Een goed behaard geheim

compassmedia.nl

Een goed behaard geheim

86

Waria, wasda?

Waria is een combinatie van

de Indonesische woorden

wanita (vrouw) en pria (man).

Met de term worden mannen

aangeduid die zich – vaak

vanaf jonge leeftijd – vrouw

voelen en zich ook dikwijls zo

kleden. Het is onbekend

hoeveel warias Indonesië telt.

Schattingen hebben het over

35.000 tot 3 miljoen warias op

een totale bevolking van 240

miljoen. Volgens sommige

Indonesiërs horen warias bij

de Indonesische cultuur

aangezien verschillende

traditionele dansen van

oudsher worden opgevoerd

door hermafrodieten of als

vrouw verklede mannen

zoals de uit Zuid-Sulawesi

afkomstige bissu. Volgens de

Amerikaanse antropoloog

Tom Boellstorff, die veelvuldig

onderzoek deed onder

warias, zijn er in Azië niet

méér transseksuelen dan in

West-Europa. “Het is meer

een kwestie van zichtbaarheid.”

vrouwelijke als mannelijke geslachtsorganen hebben.

Maar je kunt er ook mensen mee aanduiden die zich

vrouw voelen, maar in een mannenlichaam zijn

geboren, en vice versa.” Habib geeft toe dat zijn interpretatie

nog niet door alle islamitische leiders wordt

ondersteund. “Binnenkort wil ik met meerdere

imams in gesprek om tot deze jurisprudentie over

warias te komen.” Enkele warias die hebben zitten

meeluisteren, reageren verheugd. Ik vraag me echter

vertwijfeld af hoeveel deze piepjonge imam in de pap

heeft te brokkelen.

Buiten de tippelzone

In een gangetje verderop zie ik de waria staan die tijdens

de dienst haar make­up bijwerkte. Ze heeft haar

zwarte hoofddoek afgedaan en blijkt daaronder een

paarse pruik te dragen die haar goed staat. Ze heet

Okki en stelt ook meteen haar ‘beste’ vriendin Lola

voor, eveneens een waria. Als ik haar vraag waarom

ze naar de Koranschool komt, grinnikt ze. “Zoals ik

er nu uitzie kan ik toch niet bij de hemelpoort aankloppen?

Omdat ik ouder word, wil ik me meer met

religie gaan bezighouden. Om in de hemel te komen,

moet ik toch nog wat goede dingen gaan doen.” De

negenenveertigjarige blijkt haar geld te verdienen als

prostituee. “Ze is nog zoooo sexy”, roept Lola terwijl

ze Okki’s paarse shirtje naar beneden trekt zodat een

flink decolleté zichtbaar wordt. Okki pikt haar klanten

op voor de Bank of Indonesia, een bankgebouw

in het centrum van Yogyakarta. “Van daar gaan we

vaak naar een suikerrietveld”, vertelt ze zonder gêne.

“Okki houdt wel van buitenactiviteiten”, schatert

Lola. Okki lacht en zegt zo’n twee tot tien klanten per

nacht te hebben. Per keer verdient ze tussen de 10 en

20.000 rupia (0,78­1,50 euro). “Afhankelijk van hoe

knap ze zijn”, schatert ze. Als ik aan Okki vraag of ze

straks nog naar de Bank of Indonesia gaat, schudt ze

haar hoofd en wordt ze ernstig. “Laatst ben ik voor

de zoveelste keer door jonge moslims op brommertjes

aangevallen. Ze sloegen me en gooiden hun

helmen naar me. Het enige wat ik kon doen, was

vluchten. Ik ben er even klaar mee.” Het aantal

aanvallen is volgens Okki het laatste jaar flink toegenomen.

“Elke maand is het raak. Vreemd genoeg

stinken ze bijna altijd naar alcohol. En dan vallen ze

mij aan in naam van God.”

Hiv-positief denken

Samen met vertaler Tius neem ik diezelfde avond een

kijkje bij de Bank of Indonesia. Van fundamentalistische

moslims geen spoor. Wel is de straat bezaaid met

stinkend afval. Hier en daar staat een waria in een

kort rokje naar voorbijrijdende auto’s te lonken.

Opeens roept Tius: “Hey Cinta!” Een op het eerste

gezicht tenger meisje in spijkerbroek, strak shirtje en

met lang steil zwart, haar zwaait terug. Ook zij blijkt

een waria en een regelmatige bezoeker van de

Koranschool. “Ik kon er niet zijn omdat ik naar een

nachtclub moest waar ik sinds kort de danseressen

opmaak”, excuseert ze zich direct als ze hoort dat we

net van de bijeenkomst komen. Van dichtbij blijkt ze

een dikke laag make­up en nepwimpers te dragen.

Haar borstjes zijn niks meer dan een opgevulde beha,

bekent ze later die avond. “Jarenlang gebruikte ik

vrouwelijke hormonen, maar daar vielen mijn haren

van uit en gingen mijn tanden van los zitten.” Een

Links: Prostituee Okki wil zich nu ze ouder wordt meer

met religie gaan bezighouden en gaat naar de Koranschool

om in de hemel te komen. Boven: Waria Cinta verkoopt

haar lichaam vooral aan heteromannen. “Ze willen dat ik

hen penetreer.”

kruidnagellucht verspreidt zich als ze een typisch

Indonesische kretek­sigaret opsteekt en op een muurtje

gaat zitten. Tius vertelt dat Cinta naast prostituee

ook leidster is van een zelfhulpgroep die warias steunt

die voor de Bank of Indonesia tippelen. “Tegen het

toenemend aantal aanvallen van fundamentalistische

moslims kunnen we helaas weinig doen”, vertelt ze.

“De politie steekt geen vinger uit, aangezien tippelen

verboden is.” Volgens Tius is ook het groeiende aantal

hiv­besmettingen onder warias een groot probleem.

De drieëntwintigjarige homo is naast tolk ook voorzitter

van een mensenrechtenorganisatie voor homo’s,

lesbiennes en transseksuelen. “Hiv­positieve mannen

denken te genezen als ze waria­prostituees penetreren.”

Volgens Tius is hierdoor inmiddels dertig tot

veertig procent van de waria­gemeenschap besmet.

Cinta: “Ik stimuleer mijn collega’s om zich te laten testen.

Zelf ben ik gelukkig niet besmet. Ik doe het nooit

zonder condoom”, verzekert ze ons terwijl ze de inhoud

van haar glimmende Chanel­tas toont; naast

twee pakjes sigaretten en een lipgloss zeker zes doosjes

condooms. Cinta’s klanten zijn voornamelijk heteromannen.

“Ze zijn op zoek naar variatie en komen

thuis meestal iets te kort.” Zo zouden Indonesische

vrouwen het ongepast vinden om hun partner te pijpen.

“Ook willen mannen regelmatig door mij worden

gepenetreerd.” Ik vraag verbaasd of Cinta hen dan niet

als homoseksueel ziet. “Absoluut niet!”, gilt ze uit.

“Warias doen het niet met homo’s. Wij vallen op heteromannen!”

In een voorbijrijdende auto staren ondertussen

vijf jongemannen Cinta ongegeneerd na. Als

door een wesp gestoken staat de jonge waria op en

draait voor de auto een paar rondjes met haar heupen.

“Eén keer heb ik het met tien mannen tegelijk gedaan”,

lacht ze over haar schouder naar ons. Tius giert van

het lachen: “Oh my God, vergeef mij!”

Allah limite

Dat sommige warias zich wel degelijk een zondaar

voelen, blijkt als ik Tika (37) ontmoet, in haar beautysalon

in de Oost­Javaanse industriestad Surabaya. “Ik

ben zo trots. Sinds een klein jaartje bid ik in mannenkleding”,

vertelt ze terwijl ze me door de kapspiegel

aankijkt. “We kunnen natuurlijk niet altijd als waria

blijven leven. Uiteindelijk moeten we weer terug naar

onze natuur zodat we als echte mannen voor Allah

kunnen verschijnen.” Om dit te bereiken is ze lid

geworden van een Korangroep met een heel andere

visie dan de school in Yogyakarta. “De groep bereidt

ons voor op het leven na de dood en maakt van ons

vrome moslimmannen. Zo mogen we niet langer sexy

kleding aan, wat ik eerlijk gezegd erg moeilijk vind.”

Van een kastje pakt ze een foto waarop ze in een prachtige

paarse jurk met diep decolleté sexy in de camera

kijkt. Wat een contrast met de spijkerbroek en het rode

T­shirt dat ze nu draagt. Dan loopt ze weer naar de

kapstoel, waar ze verdergaat met het bijknippen van

de stekeltjes van haar drieëntwintigjarige vriendje, die

meer weg heeft van een zestienjarige toyboy. “Ik val op

jongere jongens”, geeft ze verlegen toe als hij even ➻

Hiv-positieve

mannen denken

te genezen als

ze wariaprostituees

penetreren.

Daardoor is

dertig tot veertig

procent van de

waria-gemeenschap

besmet

GOE_0310_082_REG_REIS_CDB.indd 86-87 17-02-2010 16:21:42

More magazines by this user
Similar magazines