13.09.2013 Views

Meander Magazine, december 2012 - MeanderGroep

Meander Magazine, december 2012 - MeanderGroep

Meander Magazine, december 2012 - MeanderGroep

SHOW MORE
SHOW LESS

You also want an ePaper? Increase the reach of your titles

YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.

C 80 - M 100 - Y 40 - K 10<br />

40% grijs


Paul Prevos, manager zorgverlening van de afdeling Lelie.<br />

Nog geen zestig jaar en dan al dementeren.<br />

Zo ernstig dat zelfstandig wonen niet langer<br />

gaat. Het komt regelmatig voor. Daarom<br />

heeft de <strong>Meander</strong>Groep in Kerkrade een<br />

aparte woongroep voor jong dementerenden.“Bewoners<br />

en hun familie krijgen hier<br />

alle aandacht”, vertelt Paul Prevos.<br />

Hij is manager zorgverlening van de afdeling<br />

Lelie van verpleeghuis Lückerheide, waar<br />

de woongroep onder valt. “Als oudere mensen<br />

te horen krijgen dat ze dementie hebben,<br />

reageren ze daar meestal gelaten op.<br />

Wat jongere mensen daarentegen beseffen<br />

beter wat er aan de hand is. Zij reageren<br />

vaak opstandig”, vertelt Paul Prevos.<br />

Bij veertig- en vijftigjarigen wordt niet snel<br />

aan dementie gedacht, weet hij. De huisarts<br />

denkt eerder aan stress als zijn patiënt vergeetachtig<br />

is. Of aan een burn out. Als het<br />

6 <strong>Meander</strong> <strong>Magazine</strong><br />

dan om dementie blijkt te gaan, is dat voor<br />

hen een klap in het gezicht. Ze begrijpen<br />

heel goed dat ze alleen maar zieker worden.<br />

Dat ze hun leven in de maatschappij langzaam<br />

op moeten geven. Net als hun hobby’s<br />

en uiteindelijk het leven in hun gezin.<br />

De praktijk leert dat jong dementerenden in<br />

woongroepen met veel ouderen vaak vereenzamen.<br />

Daarom opende Lückerheide in 2008<br />

een aparte woongroep voor jong dementerenden.<br />

De woongroep telt inmiddels zestien<br />

bewoners verdeeld over twee kleinschalige<br />

eenheden. Bewoners die dat kunnen,<br />

verlaten nog regelmatig het verpleeghuis.<br />

Zoals de bewoner die elke week met de oude<br />

buurman gaat tennissen. “We bekijken met<br />

bewoners en familie wat er mogelijk is.<br />

Daar bestaan geen standaard modellen<br />

voor”, vertelt Paul Prevos.<br />

Hij heeft ervaren dat nieuwe bewoners in<br />

het begin nog vaak opstandig zijn.<br />

Medewerkers in de woongroep weten dat<br />

en kunnen daar goed mee omgaan. Ze<br />

bouwen echt een band op met de bewoners.<br />

Medewerkers zijn er ook voor de familie<br />

van de bewoners. “Die aandacht is belangrijk.<br />

Het is de kracht van deze woongroep.<br />

De sfeer is ook heel huiselijk. Bewoners<br />

voelen zich hier veilig en mensen werken<br />

hier graag. Het geeft ons veel voldoening<br />

dat we iets voor deze mensen kunnen betekenen.”


Medewerkers <strong>Meander</strong>Groep vaak ook mantelzorger<br />

Claudia Franssen,<br />

verzorgende IG in Kerkrade<br />

“Ik wil er elke dag zijn voor mijn<br />

zus en haar gezin”<br />

Elke dag gaat Claudia Franssen (49) na het<br />

werk meteen naar haar ernstig zieke zus.<br />

“Ze heeft longkanker en is niet meer te genezen.<br />

Ik wil er nu zijn voor haar en haar<br />

gezin.”<br />

Claudia Franssen werkt in Wijkzorgcentrum<br />

Vroenhof in Kerkrade. “Ik werkte als gast-<br />

vrouw bij de <strong>Meander</strong>Groep toen ik de kans<br />

kreeg om een opleiding te volgen. Daar ben<br />

ik heel blij om, want ik vind het contact met<br />

cliënten fijn. Ik help graag andere mensen<br />

en ben heel blij met dit werk.”<br />

Vanwege haar taken als mantelzorger draait<br />

ze op dit moment alleen dagdiensten. “Het<br />

is fijn dat ik na het werk naar mijn zus kan<br />

gaan. Soms blijf ik maar even, soms wat<br />

langer. Het ligt er aan hoe het met haar<br />

gaat. Ze heeft veel pijn, maar wil alleen<br />

morfine die met pleisters wordt toegediend.<br />

Ze wil graag helder blijven voor de kinderen.”<br />

Als haar zus een goede dag heeft, neemt<br />

Claudia Franssen haar mee naar buiten.<br />

“Dan gaan we gewoon even iets leuks doen.<br />

Lukt dat niet, dan drinken we koffie. Ik probeer<br />

alles te doen wat zij fijn vindt. Zo hebben<br />

mijn man en ik laatst de woonkamer<br />

bij haar thuis opgeknapt. We hebben de<br />

muren geverfd en nieuw laminaat gelegd,<br />

want dat wilde ze heel graag.”<br />

Haar zus heeft vier kinderen en daarvan<br />

wonen er nog twee thuis. “Ik ben er ook<br />

voor de kinderen en voor haar man.<br />

Het is een moeilijke tijd voor hen allemaal.<br />

Ik probeer te helpen waar ik kan. Als het<br />

nodig is, neem ik de was mee naar huis.<br />

Zie ik een afwasje staan, dan doe ik dat<br />

even. Ze hebben een huishoudelijke hulp.<br />

De rest regelen we samen.”<br />

Laatst was Claudia Franssen een keer heel<br />

verkouden. Toen kon en mocht ze haar ver-<br />

zwakte zus niet opzoeken. “Dan voel ik me<br />

bijna schuldig. Mijn zus en ik hebben altijd<br />

een hele hechte band gehad. Ook voor mij<br />

is het een zware tijd, maar de hulp wordt<br />

me niet te veel. Ik wil er nu voor haar zijn.”<br />

Margo Driessen,<br />

verzorgende in Kerkrade<br />

“Ik moet mijn leven strak<br />

plannen”<br />

Zorgen voor zieke mensen, dat doet de<br />

58-jarige Margo Driessen graag. Haar leven<br />

lang werkt ze al in de zorg. Ook privé is ze<br />

heel wat uurtjes in de weer voor anderen.<br />

“Ik moet mijn leven strak plannen.”<br />

Margo Driessen houdt van haar werk.<br />

“Ik ontmoet heel verschillende mensen.<br />

Leuke mensen, maar ook mensen die<br />

moeilijker in de omgang zijn. Vaak is daar<br />

een reden voor. Ik vind het geweldig als ik<br />

cliënten hun verhaal kan laten vertellen.<br />

Daardoor veranderen ze meteen en gaan<br />

ze zich beter voelen.”<br />

Als verzorgende draait Margo Driessen<br />

alleen avond- en weekenddiensten.<br />

Daarnaast is ze al jaren mantelzorger.<br />

Zo was ze er elke dag voor haar ouders<br />

toen haar vader in 2000 longkanker kreeg.<br />

Hij stierf in 2002. Natuurlijk kon haar moeder<br />

in die periode op haar steun rekenen. “In<br />

2006 werd mijn moeder zelf ziek. Een tumor<br />

in de nier. Sindsdien is ze heel wat keren<br />

geopereerd. Ze heeft inmiddels een nieuwe<br />

heup, een nieuwe knie en is aan staar geopereerd.<br />

Bovendien heeft ze diabetes.”<br />

Margo Driessen helpt haar moeder daarom<br />

in het huishouden. “Ik doe samen met haar<br />

de boodschappen, zodat ze nog eens buiten<br />

de deur komt. Ze heeft een hulp voor het<br />

huishoudelijke werk, maar grote huishoudelijke<br />

klussen doe ik.”<br />

Ook haar zus helpt mee, evenals haar echt-<br />

genoot. Die helpt vooral met het halen en<br />

brengen van haar moeder naar het ziekenhuis<br />

en de fysiotherapeut. Dankzij alle hulp<br />

woont haar moeder nog thuis. “Anders zou<br />

ze het niet alleen redden”, zegt Margo Driessen.<br />

Veel vrije tijd heeft ze zelf eigenlijk niet.<br />

“Een keer rustig ontbijten en een tijdschrift<br />

lezen, daar kan ik echt van genieten.”<br />

Zo geniet ze ook van haar drie kleinkinderen<br />

waar ze ondanks alle drukte een dag in de<br />

week op past. “Dat vind ik echt super gezellig.<br />

Het is prachtig om de wereld door de<br />

ogen van kinderen te zien.”<br />

Elona Kats,<br />

thuishulp A in Heerlen-Noord<br />

“Ik probeer één dag in de week<br />

voor mezelf te houden”<br />

Zorgen, dat doet Elona Kats elke dag. Niet<br />

alleen voor haar cliënten en gezin, maar<br />

ook voor haar ouders. Zeker nu de gezondheid<br />

van haar moeder sterk verslechterd is.<br />

“Een dag heeft 24 uur, maar dat is niet<br />

genoeg voor mij.”<br />

Elona Kats is 47 jaar en werkt al 23 jaar in<br />

de zorg, met veel plezier. Op het moment<br />

van het gesprek ligt haar moeder in<br />

het academisch ziekenhuis in Maastricht.<br />

“Daar proberen ze iets aan haar hartklachten<br />

te doen. Ze heeft in het verleden<br />

een bypass gekregen, maar dat helpt niet<br />

voldoende.”<br />

De zorgen om haar moeder zijn groot.<br />

“Mijn moeder heeft borstkanker gehad.<br />

Ze is bestraald en behandeld met zware<br />

chemotherapie. Dat heeft haar hart geen<br />

goed gedaan.” Bijna dagelijks bezoekt<br />

Elona Kats haar moeder in het ziekenhuis<br />

en overlegt daar met de cardioloog. Haar<br />

zus wisselt haar af. Voor haar vader is het<br />

een moeilijke en verwarrende tijd. “Het<br />

huishouden kan hij zelf niet aan. Daarom<br />

doen mijn zus en ik dat. Hij eet ook regelmatig<br />

met ons mee.” Daarnaast bereidt ze<br />

de verhuizing van haar ouders voor naar<br />

een woning waar traplopen niet meer<br />

hoeft.<br />

Ook voor haar zelf is het een zware tijd,<br />

beaamt Elona Kats. “Ik moet mijn tijd heel<br />

goed benutten. Toch probeer ik één dag in<br />

de week voor mezelf te houden. Dan wil ik<br />

gewoon iets leuks doen met mijn gezin. Ik<br />

ga ook wel eens een uurtje tuinieren, dat<br />

is goed tegen de stress.” Ze hoopt dat het<br />

snel wat beter gaat met haar moeder en<br />

haar ouders kunnen verhuizen. “Dan komt<br />

er weer wat meer rust in de situatie.”<br />

Tekst: Karin Burhenne<br />

<strong>Meander</strong> <strong>Magazine</strong> 11


12 <strong>Meander</strong> <strong>Magazine</strong><br />

Mensen<br />

met<br />

aandacht<br />

De Hamboskliniek is in de regio<br />

Kerkrade, Landgraaf en Simpelveld<br />

het gespecialiseerde centrum voor<br />

zorg- en dienstverlening aan mensen<br />

met lichamelijke beperkingen en<br />

C 80 - M 100 - Y 40 - K 10<br />

biedt plaats aan 200 cliënten.<br />

Er zijn ongeveer 80 plaatsen voor<br />

C 90 - M 5 - Y 0 - K 0<br />

herstel en revalidatie.<br />

De Hamboskliniek maakt deel uit<br />

van <strong>Meander</strong>Groep Zuid-Limburg.<br />

Björn en Cindy Sonnenschein (beiden 35 jaar)<br />

uit Kerkrade werden in mei dit jaar de trotse<br />

ouders van zoontje Luca. Zo op het eerste oog<br />

een mooi, maar niet direct bijzonder bericht.<br />

Maar als je je in hun verhaal verdiept, ligt dat<br />

toch anders.


“Voor ons<br />

is dit leven<br />

zo normaal”<br />

Tot vier jaar geleden verliep het leven van<br />

Cindy en Björn zoals dat van veel mensen.<br />

Verliefd, getrouwd en allebei een drukke baan.<br />

Toen sloeg het noodlot toe. Björn raakte<br />

zwaargewond bij een ernstig auto-ongeluk.<br />

Weken lag hij met hersenletsel in diepe<br />

coma. Pas na twee maanden gaf hij iets van<br />

een reactie. Na verblijf in het ziekenhuis be-<br />

gon hij aan een langdurig revalidatieproces.<br />

Nog steeds verblijft hij in de Hamboskliniek,<br />

terwijl Cindy en Luca in hun huis in Kerkrade<br />

wonen.<br />

De knop om<br />

“Toen ik na het ongeluk uit het ziekenhuis<br />

werd ontslagen, kon ik niets meer, ook niet<br />

communiceren; ik zat als het ware gevan-<br />

gen in mijn lichaam. Dat maakte mij agres-<br />

sief en opstandig” vertelt Björn. “Op een<br />

gegeven moment was ik niet meer te hand-<br />

haven in het revalidatiecentrum waar ik na<br />

het ziekenhuis was opgenomen. Ik keerde<br />

terug naar de Hamboskliniek, het verpleeghuis<br />

in Kerkrade waar ik na het ziekenhuis<br />

ook korte tijd gewoond had. Ik zag het leven<br />

eigenlijk niet meer zitten. Toen werd ik opgenomen<br />

bij Mondriaan, een GGZ instelling.<br />

Daar heb ik geleerd de knop om te zetten<br />

en sindsdien gaat het beter met me. Ik<br />

heb wel weer een terugslag gehad toen ik<br />

tijdens een verblijf in het ziekenhuis vanwege<br />

een longontsteking uit bed viel en<br />

een dubbele heupfractuur opliep. Dat betekende<br />

weer revalideren. Ik zit nu zonder<br />

extra ondersteuning in een rolstoel. Met<br />

mijn rechterarm kan ik veel minder; dus<br />

heb ik moeten leren om alles met links te<br />

doen. Wel lastig, maar ik blijf vechten<br />

om zo zelfstandig mogelijk te zijn.”<br />

Kinderwens<br />

“Al voor het ongeluk waren wij bezig met<br />

IVF” vult Cindy vult aan. “Toen het wat beter<br />

met Björn ging, kwam de wens om een<br />

kindje te krijgen weer terug, het eerst bij<br />

mij. Toen ik voor mezelf alles op een rijtje<br />

had gezet, heb ik het met Björn besproken.<br />

Dat was in de zomervakantie van 2011.<br />

Hij was meteen enthousiast. Daarna is het<br />

allemaal heel snel gegaan. We hadden nog<br />

twee ingevroren embryo’s ter beschikking<br />

en het ging meteen goed. In september<br />

2011 was ik zwanger en op 19 mei <strong>2012</strong> is<br />

onze zoon Luca geboren. We zijn enorm<br />

gelukkig en heel trots op onze zoon.”<br />

Thuis<br />

Nog steeds is de situatie van Björn zodanig<br />

dat hij niet thuis, bij Cindy en Luca, kan<br />

wonen. Björn: “Dat vind ik wel moeilijk.<br />

Ik ga zoveel mogelijk naar huis, maar er<br />

wonen is te belastend, ook voor Cindy. Over<br />

een paar weken krijgen we de sleutel van<br />

ons nieuwe huis, dat beter toegankelijk is<br />

voor mij. Mijn liefste wens is dat ik op een<br />

dag daar kan gaan wonen. Het verpleeghuis<br />

voelt niet als thuis. Het is mijn slaapplek.<br />

Er zijn hier niet zoveel leeftijdgenoten of<br />

mensen die in dezelfde situatie zitten. Ik ga<br />

overdag meestal naar het activiteitencentrum<br />

van SGL dat hiernaast ligt. Daar vind<br />

ik het makkelijker om contact te leggen,<br />

misschien omdat het vrijblijvender is. Maar<br />

de Hamboskliniek ligt wel ideaal, in het<br />

centrum van Kerkrade en vlakbij alle voorzieningen<br />

en ons nieuwe huis.”<br />

Samen op stap<br />

“We proberen zoveel mogelijk tijd samen<br />

door te brengen” vertelt Cindy. “Als we<br />

met z’n drieën op stap gaan, vormen we<br />

een treintje: ik duw de rolstoel van Björn en<br />

hij duwt de kinderwagen. We gaan samen<br />

op vakantie, ook met het vliegtuig naar het<br />

buitenland. Misschien ligt de kracht van onze<br />

relatie juist in het feit dat we niet altijd onder<br />

één dak verkeren. Ik ben echt Björns partner<br />

en niet zijn verpleegster. Als we met z’n<br />

drieën zijn, zijn we een jong gezin, zoals er<br />

zoveel zijn. Heel normaal eigenlijk.”<br />

Tekst: Harriët Blaas<br />

<strong>Meander</strong> <strong>Magazine</strong> 13


Revalideren na neurologisch letsel<br />

“Het woordje ‘moe’<br />

wil ik niet horen”<br />

Afgelopen zomer veranderde het leven van de heer Huppertz (79 jaar uit Kerkrade)<br />

totaal. Op vakantie in Spanje kreeg hij een herseninfarct.<br />

Nu werkt hij in de Hamboskliniek in zijn woonplaats fanatiek aan zijn herstel.<br />

Sinds kort is er in Parkstad een nieuwe<br />

vorm van revalidatie voor patiënten met<br />

neurologisch letsel (een herseninfarct of<br />

CVA, epilepsie, Parkinson etc.), opgezet<br />

door het Atrium MC, de <strong>Meander</strong>Groep en<br />

Sevagram. Samen vormen ze één revalidatieunit<br />

waarbij de patiënten zo kort mogelijk<br />

in het ziekenhuis verblijven en dan starten<br />

met een revalidatieprogramma. Zij kunnen<br />

daarbij kiezen voor verblijf in de Hamboskliniek<br />

in Kerkrade of de Plataan in Heerlen.<br />

Deze samenwerking, neurocare genaamd,<br />

is beter voor de patiënt en ook nog kostenbesparend.<br />

Spanje<br />

Mijnheer Huppertz koos voor de Hambos.<br />

Hij denkt niet graag terug aan zijn vakantie<br />

in Spanje. “Ik ben na het herseninfarct naar<br />

het ziekenhuis van Barcelona gebracht<br />

waar ik twee weken ben gebleven. Voor mij<br />

was dat de hel; ik kon de mensen niet verstaan<br />

en zij mij niet. Daarna ben ik in een<br />

bed per vliegtuig naar Düsseldorf en vervolgens<br />

naar het Atrium Ziekenhuis gebracht.<br />

Al snel werd ik overgeplaatst naar de<br />

Hamboskliniek, maar dat was maar voor<br />

14 <strong>Meander</strong> <strong>Magazine</strong><br />

korte tijd. Ik werd opnieuw opgenomen in<br />

het ziekenhuis voor een operatie aan de<br />

halsslagader. Na 3 dagen keerde ik terug<br />

naar de Hambos waar ik sindsdien revalideer.”<br />

Revalidatieprogramma<br />

José Heuts luistert aandachtig naar het verhaal<br />

van haar cliënt. Zij is nursepractitioner,<br />

wat wil zeggen dat ze de medische behandelaar<br />

is van de cliënten van de revalidatieafdeling<br />

van de Hamboskliniek. “Wij hanteren<br />

een 24 uurs en 7 dagen opnamebeleid,<br />

zodat patiënten die uitbehandeld zijn in het<br />

ziekenhuis zo snel als mogelijk worden opgenomen<br />

om met het revalidatie programma<br />

te starten. Vanaf de opnamedag staat er<br />

hier een gespecialiseerd multidisciplinair<br />

team klaar. Dankzij de nauwe samenwerking<br />

is de overdracht van gegevens<br />

tussen het ziekenhuis en ons uitstekend.<br />

We hebben meteen bij opname alle medische<br />

en therapeutische gegevens bij de<br />

hand. Direct bij opname ga ik met de<br />

cliënt en zijn familie in gesprek over de<br />

mogelijkheden en de duur van het revalidatieproces.<br />

Ons doel is altijd de cliënt<br />

weer zo zelfstandig mogelijk te maken.<br />

Regelmatig evalueren we met alle betrok-<br />

Ik vind het zo fijn om steeds<br />

dezelfde hulp te krijgen<br />

ken therapeuten de vooruitgang. De familie<br />

wordt nauw bij de behandeling betrokken.<br />

Zij zijn altijd welkom, ook met hun vragen,<br />

want het hele proces is voor hen ook ingrijpend.”<br />

Opnieuw leren lopen<br />

In het revalidatieprogramma van mijnheer<br />

Huppertz staat de fysiotherapie centraal.<br />

“Mijn doel is 6 of 7 meter zelfstandig te<br />

leren lopen. Dan kan ik mijzelf redden. Mijn<br />

vrouw is een stuk jonger en werkt nog. Ik wil<br />

zelf naar het toilet kunnen, iets te drinken<br />

pakken of de televisie aanzetten. Daar werk


ik als een bezetene aan. De Hambos biedt<br />

daarvoor alle mogelijkheden: deskundig<br />

personeel en een oefenruimte met alle<br />

benodigde apparatuur. Mijn therapeut hoeft<br />

me niet te vragen of ik moe ben. Dat woord<br />

komt in mijn woordenboek niet voor.<br />

Ergotherapie heb ik ook, maar daarvoor<br />

ben ik minder gemotiveerd. Boterhammen<br />

smeren? Dat hoef ik niet te leren. Dat heb<br />

ik nooit gedaan. De psycholoog en de logopedist<br />

heb ik maar kort gezien. Dat was bij<br />

mij gelukkig nog in orde.”<br />

Naar huis<br />

Terugkeer naar huis komt in zicht.<br />

Mevrouw Huppertz vertelt dat de ergotherapeut<br />

op huisbezoek is geweest om hun<br />

woning te bekijken. Zo is er onder andere<br />

naar een oplossing voor de entree gezocht.<br />

Nu al haalt ze haar man regelmatig voor<br />

een aantal uren naar huis. Binnenkort zal<br />

hij weer thuis komen wonen. De band met<br />

de Hamboskliniek blijft echter bestaan.<br />

Mijnheer zal er voorlopig een aantal keren<br />

per week de dagbehandeling bezoeken om<br />

zijn revalidatie voort te zetten.<br />

Tevreden<br />

Het echtpaar is erg tevreden over het verblijf<br />

in de Hamboskliniek. Mijnheer is er goed<br />

gewend en neemt met veel plezier deel aan<br />

de vele activiteiten die er georganiseerd<br />

worden. “Ik ben een sociaal mens en praat<br />

met iedereen.” Mevrouw is dankbaar voor<br />

de vele gesprekken die zij heeft kunnen<br />

voeren. “En de centrale ligging van dit verpleeghuis,<br />

vlakbij de Markt, de winkels en<br />

de horeca, maakt dat je je leven ook in deze<br />

moeilijke periode zoveel mogelijk kunt<br />

voortzetten.”<br />

Tekst: Harriët Blaas<br />

<strong>Meander</strong> <strong>Magazine</strong> 15


De overgang is een natuurlijk proces. Toch<br />

is het voor veel vrouwen een periode die<br />

gepaard gaat met klachten. Tachtig procent<br />

van vrouwen in de overgang heeft er ‘last’<br />

van. Bij twee derde daarvan zijn de klachten<br />

zodanig dat ze vrouwen belemmeren in het<br />

normale functioneren. Wil Hoek is verpleegkundig<br />

overgangsconsulente en ondersteunt<br />

vrouwen in de overgang.<br />

De gemiddelde leeftijd dat een vrouw in de<br />

overgang komt, is tussen de 45 en 55 jaar.<br />

Maar ook jongere vrouwen kunnen ermee<br />

geconfronteerd worden. Niet altijd wordt het<br />

gelijk onderkend. Wil Hoek: “Klachten als<br />

nachtelijk transpireren, opvliegers en een<br />

veranderd menstruatiepatroon zijn heel<br />

duidelijk tekenen van de overgang. Dat is<br />

ook algemeen bekend. Maar minder bekend<br />

en toch veel voorkomend zijn stemmingswisselingen<br />

en sombere buien. Vrouwen<br />

komen vaak bij de huisarts met vage klachten.<br />

Ze voelen zich ‘anders’, alsof er watten<br />

in hun hoofd zitten, ze zijn prikkelbaar en<br />

denken aan een burn out. De klachten van<br />

overgang en van een burn out liggen dan<br />

ook heel dicht bij elkaar. Tijdens een eerste<br />

consult kan ik daar al meer duidelijkheid<br />

over verschaffen.”<br />

Informatie<br />

De vrouwen die op het spreekuur van<br />

Wil komen, kampen vaak met meerdere<br />

klachten tegelijk. Van opvliegers tot spier-<br />

en gewrichtspijnen en slapeloosheid. Wil<br />

Wil Hoek is een officiële samenwerkingspartner van <strong>Meander</strong> Zorgservice.<br />

Abonnees van <strong>Meander</strong> Zorgservice krijgen dan ook op vertoon van hun abonnementspas 10% korting op een consult.<br />

Voor meer informatie: www.wilhoek.nl of bel: 045 - 533 27 65. E-mail: w.hoek@ziggo.nl<br />

<strong>Meander</strong> Zorgservice, tel. 045 - 574 88 00. Voor ons compleet cursusaanbod kijk op www.meandergroep.com.<br />

16 <strong>Meander</strong> <strong>Magazine</strong><br />

Wil Hoek begeleidt vrouwen in de overgang<br />

De overgang:<br />

een natuurlijk proces,<br />

maar vaak met<br />

hindernissen<br />

Hoek: “Allereerst geef ik altijd veel informatie.<br />

Wat houdt de overgang precies in, welke<br />

veranderingen vinden plaats in je lichaam?<br />

Daarna gaan we meer in op de persoon zelf.<br />

Welke klachten ervaart zij, waar loopt ze<br />

tegen aan? Een vrouw die ’s nachts heel erg<br />

zweet, heeft vaak last van slapeloosheid.<br />

Met als gevolg dat ze overdag op haar werk<br />

niet lekker in haar vel zit. Als je het transpireren<br />

kunt verminderen, verminderen de<br />

andere klachten ook.” Elk advies is heel<br />

persoonlijk afgestemd. Wil Hoek: “Met een<br />

goed voedingsadvies kun je al veel verbetering<br />

krijgen. Maar ook homeopathische<br />

middelen of fyto-oestrogenen leveren bij<br />

velen goede resultaten op. Bij erge klachten<br />

kunnen hormoonpreparaten worden overwogen.<br />

Dit gaat altijd in overleg met de<br />

huisarts. Wanneer er borstkanker in de<br />

familie voorkomt, is dit al geen optie. Pas<br />

als vrouwen weten welke mogelijkheden<br />

er allemaal zijn, kunnen ze ook beter een<br />

keuze maken.”<br />

Stress en paniek<br />

Ook gevoelskwesties worden tijdens een<br />

consult niet vermeden. “De overgang is geen<br />

puur lichamelijk proces”, aldus Wil Hoek, die<br />

veel ervaring heeft in de psychosociale zorg.<br />

“Het besef dat je ouder wordt, speelt ook<br />

mee. Je gaat meer nadenken over je leven.<br />

Dit kan gepaard gaan met stress en gevoelens<br />

van paniek. En juist stress en de overgang<br />

zijn elkaars beste vrienden! Is er sprake<br />

van stress of paniek, dan zoeken we samen<br />

naar methoden om dat te verminderen.<br />

Want als je in paniek raakt, dat werkt dat<br />

lichamelijke klachten zoals opvliegers<br />

in de hand. Ik kan vrouwen begeleiden<br />

om dat paniekgevoel aan te pakken,<br />

zodat de lichamelijke reactie ook uitblijft.”<br />

Dankbaar<br />

Een consult bij Wil Hoek duurt 1 uur en kost<br />

€ 65,- (dit bedrag valt buiten de eigen bijdrage).<br />

Veel zorgverzekeringen vergoeden<br />

dit vanuit de aanvullende verzekering.<br />

Gemiddeld heeft een vrouw aan drie consulten<br />

genoeg om de klachten te kunnen<br />

verminderen. Wil Hoek doet dit werk al ruim<br />

tien jaar, vanuit haar praktijk in Landgraaf<br />

en sinds 2006 vanuit een praktijkruimte<br />

in Gulpen. “Het is dankbaar werk. Ik hoor<br />

vrouwen heel vaak zeggen: ik had dit veel<br />

eerder moeten doen! Wat dat betreft zie je<br />

toch dat het nog een beetje een taboe is,<br />

een onderwerp waar niet gemakkelijk over<br />

gesproken wordt. Iedere vrouw ervaart de<br />

overgang anders en sommige zullen zeggen:<br />

stel je niet aan. Het fijne aan dit spreekuur<br />

is dat je alles kunt vertellen en dat alleen al<br />

lucht vaak heel erg op!”<br />

Tekst: Carolien Beaujean<br />

C 80 - M 100 - Y 40 - K 10<br />

C 56 - M 0 - Y 100 - K 0<br />

Mensen<br />

met<br />

aandacht


Ella Latten (87)<br />

heeft een eigen bibliotheek aan huis<br />

“Mensen<br />

komen voor<br />

boeken én<br />

een praatje”<br />

Als jong meisje was Ella Latten (87)<br />

altijd al aan het lezen. Die passie voor<br />

boeken is er nog steeds. Toen de Brunssumse<br />

zes jaar geleden haar dochter<br />

en kort daarna twee zussen verloor,<br />

vond ze veel steun in verhalen en gedichten.<br />

“Als ik jonger was, zou ik een<br />

bieb aan huis beginnen” vertrouwde<br />

ze haar wijkverpleegkundige onlangs<br />

toe. Die nam vervolgens het heft in<br />

handen om de plannen van Ella te<br />

doen uitkomen. Want wat heeft leeftijd<br />

te maken met het vervullen van je<br />

dromen? Vierhonderd boeken later is<br />

Biebella een feit.<br />

20 <strong>Meander</strong> <strong>Magazine</strong><br />

Het is wellicht de kleinste bibliotheek van<br />

Nederland, maar ook de meest gezellige.<br />

Want als je bij Ella Latten een boek komt<br />

lenen, krijg je er een praatje en een kopje<br />

koffie gratis bij. “Iedereen is welkom om<br />

boeken te komen lenen. Ik was aanvankelijk<br />

gestart met een vaste openingstijd, maar<br />

mensen moeten maar gewoon aankomen<br />

als ze willen. Met uitzondering van mijn<br />

bezoekjes aan de dagopvang ben ik meestal<br />

thuis.” Vol trots loopt Ella langs de kasten<br />

vol boeken. Romans, thrillers, waargebeurde<br />

verhalen…alle genres zijn vertegenwoordigd.<br />

Een eerder artikel over haar plannen en<br />

een tv-uitzending leverden reacties op uit<br />

het hele land. “Uit heel Nederland, tot aan<br />

Texel toe, werden boeken aangeleverd. Het<br />

was ongelooflijk!”<br />

Sprankje<br />

Monique Theelen, wijkverpleegkundige bij<br />

<strong>Meander</strong> Thuiszorg, speelde een belangrijke<br />

rol in het vervullen van de plannen. Dankzij<br />

haar bemiddeling werd de droom van Ella<br />

waargemaakt. Monique: “Mevrouw Latten<br />

heeft een hele moeilijke tijd achter de rug.<br />

Ik kom al een aantal jaren bij haar en moest<br />

toezien hoe het verdriet bij haar toesloeg.<br />

Er was geen sprankje geluk meer in haar<br />

ogen te zien. Toen ze begon over het idee<br />

van de bieb, heb ik dat met beide handen<br />

aangepakt. Ze stribbelde eerst flink tegen:<br />

‘Wat moet ik op mijn 87e nog? Straks ben<br />

ik er niet meer en dan kan de bieb sluiten’.<br />

Ik heb haar gezegd dat ze ook gemakkelijk<br />

nog tien jaar kan leven en dan heeft ze al<br />

die tijd nog plezier van haar hobby.” Naast<br />

wijkverpleegkundige is Monique tevens<br />

Zichtbare Schakel. Hét aanspreekpunt in<br />

de wijk voor alle vragen, net als de wijkzuster<br />

van vroeger. “In die functie heb ik<br />

contacten met veel partijen, zoals de wijkagenten,<br />

gemeenten en woningbouwverenigingen.<br />

In het Wonen Welzijn - en


Zorgoverleg komen we bij elkaar om zaken<br />

te bespreken. Ik bracht toen dit idee in.<br />

De woningbouwvereniging was aanvankelijk<br />

terughoudend, maar ging toch overstag en<br />

leverde uiteindelijk nog twee gratis boekenkasten<br />

af.”<br />

Wakker liggen<br />

Hoewel Ella goed werd begeleid, nam ze<br />

zelf ook de nodige initiatieven. Ze ging kijken<br />

bij de bieb in een nabijgelegen verzorgingshuis<br />

om wat ervaring op te doen. De inschrijvingen<br />

van de boeken doet ze allemaal<br />

handmatig. “Soms werd ik ’s nachts wakker<br />

van alle ideeën”, vertelt ze. “Ik droomde<br />

er zelfs van, dat ik met mijn rollator vol<br />

boeken naar de mensen thuis ging.”<br />

Monique lacht: “Door dit alles is het sprankje<br />

Met dank<br />

aan de wijkverpleegkundige<br />

in haar ogen heel vaak weer terug en dat is<br />

geweldig om te zien.”<br />

Rustig plekje<br />

De bedoeling was dat aanvankelijk alleen<br />

mensen uit het appartementencomplex<br />

boeken kwamen lenen, maar inmiddels is<br />

de bieb opengesteld voor iedereen. Ook de<br />

medewerkers van de thuiszorg nemen<br />

regelmatig een boek mee. Biebella heeft<br />

zo’n dertig vaste klanten. Strenge richtlijnen<br />

zijn er niet. Wanneer moeten de<br />

boeken weer terug? “Gewoon als ze uit<br />

zijn”, zegt de Brunssumse resoluut.<br />

Ella Latten heeft geen idee hoeveel boeken<br />

ze in haar leven heeft verslonden. “Ik kom<br />

uit een groot gezin en ik was de enige die<br />

graag las. Ik zocht vaak een rustig plekje<br />

op. Dan moest ik bijvoorbeeld de slaapkamer<br />

boven poetsen en ging ik stiekem<br />

tussendoor lezen. Of in het kippenhok, daar<br />

was het ook heerlijk rustig.” Romans en<br />

waargebeurde verhalen trekken haar het<br />

meest. “Een boek moet wel meteen boeien.<br />

Als ik het niks vind, klap ik het ook zo weer<br />

dicht.”<br />

Tekst: Carolien Beaujean<br />

Langer zelfstandig in uw<br />

vertrouwde omgeving<br />

<strong>Meander</strong> <strong>Magazine</strong> 21


“Goeiemorgen, goeiemorgen dit is weer<br />

een dag zonder zorgen!” Met deze slogan<br />

van de Herenclub ‘Gebeiteld’ van Wijkzorgcentrum<br />

Heereveld begon het avontuur van<br />

‘ne supersjoene daag; een initiatief van<br />

<strong>Meander</strong> Vrienden om voor ouderen of<br />

chronisch zieken een mooie dag te organiseren.<br />

Activiteitenbegeleidster Sharon de<br />

Groot klom in de pen voor de heer Habets,<br />

mét succes. Sharon vertelt: “Al snel hadden<br />

we groen licht om deze wens mogelijk<br />

te maken. Meneer Habets zou het liefst<br />

samen met zijn maatje, meneer Frank uit<br />

de herenclub, gaan forelvissen, want dan<br />

hadden beide heren ook nog wat te smullen!<br />

Dus ging ik op zoek naar een forelvijver en<br />

natuurlijk een ervaren visser, want ik be-<br />

22 <strong>Meander</strong> <strong>Magazine</strong><br />

schik over meerdere talenten maar helaas<br />

zit vissen niet in mijn pakketje”, lacht ze.<br />

De dag in Mechelen met zijn jeugdvriend<br />

was onvergetelijk. “Een schitterende forelvijver”,<br />

blikt de heer Habets inmiddels terug.<br />

“Na een klein half uurtje had mijn vriend al<br />

beet. Dit is pas genieten, echte gezelligheid<br />

met een hengeltje in mijn handen… fantastisch!”<br />

Mooie woorden, vindt Sharon,<br />

die haar zichtbaar ontroeren. Vol trots<br />

haalden de heren er uiteindelijk 7 vissen<br />

uit, de meeste van alle aanwezige vissers<br />

die dag. Met het zonnetje in de rug smulden<br />

de heren aan de vijver van de heerlijk gerookte<br />

forel.”<br />

MIJN<br />

WENS<br />

Forelvissen in Mechelen<br />

Als kleine jongen van 14 was de heer Habets het liefst te vinden op de Koffiepoel in Brunssum, vissen met zijn vriend. Als hij terugdenkt<br />

aan deze jeugdherinneringen, gaat zijn hart sneller kloppen. De spanning van het wel of niet wat vangen is hem het meeste bijgebleven.<br />

“Kon ik dat nog maar eens beleven”, verzuchtte hij op een dag tegen zijn activiteitenbegeleidster in Wijkzorgcentrum Heereveld.<br />

Zij schakelde <strong>Meander</strong> Vrienden in om de wens van de heer Habets in vervulling te laten gaan.<br />

Vriend worden?<br />

Wilt u ook helpen om iets extra’s te<br />

kunnen bieden aan klanten van de<br />

<strong>Meander</strong>Groep? Word dan vanaf<br />

slechts 3 euro per maand <strong>Meander</strong><br />

Vriend. Uiteraard wordt u op de hoogte<br />

gehouden van de projecten die we<br />

dankzij uw bijdrage kunnen uitvoeren.<br />

En u kunt natuurlijk ook zelf altijd<br />

ideeën en suggesties aandragen.<br />

Vriend worden? Bel met onze klantenservice:<br />

0900 699 06 99 of meld u aan<br />

via het formulier op onze website:<br />

www.meandergroep.com<br />

onder het kopje over meander.

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!