
10 portretten van mensen die geleerd hebben met de leerbon

Voorwoord
In 2006 is provincie Noord-Brabant gestart met de leerboncampagne.
Vier maanden lang konden laagopgeleide Brabanders een leerbon
aanvragen van maximaal € 250 voor een cursus of opleiding naar
keuze.
De reacties waren overweldigend en de telefoon stond roodgloeiend.
Maar liefst 1836 Brabanders ontvingen uiteindelijk een Leerbon. Ze
hadden verschillende motieven om weer te gaan leren: om (weer) aan
het werk te komen, om bij te blijven in hun vak, voor hun eigen
persoonlijke ontwikkeling of om mee te kunnen doen in de maatschappij.
Dit waren ook de doelen die we vooraf voor ogen hadden.
Kortom, de leerboncampagne was een groot succes.
In dit boekje staan de verhalen van tien mensen voor wie de leerbon
een stimulans is geweest om een nieuwe stap te zetten. Stappen zoals:
zelf een bedrijfje opzetten, weer perspectief op werk en eigen inkomen
krijgen of om ‘’ gewoon’ trots kunnen zijn op jezelf.
Ik hoop dat veel mensen zich herkennen in deze leerbondeelnemers
en ook de stap zetten om te gaan leren. En… een leerbon aanvragen!
Want in 2009 kunnen laagopgeleide Brabanders zich weer
aanmelden voor de leerbon. De uitvoering ligt nu in handen van de
Servicepunten Leren en Werken.
Ik hoop dat gemeenten, onderwijsinstellingen, bedrijven en anderen
zich uitgedaagd voelen om mee te werken aan het succes!
Mocht u contact hebben met laagopgeleiden, maak hen dan attent
op de mogelijkheden van de leerbon, de website (www.leerbon.nl)
en dit boekje.
Want, leren is gewoon doen!
Annemarie Moons
Gedeputeerde Provincie Noord-Brabant

6
8
12
16
20
24
28
32
36
40
44
Inhoudsopgave
Inleiding
Wilma van Boxmeer
“Een opleiding Onderwijsassistent, omdat ik altijd al in het
onderwijs wilde werken”
Cees de Groot
“Een ondernemersdiploma voor mijn eigen bedrijf”
Mirjam van den Elshout
“Een opleiding beveiliging, om aan het werk te komen”
Nellie Jaspers
“Een cursus Pools om met mijn collega’s te kunnen praten”
Antwan de Groot
“Ik wil leren koken omdat ik het leuk vind”
Loes en Francien Vervoort
“Een computercursus omdat we mee willen doen in de samenleving”
Yasmine Demirci
“Een opleiding Sociaal Padagogisch Werk, omdat ik heel graag
met kinderen wil werken”
Hugo Bikker
“Een cursus meubels maken voor mijn hobby”
Ellen de Jong
“Een cursus Diabetes voetverzorging om mijn vak bij te houden”
Yvonne Bakkers
“Een cursus Engels voor mijn werk”

Inleiding
De leerbon als opstap en duwtje in de rug
Voordat we u kennis laten maken met de tien geportretteerde Brabanders
willen we eerst een algemeen beeld geven van de leerbondeelnemer.
Tijdens de leerboncampagne 2006 hebben wij namelijk iedereen bij
aanmelding gesproken. Uit de gesprekken komt het hierna volgende
beeld naar voren.
Voor tweederde van de deelnemers heeft de leerbon in zeer belangrijke
mate bijgedragen aan hun keuze om te gaan leren. De deelnemers
gebruiken de leerbon voor allerlei soorten opleidingen: cursussen op het
gebied van computer, talen, administratie, zorg, dienstverlening, onderwijs,
maar ook hobbygericht, zoals koken en meubels maken. De duur
van de cursus verschilt sterk: van een heftruckopleiding van twee dagen
tot een tweejarige opleiding Onderwijsassistent. Afhankelijk van de
kosten betalen ze met de leerbon hun gehele cursus of opleiding of een
deel ervan. Leuk om te vermelden is, dat de jongste deelnemer 16 is en
de oudste 75. De meeste zijn echter tussen de 30 en de 55. Bij de
ouderen gaat het vaak om een computeropleiding. Uit onze gegevens
blijkt verder dat ongeveer 18 % van alle deelnemers valt onder de
nuggers (niet-uitkeringsgerechtigden), vooral vrouwen, zonder werk die
vaak wel kunnen en willen werken.
Uit de gesprekken blijkt, dat voor meer dan de helft van de deelnemers
de cursus werkgerelateerd is; ze volgen de cursus voor hun huidige werk,
om aan werk te komen of om ander werk te kunnen krijgen. Een aantal
deelnemers noemt ook vrijwilligerswerk als reden om een cursus te
volgen. Veel deelnemers volgen een cursus of opleiding in eerste
instantie voor hun eigen persoonlijke ontwikkeling. Dit is een ook belangrijke
doelstelling van de leerbon: een impuls voor ‘een leven lang leren’.
De leerboncampagne is opgezet als experiment om mensen te stimuleren
om te leren. De bedoeling was om ook die mensen te bereiken die
normaliter de stap naar leren niet zo snel zouden zetten. De balans
6
opmakend kunnen we stellen, dat het experiment zeer geslaagd is. Er
zijn in korte tijd meer leerbonnen aangevraagd dan verwacht en de
mensen bleven ook tijdens hun opleiding/cursus voor leren gemotiveerd.
Er zijn dan ook nauwelijks mensen gestopt met de opleiding, slechts
3%!
Dit laatste weten we doordat we in 2007 een (representatief) aantal
deelnemers opnieuw hebben gesproken. Voor veel van hen blijkt de
leerbon een opstap te zijn naar werk of naar een vervolgopleiding.
Maar liefst 80% van de deelnemers is van mening dat met de cursus hun
kansen om verder te komen met betaald werk of vrijwilligerswerk zijn
vergroot. Verder geven ze aan dat ze nog wél meer zouden moeten
leren om over voldoende scholing te beschikken.
Voor de meeste deelnemers is de leerbon inderdaad een nieuwe stap.
Een stap naar nieuwe mogelijkheden: negen van de tien spreekt het aan
dat de leerbon bij de werving het toekomstperspectief benadrukt en
driekwart vindt het prettig dat de leerbon uitgaat van de potenties van
mensen. Ze zijn ook heel blij dat ze zelf mogen kiezen voor een cursus
en een cursusinstituut. In dit verband is het goed te vermelden dat de
leerbon het leren ook mogelijk heeft gemaakt voor veel mensen met
beperkte financiële mogelijkheden: meer dan de helft van de mensen
had deze stap zonder de leerbon om financiële redenen niet gemaakt!
Het is dan ook niet verwonderlijk dat bijna tweederde van de deelnemers
aangeeft dat de leerbon hun leven heeft veranderd. De meeste
deelnemers zeggen nu meer gemotiveerd te zijn voor leren en veel
mensen hebben dankzij hun opleiding/cursus meer zelfvertrouwen
gekregen.
We zijn heel erg geïnspireerd geraakt door alle persoonlijke verhalen
die we hebben gehoord. We hebben gemerkt dat zo’n instrument
als de leerbon pas gaat leven door het in te kleuren met échte mensen.
De tien leerbondeelnemers die we hier portretteren zijn inspirerend en
herkenbaar. Ze hebben allemaal hun eigen verhaal en hun eigen
motieven om te gaan leren. Voor hen is de leerbon een opstap en een
duwtje in de rug. De portretten zijn de moeite waard om te lezen.
7

“Een opleiding Onderwijsassistent,
omdat ik altijd
al in het onderwijs
wilde werken”
Wilma
van Boxmeer
Wilma van Boxmeer is een opgewekte vrouw van bijna 50. Ze is
moeder van een zoon van zeventien en tot voor kort was ze huisvrouw
en “interieurverzorgster”. Met de leerbon volgde ze een opleiding
voor Onderwijsassistent. Wilma heeft op de Mavo gezeten.
Vroeger wilde ze heel graag kleuterleidster worden, maar dat werd
haar afgeraden. Er waren er op dat moment veel te veel, vond haar
docent. Haar ouders gingen erin mee. Toen moest ze iets anders kiezen.
Het werd de kappersschool. Na anderhalf jaar hield ze het voor
gezien. Die wereld paste helemaal niet bij haar. Haar ouders vonden
dat het allemaal genoeg gekost had en dat ze moest gaan werken.
8

Het is nooit bij mij opgekomen om te gaan leren
Tijdens een periode van ongeveer negen jaar die ze bij SLIGRO BV
werkte is ze getrouwd en na een paar jaar overspannen thuis gekomen.
Dit heeft enige jaren geduurd.
“Ik zat jarenlang niet lekker in mijn vel, heb af en toe baantjes gehad,
maar het is eigenlijk nooit in mij opgekomen om te gaan leren”.
Wilma werkte onder meer als bejaarden verzorgster bij de maat -
schappelijke dienstverlening, ook tijdens haar zwangerschap, maar ook
hier was een opleiding niet nodig. Toen haar zoon vier jaar oud was, is
Wilma gescheiden en werd ze bijstandsmoeder. “Het was geen vetpot,
maar ik wilde gewoon bij mijn kind zijn. Zo’n scheiding is voor een kind
toch al zo moeilijk”. Inmiddels heeft ze al elf jaar een nieuwe partner.
Het gaat ook heel goed met haar zoon. Hij kan het prima vinden met
haar partner. Ze delen dezelfde interesse: motoren.
In wil niet tot mijn 65 ste Wc’s schoonmaken!
Omdat Wilma graag ook zelf iets bij wilde verdienen, ging ze drie
dagen in de week werken als interieurverzorgster. “Ik kon dan mijn eigen
tijd indelen en er zijn voor mijn zoon, wanneer hij thuiskwam uit
school. Maar op een gegeven moment dacht ik bij mijzelf: ik wil niet
tot mijn 65ste Wc’s schoonmaken!”
Dan is het moeilijk om te weten wat je eigenlijk wilt en kunt. Wilma
heeft er een tijdlang over na lopen denken en kwam toch weer uit op
haar oude droom: iets met kinderen in het onderwijs.
Ze deed eerst een instaptoets bij de PABO, maar zakte op één puntje.
Dan maar een niveau lager, onderwijsassistente. In dezelfde periode
hoorde ze via via van de leerbon. Dat kwam erg goed uit, want de
studie aan het ROC kostte ruim € 500,- per jaar, dus met een leerbon
van € 250,- heb je het schoolgeld voor één jaar al voor de helft
betaald! Uit de instaptoets bij het ROC bleek dat ze de opleiding in
twee jaar zou kunnen halen: één dag per week naar school, 20 uur per
week werken, onbetaald. Ze werd stagiaire in groep 8 bij de school
waar haar zoon vroeger op heeft gezeten.
10
Uitdaging
Er was genoeg te doen. “Zo constateerde ik, dat kinderen vast liepen
met breuken. Hierop ben ik een instructiegroepje breuken gestart.
Verder gaf ik lessen handvaardigheid, hielp mee met de eindmusical,
ging mee op kamp en hielp de niveaugroepen”.
Nu zit Wilma in haar tweede en dus laatste studiejaar en ze heeft
ervoor gekozen om in het speciaal onderwijs te werken omdat dit de
kans op een baan vergroot. Ze is nu bezig met haar eindscriptie.
Ze loopt stage op een school voor speciaal onderwijs in groep D
(groep 4). Op de school zitten kinderen met autistische stoornissen,
ADHD, etc. Wilma begeleidt een rekengroep, geeft handvaardigheid,
begeleidt kinderen bij het leren lezen en surveilleert op het schoolplein.
“Ik leer er erg veel van. Het is geen gemakkelijk werk in het speciaal
onderwijs, maar ik beschouw het als een uitdaging. Ik kan heel goed
met deze kinderen werken, maar vind het jammer dat er binnen deze
school een sterke hiërarchie heerst. Als stagiaire sta je hier duidelijk
onderaan. Mijn valkuil is dat ik emotioneel ben, maar ik wil dit ook als
kracht kunnen inzetten. Ik heb snel een vertrouwensband met de
kinderen. De kinderen vertellen mij heel veel. Ik vind deze kinderen
bijzonder en zie een soort kracht in ze”.
Voor het eerst financieel zelfstandig
Wilma is nu aan het solliciteren en mogelijk kan ze na haar studie zelfs
aan de slag bij een Mbo-opleiding of in het speciaal basisonderwijs.
“Alles in mijn leven is veranderd! Als alles goed gaat, ben ik straks
voor de eerste keer in mijn leven financieel zelfstandig en heb ik een
echt beroep. Eindelijk kan ik mijn talenten gebruiken en is mijn droom
verwezenlijkt. Ik ben enorm gegroeid. En…ik ben tóch datgene gaan
doen waarvoor ik koos toen ik jong was, al is het dan niet met kleuters
maar met kinderen in de basisschoolleeftijd. Ik kwam laatst op een
reünie van de MAVO de docent tegen die mij had afgeraden om een
opleiding tot kleuterleidster te gaan volgen. Ik heb hem nog even
verteld dat dit duidelijk een vergissing was en dat ik alsnog deze
droom ga waarmaken!”
11

“Een ondernemersdiploma
voor mijn
eigen bedrijf”
Cees
de Groot
Cees de Groot (61)uit Bergen op Zoom werkt als installateur in de
bouw. Als medewerker van een installatiebedrijf legt hij onder
meer gas ­ en waterleidingen aan, vooral bij grote bedrijven.
Cees de Groot wil naast zijn werk (hij werkt nog gemiddeld 32
uur per week) een eigen bedrijf beginnen. “Ik wil een bedrijfje
opzetten samen met mijn twee zoons. En daarom heb ik de leerbon
aangevraagd om een ondernemersdiploma te halen”.
13

Zoon met handicap
Eigenlijk wilde Cees met vervroegd pensioen, zodat hij echt al zijn tijd in het
opzetten van het nieuwe bedrijf kon steken, maar dat lukte helaas nog niet.
Dus doet hij het nu naast zijn werk.
Zoon Nicky van 23 heeft een beperking (eenzijdige verlamming als gevolg
van een ziekte die hij als baby heeft gehad) en heeft een Wajonguitkering. Hij
staat op de wachtlijst van de Sociale Werkvoorziening. Nicky is heel
gemotiveerd om te werken, hij heeft helemaal geen zin om te wachten! Cees:
“Het is toch te gek dat een jongen van 23 verloren is voor de maatschappij.
Zó hoor je niet jong te zijn. Nicky kan de administratie en de boekhouding
doen voor ons bedrijfje, want daar heeft hij voor geleerd op het ROC”.
Repareren en installeren van niet­medische hulpmiddelen
Cees wil met zijn twee zoons een bedrijfje opzetten dat (tweede hands)
niet-medische hulpmiddelen opknapt, aanpast, ombouwt en installeert, zoals
trapliften en invalidentoiletten.
De jongste zoon van Cees, Kevin van zeventien, is ook belangrijk voor het
nieuw op te zetten bedrijfje. Kevin leert nu voor fiets – en brommerreparateur.
“Kevin is heel erg technisch. Wat zijn ogen zien, dat maken zijn handen. Hij
kan niet zo goed leren, want hij is dyslectisch. Maar praktisch is hij heel goed
en hij kan bijvoorbeeld wél technische tekeningen lezen”.
De beide zoons zijn inmiddels aangeschoven en mengen zich regelmatig in
het gesprek.
Nicky en Kevin hebben nog meer ideeën: “Revisie van scootmobiels en een
soort ANWB voor rolstoelers, een servicedienst voor mensen met hulpmiddelen,
er is genoeg te doen!”.
“We denken dat er veel vraag naar is….”
Cees en zijn zoons vertellen heel enthousiast over hun nieuwe plannen. Ze
vinden het duidelijk prettig om er met een ‘vreemde’ over te praten. “Het is
prima dat we hier nu over praten en dat we nu gedwongen worden onze
plannen goed uit te leggen. Zo worden ze steeds concreter. We denken dat
er veel vraag naar is, maar we weten niet of er ook echt een boterham aan te
verdienen is”.
14
Dat ze juist iets willen gaan doen met niet-medische hulpmiddelen, komt beslist
niet uit de lucht vallen. De familie heeft aan den lijve ondervonden wat het
betekent om afhankelijk te zijn van hulpmiddelen: hun kleinkind van negen jaar
zit in een rolstoel. “Uit waar we zelf tegenaan gelopen zijn, is het idee geboren.
Op een gegeven moment ben je erop gespitst en zie je hoeveel mensen, die een
hulpmiddel nodig hebben, daar problemen mee hebben. Als er iets stuk is, dan
ben je nergens. Een reparatie duurt erg lang en in de tussentijd kan je niets. Hier
verderop is een verzorgingshuis. We spreken geregeld met mensen die heel
lang wachten op een hulpmiddel. Een vriend van wie de scootmobiel kapot was
kon drie maanden het huis niet uit. Het zijn echt schrijnende verhalen”.
Nooit te oud om te leren
Cees moet met zijn zoons nog wel een goed plan maken: “Het plan is nog niet
klaar. We hebben in ieder geval een werkplaatsje nodig, maar waarschijnlijk
is dat al rond. Daarnaast zoeken we nog een goede bedrijfsauto, een bus of
een stationcar, om de spullen te kunnen vervoeren. Gereedschap hebben we
al, want door de jaren heen hebben we dat allemaal al opgebouwd. Maar ik
wil wel meer leren van ondernemen en een ondernemersdiploma halen”.
Juist op het moment dat hij bezig was met zijn plannen zag hij op een abri bij
de bushalte een grote poster, waarop stond: “Wil je een cursus of opleiding
volgen, vraag de Leerbon aan”. Cees heeft deze raad onmiddellijk opgevolgd
en een leerbon aangevraagd bij de Provincie, en gekregen. Hij is een
schriftelijke cursus gaan volgen bij de NHA (Nederlandse Handelsacademie).
Het bedrag van de leerbon was nagenoeg voldoende om de studie te
financieren. Cees krijgt het schriftelijk materiaal thuisgestuurd. Hij maakt zijn
opgaven meestal op zondagochtend en stuurt ze dan terug. Een thuisstudie
vraagt discipline, maar daar heeft Cees geen moeite mee. “Je bent nooit te
oud om te leren! Ik ben van nature nieuwsgierig, ik wil graag van alles weten.
Of het nu gaat over de natuur, of over techniek. Ik vind leren hartstikke leuk”.
15

“Een opleiding
beveiliging, om
aan het werk
te komen”
Mirjam
van den Elshout
Mirjam van den Elshout (36) staat haar mannetje als beveiliger,
hoewel ze zelf vindt dat haar zelfvertrouwen nog wel mag
groeien. Miriam is één van de 1836 Brabanders die is gaan leren
met de leerbon van de Provincie Noord­Brabant. Ze heeft de
opleiding Beveiliging gevolgd.
Na het lhno ging Miriam al snel samenwonen met haar huidige
man en ging ze werken in de koekfabriek in Oosterhout. Dat was
niet echt leuk werk.
16
Ik dacht: is dit nu alles?
“Aan leren werd bij ons thuis weinig aandacht besteed. Ik kende wel een paar
mensen, die iets deden in de beveiliging, maar ik dacht altijd: dat kan ik
nooit. Maar op een gegeven moment ging bij mij de knop om en durfde ik
tóch de stap te zetten. De leerbon was een extra stimulans”.
De man van Miriam is afgekeurd en kan helemaal niet werken. Toen Miriam’s
dochter vijftien was kreeg Miriam echt de kriebels. Ze wilde iets gaan doen,
niet alleen om het financieel wat beter te hebben, maar ook om iets te kunnen,
iets te doen te hebben, ergens goed in te zijn. Ze wilde meer dan alleen huisvrouw
en moeder zijn. Miriam vertelt: “Ik dacht: is dit nu alles? Wil ik hier oud
mee worden? Ik werd er gewoon depressief van. Toen ik hoorde over de leerbon
heb ik die direct aangevraagd. Ik dacht: die kans moet ik niet voorbij laten
gaan!”.
Ik ben echt trots op mijzelf!
Miriam heeft zich opgegeven voor de opleiding Beveiliging bij Best Alert in
Best. Dit is een verkorte opleiding van negen weken. Je hebt twee tot vier
dagen per week les. Daarbij begin je ook al direct te werken in de beveiliging.
En daarnaast moet je een flink aantal examens doen. “Het viel best tegen”
aldus Miriam “maar het is mij wél gelukt, ook al heb ik er iets langer over
gedaan”. Je krijgt als je met de opleiding begint een voorlopige legitimatiepas
van één jaar die je nodig hebt om als beveiliger te kunnen werken. Miriam
werkte voor ASI, een bedrijf dat beveiligingsmensen uitleent aan bedrijven
en objecten. De eerste maanden werkte zij voor het Waardetransport, “Ik
was echt trots op mijzelf! Je hebt zoveel geld bij je! Het is echt heel
verantwoordelijk werk”.. Daarnaast werkte ze als beveiliger in een winkelcentrum
en in een object van Essent.. Miriam vindt het prettig ervaring op te
doen bij verschillende werkgevers. Zo kan zij uiteindelijk een keuze maken
voor het type werkgever die het beste bij haar past. Ze is nog heel nieuwsgierig
naar andere werkgevers. Zo zou ze nog graag baliewerk willen doen
of werken als arrestantenverzorgster in dienst van Justitie, of bijvoorbeeld in
een Jeugdinrichting. “Ik heb dan nog wel een extra opleiding nodig, maar ik
weet nu dat ik het kan, dus dat durf ik dan best aan!”
17

Stagebegeleider
Het bedrijf heeft Miriam gevraagd of ze stagebegeleider wil worden, omdat
ze erg goed met mensen kan omgaan. Ook hiervoor zou ze dan weer een
korte opleiding krijgen. “Ik wil dat misschien wel op termijn, maar eerst wil ik
zelf meer ervaring opdoen in het werk. Ik weet ook niet zeker of ik het wel kan
hoor, ik ben zelf niet zo goed begeleid. Ik zou het zelf wel heel anders doen.
En ik vind dat een werkgever die met stagiaires werkt ook écht achter die
begeleiding moet staan, anders schiet je er niets mee op”.
Eigen inkomen
Miriam vindt het belangrijk dat vrouwen zelf activiteiten en een eigen inkomen
hebben. Ze spreekt uit eigen ervaring. “Mijn relatie is er beter van geworden
en ik ben ook weer gaan sporten! Ik voel mij echt stukken beter”.
19

“Een cursus Pools om
met mijn collega’s te
kunnen praten”
Nellie
Jaspers
Nellie Jaspers (46) uit Someren­Heide volgt met de leerbon een
cursus Pools! Hoe kom je er toch bij om een cursus Pools te gaan
volgen?
Nellie werkt in de kastuinbouw als oogstmedewerker. Ze plukt,
sorteert en verpakt komkommers en tomaten. Komkommers in
de zomer en tomaten in de winter. Het proces is gedeeltelijk
geautomatiseerd. “Ik vind het hartstikke leuk werk en ik heb 32
Poolse collega’s, mannen en vrouwen. Een paar daarvan praten
wat Duits en Engels, maar de meeste praten alleen maar Pools. Ik
wil toch een beetje met ze kunnen communiceren”.
20

Moeten stoppen met eigen varkensbedrijf
Tot zo’n tien jaar geleden hadden Nellie en haar man een varkensbedrijf.
Maar de technologische ontwikkelingen in de varkenshouderij gaan snel.
Bovendien is de regelgeving strenger geworden. Zij zouden erg veel moeten
renoveren om nog te kunnen voldoen aan alle eisen. Toen hebben zij en haar
man besloten om te stoppen. Dit was een moeilijke beslissing. “Het deed
pijn”, vertelt Nellie, “want mijn schoonvader heeft het bedrijf ooit opgezet.
Maar we hebben er nooit spijt van gehad! Het was heel hard werken, zeven
dagen per week”.
Nellie’s man is gaan werken in de boomkwekerij van de buurman en Nellie
heeft werk gevonden voor vijf ochtenden per week bij een kweker in het dorp,
naar volle tevredenheid. Nu hebben ze opeens vrij in de weekends en kunnen
als ze willen ook op vakantie. Beiden hebben ook een grote hobby: het
Nederlandse trekpaard. Ze hebben er drie in de wei lopen. De foto’s van
deze prachtige robuuste dieren hangen in de keuken aan de muur. “We gaan
ermee naar allerlei shows. Binnenkort zijn er weer de Nederlandse kampioenschappen
voor het Nederlandse Trekpaard in Den Bosch”.
Daarnaast is Nellie nog actief in het lokale KVO-bestuur (Katholieke Vrouwenorganisatie)
en bovendien wandelt ze één keer per week met de bejaarden uit
het verzorgingshuis. Nellie: “Dat is toch zulk dankbaar werk!”
Direct opgegeven voor de leerbon
Nellie, afkomstig uit een gezin van dertien kinderen, is zelf ook opgegroeid
op een boerderij. Alle kinderen hielpen mee:”We zijn van jongs af aan gewend
om te werken”. Ze heeft op de huishoudschool gezeten. Evenals haar
man heeft ze daarna nooit meer opleidingen of cursussen gevolgd. Van hem
hoorde ze van het bestaan van de leerbon en ze heeft zich direct opgegeven.
Al heel snel wist Nellie wat ze ermee wilde. Ze kreeg namelijk toevallig een
folder van de NHA (Nederlandse Handels Academie) in de bus, waarin ook
een cursus Pools werd vermeld. Eigenlijk heeft ze niet langer gezocht, want dit
sprak haar direct aan, ook omdat het een thuisstudie is. Met de € 250 van de
leerbon kon ze het grootste deel van de cursus betalen.
22
Ze weten dat ik Pools leer, dus nu letten ze wel op wat ze zeggen...
Nellie is met groot enthousiasme aan de cursus begonnen. Het viel niet mee.
Pools is een moeilijke taal, je hebt weinig houvast. Maar omdat ze het elke
dag om haar heen hoorde ging ze toch steeds meer woorden herkennen.
Nellie maakte huiswerk dat ze via de post opstuurde naar haar lerares. Bij het
lesmateriaal zat ook een CD-rom, voor de uitspraak van de woorden. “Het is
een moeilijke taal, met zes naamvallen. Heel lastig”, aldus Nellie. “Ik hoorde
de Polen vaak samen lachen en dan wist ik helemaal niet waar ze het over
hadden. Ik dacht: hebben ze het soms over mij? Nu vang ik soms genoeg
woorden op om te weten waar ze het over hebben. Ze weten ook dat ik Pools
leer, dus nu letten ze wel op wat ze zeggen!”.
Poolse bruiloft
Vorig jaar kwam plotseling Nellie’s moeder te overlijden als gevolg van brand
door kortsluiting. Dat was een grote schok voor Nellie. Haar moeder woonde
nog zelfstandig. Ze kon zichzelf uitstekend redden en Nellie hielp haar met
het schoonmaken van het huis en dergelijke. Nellie viel in enorm gat. Eerst
ging ze nog gewoon door met alles, ook haar studie, maar na een maand was
het op.
Nu gaat het weer goed met haar. Alles heeft weer een plaatsje gekregen en
ze pakt nu van lieverlee de dingen weer op, ook haar studie.
Over een paar maanden trouwen twee van haar Poolse collega’s en ze zijn
uitgenodigd op de bruiloft in Polen. “Dan wil ik wél een mondje Pools kunnen
spreken, dus ik ga er nog even goed tegenaan!”
23

“Ik wil leren koken omdat
ik het leuk vind”
Antwan
de Groot
Antwan de Groot (37) uit ’s­Hertogenbosch is een van de eersten
die de Leerbon aanvroeg.
Toen hij zich aanmeldde vertelde hij, dat hij de beschikking had
over keukengerei en dat hij met de leerbon graag een kookcursus
wilde volgen. Eigenlijk wilde hij het liefst dat de kookles bij hem
thuis zou worden gegeven. Op ideale hoogte. Maar ja, dat viel
moeilijk te organiseren...
25

Een tweede optie voor hem was de Stichting Anders Bezig Zijn (ABZ) in Vught.
Daar worden ook kookcursussen gegeven en Antwan was daar welkom.
Maar er was wel een probleem. Antwan heeft in 1996 een auto ongeluk
gehad, buiten zijn schuld overigens. Er loopt al twaalf jaar een proces tegen
de tegenpartij. Door het ongeluk is hij lichamelijk gehandicapt. “Ik heb een
tijd in coma gelegen en toen ik bijkwam was ik tot en met mijn keel verlamd.
Eten kreeg ik via een slangetje. En dat was zo vies!”.
Een stuk langzamer
Er is sindsdien een hoop gebeurd. Antwan heeft alles opnieuw moeten leren.
Hij loopt weer en is in feite onafhankelijk, maar wel met hulpmiddelen. “Ik kan
helemaal voor mezelf zorgen, mijzelf aankleden en wassen. Ik doe boodschappen
in het winkelcentrum in de buurt. Met de taxi erheen en dan verder
met de rollator. Ik ga ook wel eens naar het café of uit eten. Ik kan eigenlijk
alles zelf, maar het gaat wel een heel stuk langzamer”, aldus Antwan.
Tekenen
Voordat hij dit ongeluk kreeg was Antwan verkoopmedewerker. Dat kan
nu allemaal niet meer. Maar hij heeft een andere bezigheid: tekenen. “De
therapeut zei dat je het beste je fijne motoriek kon oefenen door tekenen of
schrijven. Ik vond tekenen altijd al leuk. Nu zit ik de hele dag te tekenen.
Anton Pieck is mijn grote inspirator”. Hij laat een aantal sprookjesachtige
tekeningen zien. Er zit van alles in, soms gebaseerd op figuren uit de Efteling,
soms de eigen fantasie; alles heel mooi en secuur uitgewerkt.
Nóg beter leren koken
Naar de cursus toegaan was overigens geen enkel probleem: Antwan gaat
overal heen. Hij maakt gebruik van de deeltaxi. Maar de keuken bij de ABZ
is niet ingesteld op mensen met een handicap. Antwan had een ‘hulpje’ nodig.
Alles moest hem worden aangegeven en daar hebben mensen niet altijd zin
in. Bij ABZ zorgde men voor een vrijwilliger die Antwan kon helpen. “Dat was
erg fijn, maar ja, die man kon ook niet altijd en dan werd het heel moeilijk.
Maar ik vond het een hartstikke leuke cursus. Ik heb veel geleerd en ik het was
heel gezellig om samen te koken. Maar ik vind zelf dat ik nog niet lekker
genoeg kan koken. Ik wil eigenlijk nog wel beter leren koken”.
26
Kant­en­klaar maaltijden
En doet hij er ook wat mee? Nee dus! Antwan woont in een speciale woonvorm
voor mensen met een handicap. In de algemene ruimte was ook de
mogelijkheid om te koken. Maar onlangs is geheel onverwachts besloten dat
dit niet meer mag. Antwan baalt hier echt van. “De woonvorm is zomaar
veranderd, zonder de bewoners erbij te betrekken. Ik kan nu niet meer koken,
omdat er niet genoeg personeel is om op te letten. Doordat de personeelsbezetting
is gehalveerd, kunnen ze zich niet meer bezighouden met dit soort
zaken. Ze worden namelijk steeds weggeroepen voor hulpvragen. Ik heb nu
een magnetron en daar stop ik elke dag een kant-en-klaar maaltijd in. Ik vind
het wel jammer hoor, want koken is erg leuk en ik houd van lekker eten. De
cursus was een goed begin, maar écht goed koken leer je alleen door
ervaring”.
27

“Een computercursus,
omdat we mee willen doen
in de samenleving”
Loes en
Francien
Vervoort
De zussen Loes Schroevers ­Vervoort (60) uit Best en Francien
Vijfeijke­Vervoort (61) uit Eindhoven hebben de leerbon gebruikt
voor een computeropleiding. Loes en Francien hebben samen
de leerbon aangevraagd en zich samen opgegeven voor de
computeropleiding bij Scheidegger. “Dan kregen we korting”,
aldus Loes “en dat was prettig want het was een hele dure cursus.
De leerbon was niet genoeg, we hebben er zelf ook nog heel wat
aan bij moeten betalen. Maar het was zeker de moeite waard,
want het was een zeer uitgebreide cursus. We moesten ook
huiswerk maken en dat werd online nagekeken”.
Doorleren was er toen echt nog niet bij!
“We hebben een hele leuke jeugd gehad. Bij ons kon altijd alles, maar
d oorleren was er toen echt nog niet bij”, aldus de zussen Francien en Loes
Vervoort.
Francien: “Ik had de huishoudschool gedaan en was net begonnen met een
opleiding in de zorg, toen onze oma ziek werd. Ons mam ging toen voor oma
zorgen en ik ging voor het gezin zorgen. Er waren ook nog jongere kinderen,
ons jongste zusje was nog een baby. Ons pap gaf elke week al zijn geld aan
mij af en ik zorgde dan voor het huishouden, alles, boodschappen doen,
koken. En ik was pas 14 jaar oud. Toen ons mam na een tijdje weer terugkwam
wist ik alles beter!”. De jongere Loes ging wel naar school. Ze volgde
een opleiding voor verkoopster en ging ook in een winkel werken.
Nu of nooit…
“We hadden wel een computer”, vertelt Francien, “maar mijn man zat er altijd
achter”. Francien vroeg hem vaak om van alles en nog wat van internet af te
halen. Ze had er nooit aan gedacht om dat zelf te gaan leren, want hij vond
het heel leuk om dingen voor haar op te zoeken, zoals naaipatronen. Toen
haar man kwam te overlijden merkte ze dat ze bepaalde zaken altijd aan hem
had overgelaten. “Mijn zoons vonden dat ik dat echt zelf moest gaan leren
‘anders wordt je een oude doos’, zeiden ze. Ik dacht: ze hebben gelijk. Nu of
nooit…”.
Jullie leren het toch nooit!
“Onze zus die veertien jaar jonger is, had al tegen ons gezegd: ‘jullie leren
het toch nooit’.
Nou, we hebben het wel geleerd en nu doen we niet anders!” vertellen de
zussen enthousiast. Beide dames zijn erg blij dat ze de cursus hebben
gevolgd. Ze kunnen nu alles: Word, e-mail, internet, fotoshop. “En dat laatste,
daar maak ik ook veel gebruik van”, vertelt Francien, “want ik schilder.
Ik maak foto’s van mijn schilderijen en die bewerk in dan weer om te
bekijken wat voor effect je dan krijgt, bijvoorbeeld met een andere kleur
achtergrond”.
28 29

Vrijwilligerswerk
Francien en Loes doen beide vrijwilligerswerk en daar kunnen ze hun
computervaardigheden goed voor gebruiken. Loes, die vroeger in de horeca
heeft gewerkt (maar helaas is afgekeurd) notuleert de vergaderingen van de
Horecabond.
Toen hun moeder in het verpleeghuis lag, kwamen ze er vaak helpen: koffie
schenken, de mensen met eten helpen, liedjes zingen, etc. Ze zagen de
verpleegkundigen steeds achter de computer zitten terwijl de patiënten hun
hulp nodig hadden. Ze vonden dat maar niets, dat werk zou eigenlijk niet
door het verplegend personeel gedaan moeten worden, vonden ze: “dat zou
eigenlijk heel goed werk zijn voor herintreedsters die goed met de computer
kunnen omgaan. Wij zouden dat ook moeten kunnen”, zeiden ze tegen
elkaar.
Mijn wereld is groter geworden.
Wat vinden ze dat er in hun leven is veranderd sinds ze met de computer
kunnen omgaan?
Loes: “De wereld buiten Best is dichterbij gekomen, mijn wereld is gewoon
groter geworden”.
Francien: ”Wie niet met de computer kan omgaan, die doet gewoon niet meer
mee. Er komt een tweedeling tussen mensen die er wel en die er niet mee
kunnen omgaan. Ik vind dat je het gewoon moet kunnen, ook voor als je
alleen komt te staan”. Loes en Francien zijn heel blij met hun computer en
hun internet en e-mail. Ze maken heel veel gebruik van e-mail en hebben
op deze manier veel contact met hun familie in Australië en Zuid-Afrika.
30

“Een opleiding Sociaal
Pedagogisch Werk, omdat
ik heel graag met kinderen
wil werken”
Yasmine
Demirci
Yasmine Demirci is 30 jaar oud en ze is druk bezig met haar
opleiding Sociaal Pedagogisch Werk (SPW3) aan het ROC
Nijmegen. Ze loopt stage bij De Schaapskooi, een kinderdagverblijf
in Oss. Yasmine trouwde in 1996 met haar huidige man
die in Oss woonde en zo kwam ze hier dus terecht. Haar eigen
familie woont in Turkije. “Dat is wel moeilijk soms”, zegt Yasmine,
“maar binnenkort is het vakantie en dan gaan we met z’n allen
zes weken naar Turkije. Dan zie ik ze weer”. Yasmine heeft twee
kinderen, een jongen van acht en een meisje van zes. Ze kwam in
aanraking met de leerbon via het IVC (internationaal Vrouwencentrum)
in Oss.
32

Eigenlijk wist ik wel wat ik wilde: met kinderen werken
Toen Yasmine naar Nederland kwam heeft ze Nederlandse les gehad. Ze
werkte bij Philips en kon de taal met collega’s oefenen. Maar toen ze na twee
jaar wegens reorganisatie haar ontslag bij het bedrijf kreeg, ging haar
Nederlands door gebrek aan oefening snel achteruit.
Yasmine wilde niet thuis blijven zitten. Ze is zich gaan oriënteren en kwam toen
terecht bij het IVC. Daar is ze opnieuw met Nederlandse taallessen begonnen
en Sociale redzaamheid. Vervolgens is ze doorgegaan met Nederlands bij
ROC De Leijgraaf en heeft ze haar NT2-diploma (Nederlands als tweede taal)
gehaald op niveau 3. “In Turkije heb ik alleen op de basisschool gezeten. Om
door te kunnen leren had ik in ieder geval dit niveau nodig!”.
Want Yasmine wilde meer. “Mijn begeleidster van het IVC, Chérie Peters, had
al een paar keer aan mij gevraagd wat ik hierna wilde gaan doen. Eigenlijk
wist ik wat ik wilde: met kinderen werken. Ik was er wel onzeker over of ik het
zou kunnen halen”.
De leerbon vergoedde een deel van mijn opleiding
Van haar begeleidster kreeg Yasmine de tip om een leerbon aan te vragen.
“De leerbon vergoedde een deel van mij opleiding. Het grootste deel moest
ik wel zelf betalen, maar die € 250,- is voor mij écht een duwtje in de rug
geweest. Gelukkig stond mijn man achter mij. Hij heeft me gestimuleerd en de
rest van mijn opleiding betaald”. Yasmine gaat één dag in de week naar
school en loopt drie dagen per week stage. Het gaat erg goed op school en
ook bij het kinderdagverblijf. In februari 2009 hoopt ze haar diploma te
krijgen. Ze wil daarna graag aan het werk blijven bij het kinderdagverblijf.
Ze vindt haar vak erg leuk en ze vindt het belangrijk dat er professioneel met
de kinderen wordt omgegaan. “De activiteiten die we met de kinderen doen
zijn stimulerend en belangrijk voor hun ontwikkeling. De kennis en ervaring
die ik in mijn opleiding en werk opdoe, heeft ook invloed op hoe ik zelf mijn
kinderen opvoed. Ik ben me steeds meer bewust van de ontwikkeling die een
kind doormaakt. Bij veel allochtone vrouwen bestaat een vooroordeel tegenover
de kinderopvang. Ze vinden het zielig voor hun kinderen om ze erheen
te brengen, terwijl ik zie hoeveel plezier de kinderen hebben. Het leuke is dat
ik nu in een positie zit, dat ik vooroordelen bij andere (allochtone) vrouwen in
mijn omgeving tegenover kinderopvang kan wegnemen”.
In de toekomst toch weer verder leren
Yasmine heeft een positief gevoel over de toekomst. Ze hoopt een vaste baan
te krijgen in het kinderdagverblijf. Het liefst zou ze twee en een halve dag
werken. Haar man werkt in vijf ploegendienst en is vaak overdag thuis om de
kinderen op te vangen.
Op de vraag of haar leven veranderd is door haar studie denkt Yasmine
even na, om te zoeken naar een goede formulering: “Ik heb veel meer
sociale contacten gekregen, met allerlei soorten mensen: niet alleen familie en
de mensen in de buurt, maar ook collega’s, de kinderen, de ouders,
medestudenten. Juist dit sociale stuk is in mijn opleiding heel erg belangrijk.
Verder ben ik nu goed in staat om mijn gedachten in het Nederlands om te
zetten. En….ik ben veel zekerder geworden. Vroeger was ik bang dat het niet
zou lukken met mijn opleiding. En nu ben ik bijna klaar!. Vroeger was ik me
van heel veel dingen niet bewust, maar nu weet ik dat ik enorm ben
gegroeid!”.
Als Yasmine haar opleiding heeft afgerond wil ze eerst eens een paar jaar
werken en het geleerde toepassen. Maar het zit er dik in dat ze daarna tóch
weer verder wil leren: “ik vind het vak enorm interessant en ik weet zeker dat
er nog heel veel te ontdekken is”.
34 35

“Meubels leren maken
voor mijn hobby”
Hugo
Bikker
Hugo Bikker (29) woont in Drunen en werkt als aankomend
hovenier bij de WML (Werkvoorzieningschap Midden Langstraat).
Hugo hoorde van de leerbon op de radio, of in de plaatselijke
krant, of misschien wel allebei! Hij heeft de leerbon snel aangevraagd,
want hij wist al direct wat hij ermee wilde gaan doen:
een cursus meubels maken.
37

Country and Western
Zodra je de kamer binnenstapt bij Hugo zie je het al. Hugo houdt van hout!
Het zijn niet zomaar houten meubels die bij hem in huis staan, het zijn
meubels met een geschiedenis! Ze brengen je naar Amerika, naar de tijd van
de settlers. Je waant je in een huisje op de prairie. Hugo houdt niet alleen van
meubels in Western Style, hij is ook liefhebber van de muziek die daarbij
hoort: Country and Western. En in zijn boekenkast staan allerlei prachtige
boeken met informatie en foto’s over Amerika, de Indianen, de meubels en de
muziek. En over de natuur, want dat is ook een hobby van Hugo. Hij is
bepaald niet iemand die stil zit. Zo is hij bijvoorbeeld lid van de jongerenafdeling
van een landelijke natuurvereniging. Een weekend per maand gaan
ze met elkaar op kamp ergens in Nederland om dieren of planten te bekijken,
afhankelijk van het thema.
Noorwegen
Na zijn school (Voortgezet Speciaal Onderwijs, Werkenrode) werkte Hugo
eerst drie jaar bij de WML en daarna vier maanden op Camphill in
Noorwegen. Dit is een instelling waar mensen met en zonder handicap samen
leven en werken. ”Ik was verantwoordelijk voor de groenteteelt. Dat was op
zich best leuk. Maar ik vond het leven in die instelling zwaar. Je leeft eigenlijk
in één grote familie, je kunt je niet terugtrekken. Ik heb wel af en toe een
beetje rust nodig”. Hugo is vervolgens een jaar in Noorwegen naar school
gegaan, een soort tussenschool voor mensen van 20 tot 28 jaar, waarin je
kunt ontdekken wat je leuk vindt en waar je goed in bent. Doel is om je handvaardigheden
aan te leren en je sociale vaardigheden te vergroten en om je
te stimuleren en te motiveren. Je kunt uit vier hoofdvakken kiezen. Hugo koost
voor Overleven en Natuur. Hij heeft daar ook Noors leren spreken. “Gewoon
door het te doen. Er was geen andere mogelijkheid. Je praatte er de hele tijd
Noors”.
Buitenmens
Hugo werkt sinds een aantal jaren weer bij de WML als hovenier voor
40 uur per week. De WML heeft ook gezorgd voor een opleiding tot aankomend
hovenier. Hij zit in de ‘regioploeg’ en werkt zowel bij bedrijven in
Waalwijk als bij particulieren in Tilburg. “Ik ben echt een buitenmens.
Wij van de regioploeg werken heel zelfstandig. Maar nu zijn er allerlei
nieuwe mogelijkheden, zoals begeleid werken in het vrije bedrijf. Op zich zit
ik prima bij de WML, maar het liefst zou ik een vaste baan hebben bij een
heemkundetuin of bij Natuurmonumenten of het Brabants Landschap. Maar ja,
er zijn wel meer mensen die dat graag zouden willen”.
Originele shakers tafel
Met de leerbon heeft Hugo een cursus Meubels maken gevolgd in Drunen, bij
de Alev, een plaatselijk educatief centrum. “Ik vond houtbewerking altijd al
erg leuk. Hout is mooi materiaal. Ik maak ook houtsneden. Daarbij gebruik ik
onderwerpen die met Amerika en de tijd van de settlers te maken hebben.
Indianen vind ik trouwens ook erg interessant”.
Hugo heeft op de cursus een prachtige tafel gemaakt. Het is eigenlijk ook een
soort bureau met lades. Het blijkt een originele Shakers tafel te zijn, naar een
model uit 1800. Hugo toont een boek met bouwtekeningen van meubels in
Amerika uit die tijd: ‘Authentic Shakers furniture’. Hij heeft, geholpen door de
leraar van de cursus, deze tekening gebruikt voor zijn tafel. En dat is erg goed
gelukt!
38 39

“Een cursus Diabetes
voet verzorging om mijn
vak bij te houden”
Ellen
de Jong
Ellen de Jong* (35) woont samen met haar man en haar drie
dochters (15, 13, en 11) in Deurne. Ze zag een programma over de
Leerbon op Omroep Brabant en heeft zich aangemeld voor een
leerbon via de website. “Ik dacht: zou ik die leerbon ook mogen
aanvragen? Zou ik die zomaar kunnen krijgen? Die leerbon was
voor mij echt een uitkomst. Bij het uitgeven van geld denk ik altijd
het allerlaatste aan mijzelf. Die leerbon was voor mij een
cadeautje”. Ze volgde met de leerbon de cursus Diabetes voetverzorging.
40
Je eigen tijd indelen
Na de mavo ging Ellen naar het mbo (activiteitenbegeleiding), maar na twee
jaar hield ze het voor gezien. “Achteraf jammer, maar ik kon werk krijgen bij
een kampeerboerderij van kennissen van mijn ouders en dat leek me toen heel
erg leuk. Achteraf gezien was het echt niets voor mij. Ik heb daar wél mijn
man leren kennen”.
Een jaar later kreeg Ellen verkering en toen ging het allemaal heel snel. Ze
ging trouwen en binnen het jaar kreeg ze al haar eerste kind. In het begin
vond ik het heerlijk, maar al gauw kreeg ze de kriebels. “Omdat ik tóch iets
wilde doen, ging ik een opleiding voor pedicure volgen. Dat leek mij een
geschikt beroep, ook omdat je dan van huis uit kan werken en je eigen tijd kan
indelen. En ik wilde heel graag mensen helpen”.
Voeten zijn belangrijker dan veel mensen denken
Ellen heeft inmiddels al jaren haar eigen kleine pedicure praktijk. Ze behandelt
veel oudere mensen met diabetes. “Voeten zijn belangrijker dan veel mensen
denken. Oudere mensen kunnen hun eigen voeten niet verzorgen, omdat ze
er niet meer bij kunnen. Soms hebben ze ontstekingen bij de tenen. Als
pedicure probeer ik allerlei problemen aan de voeten te voorkomen. Aan
voeten van mensen zie je heel veel. Ik heb een signalerende rol, ik raad
mensen regel matig aan om naar de dokter te gaan”. Ellen wilde zichzelf
blijven ontwikkelen in haar vak. Daarom heeft ze ook de cursus Diabetes
voetverzorging gevolgd. “Het was pittig. Heel veel theorie over het menselijk
lichaam. Ik zag het ook als een soort herhaling, want in mijn pedicure-
opleiding had ik er al veel van gehad. Maar ik vind dit erg interessant”.
Je bouwt geen pensioen op
Het zorgen voor mensen zit Ellen in de genen, dat is duidelijk. “Het gaat op
zich allemaal heel erg goed. Een eigen praktijk is heel mooi, maar er zitten
ook wel nadelen aan. Zo zijn de kosten best hoog, bijvoorbeeld voor allerlei
verzekeringen, de aansluiting bij een branchevereniging, certificering en dat
soort zaken. En je bouwt geen pensioen op. Zelfstandig ondernemerschap is
een hele verantwoordelijkheid en soms vind ik het wel jammer dat ik geen
collega’s heb. Ik doe alles zelf, ook de boekhouding. Daar heb ik een tijdje
geleden een cursus voor gevolgd”.
41

Nieuwe fase
Ellen is niet iemand die graag stil staat. Ze denkt, zeker de laatste tijd, vaak
na over haar toekomst. Hoewel haar huidige werk haar erg bevalt, wil ze
misschien tóch ooit nog iets anders gaan doen, bijvoorbeeld werken in een
zorginstelling. Het heeft geen haast, maar toch….Er zijn daar erg veel mensen
nodig. “Ik zit echt in een nieuwe fase. Nu mijn kinderen groter zijn - de jongste
gaat straks al naar het voortgezet onderwijs – denk ik vaak na over werken
buitenshuis. Het werken in de zorg trekt mij aan. Ik zou daar best nog voor
willen leren, maar dan wil ik wel dat mijn ervaring ook wordt meegenomen.
Ik werk al jaren met ouderen, doe steunkousen aan en uit. Ik heb inmiddels
ook een behoorlijke dosis medische kennis opgebouwd en flink wat ervaring.
En het lijkt me ook wel eens prettig om collega’s te hebben. Ik ben benieuwd
wat de toekomst mij brengt”.
* De naam en andere gegevens van Ellen de Jong zijn veranderd voor dit boekje. Ook
de persoon op de foto’s is niet Ellen de Jong.
42

“Een cursus Engels
voor mijn werk”
Yvonne
Bakkers
Yvonne Bakkers (57) woont in Breda en werkt in de administratie.
Toen ze in een plaatselijk krantje over de leerbon las dacht ze meteen:
“Dit is iets voor mij!”. Ze wilde graag haar kennis van de
Engelse taal verbeteren, omdat ze dat nodig had voor haar werk
in de administratie.
44

Altijd gewerkt!
Direct na de huishoudschool ging Yvonne werken bij een modezaak. Na drie
jaar, ze was toen negentien, kreeg ze een baan voor drie dagen per week bij
een Brabants busvervoersbedrijf. Yvonne trouwde en kreeg een zoon, die nu
23 is en nog thuis woont. “Ik was de eerste bij het bedrijf die een kind kreeg
en bleef werken. Dat was toen helemaal niet gebruikelijk. Er waren zelfs nog
bedrijven waar je als vrouw weg moest als je ging trouwen! Ik had geluk want
mijn zus, die vlak daarvoor ook een zoontje had gekregen, vond het prima om
op mijn kind te passen. Als ik ging werken bracht ik mijn zoontje naar haar
toe”.
Engels als voertaal
Yvonne werkte eerst als receptioniste, maar zeven jaar geleden kwam er
een nieuwe baan vrij en daar heeft ze op gesolliciteerd. Het was een
administratieve baan waarin zij van alles moest regelen rond mobiele
telefonie voor de medewerkers. Yvonne had het erg naar haar zin. “Het was
een familiebedrijf, heel sociaal. De sfeer was er altijd heel goed, heel
gemoedelijk”. Intussen is het bedrijf samengegaan met een groot buitenlands
bedrijf. Omdat Engels de voertaal werd, verzorgde de werkgever een cursus
voor de medewerkers. Yvonne vond de cursus interessant, maar moest er hard
voor werken. Haar Engels van de huishoudschool was al grotendeels weggezakt.
Na afloop van de cursus van haar werk realiseerde zij zich dat zij
nog lang niet genoeg wist van het Engels. Ze had echt de smaak te pakken
gekregen en wilde verder. En precies op dat moment kwam de leerbon
voorbij. Ze vroeg de leerbon aan en gaf zich op voor een cursus Engels bij
educatief centrum De Brede Aa in Breda.
Alles is veranderd
Er is intussen heel wat veranderd voor Yvonne. Ze heeft kort geleden gehoord
dat ze, na 37 jaar, weg moet bij het bedrijf en dat doet pijn. Haar man
had kortgeleden ook al zoiets meegemaakt, dus het hakte er extra in. De
oorzaak ligt bij de nieuwe regelgeving. Het busvervoer moet tegenwoordig
‘aanbesteed’ worden. Meerdere busmaatschappijen dingen mee naar de
uitvoering van het busvervoer in een bepaalde regio en maar één krijgt de
opdracht. Het kan dus zomaar zijn dat een busmaatschappij een regio
kwijtraakt en dat is hier gebeurd. Daarom moet er nu een groot aantal mensen
weg, waaronder Yvonne. “Dat aanbesteden klinkt leuk, maar het brengt heel
veel onrust met zich mee. Het heeft ook een negatieve invloed op je binding
met het bedrijf. De mensen die weg moeten, worden overgenomen door het
bedrijf dat de opdracht kreeg. Voor de buschauffeurs betekent het niet zoveel,
ze blijven gewoon op hun traject rijden. Maar voor de medewerkers op het
hoofdkantoor heeft het grote gevolgen. Ik raak mijn collega’s kwijt. Nu woon
ik op vijf minuten afstand van mijn werk, maar dan moet ik helemaal naar
Eindhoven. Daar zie ik wel tegenop”.
Wandelen
Gelukkig heeft Yvonne naast haar werk (en haar gezin) ook nog andere bezigheden.
Ze heeft een grote passie en dat is wandelen. “Ik wandel elke zondag
25 km met mijn zus. We doen ook mee aan allerlei wandeltochten, zoals de
Bloesemtocht in de Betuwe, de Kennedymars, de Nijmeegse Vierdaagse. In
wandelen vind ik mijn rust”.
46 47

Colofon
PSW
Arbeidsmarktadvies
PSW
Stationsplein 4
Postbus 1228
5200 BG ’s-Hertogenbosch
Telefoon (073) 612 4325
Telefax (073) 612 8575
E-mail info@psw.nl
Samenstelling en redactie
Saskia Weddepohl
Fotografie
Saskia Holtjer
Grafisch ontwerp
Van Riet Ontwerpers, ‘s-Hertogenbosch
’s-Hertogenbosch, december 2008
Deze uitgave is mede mogelijk gemaakt door de Provincie Noord-Brabant

Stationsplein 4
Postbus 1228
5200 BG ’s-Hertogenbosch
telefoon (073) 612 43 25
telefax (073) 612 85 75
e-mail info@psw.nl