14.09.2013 Views

1 April 1985-1995 - 25 Jaar SWAF

1 April 1985-1995 - 25 Jaar SWAF

1 April 1985-1995 - 25 Jaar SWAF

SHOW MORE
SHOW LESS

You also want an ePaper? Increase the reach of your titles

YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.

10-Jaar

Getapt

1 April 1985-1995


Waarom?

Ondanks de hoge graad van faillissementen en overnames overkomt het nog

steeds veel kroegen dat ze de 10 jaar halen. Dat wil nog niet zeggen dat dat

altijd even stevig gevierd wordt of dat de uitbaters in het zonnetje gezet worden.

Bij SWAF gaat dat echter anders. Als er namelijk één ding naar buiten is

gekomen in die periode vanaf 1 april 1985, dan is het dat Nico en Kees er

in geslaagd zijn een familiegevoel te kweken. Menig Swaffoloog (dixit Karel

Bergen van ”het Luifeltje”) zal kunnen beamen dat er een gevoel van verbondenheid

bestaat onder de vaste en onvaste bezoekers. Is het door de muziek, is

het door het uiterlijk van de gasten, is het door de bartenders? Niemand weet,

niemand weet, maar duidelijk is dat men de naam van zijn stamkroeg te allen

tijde zal verdedigen.

Dat is een verdienste. Hoe tijdelijk het kroeglopen ook mag zijn (sorry Claus),

als je in die tijd een thuisgevoel kent aan de bar is dat lekker, soms uitermate

prijzig en gevaarlijk, maar ook dat is vrije keuze.

Die verbondenheid heeft geleid tot vele ”buitenschoolse” aktiviteiten: SWAF

kent inmiddels twee aan de KNVB-competitie verbonden voetbalteams, een vast

zaalvoetbaluurtje, een jaarlijkse trip naar Terschelling, een jaarlijkse busrit

naar Torhout en Pukkelpop en een jaarlijks zwemuitstapje.

Dat zal voorlopig wel doorgaan,

bloed zal waar nodig worden ververst maar

SWAF zal daar voorlopig zijn vinger in de

pap in houden. Blij toe!

BEGT


Tsien jier Swaf

De fryske koelte is yn Swaf untank it ein fan de bandsjes mei in protte ynfloed

noch hieltyd in bietsje merkber troch my. Sawat seis jier ferlien kaam ik der foar

it earst, oerwaaid ùt Fryslân mei in tuskenstop op Skylge wer’t ik al wat folk

kinnen leart hie. Se hienen it alllegear oer in kafee dat sa aardich wêze soe.

Ik hie der noch nimmen fan heart en it spesjale gefoel dat dat eigenaardiche

kafee opwekke sei my ek hielendal neat.

No bin wy 1995 en swaf bestiet tsien jier. Ik hie net tocht dat de minsken die

dat toen tsjin my sein hà gelyk kriegen. Swaf is foar my in magneet die lûken

bliuwt wurden. By gefal komt it troch de minsken of troch de musyk. Kees

en Nico witte der yn

elts fefal wol faor te

soargjen dat ik kommen

bliuw. It is einliks

in soart ferslaving, at ik

der in skoftsje net west

bin mis ik it.

Al mei al bin ik bliid

dat ik hjir oait in kear

kommen bin en dat ik

jimme op dizze wize

lokwinskje mei mei jim

tsienjierrich bestean.

10 jaar Swaf

De friese bries is

ondanks het einde van

de bandjes met veel

invloed nog een beetje

merkbaar door mij.

Bijna zes jaar geleden

kwam ik er voor het

eerst, overgewaaid uit

Friesland met een tussenstop

op Terschelling

waar ik al wat volk uit

Hoorn leerde kennen.

Ze hadden het allemaal

over een cafeetje dat

zo leuk was. Ik had nog

nooit van Swaf gehoord

en het volgens deze

mensen speciale gevoel

dat dat eigenaardige

cafe op wist te wekken

zei me ook helemaal

niks.

Nu in 1995 bestaat

swaf tien jaar. Ik had niet verwacht dat de mensen die dat toen zeiden gelijk

hadden. Swaf is voor mij een een magneet die blijft trekken geworden.

Misschien komt het door de mensen die er komen of de muziek. In ieder geval

weten Kees en Nico er wel voor te zorgen dat ik blijf komen. Het is eigenlijk

een soort verslaving, als ik er een tijd niet ben mis ik het. Al met al ben ik blij

dat ik hier ooit een keer ben binnengekomen en dat ik jullie met dit verhaaltje

mag feliciteren met jullie tienjarig bestaan.

Klaas


Swaf is geschiedenis

Nog net aan gespaard gebleven uit de puinhopen van de jaren 70 in Hoorn,

leidde SWAF in het begin van de jaren 80 een moeizaam sudderend bestaan.

Voornaamste wetenschap was dat er in SWAF werd gevochten, gedeald en

meer van die door Rome verboden dingen. Althans, dat kon je op elke straathoek

horen. De toenmalige uitbater Fred was er allemaal niet tegen opgewassen

en na een overgangsperiode met de innemende barkeeper Joop Roemer

kwam Kees Ruiter achter de toog. Vanaf 1984 werd hij fysiek ondersteund

door Nico Danenberg. De hits waren ”Los Ninos del parque” en ”Ocean rain”

en men begon aan de zuivering van de naam en de klantenkring. Rekeningen

werden aangezuiverd, de lucht klaarde op en begin 1985 ging de kogel door

de kerk. Ze zouden de boel overkopen. Een groot openingsfeest vond plaats op

1 april: Joop knipte als symbolisch afscheid van het verleden het lint door, vele

anderen volgden hem. Dat Ton Pepers de kroon spande, zullen velen van ons

niet vergeten zijn.

De volgende dag bood men de vaste klantenkring een, inmiddels legendarisch,

uitstapje aan: met de bus naar de Heineken-brouwerij. Jules Otto, die

toen SWAF nog wel eens frequenteerde, en K.C. zelf hadden op hun mondharmonica

het hele repertoire van ”oh Suzanna” tot ”Oh Suzanna” nog eens

doorgenomen. Dat hebben de busreizigers geweten: van de Kerkstraat tot de

Stadhouderskade hoorde je niet anders.

Na de rondleiding werd het officiële gedeelte afgesloten in de Heinekenkantine,

waar K.C. ook de andere groep, een stille club die onmiddelijk werd

gebombardeerd tot COC Veenendaal, op de tafels wist te krijgen. Daar het

pensioen van Alfred H. in gevaar dreigde te komen werd heel SWAF weer in de

bus gehesen om er op het Rembrandtsplein weer uitgebraakt te worden. Het

Hof van Holland werd overstroomd en miste ‘s avonds nog enkele uitgestalde

muziekinstrumenten. SWAF was langs geweest.


Diezelfde zomer beleefden we de geboorte van iets dat een traditie zou worden:

met een door SWAF geregelde bus naar het popfestival in Torhout, België.

Vooraf opgeven aan de bar, zelf toegangskaarten kopen, maar Nico en Kees

zorgen dat er een comfortabele bus van Alpha tours vroeg in de vrijdagmiddag

klaar stond op de Roode Steen. Zij zorgden dan voor een consumptie (hetgeen

de ontwikkeling van chemisch toiletten in zulke touringcars enorm heeft versneld),

kassettebandjes konden door de reizigers bij de chauffeur afgegeven

worden ter vermaak

van allen,

een aantal fanatiekelingenontwikkelde

een geheel op

SWAF en Torhout

geënt cryptogram.

Het weer, de drank

en het festival

deden de rest.

Zonder nostalgisch

te worden mag

gezegd worden

dat die eerste keer

legendarisch gezellig

genoemd mag

worden: de enorme

legertent die

de Wognummers

meenamen en

toen nog moesten

opzetten, de iets minder majestueuze tent van John ”Claus” Ruiter, die ‘s

nachts voor openbaar toilet werd aangezien,

de eerste overrompeling van het motorcafé

en vooral café het Keldertje. Daarbij gevoegd

de ontdekking van het lokale zwembad en

ziedaar alle ingrediënten van een levenswijze

voor drie dolle dagen.

Voornoemde Wognummers waren door hun

stoere gedrag nog debet aan een andere evolutie:

SWAF zaalvoetbalde dat najaar voor het

eerst als kroegteam tegen ”Fort Wognum”. In

de Kers werd op 23-11-95 nipt met 10 tegen

11 verloren, maar de moegestreden kroegtijgers

hadden een nieuw doel ontdekt.

Ooit zouden er wedstrijden, wellicht zelfs toernooien

worden gewonnen. Zoals bekend kent

SWAF inmiddels een vast zaalvoetbalteam,

twee in de competitie ingeschreven veldvoetbalteams

(de Brokkels en de Victorians) en

heeft er zelfs al een door SWAF georganiseerd

veldvoetbaltoernooi plaatsgevonden. Dit verhaal

zal worden vervolgd.

Twee weken daarna teisterden de SWAF-fers

het door feesten toch al zo geplaagde huis van

Ruud Bakker aan de Turfhaven om met vaste

bezoekers een heuse pakjesavond te houden.

Nus de Wijs werd ingehuurd als Zwarte Piet en

na afloop werden zelfs slapstickscenes als taartengooien

niet geschuwd:


Zie het besmeurde trio Ton Gitzels, Frank Laan en Gerard

Danenberg. Wegens overbezetting van de agenda is dit

Sinterklaasavondje met SWAF-fers helaas de enige geweest,

maar een oplettende lezer weet genoeg.

Het hield niet op dat jaar. Of eigenlijk wel, want het was op

1 januari van het volgende kalenderjaar dat Nico en Kees

een nieuwe bijeenkomst op de agenda zetten. Vanaf een

uur of drie ‘s middags houdt men een nieuwjaarsborrel, die

ook in deze dagen nog bekend staat als: altijd druk bezocht,

altijd gezellig, altijd een paar gratis biertjes voor de vaste

klanten. In de loop der jaren kwam er een ritueel bij: de

voedselrestanten van Oudejaarsavond (salades en stokbrood,

oliebollen etc.) werden herschikt en meegenomen om op de

bar nog dienst te doen aan diegene die het aandurfde.

In maart diende zich het volgende evenement al weer aan:

twee vaste bezoekers , Ton Gitzels en Gerard Danenberg,

zouden voor een jaar naar Suriname vertrekken. De SWAFfamilie

kon dat niet over zijn kant laten gaan en er werd

een heuse afscheidsavond in elkaar gedraaid: in zaal de Kers

organiseerde men een zaalvoetbalwedstrijd (de Veni-Vidifoetsie-

wedstrijd), waarbij zelfs verpleegsters, rolstoelen,

coaches en met pruiken voetballende spelers aanwezig waren. Daarna werd er

in het filiaal van SWAF aan de Turfhaven (het huis van Ruud Bakker dus) een

groot feest georganiseerd

met thematische muziek

en als extra een optreden

van the Blue Envelopes,

tot dan de stevig rockende

band van Ton Gitzels.

Dat optreden moet hem

goed bevallen zijn (of hij

kon gewoon SWAF niet

missen) want met drie

weken was Ton weer terug

in Hoorn. Gerard diende

wel de volledige periode

uit in ons voormalig

Rijksdeel overzee.

Die zomer deed SWAF ook

mee aan het Hoorns kroegentoernooi.

Dat was toen

nog een jaarlijks terugkerend evenement, georganiseerd door Harry Gonggrijp

en Henk Jongewaard. Tot grote daden is SWAF daar nooit toe in staat geweest,

wel waren we de eerste met een gemengd team. De grote voetbaljaren kwamen

pas later, toen in 1989 een team namens SWAF in de KNVB-competitie

werd ingeschreven. Dat team (de Brokkels) doet het nog steeds, in het begin

met redelijk succes (een aantal jaren werd in de top-3 meegedraaid) maar met

het klimmen der jaren dalen de prestaties. De hoop is nu gevestigd op een

tweede elftal dat zich in SWAF-shirt hijst, Victoria 7. Daar zit het jonge talent

(Volmer, Wim Potveer, Setha en Ruud Bakker o.a. genieten wekelijks van de

begeleiding van Chicken), daar zal men de komende jaren nog lol aan beleven.

In het voorjaar van 1991 vonden een aantal kloeke geesten het totaal aan

SWAF-rituelen nog niet genoeg: men reserveerde een boerderij op Terschelling

tijdens het OEROL-festival. Zo’n zestig mensen schreven zich in (onder hen

ongeveer vijftig vaste SWAF-fers) om een lang weekend het culturele met het


aangename te verenigen. Die jaarlijkse trip naar de Wierschuur beleeft dit jaar

zijn lustrum: in SWAF zelf een rustig weekendje, voor de Midsland-uitbaters iets

bedrijviger.

Jaars daarop kregen we nòg een aanvulling: in een ludieke woordspeling ontpopte

zich de organisatie van SWIMMING SWAF. Een uitstapje met de kroeggangers

naar een zwembad naar keuze, alsof men in SWAF niet nat genoeg

kon worden. Daaraan gekoppeld een etentje in een op stelten te zetten restaurant:

een kind kan de was doen.

Ook dit geheel wordt jaarlijks herhaald.

Resumerend is het duidelijk dat men in SWAF in is voor een verzetje. Als het

niet in de kroeg te vinden is, dan gaan we toch met zijn allen er op uit. Het

bindmiddel in deze moge duidelijk zijn: het enthousiasme van Kees en Nico om

de organisatie te steunen.


De bandjes

Een vast gegeven in SWAF is de muziek. Volgens velen is het

dè muziekkroeg van Noord-Holland, anderen vinden het weleens

te stevig of te eigenwijs, maar men blijft komen.

Hoogtepunt van de muzikale omlijsting zijn de zondagmiddag-concerten.

Om een uur of vier is de verbouwing van

de zaak klaar en wordt het poppenpodium gebruikt om

de shoarma in Les Paul even automatisch los te trillen. Vele

lokale, maar ook nationale en internationale bands hebben

er gestaan. Sommigen hebben er voor eeuwig hun speelplezier

aan ontleend, anderen vonden dat je moest stoppen op

je hoogtepunt.

Namen? Vernon Walters, Oxo, Mister Baby, Knolcyperus, de

Kift, de Avonden, de Kees Kaag Experience, Birddogs, the

Ex, Keith Richards (ja, die ook) en grotere of kleinere namen.

Soms oorverdovend, soms heerlijk melodieus, maar immer

gezellig.


Het interieur

in de loop der jaren is het interieur nooit erg veranderd. Never change a winning

toog, zullen ze denken. Er zijn wel wat posters van het plafond verdwenen,

wanden werden weer

aangevuld. De bovenrandjes

, waarop je vroeger nog glazen

en af en toe een schoen

vond, zijn verdwenen maar

het immense meubel waar de

enorme CD-kollektie, de door

muizen aangevreten LP’S, de

haperende CD-spelers, de tostimachine,

de fooienpot, de geldkist

en nog meer kroegvaria in

zitten; dat

meubel

staat er

nog steeds.

Mag ook

nooit weg,

anders kun je

wel Memphis

gaan heten.

Het enige wat

regelmatig verandert

zijn de WC’s. Of Nico en Kees het nou zelf doen of dat

een kunstenaar als Jos of Nielsch er zijn vaardigheid op los laat,

er is altijd genoeg te zien. Brokkel-sjablonen, aftandse graffiti,

prikkeldraad-brillen en doorlopende spoelbakken: een SWAF-toilet


De spelletjes

Een kroeg is geen kroeg als er geen spelletjes worden gespeeld. SWAF is daarop

geen uitzondering, nee, eerder een bevestiging. Mexicaantje doen ze in elke

plek met een tap, maar waar elders worden op zaterdagmiddag zoveel koppen

bij elkaar gestoken boven een cryptogram? Waar is er nog een café waar het

schaakbord alvast op het tafeltje getekend is? Waar wordt het schaakbord nog

meer als dienblad gebruikt? Waar kent men de term ”omgekeerd Trivianten”

nog meer? (wie dat niks zegt: je noemt een antwoord en de ander moet

bedenken wat de vraag daarbij is).

Waar wordt nog meer zo diep in de buidel getast als bij het scrabble’en in

SWAF?

En ”Vier op een Rij”? In SWAF moet je er acht.

Gegarandeerd dus dat de vrijdag- en zaterdagmiddag gezellig zijn: wedden dat

iemand met een van bovengenoemde aktiviteiten begint?

De rituelen

Te veel om op te noemen uiteraard, maar een poging willen we zeker wagen:

het automatisch bijvullen van de koffiekopjes, de uitvallende verlichting bij

overaktiviteit van de ijsmachine, de slagerij die komt klagen, de eeuwig omkletterende

krukken die voor geen meter zitten, de volgetekende notitieblokjes,

de ontblote bovenlijven van de Swaffendales (een groep mannen die allen een

relatie hebben met Sally MacLennane), de in- en uitlopende taxichauffeurs, de

om 2 voor 2 binnenspurtende Paulus Molenaar, de voetbaltassen rondom de

kapstok, de aan de bar slapende

gasten, de hanekammetjes, te laat

open op Lappendag, het zomerterras

van 1 tegel breed, Herman aan

de fruitautomaat,de zaterdagse

dozen met boodschappen (die er

vroeg in de avond vaak nog staan),

de kleurige fietsenstalling buiten,

de duistere gedragingen achterin bij

de toiletten, de van het trappetje

afkletterende bezoekers,

de dagsluiting om een uur of

zes ‘s ochtends, te laat dicht op

Lappendag, de uitnodigingen en

oproepen op de deur bij de voorraadkast,

Claus aan de fruitautomaat,

helemaal niet open op

Lappendag, de fotocollages, ”Wil

je dit even opschrijven?”, Vader

Theo die op zaterdagmiddag even

zijn portemonnaie komt legen, de

afzakkers die om vijf over twee

in SWAF worden beklonken, reisbureau

de Lucht, het gerinkel van

bierglazen en -vazen, de chaos op

Lappendag, idem maar dan buiten,

de T-shirts die verkocht worden, de

(bijna)vechtpartijen, het bosje bloemen,

de gniffel van Nico, de nieuwste

CD 10 keer die dag, Hans aan

de fruitautomaat, de kinderen die

op de middagen worden meegenomen,

de klanten die na jaren

opeens niet meer komen, de rest.


SWAFFABET

A De A is van Ach, wat een heugelijk feit

10 jaar SWAF, dat is al een lange tijd

B De B is van Barkruk, en John ving hem op

helaas wat onhandig, het kostte hem zijn kop

C De C is van Cryptogrammen, uit de zaterdagkrant

maar ook die in de Torhoutbus ging van hand tot hand

D De D is van Dinsdagavond, de schaakclub was paraat

Er kwam weinig van schaken, er werd meer gepraat

E De E is van Exposities, de laatste is van Jos

die liet zijn kunsten in de konteplaassies los

F De F is van Flipperen, maar ook van de fruitkast,

menig bezoeker plakte zich eraan vast

G De G is van Glazen, variaties van groot tot klein

zacht en hard plastic, maar vooral Kitty vond ze fijn.

H De H is van Honkbalknuppel, de hele bar lag in een deuk

Het klinkt als een ”Spel”, maar het is helemaal niet leuk

I De I is van Image, van buitenaf nog wel eens negatief

maar wat blijken die punkertjes toch zachtaardig en lief

J De J is van Joost, die mag het weten

Wie van de drie, dat ben ik vergeten

K De K is van Kezenfeest, dat was poepie-sjiek

ook op de achtergrond speelde klassiek

L De L is van Lappendagfotoboek, daarin vond iedereen zich terug

Erg makkelijk nadien, want de dag zelf gaat vaak te vlug

M De M is van Muziek, onbetwist fantastisch mooi

vele liefhebbers vielen daardoor aan SWAF ten prooi

N De N is van Nieuwjaarsborrel, voor een gezellige toost

Oliebollen, zoenen, daar ga je, .... proost

O De O is van Opstapje, pas op, anders ga je onderuit

zeker met een borrel op is dat een centje van een fluit

P De P is van Portiekje, je ontkomt er niet aan

al met twee personen kun je er klem komen te staan

Q De Q is van Quasi, van hen die zeggen maar eventjes te komen

Om dan met de hele meute na sluitingstijd de deur uit te stromen

R De R is van Rekeningen, soms heel wat tikkeltjes te hoog opgelopen

Kees en Nico moeten het iets te vaak bekopen

S De S is van Sally, zelden blijft ze droog

De shirts moeten uit en het bier spat omhoog

T De T is van Teketel en die ander daar nog bij

deze Foster Parents-kinderen zijn met SWAF ook heel blij


U De U is van Uitstapjes, dat zijn er zeer veel

en elkeen op zich smeerde ook nog de keel

V De V is van Voetbal en Veni-Vidi-Foetsie

lees dit nog eens om te controleren of je ‘t goed zie

W De W is van W.C.’s, die van kleur kunnen verschieten

door al wat die viezerds er zonder pardon achterlieten

X De X is van X.T.C., te trendy voor SWAF

een Swaffer die danst wordt gewóón bekaf

IJ De IJ is van Ijsmachine, welke het zo ver schopt

dat het licht erdoor uitvalt en de muziek stopt

Z De Z is van Zondag, gesierd door de bandjes

Die waarden van SWAF zijn géén gierige krentjes.

ANNEMARIE


Ik was een aantal weken niet in SWAF geweest.

Dat gebeurt wel vaker, maar dit keer

had mijn afwezigheid blijkbaar erg lang geduurd. Op een vrijdagavond weer

in SWAF tikte Nico me op mijn schouder, keek samenzweerderig en vroeg

bezorgd:

”Heb jij een tijdje vastgezeten of zo?”

RICK BLOM

Dat ik nu in Indonesië zit, zegt al genoeg: Ik heb in SWAF

mijn tropenjaren gehad!

SETHA


SWAF

Het café met stempel

en hoge drempel

van 1980, mijn eerste keer, en de vrijdagmiddag punk

tot de hedendaagse kunst

maar altijd de vrolijke overheersende meute daartussen

die zorgden voor minder minnen als plussen

vele uren en vele pilsen schepten een hechte band

en ik mag mezelf rekenen tot het vaste interieur zo onderhand

helaas schonk het café mij ook een geheugen vol gaten

van mij dus geen vrolijke anekdote

maar denk maar niet dat ik niet heb genoten

proficiat,

de werknemervereniging


HET SWAF-gevoel van Ko &

Mireille

SWAF is voor ons de plaats waar onze liefde zo’n 7 jaar geleden voor het eerst

begon.

Op het bankje, achterin, was het liefde op het eerste gezicht. Sindsdien zijn we

nog steeds bij elkaar.

Ook nu komen we nog regelmatig in SWAF. Het is namelijk het enige café waar

je jezelf echt thuis kan voelen en waar je komt voor de gezelligheid. Dat komt

uiteraard mede door Nico en kees. Bedankt voor alle gezellige uren tot nu toe

en ga zo nog een hele tijd door.

Groeten,

Ko & Mireille


SWAF

Vrijdagmiddagen, donderdagavonden, hele weekenden, maandagavond, de

zaterdag en zelfs hele weken niet naar SWAF. Wat een geld zou ik dan nog

over gehad hebben. Wat een aspirine’s zou ik dan nog over gehad hebben.

Wat een zoot hersencellen zou ik dan nog over

gehad hebben.

Maar ja, daarentegen zou ik minder meegemaakt

hebben. Zou ik minder gedronken

hebben. Zou ik veel meer over soaps hebben

kunnen meelullen. Zou ik veel minder foto’s

gemaakt hebben. Zou ik minder herinneringen

hebben (discutabel!).

SWAF is mooi aan de bar hangen in het hoekie

met een potje bier; af en toe een

woord wisselen met het barpersoneel,

af en toe opzij om een vat door te

laten.

SWAF is: zondag voetballen met de jongens,

daarna bij Jan Laan in de Blokkerskantine

flink bieren en dan om een

uur of zeven SWAF binnenrollen voor

een toetje toe. Je voornemen om al

weer vroeg af te taaien en dan plotsklaps

(en dus tot je verbazing) de gordijnen

dichtgeschoven zien worden:

het is weer zo laat.

SWAF is: viltjes bekladden met meligheid

SWAF is: Torhout, Terschelling, Lappendag,

Koninginnedag, Nieuwjaarsborrel

SWAF is: spelletjes doen aan de bar, bloedserieus

schaken, cryptogrammen op de

zaterdagmiddag.

SWAF is: Kees en Nico

SWAF is: 10 jaar!

HENK


Swaf ervaringen ener (ex?)

kroegtijger.

Swaf ervaringen ener (ex?) kroegtijger.

Mijn allereerste keer bij Swaf stond er een oude bekende van mij

aan de bar,

namelijk iemand op wiens zus ik jaren heimelijk verliefd was.

De eerste indrukken waren dat deze jongen dit vak niet lang vol

zou houden.

De gemiddelde intaptijd per biertje was namelijk ongeveer een

half uur, waarna hij zei:

”Kees, deze is van mij”. Maar er bleek nog iemand te werken.

Nu blijkt dus dat deze mannen het toch erg lang vol heb gehouden.

Ik heb ongeveer 10 jaar aan de bar mogen zitten en kan mij er

bij elkaar misschien nog 5 van herinneren.

Al met al heeft het mij ongeveer

10 tassen voetbalspullen gekost, maar

het leverde ook weer zeer aparte avondjes

op als ik doordeweeks weer eens een tas op

mocht halen.

Legendarisch vond ik persoonlijk de danszondagavonden.

Onder leiding van Jolanda Koomen werd er

klokslag 10 uur fijn uit de bol gegaan.

Mijn zangcarriëre is hier begonnen en onmiddelijk

weer geeindigd.

Wel vind ik het bijzonder spijtig dat ik nooit

lid mocht worden van een Swaf-voetbalteam

Nu moest ik wel lid blijven van VVW en kwam

zodoende weleens ietwat tipsy in Swaf aan.

Ik heb (met name) aan Swaf ook ontzettend

veel uitjes te danken,

o.a: Voetballen in Engeland, diverse

Torhouden, Terschellingen, met een bus naar

Paradiso en als je al niet met Swaf weg was

kwam je overal Swaffers tegen.

En laast but not liest koester ik de Kezen Gala

Avond.

Verder raad ik iedereen aan mijn huis

over te nemen, mocht ik verhuizen, want

elke taxichauffeur in Hoorn weet exact

hoe laat ik heen en terug wil en waar ik

heen moet.

Groeten ,

Kees


10 jaar SWAF , ik heb er mooie herinneringen aan

ik heb er namelijk nog een rekening staan

AAD

SWAF is niet meer wat het geweest is, sinds

de opening eigenlijk al. Het moment dat ik

het lint doorknipte (voel de symboliek met de

navelstreng) betekende dat SWAF het voortaan

zonder mijn hulp moest doen en dat hebben

ze geweten.

Kijk, Nico en Kees zijn natuurlijk aardige

jongens, ze kunnen ook een aardig potje

wegtappen, maar de gouden tijd van dronken

achter de bar staan en de volgende dag verbaasd

wezen dat er toch nog geld in de kassa

zit, die tijd hebben zij niet meegemaakt.

Ik heb SWAF daarna nog wel vaak bezocht,

dus ach, een felicitatie kan er wel van af.

JOOP


10 TROPEN

JAREN SWAF!

Het begon zo een 11 jaar geleden en natuurlijk met een meisje.

Onze vaste kroeg was toentertijd afwisselend ‘T Kroegie en

Bruintje. Maar op zoek naar dat ene meisje kwamen we toch in

Swaf terecht. Erg druk was het er toen nog niet, als er op

zaterdagavond een man of 5 waren was dat een topavond.

Samen met Slurf sloop ik stilletjes uit Bruintje vandaan want

een avond zonder dat meisje was niet compleet (onze toenmalige

vriendinnen natuurlijk achterlatend).

Janis! Janis! schreeuwde we als we binnen kwamen en even later

zongen we mee met Mercedes Benz.

Het begon dus met muziek en dat is wat samen met de barkeepers

SWAF altijd onderscheiden heeft van andere kroegen.

Achter in de kroeg hing vroeger een Dartbord. Voor de

dames(wc), dat is nu moeilijk voor te stellen.

De topavonden van 5 man waren al snel over toen, eerst Joep

en

Piet, en later Nico en Kees achter de bar kwamen. De muziek

werd steeds beter ‘ook dankzij de gasten’ en het dartbord

verdween (te gevaarlijk?).

We zijn nu 10 jaar verder (snel hé) en er is erg veel gebeurd

in die tijd (daar kan je een boek over schrijven!).

Er is wel het 1 en ander veranderd in de tussentijd, nu komen

we ongeveer 1 keer per week in SWAF en toen 1 keer per

week

niet (maandags gesloten wat een rot avonden).

Toen hingen we aan de bar en zopen we veel, nu doen we in

(swafverband) mee aan veld- en zaalvoetbal en zuipen we veel.

We hebben huizen gekocht en kinderen gebaard en relaties aan

en uit zien gaan. Ook al kunnen we nu niet elke dag meer naar

SWAF, toch blijft het altijd een beetje onze huiskamer. Het is

een goed gevoel dat er een plek is waar je altijd het gevoel

hebt dat je welkom bent, waar je alleen kunt binnengaan en

waar altijd wel bekenden zijn (al is dat op zaterdag vaak de

barkeeper).

Nico , K.C., Sethstra, Case, Joost en Joost en alle andere

barkeepers bedankt voor de vele bieren, het vele thuisbrengen,

het vele krediet, het vele luisteren, de gezelligheid en het

vele gebruikmaken van dé WC (ik kan er niet omheen het is dé

WC die ik

waarschijnlijk

het meest

gebruiken zal

in mijn

leven).

8+


Vrouwenleed

Bij een gezellig avondje uit in Swaf hou je je met een aantal dingen bezig. Hoe

bemachtig ik een kruk, het liefst zo dicht mogelijk bij de bar.

Hoe krijg ik de aandacht van Kees en of

Nico om even een biertje te bestellen. Hoe

krijg ik het voor elkaar om zo dicht mogelijk

te gaan staan bij degene met wie ik aan

het praten ben om te kunnen verstaan wat

diegene zegt.

Maar het allerbelangrijkste voor ons dames

(vooral op een drukke avond) is het op

tijd naar het toilet gaan. Het houdt je zo’n

avond bezig want wat erin gaat moet er

ook weer uit.

Je gaat heel berekenend te werk. Voel ik

al een bepaalde aandrang, hoe lang doe ik

erover om er te komen. Staan er bekenden

onderweg, die me op zullen houden. Hoe

groot is de rij als ik daar uiteindelijk ben

aangeland.

Je moet dus een aardige tijdsplanning

maken om droog over te komen.

Een maal aangeland begint de ellende pas.

Er staat een vreselijke rij en die is altijd groter

dan je had verwacht. Je ziet alle dames

met verbeten gezichten en gekruiste benen

in een keurige rij staan. Want en dat moet

gezegd worden wij dames gaan keurig op

het rijtje af.

Heel af en toe maak je wel eens mee dat

er een mans persoon in de dames rij staat.

Dit vaak tot groot ongenoegen. Wij dames

kunnen heel goed begrijpen dat de heren

met een grote boodschap het moeilijk hebben.

Het herentoilet in SWAF gaat er niet

vanuit dat er ook wel eens een boodschap

gedaan moet worden die een beetje privacy,

een goede WC bril en toiletpapier vereist. Maar wij dames zitten er toch maar

mooi mee. Je moet nog langer wachten en de kans dat het toiletpapier net op

is wordt ook groter. Om maar niet te spreken over de luchtvervuiling.

Ik heb dan ook menigmaal meegemaakt dat de heer in kwestie er zonder pardon

wordt uitgegooid en z’n heil ergens anders moet zoeken. “Ga maar naar

de shoarmatent” wordt hem nog nageroepen.

Als je dan uiteindelijk aankomt op de plaats van bestemming is er een oase

van rust. Achter de deur hoor je het geroezemoes en de muziek. Maar jij zit

daar hevig opgelucht even tot jezelf te komen. de rust is echter van korte duur

want er staan nog meer dames te wachten en je weet tenslotte wat het is om

aan de andere kant van de deur te staan.

Nico, Kees heel hartelijk bedankt voor alle gezellige avondjes (ondanks al het

vrouwenleed) en op naar de volgende tien jaar.

Liefs en groetjes

Angélique


“Herenleed !”

Op zondag 25 augustus ‘85 ging ik na m’n werk nog even een “pakkie zwere

shag” halen in café Swaf.

Eenmaal binnen, loop ik Achmed tegen het lijf, bestel een boossie en maak een

praatje. hij vertelde dat hij ‘s middags woorden had gehad met een paar jongens

welke aan de andere kant van ‘t café stonden. mijn reactie was van: “nou

zo te zien valt het allemaal wel mee, geen blauwe ogen of bloedneuzen”.

Ik heb dit net gezegd en zit inmiddels aan m’n tweede boossie, komt er een

meissie ‘t café binnen stormen en begint op één van die gasten in te beuken.

Zijn “maatje” roept :”Dat pik ik niet” en beukt weer op haar in. Grote verwarring,

mensen springen ertussen, klappen vallen. en dan is het rustig en zie ik

Tony op de grond liggen.

Dus, samen met Clara, Tony maar omhoog geholpen. Begint opeens één van

die gasten te schreeuwen :”m’n kroeg uit, m’n kroeg uit!”. Ik staar hem ongelovig

aan en denk: “jouw kroeg? jouw kroeg? nix jouw kroeg!. En alsof ze m’n

gedachten konden lezen, storten ze zich met z’n drieën op me.

Als een ping pong bal stuiterde ik tussen 3 paar vuisten, voeten, barkrukken

gebruikt als knuppels richting deur, welke ik op handen en voeten, hevig bloedend

uit kroop.

Niet veel later wordt ik op een brancard (wel een luxe natuurlijk maar een beetje

ongemakkelijk om zo vast gesnoerd te zitten met een paar gebroken ribben)

met Tony naast me afgevoerd.

Op de eerste hulp van het ziekenhuis worden we geholpen en bekeken. Wordt

er opeens een verpleegster heel zenuwachtig en roept: “ze hebben toch niet

tegen elkaar g.........”.

Oplossing: Scheidingswand

tussen ons in.

Conversatie tussen Tony en

verpleegster: “Zuster, zuster

mag ik wat drinken, ik heb

zo’n dorst. Nee je hebt al

genoeg gehad. Zuster, zuster

mag ik een spuugbakje, ik

voel me niet zo lekker. zuster,

zuster mag ik wat drinken, ik

heb zo’n dorst. Zuster ik voel

me niet zo lekker, zuster mag

ik wat drinken?”.

Deze nacht mag ik “uitrusten”

op intensive care.

De volgende morgen wordt

ik gewekt en gewassen door

een echte ouderwetse zuster.

Eentje “van dik hout zaagt

men planken.

Dat wormvormig aanhangseltje

moet eraf kunnen, wij hebben

er ook geen een”. Later

op de dag komt m’n beste

vriend met een opbeurend

kadootje, Hoe verdedig ik

mezelf met “Ju-jitsu”.

Hierbij wil ik alle mensen nog

bedanken voor alle aandacht

die ik toen gekregen heb. De

kamer was vaak te klein op

het bezoekuur.

Groetend: Claus xxx


SWAF, een kroegie in de Kerkstraat

SWAF, wat nu al 10 jaar lang bestaat

SWAF, een kroegie waar iedereen je kent

SWAF, waar je kunt wezen wie je bent

SWAF, een kroegie dat kent geen tijd

SWAF, daar ga je heen voor de gezelligheid

SWAF, een kroegie, voor het gewone volk, een beetje raar

SWAF, met Nico en Kees als eigenaar

SWAF, een kroegie waar ik eerst aan moest wennen

SWAF, waar ik me beste vriendin leerde kennen

SWAF, een kroegie waar ik graag mag zijn

SWAF, met een goed glas bier of een glaasie wijn

SWAF, een kroegie in de Kerkstraat

SWAF, wat hoop ik nog lang bestaat!

AREND


Ode aan SWAF!

De bloei van m’n leven

hebben jullie gegeven.

Inclusief de afbraak

want tenslotte dronk ik (en nog steeds)

er heel vaak.

Duizenden hersencellen zijn daar door weggespoeld.

Maar dat hebben jullie waarschijnlijk niet zo bedoeld.

Zelfs m’n potentie vermogen ligt op een laag pitje.

Dat merkte ik bij m’n laatste ritje.

Verder vind ik dat jullie zo vooral door moeten gaan.

Het is een tent met een goede naam.

Er hangt een sfeer van goede wil

zonder overdreven gegil.

Ook al kan ik m’n ei er nooit en te nimmer meer kwijt.

Dan alsnog bedankt voor die mooie tijd.

(Words and Music by Dennis Fijnheer)

extra inspiration by Erna Meester.


Dan loop je op een zondagavond in februari nietsvermoedend even naar achteren

in Swaf en word je toch wel overvallen met de vraag of je “iets” : een verhaaltje,

limerick of “maakt niet uit wat” op wilt schrijven over Swaf, want op 1

april bestaan ze 10 jaar

en is het de bedoeling

ter gelegenheid daarvan

een boekwerkje uit te

brengen.

Natuurlijk zeg je ja, want

je vindt het een leuk

idee en wilt er graag

aan meewerken om ter

gelegenheid van bovenstaand

heuglijk feit een

schriftelijke bijdrage te

leveren.

Nadat je op het hart

is gedrukt dat Kees en

Nico er niets van mogen

weten denk je er nog

even over na en denkt

dan: morgen maar eens

wat verzinnen. Dan is

het plotseling maandag.

Daar zit je dan op maandagavond

en zie je tot je

eigen verbazing, en ook

wel een beetje opluchting

dat je met “niets”

toch al ruim een half

blaadje vol hebt geschreven, dus dat gaat goed.

Maar het schijnt toch wel de bedoeling te zijn dat je iets over Swaf neerschrijft

en dan schieten je eigenlijk gelijk een paar dingen te binnen:

- Het jaarlijkse tripje naar Torhout in min of meer Swafverband

(Kees en Nico bedankt voor de organisatie).

- het feit dat je toch eigenlijk vooral op zondag naar Swaf

gaat omdat dit toch meestal weer zeer gezellig is, al dan

niet omdat er dan ook vaak een live-bandje te bewonderen

viel (valt), en het meestal in het begin van de avond nog

aanwezige goede voornemen: ik ga om ..-.. uur weg, dat

naarmate dit tijdstip dichterbij komt al makkelijker vergeten

wordt hoewel het af en toe nog wel door je hoofd schiet:

hier heb ik morgen weer spijt van maar ach wat kan het mij

ook ..........

wat me ook nog wel eens overkomt als bekenden of zo horen dat je, in hun

ogen alweer, naar Swaf gaat ze zich afvragen: wordt dat nou nooit ‘ns saai na

al die jaren en dan heb je ook nog b.v. vrienden/-innen van bekenden die voor

geen goud Swaf in gaan vanwege/omdat ......

Als je hier toch wel even over nadenkt dan denk je: zolang ik ga zal ik het wel

leuk vinden en waarom???

Dat zal wel komen vanwege de mensen (voor en achter de bar) en dat is

genoeg.

Tot, ietwat abrupt slot,: “Swaf” gefeliciteerd met de 10 jaar en hopelijk wordt

ik over 10 jaar weer overvallen met het verzoek om iets........

Gr. HARRY


Effe Swaffe

Na de film een koppie doen

Maar de hardrock erbij klinkt snert

Even een verzoekje doen

En jawel

Het wordt een koffieconcert

Helemaal te maf

Dat kan alleen in SWAF

kom je binnen zie je niks meer

Bril beslagen, blind persoon

Maar vanachter de bar reikt reeds een doekje

En de brilleglazen zijn weer schoon

Van wie blijft iedereen af

juist ja, die van SWAF

Tis echt vreselijk, tis de sfeer

Blijft nooit bij eentje, altijd meer

De beste voornemens ten spijt

Tis toetje-toe

Keer op keer

Véél te laat taaien we af

Het was weer veel te leuk in SWAF

Jeannet Schilder

In welke kroeg vraag ik me af

Ja natuurlijk, ik ben in SWAF

Last van vakantiesentimenten

Lust naar juist net die likeur

Da’s geheid de volgende keer in

voorraad

Maar dan drink ik weer een

andere kleur

En zo meer van dat gezeur

En waarheen gaan we op een

draf

Ja warempel weer naar SWAF

De eigenaars zijn mooie mannen

Met ieder een sublieme stijl

Je raakt niet op ze uitgekeken

En gaat verkikkerd onder zeil


Versie 2

Zelfs nu ik al 6 jaar

in Amsterdam woon,

kan ik nog steeds niet

zonder het SWAFgevoel.

Dan bedoel ik

vooral de zondagmiddag,

als iedereen z’n

kater van de vorige

avond weg komt drinken

onder het genot

ven een flinke bos

herrie. Naast een hoop

lol, maak je af en toe

ook hartverwarmende

dingen mee.

Nico, die je na een

drukke tijd van weinig

SWAF, “welkom

thuis” heet, En Kees,

die me zelfs een keer

gevolgd is om er zeker van te zijn dat ik wel veilig thuis kwam. Er hing die

avond namelijk een nogal vaag typje om me heen, die vlak na mij SWAF verliet.

Kees zag dat allemaal gebeuren en vertrouwde het niet zo, dus trou ook hij z’n

jas aan en volgde ons op veilige afstand om een oogje in het zeil te houden.

Zoiets maak je niet mee in Amsterdam, daarvoor moet je echt naar SWAF!

Sandra


Schuin tegenover “Het huis Verloren”

Ligt “SWAF” dat mij doet bekoren.

Qua leeftijd hoor je hier niet thuis

Nee, SWAF is zeker geen bejaardenhuis!

Voor standen en rangen is hier geen plaats

Dan kan je beter gaan buitengaats

In deze herberg kom je goed aan de weet

Hier is altijd plaats voor lief en leed

Nico en Kees, tien jaren is de moeite waard

Bedankt en van “harte gefeliciteerd”

Onderlinge saamhorigheid is Swafs geheimpje

Dat dit blijft is m’n wens en ‘t end van dit rijmpje

Vader Theo


“Kort”

Swaf

Waar soms iedereen en soms niemand

ooit is geweest.................

Waar het (de) mensen een rotzorg zal zijn of

een schaakbord................

Waar zelfs beestachtig volk welkom is..........

Waar de liefde als (de) muziek in de lucht hangt;

heftig maar subtiel.........

Waar bier over de bar gaat

alsof het niks is...........

Waar de blik van een (!) barman meer kan doden

dan een biervlieg..........

Dáár tikt ook mí´jn klokje

Kees en Nico, gefeliciteerd en ga zo door !!!


In Den

Belgischen

Bolus.....

Een verhaal met een luchtje

Leuk hé, wat SWAF allemaal verzint. Oja, weet je bijvoorbeeld nog,

dat we in ‘85 naar Torhout gingen? Ze propten een zootje vaste

Swaflappers in een bus en dirigeerden die naar het zuiden. Een bende

Bakkers, en paar leipe Lanen en wat exemplaren dappere Danenberg,

Ruiter, Boon, San en noem alle aanverwante artikelen maar op, ze hadden

lol. Het weer in Torhout was prachtig en er was een leuk veldje.

Daar konden de tenten mooi staan. Juist ja, over die tenten willen we

het nou juist hebben.

John (zeg maar Claus) had ook een prachtexemplaar mee, een grote

blauwe. Een mooi onderdak voor een aantal dakloze Swaffers. En een

prachtplee, zo had iemand anders bedacht. In de nacht van zaterdag op

zondag hing er namelijk een bordje “WC” op. Het dampende gevolg

vond Anita zondagochtend: een verse bolus, precies op de plek waar zij

haar bedje had bedacht. Afijn toen moest zij maar ergens anders maffen. Frank

(tenslotte ook de beroerste niet) had nog wel plek over in zijn tentje. Al kozen

alle potentiële slapers het hazepad, John zelf bleef dapper ronkend zijn tent

verdedigen.

Er volgde nog een gedenkwaardige middag. De bus kwam maar niet opdagen

maar vonden wij dat erg, daar op dat terras? Op de terugtocht door

Limburg lieten de borden (Grathem, Roosteren, Susteren) zich lezen als een

culinaire route. Oké, de kortste route naar Hoorn was uiteindelijk niet via Zuid-

Scharwoude (en zeker niet als Joop steeds moet pissen) maar die chauffeur

deed toch ook zijn best? Hij wist zelfs op een gegeven moment de bus de Rode

Steen weer op te draaien.

De moraal van dit smeuïge verhaal: Die drol bracht ons samen...

Frank en Anita.


Voor de twee “Jubie’s”

Vel 308, 2e schrijfblok.

HH’waard: week 6-7-8 1995

dd 30-2 + 31-2

+ 1 t/m 10-3-95

Hoi, héé, hallo, allemaal. tja ik werd ook opgebeld, met de vraag of ik een stuk

wou schrijven voor het boek. Voor het speciale boek. Speciaal zal het zeker zijn

omdat niet de auteurs maar speciaal om de reden “waarom” dit boek is uit en

weg geven. Waarom!! Geinig maar omdat het eindelijk zover is dat SWAF van

Kees en Nico 10 jaar bestaat. Daar moest natuurlijk wel aandacht aangegeven

worden vond men.

Maar ja een stukje schrijven, wat zal ik op papier zetten.

Ik kom er al zo’n jaartje of 7, 8 of 6 dat weet ik niet precies. Ik weet wel altijd

hoe laat ik binnen kom maar meestal als ik weg ga weet ik niet veel meer! De

tijd vliegt altijd in SWAF vooral als er een nieuwe batterij inzit.

Wat vind ik van SWAF? Tjah ‘eh een leuk café waar gewoon leuke mensen

komen, lekker sfeertje, ongedwongen waar niets gek is kortom ‘n een kroeg

wat iedereen lekker zich zelf kan wezen. Maar ik bekijk niet alles van één kant,

daarom help ik ook wel eens tappen (in hoge nood). dan zie ik het ook weer

eens van de andere kant. Het tappen vind ik mooi om te doen want ik kan

slecht stilzitten. Stom hé. De mooiste dagen zijn lappendag en Koningday c/q

Joost day, lekker een gekkenhuis, veel oude bekenden en nieuwe natuurlijk.

‘S nachts na tweeën even vegen en een Sopje door de tent nog even nazitten

lekker even teuten, lachen, discuzeuren, neutje toe en neutje na want gezelligheid

kent geen tijd.

Als ik alles op zou moeten

of willen schrijven wat ik

heb beleefd in SWAF dan

wordt het boek zeker een

omnibus!!

En dat was niet de bedoeling

schijnt zo. Want ik zeg

maar met Nico en Kees heb

je altijd pret maar steevast

altijd te laat naar bed!!!

O.ja door SWAF ben ik

zelfs aan sport gaan doen.

Ik ben samen met Nico lid

geworden van een Pony

en Paardenclub. We zijn al

zo’n 1_ jaar lid en op les.

En we hopen dat we van

de zomer mee mogen op

ponykamp. Nu moeten we

nog een verzorgpony om te

oefenen want die we hadden

zijn helaas overleden

(grapje).

Goed ik stop ermee

allemaal de groeten en tot

SWAFFS

Paul Degreef


AL

Het Café had voor mij een aantrekkingskracht en

SWAF in het bijzonder.

Van regelmatig komende klant, werd ik barkeeper

en trok heel West-Friesland aan. Maar ook

vanwege het inhoudelijke en vooral innemende

karakter, waar het om bekend staat.

Daar is in de loop van de jaren niets van veranderd.

SWAF heeft de aantrekkingskracht van de beste

muziek cafés waar ook ter wereld.

Tenslotte is muziek universeel en dat maakt de

bepalende sfeer wat een mens goed doet.

Pita.


10 coupletten

10 jaar Swaf

Jaren lang elk weekend

van donderdag t/m zondag

Elke avond was ‘t weer raak

Op naar SWAF

Biertjes van de tap

wijn voor een knaak

Onbeperkt koffie voor twee gulden

Dat is SWAF

Joy division, Pixies en de Cult

Bendjes elke zondag

het past allemaal maar net

Dat is SWAF

Elk jaar met lappendag

Steeds een volle bak

Foto’s worden gemaakt door Henkie

Die hangen nu in SWAF

Een potje scrabble of vier op een rij

schaken bij het raam

Kaarten trucjes aan de bar

Dat kan allemaal in SWAF

Uitstapjes naar concerten

Nog elk jaar naar Oeral

Terwijl dat al jaren is afgelast

Dat kan met SWAF

‘S Winters met zijn alle binnen

Zomers op de stoep

De muziek kan dan wat harder

Dat is voor mij SWAF

Hoge nood, een kleine behoefte

trekken voor een vrijpartij

Steeds een ander uitzicht

Dat is de wc van SWAF

Punkers aan de bar Hippies ernaast

Jezus zonder hoofd

We worden allemaal gezegend

Dat gebeurt in SWAF

Dit is SWAF vroeger en nu

Oude gasten nieuwe klanten

nog steeds een eigen stijl

Ga zo door SWAF

Betra Vermey


Mammie is dansen

Dit word waarschijnlijk

het

kortste stukje

want van de

heugelijke

gebeurtenis

zelf kan ik mij

zo goed als

niets meer herinneren.

14.00 uur: opening

in SWAF

dat weet ik

nog. Ook dat ik

veel consumptie

bonnen

kreeg van Nico

ter ere van de

overname.

Ook weet ik

zeker dat het

veel te gezellig

was want vanaf

een uur of vier

weet ik alleen

wat anderen

mij met graagte

onder mijn

neus gewreven

hebben en bij gelegenheid nu tien jaar na dato

nog niet te beroerd zijn om m’n geheugen op te

frissen.

Ik ben bijvoorbeeld geen zoenerig type maar in ruil

voor wat consumptie bonnen was ook deze barrière

te overwinnen.

Ik kan bijvoorbeeld wel goed ruzie maken maar

dat beperkt zich over het algemeen tot de verbale

variant, kiften en klieren is leuk en het plaatsen

van absolute kut opmerkingen zat ooit in m’n vakkenpakket.

Zo niet deze avond volgens zeggen

heb ik iemand een klap voor zijn bek willen geven.

MOI, ik ben toch zeker geen ordinaire vechters

type zelfs niet in m’n onderbewustzijn. En mensenkennis

en inschattingsvermogen behoren tot mijn

beste kwaliteiten. ROT OP OF IK SLA D’R OP of iets

van die strekking bralde ik tegen een vent die net

zo breed was als ik lang ben. Gelukkig waren er

nog wat goede vrienden die niet zover heen waren

als ikzelf, die mij op wonderbaarlijke wijze uit de

benarde situatie bevrijd hebben. Thanks guys.

Maar desalniettemin een avond om nooit te vergeten

(de kater is maar net weg).

Ik heb het nog wel goed gemaakt tegenover Kees

en Nico door aan het eind van de avond de hele

vloer aan te dweilen, met mezelf wel te verstaan.

De stoep heb ik toen meteen ook maar even meegenomen,

als je toch bezig bent doe je het goed

nietwaar!

Baby huil maar niet om je moeder huil maar niet

mammie heeft haar dagelijkse pretje

pappie lief zit bij je bedje

en die zal wel liedjes zingen

voor z’n kleine zoon

Mammie houdt meer van

de banjo en de saxofoon.

Zong ik op de weg naar

huis, tja ‘t was laat en je

drinkt er een paar.

Gefeliciteerd jongens op

naar de volgende tien.

Groetjes van Tara Boom


Het nuchtere

volk van SWAF


New Musical Express

22nd July, 1989

The Vernon Walters


1 April 1985-1995


well done:

nico

k.c.

koopmans’ drukkerij

alle inzenders

henk

bert

andré

joost

burgemeester janssens

slagerij wognum

alle bezoekers

alle swaffologen

alle ouders

alle kinderen

heineken

kurt cobain

alle banken

alle bandjes

eerste hulp

alle taxi’s

alle voormalige barkeepers

alle glazenophalers

Les Paul voor het gebruik van de WC

Les Paul voor de geur

sociale dienst

en toch nog vele anderen

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!