Driemaandelijks Informatieblad 12e jaargang april - mei - juni ... - Ovk

ovk.be

Driemaandelijks Informatieblad 12e jaargang april - mei - juni ... - Ovk

Driemaandelijks Informatieblad

12 e jaargang

april - mei - juni 2008

2


vzw “Ouders van Verongelukte Kinderen”

asbl “Parents d’Enfants Victimes de la Route”

Leon Theodorstraat 85 - Rue Léon Théodor, B-1090 Brussel/Bruxelles

www.ovk.be e-mail: info@ovk.be Tel: 02 427 75 00 - Fax: 02 427 75 01 e-mail: info@pevr.be www.pevr.be

Secretaris-Generaal

Secrétaire-Général

Francis Herbert

Leon Theodorstraat - 85 - Rue Léon Théodor

B-1090 Brussel/Bruxelles

Tel: 02 427 75 00

Fax: 02 427 75 01

info@ovk.be

Voorzitter (NL)

Paul Vande Walle

Stationstraat 14

B-9690 Kluisbergen

Tel: 055 38 80 37

Fax: 055 38 88 87

paulvdw@skynet.be

OVK-PEVR: 737-0094860-37 - SAVE: 747-0099508-13

Directeur

Directrice

Isabelle De Schrijver

isabelle.deschrijver@ovk.be

isabelle.deschrijver@pevr.be

Regionale Coördinator

Vlaanderen en Brussel

Ellen Aerts

ellen.aerts@ovk.be

Regionale Coördinator

Brussenwerking

Morgane Hubin

morgane.hubin@ovk.be

wij danken - nous remercions

Penningmeester

Trésorier

te verkiezen/à élire

Président (FR)

Michel Delentrée

Rue Grande 29

B-7040 Genly

Tel: 065 56 76 47

micdele@skynet.be

Responsable de projets

Projectmedewerker

Kathleen Baum

kathleen.baum@pevr.be

kathleen.baum@ovk.be

(tijdelijke vervanging/remplacement

temporaire van/de Sitto Can)

Coordinatrice régionale

Wallonie et Bruxelles

Virginie Pirotte

virginie.pirotte@pevr.be

Coordinatrice régionale

pour les Frères et Soeurs

aan te werven/à engager


Antwerpen

Hilda Claeyé

GSM: 0494 45 13 97

Email: hildaclaeye@fulladsl.be

Luc Deckers en Christine Mampaey

Oudekerkstraat 19

2018 Antwerpen

Tel: 03 290 60 87

GSM: 0473 98 22 16

Email: luc.deckers@myonline.be

Eveline Van Boom - Dhooghe

Boekstraat 120

2610 Wilrijk

GSM: 0473 48 14 90

Richard Staes (*) en

Marie-Louise De Keersmaecker

Bosbesdreef 15

2960 Brecht

Tel: 03 663 68 83

Email: marielouise.dekeersmaecker@stad.antwerpen.be

Linda en Albert Van den Vonder

Oude Hofstraat 40

2610 Wilrijk

GSM: 0495 16 71 24

Email: albert.vandenvonder@cdozuid.be

Gerrit Vervoort (*) en Liliane Baeyens

R. Veremansstraat 11

2627 Schelle

Tel: 03 289 47 97

GSM: 0477 60 32 77

Email: vervoort11@pandora.be

Brussel

Etienne Bauwens

Laënneclaan 14

1020 Brussel

Tel: 02 478 77 75

Geert Van Waeg (*)

St Lambertusstraat 133

1200 Brussel

Email: geert.vanwaeg@yucom.be

Limburg

Gilbert Drabbe

Kapelstraat 29

3720 Kortessem

Tel: 011 37 78 37

GSM: 0473 67 15 30

Email: gilbert.drabbe@euphonynet.be

Marijke Schreurs-Bomans

Kreemerstraat 68

3660 Oplabbeek

Tel: 089 85 85 08

Email: bomansmarijke@hotmail.com

Jozeph en Maaike Timmers

Knaepenstraat 13

3550 Heusden

Tel: 011 42 46 17

Email: jozeph.timmers@telenet.be

Rudi Vanstiphout en Lut Lijnen

Boogstraat 45

3530 Houthalen

Tel: 011 52 42 29

Email: lijnenlut@hotmail.com

Fons Vrolix en Mia Timperman

Deken Dolstraat 53

3930 Hamont-Achel

Tel: 011 44 63 16

GSM: 0472 94 17 46

GSM: 0477 49 08 41

Email: fons@vrolix.be

Liliane Weltjens

de Merodelaan 32

3620 Lanaken

GSM: 0478 38 67 74

Email: lilianeweltjens@gmail.com

(*) lid van de Raad van Bestuur Lokale Contact Teams

1


Lokale Contact Teams

2

Oost-Vlaanderen

Marc Herbert (*)

Warandedreef 2

9831 Sint-Martens-Latem

Tel: 09 282 41 98

GSM: 0476 47 39 51

Email: marc.herbert@telenet.be

Roger Huylebroeck (*)

Kerkwegel 17

9230 Wetteren

Tel: 09 369 38 70

Email: huylebroeckroger@hotmail.com

Luc Vancoillie

Passtraat 297

9100 St-Niklaas

GSM: 0486 66 82 07

Email : lucvancoillie297@telenet.be

Paul Vande Walle (*)

Stationstraat 14

9690 Kluisbergen

Tel: 055 38 80 37

Email: paulvdw@skynet.be

Vlaams-Brabant

Pascale Bauthier

Rijkendalstraat 68

1853 Grimbergen

Tel: 02 267 11 84 (tussen 17u-21u)

Email: pascale.bauthier@telenet.be

Annemie Hemelaers (*)

Gildenstraat 19

3110 Rotselaar

Tel: 016 58 05 39

Email: annemie.hemelaers@skynet.be

Jos Parton

Eekhoornlaan 4

3210 Linden

Tel: 016 40 20 50 of 016 22 92 45

Email: parton_desmet@yahoo.com

Marleen Smets

Herseltsesteenweg 215

3200 Aarschot

Tel 016 56 22 53 (tussen 16u30-17u30)

Email: marleen.smets4@pandora.be

Willy Kerremans

Papenboskant 33

1861 Wolvertem

Tel: 02 269 3929 – GSM 0478 65 26 59

Email: willyl@kerremans.be

West-Vlaanderen

Marc Bonduelle

Ellestraat 5

8550 Zwevegem

Tel: 056 75 70 15

Claude Coopman (*)

Otegemstraat 188

8550 Zwevegem

GSM: 0473 40 89 79

Email: claude.coopman@skynet.be

Marcia Martens-Bacro

Zegelaan 44

8450 Bredene

GSM: 0479 97 00 28

Email: marcy@skynet.be

Johan Ostyn

en Christine Demeulenaere

Bevrijdingsstraat 17

8800 Roeselare

Tel: 051 20 34 91

GSM: 0478 71 07 42

Email: johanostyn@hotmail.com

Johan Van den Broucke

De Cassinastraat 27

8540 Deerlijk

Tel: 056 32 33 17

Email: johan.vandenbroucke@prefadim.be

Greta Van Moortel

St Baafsstraat 13

8200 Brugge

Tel: 050 39 35 86

GSM: 0472 38 14 38

Email: greta.van.moortel@pandora.be

Voor de brussen

(broers en zussen)

Robin Martens

Zegelaan 44

8450 Bredene

GSM: 0494 34 70 91

Email: robinovk@hotmail.com

(*) lid van de Raad van Bestuur


Beste leden,

Wij schrijven dit voorwoord in de vooravond van de zomervakantie. De

maanden mei en juni liggen achter ons. Maanden met vaak moeilijke

dagen voor veel van onze leden. Maar ook maanden waarin de natuur

herleeft en de warmte de kilte verjaagt.

In dit nummer willen wij stilstaan bij de menselijke warmte die leeft

binnen onze vereniging door in te zoomen op het thema ‘onthaal van

nieuwe families’. Binnen de lotgenotenwerking van OVK gaat veel aandacht

naar de opvang en ondersteuning van nieuwe families. In dit

dossier zullen we het verloop van een eerste onthaalgesprek nader

bekijken. Daarnaast kan u een mooie getuigenis lezen van één van

onze actieve leden die nieuwe families onthaalt.

U kan het dossier vinden op pagina’s 6-9.

Wij wensen u een zonnige zomer.

Het coordinatie team

Edito

3


4

Het coördinatie team:

steeds in beweging...

In onze vorige editie kondigden wij u reeds aan dat Ellen Aerts onze team zou

vervoegen. Sinds 15 april neemt zij haar taak op als coördinatrice van de

Vlaamse lotgenotenwerking. Daarnaast zijn wij verheugd u de geboorte van

Adam te melden, zoon van Sitto & Yakup, geboren op 24 mei. Wij willen van de

gelegenheid gebruik maken om de gelukkige ouders te feliciteren hun kleine

spruit en hen veel geluk toe te wensen. Kathleen Baum werd tijdelijk aangeworven

om de taak van Sitto over te nemen tijdens haar zwangerschapsverlof.

Wie beter dan zijzelf kunnen zich even aan u voorstellen…

Mijn naam is Kathleen Baum, weldra

37 jaar, fiere mama van Maxime, 11

jaar, en Laura, 7 jaar. In mijn professionele

ervaring van bijna 15 jaar in

de privésector, heb ik verschillende

administratieve en commerciële functies

uitgeoefend in diverse bedrijven,

waaronder voornamelijk Deloitte et

Proximus.

Is het de leeftijd, de tijd die voorbijgaat,

of … ik weet het niet ! De jacht naar

winst zei me plots helemaal niets meer.

Ik wou iets anders en iets

‘goed’ doen.

Deze koerswijziging is meer

dan radicaal : de euros werd

vervangen door mensen,

winst door gevoelens, oppervlakkige

conversaties

met klanten door het delen

van familiedrama’s, formele

handvaten door een oprechte

glimlach en traan,

dagdagelijkse banaliteiten

door het leven en de dood

van kinderen en jongeren,

de honderden dagelijkse kilometers op

de weg door een job op de hoek van

mijn straat (ik woon in Jette), GSM’s en

comsumptieartikels door verkeersveiligheid,

2.500 collega’s door 5,… en zo

kan ik nog een hele tijd doorgaan !

Ik ben heel blij om mijn ervaring en enthousiasme

te kunnen inzetten voor de

vereniging en hoop de kans te hebben

om jullie binnenkort te mogen ontmoeten.


Hallo. Ik ben Ellen Aerts, 28 jaar en

sinds midden april dus werkzaam als

regionale coördinator van de lotgenotenwerking

van OVK. Ook ik stel me

graag even aan jullie voor.

Bij het begin van mijn opleiding moraalfilosofie

aan de VUB had ik een vrij goed

beeld voor ogen van de richting die ik

professioneel wilde uitgaan. Gezien

mijn sociaal voelend karakter droomde

ik er van om beroepshalve concreet bij

te dragen aan het welzijn van anderen.

De opleiding tot moreel consulent was

bijgevolg een evidente keuze. Na mijn

studies was het een uitgemaakte zaak

dat ik in Brussel zou blijven werken en

wonen. Ik had mijn hart immers verloren

aan onze kleurrijke, bruisende

grootstad.

Helaas bleek het geen sinecure om aan

de slag te raken in de sector waarvan

ik droomde. In afwachting belandde ik

voor een tijdje in de privésector. Inhoudelijk

niet meteen de job van mijn leven,

maar het heeft me hoe dan ook een

heleboel professionele bagage opgeleverd.

Het verlangen naar maatschappelijk

engagement bleef groot, dus besloot

ik intussen mijn handen uit de mouwen

te steken als vrijwilliger. Zo kwam ik

terecht bij het Centrum ter Preventie

van Zelfmoord, waar ik intussen vier

jaar werkzaam ben. Ik help de vaste

staf met het opleiden van nieuwe kandidaat-vrijwilligers

en het geven van

workshops aan professionelen die in

hun werksituatie geconfronteerd worden

met suïcidaliteit. Telkens weer een

zinvolle en boeiende uitdaging.

Na mijn omzwervingen in de privésector

kwam ik twee jaar geleden terecht

bij de Brusselse Welzijns- en gezondheidsraad,

als coördinator van de

Brusselse thuiszorgsector. Een stapje

dichter bij het soort job waarin ik mij

thuis voel. En tegelijk begon ik na enige

tijd het rechtstreeks contact met mensen

heel erg te missen. Dit bracht me

er toe om op zoek te gaan naar een

nieuwe professionele uitdaging en in

oktober te starten met een langdurige

therapie-opleiding.

De vacature bij OVK prikkelde meteen

mijn interesse en dus greep ik mijn

kans. Ik vind het een erg nobel en zinvol

doel om nabestaanden van jonge verkeersslachtoffers

te ondersteunen en

te ijveren voor een grotere veiligheid

in het verkeer. Mijn taak als coördinator

bestaat er in om de actieve leden

van de vereniging te omkaderen in hun

ondersteunende rol als lotgenoot. Zij

maken het hart van onze vereniging

uit en zetten zich dag in dag uit blijvend

in voor families waarvan een kind omkwam

in het verkeer. Het is voor mij

een boeiende uitdaging om hen hierin

te ondersteunen.

In mijn prille ervaringen als coördinator

hebben de persoonlijke verhalen van

nabestaanden me al sterk ontroerd.

Het verlies van een kind valt niet te vatten.

Ik weet dat er geen pasklare antwoorden

zijn op rouw en verlies. Het

belangrijkste is iemand die luistert, nabij

is en samen op weg gaat, omdat het

delen van pijn en verdriet met anderen

deugddoend en heilzaam is. Ik kijk er

naar uit om jullie te ontmoeten.

Ellen Aerts en Kathleen Baum

5


Dossier

6

Individuele opvang en steun

door lotgenoten:

onthaal van nieuwe families

De lotgenotenwerking van OVK bestaat

er in dat we individuele hulp, begeleiding

en ondersteuning bieden aan nabestaanden

van jonge verkeersslachtoffers.

Deze hulp wordt verleend door

actieve lotgenoten van onze vereniging.

Ouders, broers en zussen die zelf een

kind verloren in het verkeer en begrijpen

wat andere ouders, broers, zussen, …

voelen en meemaken. In elke provincie

staan actieve leden klaar om families

naar beste vermogen bij te staan op

basis van hun eigen ervaringen. Zij hebben

zelf al een weg afgelegd in hun verwerkingsproces

en bevinden zich in een

fase waarin ze klaar zijn om anderen te

helpen.

Veel van onze aandacht gaat uit naar

de opvang van nieuwe leden. In 2007

werden 110 mensen lid van OVK (70

Nederlandstaligen, 40 Franstaligen).

Dat zijn 43 families (32 Nederlandstalige,

11 Franstalige). Heel wat families

vinden zelf de weg naar onze vereniging,

onder meer via onze website. Andere

nabestaanden komen in contact met

ons na doorverwijzing van politiediensten

of diensten slachtofferhulp, bv. via

de OVK-kennismakingsfolder. In sommige

provincies gaan actieve leden ook

pro-actief te werk, weliswaar op een

voorzichtige en bescheiden wijze, door

bv. discreet een naamkaartje achter te

laten bij een begrafenis.

Wanneer een nieuwe familie in contact

komt met onze vereniging, stellen we

geheel vrijblijvend een bezoek aan huis

of elders voor. In ons aanbod is het huisbezoek

één van de meest laagdrempelige

interventies, die de minst grote stap

vraagt van de nieuwe familie die zich

aandient. Een nieuwe familie wordt bezocht

door een actief lid uit de provincie

samen met de regionale coördinatrice,

die op haar beurt het begeleidende actieve

lid ondersteunt.

Via huisbezoeken geven actieve lotgenoten

gerichte ondersteuning aan families

bij het verwerken van hun verlies. Families

voelen zich geruggensteund door

de nabijheid van iemand die hetzelfde

heeft meegemaakt en vinden (h)erkenning

van de eigen moeilijkheden. Zij hebben

het gevoel begrepen en aanvaard

te worden in hun emoties. Praten over

verdriet werkt helend.

Bij een eerste ontmoeting is een sfeer

van vertrouwen creëren cruciaal. Praten

over het verlies van je kind is niet

evident. Familieleden kunnen zich aanvankelijk

onwennig voelen en niet goed

weten waar of hoe hun verhaal te beginnen.

Niet iedereen kan even makkelijk


iets van zichzelf blootgeven. Soms is

praten moeilijk omdat men bang is overweldigd

te worden door hevige emoties.

Door een open, ontvankelijke en

niet-veroordelende houding, helpen we

mensen op hun gemak te stellen en te

ondersteunen. We proberen hierbij zo

veel mogelijk het ritme en tempo van de

ander te respecteren.

Niet heb ik behoefte aan advies

Niet aan conclusies

Niet aan waarheden

Maar voel met me mee

Beschouw met mij

Onderzoek samen met me

Dat is troost

M. San Giorgi. Een glimlach kwam voorbij.

Bovenstaand gedicht van M. San Giorgi

verwoordt heel mooi waar echt

luisteren om gaat. Het is voor ons heel

belangrijk dat nabestaanden ruimte krijgen

om hun hart te luchten, hun verhaal

kwijt te kunnen en hun emoties te uiten.

We proberen ons in te leven in het verhaal

van de ander en steun en troost

te bieden. Hierbij willen we niet enkel

ruimte laten voor rouw en verdriet,

maar nabestaanden ook de kans geven

om minder evidente gevoelens als boosheid,

schaamte, angst, schuld, … te ventilleren.

Soms zullen er momenten van

stilte komen en die mogen er ook zijn.

Uit ervaring weten we dat het van belang

is om ook oog te hebben voor wat

er tussen de regels door gezegd wordt.

Dit betekent dat we niet enkel luisteren

naar het verhaal, maar ook de nodige

aandacht schenken aan onuitgespro-

ken emoties en belevingen. Non-verbale

communicatie speelt hierin een belangrijke

rol. De taal van ons lichaam zegt

vaak veel meer dan woorden kunnen

uitdrukken.

Vanuit een bereidheid om te helpen,

hebben mensen nogal eens de neiging

om oplossingsgericht te denken en adviezen

of raad te geven, weliswaar met

de beste bedoelingen. Wij reiken geen

oplossingen aan. We willen mensen het

vertrouwen geven dat ze zelf hun eigen

oplossing kunnen aanbrengen en hen

daarin ook stimuleren. Respect voor

hoe mensen met de dingen omgaan en

erkenning geven aan hun inzet zijn voor

ons belangrijke aandachtspunten.

Omgaan met rouw en verlies is overigens

erg persoonsgebonden. Hoewel er

veel gelijkaardige belevingen en reacties

zijn, is elk verwerkingsproces anders.

Geen twee mensen beleven rouw op dezelfde

manier. Zelfs binnen eenzelfde gezin

kan de wijze waarop ouders, broers

en zussen omgaan met het verlies heel

erg verschillen. Mensen in rouw maken

een heel gamma aan reacties en gevoelens

door, waardoor zij andere noden en

behoeften hebben. We mogen het gezin

als systeem niet vergeten. OVK heeft

bijzondere aandacht voor de plaats van

alle kinderen en voor de betekenis van

het verlies voor het hele gezin. Met de

recent opgestarte brussenwerking

heeft OVK ook een aanbod voor broers

en zussen van jonge verkeersslachtoffers.

Ook zij ervaren een verlies en een

hele reeks van soms verwarrende emoties.

Dossier

7


Dossier

8

Sommige gezinnen hebben vooral behoefte

aan gerichte informatie en praktische

steun om een weg in vinden in

het doolhof van administratieve en gerechtelijke

beslommeringen. Anderen

hebben vooral nood aan een luisterend

oor, herkenbaarheid en erkenning.

Wanneer we een huisbezoek afronden

laten we de nabestaanden niet aan hun

lot over, maar zoeken we samen hoe

het nu verder moet. We proberen mensen

ruimte te geven om eventuele vra-

gen en verwachtingen te formuleren.

Wanneer er dingen zijn waar we alleen

niet uit geraken, zorgen we voor een

doorverwijzing op maat. We trachten

een kader te scheppen waar families

kunnen worden opgevangen en waar

ze de gelegenheid hebben lotgenoten te

ontmoeten waarmee ze kunnen praten,

ervaringen uit wisselen en samen solidair

de weg verderzetten.

Huisbezoek bij families

die een kind verloren

Ellen Aerts

Regionale Coördinator

Geraadpleegde bronnen

* Ouders van Verongelukte Kinderen: Jaarverslag 2007.

* Tweedaagse vorming huisbezoeken:

- Mieke De Preter. ‘Op huisbezoek. Over afstemmen, taal zoeken en verbondenheid.’ Febr. 2008

- Katlijn Willlems. ‘Communicatie en gesprekstechnieken: Vraag voor je spreekt.’ Febr. 2008

* Manu Keirse (2002). Helpen bij verlies en verdriet. Een gids voor het gezin en de hulpverlener.

Uitgeverij Lannoo, 280 p.

De eerste keer dat ik een gezin bezoek

na de dood van een kind is het altijd wat

aftasten en observeren.

Ik laat de ouders liefst met rust gedurende

de eerste weken, dan komt er genoeg

volk over de vloer. Na een maand

of twee – drie is het gezin meestal op

zichzelf aangewezen en is de periode van

verdoving en ongeloof voorbij en moet

men proberen de dagen en nachten

door te komen met het besef dat zoon

of dochter nooit meer zal terugkomen.

Het is een periode van diepe pijn, woede,

onmacht, frustratie, het altijd overheersend

gemis, de onvoorstelbare vermoeidheid

die toeslaat, want rouwen is

loodzware arbeid.

Het is belangrijk om te luisteren naar

de mensen zonder zich op te dringen.

Steeds opnieuw willen ze over hun kind

vertellen, je moet hen hun verhaal laten

doen.

Vaak halen ze fotoboeken boven met

foto’s van hun kind en zijn tegelijkertijd


trots en verdrietig. Het komt erop aan

te luisteren met oprechte aandacht en

groot respect.

Als ze zeggen dat ze het gevoel hebben

“zot te worden”, “geen einde te zien aan

de pikdonkere tunnel”, “niet weten hoe

ze zo verder kunnen leven”, dan zeg ik

dat dit normale gevoelens zijn, dat ik die

ook gehad heb vele jaren geleden, dat

de doorwerking (niet ver-werking, een

mens kan de dood van zijn kind nooit

ver-werken) een heel proces is met veel

vallen en opstaan, een processie van

Echternach. Zeggen dat ze dwars door

die pijn moeten, er is geen ontkomen

aan, wie er rond gaat in een boog, krijgt

later zonder twijfel de pijn dubbel en dik

terug.

Ik probeer hen wat hoop te geven, maak

duidelijk dat elk klein stapje vooruit ze zal

helpen, dat ik het ook overleefd heb samen

met zovele anderen, dat we het in

het begin ook niet konden geloven. Eens

een hand vastnemen, een knuffel geven,

op de rug wrijven, een zakdoek aanreiken

en zeggen dat ze mogen huilen zoveel ze

willen, ook de mannen, natuurlijk, waarom

moeten de mannen stoer zijn en hun

verdriet opkroppen? Onze maatschappij

legt dit zo op, dit is volkomen belachelijk

en zeer slecht voor de gezondheid.

Ik zeg dat ze zichzelf mogen zijn, dat ze

zich nergens moeten voor schamen, dat

ik begrijp wat ze meemaken.

Wie we zeker niet mogen vergeten zijn

de eventuele andere kinderen van het

gezin.

Ook zij hebben heel veel verdriet en dur-

ven het soms niet tonen om mama en

papa te sparen.

De kinderen moeten niet in een hoek

weggemoffeld worden maar mogen het

verdriet van hun ouders zien en moeten

zo veel mogelijk betrokken worden in het

hele proces.

Als ik dan later een tweede keer terug

ga naar het gezin is het onwennige er

al wat af.

Wie dat wil kan naar onze praatgroep

komen of eens meegaan op een wandeling,

zo horen ze dat ze niet “abnormaal”

zijn , dat er nog mensen zijn die

op dezelfde manier worstelen met het

leven. Dat ze in onze besloten groep van

lotgenoten veilig zijn bij elkaar, volop hun

gevoelens mogen tonen, dat we veel respect

en warmte tonen voor elkaar.

Een kaartje sturen, een klein cadeautje

geven, eens bellen naar elkaar, voor de

zoveelste keer naar elkaars verhaal luisteren

zonder te (ver)oordelen, het kan

zo’n deugd doen.

En zo stapje per stapje meegaan op de

lange en bochtige weg naar een ander leven

waarin het overleden kind een plaats

gekregen heeft, met blijvende aandacht

en zorg en oog voor eventuele problemen

die onderweg kunnen opduiken.

Greta Van Moortel

Mama van Aaron (†1994) ,

Robbe (16) en Jarne (12).

Lokaal Contact Team

West-Vlaanderen

Dossier

9


Herdenkingen

10

Herdenking van Kevin Laeremans

Zondag 20 januari 2008

In het vorig ledenblad kon deze tekst ter herdenking van Kevin Laeremans

wegens plaatsgebrek niet gepubliceerd worden. Wij verontschuldigen ons

hiervoor en publiceren hem nu in dit ledenblad.

Erbij blijven

Misschien is dat wel

Het allermoeilijkste

Voor mensen

In ontmoetingen

Met mensen die lijden

Erbij blijven

En niet weglopen

Maar blijven!

Hoogstens kunnen luisteren

Soms zonder een touw

Te kunnen vastknopen aan wat je hoort

Omdat de ander

In verwarring is,

Maar blijven.

Soms niets horen

Dan een schreeuw,

Misschien vloeken,

En dan geen aandrang hebben

Tot vermaan,

Maar blijven en luisteren

Soms luisteren

Naar alleen stilte,

Terwijl je als moderne mens

Daar het meest bang voor bent, voor stilte,

En toch blijven.

Niets, niets meer kunnen dan blijven,

Zelfs als je weggejaagd wordt,

Op bereikbare afstand

Beschikbaar blijven

Zodat wie lijdt

Nooit helemaal alleen is…

Het coördinatie team

Jeannine

Mama van Kevin Laeremans


Herdenking van Pia Mariën

Zoals bij elke herdenking waren de

weergoden ons gunstig gezind.

In aanwezigheid van vele vrienden en

vriendinnen van Pia, familie en kennissen

en in aanwezigheid van twee

burgemeesters werd het Save Bord

plechtig onthuld.

Er werden mooie teksten voorgedragen

afgewisseld door muziek die Pia

keitof vond.

Toen de namen van al onze verongelukte

kinderen werden voorgelezen,

ging men over tot het blazen van

zeepbellen.

Zondag 13 april 2008

Honderden belletjes vlogen naar het

firmament.

Indrukwekkend en sereen.

Zoals het leven van onze kinderen

abrupt werd beëindigd, zo spatten de

belletjes uiteen.

Pia, je was een toffe dochter, lieve zus

en schoonzus, goede vriendin.

We zullen je nooit vergeten.

Annemie Brusche – Hemelaers

Locaal Contact Team

Vlaams Brabant

Herdenkingen

11


Herdenkingen

12


9e Herdenkingsmis Davy Vandevoorde

Ken je dat gevoel

Uren zit ik te dromen

te dromen over jou

Uren zit ik te dromen

te dromen dat je van me houdt

Uren zit ik te denken

te denken hoe het begon

Uren zit ik te denken

te denken voor wat niet anders kon

Uren vraag ik ‘ waarom ‘?

waarom jij weg bent

Uren vraag ik waarom

Waarom ik je niet beter heb gekend

Tekst geschreven en gelezen

door Davy's nichtje Thaïs

Vrijdag 25 april 2008

Mijn zoon, Davy

Mijn zoon is in mijn leven gekomen,

het mooiste wat een moeder kan dromen.

Een pracht van een kind,

werd door iedereen bemind.

Hij groeide op tot een mooie jongen,

zo perfect en onbezonnen.

Een jongen met een gouden hart,

hij zoiets apart.

Mijn zoon is er nu niet meer,

en dat doet zo zeer.

Hij is in alle stilte weggegaan

naar het jannetje maan.

In de donkere nacht is hij nu een ster

Zo schitterend mooi, maar ver …

Tekst geschreven en gelezen

door mama van Davy

Herdenkingen

13


Herdenkingen

14

Herdenking van John Bultinck

Vrijdag 2 mei ’08, vandaag wordt het

Save bord voor John onthuld.

Laat me iets over hem vertellen.

4 jaar terug verloor John om één of andere

reden de controle over zijn stuur,

en kwam met zijn wagen tegen een paal

terecht, de gevolgen hoef ik niet te vertellen,

die kennen we allemaal.

Nochtans John was een verantwoordelijk

en rustig chauffeur, een jonge man

met waarden en principes in zijn leven.

Geliefd bij zijn mams en paps, bij zus en

broer, en heel graag gezien in zijn vriendenkring.

Het was zo een typische situatie waarbij

men zich afvraagt; waarom net die paal?

Waarom niet één metertje er naast? Er

is toch een weidse vlakte? Waarom?

Waarom? Waarom? De vraag die in

ons leven telkens opnieuw terugkomt

en zal blijven terug komen en waar nooit

een antwoord op zal komen.

Ondertussen doen we verder met vallen

en terug opstaan, dankbaar voor de kinderen

die er nog zijn, en op een bepaalde

manier opgelucht dat we niet alleen zijn

in deze situatie, spijtig genoeg.

Juist doordat we “niet alleen zijn” maakte

ik kennis met Patrick en Sonja, de ouders

van John, ook zijn broer Christophe

en zus Silke leerde ik kennen als jonge

mensen die waarden in het leven respecteren

en elkaar koesteren, zij leven

duidelijk naar het voorbeeld van hun ouders

en ontegensprekelijk moet John dit

ook gedaan hebben.

Voor Patrick en Sonja is het héél belangrijk

dat hun jongen zijn Save bord kreeg,

enerzijds om hun jongen te herdenken

en te eren, maar er was ook de bedoe-

Vrijdag 2 mei 2008

ling om andere weggebruikers op deze

manier te sensibiliseren, iets wat zeer te

respecteren valt.

Spijtig genoeg begrepen sommige

schepenen en burgemeester van hun

gemeente in eerste instantie de bedoeling

van het Save bord niet, men vond

het “lomp, lelijk enz…” er werd eveneens

gesuggereerd dat OVK met dit bord uit

was op “reclame maken”.

Moesten we, toen we dit hoorden, boos

worden of lachen? We waren eerder

perplex. Toen we hiervan bekomen waren

kwamen bij Patrick, Sonja en een

aantal lotgenoten het doorzettingsvermogen

en de “vechtlust” naar boven.

Het kostte ons allen veel moeite, de

sfeer was soms ronduit bitsig tussen

beide partijen, maar als er één ding is

waar wij als ouders van een verongelukt

kind sterk in geworden zijn, dan is het

wel doorzetten.

Na drie en een halve maand verkregen

we uiteindelijk de toestemming om het

bord van John te plaatsen, net twee weken

voor de datum er was.

Desondanks de korte periode tussen de

toestemming en de inhuldiging lukte het

ons alles in orde te krijgen om voor John


een herdenking te organiseren, een herdenking

die uiteindelijk een zeer serene

en mooie gebeurtenis werd.

De muziek werd door de ouders, broer

en zus met veel zorg gekozen, zus verwoordde

op een héél open en mooie

wijze haar gevoelens voor haar oudere

broer. Desondanks het intense verdriet

vond mama Sonja de kracht om haar

zoon te vertellen hoe het hen nu gaat,

ook het “geluksgeschenk” dat Christophe

en zijn vrouwtje aan hun ouders schonken

werd niet vergeten, de mooie kleine

Fleur, die een heel lieve nonkel heeft die

elke avond aan de hemel schittert en

zonder twijfel op zijn manier zorg draagt

voor zijn kleine nichtje.

Lieve John, ik heb je nooit persoonlijk gekend,

maar je ouders, broer en zus zeggen

zoveel over wie jij hier was en wie

je nu op een bepaalde manier moet zijn,

dat ik niet anders kan zeggen dan:

Je bent/was en zal altijd een prachtige

zoon zijn voor je ouders.

Je bent/was en zal altijd een voorbeeld

zijn voor je zus en broer.

Je bent/was en zal altijd de graag

geziene gast zijn bij iedereen die jou

kent.

Een lotgenote.

Lieve John,

Vier jaar geleden wist ik niet wat me

overkwam.

Jij was er opeens niet meer, ik wist niet

wat ik moest verwachten.

Ook niet echt wat er ging veranderen

in mijn leven, ik wist niet wat gemis nog

minder wat verdriet was. Soms dacht

ik bij mezelf genoeg getreurd nu ik ga

gewoon weer verder met leven, dat had

ik toch al zo vaak gehoord. Hoe moei-

lijk kon dat zijn? Wel het blijkt dus heel

moeilijk want tot de dag van vandaag

kan ik jou niet los laten, kan ik je geen

minuut uit mijn hoofd zetten.

Het is raar om te zeggen maar jou

dood heeft me veel geleerd. Zoals veel

kinderen vond ik alles en iedereen om

me heen vanzelfsprekend. Het is toch

normaal dat ik een vader, moeder en 2

broers had en toen besefte ik niet hoe

gelukkig ik wel mocht zijn. Nu ben ik er

al blij mee dat jij in mijn leven bent geweest,

dat jij mijn grote broer bent.

Ik durf eerlijk zeggen dat ik jaloers ben

op veel leeftijdsgenoten, hoe onbezorgd

zij zijn dat zij ’s avonds thuis komen en

dat heel hun gezin er nog is.

Ik zou alles doen om jou terug te krijgen

maar dat kan niet.

Ik weet dat bij alles wat ik doe jij bij me

bent. Voor zowel jij als Chris zou ik door

vuren gaan.

Ik heb me heel lang ongelukkig gevoeld,

tot de dag dat kleine Fleur op de wereld

kwam, dat was de eerste keer sinds jou

dood dat ik voor het eerst weer echt

blij was. Ook voor mama, papa en Chris

was ik zo blij, ook hen had ik sinds die

tijd niet zo gelukkig gezien. Want mijn

hart doet het meeste pijn als ik in hun

ogen kijk en zie hoeveel pijn en verdriet

hun ogen uitstralen. Ik kan mama, papa,

Chris, Fleurtje en jou enkel zeggen dat ik

heel erg veel van jullie houd, meer dan ik

ooit zal kunnen verwoorden.

Lieve broer je zult altijd bij ons zijn want

we dragen je hart, we dragen het in ons

hart.

Veel liefs je zus!

Silke, zus van John Bultinck

Herdenkingen

15


Herdenkingen

16

Herdenking van Simon Delbaere

Zondag 18 mei 2008

Lieve Simon,

ik zie jou op een boot met volle witte zeilen

die uitvaart naar de blauwe oceaan

Hij is schitterend en vol kracht

en ik kijk naar jouw boot

todat hij eigenlijk niet meer is

dan een klein wolkje

Daar waar de aarde en de lucht samenkomen

en in elkaar overgaan

Dan zegt plots iemand naast mij “kijk hij is weg”

weg, waarheen?

Weg uit ons zicht, dat is alles

Jouw boot is nog steeds zo mooi en statig

als toen hij hier vertrok

nog net zo groot

als toen jij bij ons wegging

Dat we hem niet meer kunnen zien

ligt aan onszelf, niet aan jou

En precies op hetzelfde moment

waarop iemand tegen me zegt “kijk, hij is weg”

zijn er aan de andere kant ogen

die jou zien komen, Simon

en aan de andere kant stemmen

die vol blijdschap zeggen

“Kijk daar komt hij, daar ben jij Simon”

Caterine Thiry

Mama van Simon


Herdenkingen

17


Herdenkingen

18

Herdenking van Anja Devos

De plechtigheid werd geopend met

het liedje “I can't say goodbye” van de

Kelly Family, hierbij stak Tinny Mast,

moeder van Kim en Ken de traditionele

blauwe kaars aan. Het openingswoord

werd gedaan door Ellen Aerts,

regionale coördinator van de Vlaamse

lotgenotenwerking.

Hierna kwam de schepen van verkeer

Mevr. Temmerman aan het woord,

die vooral de nadruk legde op het feit

dat een dergelijk ongeval nooit had

mogen gebeuren. Anja haar leven

werd ontnomen door een vrachtwagenchauffeur

die de verboden richting

indraaide.

Na de schepen kwam ik als moeder,

want de papa was er wel degelijk,

maar voor hem is de plaats van het

ongeval een hel om er te zijn.

Mijn bedanking ging vooral naar de

vriendinnen van Anja, en voornamelijk

naar Kelly en Daf die gedurende 5

jaar al, steeds voor me klaarstaan.

Haar nichtje Ellen, die de site van Anja

maakte als geschenk, en me meter

Zondag 25 mei 2008

maakte van haar eerste kindje Jari.

Mijn collega's die me niet behandelden

als een melaatse.

En ook haar factor 10, monitorengroep,

om haar herinnering levend te

houden met de Anjabandjes...en om bij

de opening van elke speelpleinwerking

1 min. stilte te houden voor Anja.

Speciale bedanking ging naar mijn

fijne, steunende lotgenoten in Nederland......en

ook Tinny. Zij hebben er voor

gezorgd dat ik die dag er nog was.....

een prachtgroep van mensen.

Aan het publiek heb ik gevraagd om

toch goed te luisteren naar het gedicht

dat ik ging voorlezen en er even

bij stil te staan.


Ogen

Door de ogen van een ander,

is mijn verdriet toch niet zó groot.

Door de ogen van een ander,

is mijn kind toch al héél lang dood.

Door de ogen van een ander,

moet het nu maar eens over zijn.

Door de ogen van een ander,

heb ik nu niet meer zoveel pijn.

Maar die ogen van die ander,

moesten eens door MIJN ogen kunnen

kijken.........

Dit werd gevolgd door de afroeping van

de namen van de kinderen van mijn Nederlandse

lotgenoten, mijn lifeline.....45

kinderen.

Als einde nam ik het kleine tekstje......als

bedanking aan alle mensen en alle lotgenoten.

Kleine dingen.......

Wat is het mooi te ervaren,

dat ergens iemand aan je denkt.

En ongevraagd je laat genieten,

van iets waaraan men aandacht schenkt.

Een briefje, kaartje met slechts weinig woorden,

maar met een inhoud die het doet.

Een gedicht met gevoelens uit het hart geschreven,

waarbij je even slikken moet.

een handdruk, een knuffel, een warme kus over de pc,

een spontane lach, een vriendelijk gebaar.

Het zijn zo van die kleine dingen,

maar '' groot '' aan waarde voor elkaar.

Dit werd afgesloten met het lied Elke Stap

die je zet, zet je niet alleen.........

Een ode aan alle kinderen die ons nabij

zijn.

Een leerkracht van Anja, Dominique

Decock was bereid een heel bijzonder

gedicht voor te lezen.

Streep hun naam niet

door

Streep hun naam niet door

al zijn ze tot stof vergaan.

Streep hun naam niet door

alsof ze nooit hebben bestaan.

't Liefste dat ik heb bezeten

't toekomstbeeld van mijn bestaan.

Vraag me niet dat te vergeten,

en gewoon weer door te gaan.

Want ik wil wel verder leven,

maar ik weet niet altijd hoe dat moet.

'k Hoor bij hen die achterbleven,

overleven vergt veel moed.

Streep daarom hun naam niet door,

noem hun naam en laat me weten,

dat ook jij niet zult vergeten.

Zó alleen kan ik verder gaan.

Daarna volgde de afroeping van alle

kinderen van OVK, 450 die we kennen........

Als laatste liedje werd “Fly” van Céline

Dion gespeeld terwijl de papa en ik het

bord onthulde, wat echt het zwaarste

was, de realiteit kwam keihard op ons

af.

Het doet pijn te zien dat het echt is,

mijn moederhart huilt, haar papa huilt

mee.......allebei in stilte voor eeuwig.

Carina Bruyneel

Mama van Anja

Herdenkingen

19


Herdenkingen

20

Herdenking

van Davy Henderickx

Davy Henderickx was 24 jaar toen hij

op 10 april 2005 overleed ten gevolge

van een verkeersongeval.

Volledig onschuldig, als passagier in

de wagen die werd aangereden, overleed

hij onmiddellijk.

Zo jong nog, in de fleur van zijn leven…

Een leven dat nog moest groeien en

open bloeien.

Een toekomst waaraan Davy nog volop

bouwde en werkte, zomaar in één

klap verwoest.

Onbeschrijflijk, zó oneerlijk!!

Drie jaar later is het verdriet voor

familie, vrienden en ouders van Davy

Zondag 25 mei 2008

nog steeds moeilijk te dragen. Zoekend

naar wegen om het gemis een

plaats te geven, elkaar steunend in het

verdriet in vele moeilijke momenten.

Daarom besloten oom Peter (vader

van Davy) en tante Martine een heel

belangrijke stap in het verwerkingsproces

te zetten. Zij contacteerden

OVK en besloten een SAVE-bord voor

Davy te plaatsen op de plaats van het

ongeval. Dit betekent voor hen een

belangrijk gebaar naar Davy toe; een

teken van liefde voor hem en een belangrijke

oproep aan alle chauffeurs

om veiligheid in het verkeer te handhaven

en drugs en alcohol te mijden.

De herdenking op zondag 25 mei was

een zeer ontroerende,

maar

heel mooie en

intense viering.

Onze oom en

tante lazen persoonlijke

teksten

voor, gericht aan

Davy, waarvan

iedereen werkelijk

stil werd. Menige

traan werd

weggepinkt. De


teksten deden de aanwezigen

beseffen dat

je in 1 seconde uit het

leven kan worden gerukt,

hoe jong of oud je

ook bent. Davy’s lievelingsmuziek

deed het

verkeerslawaai van de

drukke Poederleeseweg

even op de achtergrond

verdwijnen.

Zijn goede vriend, Gary,

schreef zelf een nummer

dat natuurlijk zeker

tijdens deze herdenking

een mooi plaatsje kreeg.

De onthulling van het SAVE-bord door

de burgemeester van Herentals, oom

Peter en tante Martine was een emotioneel

moment. Vooral omdat het

bord juist op die plaats staat waar 3

jaar geleden een onschuldig slachtoffer

viel. Dé plaats waar Peter een

zoon verloor. Niettegenstaande was

dit moment zeer verlossend en intens.

Dit gebaar, speciaal voor Davy, hebben

onze oom en tante samen met

OVK waargemaakt. Elke bestuurder

die langs dit bord passeert zal, al is

het maar 1 seconde, stilstaan bij het

vreselijk gebeuren.

Oom Peter en tante Martine werden

tijdens deze herdenking gesteund

door een honderdtal aanwezigen: familie,

vrienden, kennissen, buren, collega’s…

Allen legden na de onthulling

een mooi boeket bloemen neer bij het

bord. Een mooi gebaar en een grote

steun.

De herdenking werd beëindigd met

een wolk van witte ballonnen die allen

tezamen de lucht ingelaten werden.

Elke ballon met een persoonlijke

boodschap, voor Davy of een andere

geliefde, baande zelf een weg naar

daar waar iedereen ze minutenlang

kon bewonderen. Prachtig!

Vele kippenvelmomenten tijdens deze

toch wel zeer warme dag in de maand

mei. Regen was voorspeld, maar vele

zonnestralen streelden ons. Bedankt

hiervoor Davy, want we weten dat jij

van deze dag ook iets moois wilde

maken. We zullen je nooit vergeten,

want geloof dat we niet enkel vandaag,

maar élke dag aan je denken!

Elien en Tine Maes,

nichtjes van oom Peter

en tante Martine Herdenkingen

21


Herdenkingen

22

Inhuldiging van SAVE-borden

Zondag 13 juli om 15u

voor Jan Vandendriessche,

23 jaar te Brugge

Jan was 23 toen hij met zijn moto

verongelukte door een onoplettende

bestuurder die met zijn wagen onveilig

van de parking reed. Jan kon

de wagen niet meer ontwijken.

Zondag 13 juli om 15u

voor Davy Vandevoorde,

18 jaar te Lembeke

Op 1 mei 1999 kwam Davy als

passagier in een auto om het leven

door een frontale botsing met een

dronken bestuurder, die dwars over

de weg stond. Davy was 18 jaar.

Voor meer info over de verschillende

herdenkingen

contacteer ons op 02/427 75 00

of via info@ovk.be

Rechtzetting Flair-artikel

In de maand april verscheen in het weekblad Flair een interview met twee speurders van de cel

Vermiste Personen. De kop van het artikel droeg een nogal ongelukkige titel: “Als we een dood

meisje vinden, denk ik altijd: laat haar alsjeblieft gewoon verongelukt zijn.”.Omdat we beseffen

dat deze uitspraak bij onze leden misschien heel kwetsend zou kunnen overkomen, heeft OVK

de cel Vermiste Personen gecontacteerd met de vraag naar verduidelijking. De cel beaamt dat

de titel inderdaad heel ongelukkig gekozen is en dat we deze uitpsraak in een andere context

moeten begrijpen, zoals trouwens ook uit het volledige artikel blijkt. Zij drukken ons op het hart

dat het absoluut niet de bedoeling was om de leden van OVK te kwetsen. Daaropvolgend werd

contact opgenomen met Flair met de vraag naar een rechtzetting.

Graag geven we in ons ledenblad de reactie mee die in Flair gepubliceerd werd:

Bij het artikel 'speurders Katy en Joke over de zware emoties in hun job' uit Flair 19 is het citaat

'Als we een dood meisje vinden, denk ik altijd: laat haar asjeblieft verongelukt zijn' bij sommige

mensen verkeerd overgekomen. Wij betreuren dat ten zeerste en willen nog een keer benadrukken

dat noch wij, noch speurders Joke en Katty iemand hebben willen kwetsen of het leed van

de ouders van verongelukte kinderen minimaliseren. Joke en Katty hebben tijdens het interview

verschillende keren benadrukt dat het verlies van een kind, ongeacht welke oorzaak, hen telkens

opnieuw aangrijpt.

Onze oprechte excuses.

De Flair-redactie


West-Vlaanderen:

Lentewandeling te Zwevegem

Na de geslaagde winterwandeling

van vorig jaar organiseerde het LCT

West-Vlaanderen op zondag 27 april

een lentewandeling. Deze keer werd

er gewandeld in het natuurgebied

“De Vaarttaluds” te Zwevegem. De

zon was volop van de partij en onder

de deskundige leiding van een medewerker

van de vzw “Natuurpunt” werd

een traject van ca. 8 km afgewandeld

dat ons mooie hoekjes liet ontdekken

van dit natuurgebied, gelegen langs

het kanaal Kortrijk-Bossuit. Na de

welkomstkoffie, die in een geïmproviseerd

standje bij het startpunt, in volle

natuur, werd geserveerd, daalden we

met een 25-tal mensen de vaarthelling

af. Het traject volgde eerst een

tijdje het kanaal langs het jaagpad om

vervolgens via het smalspoorbrugje

van een verdwenen spoorweg het

kanaal over te steken. Via de oude

spoorwegbedding ging het via het

27 april 2008

Orveytbos, naar het schilderachtige

“St-Pietersbrugje” over de oude kanaalarm,

die nu ook deel uitmaakt van

het beschermd gebied.

Deze prachtige groene omgeving is

een ideale plaats waar lotgenoten

elkaar kunnen vinden voor een babbel

en wat steun. Iedereen was met

elkaar in gesprek, soms met heel weinig

woorden maar toch begrepen.

Na de wandeling werden we vergast

op een goedbelegde boterham in taverne

“De Waterkant”, en ook daar

was er ruimte om de banden aan te

halen en nieuwe mensen te ontmoeten.

Een geslaagde namiddag waarbij

iedereen met een goed gevoel huiswaarts

trok.

Johan Van den Broucke

Lokaal Contact Team

West-Vlaanderen

Activiteiten

23


Activiteiten

24

Wandeling te Kalmthout

13 april 2008


Lotgenotenweekend

in de Panne

24 en 25 mei 2008

Op 24 en 25 mei organiseerde OVK een ontmoetingsweekend dat volledig

gewijd was aan de families in onze vereniging. Tijdens deze twee dagen kreeg

iedere lotgenoot de gelegenheid om andere lotgenoten te ontmoeten, banden

te scheppen en steun te vinden. Er werd een verscheidenheid aan activiteiten

aangeboden, gaande van ontspannende momenten en wandelingen tot

eerder uitdiepende gesprekken. Voor het eerst richtte het weekend zich niet

enkel naar ouders, maar ook naar geïnteresseerde broers en zussen. Voor de

jongeren werd een apart programma voorzien. In totaal namen vijf ouders en

vier jongeren deel aan het weekend. Enkele sfeerbeelden...

Activiteiten

25


Activiteiten

26

Ledendag

West-Vlaanderen in Ieper

8 juni 2008

Op 8 juni 2008 vond de provinicale ledendag van West-Vlaanderen plaats. Net

zoals de vorige edities te Kortrijk en te Brugge, werd dit jaar gekozen voor een

stadswandeling onder leiding van een plaatselijke gids. Dit keer ging de ledendag

door in Ieper.


Volgende Nationale Ledendag

Provinciaal Domein Puyenbroeck

Zondag 7 september

De nationale bijeenkomst die elk jaar door

OVK wordt georganiseerd voor de leden en

hun families is een gelegenheid om andere

leden te ontmoeten en samen een gezellige

dag door te brengen. Dit jaar nodigen

onze vrienden uit Oost-Vlaanderen ons uit

in het Provinciaal Domein Puyenbroeck te

Wachtebeke. Het domein is 500 hectare

en biedt een grote variatie aan ontspanning en recreatie.

Je kan er wandelen, roeien, fietsen, minigolfen en zoveel meer in een gezonde en

natuurrijke omgeving. In de voormiddag zal Prof. Manu Keirse een workshop geven.

Na een uitgebreide lunch zijn er in de namiddag verschillende ontspanningsactiviteiten

voorzien. We sluiten de ledenlag af met een herdenkingsmoment.

Méér info op www.puyenbroeck.be

Noteer deze datum alvast in uw agenda en houd uw brievenbus in het oog. Binnenkort

krijgt u een persoonlijke uitnodiging in de bus.

Uitnodiging

Aangezien wij in Vlaams Brabant met heel wat kunstenaars in onze groep

zitten, hadden wij het idee opgevat om een tentoonstelling te organiseren.

Deze zal plaatsvinden op respectievelijk zondagnamiddag 28 september en

zondagnamiddag 5 oktober in BEK huis in Groot Park, 3 te Lovenjoel

(nabij Leuven).

Op eerste datum zal één van onze leden, Patrick Janssens (accordeonist)

samen met een pianist en zangeres liederen van Edith Piaf vertolken.

De andere zondagnamiddag wordt een poësie namiddag. Dit alles tijdens de

tentoonstelling.

Indien er nog OVK leden zijn die zich geroepen voelen om te exposeren, dan

kan dat nog ofwel telefonisch op 0494/718101 ofwel email

annemie.hemelaers@skynet.be (uiterste datum is 10/08/2008)

Wij hopen jullie in grote getale te ontmoeten.

Met vriendelijke groeten,

Annemie Brusche-Hemelaers

Lokaal Contact Team

Vlaams Brabant

Activiteiten

27


Activiteiten

28

Aankondiging activiteiten

Zaterdag 9 augustus: ledenactiviteit provincie Limburg

Het contactteam van Limburg organiseert op 9 augustus vanaf 14u een

tocht op het blotevoetenpad in Zutendaal. Na de wandeling is er gelegenheid

om samen iets te drinken. De ledenactiviteit staat open voor alle ouders,

broers en zussen. Ook niet-wandelaars zijn welkom.

Kostprijs deelname wandeling: € 2,5

Info te vinden op www.lieteberg.be

Praktische info volgt later op onze website www.ovk.be.

De Limburgse leden zullen nog een uitnodiging ontvangen.

Zaterdag 30 augustus: wandeling in Drongen

Meer info volgt later op onze website www.ovk.be.

Zaterdag 11 en zondag 12 oktober: lotgenotenweekend

Weekend met als thema ‘Verdriet als keerzijde van liefde’. Dit weekend staat

open voor alle ouders, broers en zussen, maar is in de eerste plaats bedoeld

voor families die in het verleden reeds aanwezig waren op een weekend georganiseerd

door OVK. Verdriet en de impact ervan op relaties staat centraal

tijdens dit weekend.

Kostprijs voor deelname: 60 € per volwassene, 20 € per kind

Voor meer info en inschrijving, contacteer Ellen op 02 421 65 82 of via

ellen.aerts@ovk.be

Maandag 3 november: praatgroep met rouwtherapeut

Op 3 november zal rouwtherapeute Gerlinde Bral de praatgroep in Limburg

begeleiden. Deze bijzondere praatgroep staat open voor alle (Limburgse)

leden. Aanvang: 19u

Mogen wij u vragen vooraf een seintje te geven op 02/421.65.82 of via

ellen.aerts@ovk.be indien u wil deelnemen.


Samenwerking tussen Assuralia en OVK

Assuralia is de Beroepsvereniging van verzekeringsondernemingen.

Zij groepeert praktisch alle Belgische en buitenlandse

verzekeringsmaatschappijen die in België werkzaam zijn.

OVK sloot ongeveer een jaar geleden

een samenwerkingsakkoord af met

Assuralia om tegemoet te komen aan

eventuele problemen van onze leden

met verzekeringsmaatschappijen.

Assuralia heeft haar leden verzocht

een contactpersoon binnen elke verzekeringsmaatschappij

aan te stellen

die als ombudspersoon voor de leden

van OVK kan optreden.

Onze leden kunnen nu hun problemen

met de verzekeringssector aan het

Autostickers

centrale team van OVK overmaken.

Dit zal de contactpersoon bij de betrokken

verzekeringsonderneming

contacteren teneinde een oplossing

te vinden.

Indien u als lid van OVK problemen

hebt met een verzekeringsonderneming,

aarzel dan niet hiervoor

contact op te nemen met Ellen op

02 421 65 82

of via ellen.aerts@ovk.be.

OVK biedt haar leden een autosticker aan om op de achterruit van de wagen

te kleven.

Zoals de SAVE-borden draagt deze sticker een dubbele boodschap.

Het is een herinnering aan een jong verkeersslachtoffer en ook een oproep tot

meer voorzichtigheid.

Indien u deze sticker wenst te ontvangen met de foto, de voornaam en de leeftijd

van uw kind, dan kan dit mits een deelname aan de kosten van 4,00€ per

sticker. Neem hiervoor contact met Ellen op 02 421 65 82 of via ellen.aerts@

ovk.be . De preventieve boodschap kan niet gewijzigd worden.

Het coördinatie team

Herinnering

29


Sensibilisering

30

Ouders Verongelukte Kinderen

ontroeren tieners

We lezen het verhaal van Maike en

Jef en van Liliane…

Mijn man Jef en ik, Maike, hebben

twee zonen, Dirk en Kurt. 18 juli vertrokken

we op vakantie naar Oostenrijk.

Kurt ging 20 juli samen met zijn

gezinnetje naar Italië. Onze oudste

zoon Dirk bleef thuis. Nadat we enkele

dagen genoten hadden van de zon en

de goede berglucht, kregen we maandagmorgen

21 juli een smsje van Dirk:

‘Ma en pa, amuseer jullie maar goed.

Met mij is al goed. Ik zie u in de week.’

Niemand wist dat dit zijn laatste sms

aan ons was.

Op 22 juli 2003 stortte onze kleine

wereld in elkaar. 10u: onze gsm rinkelde

en mijn man nam op. ‘Het is

onze Kurt’, zei hij. Die was net aangekomen

in Italië. Jef gaf mij de gsm.

Een bevende en huilende stem sprak

mij toe: ‘Ma, je zal naar huis moeten

komen...’.

‘Er is toch zeker niks met Dirk?’, zei

22 mei

Enkele ouders van de vereniging brachten tijdens een verkeersdag

op het circuit van Terlaemen in Heusden-Zolder een getuigenis aan

de studenten van de Xios-Hogeschool Limburg. De jongeren waren

erg onder de indruk van de aangrijpende verhalen. Het werd

muisstil in de zaal toen Liliane, Maike en Jef het woord namen. Met

hun getuigenissen wisten zij niet alleen de tieners zichtbaar te beroeren,

maar slaagden zij er tevens in om het thema verkeersveiligheid

op een effectieve manier onder de aandacht te brengen bij

jongeren.

ik. Kurt: ‘Dirk heeft vanacht een zwaar

ongeval gehad.’

Ik wist niet wat ik hoorde en vroeg in

welk ziekenhuis hij lag. Mijn eerste gedachten

waren: we nemen een vliegtuig

om zo vlug mogelijk bij hem te zijn.

‘Doe maar rustig. Haasten heeft geen

zin meer’, zei Kurt, ‘onze Dirk heeft

het ongeval niet overleefd.’

Gek werd ik opdat ogenblik. Jef heeft

dan de gsm overgenomen en nog wat

met onze Kurt gepraat.

11u: daar stonden we dan in Oostenrijk.

We wilden zo vlug mogelijk naar

huis. Jef moest zelf met de auto nog

zo’n 1000km rijden. We hadden geen

andere keuze.

De politie belde ons onmiddellijk en

vertelde wat er die nacht gebeurd

was. Ik wou het niet horen. ‘Het is

een heel erg ongeval. Dirk is met het

wiel van de wagen tegen een borduur

aangekomen en heeft stuurbreuk gekregen.

Zijn auto is daarna tegen een


oom gesmakt.’ Alsof het nog niet erg

genoeg was meldden ze ons ook nog

dat we onze DIRK niet mochten zien.

‘Waarom niet?’, vroegen we ons af…

11u20: parket van Antwerpen aan

de lijn met al wat meer inlichtingen.

De persoon in de wagen zat geklemd

met zijn benen. De wagen heeft

daarna vuur gevat. Het lichaam was

totaal verkoold. Die spraken nog altijd

van onze Dirk. Toch weer een beetje

hoop...

11u30: als een robot reden we over

de snelweg, niet wetend wat ons te

wachten stond. Opnieuw het parket

aan de lijn: ze wilden zoveel mogelijk

informatie om onze Dirk te herkennen.

20u: eindelijk in Heusden. Toen we

thuis de straat inreden zagen we dat

het echt was. De politie, de dokter,

familie en buren stonden ons op te

wachten. De politie vroeg om ons alleen

te spreken en vertelde wat er gebeurd

was. Ik moest en zou onze Dirk

zien. Ik had hem zo graag nog een

knuffel gegeven en moest hem nog zo

veel vertellen. Maar het kon niet meer.

Er bleef niets meer van ons kind over.

Daar zaten we dan. Onze Kurt onderweg

naar huis, in alle staten. Iemand

zei ons dat we de begrafenisondernemer

en priester moesten verwittigen.

Maar waarom? Het drong niet tot

ons door.

Dirks lichaam werd niet vrijgegeven.

Er was altijd wel iets dat niet klopte.

Ondertussen kregen we bezoek van

het parket, die ons een zilveren ring

en armband terugbrachten. ‘Zilver

smelt niet’, zegden ze. Dit was al wat

er overbleef. We kregen veel uitleg en

op al onze vragen werd een antwoord

gegeven. Mijn grootste vraag was of

hij op slag dood was en van die brand

niets gevoeld zou hebben. Hun antwoord

was: ‘Neem van ons aan van

wel’.

Zaterdag 26 juli is onze Dirk begraven

in Heusden. Een paar dagen later

is slachtofferhulp gekomen om ons bij

te staan in ons verdriet. Ze gaven ons

veel steun. Ze raadden ons aan na

een jaar ook naar een praatgroep te

gaan. En zo zijn we bij OVK gekomen,

waar we lotgenoten ontmoeten, over

onze kinderen kunnen praten en raad

krijgen om het gemis wat draaglijk te

maken.

Februari dit jaar zijn we het dossier

gaan inlezen. We werden opgevangen

door slachtofferhulp. Ze zeiden

ons dat het heel zwaar was, alles was

er tot in het kleinste detail opgeschreven.

Er waren ook veel foto’s: van zijn

wagen, de onderzoeken en van wat er

van Dirk zelf nog overgebleef. Ze raadden

ons af om de foto’s te bekijken

omdat het te moeilijk zou zijn om verder

te gaan. We kregen daar ook te

horen dat onze Dirk niet op slag dood

was. Hij was er zich heel goed van bewust

dat hij gevangen zat en heeft de

dood zien aankomen. Ze konden niets

voor hem doen behalve toekijken hoe

een jongeman als hij zijn leven moest

laten.

Beste studenten, jullie horen hoe

moordend het verkeer kan zijn. Mijn

slotzin is: je weet pas wat je mist als

het er niet meer is.

Maike en Jef,

ouders van Dirk

Sensibilisering

31


Sensibilisering

32

Mijn naam is Liliane, ik ben de mama van

Hilde, Jan en Roel.

Roel was de jongste van mijn drie kinderen

en woonde nog bij mij in Lanaken.

Zijn passie was muziek, muziek draaien, zelf

muziek maken en feestjes organiseren.

Had er iemand een zaaltje nodig voor een

fuif of had er iemand een geluids- of lichtinstallatie

nodig Roel zorgde er wel voor.

Hij zou zeggen : "ik fiks je wel een zaal of

ik fiks je wel die installatie", niets was hem

teveel. Hij was gekend onder de naam JAY-

MAZE.

Zijn grote droom was dan ook te gaan studeren

aan het SAE in Rotterdam (School of

Audio Engineering), een droom die hij heeft

kunnen waarmaken.

In mei 2005 behaalde hij met glans zijn diploma

van ingenieur geluidstechnieken.

Als beloning voor zijn goed resultaat mocht

hij nog een vervolmakingsjaar gaan doen

in Australië. Hij zou in april 2006 afreizen,

maar zover is hij spijtig genoeg niet geraakt.

Op 30 oktober 2005 gind hij met een van

zijn beste vrienden naar Leuven, hij zou er

muziek gaan draaien en op 31 oktober

was er nog een fuif in de welgekende "SILO"

waar hij samen met vele vrienden en vriendinnen

nog een fijne avond heeft gehad.

Op 1 november is hij dan 's middags nog

samen met zijn vriend gaan eten bij mijn

dochter in Leuven daarna zijn ze naar

Hasselt vertrokken waar Roel weer een

afspraak had om 13u30. Op die afspraak

is Roel niet geraakt.

Rond 14 u kwamen 2 politieagenten van

Lanaken -mensen die ik persoonlijk heel

goed ken- mij het slechte nieuws brengen.

Toen ik de uitdrukking op hun gezicht zag

dacht ik onmiddellijk "er is iets mis met een

van mijn 3 kinderen" en inderdaad er was

iets heel erg mis met mijn jongste zoon

Roel.

Tijdens de terugrit naar Hasselt heeft de

bestuurder van de bestelwagen -waarin

Roel passagier was- een kleine inschattingsfout

gemaakt.

Bij het voorbijsteken heeft hij heel even

de linkerachterhoek van het voorliggend

voertuig geraakt, door deze schok is de

bestelwagen beginnen te slingeren en om

een nog ongekende reden zijn daarbij de

twee deuren opengevlogen.

Roel werd uit het voertuig geslingerd, hij

werd nog overgebracht naar het Salvatorziekenhuis

van Hasselt maar is daar ongeveer

een uur later overleden.

Roel was pas 22 jaar, voor hem moest

het "echte" leven nog beginnen.

Het ongeval was niet te wijten aan te hoge

snelheid, het was een banaal ongeval

maar wel met fatale gevolgen voor mijn

zoon.

Roel had namelijk de veiligheidsgordel niet

om, hij deed de gordel nochtans altijd om

wanneer hij bij mij in de wagen zat, waarom

het toen mis is gegaan zullen we nooit

weten.

Hiermee wil ik nog eens benadrukken

hoe belangrijk het is om de gordel aan te

doen. Het had ons in ieder geval veel leed

bespaard, Roel zou dan nu nog in ons midden

zijn, hij zou hier misschien het geluid

aan 't regelen zijn en wie weet had hij er

voor jullie nog een "vette fuif" bij "gefikst"

om het in zijn eigen woorden te zeggen.

Drie weken na zijn overlijden hebben zijn

vrienden als eerbetoon aan Roel een

herdenking georganiseerd in "The Zoo"

te Hasselt onder de naam "A Tribute to

Jay-Maze" er waren ongeveer 300 personen

aanwezig en het was dan ook voor

mij, mijn ex-man en zijn zus en broer een

grote steun te kunnen zien hoe geliefd hij

wel was, maar er ontbrak er maar één en

dat was Roel.

Liliane,

mama van Roel


Een stand houden: mission

impossible? Zeker niet!

OVK wordt regelmatig uitgenodigd om

te participeren aan verscheidene evenementen,

zoals sensibiliseringsdagen

inzake verkeersveiligheid georganiseerd

door gemeenten of scholen, opendeurdagen

van politiezones, … Dankzij deze

evenementen kan OVK twee hoofddoelstellingen

realiseren: bekendmaking van

de vereniging en deelname aan sensibilisering

en preventie op vlak van verkeersveiligheid.

Misschien voelt u zich aangesproken om

een stand te houden op één of meerdere

van deze evenementen. Misschien heeft

u echter nooit de stap durven zetten

omdat u niet wist wat er van u verwacht

werd. Moeten wij naar de mensen stappen?

Wat moet ik vertellen? Hoe kan ik

mensen benaderen? Wat moet ik hen

geven? Wie kan mij vergezellen? Hoe

ziet zo’n stand er uit? Ik werk tijdens de

week en ben enkel tijdens het weekend

beschikbaar. Ik heb nog nooit eerder

een stand gehouden en weet niet hoe ik

dit moet aanpakken. Etc…

Om op al deze vragen een antwoord

te kunnen geven en u alle praktische

modaliteiten uit te leggen, werd beslist

een informatieavond te organiseren.

De deelname van deze avond is volledig

vrijblijvend en verplicht u tot niets. De infoavond

heeft louter tot doel om u een

duidelijk en volledig beeld te geven van

wat wij verwachten van het houden van

een van deze stands.

Binnenkort krijgt u een persoonlijke uitnodiging

in de bus.

Dank aan Greta, Johan en Claude die op

17 mei jongstleden onze stand hebben

gehouden tijdens het evenement “Verkeers-

en Familiehappening”, georganiseerd

door de politiezone ’t Houtsche

in Beernem.

Kathleen Baum

Projectmedewerker

Sensibilisering

33

More magazines by this user
Similar magazines