De Groene Baret - Commandostichting

korpscommandotroepen.nl

De Groene Baret - Commandostichting

De Groene

Baret

periodiek van de commandostichtinG

haringvliet

boatdrop

veteranen

diploma

Bezoek de website: www.korpscommandotroepen.nl december 2011


colofon De Groene Baret

periodiek van ‘de commandostichting’

Verschijnt vier maal per jaar

Jaargang 60, blad 227, december 2011

redactie:

Robert Willms, hoofdredacteur:

redactiedgb-rwi@korpscommandotroepen.nl

Gert Bos, adj. hoofdredacteur : redactiedgb-gbo@

Rob Broekhuizen : redactiedgb-rbr@

Marko van Hoogdalem : redactiedgb-mho@

Carl van den Hoogen : redactiedgb-cho@

Ben van der Klei : redactiedgb-bkl@

Thera Timmermans : redactiedgb-tti@

Gérard Urselmann : redactiedgb-gur@

Jack IJpelaar : jijpelaa@xs4all.nl

Oplage: 5.250 exemplaren

ISSN: 1382 – 1024

inleveren kopij:

A) Digitaal- tekst en foto’s naar:

redactiedgb-rwi@korpscommandotroepen.nl

B) Analoog per post naar: Redactie DGB, p/a R. Willms,

Burg. R. Nepveulaan 10, 3881 HB Putten

algemeen postadres:

Bestuur ‘De Commandostichting

t.a.v. de secretaris, p/a Engelbrecht van Nassaukazerne

Postbus 5011, 4700 KA Roosendaal

E-mail adressen: op de website van ‘De Commandostichting’:

www.korpscommandotroepen.nl/service en dan:

- secretariaat : via contactformulier ‘secretaris’

- penningmeester : via contactformulier ‘penningmeester’

- ledenadministr. : via contactformulier ‘ledenadministratie’

- sociale zaken : via contactformulier ‘com. sociale

coördinatie’

- veteranen : via contactformulier ‘com. veteranen’

- museum : via contactformulier ‘museumcommissie’

- redactie DGB : via contactformulier ‘De Groene Baret

auteursrechten:

Alle auteursrechten ten aanzien van de inhoud van deze

uitgave worden nadrukkelijk voorbehouden aan De Commandostichting.

De redactie behoudt zich het recht voor

ingezonden kopij niet, gedeeltelijk of gewijzigd te plaatsen.

Fotografen: Operators KCT, Bureau VWS&C,

Jan Schram en Leo van Westerhoven

Deadline speciaal reünienummer: 23 januari 2012

van de redactie

Na 2011 zal het aantal gedrukte defensiebladen aanzienlijk

verminderd zijn. Door de bezuinigingen gaan

veel bladen verdwijnen of komen alleen nog digitaal

naar de lezer. Dit geldt zeker niet voor ‘ons lijfblad’

De Groene Baret. Omdat de Commandostichting en

het KCT in 2007 besloten hebben ons periodiek bijna

geheel buiten defensie om te maken met behulp van oud

commando’s en zelf de financiering daarvoor verzorgde,

kunt u nu weer een exemplaar toevoegen aan de reeks.

Ook blijft de frequentie gelijk (4x), maar volgend jaar

zullen de verschijningsdata veranderen. Zo komt De

Groene Baret naar u in februari, mei, augustus en november

(dus niet meer in maart,juni, september en december).

Bijna als traditie is ook dit laatste nummer van het jaar

weer een zeer vol exemplaar. Zo zijn er de internationale

oefeningen waaraan het KCT deelnam: Night Hawk

(Denemarken) en Grüner Dolch (Duitsland). Bij Night Hawk

voerde het KCT een complexe para inzet uit met behulp

van het C-130 Hercules transportvliegtuig. Grüner Dolch

was een kolfje naar de hand van onze mannen in een deels

maritieme oefening. En er is een kort verslag van de KCT bijdrage

aan de Nederlandse oefening Falcon Autumn, samen

met de Luchtmobiele Brigade.

Daarnaast is er nieuws rond de Korpsreünie 2012, waarvan

de voorbereidingen in volle gang zijn. Vanwege deze bijzondere

gelegenheid geeft De Commandostichting in 2012 een

speciale februari editie uit, welke nagenoeg volledig zal worden

gewijd aan het 70-jarig jubileum van het Korps Commandotroepen.

Met een 180 km lange wandelmars, georganiseerd

door COV Gelderland, wordt de stichting KIKA gesteund. Het

Korps steunt dit initiatief en ook u kunt nog steeds sponsoren

(zie pag. 35). De redactie wil in samenwerking met de commandoverenigingen

graag verslag doen van de activiteiten die

plaatsvinden binnen deze clubs van oud commando’s. In dit

nummer een verslag van de jaarlijkse commando schietwedstrijd

en golftoernooi en ook de planning voor 2012 van COV

Gelderland.

In deze uitgave ook een openhartig gesprek met kapitein Marco

Kroon, met onder meer zijn plaatsing bij 17 Painfbat. En ook

kunnen wij op de valreep meenemen de baretuitreiking van 16

december, waarbij weer een aantal nieuwe commando’s wordt

toegevoegd aan ons Korps. Tenslotte is die groene baret, met

voorafgaand de elementaire opleiding tot commando, datgene

wat ons allen verbindt.

Tot slot wens ik u namens de redactie gaarne fijne feestdagen en

een zeer goed nieuw jaar 2012.

En wat dit blad betreft: veel leesplezier!

Robert Willms

Hoofdredacteur De Groene Baret


inhoudsopgave

2 van de redactie

4 Van de voorzitter

5 voorwoord c-kct

6 Oefening night hawk voor 108 cotrcie

9 Onderscheiding voor Jan sweere

10 interview Marco Kroon

12 Oefening Falcon autumn

14 Baretuitreiking

16 Veteranenwet en veteranendiploma’s

18 commandojournaal

20 actualiteiten

22 Herdenking market Garden

23 Van de museumcommissie

26 In memoriam

27 Bestuur De Commandostichting

28 Advertentie Under cover

30 Reünie 2012

32 “We will remember them”

in Schotland

35 cov Gelderland

36 104 cotrcie oefent Grüner Dolch

40 Herdenking operatie infatuate

42 Nationale commando schietwedstrijd

43 2e JW pettermars

44 Commando golftoernooi

45 commando, wat doe je voor de kost?

48 advertentie KCT

6

14

22

36

oefening night hawk

Baretuitreiking

herdenking market Garden

oefening Gruner dolch


mededelingen

van de

voorzitter

In dit laatste nummer van het jaar is

het goed om terug te blikken. Maar

eerst bedank ik alle vrijwilligers, die

ons bij het werk in De Commandostichting

ondersteunden door het vele werk

dat zij hebben verricht. Er is dan ook

veel gebeurd en ook de werkgroepen

om de stichting wat flexibeler en

sneller te laten reageren zijn opgestart.

In het komende jaar zal dat zijn beslag

krijgen. Hierbij zullen de commissies in

aantal worden beperkt en het bestuur

zal worden versterkt.

Korpsreünie 2012

De voorbereidingen voor de Korpsreünie

zijn begin dit jaar van start

gegaan en verlopen voorspoedig.

Wij verwachten een grote deelname

en een gedisciplineerde mars door

Roosendaal, zodat wij ons Korps met

ere uitdragen.

Commandoverenigingen

De samenwerking met de COVn

verloopt soepel. Helaas is er door

tijdgebrek dit jaar geen mogelijkheid

geweest hun besturen te bezoeken.

Dit zal het komend jaar weer worden

opgepakt.

Veteranen en veteranenzorg

Op veteranengebied zijn ook goede

vorderingen geboekt. We zijn volop

bezig met de voorbereidingen voor

een Veteranen Vereniging Korps

Commandotroepen (VVKCT). De

oprichting zal het komend jaar zijn

beslag krijgen. Inmiddels is besloten

om de veteranenpas bij dienstverlating

automatisch aan de veteranen uit te

De Groene Baret, december 2011

een terugblik

over 2011

reiken. De Commandant der Strijdkrachten

heeft eind november de eerste

pas ‘automatisch’ uitgereikt aan de

dienstverlatende Commandant Landstrijdkrachten.

Naar analogie daarvan

zal iedere veteraan van het Korps

Commandotroepen automatisch als lid

van de VVKCT worden beschouwd.

Het is daarom van belang dat u -als

veteraan- deze ontwikkeling volgt en

uw gegevens up-to-date laat houden

in onze administratie. Hierdoor is

deze VVKCT in staat u te bereiken (en

omgekeerd) bij het organiseren van

activiteiten voor veteranen, waarbij

van specifieke faciliteiten van Defensie

gebruik kan worden gemaakt.

Hoewel we vaak spreken over de zorg

die veteranen nodig hebben (en op

die zorg richten wij onze organisatie

ook in), gaat het met het overgrote

deel van veteranen in zijn algemeen-

AANPASSING CONTRIBUTIE 2012

heid erg goed. Zij zijn gesterkt met

levenservaring van hun uitzending(en)

teruggekomen en behoeven helemaal

geen extra zorg en aandacht. Maar

voor degenen die deze wel behoeven

moeten wij pal staan. In dat kader zijn

binnen de stichting een 18-tal vrijwilligers

gecertificeerd om die hulp te

bieden en mensen door te leiden naar

de professionele hulpverleners.

Tenslotte is op dit gebied de veteranenwet

in de Tweede Kamer met algemene

stemmen aangenomen, een goede

vooruitgang.

Rest mij om namens het bestuur u en

allen die u lief zijn de allerbeste wensen

voor 2012 over te brengen en wens u

ook bijzonder fijne feestdagen en een

goede en gezellige oudejaarsdag.

Hans Eerhart

De forse bezuinigingen die momenteel worden doorgevoerd, treffen Defensie in al haar

geledingen. Tot De Commandostichting en De Groene Baret aan toe! Daarom is het bestuur

genoodzaakt per 1 januari 2012 de jaarcontributie te verhogen met € 2,50. Al sedert

5 jaar bestaat de redactie geheel uit vrijwilligers, die elke 3 maanden een aantrekkelijk

blad (zo zij vaak hoort!) op uw deurmat legt. Sedert begin dit jaar is de opmaak van

DGB en daarmee ook de kosten ‘overgeheveld’ van Defensie naar de Stichting. Defensie

heeft nu besloten om ook de verzendkosten niet langer voor haar rekening te nemen. Dat

is een hard gelag. We willen echter dit blad blijven uitgeven, net zoals we ons hard willen

blijven maken voor een actuele website, onze veteranenzorg, traditiehandhaving en alles

wat daarmee samenhangt. Om dat alles (en nog meer) te kunnen bekostigen, zien we ons

gedwongen uw bijdrage als begunstiger en abonnee per 1 januari 2012 aan te passen

naar: € 17,50 bij betaling via incasso en naar € 20,= voor degenen die per acceptgiro

betalen. Help mede De Groene Baret in ere te houden. Steun ons.

De Commandostichting


voorwoord c-kct

kolonel

rob Querido

Terugkijkend op het jaar 2011 kunnen we maar één

ding concluderen: het was een uitdagend jaar, waarin

weinig van de ingrijpende gebeurtenissen te voorspellen

viel.

Wie had bijv. voorspeld dat er in diverse Noord-

Afrikaanse landen politieke omwentelingen zouden

plaats vinden, dat er enorme machtsverschuivingen

zouden plaats vinden?

Voor het Korps Commandotroepen betekende dit wel

dat we ons hebben moeten voorbereiden op diverse

mogelijke scenario’s in diverse landen. Denk daarbij

aan evacuatieoperaties, ondersteuning van ambassades,

mogelijke bevrijdingsoperaties van gegijzelden,

enz. Deze en meerdere scenario’s kwamen voorbij en

zijn allemaal professioneel doorlopen door de staf en

de diverse compagnieën. Zoals wij gewend zijn, wordt

natuurlijk nooit alles ook daadwerkelijk uitgevoerd,

maar indien noodzakelijk had dat wel kunnen gebeuren.

En dan moet alles tot in het kleinste detail kloppen.

Ook in oefeningen hebben we aan dit soort operaties

veel aandacht gegeven.

Daarnaast liepen natuurlijk alle ruimschoots gevulde

programma’s gewoon door. Daarover heeft u in De

Groene Baret alles mee gekregen. De steeds beter

gevulde compagnieën oefenen op een steeds hoger

niveau. Daarmee bedoel ik de kwaliteit die zij hebben,

maar ook het niveau waar zij onder komen te werken.

Onder internationale SOF-structuren, waarin puur

nationale Special Operations Task Groups hun taken

vervullen. Deze trend zal zich in 2012 voort zetten met

als hoogtepunt de oefening Peregrine Sword, onder

leiding van Generaal van Loon, commandant van

1 German/Netherlands Corps (1 GNC).

De Military Assistance (MA) taak neemt ook een

steeds belangrijker plek in binnen ons takenpakket.

De ervaringen die wij hebben opgedaan in Uruzgan,

met het trainen van speciale politie-eenheden, werden

verwerkt en omgezet in trainingsdoelstellingen. De

oefening Flintlock 2012 zal ons op dit gebied ook weer

op een hoger peil moeten trekken. Daartoe hoort meer

kennis van instructie op ander materiaal dan het onze,

maar ook het onderwerp talenkennis en de langdurige

omgang met primitieve omstandigheden in het klimaat

van het Afrikaanse continent.

In 2011 is er ook meer tijd gekomen voor typen van

optreden, die de laatste jaren wat op de achtergrond

waren geraakt in verband met de langdurige inzet

in Afghanistan. Meer aandacht werd gegeven aan het

‘vertrouwde’ speciale verkenningenwerk. Er werden

weer afgeschermde onderkomens gebouwd en langdurig

betrokken en er waren minder luxe verplaatsingen over

lange afstand (inderdaad: te voet). Want we moeten blijven

werken aan het up to date houden van alle kennis voor

alle typen gebieden en klimaten. In 2012 zal een groot

deel van het KCT naar Noorwegen gaan voor de oefening

Cold Response onder Arctische omstandigheden en er zal

een jungletraining plaats vinden in Frans Guyana. Beide

oefeningen zullen weer het uiterste vergen van mens en

materiaal.

Ook zal de Korpsgeleide oefening Lowlands net als in

2011 voortaan op de jaarkalender staan. Hierin zullen

meerdere eigen SOTGs, maar ook mogelijke buitenlandse

eenheden, geoefend worden in een aantrekkelijk scenario,

grootschalig ondersteund door de luchtmacht.

Het moge duidelijk zijn, we kunnen trots terug kijken op

2011 en de borst nat maken voor 2012. Maar wat betreft

dit laatste: we doen niets liever!

Ik wil u tot besluit graag een goede jaarwisseling toewensen

en hoop u in 2012 weer te ontmoeten bij diverse

gelegenheden, maar vooral tijdens de Korpsreünie op 24

maart. Dus: meldt u aan!!

5


108 COMMANDOTROEPENCOMPAGNIE

TRAINT COMPLExE PARA-INZET TIJDENS

NIGHT HAWK

niemand verwacht

een duikploeg uit

de lucht

Ongelimiteerd luchttransport, een variëteit aan civiele objecten, multidisciplinaire

samenwerking in de lucht, op het water, op de grond en zelfs daaronder. De internationale

oefening Night Hawk, die in de eerste helft van oktober plaatsvond, heeft

werkelijk alles om de meest ondenkbare Speciale Operaties nog zo realistisch mogelijk

te oefenen. Deze door het Deense Jægerkorpset geleide oefenoperatie in joined &

combined optreden was een ware ‘snoepwinkel’ voor 108 Cotrcie. De Groene Baret

doet dan ook graag Night Hawk nog eens dunnetjes over.

Voor het Korps Commandotroepen is

Night Hawk sowieso een uitgelezen

mogelijkheid om contraterreur

optreden te combineren met diverse

infiltratietechnieken. Maar deze keer

komt de tiendaagse oefening helemaal

als geroepen, zeker voor 108 Cotrcie.

De specialist in het optreden in

waterrijke gebieden heeft namelijk

een langgekoesterde, belangrijke

trainingswens: het airdroppen van een

Medium Inflatable Boat (MIB) binnen

een tactisch scenario. Daar naast moet

de compagnie, vanwege de stand-by

status, in staat zijn om overal ter

wereld en binnen 24 uur twee ploegen

en een stafgroep volledig selfsupporting

in te zetten. Met een deployment

op vliegbasis Aalborg, met eigen

logistiek en eigen command- &

controlmiddelen, sluit oefening Night

Hawk daar mooi op aan.

De Groene Baret, december 2011

Ultieme verrassing

In de eerste week van Night Hawk

houdt het KCT een technische training

om zowel de operator als het materieel

voor te bereiden. Er komen diverse

individuele vaardigheden aan bod,

zoals het fastropen uit helikopters, het

schieten vanaf de treeplanken van een

Deense Fennec helikopter en het parachutespringen.

Alle ogen zijn echter

gericht op een succesvolle airdrop van

een MIB vanuit een C-130 Hercules

transportvliegtuig. Het KCT heeft al

twee jaar de kennis en middelen voor

deze complexe para-inzet in huis. En

in september is deze inzetmethode al

boven het Haringvliet geoefend (zie

verder). Maar nooit eerder is deze

lucht-/water-infiltratie geïntegreerd in

een tactische oefening. “Terwijl deze

inzetoptie echt de toekomst heeft”,

vertelt compagniescommandant ma-

joor Peter. “Hoewel het niet bedoeld

is voor grootschalig optreden, is het

middel perfect om snel en ongezien

aan land te komen. Niemand verwacht

namelijk dat je duikers uit een

vliegtuig trapt.”

Voor een airdrop van een MIB wordt

deze rubberboot, de twee buitenboordmotoren

en overige uitrusting

stevig vastgezet op een houten frame.

Dat wordt verzwaard met zandzakken

tot een robuust ‘pakketje’ van

zo’n duizend kilo. Op een kleine

driehonderd meter hoogte wordt het

hele gevaarte uit de laadklep van het

transportvliegtuig geduwd, waarna

tien parachutes zich automatisch

openen. De duikers van een gespecialiseerde

waterploeg springen daar

razendsnel achter aan. “Dat achter de

boot aanspringen, luistert heel nauw”,


Bronnen: Defensiekrant /

Leo van Westerhoven

legt specialist Optreden Waterrijke

Gebieden (OWG) kapitein Koen uit.

“Zij moeten immers de parachutes

van de MIB afkoppelen. Een gat van

enkele seconden betekent al snel veel

meer zwemmen. Je kunt je voorstellen

dat, in het donker en met golfslag, de

boot al gauw onvindbaar is. Koppel

je niet op tijd af, dan loop je het

gevaar dat de boel onder water wordt

getrokken. De hele actie behoeft dus

veel coördinatie met para-instructeurs

en de crew van de C-130 Hercules.

Maar als alles slaagt, hebben we

met de MIB-uit-de-lucht het ultieme

verrassingselement.”

Staf aan de maquette

Terwijl de individuele operator tijdens

Night Hawk flink wordt beziggehouden,

moet ook de compagniesstaf

aan de bak. Op verschillende

hoog bezoek voor night

hawk commando’s

Secretaris-generaal van de NAVO, Anders Fogh Rasmussen, bezocht 12 oktober

de oefening Night Hawk. Aan de hand van een grote maquette werd de lopende

operatie aan hem uitgelegd. Ook kreeg hij uitleg over de werkwijze van een

Special Operations Intelligence Cell (SOIC). Specialisten van diverse inlichtingenorganen

analyseren hier informatie om speciale operaties te ondersteunen.

Naar gelang het soort en de aard van de operatie wisselt de samenstelling van

het SOIC. Later op de dag kon Rasmussen met eigen ogen de Nederlandse

SF-operators live in actie zien. Hij liet blijken dat hij danig onder de indruk was

van de kennis en de kunde van de individuele operators.

FOTO’S: LEO VAN WESTERHOVEN

niveaus zijn de Denen, Duitsers,

Zweden en Nederlanders druk met

analyses, inlichtingen en planning

van komende missies. De van origine

luchtmachtoefening draait nu om de

samenwerking tussen de luchtmacht

en de Special Forces (SF) op de

grond. Daarom wordt er gewerkt in

een Special Operations Task Group.

Alle betrokken specialisten, onder wie

de Air Mission Commander en de

vliegers, worden van A tot Z gebrieft.

“Dat doen we aan de hand van

een enorm gedetailleerde maquette

van de objecten waarop de inzet

plaatsvindt,” zegt majoor Peter. “Alle

what-if scenario’s komen voorbij.

Voor de meeste crews is het echt

een eye-opener om te zien hoe wij

een actie aanlopen. Andersom leert

het ons naar hun mogelijkheden en

onmogelijkheden te kijken.”

Dan het echte werk

In de tweede, de tactische week van

Night Hawk is het tijd voor de ‘echte’

missies. Eén van de opdrachten

bestaat uit het oppakken of uitschakelen

van een Improvised Explosive

Device (IED)-facilitator, ofwel een

bermbommenmaker. De bewuste man

en zijn kompanen blijken ondergronds

te zijn gegaan in Daugbjerg,

in Midden-Jutland. Letterlijk, want

deze mergelgrotten herbergen een

gangenstelsel van zo’n zestig kilometer

lengte, waarbij de vaak smalle en

lage gangen op verschillende niveaus

liggen. Vier Zweedse ploegen nemen

de Special Reconnaissance-fase

voor hun rekening, de Nederlanders

vormen de twee aanvalsteams. Na

een uitvoerige observatie weten de

Zweedse verkenners de High Value

Target (HVT) en zijn schuilplaats met

honderd procent zekerheid vast te

stellen. Dat is meteen het startschot

van de actie. Onmiddellijk gaan de

Nederlandse operators aan boord

van een gereedstaande C-130.

Omdat de IED-dreiging hoog is, gaat

er ook een K9-(honden-)team van het

7


Duitse KSK mee. Honden werken vele

malen sneller dan detectors.

Ondergronds vanuit de lucht

Na een korte vlucht in de C-130

stapt het aanvalselement over

in twee Finse NH90-helikopters.

Tegelijkertijd nemen snipers plaats

op de treeplanken van twee Deense

Fennec-helikopters, op weg naar

de Daugbjerg. Daar wordt de actie

ingeleid met een strafing run door

een Deense F16 met een zesloops

boordkanon, meteen gevolgd door de

twee Fennec-helikopters die dreigend

boven de grotten blijven hangen.

Terwijl de ondergrondse verlichting

wordt uitgeschakeld, worden de

Nederlandse aanvalsteams aan twee

kanten van het grottencomplex aan de

grond gezet en nemen Zweedse teams

blocking posities in. In een mum

van tijd is de omgeving hermetisch

afgesloten, ontsnappen of vijandelijke

naderingen zijn onmogelijk.

Met een agressieve aanval weten

de Nederlandse operators enkele

bewakers buiten de grot volledig te

overrompelen. Daarna dringen ze

via twee assen de grotten binnen en

kammen ze met nachtzichtmiddelen

het gangenstelsel minutieus uit. De

zoekactie duurt niet lang, mede dankzij

de hond en zijn Duitse geleider.

Hun samenspel is verbluffend; in

no-time heeft de herdershond de geur

van explosieven te pakken en de HVT

gelokaliseerd. Dat de hond naast het

opsporen van IED’s ook ingezet kan

worden als aanvalshond ondervindt

één van de verdachte bewakers aan

den lijve. Razendsnel is de situatie

volledig onder controle en sluiten de

Zweedse verkenners zich aan bij het

aanvalselement. De operators van het

KCT stijgen na een snelle exfiltratie

weer in de heli’s en verplaatsen zich

naar het C-130 transportvliegtuig, dat

hen met draaiende motor opwacht.

Deze brengt hen terug naar de basis

in Aalborg.

Unieke objecten

Niet veel later volgt een tweede

missie: het uitvoeren van een spectaculaire

Hostage Release Operation.

Vanaf een geïmproviseerde start- en

landingsbaan, ook wel een Tactical

Landing Zone genoemd, moeten de

ploegen verschillende doelen gelijktijdig

aangrijpen, zoals een fabriek en

een havencomplex. Het zijn juist zulke

grootse unieke objecten die Night

Hawk zo aantrekkelijk maken voor

contraterreur specialisten. “Het is lang

geleden dat we zo hebben gewerkt.

Normaal is het een ‘pandje rammen’

en weer weg”, zegt sergeant Jeffery.

“Het oefendorp op de Harskamp

heb je op een gegeven moment wel

gezien. En van andere civiele gebouwen

maken we weinig gebruik”,

vult sergeant(1) Pepijn aan. “Dit is

het Walhalla.” Ook over het aanbod

aan air assets zijn beide mannen te

spreken. Pepijn: “Zoveel heli’s fulltime

tot je beschikking is uniek. Kosten

noch moeite zijn hier gespaard om

ons maximaal trainingsrendement te

geven.”

Terugblik

De compagniescommandant kan niets

anders dan zeer tevreden terugkijken

op Night Hawk. “Behalve het

afgelasten van een vrije val vanwege

het slechte weer, hebben we alle

inzetopties kunnen uitvoeren. Night

Hawk blijft voor ons een oefening

met ongekende mogelijkheden. Ook

dit jaar ben ik weer verrast door

wat allemaal kan. Voor de volgende

keer proberen we de Nederlandse

luchtmacht erbij te betrekken. Het zou

mooi zijn als Night Hawk uitgroeit

tot een nog meer joined & combinedoefening

dan die nu al is.”

Meer lezen over oefening Night

Hawk? Het uitgebreide verslag van

Leo van Westerhoven staat op www.

korpscommandotroepen.nl. Kijk bij

‘verslag en verhaal’ - Night Hawk.

Unieke inzet op het haringvliet

Het KCT heeft op 7 september een indrukwekkende, complexe en zeer succesvolle

para-inzet uitgevoerd op het Haringvliet. Meerdere keren werden

commando’s per parachute in het water gedropt. Op zich niet zo uitzonderlijk.

Maar dat er tweemaal ook een volledig inzetbare MIB uit de lucht kwam

vallen, was in Nederland nooit eerder vertoond.

De inzetoefeningen waren een voorbereiding van 108 Cotrcie op de internationale

oefeningen Nighthawk in Denemarken en Cold Response in Noorwegen.

De OWG specialistenploeg, ofwel waterploeg, van deze compagnie is

specifiek getraind en uitgerust ingezet te worden op én onder water. Daar

komt heel wat bij kijken. Alleen al voor deze oefening moest veel papierwerk

worden geregeld en kwam er een circus aan logistieke (hulp)middelen aan te

pas. Zo werd het riggen (voorbereiden) van de MIB door de Belgische paracommando’s

in Schaffen gedaan. Zij hebben veel ervaring met heavy-drop

klussen. Daarnaast is een MIB-inzet met een Nederlands C-130 transportvliegtuig

niet mogelijk en is daarom een C-130J-30 Super Hercules van het Deense

Squadron 721 ingezet. Een knap staaltje internationale samenwerking dus.

Nieuwsgierig naar het hele verhaal van Leo van Westerhoven? U leest het op

www.korpscommandotroepen.nl onder ‘verslag en verhaal’ – Haringvliet


Koninklijke onderscheiding voor

oud-aalmoezenier

Jan sweere

Oud-aalmoezenier bij het KCT, Jan Sweere, heeft op

19 oktober een Koninklijke Onderscheiding ontvangen.

Burgemeester van Roosendaal, Jacques Niederer,

benoemde hem tot Lid in de Orde van Oranje

Nassau voor zijn buitengewone inzet bij het Korps

Commandotroepen en zijn jarenlange, onbetaalde

inspanning voor de kerkelijke gemeenschap.

“Uw inzet voor de medemens en

vooral voor de commando’s, wordt

door velen gewaardeerd. Maar u

hebt veel meer gedaan. Mensen

helpen stond en staat bij u hoog in

het vaandel en weken van zestig uur

werken waren u niet vreemd”, aldus

de burgemeester.

Aalmoezenier

Jan Sweere trad als aalmoezenier in

1969 in dienst bij het Korps en bleef

daar werkzaam tot zijn pensioen

in 1988. Dag en nacht konden zijn

collega’s een beroep op hem doen.

En ook na zijn pensioen bleef hij zeer

betrokken bij zijn oud-werkgever

en bood hij oud-commando’s steun

en een luisterend oor. Voor die

bijzondere verdiensten werd hij in

2002 door het Korps benoemd tot

ere-commando.

Kerkelijke gemeenschap

Naast zijn functie als aalmoezenier

van het KCT, zette Sweere zich tot ver

na zijn pensionering vrijwillig in voor

diverse kerkelijke gemeenschappen

in de regio. Zo stond hij jarenlang

pastoor De Kort bij in zijn parochies,

verzorgde hij de diensten in de

toeristenkerk van Dishoek en ondersteunde

hij de parochies van Zegge,

Sint Willebrord, Standdaarbuiten

en de Goede Herder in Roosendaal.

Aalmoezenier Sweere staat in zijn

omgeving bekend om zijn sociale

inslag en zijn bereidheid altijd te

helpen.

9


Half november vertelde

Marco Kroon in een openhartig

gesprek met de

redactie van De Groene

Baret hoe de benoeming

tot Ridder Militaire

Willems-Orde (MWO)

mede zijn leven heeft veranderd.

En daar was dan

ook nog die onverkwikkelijke

rechtszaak. Anderhalf

jaar heeft hij moeten

wachten op eerherstel.

In de tussentijd heeft hij

vele interviews gegeven

om zijn kant van de zaak

te belichten, zowel voor

bladen als voor televisie.

Nu eindelijk ook voor zijn

eigen achterban.

Door Robert Willms,

hoofdredacteur De Groene Baret

Het militaire leven zat Marco Kroon

al heel jong in het bloed. Als kleine

jongen staat hij op de foto, terwijl

hij links groet in plaats van rechts,

zoals zijn leeftijdgenoten. Spelen als

soldaatje en kiezen voor de vakken

wiskunde, Engels en natuurkunde,

want deze havo vakken waren belangrijk

voor een militaire carrière; de

rest kon hem niet schelen. Hij begon

bij de Mariniers, gewoon omdat

ieder kind daarvan droomt. In die tijd

De Groene Baret, december 2011

hoe mijn leven

is veranderd

door de militaire

Willems-orde

kwamen zij heel vaak in het nieuws.

“Een korps”, zo vertelt Marco, “waar

de samenhorigheid nog sterk leeft”.

Omdat bij zijn gewenste verlenging

geen vast dienstverband mogelijk

was, ging hij over naar de landmacht.

Eerst de KMS voor onderofficier. “Met

havo moet u naar de KMA” werd hem

gezegd, maar zijn reactie was: ”Dat

wil ik niet, want mijn ambitie ligt bij

de mannen”. Met enige zelfkennis

zegt Marco: “ik ben een echt mensen-

mens, laat mij maar in het veld met

de mannen en beslist niet achter een

bureau als een kantoorklerk, dat is

niets voor mij”. In 1999 behaalde

hij de groene baret en diende hij op

verschillende buitenlandse missies als

ploegcommandant.

De acties en de gevolgen

Omdat tweede viool ook niets is voor

de mens Marco, gaat hij uiteindelijk

toch naar de KMA en wordt daar


officier. Dan volgen de uitzendingen

als luitenant met zijn peloton naar

Afghanistan, waar hij diverse acties

onderneemt in nauwe samenwerking

met de ‘aussies’ (Australische commando’s).

Voor deze acties (zie DGB

juni 2009), waarbij zwaar heeft gewogen

de actie van de nacht van 12

op 13 juni 2006 met close air support

en zijn ongekende persoonlijke moed,

werd hij in 2009 benoemd tot Ridder

Militaire Willems-Orde. De hoogste

militaire onderscheiding die toen voor

het laatst ruim 50 jaar geleden werd

uitgereikt aan een individuele militair.

“Ik vind dat ze het daarbij hadden

moeten laten” zegt Marco, “deze

onderscheiding heeft altijd de mystiek

gehad van de Tweede Wereldoorlog

en Korea. Het ziet er naar uit dat er

binnen afzienbare tijd helaas geen

nieuwe Ridder bijkomt, aangezien de

actieve deelname aan een strijd sterk

verminderd is voor het Nederlandse

leger, zeker na de recente bezuinigingen.”

De omgang met hoogwaardigheidsbekleders,

zoals koningin Beatrix,

kroonprins Willem-Alexander, premier

Rutte, generaal Peter van Uhm en anderen

was vreemd voor hem, maar hij

is er intussen wel aan gewend en met

respect voldoet hij aan deze gevolgen

van het Ridder MWO zijn. “Maar

als je diep in mijn hart kijkt, dan ben

ik liever in het veld, werken met de

jongens.” Net als generaal Peter van

Uhm, voor wie hij diepe bewondering

heeft, zeker na het verlies van diens

zoon in Afghanistan, staat Marco

dicht bij zijn mensen. Als een echte

micromanager is Marco bezig met de

details. Alles moet kloppen voordat

het veld wordt ingegaan.

De Militaire Willems-Orde

“Drie dagen bedenktijd kreeg ik en ik

mocht er met niemand over praten.

Ik was zo verward en tevens erg blij,

dat ik stiekem toch mijn vriendin en

mijn ouders heb geïnformeerd. Mijn

vader had geen idee wat het inhield.

Ik vond dat er meer mannen waren

die het verdiend hadden. Maar zij (de

legerstaf; red) waren hier al drie jaar

mee bezig en overtuigden mij dat het

een juiste beoordeling was. Achteraf

twijfel ik nog weleens of ik er goed

aan heb gedaan deze onderscheiding

te aanvaarden. Dat zal het Kapittel

der Militaire Willems-Orde mij niet

in dank afnemen, maar mijn leven is

180° veranderd. Met mijn vriendin

had ik besloten een café in Den Bosch

over te nemen en gereed te maken

voor haar als ik binnen defensie mijn

werk zou voortzetten. Wij wisten dat

het café niet zo’n goede naam had

toen wij het overnamen, maar zagen

dit juist als een uitdaging om dat er

wel van te maken. Ik ging 4 dagen

per week werken voor defensie om

deze klus te klaren en zoals ik ben:

dat doe ik met veel overgave en oog

voor detail. Nu kan ik zeggen dat er

een hoge prijs is betaald voor deze

keuze, waarvan ik geen spijt heb. Bij

een verkoop van het café in deze tijd

en met het imago dat eraan kleeft,

zullen mijn vriendin en ik een flinke

financiële aderlating ondergaan.

Daarnaast laat ik heel veel spaargeld

en verdiende premies achter in de

kroeg door de vele investeringen die

ik ongewild heb moeten maken. Tot

op de dag van vandaag is door het

OM geen schadevergoeding betaald

en dat is het ook nog niet van plan

te doen. Het OM is van mening dat

ik geen schade heb ondervonden

gedurende de 1 ½ jaar dat ik

vervolgd ben en ik negatief in de

publiciteit stond.

De omgekeerde wereld

Ook de gemiddelde publieke opinie

is niet iets waar ik blij mee ben. Veel

mensen zien me eerder als die crimineel,

die veel geluk heeft gehad met

zijn advocaat, dan dat ze me zien als

die goeie militair die veel pech heeft

gehad! De titel ‘held’ vind ik zonder

meer onterecht: daarmee wordt mijn

mannen veel tekort gedaan. Het leven

zal nooit meer hetzelfde worden als

daarvoor. Wanneer ik in de stad

loop, houden bekende Nederlanders

mij aan, omdat ze met mij op de

foto willen. Laatst nog in Amsterdam,

toen Hans Teeuwen met mij op de

foto wilde; het lijkt wel de wereld op

zijn kop. En ook een andere kant van

de medaille: ik zou lezingen gaan

geven voor het bedrijfsleven over de

ervaringen die ik heb opgedaan.

Maar geen enkel bedrijf heeft zich

gemeld vanwege de imagoschade die

ik opgelopen heb door het proces.

Soms is de scheiding tussen succes en

verlies heel dun.”

De Militaire Willems-Orde op

zich staat boven elke twijfel. Er zal

echter aan mij altijd wat negatiefs

blijven kleven”, zo stelde Marco in

een interview in het blad van de

Landmacht.

Een nieuwe uitdaging:

17 Painf Bataljon

“Per 1 oktober 2012 zal ik vertrekken

naar 17 Pantserinfanterie

Bataljon te Oirschot als compagniescommandant.

Dat zal een weerzien

worden, want tweemaal eerder

was ik hier gelegerd. In 1995 als

groepscommandant en in 2002 als

pelotonscommandant.”

In Oirschot zal Marco als Ridder

MWO zijn ervaringen uit zijn

missies over willen brengen aan de

jonge militairen die daar worden

opgeleid. Als ‘kapitein Kroon’,

want hij staat voor de oude normen

en waarden en binnen zo’n groot

geheel als in Oirschot verwacht

hij van de manschappen dat zij

hem als kapitein aanspreken in

plaats van met zijn voornaam. Hij

denkt vanaf 1 april beschikbaar te

kunnen zijn voor deze functie, om

zodoende weer snel de draad op

te pakken. Op mijn vraag wat hij

in de toekomst nog wil doen binnen

defensie, antwoordt hij: “Daar heb

ik eigenlijk nog niet over nagedacht.

Voorlopig nog geen bureaufunctie,

dat is duidelijk”. Een terugkeer naar

het KCT, om daar zijn ervaringen als

uitgezonden militair en als Ridder

MWO in te zetten bij het opleiden

van nieuwe commando’s (bijvoorbeeld

commandant ECO), lijkt hij te

ambiëren. “Dan loop ik tegen de 50

jaar en dan zijn de wildste haren

wel verdwenen”, zegt hij. “Wie weet

hoe lang je dan moet dienen bij

defensie; er is nu al veel onzekerheid

door de bezuinigingsoperaties.

Om de mensen te motiveren, zonder

zicht te hebben op de kans van een

operationele uitzending, wordt een

hele klus in de komende jaren.”

Het is duidelijk dat ik een enthousiaste

en doorgewinterde militair

voor mij heb zitten, die met veel

liefde voor defensie werkt en heel

goed weet wat er van hem wordt

verwacht.

Marco Kroon: een bijzonder hartelijk

mens, veranderd voor het leven

als Ridder MWO, maar bovenal

strijdlustig gebleven.

11


MILITAIR EN BURGER BELEVEN SPECTACULAIRE SPECIAL FORCES ACTIES

overWeLdiGende

‘FaLcon aUtUmn’

De Groene Baret, december 2011

Van 26 sept. t/m 7 okt. vond één van Nederlands

grootste militaire oefeningen sinds jaren plaats:

Falcon Autumn. In twee weken tijd kwamen 2500

militairen, zo’n 300 voertuigen en 15 gevechts- en

transporthelikopters in actie. De organiserende

eenheid was 11 Luchtmobiele Brigade in nauwe samenwerking

met het Defensie Helikopter Commando.

Uiteraard liet ook het KCT van zich gelden. En hoe!

105 Commandotroepencompagnie

stond op maandagavond 26 september

garant voor een ware bliksemstart

van Falcon Autumn. Zo’n veertig

operators werden door twee verduisterde

Chinook-helikopters afgezet,

pal naast het oude gemeentehuis in

Havelte. Het pand bleek dienst te

doen als vijandelijke commandopost,

waarin zich minstens één High Value

Individual (HVI) ophield. Na een

letterlijk explosief entree baanden

de twee ploegen -onder vijandig

vuur- zich een weg door de smalle

gangen. Behalve een (oefen-)gewonde

van de tegenpartij raakte ook één van

de operators gewond, aan zijn oog.

De medics werden dus lekker aan het

werk gezet.

In een mum van tijd hadden de commando’s

het gebouw onder controle,

waren de gewapende tegenstanders

uitgeschakeld en werden de HVI en

een metgezel aangehouden. Het pand


werd vervolgens minutieus uitgekamd

op belangrijke informatie en apparatuur,

terwijl de ‘gewonden’ werden

verzorgd en klaargemaakt voor

transport. Amper een uur na de eerste

landing verschenen de twee Chinooks

opnieuw naast het gemeentehuis,

deze keer om de ploegen en hun

kostbare lading op te pikken. Dit alles

werd enthousiast en op veilige afstand

bewonderd door een groot aantal

inwoners van Havelte, de burgemeester

van gemeente Westerveld en

plaatsvervangend C-KCT, lkol Vlijm.

TT-circuit als inzet

De KCT-actie om de Haveltse commandopost

uit te schakelen, hoorde

bij de voorbereiding op een spectaculaire

Air Assault (luchtlanding),

twee dagen later op het TT-circuit van

Assen. Het racepark was in het oefenscenario

een belangrijke luchthaven,

die op de vijand terugveroverd moest

worden. Dat gebeurde uiteindelijk

met onder andere twee paradroppings

vanuit een C-130 Hercules

transportvliegtuig en diverse acties

met een groot aantal helikopters. De

oefening onderstreepte het belang

van Falcon Autumn als test van het

nieuwe luchtmobiele concept van 11

Air Manoeuvre Brigade (11 AMB).

Deze brigade is samengesteld uit 11

Luchtmobiele Brigade en het Defensie

Helikopter Commando (DHC). 11

AMB werkt nauw samen met het KCT,

vooral in de formatie van Special

Operations Task Groups (SOTG’s),

waarbij een kernploeg commando’s

aangevuld wordt met luchtmobielers.

Dit SOTG-concept wordt momenteel

geformaliseerd, nadat het zijn nut al

vaak heeft bewezen tijdens missies in

Afghanistan.

Contra Terror / Hostage

Release Operations

Zo spectaculair als het KCT de

oefening startte, zo daverend sloot

een SOTG van commando’s en

luchtmobielers Falcon Autumn af. Op

5 oktober kreeg het evenementencomplex

‘Prins Bernhardhoeve’ in Zuidlaren

enkele ‘onverwachte gasten’ in

de vorm van vier Chinook helikopters,

drie Cougars en vijf Apaches van

het DHC. De transportheli’s waren

nauwelijks geparkeerd of enkele

tientallen commando’s en luchtmobielers

stormden naar buiten. Een deur

van de hoeve werd uit de sponningen

gebeukt en diverse flashbangs vlogen

de loodsen in. Vervolgens kamden

de commando’s ruimte na ruimte

uit, terwijl de luchtmobiele collega’s

voor de rondombeveiliging zorgden.

Een Cougar met sniperteam cirkelde

boven het gebouw. Een andere hing

verderop stand-by met een Quick

Reaction Force (QRF). De derde

Cougar was ingericht als vliegende

ambulance en de Apaches zorgden

voor de extra vuurkracht.

In totaal waren zo’n honderd

militairen betrokken bij de actie in

Zuidlaren. En iedereen kwam aan zijn

trekken. In de hoeve was er geduchte

tegenstand, onder meer van een

hevig tegenstribbelende eigenaar.

Hij had de hoeve ter beschikking

gesteld op voorwaarde dat hij een

actieve oefenrol kreeg. Die kreeg

hij. Net als een paar handboeien,

een blinddoek en een enkeltje per

helikopter naar de ‘vliegbasis’ Deelen.

Andere opstandelingen probeerden

te vluchten, maar zij stuitten op het

binnenste luchtmobiele cordon. Zelfs

de QRF moest in actie komen. Enkele

bewapende voertuigen probeerden

namelijk de hoeve te bereiken om de

vijand bij te staan. Vergeefs; tegen

de Apaches en de luchtmobielers

waren ze niet opgewassen. Even

later was de volledige ‘buit’ binnen:

zes gijzelaars gered, twintig rebellen

uitgeschakeld. De Chinooks keerden

terug om de gijzelaars, gewonden,

gevangenen en commando’s op te

pikken. Een colonne zwaarbewapende

terreinwagens van de Luchtmobiele

Brigade had inmiddels de Prins

Bernhardhoeve bereikt en dekte de

terugtocht af. Zo overweldigend als

de actie was begonnen, zo plotseling

was alles achter de rug. Hoewel, bij

heel veel toegestroomde toeschouwers

bleef het kippenvel nog lang op de

rug.

Informatie en foto’s: Gerard van

Oosbree (Dutch Defence Press) en

Defensiekrant

13


6 nieuwe commando’s

getuigen van kwaliteit

Klanken van de ‘pipes and drums’ van de Seaford

Highlanders of Holland begeleiden 6 aspirant

commando’s, als zij op die vrijdag om 08.05u in

de stromende regen door de ‘Tranenpoort’ van de

Engelbrecht van Nassaukazerne marcheren. Later

op de dag krijgen zij tijdens een indrukwekkende

ceremonie uit handen van de Inspecteur Generaal der

Krijgsmacht, luitenant-generaal A.C. Oostendorp, de

groene baret uitgereikt.

Door: Jack IJpelaar

Om 07.15u melden zich reeds de

eerste familieleden aan de poort van

de kazerne. Het is nog donker, er staat

een gure wind en de regen is koud.

Op aanwijzingen van het personeel

spoedt ieder zich naar de kantine,

waar de warme koffie met cake wacht.

Daar heet sergeant-majoor Dré de

genodigden welkom en licht het

programma van de dag toe.

Tranenpoort

Na het Korpsappel zoekt iedereen een

goede plaats om de mannen te zien

binnenkomen. De wind is onverminderd

onstuimig en velen wapenen zich

met paraplu tegen de slagregen. De

stemming raakt opgewonden wanneer

de poort openzwaait en de klanken

van de doedelzakken, aangestuwd

De Groene Baret, december 2011

door de wind, het publiek bereiken.

Een luid applaus en gejuich stijgt op

uit de haag van belangstellenden, als

de 6 aspirant commando’s onder de

‘Tranenpoort’ door het kazerneterrein

opmarcheren. De aanwezige commando’s

begroeten zo hun nieuwe

collega’s en familieleden verwelkomen

zo hun geliefden. Sommigen rekken

zich uit in een poging hun geliefde

tussen de zes kerels te ontdekken, druk

gebarend naar elkaar wanneer er

onder de mutsdas en gezichtscamouflage

een herkenning is. De moeder

van cursist Kenny verzucht: “Ik wil ‘m

in mijn armen sluiten”. Maar helaas:

een van de mededelingen die vroege

ochtend was dat dit dan nog niet is

toegestaan: “Want hij loopt in de

houding”, was toen de boodschap.

Ultieme moment

Voor de zes mannen betekent de

binnenkomst op de kazerne: het

zit erop. Wij hebben het gehaald.

De trainingen met goed gevolg

doorlopen, de lessen naar behoren

toegepast, het afzien ondergaan,

de opdrachten uitgevoerd en de

ontberingen doorstaan. De eindstreep

is daar, dit is ons ultieme moment!

Bereid elkaar te steunen

Terwijl de zes zich gaan opfrissen,

neemt adjudant Van der Mispel in de

filmzaal de genodigden mee in de

structuur van deze opleiding. In een

humorvol betoog maakt hij duidelijk

hoe het deze ploeg is vergaan.

De vooropleiding (VO) startte met

47 mannen: “41 uitvallers is meer

dan gebruikelijk”, verduidelijkt de

adjudant. Van de 47 haakten er

in de loop van de opleiding 15 af

door medische problemen, 2 werden

ontheven en 24 stopten op eigen

verzoek. Degenen die verder gingen,

leerden elkaar steeds beter kennen en

de bereidheid elkaar te steunen nam

steeds meer toe. “Ze hadden elkaar

broodnodig en dat wisten deze

mannen”.

Waar ben ik aan begonnen

Met nog 31 cursisten ging de ploeg

de Elementaire Commando Opleiding

(ECO) in. Het regime veranderde

meteen! “Ze worden wakker geschud

en in de eerste 2 weken wordt het kaf

van het koren gescheiden. Mogen ze

dan geen fouten maken? Ja, dat wel.

Maar een volgende keer moet het wel

beter.”

De film over de ECO toont beelden

van de cursisten, die met een drijfpakket

een rivier oversteken. Kreten van

afschuw stijgen op in de zaal als

er beelden worden getoond hoe de

mannen wormen eten. Velen wenden

het hoofd af als duidelijk wordt dat

konijntjes voor eetwaar zullen dienen

en vakkundig geslacht gaan worden.

De groep komt vervolgens aan op

Keizersveer, waarna gedurende

de nacht zeven lange uren geroeid

wordt. Met weinig slaap en weinig

eten ervaart de cursist dat hij ondanks

de ontberingen nog veel kan en

inzetbaar blijft. Het is echter ook

het moment dat je sommigen hoort

denken: “wat doe ik hier; waar ben ik

aan begonnen”.


Niet getornd aan de eisen

Na een voorbereiding in de klimtoren,

gaat de groep naar Marche-les-

Dames in België. “Daar was het

stralend weer en dat was dan weer

jammer”, lacht de adjudant. Op

het scherm verschijnen beelden van

een hindernisbaan, die klimmend

en verplaatsend boven en door

een snelstromende rivier genomen

wordt, inclusief een waterval. Nog

zwaarder wordt een speedmars door

geaccidenteerd terrein. Voor het

mooie landschap dat hen omringd

is geen oog. Afzien, ja, dat wel! Als

er dan bij aanvang laatste week, de

‘Afmatting’, nog slechts zes mannen

over zijn is het duidelijk: aan de eisen

wordt niet getornd!

Een brug te ver

De afmatting start deze keer in Ede.

De zes beginnen op maandag 00.00

uur aan de tocht naar Roosendaal,

waarin ze 226,1 km zullen afleggen,

lopend en roeiend. “Als ze tenminste

niet omlopen”, houdt Van de Mispel

zijn gehoor voor. Deze afmatting

heet ‘Een brug te ver’, omdat deze

in het gebied start, waar de operatie

Market Garden in WO II plaatsvond.

Na een snelmars krijgen de mannen

voorlichting over de rol van de commando’s

tijdens deze operatie. Een

kaartleesoefening van 31 km brengt

hen tot bij de beroemde brug over

de Rijn, waaronder een touwbaan

uitnodigend wacht. En het zijn niet

alleen de vele kilometers die afgelegd

worden, maar ook de elementen waar

mee afgerekend moet worden: “Het

weer was bar en boos”. Bij Vught nog

een touwbaan over water alvorens

18 km geroeid wordt naar Waalwijk:

in een opblaasboot! Een gevecht,

dat ze met een externe tegenstander

zouden moeten aangaan, blijkt

tot opluchting van de mannen een

spinning-fiets! De bielzenmars van

4,5 km vormt de inleiding tot een

mars naar de Galderse Heide, waar

weer een touwbaan wacht, die ook

nu deskundig bestormd wordt. Het

is het laatste echte opstakel, waarna

de commandantenmars hen tot aan

de ‘Tranenpoort’ brengt, die als een

warm welkom openzwaait.

Mascotte

Na de lunch nemen de gasten buiten

plaats onder het tentdoek voor de

baretuitreiking. Het regent gelukkig

niet, maar de donkere wolken zijn

dreigend. Het is waterkoud. Ook op

de appelplaats neemt iedereen zijn

plaats in. De Korpsmascotte, ezel

Snedder V, doet dit onder protest.

Deze heeft blijkbaar weinig trek in het

officiële gedeelte, onwetend van de

hoofdrol die hij nog zal spelen.

Ludieke actie

Inspecteur Generaal der Krijgsmacht,

luitenant-generaal Oostendorp en

de kapitein Kroon, drager van de

Militaire Willems-Orde, treden beiden

aan, waarna Korpscommandant

kolonel Querido allen welkom heet

op deze dag. Een dag waarop zes

nieuwe leden zullen toetreden tot het

hechte KCT. Hij bedankt de families

van de aspirant commando’s voor de

ondersteuning tijdens de zware weken

van de opleiding. “Het thuisfront is

hierbij enorm belangrijk. En straks

binnen 24 uur inzet-klaar zijn wordt

ook een zware belasting voor het

thuisfront”. Voordat hij overgaat tot

het officiële gedeelte is er een ludieke

actie. Hij meldt namelijk dat de Korpsmascotte

aan alle eisen heeft voldaan

en bovendien zeer standvastig is.

Daarom zal ook aan hem de groene

baret uitgereikt worden! Snedder V

bevestigt meteen de woorden van de

Korpscommandant door op het bevel

aan te treden ‘standvastig’ te blijven

staan en geen poot te verzetten.

Hilariteit alom. Kolonel Querido

besluit dan om maar zelf naar hem

toe te gaan en hem de groene baret

op te zetten.

Korps gaat voor kwaliteit

Dan is het tijd voor het officiële

gedeelte. De Inspecteur Generaal reikt

de baretten uit aan de nieuwe commando’s,

waarna kolonel Querido hen

toespreekt: “U heeft voldaan aan de

zware fysieke en mentale eisen en u

heeft aangetoond de basiskwaliteiten

te bezitten om operator te worden. Er

wachten u nog zware maanden, maar

die kunt u aan, daar twijfel ik niet

aan. Er waren om uiteenlopende redenen

uitvallers, maar jullie bleven over.

Jullie hebben het gehaald. Geniet van

dit moment”. Hierna nodigt hij de

bestman van de opleiding, korporaal

Sohilait, uit om de Sturgescup in ontvangst

te nemen. Tijdens het uitdrinken

hiervan geeft Snedder V luidkeels blijk

van zijn aanwezigheid. De Inspecteur

Generaal zegt in zijn toespraak dat

voor hem een lang gekoesterde wens

om bij de baretuitreiking aanwezig

te zijn nu in vervulling is gegaan. “Ik

draag het Korps een warm hart toe.

Dat er maar 6 van de 47 mannen

zijn overgebleven, getuigt dat u gaat

voor kwaliteit en niet voor kwantiteit”.

Maar hij wil nog wel kwijt dat hij

een teleurstelling moest verwerken,

namelijk dat Snedder V een dienstbevel

heeft geweigerd door niet aan

te treden.

Bierinwijding van de baret

Als het officiële gedeelte is afgerond,

wordt de rust plots verstoord door

kreten van commando’s uit de vorige

opleiding, die op hun nieuwe maten

toestormen om hen te verwelkomen

met bier in en over de baretten! En

dan is het eindelijk de beurt aan

de familieleden, die zich popelend

van ongeduld over hun geliefden

ontfermen. Ook zij zullen zich deze

dag nog lang herinneren.

15


Behandeling van de

veteranenwet

In de Veteranenwet wordt het recht op erkenning en

waardering voor veteranen vastgelegd en het recht

op bijzondere (na-)zorg wanneer een veteraan dit

nodig heeft. De overheid is hiertoe verplicht, omdat

zij ook besluit tot het uitzenden van militairen naar

gevaarlijke gebieden. Met enige andere oud-regiments-

en korpscommandanten en een honderdtal

veteranen uit diverse geledingen, heb ik de behandeling

van de Veteranenwet in de Tweede Kamer vanaf

de publieke tribune kunnen volgen.

Door Hans Eerhart, voorzitter De Commandostichting

De definitie van veteraan is verbreed.

Alle militairen met uitzendervaring,

dus ook zij die nog in actieve dienst

zijn, behoren nu hiertoe. Er zijn in

de Veteranenwet ook regelingen

opgenomen ten behoeve van de

ondersteuning van het thuisfront van

veteranen. Dit is gebeurd omdat de

naasten van de veteraan vaak als

eerste de problemen herkennen en

een belangrijke rol spelen in het

herstel van de veteraan.

Breed gedragen initiatiefwet

De Veteranenwet is een initiatiefwet

die door alle fracties gezamenlijk was

ingediend. De grote motor hierachter

was mevrouw Angelien Eijsink, die

daarvoor dan ook terecht de complimenten

in ontvangst mocht nemen.

Ik wil graag die van ons daaraan

toevoegen.

Het publiekvak, waarin de initiatiefnemers

en hun adviseurs zaten, was ook

geheel gevuld. Jammer dat er in de

Kamer zelf zo weinig volksvertegenwoordigers

aanwezig waren. In het

De Groene Baret, december 2011

kader van erkenning en waardering

had dit wel iets meer mogen zijn.

Erkenning en waardering zijn

belangrijke pijlers

In zijn algemeenheid kan worden

gezegd dat het prima gaat met de

veteranen. Het merendeel past zich

uitstekend aan in de maatschappij en

voelt zich gesterkt door de ervaringen,

die hij of zij heeft opgedaan. Dat

wordt ervaren als een meerwaarde.

Erkenning en waardering zijn

belangrijk voor alle veteranen. Vaak

wordt hieraan voorbijgegaan en

wordt alleen de nadruk gelegd op

de zorg die moet worden verleend.

Het aspect (na-)zorg kwam uiteraard

uitgebreid aan de orde en dat was

terecht. Overigens is dit geheel in de

lijn, zoals wij die bij onze stichting

hebben ingezet en zoals wij de laatste

jaren opereren.

Hoe nu verder

Wij hopen dan ook dat de uitvoering

van deze wet net zo voortvarend

wordt opgepakt als de totstandkoming,

die gebeurde met steun van

het gehele parlement. Het is daarom

wel jammer dat de uitvoering bij

defensie komt te liggen. Zorg voor

veteranen is uiteraard een zaak voor

de commandanten, van laag tot

hoog. Maar in dit geval overstijgt de

verantwoordelijkheid voor veteranen

die van defensie en zijn militaire

organisatie en zou de ‘de hoogste

commandant’ de minister president

zelve moeten zijn.

De aandacht bij de media was ook

teleurstellend, zeker in het kader van

waardering en erkenning. Ook de

communicatie naar de bevolking moet

worden geïntensiveerd in positieve

zin. Al met al is deze ontwikkeling

een grote stap voorwaarts. Er is een

goede wet, die voor alle veteranen

geldt en waarin ook het thuisfront niet

wordt vergeten.


Uitreiking certificaten

aan veteranenhelpers

Sinds begin jaren negentig zijn onderdelen van onze

krijgsmacht en ook ons Korps nagenoeg onafgebroken

uitgezonden geweest naar de brandhaarden in de wereld.

Het is niet uit te sluiten dat een deel van die uitgezonden

militairen op enig moment last krijgt van de ervaringen

tijdens de uitzending. De nazorg voor veteranen is onlangs

in een wet vastgelegd. Een geweldige stap voorwaarts.

Alhoewel de zorg op papier goed geregeld is, blijft het

moeilijk voor veel veteranen die hulp behoeven, die hulp

ook inderdaad te accepteren. Een belangrijke schakel

daarin kan de zogenaamde ‘nuldelijns’ zorg zijn, te

weten: de aandacht van familie, vrienden, collega’s e.d.

In dat kader heeft De Commandostichting

het initiatief genomen om leden

van de commandoverenigingen op te

laten leiden bij De Basis in Doorn tot

‘nuldelijns veteranenhelpers’. De Basis

is een onafhankelijke organisatie die

ondersteunende diensten verleent

aan ex-militairen na ingrijpende

ervaringen, evenals aan hun thuisfront

en overige doelgroepen.

Terugkomdag

Op zaterdag 22 oktober werd op De

Basis een terugkomdag gehouden

voor de veteranenhelpers, die actief

hebben deelgenomen aan eerdere basistrainingen

nuldelijns veteranenhulp.

Deze terugkomdag werd gehouden

op speciaal verzoek van de veteranenhelpers

en werd verzorgd door

trainers uit de eigen commandogelederen,

Jo Huntjens en Hans Kocken,

met als ondersteuning trainster Coco

Wemmehove vanuit De Basis. Tijdens

de terugkomdag werd in een viertal

voorbeeldsituaties ruim aandacht

geschonken aan communicatie en

luistervaardigheden, door deze

in praktijk te brengen. Geduld en

luisteren zijn de belangrijkste pijlers

voor de veteranenhelper.

Certificaat

Aan het einde van de dag werd door

de voorzitter van De Commandostichting,

lkol b.d. Hans Eerhart, aan

de veteranenhelpers een certificaat

uitgereikt. En werd er een toost

uitgebracht op het welslagen van de

basistrainingen en op het verblijf bij

De Basis. Eerhart sprak zijn complimenten

uit voor het enthousiasme

waarmee deze groep veteranenhelpers

met elkaar optrekt om samen een

hulpverleningstraject te bewandelen in

het belang van de veteraan.

Certificaten werden uitgereikt aan:

Co Hartman, Cor Hertogh, Jeroen

van ’t Hof, Jo Huntjens, Jacob Klaver,

Kees Kostelijk, Rob D. Mes, Rob P.

Mes, Coen Ploeger, Rik Prevo, Theo

Prinsen, Peter van der Putten en

Rien Wammes. Verhinderd waren:

Bert Delleman, Theo Derks en Geert

Harms.

De organisatie en coördinatie van

deze terugkomdag was in handen

van Theo Prinsen. Het ligt in het

voornemen om ook in 2012 in nauwe

samenwerking met De Basis nieuwe

veteranenhelpers op te leiden.

17


commandojournaal

december 2011

tentenkamp noord

De thuisbasis van de commando-opleiding was het tentenkamp op de Rucphense

Heide. Dit 1.200 hectare grote natuurgebied ten zuid-westen van Roosendaal

wordt gebruikt voor waterwinning en recreatie, terwijl een deel tevens dienst

doet als militair oefenterrein. In 1951 werd in de noordwesthoek van de heide

een omheind commandokamp aangelegd. Deze uit bruine achtpersoonstenten

bestaande nederzetting, die tentenkamp “Noord” ging heten, was uiterst

primitief. Zo was er nauwelijks water om zich te wassen.

dUits intermezzo

Al jaren lang werden er commando’s uitgezonden naar diverse plaatsen over

de hele wereld. In september 1960 keerden de laatste groene baretten terug uit

de tropen. Korte tijd later, in het najaar van 1961, begon de uitzending dichter

bij huis, namelijk naar (West-) Duitsland. Als gevolg van de bouw van de

Berlijnse Muur in augustus van dat jaar was de spanning tussen Oost en West

het kookpunt gevaarlijk dicht genaderd. Met het oog op een mogelijk gewapend

treffen werden onder meer Nederlandse commandocompagnieën bij toerbeurt

op de legerplaats Hohne gestationeerd. De commando’s zouden, wanneer het

Warschaupact een aanval zou lanceren, in vijandelijk gebied moeten achterblijven

(‘stay-behind’) om daar vervolgens de oorlogstaken uit te voeren.

N.B. Aangezien de vijand niet kwam, konden de groene baretten in Duitsland

hun gewone oefenprogramma afwerken. Daarvoor moesten wel eerst allerlei

oefenterreinen worden uitgezocht. In oktober 1963 kwam er een einde aan dit

Duitse intermezzo.

kLimtoren ..... Ja hiJ staat er noG

Deze zomer werd het Korps gedurende enkele weken overspoeld met telefoontjes

van oud-commado’s. Geruchten dwaalden door de gelederen van onze

oud gedienden. De klimtoren zou verdwenen zijn ...!!! En de vragen tolden

over elkaar heen. Wat was er van waar? Had “Den Haag” hiervoor opdracht

gegeven ? Was dit gebeurd onder de druk van de VVDM ? Waar moest het nu

met het Korps naar toe?

Al snel werd duidelijk dat het om een misverstand ging. Iederen werd gerustgesteld.

De klimtoren is inderdaad ‘plat’ geweest. Het majesteuze gevaarte heeft

enkele weken met gestrekte oren en kuiten gelegen. De reus was geveld. Een

onderhoudsbeurt vrienden, meer niet..... Een gewone 5 jaarlijkse onderhoudsbeurt,

waarbij de toren tot op de grond toe werd afgebroken. Maar hij staat er

weer, in al zijn pracht en glorie, ongenaakbaar.

En hij lacht… lacht.... en wacht …. op de volgende cursisten.

De Groene Baret, december 2011

1951

1961

1971


1981

1991

2001

hoGe WaarderinG voor 104 Wrnverkcie

Naar aanleiding van een door de Legerkorpsstaf gehouden Commandanteninspectie

(ci) op 22 sept 1981 bij 104 Wrnverkcie, heeft luitenant-generaal Huyser

aan de 104 een waardering uitgereikt. Een ‘ci’ is een inspectie waarbij met name

de operationele voorbereiding, alsmede de inzetbaarheid van de eenheid wordt

getest. Gedurende een gehele dag wordt een team van officieren en onderofficieren

‘losgelaten’ op de compagnie. Er moeten allerlei testen worden afgelegd. Het betreft

onder meer wrnverktesten, chauffeurstesten, fysieke testen etc.. Een en ander wordt

voorafgegaan door een tenue-inspectie en gewapende excercitie met de gehele

compagnie. Ook de ‘papierwinkel’ wordt helemaal ondersteboven getrokken. Aan

het einde van de dag voelden de compagniescommandant kap R. Sandee en zijn

personeel zich dan ook behoorlijk doorgezaagd. Het eindresultaat van de gehouden

ci was zeer goed (80 ptn). Een resultaat wat normaliter door geen enkele andere

militaire eenheid wordt geëvenaard. Lntgen Huyser besloot zijn toespraak door te

zeggen: “Ik heb ten aanzien van 104 Wrnverkcie nog maar één wens en dat is:

houden zo. Gefeliciteerd”.

BeGin van het einde van 104 Wrnverkcie?

In 1985 trad Michail Gorbatsjov aan als de nieuwe leider van de Sovjetunie. De

vreedzame revolutie die Gorbatsjov ontketende, leidde binnen vijf jaar tot het einde

van de communistische dictatuur in de Oost-Europese landen. Na de val van de

Berlijnse Muur, het symbolische hoogtepunt van de revolutionaire veranderingen,

begon Europa aan een nieuw hoofdstuk in zijn geschiedenis. De euforie over het

einde van de Koude Oorlog was echter van korte duur. De turbulente gebeurtenissen

noodzaakten de NAVO-landen tot aanpassing van hun krijgsmachten. In november

1991 formuleerde de NAVO een nieuw strategisch concept en de 104 ging in de

mottenballen. In datzelfde jaar trad er al een wijziging op in de selectieprocedure.

Het Korps kreeg toestemming om de geselecteerde kandidaten zo’n drie maanden

vóór de opkomstdatum een dag naar Roosendaal te laten komen. Naast een gedegen

voorlichting ondergingen de kandidaten een medische keuring, een fysieke test

en een gesprek met de selectie-officier. De geschikt bevonden kandidaten kregen te

horen dat zij konden terugkeren om aan de Vooropleiding te beginnen.

nieUWBoUW vaarschooL

Op 21 mei 2001 werd de verbouwde vaarschool officieel heropend. Hier was jarenlang

adjudant W. Roode gezeteld, bijgenaamd ‘de Admiraal’. De oude vaarschool

staat voor vele commando’s vooral synoniem voor een nat pak en een koude nacht

bij de potkachel. In het klaslokaal mocht je al blij zijn als het schoolkrijtje het deed!

Nu heeft de groene keet plaatsgemaakt voor een bijna geheel nieuw gebouw, dat

de naam ‘De Punt’ zou krijgen. Maar C-KCT, kolonel Otto van Wiggen, die de

doop zou verrichten, onthulde echter de naam ‘W. Roode’. Dit tot grote verrassing

van de aanwezige adjudant b.d. zelf. De twee schroefden daarna gezamenlijk dit

naambord, dat even daarvoor door commandoduikers boven water was gebracht,

op het gebouw. De vaarsschool zou in de jaren erna nog een complete metamorfose

ondergaan om aan alle moderne eisen te voldoen.

19


actualiteiten

GENERAAL-MAJOOR MARC VAN UHM pLAATSVERVANGEND COMMANDANT LANDSTRIJDKRACHTEN

RECORDBEDRAG VOOR GROENE BARET JOHN WAyNE

Oud-korpscommandant en toenmalig kolonel Marc van Uhm, heeft

op 17 oktober de functie van plaatsvervangend Commandant Landstrijdkrachten

overgenomen van generaal-majoor Mart de Kruif. Van

Uhm werd daarbij bevorderd tot generaal-majoor.

Na zijn functie als Commandant Korps Commandotroepen (2002 - 2005) vervulde

Marc van Uhm de functie van Hoofd van de afdeling Toekomstverkenningen bij de

Defensiestaf. Vervolgens werd hij commandant van 11 Luchtmobiele Brigade. In

die laatste functie ging hij naar Zuid-Afghanistan om de Nederlandse Taskforce

in Uruzgan te leiden. Vanaf 28 juni 2010 werkte Marc van Uhm in de functie van

Director Strategic Operations Centre bij het Hoofdkwartier (HQ) SHAPE.

Het Korps Commandotroepen feliciteert generaal-majoor Van Uhm met zijn nieuwe

functie en met zijn bevordering. (*)

Bron: Defensie (*) En de redactie sluit zich daar gaarne bij aan!

De groene baret, die John Wayne in 1968 droeg in de film “The Green Berets”, is

op 7 oktober jongstleden geveild in Los Angeles, USA. De misschien wel beroemdste

groene baret aller tijden leverde een bedrag op van US$ 179.250, ofwel zo’n €

135.000. Volgens het veilinghuis is dit het hoogste bedrag, dat ooit voor een hoofddeksel

is neergelegd. Er werden ruim 700 persoonlijke spullen van de beroemde

filmheld geveild en die brachten in totaal maar liefst US$ 5,3 miloen op (ongeveer e

4 miljoen). John Wayne overleed in 1979 op 72-jarige leeftijd aan de gevolgen van

maagkanker. Een deel van de opbrengst gaat dan ook naar de John Wayne Cancer

Foundation.

Bron: AD/Reuters

BRITSE RIDDER MILITAIRE WILLEMS-ORDE ‘DuIKT Op’ IN VENRAy

De Groene Baret, december 2011

En toen waren er weer acht… Er is nog maar weinig ruchtbaarheid aan gegeven,

maar sinds september dit jaar zijn er niet zeven, maar weer acht nog levende Ridders

Militaire Willems-Orde. Tijdens een herdenking in Venray spotte dé specialist in

dapperheidonderscheidingen, Henny Meijer, tot zijn grote verbazing en opwinding

een statige oude heer met de versierselen van de hoogste Nederlandse militaire

onderscheiding. “Was ik er toch weer bijna mee weggekomen”, zei de nog zeer

kwieke 94-jarige major Kenneth George Mayhew glimlachend.

Op 3 november was er dan een bijzondere ontmoeting nabij Norwich in het Britse

Graafschap Norfolk. Zeker voor wie een onvoorwaardelijk respect voor de bevrijders

uit de Tweede Wereldoorlog met de paplepel is ingegoten. Twee dagen eerder was

kolonel b.d. G.J.C. Slots (KMar) namens de Koninklijke Vereniging van Ridders der

Militaire Willems-Orde naar Engeland gereisd. In zijn bagage nieuwe ‘moderne’

versierselen, die bij de onderscheiding Ridder 4e Klasse MWO horen.

“We zijn natuurlijk zeer verheugd dat hij is teruggevonden”, laat de kolonel weten.

En dat is Kenneth George Mayhew, boerenzoon uit de buurt van Ipswich en van 18

januari 1917, niet minder. De Ridder MWO was onder meer door verhuizingen uit

beeld geraakt. “Toen ik terugkeerde in Engeland na de bevrijding van Europa, nam

het leven weer zijn gewone gang. Er moest gewerkt worden, ik had een jong gezin”,

excuseert hij zich bijna. “Je stond er verder niet bij stil, maar ik vond het destijds wel

een geweldige eer.” Want hij herinnert zich ook nog eind jaren zestig, begin jaren

zeventig eens op de thee te zijn geweest bij koningin Juliana en prins Bernhard in

Den Haag. Hij kijkt al uit naar een hernieuwde kennismaking met de andere Ridders

MWO. Mayhew ziet dan vooral uit naar de ontmoeting met kapitein Marco Kroon.

“Ik heb zijn ceremonie op dvd bekeken. Het was prachtig.” Bron: Defensiekrant 37


WATERLAND 2011 AFMATTINKJE

SINTERKLAAS WAS EVEN DE WEG KWIJT

Belgische regionale para-commandoverenigingen kennen een

mooie traditie van outdoor-evenementen voor oudgedienden. Al

vele jaren doen daar ook Nederlandse oud-commando’s aan mee.

Werd het dan niet eens tijd om ook in Nederland zo’n evenement

te organiseren? Jawel! Oud-commando sergeant Martijn Louws

(93-4) van COV Zuid-Holland nam de handschoen op en organiseerde

op 11 t/m 13 november de raid ‘Waterland 2011’.

Waterland 2011 werd een prachtige driedaagse commandotocht door het kenmerkende

Nederlandse terrein en met diverse wateroversteken. De route begon

in de omgeving van Wassenaar en voerde vervolgens via een duinlandschap en

de geestgronden bij Lisse naar een veenweidegebied boven Leiden. Onderweg

waren er onder meer kaartleesopdrachten, kompasdoorsteken en uiteraard een

vaartocht met een geïmproviseerd vlot. Er was zelfs een stukje ‘dijkenmars’ in

het parcours opgenomen! Alleen het weer was niet ‘des commando’s ‘: geen

bewolking, volle maan, licht windje en net geen nachtvorst. Bijna te mooi om

waar te zijn, zo tegen half november. De uiteindelijke finish (en daarbij ook volop

tijd om ook rustig en gezellig bij te kletsen) lag bij een kampvuur op een eiland in

de Kagerplas. Waterland 2011 is zeker voor herhaling vatbaar!

Het begon met een verzoek van de commando’s. Of Sint Nicolaas

dit jaar nou eens op “commando-achtige” wijze de kindertjes van

het Korps wilde verrassen? Daar moest Sint wel een nachtje over

slapen. Maar ja, Amerigo zijn paard, was nog steeds zoek en hoe

vind je dan de lieve kinderen? Dus! Hoe dat afliep? Na afloop

van zijn bezoek aan de commandokazerne was hij ondanks het

avontuur dat hem overkwam toch bereid voor een kort interview.

En Sint, is uw bezoek aan de commandokindertjes goed bevallen? “Nou, nou,

goed gevallen zeg maar! De kinderen vinden me toch een toffe peer denk ik,

maar om nu als een rotte peer naar beneden te vallen. Ik wist niet dat de bomen

in Nederland zo hoog waren. Met een parachute, wie bedenkt dát nou?”

Hoe kwam dat nou Sint? “Ja, jongeman, hoe kwam dat nou? Sint is al wat ouder

en heeft lang niet gesprongen, het waaide nogal hard en mijn staf zat vreselijk in

de weg! En op het laatste moment aan het verkeerde touwtje getrokken, denk ik.

Ja, ja, je vergeet wel eens wat op mijn leeftijd.”

Waren de kinderen extra lief voor u? Ja hoor, maar dat was toch al geen

probleem! Ze waren allemaal erg blij met de cadeautjes. Mijn Pieten en ik komen

graag naar de commando’s. Naar de commandokinderen dan bedoel ik!

Hoe voelt u zich nu? Een beetje bibberig en stijf, maar dat was ik toch al! Wat

blauwe plekjes, maar we zijn bij de commando’s, dus ik durf echt niet zielig te

doen! Au!!! Grr!!! Ik heb het de komende dagen nog druk, gelukkig dus is er niets

gebroken!

En volgend jaar Sint? Volgend jaar kom ik graag weer naar de Engelbrecht van

Nassaukazerne, maar dan wel meer inspraak met welk vervoermiddel ik zal

komen! Maar, ik hoop natuurlijk dat mijn paard snel gevonden wordt!

De kinderen waren erg blij met de gelukkige afloop en de cadeautjes. En ze

slaagden ook nog allemaal voor het “Zwarte Pieten diploma” en daar was heel

wat klauterwerk voor nodig!

Sint en Pieten, bedankt voor het bezoek en tot volgend jaar!

21


herdenking market-Garden

te oosterbeek

“Het is zinvol en belangrijk om hen die voor onze vrijheid hun leven

hebben gegeven, niet te vergeten maar te eren. Gedenken en herdenken

door jong en oud. Zo wordt vrijheid niet iets vanzelfsprekends, maar een

recht dat gekoesterd moet worden.” (*)

Om deze reden stonden bijna 70

leden van commandoverenigingen

(COVn) op maandag 19 september

in Oosterbeek bij het graf van August

Bakhuys Roozeboom. Hiermee werd

deze commando van het eerste uur

weer even in het geheugen teruggehaald.

Deze jaarlijkse herdenking,

georganiseerd door De Commandostichting

en COV Gelderland, werd

stijlvol en waardig uitgevoerd.

Nadat detachementscommandant

De Groene Baret, december 2011

K. Drijver de commando’s in de

houding heeft gezet, meldt hij het

detachement bij C-KCT kolonel

R. Querido. Aansluitend spreekt

majoor b.d. M. Jeukens. In zijn

welkomstwoord benadrukt hij dat de

herdenking in Oosterbeek niet alleen

het herdenken van de gesneuvelde

commando Bakhuys Roozeboom

inhoudt. Herdacht worden alle

gesneuvelde leden van No 2 (Dutch)

Troop die tijdens de operatie Market-

Garden zijn ingezet, dan wel later

zijn overleden.

Kolonel Querido vermeldt in zijn

toespraak dat de plaatsnamen die op

het Korpsvaandel staan, duiden op

inzet van commando’s over de gehele

wereld. Hij haalt aan onder welke

omstandigheden commando Bakhuys

Roozeboom sneuvelde en stelt dat de

commando’s een hechte gemeenschap

vormen. “Onze gedachten gaan uit

naar allen die sneuvelden, van August

Bakhuys Roozeboom, die als eerste

het leven liet tot Kevin van de Rijdt die

als laatste omkwam”.

De geestelijk verzorger van het Korps,

raadsman A. van Heemskerk, houdt

vervolgens een korte overdenking.

Na het signaal Taptoe en het brengen

van de eregroet volgt een indrukwekkende

twee minuten stilte. Kolonel

Querido en Korpsadjudant Koevoets

leggen namens het korps een krans

bij het graf. Met het afmelden en

afmarcheren sluit deze waardige

herdenking.

Na afloop is er nog een onderhoudend

samenzijn en genieten de

aanwezigen nog van een kopje koffie

of ander drankje, aangeboden door

De Commandostichting.

(*) woorden van C-KCT R. Querido


van de museumcommissie

Als museumcommissie verheugt het ons dat het

museum steeds meer erkenning krijgt binnen ons

Korps. Meer en meer wordt het museum gebruikt om

gasten de geschiedenis van het Korps te laten zien.

De samenwerking met diverse specialismen binnen

het Korps is sterk verbeterd en dat komt duidelijk ten

goede aan het museum. De uitbreiding met enkele TV

schermen is een mooie vooruitgang.

Ook dit jaar hebben we veel aanwinsten

mogen ontvangen en vele

hebben reeds een plaats gevonden

in een vitrine of aan de wand. Wij

weten dat het vaak zeer moeilijk is om

afstand te doen, maar bedenk wel dat

hetgeen je met veel emotie geeft aan

het museum, daarna vaak ook door

anderen kan worden bewonderd. Het

kan natuurlijk ook middels langdurige

bruikleen worden afgestaan, zodat

het altijd nog bezit van jezelf of van

de familie blijft.

Voor alle aanwinsten danken wij de

schenkers, ook zij die niet vermeld

willen worden:

• J. van Deursen -Bladel: Diverse

artikelen m.b.t. Korea, o.a. onderscheidingen,

certificaten enz.

• S.M. Schermeij: Diverse instructieplaten

over wapens.

• Dhr. Pronk -Den Haag: Diverse

emblemen en straatnamen van

onderdelen die betrokken waren

bij Market-Garden.

• Mevr. M. Blesgraaf-Bak -Middelburg:

Uitgeworpen strooibiljet van

oktober 1944.

• Dhr. Lansink -Enschede: Herdenkingsplakkette

Nederlands Indië

1945-1949.

• J.B.A.M. van Os -Enschede: Foto’s

uit 1959-1961.

• Fam. Tak -Roosendaal: CSM stok

van aooi Jan Tak.

• Dhr. W. Kiers -Zaandijk: Tegeltje

van O.O.Ver. met afbeelding

baretembleem.

• Fam. A. Aarts -Breda: Diverse

artikelen en documenten uit de RST

periode.

• Paul Janssen -Breda: Kaartenplankje

met Japanse tekens en

kaart van Tjimahi.

• Kol. R. Querido C-KCT: Diverse

emblemen van OVW bataljons en

Tijgerbrigade.

• Dhr. J. Vos -Maasland: Verlofpas

uit 1954.

• Mevr. Bochove -Norg: Documentatie

en foto’s Suriname, diverse

wings en schouderembleem VN.

• Lnt b.d. Schotman -Hengevelde:

KNIL klewang van elnt Boon,

rugzak (zeldzaam) uit commandoopleiding

Nieuw Guinea.

• Erven van C.de Ruiter (No2):

Diverse foto’s, onderscheidingen,

boekjes en albums.

• Lkol Jellema: Russische helm uit

Afghanistan en een Servische helm.

• Maurice Rombout -Oud Beijerland:

Boek uit 1948 ‘Soldaat overzee’.

Weer een hele lijst (buiten de niet

genoemden) waar we ook erg gelukkig

mee zijn.

Dankzij de ‘Vrienden van het museum’

hebben wij een begin kunnen

maken met de verdere verbetering van

het museum, o.a. de aanschaf van 8

karakterkoppen en enkele speciale

poppen die beter zijn afgestemd op

de uitstraling van ons korps.

De museumcommissie zal natuurlijk

met een stand aanwezig zijn op de

komende reünie en wij hopen ook

dan weer de nodige schenkingen te

mogen ontvangen. Ga dus maar vast

op zoek!

Namens de museumcommissie,

Eduard Torenbos

23


oproep herdenking steimbke

maandag 4 juni 2012

Op die dag is het 50 jaar geleden dat de co(1) Smulders, sgt Van Eijk en vdrg

Van Wolfswinkel omkwamen bij een noodlottig ongeval tijdens de mars van

104 Cotrcie naar de kazerne in Hohne.

Het ligt in het voornemen een herdenking te organiseren op bovengenoemde dag. Daarvoor is

het gewenst nu al inzicht te krijgen in de interesse tot deelname door betrokkenen en de nabestaanden

van de drie slachtoffers. Opgave/interesse z.s.m. melden aan de toenmalige hospik

104, Eduard Torenbos. E-mail: ejpj.torenbos@mindef.nl of telnummer (zie commandomuseum)

0165 358 411. Zegt het voort!

GUR

commandoverenigingen

noord-nederland

Dhr. F. Akkermans

Hellingpad 3

9101 BB Dokkum

0519 295 050

covnoord-nederland@

midden-nederland

Dhr. G. van Valkenhoef

Plesmanstraat 2

3769 HM Soesterberg

0640 415 926

covmidden-nederland@

noord-holland

Dhr. C. Kostelijk

Tinnegieter 10

1625 AN Hoorn

0229 230 512

covnoord-holland@

zuid-holland

Dhr. A. de Vries

Agaat 31

2651 SB Berkel en Rodenrijs

010 511 0714 of 0620 113 108

covzuid-holland@

zuid-oost-Brabant

Dhr. Th. Prinsen

De Knolschans 23

5298 Ax Liempde

0411 631 212

pcvz-o-brabant@

De Groene Baret, december 2011

West-Brabant

Dhr. C. van Beek

Veerkensweg 32

4751 CS Oud Gastel

0165-512373

covwestbrabant@

Limburg

Dhr. T. Derks

Kakertsweg 31

6371 GA Landgraaf

045 531 1877

covlimburg@

zeeland

Dhr. A. Sampon

Van Kleffenslaan 19

4334 HA Middelburg

0118 616 129

covzeeland@

Gelderland

Dhr. A. Lap

Sterappel 23

6922 BA Duiven

0316 281 737

covgelderland@

commando Wandel stichting

coWs

Dhr. A. van Heijningen

Kerkemorgen 7

5324 BL Ammerzoden

swoc@

commando duik vereniging

Dhr. R. Vlegels

Consciencelaan 32

4707 LP Roosendaal

cdv@

commissie contact cov

Dhr. J. van der Westen

Angelusberg 75

4707 NL Roosendaal

contactcov@

regiment speciale troepen

Dhr. G. Rijgersberg

Markgravenstraat 14

2387 Baarle Hertog (B)

013 507 7925

vereniging veteranen kct

(in oprichting)

Dhr. J. Otter

Postbus 5011

4700 KA Roosendaal

veteranen@

commando Business club

Dhr. A. Rijk

De Hank 55

3832 JJ Leusden

0651 366 284

arthur.rijk@capgemini.com

nB: email adressen waar nodig na @

aanvullen met: korpscommandotroepen.nl


COMMANDO CONTACT BORREL

nuttig en aangenaam samen

Twee keer per jaar organiseert het

Korps Commandotroepen en De

Commandostichting een zogenoemde

Commando Contact Borrel (CCB). Het

gemêleerde gezelschap van medewerkers

van ons Korps, oudgedienden

(militair en burger), stichting’leden’

en vertegenwoordigers van commandoverenigingen,

komen bij elkaar

om het nuttige met het aangename

te verenigen. Zo ook donderdag 20

oktober.

De voorzitter van De Commandostichting,

luitenant-kolonel b.d.

Hans Eerhart, leidde de formele

EEN NIEUWE BLADZIJDE OVER HET

‘ Boek over u, voor u

en... door u’

In De Groene Baret van juli 2011 hebben wij u op de

hoogte gebracht van onze vorderingen. Inmiddels

zijn wij weer een kleine zes maanden verder en willen

wij u graag bijpraten.

In juli zijn wij aanwezig geweest

bij de baretuitreiking en hebben

wij een aantal oud-commando’s

geïnterviewd, onder wie oud C-KCT

kol b.d. J. Constandse. Op 17

augustus jl. kregen wij de kans om

oud-commando’s van het Regiment

Speciale Troepen te ontmoeten en met

hen te praten over hun opleiding in

het voormalig Nederlands-Indië. Een

dag met veel indrukken.

Veel oud-commando’s hebben op

onze oproep in DGB van juli jl. gerea-

bijeenkomst en bracht iedereen op de

hoogte van de laatste ontwikkelingen

binnen de stichting. Ook feliciteerde

hij de aanwezige oud-aalmoezenier

Jan Sweere met zijn Koninklijke

onderscheiding. C-KCT, kolonel Rob

Querido, gaf de genodigden vervolgens

een indruk van wat ons Korps

het komende jaar staat te wachten.

En dat belooft een druk programma.

Daarna was er ruim tijd voor de

onderlinge gesprekken en informatieuitwisseling

tijdens het informele

gedeelte, ondersteund met een borrel

en de hap. Besturen en commissies

geerd en veel materiaal ingezonden.

Waarvoor onze dank. Materiaal

dat zeker een aanvulling betekent

op ons eigen onderzoek. Over dit

onderzoek naar de ECO door de

jaren heen kunnen wij u meedelen dat

wij zeer interessante, nieuwe zaken

zijn tegengekomen. Maar er zijn nog

hadden de CCB ook al aangegrepen

om daaraan voorafgaand hun

formele eigen vergaderingen te

beleggen.

altijd blinde vlekken. Daarom doen

wij wederom een beroep op u ons

te helpen. Dit kan door het sturen

van uw anekdotes, verhalen, eigen

ervaringen, foto’s etc. van uw ECO.

En speciaal op de volgende vragen

kunnen wij zeker nog wat (persoonlijke)

antwoorden gebruiken.

1. Wie heeft nog informatie over de

ECO - de enige - in Bloemendaal

1948.

2. Informatie over de eerste ECOn in

Roosendaal 49-1, 49-2 en 50-1

(1e Commando Compagnie) of

50-2 (2e Commando Compagnie).

3. Jaren 1950-1963 met o.a. de

eerste ECO op de hei (51-1)

4. Overige informatie over ECOn

door de jaren heen.

Bij voorbaat hartelijk dank voor uw

reacties!

Hans van de Wall, 033 495 1201,

0652 408 838, vdwall.lehmann@

tele2.nl

Rien Stegman, 0653 927 125,

winterstale@live.nl

25


in memoriam

Oud-co(1) CEES MONDEN

Overleden 30-08-2011 te Tholen op 81-jarige

leeftijd. Cees was van lichting 50-2 en behaalde

zijn groene baret op 21-02-1951. Hij diende bij

de 2e Commando Cie, is als vrijwilliger vertrokken

naar Korea en werd daar ingedeeld bij 2nd

US Infantry Division. Cees was ook bekend als

vertegenwoordiger van het RST.

Oud-co kpl CORNELIS ONDERDELINDEN

Overleden 05-09-2011 te Leiden op 80-jarige leeftijd.

Cornelis was van lichting 51-2 en behaalde zijn groene baret

op 04-04-1952. Hij diende bij de 2e Commando Cie en ging

naar Suriname.

Oud-co kpl JAN HUIZELING

Overleden 07-09-2011 te Groningen op

71-jarige leeftijd. Jan was van lichting 59-2 en

behaalde zijn groene baret op 14-08-1959.

Hij diende bij 104 Cotrcie en was een eerlijke

en harde werker, een goed kameraad en altijd

opgewekt en vrolijk.

Oud-co RICHARD A.F. RüGEBREGT (majoor KL)

Overleden 09-09-2011 te Soest op 87-jarige leeftijd.

Richard behaalde zijn groene baret in 1946 in Hollandia (NG).

Hij diende als instructeur in Tjimahi en heeft aan alle acties

van het RST deelgenomen. Hij is als vrijwilliger naar Korea

vertrokken en later overgegaan naar de Koninklijke Luchtmacht.

Hij was drager van de Bronzen Leeuw en nog vele andere

onderscheidingen.

Oud-co kpl WIEL MOONEN

Overleden 12-09-2011 te Overpelt (B) op

78-jarige leeftijd.

Wiel was van lichting 52-3 en behaalde zijn

groene baret op 17-04-1953. Hij diende bij

105 Cotrcie en werd in februari 1953 ingezet

om mens en dier te redden bij de watersnoodramp

in Zeeland. Wiel was jarenlang

secretaris en penningmeester van de COV

Limburg, waarvoor hij werd benoemd tot erelid.

Een zeer grote delegatie oud-commando´s en

paracommando´s uit Nederland en België heeft

hem de laatste eer bewezen.

Oud-co sgt JAN STELWAGEN

Overleden 17-09-2011 te Sneek op 79-jarige leeftijd.

Jan was van lichting 52-3 en behaalde zijn groene baret op

17-04-1953. Hij diende bij de 108 Cotrcie en heeft zijn taken

naar volle tevredenheid uitgevoerd.

Oud-co kpl PIETER KLOOSTERMAN

Overleden 02-10-2011 te Dokkum op 80-jarige leeftijd.

Pieter was van lichting 51-2 en behaalde zijn groene baret op

04-04-1952. Hij diende bij 103 Cotrcie en is met deze compagnie

naar Suriname uitgezonden geweest.

De Groene Baret, december 2011

Oud-co kap b.d. WOLTER PEN (kapitein der mariniers)

Overleden 02-10-2011 te Voorschoten op 67-jarige leeftijd.

Wolter was van lichting 62-6 en behaalde zijn groene baret

op 29-03-1963. Na het volgen van de VCO keerde hij terug

naar het Korps Mariniers.

Oud-co kpl JAN KRIJGSMAN

Overleden 09-10-2011 te Roosendaal op

88-jarige leeftijd.

Jan ging als oorlogsvrijwilliger naar Indonesië

en behaalde zijn groene baret in 1946

in Polonia (Java). Hij diende bij het KST en

nam tussen 1946 en 1948 deel aan alle

acties. Jan was oprichter van de vereniging

KST. Hij regelde vanaf 1993 elk jaar de KST

reünie, die steeds een groot succes was.

Jan was drager van het Ereteken voor Orde

en Vrede en het Mobilisatie-Oorlogskruis.

Oud-co kpl JOOST PUTTERS

Overleden 13-10-2011 te Arkel op 80-jarige leeftijd.

Joost was van lichting 51-1 en behaalde zijn groene baret

op 29-08-1951. Hij diende bij 3-102 Commando Cie. Men

kon altijd op Joost rekenen, hij was een betrouwbare kerel

die altijd een prettige sfeer om zich heen schiep.

Oud-aalmoezenier

P.H. (HEIN) RAAyMAAKERS

Overleden 19 oktober 2011 op 85-jarige

leeftijd.

Geestelijk verzorger bij het Korps Commandotroepen

van 1 april 1988 tot 1 september

1991.

Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Na vele omzwervingen binnen Defensie

kwam Raaymakers in 1988 bij het Korps,

hoewel hij toen eigenlijk al met pensioen

kon! En hij voelde zich er thuis! Met zijn

mensenkennis en de ervaring in het omgaan

met jonge mensen, paste hij uitstekend bij

die ‘eigenwijze kerels’ in Roosendaal! Hij

volgde met name ook de verrichtingen van

de mannen in de ECO op de voet en was op

de moeilijke momenten aanwezig voor een

goed gesprek of een bemoedigend woord.

Soms wel eens een beetje lastig voor commandant

en instructeurs, maar altijd met een

goede inslag. Daarom zeer gewaardeerd

door allen die met hem te maken hadden.

Oud-co(1) JAN JACOBS

Overleden 20-10-2011 te Sevenum op

72-jarige leeftijd.

Jan was van lichting 58-1 en behaalde

zijn groene baret op 14-06-1958. Hij

diende bij 105 Cotrcie en was een rustige,

betrouwbare kerel die werd uitgezonden als

L M schutter naar Nieuw-Guinea.


Oud-co(1) FRITS HOFSTEENGE

Overleden 23-10-2011 te Kerkrade op

69-jarige leeftijd. Frits was van lichting 61-1 en

behaalde zijn groene baret op 02-06-1961. Hij

diende bij 104 Cotrcie en was een nette kerel

die veel zorg besteedde aan zijn PSU. Hij heeft

diverse kanocursussen gevolgd, alle met goed

resultaat.

Oud-co(1) HANS BOER

Overleden 30-10-2011 te Wageningen op

62-jarige leeftijd. Herman was van lichting

69-4 en behaalde zijn groene baret op 10-10-

1969. Hij diende bij 104 Wrnverkcie en was

een goed kameraad die veel voor anderen over

had. Hij was een zeer goed seiner.

Oud-co kpl ROELOF MERK

Overleden 03-11-2011 te Groningen op

76-jarige leeftijd. Roelof was van lichting 55-2

en behaalde zijn groene baret op 06-08-1955.

Hij diende bij 108 Cotrcie en was een goed

hospik, een goed kameraad met een open

karakter die zeer gezien was in de cie.

Oud-co kpl ANTON TOLLENAER

Overleden 12-11-2011 te Nuenen op 79-jarige

leeftijd. Anton was van lichting 53-5 en

behaalde zijn groene baret op 01-04-1954.

Hij diende bij 105 Cotrcie en was een onopvallende,

maar betrouwbare en harde werker en

prettig in de omgang.

Oud-co(1) MARTINUS BOB DE GROOT

Overleden op 07-10-2010 te Hillegom op 66

jarige leeftijd. Hij was van lichting 63-3 en

behaalde zijn groene baret op 29-09-1963. Hij

diende bij 105 Cotrcie en was als ploegcdt van

17 t/m 28 juni 1968 op herhaling.

Dat zij mogen rusten in vrede.

overLiJden

Bij overlijden van een commando wil De Commandostichting

graag haar medeleven betuigen. Daarom het verzoek aan de

nabestaande(n) om zo spoedig mogelijk een bericht middels

telefoon en/of e-mail (vraag een ontvangstbevestiging)

zenden aan:

Dhr. P. van der Putten: 0165 569 007 mob. 0655 390 139

e-mail: p.putten@kpnmail.nl

Bij geen gehoor: Dhr. J. Haak: 0164 255 506

e-mail: jfhaak@online.nl

Gaarne vermelding van naam, voorletters, geboortedatum en

adres van de overledene en een contact telefoonnummer.

in memoriam

De Commandostichting plaatst graag in “De Groene Baret

een “In Memoriam” van de overleden oud-commando / oudmedewerker.

Maar om misverstanden te voorkomen is deze

plaatsing uitsluitend na ontvangst van een overlijdensbericht

door de nabestaanden.

A.u.b. sturen naar: De Commandostichting, Postbus 5011,

4700 KA Roosendaal.

Bestuur en commissies van

de commandostichting

Bestuur

Voorzitter : Lkol b.d. J. Eerhart

Vice-voorzitter : Kol R. Querido

Secretaris : Lkol b.d. J. Goettsch

Penningmeester : Kap b.d. W. Hillenbrink

Lid : Lkol b.d. J. Otter

Lid : Maj b.d. L. Timmermans

Lid : Aoo H. Koevoets

2e Secretaris : Kpl b.d. J. IJpelaar

2e Penningmeester : Dhr. J. den Rooijen

Financieel Adviseur : Kpl b.d. H. Schoots

Juridisch Adviseur : Mr. JL. Burggraaf

dagelijks bestuur

De voorzitter, secretaris en penningmeester

vormen gezamenlijk het Dagelijks Bestuur.

commissies

Contact covn : Lkol b.d. J. Otter

De Groene Baret : Sgt b.d. R. Willms

Financiële adm. : Dhr. J. den Rooijen

Herdenkingen : Maj b.d. M. Jeukens

Kascontrole : Sgt b.d. C. Paans en

Co(1) b.d. E. Top

Ledenadministratie : Sgt(1) A. van den Dungen

Logistiek beheer : vacant

Museum : Kap b.d. S. Boons

Public Relations : Maj b.d. L. Vroegop

Reünie : Kap b.d. J. Harte

Sociale coördinatie : Kap b.d. P. van der Putten en

Kap b.d. J. Haak

Veteranen : Maj B. Delleman

Website : Kap b.d. J. Schepers

commando museum bezoek

Uitsluitend met als vaste regels:

1. Aanmelden via de website/e-mail/post om datum en tijd te regelen.

2. Daarbij naam, adres en telnr. contactpersoon en (maar mag ook later)

overzicht namen/adressen bezoekers.

3. Naamlijst alle bezoekers uiterlijk 14 dagen vóór bezoekdag ontvangen,

anders geen bezoek! 1 t/m 6 pers bezoek mogelijk dinsdag-woensdag

10.00 -15.00u. Meer dan 6 pers: alle werkdagen, dezelfde tijden.

kct.museum@mindef.nl of per post: KCT Museum, Postbus 5011,

4700 KA, Roosendaal.

commando toko

De Commando TOKO is gevestigd op locatie van J & C Productions BV,

Westvlietweg 64a, 2495 AA, Den Haag.

Openingstijden: elke werkdag van 10.00 tot 17.00 uur uitsluitend op

telefonische afspraak 070-35 40 125. Beheerder is Cees Hoogeveen.

Bestellen via websites www.korpscommandotroepen.nl/shop of via

www.degroenebaret.com.

Betalingen via ABN/AMRO bankrekeningnummer 62.97.88.065

t.n.v. J&C Productions BV te Den Haag.

IBAN: NL 34 ABNA 0629788065 / BIC code: ABNA NL 2A.

27


(oud) (oud)

commando’s

gevraagd...

...voor operatie ‘Undercover’

Wij zijn de jongens, één bonk schorem… Ooit was dit lied

ons lijfl ied en voelden we ons trots om tot zo’n mooie club

te behoren. Nu hebben we elke 5 jaar de reünie, maar de

kosten voor de reünie hakken ieder jaar meer en meer in

het slinkende reüniebudget. Daarom hebben leden van de

Commando Business Club het initi ati ef genomen om de

Commandosti chti ng fi nancieel te ondersteunen. Om de

sti jgende kosten ‘toe te dekken’ is operati e ‘Undercover’

opgestart. Dit keer niets geheimzinnigs, maar een sponsor-

campagne om het onderkomen voor duizenden KCT-reünis-

ten te fi nancieren. En we kunnen uw hulp goed gebruiken!

Er zijn vier sponsorpakkett en, variërend van een naamsver-

melding van uw bedrijf op een bord bij de tent, tot een ba-

nier van 20 meter in de markante klimtoren.

Nunc Nunc Aut Aut Nunquam! Nunquam!

Teken Teken nu nu in in want want de de unieke unieke sponsorpakkett sponsorpakkett en en zijn zijn zeer zeer

exclusief exclusief en en beperkt beperkt beschikbaar!

beschikbaar!

Voor informati e over de verschillende sponsorpakkett en

kunt u kijken op de website:

www.commandobusinessclub.nl/operati eundercover of

www.korpscommandotroepen.nl (klik op de ‘Undercover’

banner).

Voor inschrijving contact opnemen met:

• Barend Smet|06-24970336

barend.smet@redsalt.com

• Marco Messing | 06-21291794

marco.messing@fx.nl

• Gerben Seevinck | 06-57314362

gerben@saveinc.nl

under under

cover

operatie

Uiteraard is het ook mogelijk om een spontane donati e te

storten op rekeningnummer: ING 3662548 t.n.v. De Com-

mandosti chti ng o.v.v. reünie 2012 project Undercover.

De Commando Business Club, een groeiende groep ondernemende oud-commando’s

verenigd in een business club, zie www.commandobusinessclub.nl


under under under under under under

cover cover cover cover cover cover cover

oper operatie

Sponsors

tot nu toe:

• Shipmate

• Red Salt

• Save Inc

• AdMost

• FX.nl

• PPS Investment Group

• Outwise

• Crazy Piano’s

Delft Biscuits

• Dutch Control

• Ephesis BV

• Parfier

• Sorgh Vliet Lodge

• Gemeentewijzer

• Ithalamus

• WOP.nl

• LRV

• PT2 telecom

Made by Creati veworks.nl


COMMANDO REüNIE 2012

(BiJna!..) 70 Jaar kct

Zaterdag 24 maart 2012. Nog een paar maandjes en dan is het zover: de reünie

van het Korps Commandotroepen. Het is alweer de tiende editie. Wat in 1967

begon als een bescheiden samenzijn, is inmiddels uitgegroeid tot een gigantisch

gebeuren. Niet alleen als het gaat om het aantal reünisten, maar ook om de

bijkomende civiele en militaire organisatie, logistiek en regelgeving. Luitenantkolonel

Rob Rademaker, voorzitter van de Reüniecommissie 2012, zet de meest

belangrijke en smaakmakende onderwerpen op een rijtje.

Dank voor de voorbereiding

De Commandostichting en het

Korps zijn al maanden druk met de

voorbereidingen om het 70-jarig

bestaan van het KCT op gepaste wijze

te vieren. En ik kan ik u melden: de

organisatie ligt mooi op schema. We

maken uiteraard dankbaar gebruik

van de draaiboeken en ervaringen

van de afgelopen reünies. Ook de

gemeente Roosendaal maakt zich

al enthousiast op voor dé dag. De

samenwerking is goed op gang

gekomen.

Ik heb de laatste maanden grote

waardering gekregen voor de vele

vrijwilligers die nu al betrokken zijn

bij de reünie. Denk aan de projectofficier,

de mensen van het Reüniebureau,

De Commandostichting en de

adviseurs van de Reüniecommissie.

Ook de inbreng van de Commando

Business Club is geweldig; zij wisten

De Groene Baret, december 2011

een flink aantal sponsors te werven.

En dat is, zeker in deze financieel

roerige tijden, een zeer welkom

initiatief. Grote klasse, als je ziet hoe

al die vrijwilligers het parate Korps

ondersteunen door het KCT deels te

ontlasten. Want zoals u weet, heeft

het Korps het altijd (te) druk met

operaties, oefeningen en opleidingen.

Programma

Uiteraard is op 24 maart de

Engelbrecht van Nassaukazerne ons

epicentrum. Naar verwachting komen

uit alle windstreken minstens een

paar duizend maten hier samen. Na

ontvangst op de kazerne houden we

ons traditionele defilé op de markt in

Roosendaal. Daarna is het tijd om,

onder het genot van een hapje en een

drankje, herinneringen op te halen en

te genieten. In en mogelijk ook buiten

de sportzaal krijgt u een breed beeld

van ons huidige Korps voorgescho-

teld. Denk aan diverse ‘static shows’,

bij goed weer een para-demo en een

doorlopende film over de opleiding

en taakstelling van het KCT anno nu.

Ook is er een interessante uitstalling

van het huidige materiaal en kunt u

weer met uw maten op de foto.

Nieuw in het programma is het

optreden van onze eigen huisband

‘Cut the Crap’. Daar verheug ik me

bijzonder op. De zevenkoppige band,

opgericht in 2000, bestaat namelijk

uit collega’s die -tussen alle drukke

werkzaamheden in- nu stevig aan het

repeteren zijn, meestal ’s avonds laat

in eigen tijd.

Eenheid in discipline svp

De organisatie heeft zich even

afgevraagd of er deze keer een defilé

moest plaatsvinden. Het parate Korps

zou zich er namelijk kwetsbaar mee

kunnen opstellen, los van de uitdaging

om de operators onherkenbaar te


houden. Een grotere reden om het

defileren niet door te laten gaan,

zit echter in de marsdiscipline (of

beter gezegd: het gebrek daaraan!)

tijdens voorgaande reünies. Er zijn

toen namelijk behoorlijk wat klachten

binnengekomen over maten die

zich verre van commandowaardig

gedroegen.

Zoals u en ik weten, is het huidige

KCT uiterst professioneel. Ons Korps

staat bekend om uitmuntende prestaties,

zeker tijdens de achterliggende

operaties in Afghanistan. Het grote

aantal toegekende dapperheidonderscheidingen

zegt genoeg. Met name

het KCT zelf heeft uiteindelijk erop

aangedrongen een defilé te houden

en liefst met de grootst mogelijke

uitstraling. Om dat te stimuleren,

krijgt elke reünist daarom, naast een

boek over de recente geschiedenis

van het KCT, ook een schitterend jack

uitgereikt. Dit jack wordt u aangeboden

door oud-commando’s.

Ik vertrouw er dan ook op dat we

deze keer een echte eenheid vormen.

In tenue, maar bovenal in de wijze

waarop we met z’n állen het grootst

mogelijke respect tonen en de ware

commandoprofessionaliteit uitdragen.

Afmatting met een dubbel doel

Alsof de reünie zelf nog geen prestatie

genoeg is, begint vijf dagen ervoor

een ‘Reünie Wandeldetachement’

aan een vrijwillige afmatting. Zo’n

58 oud-commando’s vertrekken

vanuit Gelderland en lopen een tocht

van 180 kilometer langs historische

KCT-plaatsen. Denk aan Arnhem,

Nijmegen, de Vaarschool en het Tentenkamp,

alwaar de groep de laatste

nacht zal doorbrengen. Op 24 maart

om 9.45u zal het wandeldetachement

de ‘Tranenpoort’ binnenlopen en zich

melden bij C-KCT.

Behalve de melancholische waarde,

heeft deze mars ook als doel om

zoveel mogelijk geld in te zamelen

voor KIKA, het Kinderkankerfonds.

Steun ook dit doel en geef u op als

sponsor van deze wandelmaten! Zie

onder meer: www.covgelderland.nl

Maten gezocht

Het loopt al behoorlijk storm qua

aantal aanmeldingen; half november

zaten we al op ruim 2.000 inschrijvingen.

Ons doel is om -opnieuw- een

record aantal bezoekers naar

Roosendaal te krijgen. Daarom

ook hebben we ongeveer 8.000

persoonlijke uitnodigingen verzonden,

vooral naar de begunstigers van De

Commandostichting. Wat betreft de

oud-commando’s die geen begunstiger

zijn (en dus ook dit blad niet

ontvangen), ligt het wat moeilijker.

We beschikken wel over de namen

van alle oud-commando’s die vanaf

1960 de groene baret kregen uitgereikt,

maar vaak zijn adresgegevens

lang niet meer actueel. We vragen

u daarom: help ons alle (dienst-)

maten te vinden én op de reünie te

krijgen! Schrijf uw lichtingsploeg

aan, benader uw buddy’s, inspireer

hen, nodig iedereen uit, zorg dat ze

zich inschrijven en haal samen op

24 maart de mooiste herinneringen

op. En ja, als ze dan ook begunstiger

worden van De Commandostichting,

zou dat extra mooi zijn. Dan zijn de

adressen ook gelijk weer up to date

en ondersteunen ze mede de uitgave

van ons lijfblad De Groene Baret.

inschrijven? doe het

nu, doe het goed!

Aanmelden voor de reünie is in principe

alleen mogelijk via de website www.

korpscommandotroepen.nl Heeft u geen

internet, vraag dan uit uw naaste omgeving

iemand met een computer die u behulpzaam

kan zijn. Lukt ook dat niet, dan kunt u bij

uitzondering bellen met het Reüniebureau (zie

contactgegevens).

Let op. Als u zich inschrijft, is het belangrijk

te weten dat uw militaire registratienummer

gekoppeld is aan de ledenadministratie van

De Commandostichting. Houd dit nummer

dus bij de hand en gebruik géén puntjes,

streepjes of spaties als u het nummer invult.

U bent ingeschreven als u een bericht hebt

ontvangen met een persoonlijk inschrijfnummer.

Dit inschrijfnummer heeft u ook nodig

bij eventuele correspondentie met het

Reüniebureau.

Let op! Inschrijven op de reüniedag kan,

maar dat kost dan € 50,= per persoon,

ongeacht of u begunstiger van De Commandostichting

bent! Voorkom die hoge kosten en

schrijf u nu in!

Nachtbraken ter plaatse?

Overnachten op de kazerne is niet mogelijk!

U kunt in de omgeving een hotelaccommodatie

boeken. Zo heeft Golden Tulip Hotel

De Reiskoffer een speciale aanbieding van

€ 42,50 p.p.p.n. voor logies en ontbijt (zie:

www.reiskoffer.nl of bel 0165-316310).

Andere hotels:

Hotel Central 0165-535657

Hotel Merks 0165-533169

Hotel Goderie 0165-555400

Hotel De Klomp 0165-553594

Hotel Tongerlo 0165-584888

Motel De Wouwse Tol 0165-303651

Kamperen kan ook. Bel camping-/recreatiepark

Bosbad in Hoeven: 0165-502570.

Contactgegevens

Commissie Reünie 2012

Het Reüniebureau is dagelijks bemand tussen

10:00u en 15:00u en bereikbaar via:

- telefoon (mét antwoordapparaat):

0165-358335

- e-mail:

reunie2012@korpscommandotroepen.nl

- web: www.korpscommandotroepen.nl/

actueel/commandoreünie2012

- post: De Commandostichting,

t.a.v. Commissie Reünie 2012,

Postbus 5011, 4700 KA, Roosendaal

31


De laatste woorden ‘We will

remember them’ werden ingetogen,

maar massaal herhaald door de

deelnemers aan de herdenkingen en

de vele belangstellenden tijdens de

ceremonies in Fort William en Spean

Bridge op 13 november. Herdenkingen,

die onder meer in het Verenigd

Koninkrijk nog steeds jaarlijks

worden gehouden om stil te staan bij

het einde van WO I op 11-11-1918

om 11.00u. En daarmee ook stil te

staan bij de militairen, welke in die

oorlog sneuvelden en in alle oorlogen

en strijdgewoel daarna. En wat

WO II betreft hebben voornoemde

plaatsen een bijzondere betekenis

De Groene Baret, december 2011

waar het gaat om de gesneuvelde

commando’s, die hier hun eerste

opleiding ontvingen. Reden temeer

voor oud-commando Jacob Klaver

(alias mister Clover) om een ploeg

oud-commando’s (en sommigen met

charmante aanhang) te verzamelen

en een reis te organiseren van 10

t/m 14 november naar Schotland.

Een reis , die hen daarbij ook bracht

naar de toenmalige ‘playgrounds’

op Achnacarry Castle en omgeving.

Deze van bloed, zweet en tranen

doordrenkte streek, waar alle vroege

commando’s en de Nederlandse in

het bijzonder –No 2 (Dutch) Troop-

hun basisopleiding ‘genoten’.

oud-

commando’s

reisden af

naar schotse

‘roots’

“They shall grow not old, as we that are left grow old.

Age shall not weary them, nor the years condemn.

At the going down of the sun and in the morning…

We will remember them” **

Door Gérard Urselmann

Wie verre reizen maakt...

De schrijver van dit artikel was er

nog niet geweest, reden temeer om

de uitnodiging aan te nemen en zich

aan te sluiten bij deze, naar hem later

bleek, meer dan bijzondere reis. In de

vroege avond van 9 november betrok

het merendeel van de deelnemers,

allen afkomstig uit de vier windstreken

van ons land, een schuilbivak nabij

Schiphol. Zich daarmee verzekerend

van een vliegtuigstoel op de daaropvolgende

vroege ochtend van 10

november. Tegen half acht die ochtend

verschiet vertrekhal 2 dan ook van

het KLMblauw in het COMMANDOgroen!

Een snelle vlucht dropt de


commandoparty probleemloos op de

landingszone in Edinburgh. Hierna

stopt chauffeur Stuart als een echte

steward de koffers in de onderbuik

van de bus en vertrekt deze laatste

‘hoofd front’ richting Fort William.

Een tussenstop wordt gehouden om

het Stirling Castle te bezichtigen. In

dit kasteel, gebouwd op een 350

miljoen jaar oude rots, regeerde ooit

een serie Schotse koningen met de

welluidende namen Jacobus I t/m VI.

In deze novembermaand voor één

dag opgevolgd door ene Jacobus uit

Marken, die voor de gelegenheid het

Klaver-blad voor een Schotse ruit verruilt.

Na enkele uren zet Stuart dan

de bus stil voor het Ben Nevis hotel in

Fort William. Een betere naam voor

dit hotel had niet bedacht kunnen

worden en sommigen haasten zich

dan ook naar de bar om de eerste

lokale sapjes tot zich te nemen. Na de

gebruikelijke kamerafwikkelingen en

het poederen van de damesneuzen,

worden de keukengeuren opgesnoven

en legt de kok zijn proeve van

bekwaamheid af. Daarvoor slaagt

hij en is de keuken dus verzekerd

van klandizie in de nog voorliggende

dagen. Het blijk een maaltijd, die een

goede bodem heeft gelegd voor de

daaropvolgende avondoefening in de

bar. Iedereen heeft avondpermissie,

maar het barluik gaat om 23.00u al

dicht. Gelukkig geldt ook hier een

aloud Noord-Limburg’s gezegde:

“Achterom is het kermis” en dus hoeft

de oefening niet voortijdig te worden

afgebroken. Voor sommigen staat

de maan al erg hoog, voordat een

al dan niet echtelijke sponde wordt

opgezocht. Dit ritueel zal zich nog

enkele avonden herhalen!

Geen monster te zien, of toch ?

Op vrijdagochtend is het een

vroege reveille, maar een goed en

uitgebreid Schots ontbijt zet iedereen

weer recht op de been. De bus is al

voorverwarmd en die dag brengt de

groep in de greep van de Schotse

natuur rond de vele bergen en dalen

gevuld met even zo vele Lochs. Als

het meest beroemde ligt rond het

middaguur Loch Ness aan onze

voeten, maar ook nu geen monster

te zien. Niet onlogisch, want met 14

commando’s aan de waterlijn is het

beter je hoofd onder water te houden

! Maar achter in de bus wordt nadien

toch een slapend ‘commandogroen

monster’ aangetroffen! Na een

lange dag wacht de beroemde Ben

Nevis distilleerderij ons op voor een

proeverij. Een belevenis op zich,

want wij zijn een van de eerste (oud-)

commando’s die deze Korpsdrank

aan de bron mogen keuren. Nunc aut

Nunquam. En dat is niet aan dovemansoren

gezegd! Eigenlijk ook niet

voor de meisjes, die volgens mister

Ben allemaal nog geen achttien lijken.

Maar ja, hij was waarschijnlijk toen al

‘ben-neveld’. Na de nodige inkopen

en een snelle douche, herhaalt zich

het avondritueel.

Eindelijk Achnacarry grond

onder de voeten

Ook zaterdag weer vroeg uit de

veren, want er wacht een drukke

dag. De bus brengt ons via Spean

Bridge op weg naar Achnacarry

House. Deze route voert ons langs

HET commandomonument, waar de

voorbereiding voor de zondag-

ceremonie in volle gang is. Op de

aanrijroute naar ‘the House’ nemen

wij, samen met de Commando

Veterans Association (CVA), deel aan

de onthulling van een herinneringsbord

bij de gerestaureerde ‘Mock”

(simulatieplek) van de Landing Craft

Assault (LCA, zie ook DGB juli 2011).

In gedachten zie je daarbij onze No 2

Troopers uit het vaartuig springen, op

weg naar de stranden van Normandië.

En ter plekke ‘lopen’, al dan niet

in rolstoelen, enkele trotse mannen die

erbij waren. Indrukwekkend! En even

indrukwekkend is een paar kilometer

verderop de rondgang bij ‘the House’.

Bij de achterliggende snelstromende

en koude Arkaig River herinneren

spijkers aan de bomen en een

inmiddels gammele brug ons aan de

oorspronkelijke touwen- en hindernisbaan.

In de woestenij van het Schotse

hoogland lijken de ontberingen vele

malen groter dan op de Rucphense

Heide. Of toch niet? Nadat deze

‘heilige’ grond wordt gekust, staat de

bus weer te wachten en brengt ons,

via een photoshoot bij het commandomonument

en een royale blik in

het Ben Nevis commandomuseum

en –bar, weer terug in ons bivak.

Daarna herhaalt het avondritueel

zich, maar nu met als ‘hoofdgerecht’

een Schotse dansavond. De Schotse

mannen ‘in rok’ vermaken zich die

avond opperbest met onze dames

in avondtoilet (en omgekeerd!). In

de aanpalende bar verslaat de TV

een herdenkingsbijeenkomst in de

Albert Hall te Londen. Bij de afsluiting

daarvan, tegen 23.30u wordt in de

Albert Hall het volkslied ‘God save

the Queen’ gezongen. En oh wonder,

ook in de bar staat iedereen stijf in

de houding. Toen opa nog jong was

gebeurde dat in Nederland ook nog

als op radio of TV ons volkslied klonk.

Maar tegenwoordig ‘scoor’ je daar

niet mee!

33


Remembrance Day

Die zondag is het dan ‘de dag der

dagen’. Na de vermoeienissen van

de voorgaande avond is een uurtje

later reveille voor een enkeling nog te

vroeg. Maar de sergeant van de week

neemt actie en het ontbijt wordt toch

nog gezamenlijk afgesloten. Tegen

10.00u worden de voorbereidingen

getroffen om deel te nemen, tezamen

weer met CVA, aan de herdenk ingsceremonie

in het centrum (parkje)

van Fort William. Een lange stoet van

Marines en Army commando’s - daarbij

ook wij en de CVA - defileert langs

de locale bobo’s, onder enthousiast

applaus van vele toekijkende burgers,

waarna de tocht eindigt bij het oorlogsmonument.

Hier wordt de Last Post

geblazen, een indrukwekkende twee

minuten stilte gehouden en worden

door diverse organisaties, waaronder

ook twee mannen van onze ‘Gelderse’

deelnemers, kransen gelegd.

Commandomonument

Een letterlijk en figuurlijk hoogtepunt

van deze reis brengt ons echter die

middag. Na onderaan bij de heuvel

van het commandomonument de bus

te hebben verlaten, sluiten wij ons

daar aan bij de CVA en de diverse

detachementen. Dan wordt, voorafgegaan

door de Pipes and Drums en

vele vaandels, opgemarcheerd naar

het monument. Koude rillingen glijden

over de rug bij het aanblik ervan in

de setting van ontelbare burgers en

commando’s. Een koude wind trekt

over de heuvel en rammelt aan de

broekspijpen, maar de aandacht blijft

gevangen door het daarop volgend

dodenappel, de Last Post en de twee

minuten, die ten einde komt door het

saluutschot van het in de nabijheid

opgestelde kanon. Ook hier worden

door vele organisaties weer kransen

De Groene Baret, december 2011

gelegd, zo ook door twee van onze

‘Limburgse’ mannen. Een groots

moment en fijn om te kunnen zeggen:

‘ik was erbij’.

Commando Herinneringsveld

Na deze voorgaande ceremonies

wordt op het direct nabijgelegen

herinneringsveld de uitbreiding ervan

ingezegend. Het is nu een grote

ruimte geworden, waar nu en in de

toekomst de as van overleden commando’s

uitgestrooid kan worden en

diverse kleinoden als herinnering kunnen

worden achtergelaten. Enkelen in

onze groep hadden in de voorgaande

dagen, speciaal voor deze gelegenheid,

kruisjes gekocht om te plaatsen

als herinnering aan hen die, hoewel

ver weg, toch nog steeds zeer nabij

zijn. Daarbij is ook een kruisje

geplaatst voor Kevin van de Rijdt, die

aan zijn geliefden en aan het Korps is

ontvallen gedurende de vredesmissie

in Uruzgan 2009. Met een Eregroet

werd afscheid genomen van deze

indrukwekkende plek. Zij, wier namen

hier geschreven staan, zullen nooit

uit onze gedachten zijn en daarmee

nooit ‘ten dode zijn opgeschreven’.

Met die gedachte verlaten we in stilte

deze indrukwekkende plek. Langzaam

begint de zon achter de bergen schuil

te gaan en wij besluiten de commandobar

te laten voor wat het is en ons

eigen schuilbivak weer te betrekken.

De plunjezakken moeten worden

gepakt en velen duiken die avond

vroeg de koffer in. Ook de baromzet

maakt die avond een duik.

Terugtrekkende bewegingen

Het is maandag 14 november een

vroege reveille. Onwennig wordt

aangeschoven aan de ontbijttafel. De

flessen Ben Nevis worden strategisch

verdeeld en ingepakt en onze steward

Stuart zorgt dat alles weer netjes in

de buik van de bus verdwijnt. Met een

‘gelukkig hebben we de foto’s nog’

wordt het Ben Nevis hotel achter ons

gelaten om middels een toeristische

route richting Edinburgh te toeren.

Tegen wie nog nooit de hoogst

gelegen whiskystokerij in Dalwhinnie

mocht aanschouwen kunnen wij

zeggen: “wij hebben die gezien”,

want de reisleider voert ons daarlangs,

maar helaas op (on)gepaste

afstand. Een koffie-en-zo tussenstop in

Pitlochry, het toeristische ‘must have

seen’ verleidt enkelen tot het opmaken

van de laatste Schotse ponden. In

het Huntingtower Castle Hotel nabij

Perth genieten we dan nog van een

royale afscheidslunch, die ons bijna

was ontgaan omdat ook de weg ons

was ontgaan. Maar Stuart zou geen

steward zijn geweest als ook dat

niet met vakkundig stuurmanschap

was opgelost. De lunchkaart in dit

statige hotel is voor deze gelegenheid

voorzien van de opdruk: ‘Commando

Travel Lunch Menu’. Gelukkig geen

lopend buffet! Na enkele welgemeende

en pondenzware woorden

van dank aan de chauffeur en even

zo welgemeend, maar minder zwaar,

aan de reisleiding, zoekt eenieder

weer een stek in de bus en die voert

ons ‘in de dubbele’ naar Edinburgh

Airport. Het KLMblauw dropt ons

die late avond weer keurig op de

Schiphol landingszone. En met een

bekend: ‘we zien elkaar weer’ valt de

groep uit elkaar en zoekt ieder zijn

richting. Het was het einde van een

mooi, indrukwekkend, emotioneel en

onvergetelijk weekend.

Volgens de profeten zouden we met

name zaterdag en zondag door regen

en wind geteisterd worden, maar wij

hadden prachtig weer. Een voormalig

Korpscommandant sprak ooit de

legendarische woorden: “Onze Lieve

Heer houdt van de commando’s “. Dat

was ook deze dagen weer ‘zonne’klaar.

En voor de reisvrienden: Ik heb

OLH nog nooit gezien, nog nooit bij

hem geweest, maar toch weet ik veel

van Hem!

** The Exhortation (de aansporing)

“Zij worden niet oud, zoals wij die de

strijd doorstonden wel oud worden:

De jaren zullen hen niet vermoeien,

noch het einde der dagen.

Bij het ondergaan van de zon

en in het ochtendgloren

zullen wij hen gedenken”.


eüniewandel mars 2012

Om het 70-jarig KCT bestaan een speciaal tintje te geven

organiseert Commandovereniging Gelderland (COV Gld), in

samenwerking met het Korps en De Commandostichting, een

5-daagse wandelmars van Schaarsbergen naar Roosendaal.

De afstand van 180 kilometer wordt afgelegd van maandag

19 t/m vrijdag 23 maart. Een detachement van maar liefst 58

oud-commando’s neemt deel aan deze reüniewandelmars.

Stichting Kinderen Kankervrij (KiKa)

In onderling overleg is besloten deze wandelmars te koppelen aan een goed

doel. Gekozen is voor de Stichting Kinderen Kankervrij (KiKa). De wandelmars

heeft tot doel fondsen te verwerven voor vernieuwend onderzoek op het

gebied van kinderkanker, gericht op minder pijn en strijd, meer genezing en

een hogere kwaliteit van leven op latere leeftijd ten behoeve van de Stichting

Kinderen Kankervrij (KiKa). Steun ons initiatief en word

sponsor!

In het komende ‘DGB Reünie Special’ nummer meer

nieuws. Zie voor verdere informatie de voorgaande

uitgaven van De Groene Baret en zie ook de websites

van De Commandostichting en van COV Gelderland.

activiteiten 2012

Vanuit diverse COVn ontvingen

wij de activiteitenkalender

voor het eerste deel van

2012. Een goed idee voor

alle verenigingen?

Voor onderstaande activiteiten zijn

ALLE commando’s welkom!

• Zondag 8 januari

Nieuwjaarsreceptie (COV Geld.)

• Zaterdag 14 januari

Nieuwjaarsreceptie (COV N Holl.)

• Zondag 15 januari

Nieuwjaarsreceptie (COV W Brab.)

• Vrijdag 20 januari

Nieuwjaarsreceptie (COV M Ned.)

• Zaterdag 28 januari

Herdenking Capelse veer (Alle)

• Maandag 27 februari

Herdenking Wassenaarse slag

(Alle)

• Zaterdag 14 april

Bloesemtocht (COV Geld.)

• Maandag 30 april

Vlaggenparade Bronbeek (VOC

Geld.)

• Vrijdag 4 mei

Dodenherdenking

Arnhem & Nijmegen (VOC Geld.)

• Zaterdag 5 mei

Defilé Wageningen (VOC Geld.)

• Donderdag 10 mei

van Woerdenmars (SWOC)

• Zaterdag 19 mei

Mini-golf Hoch Elten (VOC Geld.)

• Vrijdag 8 juni

Varen op de Eem (VOC M Ned.)

• Zaterdag 30 juni

Veteranendag Den Haag (Alle)

• Zaterdag 2 juni

Forellenvissen te Rha (VOC Geld.)

• Vrijdag 13 juli

Herdenking Roermond (Alle)

• Dinsdag 19 juli

Vierdaagse Nijmegen (info SWOC)

Meer informatie bij de betreffende

vereniging of redactie DGB.

35


Grüner dol

Is 104 Cotrcie klaar voor uitzending, dan wel

stand-by volgens het nieuwe SOTG-concept?

Dat was grofweg de hamvraag rond de deel-

name van het KCT aan de oefening Grüner

Dolch 2011, afgelopen september. Grüner

Dolch is een grote internationale maritieme

oefening aan Noord-Duitse kust. De nadruk

lag deze keer op operaties tegen piraterij,

maar ook op het land waren er ‘insurgent

networks’, ofwel rebellen, die aangegrepen

moesten worden. En laat dat nou een kolfje

naar de hand zijn van een Nederlandse SOTG

(Special Operations Task Group).

De Groene Baret, december 2011

Het SOTG-concept vindt zijn

oorsprong in de uitzendingen van

afgelopen jaren. Daarin bleek

dat externe eenheden als ‘force

multiplier’ (versterking) kunnen

dienen voor ons optreden. Om de

samenwerking met deze ‘enablers’

te bevorderen en de wijze van

optreden beter op elkaar af te

stemmen, wil ons Korps uitgebreid

trainen met deze eenheden. Grüner

Dolch 2011 bood, na een intensief

opwerkprogramma, een prima podium

voor de eindoefening niveau

4 in het SOTG-concept. Enthousiast

werd een SOTG gevormd, met een

Special Operations Task Unit (SOTU)

van 104 Cotrcie en ‘enablers’

van de C-cie 11 Infbat (Heavy

weapons platoons D-cie), de Genie,

de Explosieven Opruimingsdienst

(EODD), een team van Field Humint,

een Electronic Warfare-groep en

een Special Operations Intel Cell.

In totaal 150 man! Eerste-luitenant

Mark was één van hen. Hij kwam

terug met het volgende verslag.

De Voorbereiding

Donderdag 8 september vertrekt de

104, samen met delen van de korpsstaf,

vanaf Woensdrecht met een Duitse

C-160 Transall naar het hoge noorden

van Duitsland. Daar, tegen de grens met

Denemarken en vlakbij de Oostzee kust,

ligt het plaatsje Todendorf. De Duitse

landmachtkazerne, die hier ligt, is voor

de komende periode omgedoopt tot

onze Forward Operating Base, ofwel

FOB TODENDORF. Na een voorspoe-


ch 2011

dige reis en een goede opvang door

de Staf-Staf Verzorgingscie, start

oefening Grüner Dolch met trainingen

over integratie en processen van

commandovoering. De ploegen

krijgen genoeg voorbereidingstijd

om procedures en tactieken fijn te

slijpen. De samenwerking tussen de

operators, de EODD en de Genie

levert een goed product op. Hiermee

kunnen we objecten op een veilige en

snelle manier innemen, ook als er een

reële dreiging is van boobytraps.

We krijgen de mogelijkheid om

helikopters als sniperplatform te

gebruiken om zo ook op dit vlak de

ervaring te verbreden en te verdiepen.

Dat doen we tijdens twee live firemomenten

en twee inzetopdrachten.

Deze methoden brengen grote

voordelen met zich mee. Met behulp

van de heli’s kunnen we puntdoelen

uitschakelen of de vijand vastpinnen.

Daarnaast fungeren ze als een early

warning system, maar bovenal hebben

we met heli’s veel meer overzicht op

het battlefield. De informatie, die

daar uit wordt gehaald, geeft een

commandant grote voorsprong bij het

nemen van beslissingen. Na een week

voorbereiding, zijn 104 Cotrcie en de

diverse enablers meer dan gereed om

de insurgent netwerken aan te grijpen.

Inlichtingen

Alle operaties zijn intell driven, ofwel:

gebaseerd op en aangestuurd door

diepgaande en correcte informatie.

De Special Operations Intel Cell

kan dus lekker aan de gang om de

104 maximaal te ondersteunen.

Tijdens oefening Grüner Dolch is

een uitgebreide Command & Control

(C2) structuur aanwezig. Ook zijn

er deelnemers uit de Secties 1 t/m

9. Kortom, we worden uitstekend

ondersteund. Daarnaast wordt tijdens

deze oefening veel internationaal

samengewerkt, onder meer met een

Duitse Special Operation Air Task

Group die over verschillende helikopters

en vliegtuigen beschikt. Ook

werkt onze 104 samen met de Poolse

SOTU en is een Poolse Liaison Officer

aanwezig in de Nederlandse Operations

Room. Poolse SF-collega’s voeren

verkenningen uit ter voorbereiding op

een Direct Action (DA) operation en

elementen van onze SOTU worden

overgezet door een Poolse Boat Unit

(PBU). Leuk voor ons, leerzaam voor

de Polen.

De Operaties

Na de uitvoerige voorbereidingen

is het tijd voor het ‘echte werk’. Uit

inlichtingen blijkt dat een insurgent

groep zich onder andere bezighoudt

met het fabriceren van explosieven.

Ook heeft de groep beschikking over

luchtdoelbestrijdingsmiddelen (een ZU

23/2 en een ZSU 23/4). Dit vormt

een bedreiging voor de veiligheid

binnen de regio en daarom wordt

besloten deze dreiging weg te nemen.

Net als de leider van de groep

overigens, die zich vermoedelijk

ook op de locatie -een oud vliegveld

bij Damgarten- bevindt. Om de

Situational Awareness (smoel op het

terrein) op voorhand te vergroten,

wordt een Special Reconnaissanceelement

ingezet om meer details in te

winnen over onder meer Anti Air (AA)

vuurmonden en de locatie van de

Improvised Explosive Devices (IED’s).

Zo mogelijk krijgen we ook nog een

Positive Identification (PID) van de

locale leider door.

Intussen draaien de voorbereidingen

voor deze operatie op volle toeren. Er

wordt ge-rehearseld met helikopters

en een C-160 om de operatie zo reëel

mogelijk ‘droog’ te oefenen. Het plan

is om een Direct Action en een Tactical

Air Landing Operation te combineren.

En zo geschiedt. Allereerst nemen

snipers de dreiging weg van de AAvuurmonden,

waardoor twee aanvalteams

ongehinderd met CH-53-ers

kunnen invliegen. De 104 heeft de IED

factory als target. Een infpel van de

Luchtmobiele Brigade (LMB) neutraliseert

de verkeerstoren en de EODD

controleert de start- en landingsbaan

op explosieven, zodat er een C-160

kan landen om de rest van de Infcie

aan de grond te zetten. Als we de

objecten benaderen, ondervinden

zowel wij als het Infpel weerstand. Het

zwaartepunt ligt bij de IED factory,

maar al snel wordt die dreiging

uitgeschakeld door het sniperplatform

in de Bolkow 105-helikopter. Niet veel

later wordt het pand veilig gesteld en

wordt een Tactical Site Exploitation

(TSE) uitgevoerd. Daarbij wordt de

locale leider vakkundig uitgeschakeld.

37


Amper drie uur later zit iedereen weer

in een helikopter of vliegtuig terug

naar de FOB.

Source operatie

In een volgende operatie gaat het

om twee bomvesten die in het gebied

zijn gesignaleerd. Een betrouwbare

bron heeft meer informatie. Hij wil

een meeting in een semi-permissive

gebied. Na een verplaatsing van drie

uur komen we aan bij de operatie

box en treffen we de laatste voorbereidingen

voor een veilig gesprek.

De verworven intell beschrijft zeer

nauwkeurig wat de mogelijke locatie

van de bomvesten is. Dat is gunstig

voor ons.

Bij de start van de Source operatie

nemen elementen van de SOTU

een positie in nabij het mogelijke

aanvalsdoel. De Direct Action willen

we met een Heli Assault Force

(HAF) uitvoeren. Ter plekke maken

de verkenningen duidelijk dat er

meerdere bunkers met relevante

bewaking aanwezig zijn. Het LMB

Zware Wapens peloton zorgt voor

De Groene Baret, december 2011

blocking positions. De CH-53 landt en

de SOTU stuit op hevige weerstand.

Sprongsgewijs overmeesteren we de

vijand en stellen de locaties veilig.

Tijdens een grondige TSE treffen

we inderdaad een bomvest en een

aanzienlijke hoeveelheid munitie en

springstoffen aan. Vijftien

tegenstanders

hebben het

leven

gelaten,

tegenover

drie gewonden

aan eigen zijde. Zij

zijn direct opgevangen.

Wustrow

We zijn nauwelijks terug op

FOB TODENDORF of er is

informatie over een volgende

opdracht. Naar verwachting vindt er

spoedig een meeting plaats tussen

twee High Value Targets (HVT’s)

‘kopstukken’ op een eilandje voor de

kust: Wustrow. Een ploeg maakt zich

meteen gereed om met de HAF een

vehicle interdiction uit te voeren op

HVT’s, die eventueel zouden willen

ontsnappen. Het Zware Wapens

Peloton van de LMB wordt vroegtijdig

ingezet om het vertrekpunt van de

DA groep te verkennen en voor te

bereiden. Deze groep maakt zich

gereed om met een roadmove naar

het eiland overgezet te worden door

de PBU. Het ZW peloton zorgt voor

de beveiliging van het wagenpark.

Op de locaties lijken de HVT’s net te

zijn getipt. Geheel onverwachts slaan

ze op de vlucht. De HAF wordt meteen

ingezet en met een korte, snelle en

agressieve actie worden de HVT’s

onderschept. Ze zijn volledig verrast.

Bij het invallen van de duisternis vindt

op de oevers van het vasteland de

laatste coördinatie plaats tussen de

PBU en de BAF (Boat Assault Force).

Bij volledige duisternis vertrekken

de Poolse Zodiacs naar het eiland.

Na een geslaagde drop-off volgt

een infiltratie over het eiland. Onze

nachtzichtcapaciteit geeft ons veel

voordeel ten opzichte van de vijand.

Die wordt door een korte agressieve

actie verslagen.

104 klaar? Ja!

Als we terugblikken op Grüner Dolch

2011 kunnen we stellen dat het een

goede en nuttige oefening is geweest.

De 104, samen met de toegevoegde

enablers, is gegroeid. Leermomenten

zijn onderkend en zijn in het verloop

van de oefening toegepast. De

ciestaf en de ploegen hebben deze

oefening aangegrepen om maximaal

te oefenen en er zijn nette resultaten

neergezet. 104 Cotrcie is er klaar

voor; voor welke taak dan ook.


SAMENKOMST LPL 85-5

voorproefje op de

Grote reünie 2012

Op 28 en 29 oktober hebben de leden van 85-5 een

geweldige reünie gehouden. Er werd verzameld bij

Edgar Timmers in Escharen, waarna al rap koers

gezet werd richting vliegbasis Volkel. Edgar heeft

hier gevlogen na zijn periode bij het KCT en de

werkgroep had een geweldig programma in elkaar

gedraaid.

Door: Frans van Dommelen

En dat programma begint met een

heerlijke lunch in de voormalige officiersmess,

gevolgd door een bezoek

aan een van de shelters van de F16’s

met aansluitend een overdonderende

take-off over baan 24 en daarna

over onze hoofden. Vervolgens wordt

gekeken of de schietvaardigheid van

onze lichting nog een beetje op orde

is en dit wordt getest in de schietsimulator.

De uitkomst is niet best voor

een potentiële vijand, want die blijkt

na 26 jaar nog steeds geen schijn van

enkele kans te hebben! Hierna volgt

een welkom in de crewroom en informatie

over de gang van zaken binnen

deze vliegende eenheden. Spijtig te

horen dat ook hier de bezuinigingen

hun sporen hebben nagelaten. Als

afsluiting volgt er een gezellig biertje

in dezelfde crewroom.

BBQen-Feesten-Slapen

Edgar had zijn boerderij beschikbaar

gesteld om te BBQen en te feesten

en te overnachten....Tot diep in

de nacht wordt de oefening ‘bier

drinken’ voortgezet, waarbij het nog

lang onrustig blijft in Escharen!! Als

dank voor deze happening werden

de kinderen blij gemaakt met een

originele ‘ex-KCT Stay Behind

module’, compleet ingericht in de

achtertuin. Het duurt exact 63 minuten

(nieuw record??) om geheel onder de

grond te komen, palen met afdekzeil

te plaatsen en het geheel weer netjes

af te werken alsof er niets gebeurd

is….

Aan het natte werk

Nog meer fysieke inspanning wacht

ons dan in Kerkdriel, waar we via

contacten van collega Vincent Roelofs

met zogenaamde rips-boten de Maas

op moeten. Zo’n ‘ding’ maakt 90

km/u en staat vervolgens in hetzelfde

moment stil. Dat is andere koek dan

een Ben Nevis-je achterover slaan!

Conclusie van die dag: het was weer

uitermate geslaagd, met dank aan het

organiserende trio: Vincent Roelofs ,

Edgar Timmers en Rien van Vliet. We

zien uit naar de volgende ‘dropping’.

39


Vlissingen

Ruim 120 oud-commando’s, onder

wie 22 leden van de Commandovereniging

Zeeland, verzamelen

zich op de grote parkeerplaats in

Vlissingen. Uit verschillende delen van

het land zijn ook mannen gearriveerd

bij de kazerne in Roosendaal en

van daar per bus (ieder jaar door

Defensie ter beschikking gesteld)

naar Vlissingen vervoerd. De oudcommando’s

uit Zeeland zijn op eigen

gelegenheid gekomen. De voorzitter

van de herdenkingscommissie, majoor

b.d. Mathieu Jeukens, heet allen welkom,

mede namens de COV Zeeland.

Onder zijn commando marcheert

het detachement af naar de herdenkingsplaats,

waar de commando’s en

een ruime vertegenwoordiging van

de Bond van Wapenbroeders zoals

gebruikelijk aan weerszijden van het

monument worden opgesteld. De herdenking

vindt plaats onder protocol

van de gemeente Vlissingen, de stad

herdenkt tegelijkertijd de bevrijding

van Vlissingen. Als ceremoniemeester

treedt op Hans Koeman, ambtenaar

van de gemeente Vlissingen, die alle

aanwezigen welkom heet.

Burgemeester René Roep opent de

plechtigheid met een toespraak

waarin hij de herinnering oproept

aan de hevige gevechten die in de

eerste dagen van november 1944 zijn

gevoerd om Vlissingen te heroveren

op de Duitse bezetter. Straat na straat

moest worden veroverd; de prijs

voor de bevrijding was hoog, 338

burgers lieten het leven, 98 soldaten

sneuvelden.

Een regelrecht kippenvelmoment is

het door een veteraan voorgedragen

Exhortation (aansporing), waarna de

Last Post wordt geblazen door een

trompettist van muziekgezelschap

Ons Genoegen uit Vlissingen. In

de daaropvolgende stilte is alleen

het geluid van de wind te horen,

De Groene Baret, december 2011

herdenking

‘operatie inf

In Vlissingen en Westkapelle vond op 3 november

de 67e herdenking plaats van Operatie Infatuate.

Deze herdenking is het jaarlijkse eerbetoon aan alle

militairen, onder wie Nederlandse commando’s van

No 2 (Dutch) Troop, die tijdens de ‘vergeten Slag om

de Schelde’ hun leven gaven voor de bevrijding van

Walcheren. Maar ook worden hierbij herdacht de

slachtoffers, die vielen onder de burgerbevolking.

Zij allen verdienen onze blijvende aandacht en respect

en mogen niet vergeten worden.

Door: E. de Jonge

nog benadrukt door een enkele

vogelschreeuw. De mannen, velen

van hen op gevorderde leeftijd, staan

stram in de houding bij het spelen van

het Franse, Engelse en Nederlandse

volkslied. De commandogeest komt

boven, kwalen en ongemakken zijn

voor even vergeten.

Hierna volgt een groot aantal

kransleggingen, muzikaal begeleid

door Ons Genoegen, afgewisseld

door een piper van Interscaldis Pipes

and Drums. Burgemeester Roep

legt samen met zijn echtgenote een

krans bij het commandomonument

namens de gemeente Vlissingen.


C-KCT, kolonel Rob Querido, legt een

krans namens het Korps. Kransen en

bloemen worden ook gelegd bij het

naastgelegen monument van 5 King’s

Own Scottish Borderers. Dan wordt de

plechtigheid in Vlissingen afgesloten

met een defilé langs de monumenten,

waarbij de piper het Lament speelt.

Westkapelle bij ‘Erica’

Na afloop van de ceremonie in

Vlissingen begeven de commando’s

zich naar Westkapelle, waar zij zoals

elk jaar hartelijk worden ontvangen in

het jeugdgebouw van de Hervormde

Kerk. De lunchpakketjes met belegde

broodjes of een stevige bruine sandwich,

aangeboden door De Commandostichting,

vinden gretig aftrek en er

wordt ouderwets bijgepraat door de

mannen die elkaar veelal hier, na een

jaar pas, weer treffen.

Na de lunch brengt de bus de mannen

naar ‘Erica’ bij de walradartoren

bovenop de duinen, waar de commandoherdenking

plaatsvindt. Ook

Kolonel Rob Querido wijst in zijn toespraak

onder meer op de deelname

aan de bevrijding van Walcheren

door 25 in Engeland opgeleide

Nederlandse commando’s. Een wapenfeit,

waar de commando’s trots op

zijn. Vlissingen en Westkapelle staan

met Eindhoven, Roermond en Arnhem

vermeld op het Commandovaandel.

Twee jaar geleden zijn voor het

laatst oud-commando’s, die aan de

gevechten hebben deelgenomen,

aanwezig geweest bij de herdenking

in Westkapelle.

Geestelijk Raadsman van het Korps,

A. Heemskerk, gebruikt in zijn

overdenking de vergelijking van een

veteraan die een Johannesboom

plant, een boom die vele jaren nodig

heeft om vrucht te dragen. De kinderen

van nu plukken de vruchten van

deze ‘bevrijdingsboom’, die figuurlijk

geplant is in 1944 in de vorm van

vrijheid en vrede.

Wethouder Molenaar legt vervolgens

een krans bij het monument

atuate’ 2011

dit jaar weer assisteren leerlingen van

CBS “De Lichtstraal” bij het leggen

van kransen. Het Korps heeft al

jarenlang een speciale band met deze

school.

Hier opent majoor b.d. Mathieu

Jeukens de ceremonie en houdt een

inleidende toespraak. Hij herinnert

aan de gevechten bij Operatie Infatuate,

de slag om de Westerschelde,

bedoeld om de haven van Antwerpen

bereikbaar te maken voor de geallieerde

troepen. Wethouder René

Molenaar van de gemeente Veere

staat stil bij wat zo lang geleden

is gebeurd in Westkapelle. Het

inleidende bombardement vernielde

niet alleen de dijken, veel bommen

kwamen terecht op het dorp. In totaal

157 overleefden de operatie niet: “Je

leert er mee leven, het verdriet blijft”.

Van de militairen sneuvelden er 172,

velen vonden een zeemansgraf bij de

landing op de Walcherse kust. “De

mannen die Walcheren bevrijdden

verdienen diep respect”.

namens de gemeente Veere. Kolonel

Querido legt samen met de heer Th.

de Meester, oud-burgemeester van

Westkapelle en ere-commando, een

krans namens het Korps.

Westkapelle bij de Vuurtoren

Het tweede deel van de herdenking

in Westkapelle vindt zoals gewoonlijk

plaats bij de vuurtoren. Onder leiding

van leerkracht Paul Suijk verzorgen

leerlingen van De Lichtstraal traditioneel

een groot deel van de ceremonie.

De heer Suijk, die zelf graag commando

had willen zijn, weet steeds

opnieuw met zijn leerlingen een

speciale invulling te geven aan de

herdenking. Dit jaar met het gedicht:

“Westkapelle, dorp van de Vrede”,

voorgedragen door twee leerlingen.

En ook met een door leerlingen van

groep 7 en 8 tweestemmig gezongen

lied “Sjalom Chaverim” (Vrede, mijn

vriend).

Wethouder Molenaar voert ook hier

het woord. Hij voelt zich vereerd dat

hij een bijdrage mag leveren aan de

herdenking van de 157 burgerslachtoffers

van het dorp, dat het zwaarst

geleden heeft bij de bevrijding van

Walcheren. “Zoiets mag niet vergeten

worden”, aldus Molenaar.

Na kransleggingen door de wethouder

en door kolonel Querido gaat

ieder kind samen met een van de

commando’s bloemen leggen bij de

graven van de burgerslachtoffers.

Deze tot traditie geworden handeling

is jaarlijks een aansprekend moment

voor alle deelnemers en belangstellenden.

Na afloop wordt de tamelijk koude en

winderige dag voor de commando’s

afgesloten met een “warm bakkie’

in de kerk. Oude herinneringen aan

de diensttijd, de streken die men

uithaalde, de straffen die hierop soms

volgden, het wordt allemaal nog

eens breed uitgemeten. Net zoals

na een viswedstrijd de vissen steeds

groter worden, zo worden ook de

commandoverhalen steeds groter. De

schooljeugd maakt intussen ‘traditiegetrouw’

weer druk gebruik van de

kans om van alle commando’s een

handtekening of zelfs een aandenken

te scoren.

Om 16.30u klinkt het sein tot vertrek

richting Roosendaal. Enige weemoed

klinkt door bij het afscheid nemen:

“We worden oud man, Blijf op de

been, Hou je taai, Het ga je goed”.

De mannen in de bus worden uitgezwaaid:

Tot volgend jaar, bij leven en

welzijn...

41


nationale commando

schietwedstrijd

Op zaterdag 5 november vond in Amerongen de jaarlijkse Nationale Commando

Schietwedstrijd plaats. Het is zo’n karakteristiek evenement waar oud-commando’s

naar hartenlust hun elementaire vaardigheden, maar vooral herinneringen ophalen.

In het begin van de middag druppelen de heren, sommigen

gesteund door familieleden, Sporthal De Ploeg

in Amerongen binnen. De organisatie ligt in

handen van de VOC Midden-Nederland. De

schietkaarten worden uitgedeeld en de

schutters zullen in groepen van tien

naar de banen gaan. Het menu

biedt vijf onderdelen: variërend

van pistool, revolver tot

geweer en van groot

tot klein kaliber.

Al snel wordt er fanatiek

maar zeer gedisciplineerd

geknald.

Blijkbaar zijn oude

vaardigheden

onuitwisbaar. De

schutters houden

elkaars prestaties

nauwlettend in de

gaten en regelmatig

worden fraaie

kaarten met

instemmend

gejuich

binnen-

De Groene Baret, december 2011

gehaald. De kruitdampen doen herinneren aan toen, net

als het schieten zelf. Elk schot is een wedstrijd op zich. De

perfecte combinatie van conditie, techniek en mentaliteit.

Alles als één geheel: hier, nu, adem uit.... pof.

Na de competitie mag er

vrijblijvend worden geschoten met

diverse bijzondere wapens. Denk

aan een .44 Magnum revolver,

een shotgun (hagel), de Lee

Enfield uit WO II of een Garand

uit de jaren ‘60. Ook de M16

wordt uitvoerig beproefd.

Na een paar uur blijkt Gerrit van

den Essenburg (lpl 62-5) de meest

vaste hand te hebben. Hij prolongeert

daarmee zijn titel en houdt

de wisseltrofee bij COV Midden-

Nederland. Tweede en derde worden respectievelijk Jaap

van Asselt (lpl 77-3) en Gert Bos (lpl 81-6). Tijdens het

afsluitende stamppotdiner worden de heren geëerd met een

fraai schuttersbeeld. De biertap stroomt dan overvloedig

(wat uiteraard voor en tijdens de wedstrijd strikt taboe

was). Kortom, een geslaagde happening voor vele oudcommando’s.

Volgend jaar weer! Dus, beste COV-leden

aller gewesten, begin maar vast te oefenen!

GBO


tweede Jan Willem pettermars

Op vrijdag 28 oktober werd voor de tweede keer

de Jan Willem Pettermars gelopen. Prachtige weersomstandigheden

en een even prachtige natuur in

de omgeving van Landgoed Maarsbergen waren de

omlijsting van deze tocht van ongeveer 35 kilometer.

En de 72 deelnemers hadden er zin in!

In het schemer van het ochtendgloren

staan reeds een aantal mannen voor

de ingang van het nog gesloten

Dorpshuis “De Twee Marken” te wachten.

Uit alle hoeken van het land zijn

zo’n 75 (oud-) commando’s onderweg

naar hier, om vol enthousiasme aan

de 2e Jan Willem Pettermars te gaan

deelnemen. Maar de deuren blijven

niet lang gesloten en na het nuttigen

van de koffie en het vele handen

schudden bij het weerzien, is om

08.15u inmiddels iedereen gearriveerd.

Hierna is het buiten aantreden

om nog even de exercitie voor het

brengen van de eregroet te oefenen.

Dit blijkt er bij de meesten nog goed

in te zitten, dus snel omhangen en

gereed maken voor vertrek.

Een hoog tempo

Het tempo zit er direct goed in en

na ca. 1 uur lopen arriveren wij

bij de grafheuvel op het landgoed

Maarsbergen. Hier wordt, in verband

met de beperkte ruimte boven op de

heuvel, in twee groepen een bezoek

gebracht aan het graf van Jan Willem

Petter, waarbij zijn op 9 juli 1971

uitgevoerde noodlottig ingrijpen op

de handgranaatbaan wordt herdacht.

Met een eregroet aan hem wordt

afscheid genomen van deze plek.

De tocht voert ons daarna onder

prachtige weersomstandigheden

verder door de bossen en landerijen

van het natuurgebied de Utrechtse

Heuvelrug, in de richting van de Van

Braam Houckgeestkazerne in Doorn.

Hier worden wij door de kok en

zijn staf al opgewacht om van een

heerlijke warme maaltijd te genieten.

Aangesterkt door deze Mariniershap,

natuurlijk compleet met een gebakken

visje, voelen wij ons allen weer

krachtig genoeg om het tweede deel

van de tocht aan te kunnen.

Een goed onthaal

Dit tweede deel brengt ons, na vanaf

de start in het Dorpshuis ca. 30 km.

te hebben afgelegd, wederom op het

landgoed Maarsbergen. Hier worden

wij op het kasteel door JW Petter zijn

dochter en haar echtgenoot hartelijk

ontvangen. Het blijkt daarna nog een

hele opgave om de drankjes en de

vele overheerlijke sandwiches, die ons

worden aangeboden, naar verwachting

te nuttigen. Natuurlijk moet

ook hier nog weer het een en ander

fotografisch worden vastgelegd, zodat

er later aan deze ontmoeting met de

familie nog de nodige herinneringen

kunnen worden opgehaald. Voor het

restant van de tocht, terug naar het

dorpshuis in Maarn, is nog maar een

klein uurtje nodig. Daar wordt het

loopgedeelte van de dag afgesloten.

Tijdens en na het uitreiken van de

medailles wordt nog onder het genot

van de nodige consumpties over de

opgedane ervaringen van de dag

nagepraat.

Terugblikkend was het weer een zeer

geslaagde wandeltocht, welke zeker

op 26 oktober 2012 als 3e Jan Willem

Pettermars zal worden herhaald.

COWS

43


15e

commando Golftoernooi

Op vrijdag 16 september heeft op de

Golfbaan De Scherpenbergh te Lieren

het 15de Commando Golftoernooi

plaats gevonden. In 2010 had de

winnaar van de handicap klasse 19

t/m 36, Bart D’Ancona, het op zich

genomen een toernooi in Luxemburg

te laten plaats vinden. Helaas en tot

grote teleurstelling van degenen die

zich wel hadden opgegeven was

de animo te gering! Het had een

geweldig weekend kunnen worden,

maar helaas!

Na enige aarzeling toch maar

de draad weer opgepakt en met

een ‘eliteclub’ van 22 man zijn we

die vrijdag de baan ingegaan. Deze

lag er weer top bij en de catering was

ook weer goed verzorgd, dank aan

de medewerkers van De Scherpenbergh!

Ook een woord van dank aan

Etienne Timmermans voor het beschikbaar

stellen van de prijzen en aan

Gerard Rijgersberg, die mij geholpen

heeft met de uitreiking daarvan. De

uitslagen zijn als volgt:

De Groene Baret, december 2011

Door: Jan Talboom

Handicap 0-18 Handicap Resultaat

1 Frans Immens (**) 9.8 33

2 Jos Verstraten 17.8 32

3 Etienne Timmermans 14.4 30

4 Theo van Ekhart 14.3 27

5 Hugo van Lankeren Matthes (*) 17.5 27

6 Dave Kaandorp 7.4 22

7 Tjeerd Nauta 17.3 22

Handicap 19-36 Handicap Resultaat

1 Hans Muis 21.9 41

2 J. Klein Breteler 24.3 33

3 Jan Hegers 36.0 31

4 R. van Vliet 28.3 31

5 Gerrit Rijgersberg 23.7 30

6 Jos Eikens 19.0 28

7 Andre vd Schans 22.7 28

8 Jan de Vreeze 28.7 27

9 Henry van Doorn 34.0 26

10 Fred Kolsteeg 28.0 26

11 André Hoost 23.6 26

12 Jan Talboom 22.9 22

13 Ruud Gerritsen 36.0 17

14 Willem Voorhuijzen 36.0 16

15 Wibo Veldman 32.0 9

**Longest Drive *Nearest to the pin


commando,

wat doe je

voor de kost?

HARRy WASSENBERG

dienstplichtig commando sergeant – lpl 58-4

“Ik had een aantal jaren voor verschillende bazen

gewerkt toen ik op een klus in Breda een partij keien

kon kopen. Die keien dreigden letterlijk in het water

te vallen. Ik liet ze naar een terrein brengen achter

ons huis in Volkel. Dat was in 1972 en het bedrijf

Wassenberg Volkel was gestart.” vertelde Harry

Wassenberg aan de stamtafel op het bedrijf dat nu

door zijn zoons Robert en Marc wordt geleid.

Door: Ben van der Klei

Van handel in keien naar een

allround bedrijf voor complete

tuininrichting

De aankoop van die keien was voor

Harry en zijn vrouw Tiny de start

van een bedrijf. Een bedrijf in het

dorp Volkel op het terrein waar ze

een paar jaar eerder een eigen huis

hadden gebouwd. “Het land waarop

het huis stond was al in de familie. Ik

besloot om het te gaan gebruiken om

de handel in bestratingsmaterialen te

starten. Ik kocht partijen op, gebruikt

en nieuw van de fabriek, en verkocht

die later weer. Handel in de meest

pure vorm.” Na een paar jaren ontstond

de behoefte bij klanten om hun

tuin volledig te laten inrichten. “Ik nam

toen een goede hovenier in dienst die

zich hiermee ging bezig houden. Het

bedrijf bouwde zich uit tot allround

bedrijf. We ontwerpen, we leveren, we

leggen aan en we onderhouden wat

we gemaakt hebben.” Volgens Harry

Wassenberg dé formule voor het

succes van het bedrijf. “We hebben

alles in eigen hand.”

Vraag niet wat wij leveren en maken,

wij maken en leveren wat u wilt

Bij een rondleiding over het bedrijf

dat ongeveer 7 hectare groot is wordt

45


het motto van het bedrijf duidelijk.

“Wij maken en leveren wat klanten

willen, hebben we het hier niet dan

gaan we er naar op zoek”. Op het

terrein liggen verschillende soorten

bestratingmateriaal in allerlei formaten.

De eigen boomkwekerij herbergt

prachtige eiken en beuken, ook in

verschillende formaten. “Deze enorme

blokken natuursteen kocht ik toen de

oude verkeersbrug bij Zaltbommel

werd gesloopt. Prachtig materiaal dat

nog eeuwen meekan en waar veel

belangstelling voor is. Niet alleen van

bedrijven of particulieren maar ook

voor beeldend kunstenaars.”

Boerenzoon uit een gezin met

8 kinderen

Harry werd opgeroepen voor de

dienstplicht in 1958 na een periode

van uitstel vanwege studie. “Toen ik

in Venlo opkwam was is al 23 jaar,

relatief oud voor dienstplichtigen in

die tijd. Ik was door het werk op de

boerderij van mijn vader een pezig

mannetje. Achter het paard met een

ploeg met 3 scharen lopen om het

perceel zwart te krijgen is een forse

inspanning voor mens en dier.” Met

een glimlach vertelt Harry dat zijn

vader kwam kijken en hem opdracht

gaf om het paard op stal te gaan

zetten, niet Harry was aan rust toe

maar het paard. “Boerenzonen waren

goed voorbereid op lichamelijke

inspanning in militaire dienst. Ook

andere vaardigheden werden getest

in de opleiding, verschillende malen

moest ik onderweg koeien melken om

de maten van verse melk te voorzien.”

Een pezig mannetje met smalle

hielen

Bij de keuring in Venlo werd door de

keuringsarts opgemerkt dat Harry

smalle hielen had. Hierdoor werd

getwijfeld of hij wel moest worden

geselecteerd voor het keurkorps in

Roosendaal. “Ik was fysiek helemaal

in orde, maar ik had smalle hielen.

Ik had niet eerder gehoord dat dit

een probleem kon zijn. De arts en de

luitenant van het Korps Commandotroepen

wilden van mij weten of ik

gemotiveerd was om de commandoopleiding

in te gaan. Mijn antwoord

was luid en duidelijk ja.” Kort daarna

verhuist Harry naar Roosendaal om

zich te melden voor de opleiding

van de Groene Baretten. Hij was

De Groene Baret, december 2011

voorbestemd om te worden opgeleid

tot commando sergeant. Direct na

de commando-opleiding startte voor

hem en een paar maten de kaderopleiding

in Den Bosch.

Wat zij kunnen, dat kan ik ook

De opleiding tot commando was

voor Harry net zo zwaar als voor

alle maten. “Ik ging de opleiding in

met de instelling dat wat anderen

kunnen ook voor mij mogelijk moet

zijn. De instructeurs destijds waren

niet veel ouder dan ik zelf was. Ze

waren een voorbeeld voor me, het

heeft me er doorheen gesleept.” Harry

merkte toen dat er binnen de groep

altijd maten zijn die bij je passen.

De goede jongens van toen bleken

ook later dat te zijn. Dat waren de

jongens die iets voor een ander

overhadden, die wilden samenwerken.

Een eigenschap die mij ook later

geen windeieren heeft opgeleverd.”

De afmatting in de eerste

week van december 1958

De afmatting van lichtingsploeg

58-4 startte in Zuid-Limburg. “We

begonnen ergens langs de Geul en

we liepen in noordelijke richting.

Het stuk van Eindhoven tot vlak bij

Roosendaal werden we verplaatst in

de vrachtwagens van het Korps.” Het

sjouwen en lopen was volgens Harry

nooit een probleem voor hem. “Ik had

wel moeite met de beperkte hoeveelheid

eten die we kregen. Later heb ik

wel begrepen dat het onderdeel is van

de opleiding, maar het viel me wel

zwaar.” Gelukkig wist hij als boerenzoon

wat hij op elk moment van het

jaar van het land kon eten. “Het lopen

was voor mij geen probleem. Ik was

slank maar pezig en had geen last

van schurende ledematen die andere

cursisten wel hadden. Het ‘hollevet’

heb ik ook nauwelijks hoeven te

gebruiken. Sommigen met een ‘dikker

achterwerk’ moesten dat wel.” Harry

vertelde dat het meest vervelende

ontstond als je “uit de broek” moest

tijdens een mars. Je spullen afhangen,

je overall uit, je behoefte doen en

weer aankleden kostte tijd. “Het

peloton stopte niet en je moest dus

alles weer inhalen. Je vergat dan wel

eens om de bips voldoende schoon te

maken met als gevolg dat het ‘hollevet’

er aan te pas moest komen.” Op

6 december 1958 kreeg de lichting

58-4 de groene baret uitgereikt.

Commando’s hadden de beste

spullen

Na de commando-opleiding ging

Harry naar Den Bosch om de

kaderopleiding voor sergeant te

volgen. “Samen met mijn maat

Frits Uivel moesten we tijdens die

opleiding spullen gebruiken die bij

het KCT niet meer werden gebruikt.

Net als nu werd door het KCT

destijds al beter en nieuwer materiaal

gebruikt.” De kader-opleiding was

direct na de commando-opleiding

ook pittig te noemen. “We hadden

een oefening waarbij oefenvijand

werd ingezet die door een helikopter

werd aangestuurd. We werden dus

vanuit de lucht in de gaten gehouden

en moesten constant op onze hoede

zijn.” Uiteindelijk bleek het een prima

voorbereiding op een rol van groepscommandant

in de 108.

Nat pak op het Hollands Diep

In de week voor kerstmis in 1959

belandde Harry met een deel van

zijn peloton te water op het Hollands

Diep. “We zouden gaan varen door

de Biesbosch en over het Hollands

Diep. Om 11 uur ’s-avonds, pikdonker

en in dichte mist, sloeg onze boot

om. We waren in de boeggolf van

een groot schip terecht gekomen. Met

volle bepakking en een zwemvest in

water van rond het vriespunt bleek

geen pretje. Gelukkig keerden de

overige boten snel terug en werden

we aan boord gehesen. Met een

groot vuur hebben we ons op de wal

proberen te drogen. Dat lukte door de


kou slecht waarop besloten werd om

naar de kazerne terug te keren. Een

nat pak en een waardevolle ervaring

rijker.”

Klaar maken voor vertrek

naar Nieuw-Guinea

Tijdens een oefening in de omgeving

van Berg en Terblijt werd Harry uit de

groep gehaald en terug gebracht naar

Roosendaal. Hij vermoedde dat het te

maken had met een iets te uitbundige

start van de oefening, waarbij ook

iets te veel drank werd genuttigd.

“Toen ik aankwam in Roosendaal

werd mij echter verteld dat ik was

geselecteerd voor een opleiding om

te worden uitgezonden naar Nieuw-

Guinea. Ik had eerder laten weten

dat ik daar wel in geïnteresseerd

was. Ik moest naar Neerijnen om die

opleiding te volgen.” Er volgde een

periode van voorbereiding, training

en administratie. In Ossendrecht

werden de geselecteerden uiteindelijk

in een ‘stand-by’ fase gezet. Het doel

was om per vliegtuig naar het verre

oosten te gaan. “Uiteindelijk ging het

niet door. We kregen officieel te horen

dat het was afgeblazen omdat bij

een van de mensen tuberculose was

geconstateerd. Ik ben er nooit achter

gekomen of dit de reden was of dat er

een politieke beslissing achter zat.”

Werken betekende meer

guldens

Aan het einde van de bijna 2 jaar

dienstplicht wilde Harry aan de slag.

“Ik kende mijn huidige vrouw Tiny

toen al en ik wilde aan de slag en

geld gaan verdienen. Ik kon aan de

slag bij de Grontmij en verbaasde

me er over dat aan het begin van

de werkdag eerst een half uur werd

‘geouwehoerd’. Ik was gewend om

meteen aan de slag te gaan.” De

kennismaking op de eerste werkdag

verliep voor zijn nieuwe collega’s

niet volgens verwachting. “Er was

hen verteld dat er een commando

was aangenomen. De collega’s

verwachtten dus een beer van een

vent en daar stond ‘toen’ slechts een

pezig mannetje. Ik heb ze wel laten

zien dat ik toch heel wat in mijn mars

had.” Harry werkte hard bouwde in

de begin jaren zestig een eigen huis

en volgde meerdere opleidingen.

Uiteindelijk mocht hij zich Ing. H.M.C.

Wassenberg noemen.

Onvergelijkbaar maar klein

blijven

Harry weet nog precies wanneer hij

besloot om samen met zijn vrouw

Tiny een eigen bedrijf te beginnen.

“Die eerste partij keien was de start

van een prachtbedrijf. Een bedrijf dat

sinds 2002 door onze beide zoons

Robert en Marc wordt geleid. “Ik ben

nog dagelijks betrokken bij de zaken

die ik leuk vind. Ik rijd af en toe nog

een vracht of handel nog eens wat.

De zoons doen het prima en ik wil ze

niet in de weg staan, maar zij willen

nog graag van mijn kennis en kunde

gebruik maken. Ik doe dat nu als

vrijwilliger.”

Het bedrijf begon als een handels-

onderneming maar het huidige Wassenberg

Volkel bestaat uit meerdere

takken:

• Hoveniersbedrijf: met ontwerp,

aanleg en onderhoud van tuinen.

• Handel in bestratingsmaterialen:

met grote voorraad op eigen

terrein, gespecialiseerd in oude

natuursteenkeien en gebakken

stenen.

• Aannemersbedrijf: vooral gericht

op aanleg van bestratingen bij

bedrijven en particulieren.

• Boomkwekerij: voornamelijk

kweken van laanbomen en grote

sierheesters.

• Transportbedrijf: vervoer van zand,

split en eigen materialen, plaatsen

van containerbakken voor afval

van uw huis of tuin.

Doordat het bedrijf uit deze verschillende

takken bestaat kan het veel

werk maken tegen een lage prijs.

Werken op basis van

vertrouwen

Het bedrijf werkt op basis van

vertrouwen. “We werken alleen met

producenten of handelaren die we

net zo kunnen vertrouwen als zij ons.

Ook voor onze klanten (bedrijven

en particulieren) willen we een

vertrouwde maar ook betrouwbare

leverancier zijn. Dat lukt prima, we

werken al jaren met dezelfde bedrijven

samen voor de inkoop en klanten

komen telkens weer terug voor nieuwe

klussen die we kunnen maken.”

Harry, Robert en Marc koesteren het

netwerk dat ze hebben opgebouwd.

In Nederland maar ook in België en

Duitsland kopen en verkopen ze.

Ouderlijk huis opnieuw

bewoond door een commando

Vanuit zijn huidige woning in Volkel

kan Harry zijn ouderlijk huis zien.

Een grote boerderij die inmiddels niet

meer in het bezit is van de familie

Wassenberg. Ze is wel in bezit van

Aooi Rien van Duren, brigade adjudant

13 Gemechaniseerde Brigade

uit Oirschot. Deze commando in hart

en nieren is een aantal jaren geleden

in Volkel beland en kwam in contact

met Harry. Uit dit contact kwam de

interesse voor de boerderij die Rien

nu bewoont. Hier vindt hij met zijn

gezin de rust en ruimte die hij nodig

heeft na enkele “tours of duty” in

naam van Hare Majesteit.

47

More magazines by this user
Similar magazines