13.09.2013 Views

2009-kp - Altrecht

2009-kp - Altrecht

2009-kp - Altrecht

SHOW MORE
SHOW LESS

You also want an ePaper? Increase the reach of your titles

YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.

Alter<br />

Gratis magazine over geestelijke gezondheid<br />

Thema<br />

Geluk<br />

“Ik ben er<br />

trots op dat ik<br />

zulke mooie<br />

kleren maak”<br />

Diana: van dakloze<br />

tot stadsgids<br />

+<br />

+<br />

+<br />

FC <strong>Altrecht</strong>: een<br />

begrip in de<br />

voetbalwereld<br />

altrecht geestelijke gezondheidszorg<br />

<strong>2009</strong>-<strong>kp</strong><br />

Jaargang 10 - december <strong>2009</strong>


12 Jou vergeet ik nooit…<br />

Inhoud<br />

[2] Alter 5 | 09<br />

3 <strong>Altrecht</strong> kort<br />

4 Diana: van dakloze tot stadsgids<br />

6 Op de koffi e bij Mode met een missie<br />

8 5 vragen aan… PVP Lia van Muijen<br />

9 Column Geestelijke verzorging<br />

10 Uitgelicht:<br />

FC <strong>Altrecht</strong>: een begrip in de voetbalwereld<br />

13 Column Vaif<br />

14 “ADHD is een handicap<br />

waarmee ik heb leren leven”<br />

16 Post<br />

18 Fictie: Het vonnis<br />

20 ’n stapje verder: “Door de ruimte in mijn hoofd,<br />

kon ik weer van dingen genieten”<br />

22 Nieuws<br />

24 Nieuws van de Cliëntenraad<br />

Colofon:<br />

Alter is een uitgave van <strong>Altrecht</strong><br />

geestelijke gezondheidszorg<br />

Redactie:<br />

Wouter Langeveld (hoofdredacteur)<br />

Simone Lensink (eindredacteur)<br />

Bert Aben<br />

Tresy Benders (ondersteuner<br />

Cliëntenraad <strong>Altrecht</strong> Senior)<br />

Karin van Laar (<strong>Altrecht</strong> Talent)<br />

Kimberley Maes<br />

Margriet Mannak (Familieraad)<br />

Saphira Metekohy<br />

Ina Veenstra (divisie WA)<br />

Cynthia Visser<br />

Aan dit nummer werkte verder mee:<br />

Sjef Odekerken<br />

Redactieadres:<br />

Dolderseweg 164<br />

3734 BN Den Dolder<br />

Email: alter@altrecht.nl<br />

Telefoon: 030 2256 207<br />

Fotografi e:<br />

Dick Boes, Allard Willemse<br />

Ontwerp en opmaak:<br />

Studio Langezaal, Zeist<br />

Drukwerk:<br />

Bergdrukkerij, Amersfoort<br />

Deadline:<br />

Alter nummer 1 verschijnt in maart<br />

2010. De deadline voor dit nummer<br />

is 15 februari 2010.<br />

Overname:<br />

Zonder toestemming van de redactie<br />

mag niets uit dit nummer worden<br />

overgenomen<br />

Kopij:<br />

Cliënten en familie die willen reageren<br />

op artikelen, kunnen hun kopij sturen<br />

naar alter@altrecht.nl. De redactie<br />

behoudt zich het recht voor reacties te<br />

weigeren, in te korten of naar een later<br />

moment te verschuiven.


Drie gezellige<br />

cliëntenfeesten<br />

Kort<br />

Voedselpakketten<br />

De Voedselbank heeft voedselpakketten voor<br />

mensen die voor kortere of langere tijd fi nancieel<br />

niet rond kunnen komen. De pakketten zijn bedoeld<br />

als tijdelijke noodhulp. Om in aanmerking te komen,<br />

wordt gekeken naar het bedrag dat je maandelijks<br />

overhoudt voor voeding en kleding, dus nadat vaste<br />

lasten als huur, gas/water/licht en verzekeringen<br />

zijn betaald. Wanneer dat bedrag onder de volgende<br />

bedragen ligt, komt het huishouden in aanmerking<br />

voor een voedselpakket: € 175,- voor een alleenstaande,<br />

€ 235,- voor een gezin van twee personen, € 25,- extra<br />

voor elk kind tussen de 0 en 13 jaar en € 50,- extra<br />

voor elk kind tussen 13 en 18 jaar. Een huishouden<br />

van twee volwassenen, een kind van elf en een kind<br />

van veertien kan dus een voedselpakket krijgen als er<br />

minder dan € 310,- per maand over is om van te leven.<br />

Niet de Voedselbank, maar externe deskundigen<br />

stellen vast wie een voedselpakket krijgt.<br />

Om voor een pakket in aanmerking te komen kun je<br />

je wenden tot Maatschappelijk Werk, Leger des Heils,<br />

diakonie en Humanitas.<br />

Ruim driehonderd cliënten van <strong>Altrecht</strong> hebben in november genoten<br />

van de Cliëntenfeesten. Die werden dit jaar op drie locaties gevierd:<br />

in de Wissel in Den Dolder, het personeelsrestaurant van Zeist en<br />

in De Boog in Utrecht. De cliënten genoten daar van optredens van<br />

de Boogie Band, toneelgroep Uitgesproken, de deelnemers aan de<br />

talentenjacht ‘<strong>Altrecht</strong>’s got talent’ en het ‘verwenhoekje’ dat op de<br />

drie locaties was ingericht. Daar kon iedereen die dat wilde zich laten<br />

opmaken of z’n haar laten doen bij een kapster. Cliënten hadden na<br />

de laatste editie van het cliëntenfeest, het circus twee jaar geleden,<br />

aangegeven dat zij tijdens een feest vooral gezelligheid en lekker eten<br />

en drinken belangrijk vinden. Dat was aanleiding om de feesten dit<br />

keer wat kleinschaliger en intiemer aan te pakken.<br />

Evenals twee jaar geleden, werden de organisatoren tijdens de<br />

drie feesten bijgestaan door enkele tientallen stafmedewerkers<br />

en leden van de cliëntenraad. Zij hielpen de cliënten bij het buffet,<br />

stonden achter de bar of schoven gezellig aan tafel aan om een<br />

praatje te maken. De cliënten stelden dat zeer op prijs, maar ook de<br />

medewerkers zelf waren enthousiast. “Wij hebben maar zo weinig<br />

contact met cliënten, het is heel goed om op deze manier te zien voor<br />

wie wij ook al weer werken”, aldus één van hen.<br />

Kerstmis bij <strong>Altrecht</strong><br />

In de kerstperiode worden bij <strong>Altrecht</strong> uiteraard verschillende vieringen en<br />

gezellige bijeenkomsten gehouden. Hieronder een overzicht van een aantal<br />

vieringen die worden georganiseerd door de Geestelijke verzorging.<br />

Hou voor de actuele lijst de prikborden op de afdeling in de gaten.<br />

ZEIST: woensdag 23 december 10.30 uur kerstviering met afdeling Den Eik in de<br />

kapel en woensdag 23 december van 19.00 tot 20.00 uur meditatie, muziek,<br />

gedichten in de sfeervolle kapel. Iedereen is welkom. Er wordt in Zeist met de<br />

kerst ook gezongen. De repetities zijn op maandagavond van half 8 tot half 9<br />

met daarna een kopje koffi e. Data: maandag 7 en 14 december. De dienst is op<br />

21 december om 19.30 uur, samen met het koor uit Den Dolder.<br />

NIEUWEGEIN: dinsdag 22 december, kerstviering voor cliënten van<br />

SPBN, A&S en PPH, Cliëntenraad en andere belangstellenden. Na afl oop<br />

chocolademelk met een verrassing. Van 10.30 tot 12.15 uur in het<br />

RPC-gebouw, Rembrandthage 7.<br />

UTRECHT: kerst zangavond op woensdag 23 december in de Kapel, vanaf<br />

18.30 uur. Op kerstochtend (25 december) is er om 10.30 uur een dienst in<br />

de kapel. Nieuw in Utrecht is de zangavond op oudejaarsavond.<br />

Iedereen die van zingen en oliebollen houdt, is op 31 december vanaf 18.30 uur<br />

welkom in Kapel.<br />

DEN DOLDER: maandag 22 december, 14.00 uur, kerstviering op de Windehof<br />

(Bilthoven). Op donderdag 24 december is er om 19.30 uur een kerstviering met<br />

het kapelkoor in de kapel van Camper. Op vrijdag 25 december wordt er om<br />

10.00 uur in de kapel een kerstverhaal verteld en zingen we samen kerstliederen.<br />

Alter 5 | 09 [3]


[4] Alter 5 | 09<br />

Diana:<br />

van dakloze<br />

tot stadsgids<br />

Tekst: Saphira Metekohy & Karin van Laar<br />

Diana is een geboren Utrechtse<br />

en komt uit een gelukkig gezin.<br />

In haar jongere jaren was ze,<br />

zoals ze het zelf noemt, een<br />

hangjongere. Tot mavo 3 heeft<br />

ze op school gezeten, maar<br />

toen is ze gestopt. “Achteraf<br />

is het zonde maar op dat<br />

moment heb je geen besef van<br />

wat je doet. Ik dacht: ik zie wel.<br />

Ik had er geen idee van hoe het<br />

échte leven in elkaar stak”.


Utrecht<br />

Underground<br />

De verhalen uit de periode dat het beeld van<br />

Hoog Catharijne en omgeving werd bepaald<br />

door daklozen en verslaafden bestaan nog en<br />

mogen niet verloren gaan. Daarom lanceerde<br />

<strong>Altrecht</strong> Talent, in samenwerking met de VVV<br />

het project ‘Utrecht Underground’.<br />

Voormalig dakloze en verslaafde gidsen nemen<br />

toeristen en andere belangstellenden mee op<br />

een wandeling door het centrum van Utrecht.<br />

De gidsen hebben een speciale training<br />

gevolgd. Ze vertellen vanuit eigen ervaring<br />

en vaak op humoristische wijze, hoe het<br />

leven op straat er in die tijd uitzag. Ze geven<br />

de deelnemers een kijkje in hun leefwereld,<br />

vertellen hoe ze op straat terecht zijn gekomen<br />

en hoe ze aan hun rehabilitatie en herstel<br />

hebben gewerkt. De organisatie heeft een<br />

hoge ambitie met dit bijzondere project, ze<br />

hoopt dat Utrecht Underground over twee jaar<br />

in de Lonely Planet-gids over Nederland staat.<br />

Geïnteresseerden kunnen wandelingen<br />

reserveren voor groepen vanaf vier personen<br />

via 06 - 30 12 30 69. De wandelingen kosten<br />

5 euro per persoon.<br />

Diana leefde haar leven en was gelukkig want ze had de<br />

basisdingen goed voor elkaar: huisje, boompje, beestje.<br />

Maar door omstandigheden en vervelende gebeurtenissen<br />

raakte ze verslaafd en dakloos. Ze was alles kwijt en verloor<br />

zelfs haar geliefde familie. Ze leefde twee jaar op straat.<br />

Hoog Catharijne, de Singel en het Mariaklooster waren de<br />

plekken waar ze geregeld kwam. Vooral het Mariaklooster<br />

was voor haar een bijzondere plek. Het was meer dan alleen<br />

een mooie tuin, het was er rustig, droog en windvrij. Ze kon<br />

daar echt even tot rust komen. Als ze alleen in de tuin was,<br />

verstopte ze zich wel eens als de bewaking het hek sloot,<br />

zodat ze de nacht daar kon doorbrengen. Dat was nog altijd<br />

beter dan een tunnel…<br />

Inmiddels is Diana één van de gidsen van Utrecht<br />

Underground, een bijzonder project van <strong>Altrecht</strong> Talent,<br />

waarbij voormalige daklozen en verslaafden worden opgeleid<br />

tot stadsgids. Zij nemen geïnteresseerden mee naar de<br />

plekken waar zij voorheen rondhingen, hun drugs gebruikten<br />

en overleefden.<br />

EENZAAM BESTAAN<br />

Diana: “Het leven op de straat is heel hard, het wereldje is<br />

klein. Iedereen kent iedereen. Vrienden heb je niet. Je kunt<br />

daar geen vrienden hebben, iedereen leeft voor zichzelf.<br />

Alles wat je doet is voor jezelf en je moet alles alleen doen.<br />

Het is een eenzaam bestaan.”<br />

Diana leefde van dag tot dag. Toen ze midden in het<br />

daklozenwereldje zat, besefte ze totaal niet hoe gevaarlijk het<br />

was. Achteraf gezien weet ze natuurlijk wel dat ze bepaalde<br />

dingen beter niet had kunnen doen. Diana had het geluk<br />

dat ze wist hoe het leven óók kon zijn. Ze wist hoe het was<br />

om contact met je familie te hebben en een dak boven je<br />

hoofd. Hierdoor kon ze uit zichzelf de kracht halen om zich<br />

er weer uit te vechten. Ze kan het zich nu dan ook niet meer<br />

niet voorstellen om zonder familie te zijn. En ze ziet de pijn<br />

van anderen die dat niet hebben. Naar aanleiding van een<br />

televisiedocumentaire waaraan zij meewerkte, kwam ze weer<br />

in contact met haar familie.<br />

MEER NADENKEN<br />

Na twee jaar was ze van de straat af, maar het heeft nog zes<br />

jaar geduurd om te komen waar ze nu is. De plek die ze nu<br />

heeft als gids bij Utrecht Underground is haar erg dierbaar.<br />

Ze is er nog niet helemaal, zo heeft ze nog geen eigen huis.<br />

Maar ook dat is inmiddels in zicht. Het leven op de straat<br />

heeft Diana gevormd, in positieve zin. Het positieve eraan is<br />

dat ze nu veel meer nadenkt over de dingen die ze doet. Ze is<br />

verstandiger geworden en neemt haar verantwoordelijkheid<br />

serieus. Ze wil nu bijvoorbeeld weer een opleiding gaan volgen,<br />

een volgende grote stap.<br />

Diana: “Het is niet gemakkelijk om te werken. Nu ik bij<br />

Utrecht Underground als gids werk, heb ik te maken met<br />

verplichtingen en verantwoordelijkheden en zo leer ik<br />

steeds meer van de maatschappij. Het voelt wel zwaar,<br />

maar na een dag werk ook heel voldaan, want het geeft me<br />

zoveel terug!” [A]<br />

Alter 5 | 09 [5]


+ Mode met een missie<br />

Op de koffi e bij...<br />

Tekst: Simone Lensink<br />

“Het is leuk om te zien wat er hier met vrouwen gebeurt”,<br />

vertelt Ria Kroon in het atelier van Mode met een Missie in<br />

Utrecht. Ruim anderhalf jaar geleden stond zij aan de wieg van<br />

dit initiatief van <strong>Altrecht</strong> Talent en ze blikt tevreden terug.<br />

“Ik ben er trots op<br />

dat ik zulke mooie<br />

kleren maak”<br />

[6] Alter 5 | 09


“Je merkt dat de vrouwen die hier komen écht veranderen.<br />

Ze hebben baat bij de structuur die Mode met een Missie<br />

hen biedt, hebben plezier in het werk en krijgen weer<br />

toekomstperspectief. En daar komt bij dat we enthousiaste<br />

reacties krijgen uit Arnhem. De kwaliteit van de kleding die we<br />

voor hen maken is goed. Dat is ook belangrijk!”<br />

Vier dagdelen per week werkt een aantal vrouwen in het<br />

naaiatelier van De Boog aan de modelijn Amie-e-toi.<br />

Het belangrijkste doel van dit initiatief is dat deze vrouwen<br />

- die stuk voor stuk grote problemen hebben gekend - weer<br />

perspectief krijgen en al werkend leren. Ook vrouwen die nog<br />

nooit een kledingstuk in elkaar hebben gezet, zijn daarbij<br />

welkom. Ria: “In het begin hadden we veel vrouwen met<br />

weinig ervaring. Er is hier weinig verloop, dus de meeste<br />

vrouwen die hier nu komen, zijn inmiddels behoorlijk handig.<br />

Zij hebben aan een half woord genoeg en dat merken wij in de<br />

productie. Daar komt nog eens bij dat een aantal vrouwen heel<br />

gedreven is. Zij komen twee of drie dagdelen in de week…”<br />

VEILIGE OMGEVING<br />

Eén van hen is Melanie. Zij heeft een borderline-stoornis en<br />

kwam in maart 2008 via haar trajectbegeleider bij Mode<br />

met een Missie terecht. “Ik kwam hier om te leren naaien en<br />

weer wat te doen te hebben, maar inmiddels wil ik er m’n<br />

beroep van maken”, vertelt ze enthousiast. “Ik had ooit wel<br />

eens naailes gehad, dus het leek een goed idee om dit eens te<br />

proberen. Ik vond het in het begin heel spannend, maar voelde<br />

me hier eigenlijk meteen op m’n gemak. Het is een veilige<br />

omgeving, waar je niet alleen bezig bent met het werk,<br />

maar waar ook ruimte is om met elkaar te praten. En je kunt<br />

altijd vragen stellen. Dat is heerlijk.”<br />

Inmiddels is Melanie alle dagdelen bij Mode met een Missie<br />

te vinden en doet ze op maandagmiddag herstelwerk in het<br />

atelier van De Boog. “Ik wil hier uiteindelijk mijn werk van<br />

maken, door een herstelatelier aan huis te beginnen.<br />

Daarvoor moet ik eerst een opleiding tot modinette volgen.<br />

Daarop ben ik me nu aan het oriënteren. Ze noemen mij hier<br />

inmiddels Ria’s assistente. Dat is toch wel een compliment!”<br />

MEDITATIEF<br />

“Het werk voor Mode met een Missie is heel precies.<br />

Alles moet heel mooi worden genaaid, want de kleding wordt<br />

voor veel geld verkocht. Maar blijkbaar werken we hier goed,<br />

want er wordt nooit iets uit Arnhem terug gestuurd. Dat komt<br />

ook wel omdat Ria heel kritisch is. Dat is voor ons een goede<br />

oefening in geduld en concentratie. Voor mij is het soms zelfs<br />

een beetje meditatief. Je moet het altijd met aandacht doen,<br />

je gedachten erbij houden. Dat is voor alle vrouwen hier goed<br />

om te leren.”<br />

Een tweede kans<br />

Stichting Mode met een Missie biedt vrouwen die in<br />

een moeilijke periode van hun leven verkeren, door<br />

bijvoorbeeld psychiatrische problemen, verslaving,<br />

dak-en thuisloosheid, een zinvolle dagbesteding door<br />

hen te laten werken in speciaal opgezette modeateliers.<br />

Hier werken zij aan het modelabel Ami-e-toi,<br />

dat door de jonge Nederlandse modeontwerper<br />

Claes Iversen wordt ontworpen. De achtergronden<br />

en levensverhalen van de vrouwen vormen voor hem<br />

een belangrijke inspiratiebron. Vanuit de geachte<br />

dat iedereen een tweede kans verdient, is in ieder<br />

kledingstuk een tweedehans detail verwerkt.<br />

Er zijn ateliers van Mode met een Missie in Arnhem,<br />

Nijmegen, Tilburg, Amsterdam, Amersfoort en bij<br />

<strong>Altrecht</strong> Talent in Utrecht. De vrouwen leren daar<br />

onder begeleiding van professionele coupeuses<br />

de fi jne kneepjes van het naaivak. Wie nog nooit<br />

achter een naaimachine heeft gezeten, leert eerst de<br />

basisvaardigheden. Alle vrouwen beginnen met een<br />

proefl ap om te kijken op welk niveau ze instromen.<br />

Vervolgens maken ze een sjaal, waarmee zij leren lange<br />

en rechte stukken te stikken. De vervolgstap is het<br />

werken aan een modeartikel voor Ami-e-toi.<br />

De kleding die in de ateliers wordt gemaakt, is te koop<br />

in de Ami-e-toi winkel in Arnhem. De opbrengsten uit<br />

verkoop komen geheel ten goede aan het werk van<br />

Stichting Mode met een Missie. Wie een kledingstuk<br />

koopt, draagt dus bij aan een duurzaam ontwikkeld<br />

product en werkt zo indirect mee aan een betere<br />

samenleving.<br />

Mode met een Missie in Utrecht heeft nog een paar<br />

plaatsen vrij. Interesse? Neem dan contact op met<br />

Ria Kroon in De Boog: 030 - 677 85 44.<br />

De vrouwen uit Utrecht waren onlangs te gast bij de opening<br />

van de eerste Amie-e-toi winkel in Arnhem. Melanie: “Het was<br />

natuurlijk heel leuk om daar kleding te zien hangen die wij<br />

hebben gemaakt. In het begin vond ik de ontwerpen wel apart.<br />

Mijn eerste jurk vond ik net een aardappelzak… Maar nu vind<br />

ik de meeste dingen eigenlijk wel mooi. Het wordt gemaakt<br />

van mooie dure stoffen. Toen we in Arnhem waren, voelde ik<br />

me eigenlijk best trots. Trots op het feit dat ik hier ben, dat ik<br />

zoveel leer en dat ik zulke mooie kleren maak.” [A]<br />

Alter 5 | 09 [7]


+<br />

[8] Alter 5 | 09<br />

5 vragen aan...<br />

Lia van Muijen<br />

1:<br />

Tekst: Sjef Odekerken<br />

Wat is een patiëntenvertrouwenspersoon?<br />

“Een pvp staat ‘naast’ én ‘achter’ de cliënt en geeft<br />

ondersteuning bij het handhaven van hun rechten. Hierbij<br />

laat de pvp zich leiden door het belang van de cliënt zoals de<br />

cliënt dat zelf ziet. Dit is weleens een spanningsveld, want wat<br />

de cliënt nastreeft, is niet altijd hetzelfde als wat behandelaar<br />

of familie nastreven. Soms vraag ik mij ook weleens af of de<br />

cliënt zijn eigen belang wel goed ziet. Maar mijn mening is<br />

niet belangrijk en als de cliënt actie wil, dan ben ik er om hem<br />

bij te staan. Alle vragen, wensen en klachten neem ik serieus<br />

en de gesprekken zijn strikt vertrouwelijk. Samen met de pvp<br />

kan de cliënt zijn stem laten horen en bewaak je rechten en<br />

plichten, bijvoorbeeld bij situaties van dwangbehandeling.”<br />

2:<br />

Wanneer kan een cliënt<br />

contact met je opnemen?<br />

“Elke cliënt kan contact met mij opnemen met vragen,<br />

klachten of problemen in relatie tot de instelling, in dit<br />

geval <strong>Altrecht</strong>. Je hoeft niet altijd een klacht te hebben. Het<br />

is ook mogelijk dat je gewoon advies wilt. In gesprekken<br />

met de cliënt wordt altijd snel duidelijk of zijn vraag op<br />

mijn werkterrein ligt. Als dat niet zo is, verwijs ik iemand<br />

door. Ik ben van maandag tot en met donderdag bereikbaar<br />

via mijn mobiele nummer (06 - 55912379). Op donderdag<br />

ben ik aanwezig in Zeist en probeer dan zoveel mogelijk de<br />

afdelingen te bezoeken. Met name op de gesloten afdelingen<br />

zijn er vaak vragen rond de rechten van de cliënt.”<br />

Wat is een patiëntenvertrouwenspersoon (pvp)?<br />

En wat kan hij of zij voor de cliënt betekenen?<br />

Lia van Muijen werkt al 16 jaar bij de Stichting<br />

PVP en de laatste jaren is zij pvp-vervanger.<br />

Vanaf dit voorjaar ook bij <strong>Altrecht</strong>, locatie Zeist.<br />

Zij beantwoordt deze keer onze 5 vragen.<br />

3:<br />

Wat kun je als pvp<br />

voor de cliënt betekenen?<br />

“Ik probeer een bijdrage te leveren om problemen en klachten<br />

op te lossen. Maar ik ben ook een vertrouwenspersoon. Ik bied<br />

de cliënt een plek waar hij in vertrouwen allerlei zaken kan<br />

bespreken. Dit lucht soms al enorm op. Het feit dat de pvp<br />

onafhankelijk is, vinden cliënten erg belangrijk. Vaak komt<br />

door tussenkomst van de pvp het gesprek tussen de cliënt<br />

en behandelaars weer op gang, bijvoorbeeld over het uit de<br />

separeer gaan of over het uitbreiden van vrijheden. De pvp is<br />

degene die steeds wijst op de rechten van de cliënt. Daarnaast<br />

besteed ik ook aandacht aan werkrelatie en communicatie.<br />

Want bijna elke klacht heeft wel iets met bejegening te<br />

maken. En hoewel er al veel ten goede is veranderd, merk ik<br />

dat veel hulpverleners het nog steeds moeilijk vinden om te<br />

zeggen: ‘Sorry, dat had ik anders kunnen doen’.”<br />

4:<br />

Kun je een voorbeeld noemen<br />

van een succesvolle bemoeienis?<br />

“Het voorbeeld van een ouderenafdeling ligt me nog vers in<br />

het geheugen. Tijdens een hele warme zomer had de afdeling<br />

besloten de bewoners bij de maaltijd geen soep vooraf meer<br />

te geven, maar een ijsje toe. Lekker fris en makkelijker, want<br />

er was een personeelstekort. De verandering was niet met<br />

de bewoners besproken en één bewoner had liever toch<br />

soep in plaats van ijs. Ik ben met de bewoner en afdeling in<br />

gesprek gegaan en al gauw was toen de soep weer terug. Ook<br />

herinner ik me een mevrouw die de Kerst in de separeer moest


doorbrengen omdat zij de neiging had de glazen<br />

kerstballen te breken en op te eten. Separatie is<br />

en blijft ingrijpend en naar een minder ingrijpend<br />

middel moet dan ook altijd gezocht worden.<br />

Natuurlijk werd mijn suggestie om onbreekbare<br />

kerstballen in de boom te hangen overgenomen…”<br />

5:<br />

Speelt ‘geluk’ ook een rol<br />

in je contact met cliënten?<br />

“Door mijn werk probeer ik natuurlijk bij te dragen<br />

aan het welzijn van cliënten. En of dat ook hun<br />

geluk groter maakt? Tsja, dat is moeilijk te zeggen.<br />

Door het contact leer je elkaar in elk geval beter<br />

kennen en krijg je vaak een vertrouwensband. Het<br />

verbaast mij elke keer weer hoe mensen met een<br />

ernstige en vaak chronische ziekte nog zo open<br />

kunnen staan voor het geluk. Mensen die genieten<br />

van hun hobby’s, een leuk uitstapje, het gewone<br />

contact met hun familie. Dat dwingt respect af.<br />

Zelf ben ik een groot dierenliefhebber. Ik hoop dat<br />

instellingen meer mogelijkheden gaan bieden voor<br />

de opvang van dieren van cliënten. Want dat levert<br />

naar mijn idee in elk geval meer geluk op!” [A]<br />

Voor de leesbaarheid is in deze tekst gekozen voor de mannelijke<br />

vorm. Maar overal waar ‘hij’ staat, kan ook ‘zij’ worden gelezen.<br />

Tekst: Eva<br />

Wat is geluk?<br />

Er was eens een arme oude man wiens enige bezit een schitterde<br />

schimmel was. Jarenlang hadden de mensen uit zijn dorp hem<br />

gezegd het paard te verkopen omdat het veel zou opbrengen en<br />

hij verder geen cent had. “Het paard is deel van mijn familie en<br />

familie verkoop je niet”, was steevast zijn antwoord.<br />

Op een nacht verdween het paard uit de stal en de mensen<br />

zeiden: “Zie je nou wel, ouwe, dan had je maar niet zo dom<br />

moeten zijn. Nou heb je helemaal niks meer. Een groter ongeluk<br />

had je niet kunnen overkomen.” Maar de man zei: “Wie weet of<br />

het een geluk is of een ongeluk is? Het enige dat ik weet, is dat<br />

het paard weg is. Maar of het een ongeluk is? Wie kan er verder<br />

zien dan zijn neus lang is?”<br />

Een aantal weken later kwam het paard op een nacht met<br />

twaalf andere wilde paarden terug naar de stal. Blijkbaar<br />

was het losgebroken om zijn soortgenoten te zoeken en had<br />

het de weg naar zijn baas teruggevonden. De mensen uit het<br />

dorp zeiden: “Ouwe, je had volkomen gelijk. Het was helemaal<br />

geen ongeluk, maar juist een geluk dat het beest er vandoor<br />

ging. Want nou ben je een vermogend man.” Maar de man<br />

antwoordde: “Wie weet of het een geluk of een ongeluk is.<br />

Het enige dat ik weet, is dat het dier met twaalf paarden is<br />

teruggekomen. Maar of het een geluk of een ongeluk is….?”<br />

In dagen die volgden probeerde de zoon van de oude man de<br />

paarden te temmen en viel daarbij van een woeste hengst.<br />

Beide benen werden verbrijzeld. De mensen uit het dorp zeiden<br />

“Ouwe, zo’n geluk was het inderdaad ook weer niet dat je<br />

paard met die andere is teruggekomen. Je had helemaal gelijk.<br />

Nu is je zoon invalide en een groter ongeluk kon je haast niet<br />

overkomen.” De oude man verzuchtte: “Wanneer houden jullie<br />

nou eens op met te doen alsof je vandaag weet hoe morgen zal<br />

zijn? Het enige dat ik weet, is dat mij vandaag een ongeluk is<br />

overkomen. Meer weet ik niet.”<br />

Een paar maanden later brak oorlog uit in het land en alle<br />

gezonde jonge mannen van het dorp moesten het leger in en<br />

werden naar het front gestuurd. Niet één keerde levend terug.<br />

En wat zeiden de mensen als ze de oude man tegenkwamen…?<br />

[A]<br />

Ouwehand<br />

Geestelijke verzorger<br />

Column +<br />

Alter 5 | 09 [9]


+<br />

[10] Alter 5 | 09<br />

Uitgelicht<br />

Co Hoogland is coach/trainer van FC <strong>Altrecht</strong>, de voetbalclub<br />

van <strong>Altrecht</strong>, waarin voornamelijk patiënten maar ook<br />

enkele familieleden en andere betrokkenen spelen. Bijna<br />

tien jaar geleden is het nu, dat Co de club oprichtte. Na het<br />

onverwachte overlijden van zijn vrouw raakte hij in een diepe<br />

depressie en werd langdurig opgenomen in het Willem Arntsz<br />

Huis. Toen hij eindelijk met ontslag kon, had hij geen idee wat<br />

hij moest beginnen. Hij kon helemaal niks, dacht hij.<br />

Co raakte in gesprek met de dominee van het WA Huis, die wist<br />

dat Co een fervent voetballiefhebber was. Hij spoorde hem<br />

aan om een voetbalclub voor mensen met een psychiatrische<br />

achtergrond of verstandelijke beperking op te zetten. Co kreeg<br />

drieduizend gulden, kocht kleding en een bal en benaderde<br />

cliënten van het WA Huis. FC <strong>Altrecht</strong> was geboren en na<br />

enkele weken trainen, werd de club tot verbazing van Co<br />

derde op een toernooi.<br />

STERK TEAM<br />

De club bestaat inmiddels uit twee teams. In het eerste spelen<br />

mensen met een psychiatrische achtergrond. “Het is een<br />

Tekst: Ina Veenstra<br />

FC <strong>Altrecht</strong>:<br />

een begrip in<br />

de voetbalwereld<br />

Iedere maandagavond<br />

om half zes staat één<br />

van de spelers van<br />

FC <strong>Altrecht</strong> al bij Co<br />

thuis voor het raam<br />

om samen naar de<br />

wekelijkse training te<br />

gaan. ‘Even wachten<br />

nog’, wenkt Co dan,<br />

‘het is nog niet zo ver’.<br />

heel sterk team”, vertelt Co trots. “In een jaar tijd hebben we<br />

zes toernooien achter elkaar gewonnen.” Het tweede team<br />

bestaat uit mensen met een verstandelijke beperking.<br />

Co denkt vooruit. “Als er gaten vallen in het eerste team,<br />

schuif ik spelers uit het tweede team door naar het eerste.<br />

Het kan zo maar gebeuren dat we nu over twintig spelers<br />

beschikken en over vier maanden over nog maar acht.<br />

Mensen met een psychiatrische achtergrond zijn kwetsbaar.<br />

Ze vallen terug, worden soms weer opgenomen, of voelen zich<br />

tijdelijk niet goed genoeg om mee te spelen.”<br />

Wat is het geheim van het succes van FC <strong>Altrecht</strong>? Dat zit<br />

voor een groot deel in Co. Omdat hij zelf een psychiatrische<br />

achtergrond heeft, begrijpt hij zijn spelers als geen ander.<br />

En hij heeft gewoon ‘feeling’ om met hen om te gaan. “Ik voel<br />

de mensen aan, weet wat ze doormaken. En ik kan met alle<br />

mensen met een rafelrandje overweg. Daarbij komt dat ik ook<br />

heel goed kan organiseren. Ik pak gewoon de telefoon<br />

om dingen te regelen. Ik loop ook geregeld winkels binnen,<br />

leg uit dat ik trainer ben van een voetbalclub van cliënten uit


de GGZ, en vraag of ze de club willen sponsoren in de vorm<br />

van bijvoorbeeld kleding of een bal. Ik ga bijna nooit zonder<br />

iets weg. Als we een toernooi winnen, laat ik dat de winkeliers<br />

ook altijd weten.”<br />

GELUKKIGE MOMENTEN<br />

FC <strong>Altrecht</strong> is erg belangrijk in het leven van Co. Hij voelt zich<br />

nogal eens depressief. Maar als hij het over ‘zijn club’ heeft<br />

veert Co op. FC <strong>Altrecht</strong> is zijn lust en zijn leven en brengt hem<br />

gelukkige momenten. “Ik ben er hartstikke trots op dat we<br />

met z’n allen van niets iets hebben gemaakt. Sommige spelers<br />

willen heel erg graag voetballen, maar ze durven zich niet bij<br />

een amateurclub aan te melden omdat ze bang zijn<br />

als een buitenbeentje te worden gezien. Wat als je terugvalt<br />

en je moet worden opgenomen? Daar zitten ze bij een<br />

gewone club niet op te wachten. Onze spelers hebben een<br />

GGZ- of VG-achtergrond, maar dat betekent niet dat we<br />

anders behandeld of beledigd hoeven te worden.”<br />

Maar de spelers mogen ook niemand beledigen. Co: “De eerste<br />

de beste die rotzooi trapt en een ander onderuit haalt, geef ik<br />

Het tweede team van FC <strong>Altrecht</strong><br />

aan bij de politie. Ik dol altijd met de jongens mee, maar er is<br />

er één de baas en dat ben ik. Ik zeg altijd precies waar het op<br />

staat, de jongens weten wat ze aan me hebben.<br />

Ik kijk naar de capaciteiten van mijn spelers en zet hen daarop<br />

in. Het is niet goed voor hun zelfvertrouwen als ze keer op<br />

keer zouden verliezen. Misschien hebben ze al heel veel<br />

moeten overwinnen om zich bij ons aan te melden. Dan moet<br />

je hen zelfvertrouwen geven. We hebben zoveel succes dat<br />

professionele voetbalclubs al twee maal belangstelling voor<br />

spelers van FC <strong>Altrecht</strong> hebben getoond. Eén van hen speelt nu<br />

daadwerkelijk bij een profclub. Kijk, daar doe ik het voor. Als ik<br />

zie dat iemand veel talent heeft, dan bel ik een profclub of een<br />

hoog geclassifi ceerd amateurteam. Vaak worden die spelers<br />

dan uitgenodigd om voor te spelen. Het is toch fantastisch dat<br />

spelers van FC <strong>Altrecht</strong> zo iets bereiken?” [A]<br />

Alter 5 | 09 [11]


+<br />

[12] Alter 5 | 09<br />

Jou vergeet ik nooit...<br />

Tekst: Tresy Benders WAAR EN WANNEER HEB JE DORIS LEREN KENNEN?<br />

“Ik was zeventien en had al vier maanden therapie gehad bij afdeling Jeugd. Daar schoot ik niets mee<br />

op en ik twijfelde of ik verder zou gaan. Maar het ging toen helemaal niet goed, dus niets doen was<br />

eigenlijk ook geen optie. Uiteindelijk kwam ik op de afdeling Brinkveld bij Doris terecht.”<br />

WAS ER METEEN DIE KLIK?<br />

In deze rubriek laat Alter<br />

(ex)cliënten aan het woord die<br />

een speciale band hebben met<br />

een <strong>Altrecht</strong>-medewerker.<br />

In dit nummer vertelt Kimberley<br />

over het contact dat ze had<br />

met Doris*. Kimberley was<br />

depressief en al zo’n vier<br />

maanden bij <strong>Altrecht</strong> toen Doris<br />

de behandeling overnam. Ik<br />

spreek Kimberley in haar leuke,<br />

met Ikea spullen ingerichte<br />

studentenkamer. Kimberley<br />

studeert nu zelf pedagogiek.<br />

“Alsof er een hekje<br />

open ging”<br />

“Ja, vanaf het moment dat ik binnenkwam. Haar eerste woorden waren: ‘Hier is het veilig, alles wat<br />

binnen deze muren gebeurt, blijft hier en is dus in vertrouwen.’ Dat gaf meteen een open gevoel, alsof<br />

er een hekje openging. Het vertrouwen dat het toch wel kon helpen om te praten kwam terug. Daarbij


* De naam van Doris is om privacy-redenen gefi ngeerd.<br />

komt ook dat Doris een zachte uitstraling heeft,<br />

dat is vertrouwenwekkend. Sowieso vond ik het<br />

heel fi jn dat ze een vrouw was.”<br />

WAARIN VERSCHILT DORIS VAN<br />

ANDERE HULPVERLENERS?<br />

“Wat zij heel goed doet, is dat ze op gelijk niveau<br />

gaat staan: ‘Vertel maar gewoon, ’t is niet erg.’<br />

Dat is heel warm. Anderen gebruiken vaak een<br />

meer zakelijke manier om persoonlijke dingen aan<br />

te pakken. Dat vind ik niet fi jn. Ik had bij haar het<br />

gevoel dat ik een mens tegenover me had zitten,<br />

niet een soort robot die als therapeut fungeert.”<br />

WAT KON ZIJ WAT ANDEREN<br />

NIET LUKTE?<br />

“Wat zij op een knappe, subtiele manier en toch<br />

doortastend heeft gedaan, is vertrouwen winnen.<br />

Al heel snel wilde ik écht contact met haar te<br />

hebben. Ze stond heel dichtbij, maar wel op een<br />

professionele afstand. Ze zei altijd: ‘Ik sta naast je<br />

en niet tegenover je.’ En dat voelde ook zo.”<br />

OMSCHRIJF JE CONTACT<br />

MET DORIS EENS…<br />

“Ze bleef wel heel duidelijk mijn therapeute, maar<br />

dan vanuit een heel warm contact. Ze leefde mijn<br />

leven mee en dat zorgde voor een intens contact.<br />

Het eerste kwartier van de therapie ging vaak<br />

over andere dingen dan mijn problemen. Ze was<br />

betrokken, maar niet alleen bij de dingen waar ik<br />

voor kwam. Ik was depressief, en daar hielp ze me<br />

mee. Maar ze liet me ook dingen zien waar ik blij<br />

mee was of hielp me met vragen die ik had over<br />

mijn studie. Zij heeft immers hetzelfde gestudeerd.<br />

We hebben bijvoorbeeld een keer een discussie<br />

gehad over of Freud wel of niet goed was. Dat was<br />

erg leuk.”<br />

WAT HEB JE DANKZIJ HAAR<br />

BEREIKT?<br />

“Ze heeft de fundamenten gelegd van waaruit ik<br />

geleerd heb mezelf gelukkig te kunnen maken.<br />

Ik kon destijds niets positiefs in mezelf zien. Ik had<br />

een hekel aan mezelf. Ze liet me zien dat er twee<br />

delen in me waren: de zelfstandige, bijna volwassen<br />

Kimberley en de kleine, kwetsbare Kimberley.<br />

Er kwam meer balans tussen die twee en dat<br />

vormde de basis om gelukkiger te worden.” [A]<br />

98% ellende,<br />

2% geluk<br />

Wie al eens blogs van Vaif op website van <strong>Altrecht</strong><br />

heeft gelezen, weet dat Vaif weinig geluk ervaart in het<br />

leven. Vaif ervaart 98% van het leven als ellende en<br />

2% als geluk. Erg weinig hè, 2%.<br />

Als ik nu, zonder aan de andere blogs te denken, moet<br />

schrijven over geluk en een boodschap mee moet geven<br />

aan de lezers, moet ik eerst eens voor mijzelf duidelijk<br />

krijgen wanneer ik geluk beleef. Geluk moet je per dag<br />

zoeken in de kleine dingen om je heen, zoals:<br />

> Een leuke, lieve kaart die in je bus valt<br />

> De bos bloemen die je jezelf cadeau geeft<br />

en die mooi bloeit<br />

> Iemand die onverwacht op bezoek komt<br />

> Toevallig je lievelingslied horen op de radio<br />

> Blij zijn met iets grappigs wat je huisdier doet<br />

> De aanwezigheid van een echte vriend<br />

aan wie je alles aan kwijt kunt<br />

> Een sneeuwklokje dat je in januari/februari<br />

in bloei ziet staan<br />

> Iemand die voor je kookt<br />

Geluk zit in kleine dingen, die je iedere dag weer<br />

moet zien te vinden. Als je volledig wilt leven, moet je<br />

hiervoor openstaan. Het is niet makkelijk, maar soms<br />

kun je dan de kleine dingen die geluk geven ineens zien.<br />

Toon Hermans schreef ooit het volgende gedichtje:<br />

Geluk is geen kathedraal<br />

Misschien een klein kapelletje<br />

Geen kermis luid en kolossaal<br />

Misschien een carrouselletje<br />

Geluk is geen zomer van smetteloos blauw<br />

Maar nu en dan een zonnetje<br />

Geluk dat is geen zeppelin<br />

’t is hooguit ’n ballonnetje<br />

[A]<br />

Vaif is één van de webloggers op de website van <strong>Altrecht</strong>.<br />

Kijk op www.altrecht.nl voor meer columns van haar hand.<br />

Column +<br />

Tekst: Vaif<br />

Alter 5 | 09 [13]


+<br />

Interview<br />

Marjolein:<br />

“ADHD is een<br />

handicap waarmee<br />

ik heb leren leven”<br />

[14] Alter 5 | 09<br />

Tekst: Simone Lensink


“Ik ga iedere avond rond acht uur naar bed. Dan ga ik lekker in het donker naar de radio luisteren,<br />

zodat ik niet word afgeleid. Of ik overdenk de dag, luister naar de regen tegen de ruiten of de<br />

wind in de bomen. ’s Morgens sta ik om half zeven op, laat de honden uit en duik er om acht uur<br />

weer in tot een uur of tien. Zo dwing ik mezelf niets te doen.”<br />

Marjolein (54) heeft ADHD, een aandachtsstoornis met<br />

hyperactiviteit, weet ze sinds enkele jaren. Langzaam beginnen<br />

de puzzelstukjes van haar leven op hun plaats te vallen.<br />

Terwijl ze vertelt, loopt ze naar de schommel die midden in<br />

haar huis hangt. Ze is gespannen voor het interview en de<br />

cadans van het schommelen ontspant haar.<br />

“Als kind al was ik zo druk, dat ik af en toe werd vastgebonden<br />

op m’n stoel. Gek genoeg vond ik dat gedwongen nietsdoen<br />

eigenlijk wel prettig. Ik ben nu afgekeurd en hoef dus niks<br />

meer. Maar door mijn stoornis kán ik het gewoon niet,<br />

nietsdoen. Ik word soms doodmoe van mezelf.”<br />

NIETS ONTGING ME<br />

Marjolein woont al 25 jaar in een oud spoorwachtershuisje in<br />

Utrecht. Heel toepasselijk, want zij was de eerste vrouwelijke<br />

conducteur bij de NS. Ze heeft tien jaar op de trein gewerkt.<br />

“Die functie paste heel goed bij mij, want niets ontging me.<br />

Als ik problemen met reizigers zag aankomen, ging ik in de<br />

buurt zitten waardoor ik moeilijkheden kon voorkomen.<br />

Omdat ik ziek werd, moest ik stoppen met deze baan.”<br />

Er is veel misgegaan in Marjolein’s leven. Er moest ook zo<br />

veel. Als kind al: huiswerk maken, blokfl uitles, korfbal, judo,<br />

balletles. Niets maakte ze af. Dat lukte niet door haar tekort<br />

aan aandacht en concentratie. Ze had het gevoel dat ze<br />

voortdurend faalde. Via de Ulo en de Mavo belandde ze op<br />

de INAS (opleiding assisterende functies) en dat diploma<br />

haalde ze. “Dat gaf me een fantastisch gevoel. Eindelijk was<br />

er iets gelukt! Vol goede moed begon ik aan een opleiding<br />

voor bezigheidstherapeute. Maar dat redde ik niet, want het<br />

ondereel psychopathologie, was veel te confronterend.”<br />

“Ik was getrouwd, maar ook m’n huwelijk liep mis. Er volgde<br />

een aantal open relaties. Ik kreeg een dochter, die ik de eerste<br />

negen jaar grotendeels alleen opvoedde. Het is moeilijk om<br />

samen te leven met iemand die steeds uit balans is. Mensen<br />

zijn bang, weten niet hoe ze met me moeten omgaan. Ik heb<br />

altijd voor mijn dochter gezorgd en we hebben zelfs twee<br />

pleegkinderen gehad. Ik nam altijd veel te veel op me, kon<br />

geen grenzen stellen. Het probleem was dat ik gewoon niet<br />

duidelijk kon maken wat ik wilde, omdat ik het zelf niet wist.<br />

Doordat ik denk dat ik van alles en nog wat moet, raak ik het<br />

zicht op mezelf steeds meer kwijt.”<br />

ANDERE KWALITEITEN<br />

Op haar veertigste raakt Marjolein het overzicht in haar<br />

leven zo ver kwijt dat ze moest worden opgenomen in de<br />

Bernard Lievegoed Kliniek. Tien jaar later raakt Marjolein weer<br />

‘overspannen’, zoals ze het zelf noemt. Haar toenmalige vriend,<br />

die zelf psychische problemen had, sloeg de spijker op de kop<br />

toen hij zei: ‘Jij hebt gewoon ADHD’. Ze kwam in behandeling,<br />

kreeg medicatie en gesprekken. “Ik kom nog steeds bij een<br />

psychiater van <strong>Altrecht</strong> en ga geregeld naar De Boog, het<br />

dagactiviteitencentrum van <strong>Altrecht</strong> Talent.<br />

Door de behandeling leer ik mezelf in deze maatschappij<br />

steeds beter begrijpen. ADHD is een handicap waarmee ik heb<br />

leren leven. Doordat ik heb geaccepteerd dat ik ADHD heb,<br />

ben ik andere kwaliteiten van mezelf gaan zien.”<br />

Marjolein schenkt opnieuw thee in. Ze geeft de honden eten<br />

en komt dan weer zitten om verder te praten. “Ik haal mijn<br />

inspiratie uit mensen. Ik ben lid van Stichting ‘Vrienden op de<br />

fi ets’ en stel mijn huisje open voor rondtrekkende fi etsers die<br />

een slaapplaats zoeken. Dat is voor mij een prachtige manier<br />

om in contact te komen met mensen en naar hun verhalen te<br />

luisteren. Ik heb een boekje gemaakt ‘Zoet, zuur of hartig’, een<br />

soort vriendenboekje. Er staan vragen in als ‘Hoe zag het huis<br />

van je kindertijd eruit?’ of ‘Waar moet je heel erg om lachen?’.<br />

De bedoeling is dat de vragen mensen tot nadenken stemmen<br />

en dat zij hun reactie in het boekje schrijven. Mensen die bij<br />

mij overnachten, geef ik dit boekje.”<br />

VALLEN EN OPSTAAN<br />

“Mijn leven is vallen en opstaan, dingen leren, zien en<br />

begrijpen en m’n handicap aanvaarden. Ik heb ontzettend veel<br />

geluk met mezelf. Ik heb geleerd het negatieve om te zetten in<br />

iets positiefs. Als je vanuit het juiste perspectief kijkt, dan zie<br />

je: ik heb het zo slecht nog niet.”<br />

[A]<br />

Meer informatie over overnachten bij Marjolein is te vinden op haar website<br />

www.oudspoorhuis.nl<br />

Alter 5 | 09 [15]


Alter<br />

Gratis magazine over geestelijke gezondheid<br />

Thema<br />

Verandering n<br />

“Ik wil dit +<br />

fi jne gevoel<br />

vasthouden”<br />

Post<br />

[16] Alter 5 | 09<br />

Poli XL: Eerst lekker<br />

in je vel, dan afvallen<br />

+<br />

+<br />

“Ik onderneem<br />

weer van alles...”<br />

altrecht geestelijke gezondheidszorg<br />

<strong>2009</strong>-ko<br />

Jaargang 10 - september <strong>2009</strong><br />

Over de<br />

nieuwe Alter<br />

Kerstfeest<br />

Beste redactie,<br />

Ik was verrast door de mooie nieuwe vormgeving/uiterlijk van de Alter. Gefeliciteerd<br />

met jullie nieuwe jasje. Ziet er heel goed uit. Sowieso is jullie blad lekker goed<br />

leesbaar. Ga zo door zou ik zeggen. En heel goed dat jullie de vooroordelen te lijf gaan<br />

door Alter niet alleen binnen <strong>Altrecht</strong> en bij abonnees te verspreiden maar ook bij<br />

huisartsen en zo. Hartstikke goed !! Dusseh… complimenten!<br />

Carolien Epping<br />

Het is vandaag 27 juli <strong>2009</strong>. Dat betekent dat over vijf maanden het<br />

kerstfeest al weer voorbij is. Wat mij betreft is dat geen ramp.<br />

Het kerstfeest is niet alleen in theologisch opzicht een noodoplossing.<br />

Iedereen probeert de duisternis te verdrijven. De middenstand loopt<br />

voorop. Tuicentra beginnen al in september met de verkoop van<br />

kerstballen.<br />

Waar ik een hekel aan heb gekregen is het woord: ‘gezellig’. Geef mij<br />

maar een mooie zomeravond. Wanneer je de donkere dagen rond<br />

’t kerstfeest wil doorkomen, dan kun je het beste maar een beetje<br />

meedoen. Het heeft geen zin om tegen de stroom op te roeien.<br />

Ergernis is een overwinning voor de duisternis.<br />

Gelukkig houd ik wel van eten. Op eerste kerstdag kook ik zelf en op<br />

tweede kerstdag ga ik meestal naar mijn moeder. Ze kookt heel degelijk<br />

en lekker, bovendien is het fi jn om er even uit te zijn. En op 27 december<br />

is het dan zover: kerstfeest is weer voorbij. We krijgen dan nog de<br />

jaarwisseling, maar dat vind ik niet zo erg. De sprong naar het lengen<br />

van de dagen ligt in het verschiet en vuurwerk is daarom op zijn plaats.<br />

Als alles mee zit zal het in het jaar 2010 wel weer net zo gaan.<br />

Jan Wouters<br />

Geachte mevrouw Lensink,<br />

Wat heeft u veel geschreven voor het septembernummer van Alter. Met veel<br />

mensen ging het veel beter. Het fi ctieve verhaal bood tegenwicht. Zo gaat het<br />

ook maar al te vaak. Het blad ziet er heel verzorgd uit. Met het dunne papier<br />

oogt het wat professioneler. Veel schrijfplezier met het Kerstnummer.<br />

Jan Wouters


Een dagje<br />

Texel<br />

DE HEENWEG<br />

We rijden door een zonovergoten landschap<br />

in de vroege morgen, met overal schapen<br />

rustend in het gras. Als we aankomen aan<br />

zee, komt er een warme, zwoele zeelucht<br />

over ons heen. Vogels dansend in de lucht,<br />

kraaiend voor hun voedsel dat ze, ijverig<br />

van de opengehouden kinderhanden vol<br />

met brood oppikken. De wind op de boot is<br />

krachtig en het dek is overvol met mensen<br />

die genieten van het uitzicht.<br />

ER ZIJN<br />

We gaan de bus in met warm, aangenaam<br />

weer. Meer dan twintig graden. We picknicken<br />

in het gras; buiten in het zand, met<br />

naast ons alleen rustig weggetje waar<br />

niemand langskomt. Daarna - als afwisseling<br />

- maken we een tochtje door de stad met<br />

een koel drankje op een terras en tenslotte<br />

puffen we uit in een café onder het genot<br />

van een smeltend softijsje. Maar we hebben<br />

nog niet alles gedaan, dus een museum tot<br />

slot. Over de Ark van Noach. In een groot<br />

nagemaakt schip staan de fi jne details over<br />

de Ark, een verhaal uit het oude testament.<br />

TERUG<br />

Hierna gingen we terug op de boot.<br />

Voor de veiligheid bleef iedereen bij het<br />

busje, behalve ik. Maar ook ik ging na het<br />

maken van een paar foto’s vlug terug<br />

naar het busje, zodat we niet weer op<br />

de parkeerplaats moeten wachten of er<br />

misschien nog iemand van de groep ergens<br />

opduikt. Een busrit van twee uur voor ons.<br />

Terwijl we uitkijken naar een maal, gaan we<br />

over een kronkelweg langs volle terrasjes en<br />

aantrekkelijke restaurants. Ons eindpunt is<br />

aan het einde van de dijk, een optrekje dat<br />

veel lijkt op een clubhuis met vier torens<br />

eromheen. We hebben er wel goed geslapen,<br />

midden in de duinen met overal de gezonde<br />

zeelucht om ons heen.<br />

Cyntia Visser<br />

Wachten op het<br />

nieuwe jaar<br />

Onder de geur van dennegroen staat de kerststal. De engelen zingen<br />

liederen voor het pasgeboren kind. Het kind ligt in doeken gewikkeld<br />

in een kribbe met stro. De os en de ezel houden de stal warm met hun<br />

adem. Marian houdt haar adem in. Jos is er niet. Jos wordt verpleegd<br />

op de opnameafdeling. Hij is in psychose.<br />

Jos kijkt naar het plafond. Stenen engelen vliegen door de kamer.<br />

Ze zingen niet. Hun glimlach blijft onveranderd zoals gebruikelijk is<br />

bij stenen beelden. Jos denkt aan het kind. Het stenen kind dat in een<br />

stenen voederbak ligt. Het is er koud. De os en de ezel ademen niet<br />

zoals dat gaat met stenen beelden. Marian kijkt treurig. Een traan rolt<br />

bewegingsloos over haar wang.<br />

Genoeg. Een verpleegkundige kijkt om de deur en vraagt of Jos komt<br />

eten. In de eetzaal staan prachtige gerechten op tafel. Geëmailleerde<br />

schalen met geglazuurde gerechten. Marian voelt weer een traan<br />

over haar wang lopen. Het kind lacht en Marian troost zich met de<br />

gedachte dat de dokter heeft gezegd dat het waarschijnlijk wel weer<br />

goed komt met Jos. Als je aanleg hebt voor psychose kan het soms<br />

beter zijn om verpleegd te worden als je ook daadwerkelijk in de war<br />

raakt van zo’n enerverende gebeurtenis als het vaderschap.<br />

Na het bidden genieten de medecliënten van het kerstdiner.<br />

Jos denkt aan Marian die het stenen kind tegen haar borst legt.<br />

Na het eten vertelt de verpleging Marian dat Jos met Nieuwjaar<br />

waarschijnlijk weer zal eten. Het kind drinkt weldadig. Marian laat nu<br />

haar tranen de vrije loop. Het nieuwe jaar is gelukkig niet ver meer.<br />

Bert Aben<br />

Alter 5 | 09 [17]


Fictie<br />

[18] Alter 5 | 09<br />

Tekst: Bert Aben<br />

De stofdoek gaat bijna geruisloos door de kamer. Iedere<br />

dag weer. De huishoudelijke hulp loopt zachtjes door de<br />

huiskamer van onze afdeling. Ze knikt vriendelijk en ik<br />

kan het weer niet laten. “Waarom ben je eigenlijk niet<br />

met de opleiding voor verpleegkundige begonnen?”


Het vonnis<br />

“Ik vind dit ook leuk werk” zegt ze met een glimlach.<br />

En ze vervolgt: “Je mag alles eten maar je hoeft niet alles te<br />

weten”, en bestraffend wijst ze met haar vinger. Ze maakt een<br />

beweging of ze me een draai om m’n oren wil geven. Dan loopt<br />

ze naar de werkkast, waarschijnlijk om een verdere discussie te<br />

ontlopen. Even later stoft ze met de industriële zuiger door de<br />

gang. Ik loop naar mijn kamer. Misschien kan ik morgen weer<br />

een gezellig praatje met haar aanknopen.<br />

Het wordt vandaag best wel spannend. Krijg ik dan eindelijk te<br />

horen dat ik naar huis mag of moet ik nog zes weken wachten?<br />

In het verpleegkantoor zie ik dat de psychiater (Hans) op het<br />

beeldscherm kijkt. Dat zal het Elektronisch Patiënten Dossier<br />

(EPD) wel zijn. De verpleegkundigen schrijven daarin hoe het<br />

met me gaat. Ik denk dat het de afgelopen periode best aardig<br />

is gegaan. Ik volg mijn therapie goed en ik kan best goed uit<br />

mijn bed komen. Het overleg met de verpleegkundigen loopt<br />

soepel.<br />

RUIMTEMANNETJE<br />

We gaan in de spreekkamer zitten. De lichtgroene wanden<br />

worden langzaamaan roze. De koffi e smaakt naar kruidenthee.<br />

De lamp aan het plafond zweeft door de ruimte en landt op<br />

de tafel. Hans kijkt geïnteresseerd toe hoe een luikje boven<br />

de lamp opengaat en een soort ruimtemannetje met een<br />

automatisch opstijgende ladder naar buiten komt.<br />

Het mannetje ontvouwt een rol perkament en zegt: “In naam<br />

der koningin ontvouw ik hierbij het vonnis inzake patiënt<br />

Bert Aben, een patiënt die wel erg populair doet tegen het<br />

personeel. Het moet nu maar eens afgelopen zijn met die<br />

grapjes tegen de huishoudelijke hulp.“<br />

* Dit is een fi ctief verhaal. Dat betekent dat gelijkenis met bestaande personen of situaties op louter toeval berust.<br />

Hans wil nu zelf aan zijn eigen gesprek beginnen en maakt het<br />

kereltje duidelijk dat hij weer moet vertrekken met zijn ufo.<br />

Maar het manneke neemt daar geen genoegen mee. Hij tovert<br />

een Jedi-zwaard tevoorschijn en hakt Hans in stukken terwijl<br />

hij als een brullende leeuw ‘Feel the Force’ schreeuwt.<br />

ONEERBIEDIG<br />

Op dat moment gaar de deur open. De grote industriële<br />

stofzuiger komt naar binnen en zuigt de restanten van Hans<br />

op. Heel oneerbiedig allemaal. Dan richt de stofzuiger z’n arm<br />

op mij om me een draai om mijn oren te geven. Snel als ik ben,<br />

maak ik een ontwijkende beweging. Ik krijg toch nog een fl inke<br />

haal langs mijn schedel. Het bloed loopt er uit.<br />

Ik geef een luide schreeuw en deins achteruit. Met een smak<br />

val ik met mijn hoofd op de grond. Het is nu aardedonker. Er is<br />

nog een klein lichtje op de wand waar ik de ufo zie verdwijnen.<br />

Het lichtje blijft helder. Ik voel aan de pijnlijke plek op mijn<br />

hoofd en bedenk met gemengde gevoelens van angst en<br />

nieuwsgierigheid dat ik het vonnis niet heb gehoord.<br />

PLEISTER<br />

Er zit bloed aan mijn hand. Ik veeg mijn hand af aan mijn<br />

pyjama. Het licht gaat aan en de verpleegkundige loopt naar<br />

de wastafel om een nat washandje voor mijn hoofd te halen.<br />

“Je bent nog niet eerder uit je bed gevallen, Bert. Was je zo<br />

uitbundig omdat je vandaag met ontslag mag? Ik zal even een<br />

pleister voor je halen.” [A]<br />

Alter 5 | 09 [19]


+<br />

’n stapje verder<br />

“Door de ruimte<br />

in mijn hoofd,<br />

kon ik weer van<br />

dingen genieten”<br />

[20] Alter 5 | 09<br />

Anouk werd eind 2003, toen nog<br />

maar twaalf jaar oud, aangemeld<br />

bij het UMC omdat ze de eetstoornis<br />

anorexia nervosa had. Inmiddels is ze<br />

achttien en zit in het eindexamenjaar<br />

van het VWO. Haar eetstoornis<br />

heeft ze onder controle, hoewel de<br />

eetgestoorde gedachten haar leven<br />

nog altijd beïnvloeden. Na vele jaren<br />

van verschillende soorten therapie, is<br />

Anouk een grote stap verder.<br />

Tekst: Kimberley Maas


“Bij het UMC hadden ze destijds een<br />

aparte afdeling eetstoornissen. Later<br />

is dit samengegaan met de afdeling<br />

Rintveld van Altecht. Ik ging mee<br />

met die verhuizing. Achteraf kan ik<br />

zeggen dat ik mijn leven te danken<br />

heb aan de behandeling daar.<br />

Ik was erg anorectisch en op een gegeven moment kreeg<br />

ik ook last van dwangklachten. Dit hield in dat ik vaste, vrij<br />

extreme rituelen voor mezelf had opgesteld, veelal gerelateerd<br />

aan de eetstoornis. Deze problemen belemmerden mij in mijn<br />

behandeling voor anorexia. Ik kon hierdoor niet maximaal van<br />

de behandeling profi teren.<br />

Ik kreeg individuele therapie gericht op de dwangklachten,<br />

maar ook dat was niet genoeg. Uiteindelijk volgde een<br />

crisisopname op Rintveld. Dit was voor de anorexia, maar<br />

ook om mijn ouders te ontlasten. Het was voor hen ook erg<br />

zwaar om met mijn dwangklachten om te gaan. Na mijn<br />

opname kreeg ik deeltijd- en ambulante therapie. Ik heb daar<br />

eerst geleerd wat normaal was om te eten. Ook werd ik goed<br />

begeleid door een diëtist en in de groep leerden we praten<br />

over angsten, over waarom je het afvallen nodig hebt en hoe<br />

het verder met je gaat, bijvoorbeeld op school en in het gezin.”<br />

VOORUITGANG<br />

“In de therapie merkte ik vooral lichamelijk al vrij snel<br />

verbetering. Ik kwam aan, had het niet meer altijd koud, kon<br />

normaal lopen, had niet meer constant hartkloppingen en<br />

had meer energie voor andere dingen, zodat ik na school niet<br />

meer direct mijn bed in hoefde. Omdat ik meer at, ontstond<br />

er meer ruimte in mijn hoofd om weer van sociale dingen te<br />

genieten: afspraken met vriendinnen bijvoorbeeld. Ineens ging<br />

ik weer dingen ervaren. Toen ik zo’n laag gewicht had, zweefde<br />

ik tussen half dood en half levend. Alles ging een beetje aan<br />

me voorbij en dat veranderde gelukkig. Voor mij was het ook<br />

belangrijk dat ik door de groeps behandeling mijn sociale<br />

vaardigheden kon versterken. Ik werd minder teruggetrokken<br />

en leerde me te uiten: ik kon dingen die me dwarszaten delen<br />

‘Ik ga gewoon<br />

wat meer eten<br />

en dan komt het<br />

wel weer goed’<br />

met anderen. Later ben ik ook ergens<br />

anders nog een jaar opgenomen<br />

geweest, waar ik de achterliggende<br />

problemen van de eetstoornis heb<br />

aangepakt. Daar leerde ik meer<br />

aandacht voor mezelf vragen,<br />

zelfvertrouwen, van me af bijten en<br />

sterker in mijn schoenen staan. Daardoor gaat het op allerlei<br />

gebieden nu gewoon veel beter met me.”<br />

EN NU...<br />

“Op dit moment ben ik niet meer in behandeling. Ik weet<br />

wel dat ik eigenlijk nog in behandeling zou moeten, omdat<br />

vooral de gedachten (die door de eetstoornis komen) mijn<br />

leven nog veel beïnvloeden. Maar eerst wil ik graag genieten<br />

van wat ik al heb bereikt, voor zover dat kan. Ik zit in zes vwo<br />

en doe eindexamen. Ik doe veel met vriendinnen, maak graag<br />

reizen en geef gastlessen over eetstoornissen, ter preventie.<br />

Verder heb ik een gezond gewicht en ik eet goed op de<br />

automatische piloot. De eetstoornis beïnvloedt mijn leven<br />

nog behoorlijk, maar ik bied er zoveel mogelijk weerstand<br />

aan. Zo zorg ik zorg dat het me zo min mogelijk belemmert<br />

in ‘normale’ dingen. Natuurlijk lukt dit niet altijd. Na mijn<br />

examen wil ik een brede studie kiezen: het liefst bestuurs- en<br />

organisatiewetenschappen op de Universiteit Utrecht.<br />

Later wil ik me dan meer specialiseren op internationaal<br />

gebied. Ook wil ik ooit graag een jaar naar Afrika om<br />

ontwikkelings werk te doen. Maar mijn grootste wens blijft:<br />

volledig kunnen leven zonder dat mijn eetstoornis mijn dag<br />

overheerst. Tegen andere cliënten in deze situatie zou ik willen<br />

zeggen: grijp de hulp aan die je aangeboden wordt. Het lijkt<br />

misschien in eerste instantie niet zo hardnekkig. ‘Ik ga gewoon<br />

wat meer eten en dan komt het wel weer goed.’ Maar met de<br />

jaren slijt het er snel in: ikzelf had achteraf gewild dat ik mijn<br />

problemen eerder serieus had genomen. Ik weet inmiddels, en<br />

dat geldt voor iedereen: je bent het waard om zelf je leven uit<br />

te stippelen en niet om geleefd te worden.” [A]<br />

Alter 5 | 09 [21]


Nieuws<br />

[22] Alter 5 | 09<br />

Nieuwe blogs op <strong>Altrecht</strong>-site<br />

De website van <strong>Altrecht</strong> - www.altrecht.nl<br />

- biedt ruimte aan cliënten, behandelaren<br />

en ervaringsdeskundigen die blogs willen<br />

bijhouden. Deze persoonlijke verhalen zijn<br />

informatief, confronterend of grappig en in<br />

ieder geval altijd interessant. Ze laten de<br />

ggz zien vanuit een ander perspectief.<br />

Vaif is één van de nieuwe bloggers die onlangs op de site aan de slag ging.<br />

Over haar motivatie vertelt zij: “Ik hoop dat de blogs ook door hulpverleners,<br />

verpleegkundigen en andere medewerkers van <strong>Altrecht</strong> worden gelezen.<br />

Want mijn blogs over automutilatie zijn niet alleen bestemd voor<br />

cliënten. Ik kan mij voorstellen dat hulpverleners in hun werk vaak worden<br />

geconfronteerd met automutilatie en als hulpverlener moet je daar ook iets<br />

mee. Misschien voelen zij zich machteloos en hebben het idee dat het niet<br />

toereikend is wat zij te bieden hebben.”<br />

<strong>Altrecht</strong> trakteert<br />

jubilerend Anoiksis<br />

“Wat een leuke middag, en heerlijke hapjes.” “Kan ik m’n<br />

wenkbrouwen laten epileren en een gezichtsmassage krijgen?”<br />

Onlangs vierden zo’n veertig Utrechtse leden van cliëntenvereniging<br />

Anoiksis hun vijftienjarig bestaan met een gezellig feestje bij <strong>Altrecht</strong><br />

Talent locatie De Boog.<br />

De middag werd Anoiksis aangeboden door <strong>Altrecht</strong>, dat hiermee<br />

aansloot bij een landelijk initiatief van de Schizofrenie Stichting om<br />

Anoiksis in het zonnetje te zetten. Judith Vuyk, afdelingspsychiater<br />

bij SPB Utrecht en nauw betrokken bij de Schizofrenie Stichting, was<br />

gastvrouw.<br />

De gasten konden een workshop percussie volgen van Jaap Pluygers,<br />

directeur van de Slagwerkschool Midden-Nederland of een workshop<br />

bij Karin Wichers van ‘Mijn Juweel’ (één van de vaste activiteiten van<br />

<strong>Altrecht</strong> Talent). Beide workshops trokken veel belangstelling.<br />

Bij de verwenzorg, bestaande uit twee kapsters en een schoonheids-<br />

De blogs zijn ook interessant voor familieleden of<br />

naasten van cliënten, omdat ze een kijkje bieden in<br />

de manier waarop psychiatrische patiënten in het<br />

leven staan én de manier waarop behandelaren<br />

bij <strong>Altrecht</strong> hun werk ervaren. Het is overigens<br />

ook mogelijk om op de blogs te reageren. Reacties<br />

worden door de webmaster doorgestuurd naar de<br />

blogger voor wie het bericht bedoeld is. We doen<br />

dit om te voorkomen dat de bloggers vervelende<br />

berichten in hun mailbox krijgen.<br />

ERVARING DELEN<br />

Behalve op de blogs, kun je ook op het forum<br />

van de <strong>Altrecht</strong>-site je mening kwijt. Het forum<br />

is bedoeld om ervaringen te delen en cliënten<br />

een mogelijkheid te bieden met anderen van<br />

gedachten te wisselen. Op het forum worden<br />

ggz-gerelateerde onderwerpen als ‘Wat stop jij in<br />

je crisiskit?’, ‘De schoonheid van je onvermogen’ en<br />

‘Sekszorg. Is seks een zorg?’ besproken. We nodigen<br />

ook de lezers van Alter van harte uit om deel te<br />

nemen aan deze discussies.<br />

specialiste, stonden de gasten zelfs in de rij. In twee uur tijd werden<br />

vijftien mensen geknipt en gekapt en acht kregen een heerlijke<br />

gezichtsbehandeling. Ook konden alle gasten gratis literatuur en<br />

voorlichtingsboeken meenemen over schizofrenie, ter beschikking<br />

gesteld door de Schizofreniestichting.<br />

De middag werd afgesloten met een uitgebreide high tea, verzorgd<br />

door Frank Wilmink en cliënten die de horeca-opleiding volgen bij<br />

<strong>Altrecht</strong> Talent.


‘Comfort room’<br />

als alternatief<br />

voor separeer<br />

In het kader van het terugdringen van separatie,<br />

heeft afdeling Barentsz, centrum voor forensische<br />

jeugdpsychiatrie, een alternatief ontwikkeld: de ‘comfort<br />

room’, of zoals de cliëntengroep zelf liever zegt: de ‘chill<br />

room’. Deze speciaal ingerichte kamer is beschikbaar<br />

voor jongeren bij wie de onrust oploopt en die behoefte<br />

hebben zich even terug te trekken.<br />

Teamleider Bob Wiggers: “Het landelijk afgesproken<br />

beleid - 10% minder separatie op jaarbasis - maakt het<br />

nodig om alternatieven te ontwikkelen. Op Barentsz<br />

hebben we de chill room bedacht. Doel van de kamer<br />

is om deze aan te bieden aan jongeren als onrust en<br />

agressie dreigen op te lopen. Op het moment dat we dit<br />

signaleren, stellen we aan de jongere voor zich een poosje<br />

op de kamer terug te trekken, in alle rust even weg van de<br />

vaak drukke groepsdynamiek. We hebben de chill room nu<br />

ruim een maand in gebruik en het lijkt goed te werken.”<br />

REGIE<br />

De chill room heeft geen regels. “In principe kan de<br />

jongere zelf bepalen wat hij of zij daar doet. Een beetje<br />

lezen, televisie kijken of rustig kletsen met een vriend<br />

of vriendin. We hopen dat deze manier van vroegtijdige<br />

afzondering de opbouw van agressie stopt zodat de<br />

jongere weer rustig wordt en terug kan naar de groep.<br />

Tot nu toe lijkt dat inderdaad het effect. Het is namelijk<br />

belangrijk dat de associatie die jongeren bij de chill<br />

room hebben positief is. Ze moeten het niet ervaren<br />

als opgelegde straf. Het gebruik moet vrijwillig blijven.<br />

Afspraken over afzondering leggen we van tevoren vast<br />

in een crisispreventie actieplan. Door dit samen toe te<br />

passen als dat nodig is, houdt de jongere zelf de regie<br />

over wat er gebeurt.”<br />

Nieuwe brochure Familiebeleid<br />

‘Familiebeleid <strong>Altrecht</strong> en wat te doen als u vindt dat het beter kan’ is de titel<br />

van een nieuwe brochure van de Familieraad. De brochure is samengesteld in<br />

overleg met de Raad van Bestuur van <strong>Altrecht</strong>. Hiermee geeft de Familieraad<br />

het startsein voor de implementatie van het familiebeleid binnen <strong>Altrecht</strong>.<br />

Wanneer iemand een psychisch of psychiatrisch probleem heeft, is dat voor<br />

de familie een ingrijpende gebeurtenis. Met deze brochure wil <strong>Altrecht</strong><br />

familieleden zo goed mogelijk informeren en betrekken bij de behandeling.<br />

De hulpverleners van <strong>Altrecht</strong>, de familie en cliënten hebben elkaar immers<br />

nodig.<br />

In de brochure is belangrijkste informatie te vinden, zoals de Richtlijnen<br />

familiebeleid, informatie over de Familieraad en de Familievertrouwenspersoon,<br />

welke weg te volgen als u als familie niet tevreden bent over<br />

de contacten met de hulpverleners en de zorg die uw familielid krijgt.<br />

De brochure wordt afgesloten met een hoofdstuk ‘nuttige informatie’:<br />

ondersteuning voor familie, informatie over familieorganisaties<br />

en een aantal handige websites.<br />

‘Richtlijnen familiebeleid’ vormt<br />

het hart van de brochure. Het<br />

uitgangspunt van de richtlijnen<br />

is dat familie met aandacht en<br />

zorgvuldigheid wordt benaderd.<br />

Met als doel: familie informeren en<br />

betrekken bij de behandeling om zo<br />

een stabiele situatie te realiseren.<br />

De richtlijnen vormen niet alleen een<br />

checklist voor de familie, maar zijn dat<br />

ook voor de hulpverleners. De Centrale<br />

Cliëntenraad is nauw betrokken<br />

geweest bij het opstellen van de<br />

Richtlijnen familiebeleid.<br />

FAMILIEBELEID, WAT HOUDT HET IN?<br />

A. Het Familiebeleid van <strong>Altrecht</strong> houdt het volgende in:<br />

> Richtlijnen<br />

> Familieraad (FR)<br />

> Klachtenregeling:<br />

- Familievertrouwenspersoon (FVP)<br />

- Klachtencommissie volgens een formele procedure<br />

B. Ondersteuning van familie en direct betrokkenen:<br />

> Indigo, psycho-educatie en trainingsaanbod<br />

> Website www.familievan.nl, o.a. e-mailcoaching<br />

> Samenwerking met de verschillende familieorganisaties<br />

C. Brochure ‘Familiebeleid <strong>Altrecht</strong> en wat te doen als u vindt<br />

dat het beter kan’. Informatie voor familieleden en direct<br />

betrokkenen.<br />

Alter 5 | 09 [23]


+<br />

[24] Alter 5 | 09<br />

Nieuws van de Cliëntenraad<br />

Dat betekent dat de Cliëntenraden Nieuwegein, Utrecht,<br />

Woerden, Zeist en Den Dolder zijn omgevormd tot divisieraden.<br />

Op deze manier kunnen we effectiever samenwerken met<br />

<strong>Altrecht</strong> en zitten we bovenop de besluiten die bij <strong>Altrecht</strong><br />

worden genomen. Zo hebben we meer invloed en kunnen nóg<br />

beter werken aan een goede behandeling voor cliënten.<br />

ZIN OM MEE TE DOEN?<br />

Als cliënt weet je als geen ander hoe de zorgverlening van<br />

<strong>Altrecht</strong> uitpakt. Je ervaart immers zelf hoe het gaat. Wij<br />

kunnen je het beste vertegenwoordigen als je jouw ideeën,<br />

adviezen en suggesties met ons deelt. Dat kan telefonisch of<br />

per e-mail. Op internet www.altrecht.nl/clientenraad vind je<br />

de contactgegevens van de Cliëntenraad waar je moet zijn.<br />

’T IS HIER FANTASTISCH!<br />

Ken je het spraakmakende programma van Ursul de Geer<br />

nog? Hij ging op zoek naar Nederlanders op hun vakantiebestemming<br />

en peilde hun ervaringen.’t is hier fantastisch’ is<br />

een nieuw project van de Cliëntenraad. Hiermee willen we de<br />

aandacht vestigen op de omstandigheden waarin cliënten bij<br />

De Cliëntenraad van <strong>Altrecht</strong> heeft sinds 1 november<br />

een nieuwe werkwijze. Elk organisatie onderdeel van<br />

<strong>Altrecht</strong> heeft nu een eigen Cliëntenraad.<br />

De Cliëntenraad<br />

gaat anders werken<br />

<strong>Altrecht</strong> verblijven. Denk daarbij niet alleen aan de uitstraling<br />

van de gebouwen, het onderhoud, de hygiëne en de veiligheid<br />

maar ook aan de manier waarop je als cliënt wordt benaderd<br />

en het aanbod aan activiteiten. Het moet schoon, gezellig en<br />

veilig zijn met voldoende voorzieningen die aansluiten bij jouw<br />

behoeften. Wil je jouw ervaringen met ons delen? Dat kan door<br />

te mailen naar Ma.Groeneveld@altrecht.nl of te bellen met<br />

030 - 225 61 84 (bereikbaar op dinsdag en donderdag).<br />

IN BEWEGING<br />

Eén van de onderwerpen waarover de Cliëntenraad zich zorgen<br />

maakt, is het aanbod aan activiteiten op gesloten afdelingen.<br />

Deelname aan activiteiten is voor cliënten een belangrijke<br />

stap in hun herstel. Maar dan is het wel van belang dat er<br />

voldoende aanbod is. Waar bestaat het aanbod uit? En sluit dit<br />

aan bij de behoefte van de cliënt?<br />

Een werkgroep gaat dit de komende tijd onderzoeken. Wil je iets<br />

kwijt over dit onderwerp? Graag! Dit kan door te mailen aan:<br />

Ma.Groeneveld@altrecht.nl of te bellen met: 030 - 225 61 84<br />

(bereikbaar op dinsdag en donderdag). [A]

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!