18.09.2013 Views

december 2010 - Wings of Support

december 2010 - Wings of Support

december 2010 - Wings of Support

SHOW MORE
SHOW LESS

Create successful ePaper yourself

Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.

december 2010

Bushcamp 2010!

Straat educatie Filipijnen

Nieuw project in China


foto Paul Rommerts

Voorwoord

Normaal gesproken treft u hier een welkom van onze

hoofdredacteur Menno de Kuyer. Dit keer mag ik eenmalig

het woord tot u richten. Als Bestuurslid Communicatie ben ik

bij iedere verschijning van een nieuwe WosWijs weer trots.

Trots op de project coördinatoren die iedere keer weer mooi

werk verrichten en dat met ons en u willen delen. Trots op

de redactie, die deze verhalen in een mooie WosWijs weten

te gieten. En trots om deel uit te maken van onze bijzondere

Marleen Hartkamp stichting. In deze editie komt weer duidelijk naar voren dat we

wereldwijd werk verrichten, van de Filippijnen tot Curaçao, van

China tot diverse landen in Afrika. Ja, zelfs in Peking is Wings of Support actief. Op

een van de volgende pagina’s zijn de blije gezichtjes te zien van de kinderen van

Sun Villages in Peking. Hier worden kinderen van gedetineerden opgevangen en

heeft WoS samen met stichting Sun een nieuw huis laten bouwen.

Dat de regelmatige bezoeken van de project coördinatoren van groot belang is

om de ontwikkelingen te monitoren, was al bekend. Helaas kan het een keer

voorkomen dat bij zo’n bezoek blijkt dat de lokale leiding van een project niet

werkt in overeenstemming met de gemaakte afspraken, zoals in Bangkok. In deze

WosWijs kunt u lezen welke acties in zo’n geval worden ondernomen.

Afgelopen september en oktober vond de tiende editie van Bushcamp plaats. Ook

dit jaar zijn vier kampen georganiseerd bij Lake Naivasha in Kenia, waar kinderen

van diverse projecten enkele onvergetelijke dagen is bezorgd. Ook ik heb het

voorrecht gehad om deze kampen bij te wonen. Een bijzondere ervaring waarbij

de blije gezichtjes van de kinderen een onvergetelijke indruk op je achterlaten.

Neemt u in deze donkere dagen even de tijd om te lezen over het werk wat Wings

of Support doet met uw donaties. Ook in Afrika en China, op Curaçao en op de

Filippijnen is het Kerst. Niet door iedereen zal dit zo feestelijk en uitbundig gevierd

worden zoals de meesten van ons dat zullen doen. Maar met dank aan u zal

Kerstmis voor vele kinderen een stuk feestelijker zijn dan zij voorheen hebben

ervaren.

WosWijs, nummer 4, 2010

Woswijs is een uitgave van de

Stichting Wings of Support en

verschijnt vier keer per jaar

Volgend nummer: maart 2011

Inzenden kopij vóór 1 februari

Oplage: 3.300

Druk: Sodexo Altys Document Center

i.o.v. SPL/LE

Wings of Support op Facebook:

www.facebook.com/wingsofsupport

Redactie:

WoS SPL/NK, Postbus 7700,

1117 ZL Schiphol

redactie@wingsofsupport.org

www.wingsofsupport.org

Menno de Kuyer, hoofdredacteur

Anne Olimulder, coredacteur

Vormgeving: Hella Matroos

Foto voorkant: Ineke Nordt

Bestuur:

Ernst Rensink- voorzitter

Petros Linaras - secretaris

Bas van Bergeijk - penningmeester

Paul Rommerts - BL projecten

Marleen Hartkamp - BL communicatie

Marius den Dulk - erevoorzitter Een plekje voor Koh-Wee

Van de voorzitter

Een bijzondere ervaring, iedereen die ooit mee is geweest

op Bushcamp zal het beamen. Hoewel ik toch al enige tijd

Rekeningnummer:

8127072 te Leiden

medewerker ben van Wings of Support, was deze tiende

editie toch echt mijn eerste. Natuurlijk ben je op de hoogte

hoe Bushcamp werkt, je ziet de voorbereidingen, je leest

de publicaties, maar het meemaken is toch echt heel iets

anders. In korte tijd bouw je een band op met kinderen

Ernst Rensink die je niet kent en wiens taal je niet spreekt. Kinderen

die klappertandend van de kou toch weer het zwembad in

willen springen. De pret, de lol, even vergeten waar je vandaan komt. En als “jouw”

Sponsors Wings of Support:

Alfa Register Accountants,

Bloom,

Carfix, Club ICA, Combimex B.V., Crew

Lounge Events, Cvision B.V.,

Dam tot Dam -loop / KLM runner

De Golfmannen.nl, Dorint Hotel Amsterdam

Airport,

Soms maakt een kind nét iets meer indruk dan de anderen.

In opvangcentrum Pusat Penjagaan ontmoette

Robin de Geus het bijzondere jongetje Koh-Wee.

Door Robin de Geus

kinderen na 4 dagen “thank you” in je oor fluisteren, dan weet je waar je het voor

hebt gedaan.

De begeleiding van ons kamp kende een groot aantal Martinair collega’s. Zij kregen

in het kamp te horen dat hun baan per 1 november 2011 ophoud te bestaan en

er een onzekere tijd aan zit te komen. Ik moet een zeer groot compliment maken

naar deze mensen die ondanks dit slechte nieuws hun schouders eronder hebben

gezet en doorgingen met datgene waarvoor ze gekomen waren: de kinderen een

onvergetelijke tijd bezorgen. Het geeft de ziel aan van de WoS-organisatie, de

kinderen op plaats 1!

Ik kan met zekerheid zeggen dat het Bushcamp mijn voorzitterschap van Wings

of Support heeft verrijkt en ik nu al uitkijk naar de editie van 2011. Want hoewel

Bushcamp 2010 pas net is afgesloten, de voorbereidingen voor volgend jaar zijn al

Exact online BV, Fox Productions,

Friedberg & Partners Advocaten,

Geurts & Partners Notarissen,

Het PR Bureau,

Icco,

KLM Engineering & Maintenance, KLM Flight

Operations, KLM Health Services, KLM

Inflight Services, KLM Kenya, Ladies’ Circle

Noordwijk-Oegstgeest, Lions club Blaricum

Laren,

Marfo B.V.,

Martinair Holland NV,

Possitive Passion (POPA),

Renaissance IT, Rodin Filmproductions,

Pusat Penjagaan in Maleisie is een centrum waar circa 138

kinderen worden opgevangen, van jong tot oud. Ongeveer tweederde

van deze kinderen kampt met geestelijke en lichamelijke

handicaps. Eenderde van hen zijn ‘normale’ kinderen uit gezinnen

waar er sprake van misbruik is of alleenstaande ouders die het

opvoeden niet aankunnen.

Eerder had ik hier al met meerdere kinderen gespeeld. De kinderen

met dubbele handicaps kunnen zich amper uiten en vaak

weet je niet eens wat er in zo iemand omgaat. Daarom was ik

extra geraakt toen de manager mij vertelde over Koh-Wee , een

jongen van 7 met downsyndroom die al een tijdje bij dit tehuis

verblijft.

Enkele jaren geleden leed zijn vader aan kanker en Koh-Wee

moest overdag naar een opvang, omdat zijn moeder alleenstaand

was en overdag meer moest werken.

Om de vader in zijn laatste maanden niet al te veel te belasten,

heeft zijn moeder nooit aan haar man durven vertellen dat ook zij

ziek bleek te zijn. Ze had een infectie opgelopen en uiteindelijk is

ze daar aan overleden.

Bij Pusat Penjagaan is er uiteindelijk een plekje gevonden voor

Koh-Wee. Ik was vooral blij te zien dat hij tot de groep ‘grotere

kinderen’ hoort, een groepje dat mag helpen bij het voeden van

de kleintjes!

Wings of Support heeft recent geholpen met het renoveren van de

sanitare voorzieningen. Maar ook tweedehands kleding, lakens,

dekens e.d. kunnen ze daar goed gebruiken.

volop in gang.

Ronde Tafel 123 Den Haag, Ronde Tafel

Oegstgeest, Rotary Leimuiden/Jacobswoude,

Ik wens u bijzonder fijne kerstdagen en een gezond en voorspoedig 2011!

Rotaryclub Amstelveen Nieuwer Amstel,

Salesforce.com, Schiphol Airline Operators

Veel leesplezier!

Committee, Sodexo Food and Management

Services, Stichting Change in the Air (CITA),

2 woswijs nr. 4 2010 Stichting Wilde Ganzen,

Vlieg Hypotheken

3 woswijs nr. 4 2010 www.wingsofsupport.org


Nieuw project in China

SunVillages geeft kinderen een toekomst

Wossers Marije en Astrid brachten in

januari een bezoek aan SunVillages

in Peking - een tehuis voor kinderen

van gedetineerden die meestal op

straat terecht komen. Zij keken of

WoS van betekenis kon zijn voor dit

sympathiek project.

Door Astrid Pauwels

SunVillages bestaat uit een aantal kleine,

kleurige huisjes op een vrij groot terrein

waar ook groenten en fruit worden

verbouwd. In elk huisje wonen 14 kinderen,

tussen de 3 maanden en 18 jaar oud,

samen met een verzorger of verzorgster. Sun

Villages is jaren geleden opgericht in Peking

door mevrouw Zhang Shuq en inmiddels zijn

er meer van dit soort huizen in heel China.

Alhoewel het niet het meest voor de hand

Irene Ypenburg

reisde af naar

Xiangxiang om te

zien hoe het nieuwe

huisje van SunVillages

er bij staat.

Door Irene Ypenburg

‘Ons huisje staat er echt!’

In een landschap

zo plat, zo grijs, zo

kaal en zo troosteloos,

staat een rij-

tje boompjes rondom

een groentetuin en

een aantal gekleurde huisjes. Dit is de Sun Village.

Nu eerst het wonder: het huisje staat er! Het staat er

echt! Er zit een bord op: ‘Sunfoundation love cottage’.

Het ziet er inderdaad gloednieuw uit - dat heb ik

dus wantrouwend geïnspecteerd: hebben ze nou

écht van ons geld een huisje gebouwd? Ja hoor! De

verfspetters zitten nog op de stoep. Het is van eenhele

mooie kwaliteit; een goede nieuwe tegelvloer,

minimaal gemeubileerd maar prima, er staat een

keyboard, waar een jongetje onbekommerd op zit te

liggende project is, heeft ons bezoek aan dit bijzondere tehuis en onze ontmoeting

met mevrouw Zhang genoeg indruk gemaakt om te willen helpen.

Dit is vooral mogelijk gemaakt door samen te werken met de stichting Sun,

een Nederlandse stichting die is opgericht door schrijfster/kunstenares Irene

Ypenburg ter ondersteuning van SunVillages.

Irene wilde een nieuw huisje laten bouwen in Sunvillages Xinxiang, een stad

in de buurt van Xian waar zich een grote vrouwengevangenis bevindt en de

nood voor hulp dus groot is. Stichting Sun had hiervoor al 7.000 euro ingezameld

en Wings of Support heeft de overige 3.000 euro gefinancierd. Met de

bouw van dit nieuw huisje hebben 14 kinderen weer zicht op een toekomst.

hopselen. De wc’s, de slaapkamers, alles echt

heel netjes en schoon en goed aangelegd.

Er wonen nu acht jongens in en één volwassen

begeleider. Deze jongens waren eerst in

andere huisjes bij de andere kinderen erbij

gepropt. Nu is hier nog ruimte om nog een

aantal extra kinderen op te nemen. Er is een

groentetuin en er zijn fruitbomen voor eigen

gebruik. Wat over is verkopen ze. Er staan nu

zes huisjes, het tehuis is pas een jaar oud.

Centrale verwarming

Er is ook een kantoor voor de psycholoog.

De kinderen krijgen één à twee keer per week psychologische begeleiding.

Wat vooral opvalt, net als in de vestiging in Beijing, is de natuurlijke

en ongedwongen manier waarop de kinderen en de volwassenen van het

tehuis met elkaar omgaan en hoe vrij ze zich overal bewegen. Dat komt

omdat de leiding hier zelf ook woont, wordt me verteld. Dit is hun gezin.

In één huisje wordt centrale verwarming aangelegd. Het kantoor waar ik ontvangen

wordt is stervenskoud. “Eerst de kinderen”, zegt de directeur, een ongelofelijk

bescheiden man. Er zijn nu vier huisjes met verwarming. Het wordt

hier ‘s winters steenkoud. Nog zes gebouwen hebben verwarming nodig en

een grote boiler die daar bij hoort. Dat kost 6.000 euro... Daar gaan we weer…

De kinderen zullen deze winter bij elkaar slapen in de verwarmde huisjes.

4 woswijs nr. 4 2010 5 woswijs nr. 4 2010 www.wingsofsupport.org


Project Bangkok

tijdelijk gestopt

Hoewel de meeste projecten waar WoS zich voor

inzet successen boeken, is er ook af en toe een

project dat niet voldoet aan de verwachtingen.

Dat gebeurde onlangs in Bangkok; waar dingen

niet liepen zoals ze zouden moeten lopen.

Ron van Wagtendonk

Enige weken geleden hebben we moeten besluiten

om TH-031 (tijdelijk) te stoppen.

Er wordt in deze periode onderzocht of we het

project via een andere weg een doorstart kunnen

gaan geven.

Dit project is bedoeld om jongvolwassenen van 15 tot

25 een beroep aan te leren waarmee ze later in hun

levensonderhoud kunnen gaan voorzien. Het project

omhelst een cursus in naaivaardigheden waarmee in

de toekomst kleding, leren riemen en tassen kunnen

worden vervaardigd.

Al vanaf het begin van dit project en eigenlijk al tijdens

de voorloper van dit project waren er problemen met

de leeftijden van de deelnemers. De leeftijden lagen

hoger dan de door mij toegestane leeftijden en de

uitval tijdens de cursus was erg hoog. De projectleiding

kon niet goed aangeven waar dat aan lag, maar

mijn gevoel gaf aan dat de leiding niet echt achter het

project stond. Eenzijdig had de projectleiding inmiddels

besloten om de cursus stil te leggen waar wij

(Sander Jungerius en ik) niet in gekend waren. Het

schortte dus aan geloof en inzet van de projectleiding

en bovendien was de communicatie ver beneden het

gewenste peil.

Dat was de aanleiding om op 17 Juni een vergadering

in Bangkok te beleggen waar dit allemaal besproken

werd. Tijdens die vergadering hebben we een aantal

afspraken gemaakt die verbetering hadden moeten

opleveren. Een aantal maanden later bleek bij een

onaangekondigd bezoek door Cynthia Jungerius dat

de projectleiding zich niet aan de afspraken had gehouden.

Dat was voor ons de reden om tijdelijk de

stekker uit het project te halen.

Op een laag pitje

Daarna is er weer een vergadering geweest waar ik

het vertrouwen in de projectleiding heb opgezegd en

aangekondigd dat we andere wegen zouden onderzoeken

om het project toch door te zetten. Inmiddels

zijn we nu zover dat we een andere manier van

werving van cursisten hebben geintroduceerd: De

cursus gaat nu zeer waarschijnlijk onderdeel uitmaken

van het curriculum van een school die samenwerkt

met de Duang Prateep Foundation. Hierdoor zal er

minder leeftijdsverschil tussen de cursisten zitten en

de maximum leeftijd worden teruggebracht tot ongeveer

18 jaar. Verder wordt de cursus nu gegeven

onder toezicht van de school en in de gebouwen van

de school. Omdat het nu onderdeel van een school

programma wordt is er opkomstplicht en zal er geen

uitval meer zijn.

Als deze opzet doorgaat zal alle door WoS gesponsorde

apparatuur worden overgebracht naar de

school. De enige connectie die er nog zal zijn met de

Sikkha Asia Foundation is de levering van coaches

en cursus docenten. Deze afspraak is gemaakt omdat

we minder vertrouwen hebben in de docenten van de

school en we weten dat de docenten van S.A.F. wel

goed zijn. De computerlessen en de lessen Engels

zullen we gewoon weer door DPF laten uitvoeren. We

hebben in de laatste vergadering duidelijk laten blijken

dat we geen overhaaste beslissingen zullen nemen.

Sander Jungerius en ik hebben altijd vertrouwen gehouden

in dit project en zullen er alles aan doen om

het toch tot een goed einde te gaan brengen.

Op een steenworp afstand van het crew

hotel Sofitel in Manilla bevindt zich het

kantoor van Bahay Tuluyan. Een makkie

dus om even langs te gaan. Al sinds 1987

houdt deze organisatie zich bezig met het

welzijn van de vele straatkinderen. Ze is

actief op velerlei gebieden. Eén van hun

speerpunten is straateducatie.

Door Lex de Vries

Na een gesprek op kantoor mocht ik mee met

hun ‘mobile unit’. Een kleurrijke wagen die

alle benodigdheden bevat voor hun straatprogramma

(tafels, stoelen, onderwijsmaterialen,

voedsel, etc.). Bahay Tuluyan was pionier op het gebied

van educatie waarbij straatkinderen onderwijs

ontvangen van jongeren (vaak ook kinderen die in een

soortgelijke situatie zaten). Het blijkt dat de kinderen

goed reageren op een dergelijke aanpak. De organisatie

heeft al vele jaren ervaring en een uitgebreid

programma voor deze vorm van alternatieve educatie.

In het gebied waar ik mee naartoe ging, wonen veel

arme gezinnen. Gelegen naast een zeer drukke autoweg

en een spoorbaan waar geregeld treinen voorbij

denderen en ook regelmatig ongelukken plaatsvinden.

Vaak met dodelijke afloop… Eerst ging ik met één van

de begeleiders kinderen verzamelen. Ik zag daarbij

mijn vooroordeel bevestigd. Bij één van de kruispunten

benaderden we een aantal kinderen. Een aantal kinderen

die daar aanwezig was mocht van vader niet

mee omdat ze nog niet voldoende hadden verkocht.

Een bezigheid waar menig straatkind zich mee bezig

Straat educatie,

de school komt

naar je toe!

houdt… de verkoop van artikelen

op straat… Dus juist

door bij straatkinderen iets

te kopen of bedelende kinderen

geld te geven werk je

mee aan het succesvol zijn

van de aanpak van ouders

die hun kinderen exploiteren

en de straat op sturen om

geld te verdienen. Voor mij

de motivatie om in dergelijke

situaties nooit geld te geven.

Ik ben meer voor een vorm

van structurele en georganiseerde

aanpak. Veel straatkinderen

gaan niet naar

school en voor hen is het

programma van organisaties

als Bahay Tuluyan erg belangrijk.

Ook kinderen uit

arme gezinnen die wel naar

school gaan zijn bij hen

welkom. Buitenschoolse

activiteiten zijn in een arme

samenleving essentieel en

voorkomen juist dat kinderen

de straat op gaan of gestuurd worden om daar hun heil te zoeken.

Het programma duurde zo’n kleine twee uur. Het thema van die

dag was Nationale Symbolen (de vlag van de Filippijnen, nationale

helden etc. etc.). De les werd begonnen met bewe-gingsoefeningen.

Daarna werden de Nationale Symbolen behandeld, afgewisseld

met spelletjes waarin uiteraard het onderwerp van die middag weer

terugkwam. De kinderen hadden er zichtbaar plezier in en leerden

op deze speelse manier wel het een en ander.

Bijzonder om van dit goede werk getuige te mogen zijn.

Aangezien Wings of Support de moge--lijkheid heeft van een versnelde

procedure voor

aanvragen die beperkt

van omvang zijn (< €

750), wil ik het voorstel

doen om voor Bahay

Tuluyan een nieuwe

tent aan te schaffen

voor dit straateducatie

project. De oude tent

is stuk en vanwege de

regelmatig passerende

regenbuien lijkt mij dat

geen overbodige luxe...

6 woswijs nr. 4 2010 7 woswijs nr. 4 2010 www.wingsofsupport.org


Hoop

Door Lex de Vries & Astrid Pauwels

Pal naast de haven en de Pasig rivier, op 20 minuten afstand

van het KLM crew hotel in Manilla, ligt de sloppenwijk Baseco.

Een gebied dat is ontstaan in de Marcos tijd. Gedumpt rivierslip

creëerde hier een soort eiland langs de kust. Het duurde

niet lang voordat de arme bevolking hier krotten ging bouwen.

Op dit moment wonen zo’n 60.000 mensen in dit gebied.

Gemiddelde afmeting van de ‘woningen’ is 9 vierkante meter

voor een heel gezin. Omdat dit gebied zeer laag gelegen en

moerasachtig is, hoeft er maar weinig te gebeuren of de wijk

komt grotendeels onder water te liggen. Tijdens het bezoek

aan de wijk mochten wij dit ook aan den lijve ondervinden.

Een buitje zoals er zo vaak valt in deze regio transformeerde

de wijk tot een grote modderpoel en blubberbende. Voor de

bewoners brengt een dergelijke situatie helaas ook diverse

gezondheidsrisico’s met zich mee (vervuild water, uitbraak

van ziektes etc.).

Verbeteringen

De kinderen staan aan veel gevaren bloot. Verbaal-

en fysiek geweld en seksueel misbruik

komen in dergelijke omstandigheden helaas

geregeld voor. Toch hebben er door de jaren

heen al heel wat ontwikkelingen plaatsgevonden

en zijn er concrete verbeteringen zichtbaar.

Dit is mede te danken aan stichtingen zoals

Hope World Wide.

Deze organisatie is al heel wat jaren in dit ge-

bied actief. Doordat hun ‘Center of Hope’ in het midden van de

wijk ligt, fungeert ze voor vele families als steunpunt. Kinderen

worden opgevangen in hun daycare en kleuterschool programma.

Voor kinderen die naar school gaan zijn er naschoolse ac-

voor sloppenwijk

bewoners

Midden in de sloppenwijk

Baseco in Manilla ligt het

Center of Hope; letterlijk

een baken van hoop voor de

bevolking.

tiviteiten. Dit is in dergelijke leefgemeenschappen

erg belangrijk en

voorkomt dat de kinderen vervallen

in allerlei narigheid. Verder

geven ze preventieve voorlichting

over diverse zaken zoals morele

waarden en seksueel misbruik.

Ook gezinsbegeleiding en therapie zijn belangrijk

en worden door Hope WW verzorgd.

Ze hebben een voedingsprogramma en zorgen

ervoor dat de allerarmsten onder de bevolking

naar school kunnen. Bij het centrum

worden mensen uit de leefgemeenschap

Baseco aangesteld als medewerkers, getraind

en opgeleid door Hope WW. Het is de

bedoeling dat het centrum over enige jaren

helemaal beheerd wordt door de mensen uit

leefgemeenschap zelf. Hope WW blijft uiteraard

wel altijd het centrum volgen en daar

waar nodig de helpende hand toe steken.

Het Centrum dat zo’n tien jaar geleden is

gebouwd, bestaat uit containers afkomstig

uit de nabijgelegen haven en is inmiddels

aan renovatie toe. Wings of Support wil hier

graag bij helpen door de bouw van een keuken

en therapiekamer mogelijk te maken.

Verder worden het kantoor en de speelplaats

gerenoveerd zodat het centrum de komende

jaren weer goed gebruikt kan worden.

8 woswijs nr. 4 2010 9 woswijs nr. 4 2010 www.wingsofsupport.org


De eerste keer Bushcamp

Lala,Bushcamp is the best…Dit was het lijflied van de kinderen op het eerste Bushcamp. Al van in de bus op de

heenreis naar het meer zongen ze dit. Hoewel ze allemaal voor ‘ t eerst deelnamen, waren ze duidelijk klaargestoomd.

Door Annick Thomas

Een tochtje naar de ‘‘hel’

Door Gerry Bouma

Dit was ook míjn eerste keer bushcamp. Net als de kinderen wist ik mij ook

Tijdens het laatste bushcamp vroegen Margitte en ik aan de oudste kinderen

moeilijk een houding aan te nemen toen we hen begroetten in het community

of zij zin hadden in een tochtje naar Hell’s Gate; een grote kloof in een natu-

centre in Nairobi. We verwachtten enthousiaste, ongeduldige kids maar troffen

urpark op 15 minuten rijden van Lake Navasha. De naam ontleent de

een groep rustige verlegen meisjes en jongens aan, die gedisciplineerd in de rij

plek aan het feit dat er heetwaterbronnen zijn waar zwavel uit opbor-

stonden te wachten om in te stappen. Eenmaal in de bus gingen we tussen hen

relt. Gymschoenen hebben - of lenen - was de enige voorwaarde

inzitten. Ze kwamen al vrij snel los, handjes gleden in de onze en ze begonnen

om aan dit tochtje te kunnen deelnemen. Zin hebben in een flink stuk

te zingen…’lala, Bushcamp is the best’.

wandelen was een andere voorwaarde! Dat hadden de avond ervoor 10

Daar achter in de bus werd een eerste meisje ziek en dus ik – die er toevallig

kinderen; meisjes in de meerderheid! De volgende dag liep dat aantal

naast zat – de eerste ‘new leader’ met een zorgenkindje op schoot. Een band

terug naar 3, alleen Jacintha, Joyce en Shaddreck durfden het aan.

was meteen gesmeed en ze viel tegen mij aangeleund in slaap. Met kramp

Met veel water en wat boterhammen stapten we in de bus en op

in mijn benen brak mijn hart. Het zou niet lang duren vooraleer alle kinderen

naar ons doel voor deze dag. Na de weg van Lake Navasha richting

opbloeiden. Eigenlijk meteen al bij aankomst in het camp toen ze in het nieuw

Hell’s Gate te hebben afgelegd, werd het laatste stuk weg slechter

werden gestoken en met hun ‘personal leader’ allerlei kleding mochten uitkiezen.

maar we zagen wel veel beesten langs die weg. Omdat het 09.00 uur

was, waren er zebra’s, apen, impala’s, wilde beest en giraffen op pad.

10 woswijs nr. 4 2010

Uitgeteld

De verdere 4 dagen heb ik mij -net als de kids- geen moment verveeld…boattrip,

safari’s, zwemmen, zwemmen en nog eens zwemmen. Van grimmage en

nagels lakken (zelfs van de jongens) tot tekenen, rekenen en zakdoek leggen…

De laatste dag waren ze allemaal zo voldaan dat ze in de bus naar huis uitgeteld

in slaap vielen…alweer op onze verkrampte benen. Wat het afscheid misschien

vergemakkelijkte, aangezien een aantal nog in dromenland leken te vertoeven

of …gaan zij gewoon anders om met afscheid nemen? Wij lieten eigenlijk meer

tranen vloeien dan die kleintjes die eerder leken te berusten …Ikzelf moest echt

afkicken van dit eerste camp, ik dacht nog dagenlang aan ‘mijn’ meisjes: slapen

ze al? welke kleding hebben ze aan? Tanden gepoetst?

Ik ga mij nu alvast mentaal voorbereiden op Bushcamp 2011, opdat ik dan

opnieuw enkele kansarme kinderen een verruimde horizon en een nieuwe kijk

op de toekomst kan geven. Snif, snif…

Onze Masaigids wist veel te vertellen over het gebied, de planten die

er groeiden, waar je ze voor kon gebruiken en wat zijn stamleden er

mee deden. Zo was er een plant waarvan de blaadjes -bij het wrijven

ervan in je handen- een rode kleur afscheiden waar zij hun kleding

rood mee kleuren.

De tocht liep over de bodem van de rivier, die zich diep in het landschap

door de eeuwen heen, een weg had gebaand. De eerste grote open

ruimte tussen de meters hoge aarde wanden was ‘Devils room’. Ook

wel een iets wat enge plek door de nagalm van je stem en doordat je

er een ‘opgesloten gevoel’ kreeg. De tocht eindigde na twee uur lopen

bij de waterval en de stinkende (=zwavel) en borrelende bronnen. Na

een gezamenlijke lunch en nog wat verhalen van de gids over zijn mensen en

hoe zij overleven in dit gebied, namen wij afscheid.

11 woswijs nr. 4 2010 www.wingsofsupport.org

foto Carien Jipping


Dear Volunteers,

On behalf of St Michael’s, I take this humble time to first of

all thank you for your good hearts that have made you organize

for such an event.

I know that it is the lord that works in you to make you do these

wonderful activities to us, who are vulnerable and unable to

even think of having such an experience in our life time.

We really appreciate your effort to give us food, which we always

just dream of sometimes back at home.

You have given us the best sleeping places that we never had in

our lifetime and in addition you have taken us to a place we

didn’t expect to reach in our lifetime.

All these are wonderful things that no other man or woman can

do, not unless they have God’s intervention.

We are very sad that tomorrow we will be going back to our

normal lives of misery back at home. We are highly tormented

by this and hence we are still asking for your continued support

even after this event, so that together we may work towards

improving our lives. Now and forever more.

May God bless you abundantly and add you the energy, strength,

wisdom and capability to continue helping us.

This is our wanting moment and we highly have hope for your

continued support.

Thanks,

Yours sincerely,

Veline Admambo,

St Michael’s

Foto: Anita Riemersma

Foto: Anita Riemersma

Foto: Marg de Groot

Foto: Charissa Doncker

Foto: Anita Riemersma

Bushcamp 2010!

Foto: Paul Rommerts

Foto: Paul Rommerts

Foto: Anita Riemersma

Foto: Carien Jipping

Foto: Anita Riemersma

Foto: Paul Rommerts

Foto: Anita Riemersma

Foto: Charissa Doncker

Inschrijving Bushcamp 2011

De inschrijving voor het Bushcamp 2011 wordt op 1 april 2011 om

0000LT geopend. Toewijzing vindt plaats op volgorde van ontvangst

van het inschrijfgeld.

In tegenstelling tot de vorige jaren staat de inschrijving voor Bushcamp

2011 alleen open voor donateurs die reeds in 2010 donateur van de

Stichting waren. Als je overweegt om mee te doen met het komende

Bushcamp moet je dus dit jaar al ingeschreven staan als donateur !

Ieder jaar moeten we weer mensen teleurstellen omdat men zich te

laat opgeeft. Noteer de datum van 1 april dus in je agenda, telefoon

of computer.

Nadere gegevens over de inschrijving kan je vinden op onze website

onder “Bushcamp”.

Namens het Bushcampteam,

Marius den Dulk

Foto: Marg de Groot

Foto: Anita Riemersma

Foto: Charissa Doncker

12 woswijs nr. 4 2010 13 woswijs nr. 4 2010 www.wingsofsupport.org


Door Astrid Vink

Virlanie is een grote non profit organisatie

in Manilla.

In juli 2010 bestond de organisatie 18 jaar.

Tijdens een charitydiner werd dit groots

gevierd. Ook Wings of Support stond op

de gastenlijst en toevallig was ik net op

de geplande datum in Manilla. Bij binnenkomst

kreeg iedere gast een masker

uitgereikt. Je kon met of zonder masker

op de foto. De achterliggende gedachte

was dat je je masker kon laten vallen om

je ware menselijke aard te laten zien.

Directeur en oprichter Dominique Lemay

heet iedereen op charmante franse wijze

welkom. Al ruim achttien jaar is hij met hart

en ziel werkzaam voor de allerarmsten op

de Filippijnen. Hij schudt me hartelijk de

hand, “oui, on se connaît” zegt hij, want eerder

heeft hij mij een keer een rondleiding

gegeven langs de ruim 14 tehuizen.

Ik zit aan tafel bij een geheel Filippijns gezelschap

dat zich voor deze gele-genheid in

prachtige avondkleding heeft gehuld. Een

gesprek blijkt nauwelijks mogelijk vanwege

de harde muziek. De dame naast mij lacht

vriendelijk en ziet er zo werkelijk zo oogverblindend

uit dat ik mezelf afvraag van welke

rijke Filippijnse familie zij afkomstig is en

of ze een grote of een kleine donateur is.

Filippijns feestje

Gelukkig is er veel te zien op deze avond.

Tussen de acht gangen door zingen en

dansen de kinderen en het is duidelijk dat

er voor deze avond heel hard is geoefend.

Prachtige zang en prachtige kostuums, de

kinderen zijn zichtbaar trots. Dit zijn mijn

kinderen, zegt de dame naast mij trots en ik

val zowat van mijn stoel van verbazing. De

dame naast mij blijkt een van de leidsters

van een van de 14 tehuizen te zijn! Ze vertelt

aan een stuk door over haar werk en ik

doe mijn uiterste best om alles te verstaan.

Dan zijn we bijna aan het eind van de avond

en trekt Dominique een naam. Een van de

aanwezigen mag een keer gratis vliegen

met Philipine Airlines. De dame naast mij

hoopt dat zij het is en in gedachten geef ik

mijn ticket al aan haar, omdat ik vind dat

zij het na 14 jaar trouwe

dienst wel heeft verdiend

en waarschijnlijk nog

nooit in haar leven gevlogen

heeft. De prijs gaat

naar een Zwitserse zakenman

die ook aanwezig is.

C’est la vie…

Door Iolanthe van Tiel

Indrukwekkend projectbezoek

‘De kinderen begonnen spontaan te zingen’

Iolanthe van Tiel bracht onlangs met een aantal collega’s een lading schoenen en kleding naar het

St. Michael Michael Holy Unity Academy Kibera, de grootste sloppenwijk van Kenia. Zij gingen

mee met Wosser Yvonne van Velzen.

Het had een aantal dagen geregend, daardoor was het

loopbruggetje weggespoeld. We moesten nu een grote

sprong maken, om niet in het water terecht te komen.

Een helpende hand van leraar Kevin bood uitkomst.

Kevin liet ons de school zien en wij waren flink onder

de indruk. De klaslokalen hebben geen ramen en als

alle kinderen er zitten, wordt het ook aardig warm. Het

enthousiasme van de kinderen was hartverwarmend.

Ze gingen allemaal staan en begonnen spontaan een

welkomstlied te zingen.

De toiletten zijn abominabel. Het blijkt dat velen uit

de sloppenwijk er ook gebruik van maken, hoewel dit

niet de bedoeling is. Een aantal kinderen van deze

school is dit jaar mee geweest op Bushcamp, waar

ook Yvonne bij was. Zij had een dagboekje gemaakt

met foto´s van een paar kinderen die zij onder haar

hoede had. De meisjes waren verlegen maar je kon

zien dat ze heel blij waren.

Het liefst willen ze een nieuwe

plek voor de school omdat de

school nu op een afvalberg

(oftewel een open riool) staat,

maar die nieuwe plek is duur.

WoS heeft dit jaar een nieuwe

printer gekocht voor de school,

zodat de kinderen niet met

velen een boekje hoeven te

delen. Er wordt nu één exemplaar

aangeschaft en daarna

gekopieerd. Yvonne kwam

bekijken hoe en waar het apparaat

geplaatst was.

Na zo´n twee uur namen we

afscheid en zagen dat een stel

jongens bezig waren met het

bouwen van een nieuwe brug.

14 woswijs nr. 4 2010 15 woswijs nr. 4 2010 www.wingsofsupport.org


In het

nieuw!

In Johannesburg bracht ik onlangs kleren naar

het bekende project St. Christophers Childrens

home. We werden super hartelijk ontvangen en

de kleding werd meteen aan geprobeerd door de

kinderen. Als dank kregen we een mooie dans

in de huiskamer. Jacky, de vrouw die het project

daar runt, vroeg mij nogmaals heel hartelijk te

danken voor de prachtig opgeknapte keuken, die

door WoS onder handen is genomen.

Ingrid Veldhuizen

Smullen!

Met twee collega’s bracht ik een bezoek aan St.

Jozef in Oeganda. Omdat we met drie collega’s

waren en we gelukkig nogal wat spullen en geld

voor Jozef bij ons hadden besloot Jozef een stop

te maken bij de scholen voordat wij naar zijn project

gingen kijken -het bouwen van nog een huisje;

ditmaal voor de wat oudere meisjes zodat zij niet

meer gemengd met de jongens hoefden te slapen.

We stopten bij de locale bakker en kochten 300

zoete broodjes voor de kinderen. Dit was een

ware traktatie; slechts 2x per jaar krijgen zij een

extra broodje.

Nanette Schellen

Kinderen krijgen tijdens de lunch een warme

maaltijd.

Bij de huisjes van Jozef wordt elke dag voor ongeveer

300 kinderen gekookt op deze manier. De

nieuwe keuken is in aanbouw en moet volgend

jaar klaar zijn.

Project bakt ze bruin

Door bakkerij financieel onafhankelijk

Toen het Nyang’oma weeshuis in Kenia in de financiële problemen kwam doordat een sponsor de geldkraan dichtdraaide,

besloot het project zichzelf te gaan bedruipen. Nu bakt het de heerlijkste broodjes voor het weeshuis zelf én de

wijde omtrek.

Door Mirjam Kneppers

Het weeshuis Nyang’oma Children’s Home is gevestigd in het

Westen van Kenia, nabij het Victoria meer. In 1966 werd het

opgericht door de Franciscanessen van St. Anna uit Oudenbosch.

Deze Missiezusters hadden als doel een thuis te bieden

aan weesjes en in de steek gelaten kinderen tot 4 jaar.

Het huis heeft plaats voor maximaal 60 weesjes en biedt hen

holistische zorg in een liefdevolle en zorgzame omgeving. Op

vierjarige leeftijd worden

de kinderen weer in de

familiegemeenschap opgenomen

of wordt er een

plekje voor hen gezocht

via S.O.S. Kinderdorpen.

Een goede nazorg vinden

de Zusters erg belangrijk.

Daarom blijven

ze door middel van huisbezoeken

in contact met

de kinderen en houden

zij hun verdere ontwikkeling

in de gaten.

De grootste donor van het weeshuis heeft in 2007 noodgedwongen

zijn support stop moeten zetten. Hierdoor is het

weeshuis in financiële problemen gekomen. Om zelf inkomen

te genereren is het plan ontstaan een eigen bakkerij op te

zetten. In de wijde omgeving was er nog geen dus het brood

en banket zouden niet alleen de kinderen gaan voeden maar

ook een grote afzetmarkt krijgen. De Congregatie van de Franciscanessen

van St. Anna in

Nederland zorgden voor een

moderne oven. Met behulp

van Wings Of Support kon

de stroomvoorziening worden

aangelegd om de oven zijn

werkt te kunnen laten doen.

Inmiddels wordt er door de

kinderen volop gesmuld van

het vers gebakken brood.

16 woswijs nr. 4 2010

Dit verlegen meisje nam het broodje en ging

stilletjes weg van de groep met haar ‘schat’,

het broodje werd korreltje voor korreltje

gegeten.

17 woswijs nr. 4 2010 www.wingsofsupport.org


Bijna twee jaar geleden nam John Pot zich voor deel te nemen aan een wielertoer

door Zuid-Afrika. Nu is hij druk aan het trainen om zijn voornemen waar

te maken én geld in te zamelen voor Precious Angels.

Door John Pot

Cheryl Crowe, een zeer gedreven en bijzonder vriendelijke welzijnswerkster uit township Manenberg en oprichter

van de foundation Precious Angels, heeft ons gisteren rondgereden door ‘De Kaap’. Vandaag slenteren we wat en bij

toeval zien we de Cape Argus Cycle Tour aan ons voorbij trekken. Een bont gezelschap van wielrijders (getraind en

ongetraind) afkomstig uit alle windstreken, zo’n 35.000 in totaal. Een soort Zuid-Afrikaanse Dam tot Damloop maar

dan per fiets.

Met Roel, een medereiziger, maak ik onmiddellijk de afspraak een volgende keer samen deel te nemen aan dit

wielerspektakel. Dit jaar is het er door omstandigheden helaas niet van gekomen, maar 13 maart 2011 staat

inmiddels vetgedrukt in mijn agenda. Enkele weken geleden heb ik een ‘toerfiets’ aangeschaft en de eerste 300

kilometer staan al op de teller. Of de resterende 4,5 maand voorbereidingstijd voldoende zal zijn om het 110 km

lange, geaccidenteerde parcours binnen de gestelde tijdslimiet af te leggen, zal de toekomst uitwijzen.

Sponsors

Om voor de spreekwoordelijke ‘stok achter de deur’ te zorgen heb

ik besloten de naam van Cheryls foundation, Precious Angels,

te verbinden aan dit ‘wielrenproject’. Ik heb familie, vrienden,

collega’s en bekenden gevraagd te doneren voor dit goede doel

afhankelijk van mijn geleverde prestatie. Hoe sneller ik het traject

afleg, des te hoger de bijdrage. Met zekerheid valt te zeggen dat

ik het zal moeten afleggen tegen Lance Armstrong, die voor 2011

zijn deelname heeft toegezegd en waardoor het aantal vroege

inschrijvingen hoger is dan ooit tevoren, maar wanneer ik niet al

te vaak lek rijd, hoop ik binnen de gestelde limiet van 7 uur te

finishen.

Het toeval wil dat Cheryls overleden echtgenoot ook een aantal

malen heeft deelgenomen aan de Cape Argus. Wie dit initiatief

waardeert, wil ik uitnodigen tot een kleine donatie per gemiddelde

kilometer waarin ik het traject afleg. Voor meer informatie kijk je op

www.cycletour.co.za en www.preciousangels.co.za.

Op de fiets

voor het

goede doel

Kinderen vertellen...

Matthew en Antonia, twee kinderen van Immanuel’s Haven, vertellen een beetje

meer over hun leven.

Door Robin de Geus

Tijdens een recente Kaapstad ging ik op bezoek bij Immanuel’s Haven. Dit is het opvangtehuis waar het echtpaar

George en Bubbles met minimale overheidssteun 21 kinderen onderdak bieden. Eigenlijk wil ik het woord

‘opvangtehuis’ niet eens gebruiken, maar eerder ‘thuis’. Dat is namelijk wat George en Bubbes aan ‘hun’ kinderen

bieden. Alle 21 kinderen worden als broers en zusters opgevoed en George en Bubbles worden ook gewoon met ma

en pa aangesproken.

Bubbles vertelde me over de ietwat verlegen Antonia, wiens moeder zwerfster is.

Maar ook over Matthew, een knul van 11, seksueel misbruikt en afkomstig uit een gezin waar drugs- en alcohol

misbruik de normaalste zaak van de wereld lijken.

In overleg met de sociale dienst worden ook deze twee kinderen opgevangen bij Immanuel’s Haven. Dit is meestal

voor een periode van twee jaar. Daarna komt een interview met zowel de ouders als de kinderen om te kijken of het

verantwoord is om de kinderen weer in hun ouderlijk huis te plaatsen of om ze toch onder de hoede van George en

Bubbles te laten.

Als Antonia (9 jaar) een beetje los komt, vertelt ze me over haar school Horizon. Dat is een school in het nabijgelegen

Sommerset West. Antonia zit hier op een ‘speciale’ school omdat ze toch wat achterstand bleek te hebben.

Op school houdt ze van tekenen en ze vertelt dat ze graag huizen tekent, bomen maar ook haar moeder. Haar

favoriete kleuren zijn roze en paars. Verder houdt ze van dansen en het zingen van christelijke liedjes.

En waar je haar altijd blij mee maakt? Een lekker zoete lollypop… Aardbeiensmaak!

Matthew heeft door dat het over school gaat en begint te lachen ‘I do not like school’. Maar als we aan de praat raken,

zegt ie dat hij Engels het leukste vak vindt, ’omdat het makkelijk is’.

Ik krijg hem zo ver om wat meer te vertellen over school. Hij geeft ook om kunst. Maar voordat ik kan reageren maakt

ie me wijs dat tekenen en zingen ook onder kunst vallen, maar dat dat niet de vorm van kunst is die hij leuk vindt.

Toneelstukken en acteren vindt hij namelijk leuk en die vorm van kunst is hem wel toevertrouwd! Daarom wil ie later

ook acteur worden.

Dan staat ie spontaan op om even de Moonwalk van Michael Jackson te doen! Hij vertelt dat ie dat gezien heeft in

This Is It, de film van Jackson.

Matthew zegt dat ie ook van dansen houdt, met name op zijn favoriete muziek van Jay-Z en 50 Cents. En mocht sport

écht moeten, dan kiest ie voor cricket.

18 woswijs nr. 4 2010 19 woswijs nr. 4 2010 www.wingsofsupport.org


Dollen in de zee

Familie Griffioen is al jaren vaste

klant bij WoS. Hun project Shelter

Ministries bij Johannesburg is er een

van het eerste uur. De familie runt

een weeshuis, vier zondagsscholen en

twee jeugdcentra. Onlangs konden

ze met de donaties van WoS een dag

naar zee.

Anne Marie Griffioen

Wat een feest voor de 120 kinderen, die drie

nachten bij de zee konden zijn!!!

Dit allemaal door de donateurs die via

Wings of Support dit feest mogelijk

gemaakt hebben.

De kinderen staan al een tijdje te wachten als we

ze ’s ochtends vroeg op komen halen en we worden

juichend onthaald. De bus reis is al een geweldige

ervaring; er wordt de hele tijd gezongen en gedanst!

Na een aantal uren beginnen ze wat te dommelen,

want ze waren al de hele nacht wakker van de spanning. Het kampterrein

ligt aan de rand van het strand.

Het is voor ons altijd het mooiste moment om te zien hoe ze verbaasd en

met open mond kijken naar de grootste dam die ze ooit gezien hebben...

een jongetje vraagt: ‘waar houdt het op?’. Eerst zijn de kinderen wat bang

want de zee ‘zuigt’ je in!! Wij als verzorgers staan rondom het hele stel en

genieten van de golven die de kinderen even in de maling nemen en ze

omgooien. Na een poosje kennen de kinderen de streken van de zee en

beginnen te rollen en zwemmen en spelen.

Met tranen van ontroering en dankbaarheid zien we de kinderen genieten.

Een meisje die de andere keren niet mee kon

omdat ze steeds erg ziek was kon dit keer

mee omdat ze nu op de HIV behandeling

is. We moesten op de tijden letten zodat ze

haar medicijnen op tijd innam. Haar naam is

Vanessa en ze lacht zo lief, en zegt: ‘Het is zo

lekker bij de zee.’

Het eten is heerlijk en meer dan genoeg.

Hoe kunnen we bedanken? Mogen jullie

verzekerd zijn dat jullie kinderharten zo

blij gemaakt hebben. Zulke trippen zijn nu

onbetaalbaar geworden waardoor wij zoiets

nooit hadden kunnen doen zonder jullie

liefdevolle hulp.Wings Of Support is waarlijk

een hulp voor ons die in het veld staan om uit

te reiken naar arme kinderen.

Hartelijke dank van alle helpers die er net zo

van genoten hebben om deze kinderen een

fantastische tijd te geven.

Prinsen en prinsessen

op vakantie

Door Sara Gasseling

Wings of Support is betrokken bij veel

bijzondere projecten en Stichting

Boso Kosecha is er zo één. Mirjam

en Erwin geven al geruime

tijd naschoolse opvang op Curaçao aan een

vaste groep kinderen uit achterstandswijken.

Ze worden prinsen en prinsessen genoemd

om hen te laten weten dat ze waardevol

zijn en om ook zo de ander te (leren) zien.

Net als in Nederland zijn ook op Curaçao

de scholen in de zomer een

aantal weken dicht. Zomervakantie vieren en

leuke uitjes zijn onbekend voor deze prinsen

en prinsessen. Hun (vaak alleenstaande)

moeders moeten tijdens de schoolvakanties

doorwerken. De kinderen zwerven dan op

straat en lopen zo het risico in aanraking

te komen met criminaliteit.

Groot feest

Daarom besloten Erwin en Mirjam vorig jaar

zomer een vakantie feestweek te organiseren

met financiële steun van Wings of Support.

Een week vol leuke en leerzame activiteiten.

Het was een groot succes! De kinderen genoten

volop van alle aandacht die ze helaas thuis

vaak moeten missen. Reden genoeg om dit

mooie initiatief afgelopen zomer opnieuw te

sponsoren. Dit jaar konden project coördinator

Marije Jelly en ik er een dag bij

zijn! We hebben een prachtige wandeltocht

gemaakt waarbij Erwin ons allen

wist te boeien met zijn grote kennis van

de natuur. Vervolgens met alle prinsen en

prinsessen de zee in, werkelijk één groot feest!

Ondanks dat ze op een eiland wonen gaan

ze nooit naar het strand. Na een heerlijke

barbecue en allerlei spelletjes zat de geweldige

dag erop. Wij gingen terug naar het

hotel en de kinderen naar de slaapzaal van

het statige landhuis waar ze logeerden.

Mirjam vertelde ons dat twee kinderen

steeds uit hun bed vielen omdat ze thuis

niet gewend zijn in een bed te slapen...

20 woswijs nr. 4 2010 21 woswijs nr. 4 2010 www.wingsofsupport.org


Rennen om te bouwen

Opbrengst Dam tot Damloop naar Uganda

‘Ik dacht dat de leerlingen de les van de juf saai

vonden. Gideon vertelde me echter dat de juf de

kinderen een ‘slaapopdracht’ van een aantal minuten

geeft als de klas te druk is. Dat komt de rust

en concentratie weer ten goede! Dus ook bij Upco

in Accra is de Nasa-nap doorgedrongen!’

Saskia de Wildt

Door Anita Kuiper

Na een zomer waarin door sommigen veel getraind werd (en door anderen wat minder), was

het op 19 september zover: de Dam tot Damloop rennen. Binnen de grote groep KLM-ers

was er ook een team van tien Wos-vrijwilligers.

Gelukkig werkte het weer, op een spatje regen na, mee, en was het niet te warm.

De verschillende muziekbandjes langs de kant

gaven een boost en anders werd je wel blij van de

aanmoediging van de vele toeschouwers: applaus,

spandoeken, bordjes met komkommer of banaan

langs de kant van het parcours en André Hazes

of Herman van Veen (opzij, opzij, opzij….) uit de

luidsprekers van een woonboot.

Het werd een heerlijke loop, sommigen van ons

liepen heuse toptijden, anderen weer een persoonlijk

record. Met de medailles omgehangen zagen we

elkaar na afloop weer in de KLM-tent. Daar genoten

we van een lekker drankje en kreeg Wos-voorzitter

Ernst een cheque aangeboden van € 9.200,

bijeengebracht door alle KLM-ers!!

Geld voor bouw

Het goede doel waar dit jaar voor gelopen werd was

het Wos-project Sure Prospects Institute in Uganda.

Dit is een school voor valide en invalide kinderen,

op ongeveer 50 minuten rijden van de hoofdstad

Kampala.

Hier zijn ze bezig een bijgebouw te bouwen, maar de bouw ligt al lange tijd stil, want het

geld is op. Het bedrag van de Dam tot Damloop zal worden gebruikt om het bijgebouw

af te maken. Het zal worden gebruikt om kinderen, die ver van de school wonen, te laten

overnachten, voor fysiotherapie-ruimtes en als bibliotheek.

Uit Uganda kregen we van directeur Francis Kamuhanda de volgende reactie:

‘On behalf of all the children and the staff of Sure Prospects, I hereby write to thank you for

the enormous support you have rendered to this school. Sure we believe we are

heavily indebted to you and the only way we can express our gratitude is to say THANK

YOU VERY VERY MUCH!!!!’

Even voorstellen...

Vraag je je wel eens af wie die bakken muntgeld op het

BMC beheert en hoe dat toch geregeld wordt, met het

omwisselen? Emile den Os weet er alles van….

Er zijn veel collega’s die na hun vlucht buitenlandse valuta

over hebben en hun laatste munten of biljetten in de zuilen

doen die op het bemanningencentrum (BMC) staan. Maar

velen van jullie weten eigenlijk niet wat het vervolg traject

is en daar kom ik dan weer kijken!

Mijn naam is Emile den Os en ik ben Senior Purser bij KLM.

Bijna 15 jaar geleden ben ik ooit begonnen (dus ver voor

de oprichting van Wings of Support) om samen met de

‘Akoestiek’ (wat nu Cabin Ready heet) maandelijks munten

te sparen voor een goed doel van collega’s. Al snel werd

hiervoor stichting Change in the

Air (CitA) in het leven geroepen.

Met de oprichting van Wings of

Support heeft CitA de geldbakken

op het bemanningencentrum,

waarvan CitA de eigenaar is, geheel

ter beschikking gesteld aan

Wings of Support. Het doel van

CitA is simpel: het omzetten van

buitenlandse munten en biljetten

naar Euro’s. De gehele opbrengst

‘Het doel van CitA is simpel: het

omzetten van buitenlandse munten

en biljetten naar Euro’s. De gehele

opbrengst wordt geschonken aan Wings

of Support ten behoeve van de projecten!

’.

wordt geschonken aan Wings of Support ten behoeve van

de projecten!

Maar buitenlandse munten kunnen we in Nederland niet

omwisselen en daarom hebben we een paar jaar geleden

de hulp ingeroepen van onze vliegende (WoS) collega’s om

deze munten, wanneer zij vliegen, weer naar het land van

herkomst terug te brengen. Uit de zuilen komen uiteenlopende

valuta’s die bij mij thuis door vrijwilligers worden gesorteerd.

De munten worden dan in zakjes gedaan van vaste

bedragen en in het Cabin Crew Service Center (CCSC) in de

kluis achtergelaten. Vrijwilligers die dan naar een bepaald

land gaan, kunnen zich dan melden om zo’n zakje mee te

nemen. Iemand gaat bv naar Chicago en neemt een zakje

van $22 aan munten mee. Dit bedrag wordt dan door die

persoon in papiergeld achtergelaten in het CCSC en de

desbetreffende collega krijgt $22 aan munten mee om als

daggeld uit te geven.

Indien iemand een groter aantal munten kan/wil meenemen,

kan dat ook worden aangegeven zodat deze dan tijdig door

ons kan worden klaargelegd. Er zijn nl. bepaalde

valuta waarvan we toch een soort van regelmatige

instroom hebben. Denk maar aan de Canadese en

Amerikaanse dollars, maar ook Scandinavische en

Engelse munten. We hebben momenteel zo’n 30

vrijwilligers zitten in onze groep van “wisselaars”,

dus mensen die steeds voor hun vlucht het CCSC

binnenlopen om daar klaarliggende munten mee

te nemen op hun reis. Maar om het allemaal nóg

vlotter te laten verlopen, zoeken we meer collega’s

die zo en af toe willen helpen met het omwisselen

op de route! Mocht je hier meer over willen weten en/of

je ook willen aanmelden, neem dan contact op met mijn

rechterhand en distributeur, Robin de Geus via

robin.g@wingsofsupport.org .

Vanaf januari 2011 zal CitA in overleg met WoS steeds voor

drie maanden een specifiek project uitzoeken waaraan de

opbrengsten van CitA zullen worden aangewend. Het is

de bedoeling dat daar op de zuilen dan informatie over zal

worden gegeven.

Tevreden als donateur maar ontvang je liever geen Woswijs? Stuur een mail naar donatie@wingsofsupport.org met

je gegevens en als onderwerp ‘Afmelden Woswijs’ en wij zorgen ervoor!

Medewerkers Wings of Support:

Caroline Alders, Carla Bakker-van Geene, Bas van Bergeijk, Eva Bosnjakovic, Roy Boverhof, Carla Broere, Anne-Marijn Bruinsma,

Angela van de Burgt, Sjef Dirckx, Inske den Dulk, Joost den Dulk, Marius den Dulk, Auke van Elten, Dennis van Es, Carmen

Frederiks, Sara Gasseling, Robin de Geus, Pauline Gombault-Pareau Dumont, Hessel Gorter, Jan-Willem Goudriaan,

Yvonne de Graaf, Mark van der Grijp, Eugene van Halder, Marleen Hartkamp, Petra Hensen, Aafke Huibers, Michiel

van den Ho-ven, Marije Jelly, Carien Jipping, Erik Julian Labrana, Hans Katoen, Jeroen van Kempen, Jose Keunen,

Maartje Kool, Karin van Krimpen, Marianne de Kruif, Carmen Kruithof, Anita Kuiper, Sharon Kustarjo, Menno de Kuyer,

Liesbeth de Leth, Caroline Liem, Petros Linaras, Martin Lont, Gerben Los, Hella Matroos, Hubert Maynard, Kitty

Meijburg, Mireille Meijers, Pamela van der Meulen, Marlene Montagne, Jolanda Nieuwenhuizen, Linsey Nijdeken,

Anne Olimulder, Patrick van Oudgaarden, Nathali Pas, Hanna Paul, Astrid Pauwels, Wouter Pleijsier, Marina Pot-van

Slogteren, Joop Puts, Ernst Rensink, Erika Robertson, Ad Röling, Paul Rommerts, Lucia van Rooijen, Robin Ruijter, Paul

Santman, Marianne Snelleman, Maaike Steijger, Elisabeth Tiesinga, Danette Toet, Vincent van Valkenburg, Lucille Traas-van Vianen,

Bart van de Ven, Cindy Vet, Astrid Vink, Lex de Vries, Desiree Vroomen, Henk Vugteveen, Ron van Wagtendonk, Richard Waning,

Maria Weekers, Yvonne Welzen, Friso Zomer

22 woswijs nr. 4 2010 23 woswijs nr. 4 2010 www.wingsofsupport.org

Emile den Os


24 woswijs nr. 4 2010

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!