Jaargang 81 | Nummer 2 | April 2013 - COVS

Waarom vinden voetbalscheidsrechters
hun wekelijkse hobby zo leuk? Die
vraag borrelde als eerste op toen ik de
resultaten van de grote enquête van
EenVandaag, in samenwerking met
KNVB en COVS, op me liet inwerken.
Zelf al meer dan dertig jaar actief als
amateurscheidsrechter denk ik over
voldoende inlevingsvermogen te
beschikken om de motieven te herkennen
om te gaan fluiten en daar
ook jaren mee door te gaan. De liefde
voor het spel, het actief bezig zijn in
de buitenlucht, de uitdaging om een
wedstrijd tot een goed eind te brengen,
leiding geven aan een spel waarin
overtredingen gemaakt worden;
het zijn de bekende redenen.
Gek
Maar hoe kijkt een buitenstaander,
met een blik op de onderzoeksresultaten
van EenVandaag, naar onze
‘beroepsgroep’? Ik heb daar zelf geen
onderzoek naar gedaan. Maar ik denk
heel voorzichtig dat menigeen ons
min of meer voor gek verklaart.
Leuke hobby?
door lEO BlaNk
Drie op de vier amateurscheidsrechters
kwamen in de afgelopen twee
jaar in aanraking met incidenten, die
tegen henzelf gericht waren. Varierend
van licht verbaal geweld (‘hé
scheids, ook zelf kijken!’) tot bedreigingen
(‘ik weet waar je woont’) en
zelfs schoppen, slaan en spugen.
Hoezo leuke hobby?
Zelfs arbiters die eens of vaker slachtoffer
waren van intimidatie, bedreigingen
en fysiek geweld peinzen er
in de meeste gevallen niet over hun
hobby op te geven. Dat bleek onder
meer uit de verhalen van de vier
gemolesteerde collega’s die in het
vorige nummer van De Scheidsrechter
geportretteerd werden.
Dikke huid
De voetbalscheidsrechter heeft een
dikke huid, dat mag duidelijk zijn. Of
speelt er misschien iets anders? Is hij
of zij verslaafde aan de macht op het
veld of in de zaal? Geniet hij of zij van
het aanzien dat hem of haar ten deel
valt, ook al kan die snel afbrokkelen
als beslissingen een partij niet welge-
zind zijn? Het zou verhelderend zijn
als daar ook eens onderzoek naar zou
worden gedaan.
Actieplan
Het actieplan ‘Tegen geweld, voor
sportiviteit’ van de KNVB bevat veel
goede elementen die de verruwing
in onze mooie sport een halt moeten
toeroepen. Het initiatief verdient lof
en steun van ons allen. Al lijkt het
een gemiste kans dat de tijdstraf
bij gele kaarten beperkt blijft tot de
B-categorie. En wekt het op z’n minst
verbazing dat gele kaarten niet meer
op het wedstrijdformulier worden
aangetekend.
Maar alleen het feit dat de voetbalwereld
na het tragische overlijden van
Richard Nieuwenhuizen zo bezig is
met het stellen van nieuwe normen
en waarden biedt hoop. Het wordt
een strijd van lange adem, daarvan is
iedere betrokkene overtuigd. Nieuwe
regels invoeren en bestaande aanscherpen
is niet zo lastig. Handhaving
over een lange reeks van jaren vereist
consistent beleid en doorzettingsvermogen,
ook bij storm tegen. De geest
is gewillig, het vlees zwak. Wij mensen
kunnen niet zonder regels. Maar
regels zijn dode letters als wij mensen
ze niet strikt toepassen.
VAKBLAD VOOR VOETBALARBITERS | APRIL 2013 | NR. 2
13