v f - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

bibliotheek.eyefilm.nl

v f - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

^

lo. 546

14 Juli

3 4

: %

/T) Tß

sHB aMHWIPBHWIWtp&iP^»

'ii^M v

i j.

«^ y\^

♦ f

: r

■È^l^y^Éitfe^

CltiEMAö,

THEATER


:

^i

tt

Als

naar

ga

krijg ik écht zakgeld ...

Dan koop ik eiken dag

een pakje Wrigley's.

Moeder zegt dat 't zoo

goed is voor maag en

tanden. Het is ook zoo pret-

tig als je zit te blokken op

je huiswerk. Je gedachten

concentreeren, noemt Vader

dat. Nou ... en Vader weet het

Gefabriceerd uit de fijnste ■■

grondstoffen - het wereld- ^%

merk! - Pakje ä vier stuks ^J cent

HO 9

WRIGIEY

GODFRIED DE GROOT

JAN LUYKENSTRAAT 2A - AMSTERDAM

TELEFOON 28474

SPECIALITEIT

IN MODERNE EN

ARTISTIEKE FOTO'S

fff

HM ^^

MEN ZIE DG VELE REPRO-

DUCTIES VAN ONS WERK

IN .HET WEEKBLAD-

CINEMA & THEATER

'4711'" Eau de Cologne * "4711''Sparta-Crème en -Olie

m£Uii/iTiicLcLe£

ie gen

Lichaamsgeur

PERSTIK is het moderne middel tegen

lichaamsgeur. Volkomen onschadelijk,

zelfs voor kunstzijde. Zuiver wit - niet

vet. Even eenvoudig mede te nemen

als een lippenstift. /!.— per stift voor

maandenlang gebruik. Waar

niet verkrijgbaar franco tegen

inzending van /"l.—aan Fa.

B. MEINDERSMA, Den Haag.

Ook zeer goed voor Damesverband

PERSTIK

onschadelijk voor

huid en kleeding

Om een gratis monster te ontvangen, ook van 2 ahdere

kleuren, is het voldoende Uw naam en adres aan ons in

te zenden (met 25 ets. aan postzegels voor portokosten.)

PETRA UNKEL, HET KLEINE, DUITSCHE FILMSTERRETJE, MET HAAR VRIENDJE. {Foto Ufm)

DE TWEE KONINGSKINDEREN

ZZN COMPLEET VERHAAL DOOR UALVAREZ

i.

Ä lexis zat alleen in een groote,

*r\ vergulde schrijfzaal van zijn

S*&- statig, maar doodsch paleis, be-

zig aan een brief.

Het was een liefdesbrief, zooals iedere

verliefde jongeman zou schrijven aan

het meisje dat hij aanbad, hoewel Alexis

spoedig met al de praal van een vor-

stenhuwelijk. met een ander meisje in

den echt zou worden verbonden en

direct daarna tot koning gekroond. Ja,

dan moest het uit zijn met dergelijke

brieven en niet met de brieven alleen....

Dan zou hij niet langer een onverant-

woordelijke prins van nauwelijks twin-

tig zijn, die zijn ouders vroeg had ver-

loren en gekweld werd door den streng-

sten tuchtmeester van een regent, dien

een koninkrijk ooit gekend had.

Van: „Mijn liefste Rubia, mijn schat,"

tot aan het eenvoudige onderschrift van

„Je liefste", was de brief vervuld van

hartepijn, verlangen en wanhoop. En er

was ook weemoedige verrukking in,

want ze zouden elkaar dien dag zien

en spreken de heimelijke ontmoe-

ting was voorbereid met een veldheers-

kunst, die een leger tot de overwinning

zou hebben gevoerd. Op den een of

anderen tijd dien avond, tusschen zijn

prinselijke plichten en haar alledaagsche

bezigheden in, zou hij haar in zijn armen

houdien. Maar het zou tevens het af-

scheid zijn

Alexis had vele landen onder zorgvul-

dige hoede bezocht. Dat was een deel

van zijn koninklijke opvoeding geweest.

Hij had in een Keizerrijk gereisd, waar

de jonge prinsen een benijdenswaardige

vrijheid genoten. Het was hun toege-

staan met gewone menschen om te

gaan. Ze leerden den vroolijken kant

van het leven kennen evengoed als de

ernstige zijde; zij gingen op jacht en

reden auto en zeilden met hun jachten.

En dit werd met bewust overleg ge-

daan, opdat zij de liefde van het volk

zouden winnen. * * *

Geheel anders waren de opvattingen

in het eeuwenoude paleis van Valesti,

de hoofdstad van het Koninkrijk Lorania.

Alexis lichtte het hoofd op en keek

met sombere oogen uit het groote raam

vlak bij hem.

„Ze zeggen," peinsde hij, „dat men er

aan went om in het harnas geschroefd

te zitten."

Hij zag de rivier, de zilveren Valia,

warm-blauw door de hooge zon, in een

hemel van turkoois. De rivier sneed de

stad in twee helften en op de plek waar

het paleis zich boven zijn oever ver-

hief, spande een witte brug zich in fijne

en slanke architectuur over het water.

Over deze brug passeerde den heelen

dag een ononderbroken stroom van

voetgangers, paarden met tinkelende

bellen, achter hen lichte wagentjes met

de geschilderde wielen, en af en toe een

vereenzaamde auto, onwennig-modern

in dit brok schilderachtig verleden.

Op het groene grasveld met de groote

boomen, onder de vensters van den

prins, tusschen het paleis en de "rivier,

liep langzaam een meisje, met twee kin-

deren onder haar hoede — Rubia — gou-

- 3 -

vernante bij de familie van den hofmaar-

schalk; Rubia, die nu uit zijn leven ver-

dwijnen ging. Of

Alexis keek met omfloerste oogen

van uit de hoogte op haar neer en het

binnenkomen van den regent deed zijn

gedachtenstroom niet afbreken.

Alexis wendde zijn oogen af, naar het

uiterlijk thans onverschillig genoeg.

„Ben je bezig?" vroeg de regent.

Alexis schoof een blad vloei over den

brief aan Rubia.

„In elk geval niet zoo druk of ik kan

wel met u spreken, oom."

„Ik heb het nieuws, waarnaar je zoo

verlangend uitkijkt. De prinses en haar

ouders arriveeren overmorgen."

Alexis' lippen werden droog. Hij be-

geerde geen andere vrouw dan Rubia —

zoo lief, zoo warm, zoo meelevend, met

zachte armen om haar geplaagden prins

te koesteren.

* * *

Hij bevochtigde zijn tong met de lip-

pen en dwong zich tot een glimlach.

„Is het kasteel Valia gereed?"

Dat was het koninklijk slot aan de

andere zijde van de blanke, sierlijke

brug, waar de bruid en haar koninklijke

ouders hun'intrek zouden nemen.

„Kant en klaar, Alexis."

Achteloos had de prins een bescher-

mende hand op het vloei gelegd, dat den

brief aan Rubia bedekte.

De regent, een hoogmoedig, meedoo-

genloos, norsch man, vergrijsd en ver-

steend in wereld-vreemde plechtstatig-

heid, deed zijn neef altoos denken aan

een oud paard, dat zijn leven lang voor


een statiekaros heeft gedraafd. Er werd

van hem gezegd, dat hij een sterk man

was

„Ik vraag me af," zei de prins, op

spottend-melancholieken toon, „of ze

merken zal hoe mijn geliefd volk mij

haat."

De regent ontkende het bestaan van

dien haat in een lange en koele opeen-

volging van leugens.

* * *

Rubia was in Alexis' armen.

De njaan troonde hoog boven de Va-

lia, het sterrenlicht lag als weelderig

stofgoud over de stad. Er was altijd wel

een of andere bediende, die kon worden

omgekocht.

Het kleine, afgesloten prieel, dicht bij

de particuliere vertrekken van den

prins, was al vele malen getuige geweest

van hun jonge liefde en hun hopeloos

verlangen.

Alexis praatte en praatte dan meestal,

zijn hoofd tegen Rubia's warm-kloppend

hart, de eenige plek waar hij zich kon

laten gaan en zijn masker van stugge

onaandoenlijkheid afleggen, waar hij

kon schreien en zijn liefde stamelen, als

die wonderbaarlijke armen van haar

om hem heen waren.

„Ik zal een koele vrouw krijgen, zoo-

als mijn vader er een had, in plaats van

jou, liefste," had hij menigmaal gezegd.

Een mateloos verlangen om van zijn

verheven plaats af te dalen en een ge-

woon gelukkig menschenkind te zijn met

de vrouw die hij liefhad, verteerde hem,

maar wat de regent hem in de ziel had

gebrand over vorstenplicht en roeping

was sterker.

„Jij bent de eenige, die werkelijk van

me houdt, Rubia, die voor me zou willen

sterven uit liefde. Ik heb soldaten, ma-

trozen, ik heb ministers en diplomaten,

die voor me zouden willen sterven om-

dat ze er voor betaald worden, of om-

dat ze het een eer zouden noemen. Maar

jij, Rubia, jij zoudt voor me willen ster-

ven uit liefde."

Dat was het afscheid.

II.

De kleine prinses zat onder een bloei-

enden boom in den sprookjestuin van

het kasteel Valia en staarde over het

water.

De daken van het paleis schitterden

wit in de zon. Kleine scheepjes en zeil-

booten dreven droomerig op de rivier.

De betraande oogen van de kleine

prinses Irene richtten zich naar het

paleis op den hoogen oever aan de over-

zijde. Ze had geen illusies meer; die had

ze achtergelaten in het rustige slot waar

ze haar jeugd had gesleten, in de kin-

derkamers, de leerkamers, de tuinen, de

bosschen, de speelplaatsen thuis.

Ze was zeventien en de bruid van een

koning. Hun kroning zou eenige uren na

BEZOEKT HET

LUXOR

TE ROTTERDAM

(Foto Ufa)

KÄTHE VON NAGY GENIET VAN HAAR KORTE

ZOMERVACANTIE.

Vraag tweehonderd vier en tachtig

Wie wordt de bard van de Avon ge-

genoemd?

Onder degenen, die ons vóór 28 Juli

(Indische abonné's vóór 28 September)

goede antwoorden op deze vraag zenden,

zullen wij een hoofdprijs van / 2.50 en

vijf troostprijzen verdeelen. Adresseeren aan:

Redactie ,,Het Weekblad", Galgcwater 22,

Leiden.

Op briefkaart of couvert a.u.b. duidelijk

vermelden; Vraag 284.

Vraag tweehonderd tachtig.

Als een schip een gele vlag voert, beduidt

dit, dat er een besmettelijke ziekte aan boord

heerscht, en er dus de noodige voorzichtig-

heid in acht genomen dient te worden.

De hoofdprijs viel ten deel aan den heer

J. H. Feuth te Rotterdam. De troostprijzen

werden verkregen door den heer P. v. d.

Molen, Rotterdam; den heer P. Kras, Rot-

terdam; den heer J. J. Holst, Den Haag;

den heer C. van Dijk, Schiedam; den heer

D. Last, Nieuwer-Amstel.

— 4

de plechtige huwelijksvoltrekking plaats

hebben.

Ze had Alexis op verschillende tijd-

stippen ontmoet. Hij had een officieel

bezoek gebracht in hun paleis en ze had

zich niet op haar gemak gevoeld in

tegenwoordigheid van den bleeken,

teruggetrokken jongen. Geen van haar

jongere broers en zusters hadden zich

op hun gemak gevoeld. Maar ze hadden

gezwegen; ze hadden van kind af aan

geleerd, dat het soms een harde, smar-

telijke last is van koninklijken bloede

te zijn.

Dracon!

Het eenzame hart van de prinses klop-

te sneller.

Ver weg, thuis, waar ze zoo vroolijk

met haar broers en zusters speelde,

hadden ze eenvoudige kameraden op

hun zwerftochten door velden en bos-

schen gehad. En DraCon de liefste van

allen, Dracon, die met hen opgegroeid

was, nog geen jaar ouder dan zijzelf —

Dracon, die hen voordeed hoe ze pijl en

boog moesten maken, die hun heerlijke,

wilde spelletjes had geleerd en naar

broedplaatsen van zeldzame vogels ge-

bracht, Dracon, de zoon van den twee-

den hofmeester. * * *

Nog hoorde ze Dracons stem. Het

was onder de boomen geweest, bij het

groen-omzoomde pad, waar ze hun po-

nies lieten draven.

„Als u weggaat om een koningin te

worden, dan ga ik ook, om vlak bij u

te kunnen zijn. U bent u en ik ben ik,

maar ik zou kunnen sterven uit liefde

voor u!"

Dracon was nu hier!

Van zijn nederig verblijf, niet ver van

Kasteel Valia, had hij het haar handig

laten weten.

O, géén prinses te zijn en géén

koningin, maar een gewoon, gelukkig

menschenkind en van Dracon te mogen

houden!

„Soldaten en matrozen sterven voor

ons," peinsde Irene; „het is hun plicht

en ze noemen het eer. Lakeien en stal-

knechts dienen ons, ze worden er voor

betaald. Alleen Dracon zou uit liefde

willen dienen en sterven."

Gisterenavond was hij onder haar ven-

ster gekomen, — de slimme deugniet

had de wacht verschalkt — en een tak

bloemen naar haar omhoog gehouden.

Zij had naar buiten geleund en hij was

omhoog geklommen, zich vasthoudend

aan de zware takken van den blauwen

regen en had haar de bloemen over-

gereikt.

Als zij koningin was, zou Dracon, de

meest getrouwe en toegewijde, de voor-

keur krijgen. Haar onschuldig hart,

waarin zij nog geen afgronden en duis-

tere schuilhoeken ontdekt had, zag geen

REMBRANDT

THEATER

AMSTERDAM

BRENGT

STEEDS

DE BESTE PROGRAMMA'S

J.EKEL5 DE JOnOE-DE 5CHRUVER


. ■ *ws«

AAMBEIEN

In- en uitwendige, coowel bloe-

dende als blinde Aambeien

worden krachtig be

streden door

■«swwp*s»ï****wip

Het hinderlijke

jeuken bedaart spoe-

dig. Alleen echt met den

naam BOOM. Verkrijgbaar In Apo-

theken en Orogistwinkels 4 ƒ 0.9S per potje.

kwaad in deze heimelijke, zuivere gene-

genheid.

Haar blik was gehecht aan de witte

brug, waarover Alexis straks zou komen

rijden om haar zijn opwachting te

maken.

* * *

In een witte zomerjapon zat de kleine

prinses in het bleek-blauwe boudoir, dat

voor haar was ingericht, en wachtte.

Alexis trad binnen en ze keken elkaar

lang en vreemd aan, beleefd, maar met

vijandigheid en zelfmedelijden. Hij zag

haar, zielig en verkild. Zij zag hem, de

lange, donkere, tengere, stille en veron-

gelijkte jongen, die hen het jaar tevoren

bezocht had; een wezen uit een andere

wereld als zij en haar wilde, jolige

broertjes en zusjes.

Hij droeg nu niet een van de gala-

uniformen, waarin hij geschitterd had bij

banketten en ontvangsten; hij had een

lichtgrijs costuum aan met een camelia

in het knoopsgat en zag er onwillig en

over-precies uit.

Hij naderde eerbiedig en kuste haar

hand.

Toen zaten zij tezamen — een meter

van elkaar af in de met brocaat bekleede

vensterbank en zwegen.

Eindelijk begon het vormelijke gesprek:

over de musea en kunstschatten van

Valesti, den sprookjestuin in het Kasteel

Valia, vragen en antwoorden over fami-

lieleden, die thuis gebleven waren; het

was een traag schermutselen om het

gevreesde onderwerp — het aanstaande

huwelijk — zoo lang mogelijk te ver-

schuiven.

"**%?§

Maar er was geen ontkomen aan.

Alexis vertelde — op een wanhoops-

toon, waarvan hij zichzelf niet bewust

was — van de plannen voor de plech-

tigheid. Er waren verschillende details,

waarbij rekening kon worden gehouden

met haar wenschen.

Irene had geen wenschen. Die lagen

achter haar, in haar ouderlijk huis, met

haar zusters en broers, met de ponies,

de honden en de konijnen, met de vogels

en de bloemen en het schaduwrijk ge-

boomte.

De weelde van haar blonde haar lag

plotseling zwaar op haar hoofd, het

woog en drukte als een gouden kroon.

„Wilde je graag komen?" vroeg

Alexis vriendelijk-koel.

„Als je je er niet beleedigd door voelt,

eerlijk gezegd, neen."

„Ik voel me heelemaal niet beleedigd.

Ik was ook niet verlangend, dat jij

kwam. Als dit jou nu maar niet grieft."

„Niet in 't minst. Het is werkelijk beter

om voor de waarheid uit te komen."

Ze keken elkaar .met geduldige oogen

aan.

Alexis stond op, nam haar hand en

boog zich er over.

„Ik zal mijn best doen, je gelukkig te

maken," zei hij, maar binnen-in hem

schreide een stem: „Rubia! Rubia!"

„Dank je," klonk het antwoord.

Alexis keek haar even weifelend aan

en kuste toen haar wang. Het was een

droefgeestige kus.

En haar donzen wang was koud.

III.

Eén persoon in Valesti had het heel

druk in deze dagen: een jongeman die

Dracon Talli heette.

.. Hij verbloemde zijn naam niet, waar-

om ook? Het was een naam, die nie-

mand hier iets zei. Hij woonde in een

haast armoedige straat, zoo dicht mo-

gelijk bij de lieflijkheid van Kasteel Va-

lia. Met zijn rossigen krullebol en don-

ker gezicht leek hij een faun uit de bos-

in de film „Looking for Trouble" (Foto: 20th Century Plet.)

*ÏA.''

schen, of — omdat hij een hoofd boven

de meesten uitstak — had hij wel voor

den koning der fauns kunnen doorgaan..

In de winkels en eenvoudige café's

van de hoofdstad, viel het hem als land-

genoot van de toekomstige koningin

niet moeilijk om ingewijd te worden in

de politieke geheimenissen van Lorania

en de gefluisterde praatjes over 't hof.

Dracon Talli had zich ten doel gesteld

om te ontdekken in wat voor sfeer zijn

prinses zou ademen. En bovenal wensch-

te hij te weten hoe over het particuliere

leven van Alexis geoordeeld werd.

Hij hoorde half-uitgesproken, half-

verzwegen geruchten over een knappe,

jonge gouvernante, die in het gezin van

den hofmaarschalk in betrekking was.

En iemand wist te vertellen, hoe iemand

gezegd had, dat iemand had gezien, dat

de prins naar haar placht te kijken, wan-

neer ze met de kinderen langs de ven-

sters van het paleis wandelde.

De prins, werd beweerd, had de ge-

woonte om de rivier en de stad te mon-

steren met een verrekijker. Men vroeg

zich af, of hij niet meer opgemerkt had

dan zijn omgeving veronderstelde, meer

dan die verwenschte tyran van een

regent in zijn lange leven in de gaten

had gekregen; of hij zich niet een idee

had gevormd over de gemoedsgesteld-

heid van zijn volk.

De gemoedsgesteldheid van het volk!

Deze jonge vreemdeling met de fijne

ooren van een faun, hoorde het grom-

men en rommelen, dof en ver weg, waar

onder den dekmantel van oude, vredige

schoonheid, van praal en rijkdom, het

verzet van een onderdrukt en behoef-

tig volk smeulde. En de gouvernante

van den hofmaarschalk interesseerde

dezen zongebruinden vreemdeling bij-

zonder. ...

Er was een monumentaal park, met

een vijver waarin trotsche, zwarte zwa-

nen zwommen. Daar ging ze nu en dan

met de twee kinderen heen.

Dracon Talli en zij zaten op dezelfde

bank, een ronde bank die om den stam

van een bloeiende kastanje liep.

De gouvernante las niet, breide niet

of krabbelde briefjes — zooals velen

van haar soort doen, wanneer zij niets

om handen hebben — terwijl de kinde-

ren de sierlijke zwanen voederden. Ze

zat met de handen in den schoot en

staarde naar de glanzende daken van

het paleis, die zich hoog boven de stad

verhieven.

De faun, die met den vroolijken troep

koningskinderen gespeeld had, keek

naar haar volle, karmijnroode lippen en

zag de felle levenskracht in haar won-

dermooi-gesneden gezicht. Ze was een

sterk, prachtig meisje, met lange oog-

wimpers en fluweel-zachte wangen.

Ze waren spoedig in gesprek, terwijl

de kinderen den zwanen stukjes brood

toewierpen. Al heel gauw vernam zij,

dat hij uit het land van de bruid kwam

en het kostte hèm niet veel méér tijd om

te weten, hoe waar het gefluister was,

dat nauwelijks een gefluister was ge-

weest, meer een zuchtje van den wind.

Het duurde niet lang of Rubia, haar

geest gespitst, begon vragen te stellen.

Was het de wensch van de prinses

geweest hierheen te komen?

'

Rosita Moreno, de

Wilde ze graag koningin van Lorania

worden?

Hield zij van den prins — die niet van

haar hield? In een impuls van vrouwe-

lijken triomf werden die laatste woorden

uitgesproken.

Was ze zoo mooi als men aan haar

portret zeggen zou?

Dracons intuïtie vertelde hem, dat

Rubia hem begrepen had. Even legde hij

zijn hand op de hare en 'voelde tegelijk

de fluweelen zachtheid er van.

„U en ik," zei hij, opziend naar den

koepel van Kasteel Valia, welke juist

tusschen de boomen die de rivier om-

zoomden, zichtbaar was, „zijn passa-

giers in hetzelfde schip, die naar dezelf-

de kust willen. Het is een eigenaardig

toeval, dat we elkaar hebben ontmoet.

„We zouden elkaar kunnen helpen,"

meende Rubia.

IV.

Op het paleis werd het groote gala-

diner voor de vertegenwoordigers der

buitenlandsche mogendheden gegeven.

De paleiswacht stond in twee rijen

SIGAREN

's-Morgens,

's Middags,

sleihi ftlhiiuils.

beroemde Fox-ster

langs het roode tapijt, dat over de bree-

de stoep uitgelegd was. De paleiswacht

was in haar rijke, haast fantastische,

groote tenue; de witte tuniek met zilver

galon, de wijnroode mantels, de blin-

kende, gevederde helmen. Over het roo-

de tapijt liepen de hooggeplaatste gas-

ten, die uit auto's en rijtuigen gestegen

waren. De menigte verdrong zich op

het grasveld achter de hekken van het

paleis en soldaten hielden het volk

terug.

Dit volk was rustig. Ze wilden alleen

zien. Geen juichkreet klonk.

Ze waren tè rustig.

Over de witte brug reed de statie-

koets. Door hooge officieren begeleid,

met de fraai uitgedoste lakeien, voorrij-

ders en jockies met de witte, vurige

Arabische paarden, kwam zij van de an-

dere zijde der rivier om de prinses en

haar ouders, naar het feestmaal te bren-

gen. De regent ontving hen voor het

paleis. Langzaam stegen de ouders uit,

peinzend rondkijkend, toen ze de groote

stilte opmerkten.

Daarna nam hij de hand van Prinses

Irene zelf.

De menigte zag dat haar haren de

kleur hadden van het goud der kroon,

waarmee ze gekroond zou worden en

dat ze van het hoofd tot de voeten in

een cape van hermelijn was gehuld en

dat ze héél slank was en niet erg groot,

eer een gracieus kind dan een koningin.

Ze gaf haar hand aan den regent —

alleen haar vingertoppen beroerden de

zijne — en liep het paleis binnen.

Het volk blééf stil.

— 7 -

Verwijder zelf Uw huid-

ontsieringen

Door natuurlijke zuurstof-behandeling.

„Radox heeft alk vetwormpjes on-

middellijk verwijderd en de roode

puistjes en vlekken op mijn gezicht

verdwenen langzamerhand. De huid was

niet meer zoo ruw en droog, maar

ging er zacht en gezond uitzien. Ik

heb erg veel pleizier van Radox."

. Mej. E. D.

Kadox is een eenvoudig, natuurlijk

middel, dat doordringt tot onder de

huid. En daar bevindt zich de oorzaak

van een goed of slecht teint: de onder-

huidsche weefsels en kliertjes. De waar-

devolle bestanddeelen, die Radox aan

Uw waschwater toevoegt, zullen de

poriën reinigen, de onderhuidsche weef-

sels en kliertjes versterken, en zoo de

geheele huid als 't ware verjongen en

verfrisschen. Dit is de eenvoudige ver-

klaring waarom het dagelijksch ge-

bruik van Radox U een smetteloos

teint zal verschaffen, zonder vet-

wormpjes, puistjes of andere ontsierin-

gen. Radox is heerlijk geparfumeerd

en verkrijgbaar bij alle apothekers en

drogisten ä f 0.75 per pak, omzetbe-

lasting inbegrepen. Een pak is toe-

reikend voor verscheidene weken.

Imp. N.V. Rowntree Handels-Maat-

schappij, Heerengracht 209, Amster-

dam C.

„Een mooie dag," zei de regent. De

hemel had geen wolken voor den huwe-

lijks- en kroningsdag van Alexis en Irene.

De zon scheen, vlaggen wapperden op

de daken — de meeste echter op de

daken der officieele gebouwen — of op

die der edellieden; en de stad had

vacantie.

Alexis zou in het kolonelsuniform der

grijze huzaren trouwen, het populairste

regiment van het land; in de blauw-

grijze, met zilver getreste tuniek, die

misschien het mooiste militaire klee-

dingstuk ter wereld is.

Hij dacht dezen morgen voortdurend

en met wanhoop in zijn jonge ziel aan

het meisje aan den overkant van de

rivier.

(Vervolg op pagina 12)


^Wmi

\: ':.: '3 ■' . ; '■ ■ ' ! ;: . ■,■;'■ • ■ -: ■, ■ .

SCUEPT

VREUCDE

Arf LEVEM

(FREUT EUCH DES LEBE

, UFA-FILM - REGIE: HANS STEINHOFF

verdeeling :

JSTI MELZER, dienstertje in de .BratwurstglöcW DORIT KREYSLER

AMILLA RAVECK IDA WÜST

6?!;. ^^5! A .' h * ar zoon WOLFGANG LIEBENEINER

OTTLIEB BUMM, musicus LEO SLE2AK

A\L WEISZBERG EUGEN REX

O VON LINOSTEDT ANTON POINTNER

EVROUW SENKPIEL GERTRUD WOLLE

'usti is het charmante dienstertje van een café in München, waarop

' alle stamgasten een beetje verliefd zijn. Eén meent het echter erng

met haar. Dat is Gottlieb Bumm, een musicus van geposeerden

iftijd, zonder geld of aantrekkelijkheden. Helaas is zijn succes bij

«ti gering, eigenlijk nul. Maar het geluk is hem gunstig. Hij wint een

Ijs, die hem in staat stelt met een tweeden persoon eenige dagen in

n hotel in de Alpen door te brengen. De tweede persoon moet nairlijk

Gusti zijn, maar... ze wil niet, zegt geen vrij te hebben.

Maar weer speelt de fortuin Bumm in de kaart. Gusti krijgt ruzie met

n gast — Carl Maria, vergezeld door zijn moeder, — en wordt ontigen.

hoewel de gast in het ongelijk was. Volgens den gérant

hter hebben gasten altijd aellik.

■MMBBM nHHHHH

Nu heeft Gusti wel tijd om mee naar de Alpen te gaan.

In het mondaine hotel ontmoet ze ... Carl Maria, die hier eveneens logeert.

met zijn moeder.

Gastr besluit wraak te nemen. Ze stevent dwars door de eetzaal op Carl Maria

af, met het voornemen hem een draai om zijn ooren te geven. Ze raakt echter niet

Carl Maria s wang, doch een porceleinen beeldje.

Carl Maria, die Gusti absoluut niet herkent, vraagt zich tevergeefs af, wat het

meisje - dat hem overigens buitengewoon goed bevalt — toch tegen hem hebben

kan. Zijn moeder echter heeft haar wel herkend en daar zij harte-moailijkheden bij

haar zoon vreest, veegt ze het meisje eens flink den mantel uit over haar levenswandel

in het algemeen en haar verhouding tot Bumm In het bijzonder. Woedend

over al deze ongegronde beschuldigingen door de moeder van den man, die wel een

oorvijg verdiende maar bij nader inzien toch zoo kwaad nog niet was, loopt Gusti weg.

Intusschen heeft Bumm zichzelf en Gusti in ernstige moeilijkheden gebracht, door

enorme hoeveelheden champagne door zijn steeds dorstige keel te spoelen, welke

met in den gewonnen prijs inbegrepen waren. Bumm moet de wijnrekening nu

zelf betalen, maar... heeft geen geld.

Energiek besluit Gusti in het hotel boven op den berg als kellnerin te gaan werken,

terwijl Bumm zal zingen, om zoo het geld voor de rekening bij elkaar te krijgen.

Carl Maria volgt haar bij haar tocht naar boven, want hij is serieus verliefd op

haar geworden, en in 'de eeuwige sneeuw vinden ze elkaar...

■jPÖ^"

1 .Wolfgang Liebeneiner als

Carl Maria Raveck. 2. Ida

Wüst. 3. Leo Slezak heeft

'n onrustigen slaap. 4. Dorit

Kreysler, Wolfgang Lieben-

einer, Ida Wüst en Anton

Pointner. 5. Leo Slezak

probeert Ida Wüst van het

nut van zanglessen te over-

tuigen. 6. Eind goed, at

goed (Dorit Kreysler en

Wolfgang Liebeneiner). 7.

Ida Wüst, Wolfgang Lieben-

einer en Dorit Kreysler.

8. Dorit Kreysler.

.: '\, 's, < f

m


nrwWPWW»»*

DE DERDE MUZE

BERGOPWAARTS

In een vorig artikel hebben wij een lans

gebroken voor het organiseeren van

cursussen tot het verkrijgen van be-

kiuame spelleiders voor de amateur-tooneel-

vereenigingen.

Dit is de allereerste stap, dien de ver-

schillende bonden en federaties doen moeten;

zónder bekwame regisseurs zal men nimmer

kunnen verwachten, dat't spelpeil verbetert

Als tweeden raad geven wij in overwe-

ging: stedelijke, gewestelijke en/of landelijke

„competities" in te stellen. Wij mogen veilig

aannemen, dat zonder den bekenden „prik-

kel" bijna niemand tot een extra-prestatie,

tot een krachtiger inspanning dan normaal,

komt.

Laat in de sport, of dit nu athletiek of

voetbal is, de wedstrijden en de competitie-

standen vervallen, en men zou reeds binnen

een jaar een algeheelen achteruitgang kun-

nen constateeren. Dit is natuurlijk geen

wereldschokkend nieuws; ieder mensch heeft

nu eenmaal dezen „prikkel" noodig om er

„een schepje boven op te gooien", om zich

eens extra in te spannen. Enkele uitzon-

deringen daargelaten, kennen wij dit evenwel

bij het amateur-tooneel niet. Er zijn ver-

scheidene groote steden in ons land, en in

de andere gevallen gewesten als men wil,

waar een voldoend aantal vereenigingen ge-

vestigd is om een dergelijke competitie te

rechtvaardigen.

Nemen wij, gemakshalve, Amsterdam als

voorbeeld. De Bond van Amateur Tooneel-

en Operette Vereenigingen te Amsterdam,

zou dit goed kunnen organiseeren. Men zou

twee of drie klassen of afdeelingen verkrij-

gen, desnoods met een zoogenaamde eere-

afdeeling. De prikkel is er dan voor alle

vereenigingen of om in een hoogere afdee-

ling te komen óf om te zorgen, dat men in

de hoogste afdeeling blijft.

Het bovenstaande geeft slechts in zeer

grove trekken de bedoeling weer, hoofdzaak

is evenwel middelen te beramen, die de

vereenigingen uit de reeds jaren bestaande

sleur haalt van „het komt wel in orde". En

zelfs, al komt het in orde, wij zijn er van

overtuigd, dat diezelfde vereemging beter

kan. Juist daarvoor is die „prikkel" noodig.

Natuurlijk weten wij, dat er zich hier

overal voetangels en klemmen bevinden,

maar ach, waar zijn die niet? Heeft men er

werkelijk bezwaar tegen zich op eerlijke

wijze in krachten met anderen te meten?

Wij kunnen het ons nauwelijks indenken. De

grootste moeilijkheid zal zijn, de wijze van

beoordeeling en de personen, die moeten be-

oordeelen, maar. . . . waar een wil is, daar

zal ook een weg gevonden worden. Een

tweede moeilijkheid zal zijn om de extra

kosten van zulk een competitie zoo laag

mogelijk te houden; ook hierin zal men

ongetwijfeld kunnen slagen.

Een der groote stappen in de goede rich-

ting wordt hiermede reeds gedaan. Men zal

bet amateur-tooneel, niet alleen de buiten-

staanders, maar ook de beoefenaars zélf, met

g rooter ernst gaan beschouwen. Er

zijn zelfs onder de leiders van heden er nog

te veel, die hierin te kort schieten, wit mag

men dan redelijkerwijze van de executanten

zelf verwachten?

Een competitie zal wellicht jaloezie kwee-

II.

ken; zoo lang dit maar in den goeden zin

bedoeld is, dat wil zeggen, dat de jaloersche

personen of vereeniging alles in het werk

gaat stellen om de andere te evenaren of te

overtreffen, kan er alleen goeds uit geboren

worden.

Een — waarschijnlijk hierbij noodzake-

lijke — regeling, dat spelers niet in twee of

drie clubs tegelijk spelen, of morgen hier

en overmorgen daar, zal vermoedelijk ook

geen kwaad kunnen.

Doch vóór alles. . . . neem de bij te veel

amateurs bestaande inertie weg, breng leven

in de brouwerij en zorg voor een prikkel,

die allen, zélfs de besten, tot nóg grootere

krachtsinspanning brengt.

» C. J. PIETERS.

TZINGANI

Het is lange tijd geleden, dat het

romantisch tooneelspel van Jhr.

A. W. G. van Riemsdijk zijn pre-

mière beleefde (1919); het is met minder

succes ontvangen dan de andere werken van

dezen auteur. Het was begrijpelijk, want het

stuk is veel te lang —- ook de dialoog is

te lang — en deze romantische sfeer zijn wij

ontgroeid.

In gebouw „Musica" hebben wij et ech-

ter nog eens een hoogst verdienstelijke op-

voering van gekregen, die ter gelegenheid

van de uitspraak der jury van den compe-

titie-wedstrijd der Alg. Ned. Dil. Tooneel-

bond, werd gegeven door leden der bij den

bond aangesloten vereenigingen, onder regie

van W. Versteeg.

En allereerst verdient deze regisseur weer

een woord van lof voor deze opvoering.

De aankleeding was bewonderenswaardig,

gezien het kleine tooneeltje. Het doorkijkje

op het Italiaansche meer, het interieur der

kamer (wat te vol) met het orgel in den

hoek, het was werkelijk verbluffend wat

men hier had weten te bereiken.

Minder tevreden kunnen wij helaas zijn

over de uitspraak. De lettergrepen werden

ingeslikt. Kortom de articulatie liet te wen-

schen over; ook met de Italiaansche namen

was men op voet van oorlog. Het tempo

was te gerekt, er werd weer te veel getrok-

ken. Het samenspel was vaak verdienstelijk.

Er werd wel eens té sterk spel gegeven,

er werd wel eens met te veel pathos gespro-

ken, maar bij dit romantisch tooneelspel was

het niet zoo hinderlijk.

En thans het spel. Het best is nog beval-

len Piet Recourt als de organist Varillo. Dat

was in één woord een mooie uitbeelding. .

Het medeleven, het verbergen van zijn ver-

driet, het was alles even natuurlijk. Ook

Koos Heijgen gaf van den cellist Gignoni

een grappige typeering. Uitstekend was zijn

uiterlijk gekozen, prettig en joviaal was hij

in zijn spel. Herman Mittelberg was de rol

van Rosni, de componist, afvallig van den

zigeunerstam, toevertrouwd. Een speler, die

zich thuis gevoelt op de planken, die weet

wat hij wil en zeer vaak ook veel weet te

bereiken. Gezien de zwaire rol, een zeer aan-

nemelijke vertolking. Wel hadden sommige

woorden niet altijd den juisten klemtoon;

bij Gignoni trof ons dit eveneens.

Annie Versteeg wist als de blinde vrouw

van Rosni te ontroeren, ook de rol van haar

zuster Hester was bij Fie Recourt in goede

handen. Een rustig speelster, die een tooneel

weet te vullen, en met eeij warm geluid.

Beide vertolksters zorgden er voor, deze

moeilijke rollen aannemelijk te maken.

Van de oude zigeunervrouw gaf Mevr.

- 10 -

Chr. Coenraads — die na afloop afzonder-

lijk gehuldigd werd ter gelegenheid van haar

40-jarig tooneeljubileum — een mooie

typeering, terwijl ook Jo du Bois in travesti,

een natuurlijken zigeunerjongen gaf. Bij

Jeane v. d. Beek viel vooral haar stille spel

en medeleven met Gignoni op. Een dilet-

tante, waar wat mede te bereiken valt!

Jammer was het verkeerd plaatsnemen in

den aanvang van de zigeunervrouw met

Paolo in het midden van het tooneel. Door

het souffleurshok en den stoel voor de tafel

viel er weinig van te zien. Dit bad eenvou-

diger en beter opgelost kunnen worden.

Na afloop toespraken en huldigingen en

de uitspraak der jury van den competitie-

wedstrijd der A.N.D.B. De Tooneelvcreen.

„Oud Haagsche Brandweer" behaalde met

de opvoering van „Het Chineesche Land-

huis" den eersten prijs, waarmede onze harte-

lijke gelukwenschen.

HENRI A. VAN EYSDEN Jr.

„HET JONG TOOMEEE"

Een-acter-avond.

In de tooneelzaal van den Haagschen

Kunstkring vergastte „Het Jong Tooneel",

waarvan Dr. J. J. Fock de artistieke leider

is, ons tot .sluiting van het seizoen op een

één-acter-avond.

Dit ernstig werkende groepje koos ditmaal

twee één-actertjes van Arthur Schnitzler.

„Hypnose", „De dappere Cassiaan", en

„Thuiskomst" van Felix Saiten.

In „Hypnose", waarin Anatole door hyp-

nose zijn geliefde over haar trouw onder-

vraagt, maar ten slotte de illusie boven de

waarheid verkiest, viel de goede dictie van

Hans van Loon (Max) bijzonder te waar-

deeren. Wij wezen reeds eerder op dezen

voortreffelijken speler en hier viel wederom

de goede vertolking op. Jan Gevers Leuven

was als Anatole verdienstelijk, evenals Ma-

nob Godefroy als Cora.

„De dappere Cassiaan" werd als marionet-

tenspel gebracht. Dr. J. J. Fock, de regisseur,

hield hiervoor een aardige inleiding.

Het was werkelijk knap, wat regisseur

Fock hier met de spelers wist te bereiken.

Kranig was de dappere Cassiaan van Joop

Jonkers. Wat hield hij de typeering aardig

vol; uitstekend was zijn rapheid van tong,

eveneens zijn dictie! Ook het marionet-zijn

hield hij uitstekend vol, evenals Anton Nan-

ning, die de verliefde Martine speelde. Mej.

Ruychaver daarentegen vergat wel eens, dat

zij een marionet was, hoewel ook haar ver-

tolking aannemelijk was.

Na de pauze ging „Thuiskomst"; hier

was de regie van Jan Gevers Leuven. Dit

stukje is een te zware opgave, en wij mogen

daarom nog zeer tevreden zijn over de ver-

tolkingen. Allereerst dienen wederom ge-

noemd Hans van Loon als Hugo, en Rien

Carrière als de professor. Beiden wisten te

overtuigen en vooral het sobere spel van

eerstgenoemde viel bijzonder te waardeeren.

Willy Koenraads had als Dr. Klaus meer

kunnen overtuigen. Jetje Offerman was een

goede meid-huishoudster. Dini van Unen

had als Hetty meer spel kunnen geven. Dit

werd meer gegeven door Anton Nanning, die

als Bernard Hajéc zeer verdienstelijk was.

Ten slotte moeten wij nog Jan Gevers

Leuven noemen, die de rol van Frans, den

jongeman, die wegens een niet beantwoorde

liefde een poging tot zelfmoord doet, ver-

dienstelijk vertolkte, gezien de groote moei-

lijkheden van de rol.

. H. VAN EYSDEN Jr.

'

Dinsdag 3 Juli ging, geheel onverwachts, de alom met ontroering vernomen tijding

door ons land, dat Z.K.H. Prins Hendrik was overleden. Evenals op menig ander

gebied, wordt zijn heengaan ook in de wereld van het tooneel en de film als

een groot verlies gevoeld. Het is immers bekend, dat de Prins een ruime en sym-

pathieke belangstelling koesterde voor alles wat met deze kunstuitingen in verband

staat, en dit ook daadwerkelijk toonde. Van talrijke vereenigingen op kunstgebied

was hij eere-voorzitter, terwijl hij ook, indien het hem mogelijk was, steeds be-

reid bleek in officieele commissies e.d. plaats te nemen. Ook op velerlei andere

wijze steunde de Prins de goede tooneel- en filmkunst, en dikwijls vereerde hij

belangrijke premières of andere voorstellingen met zijn aanwezigheid.- In dankbare

herinnering aan hetgeen de Prins verricht heeft op het gebied, waarop ook ons

blad zich beweegt, brengen wij hier zijn jongste foto, welke pas 'eenige maanden

geleden door den bekenden fotograaf Franz Ziegler te 's-Gravenhage werd gemaakt.

'sM

Z.K.H. PRINS HENDRIK f


.;■ ■■. ■ i^^wwgsmwimw

Z r iJ onème.

20-J5-6Oc/.

\Jtescne/mt tegen zon-en weersüvj&ieden. \

[ VervoJé van pa£. 7}

Daar onder het gekoepelde dak, waar-

op de vlaggen vroolijk wapperden, was

men bezig haar te kleeden, in een japon

van goudlaken, handgeweven, met ju-

weelen er in geborduurd.

En ze zou den dag eindigen in een

eeuwenheugend statiegewaad, met een

kroon op het hoofd, dit gereserveerde

zwakke, koele kindvrouwtje en ze zou-

den samen naar het paleis teruggaan als

koning en koningin, man en vrouw

* * *

Als in een droom bewoog prinses Irene

zich, een verdrietig kind, heel bleek, met

heel groote oogen, met handen koud als

sneeuw; ze stapte in het gecapittonneer-

de rijtuig en zag de vlaggen over de

stad waaien. Ze moes't haar plicht doen,

als al die andere vrouwen in hun fami-

lie, die hun plicht óók hadden gedaan,

ook al was hun hart er bij gebroken.

o En . evenecns in een droom stapte

Prins Alexis in de huwelijkskoets en reed

achter zijn Arabische paarden naar de

kathedraal om haar te ontmoeten.

Ceremoniën van onbeschrijfelijke

pracht, een koning en koningin, prinsen

en prinsessen, hertogen en hertoginnen,

gezanten en hun echtgenooten, allen

knielend, een jongenskoor in kristalzui-

veren zang, het machtig geluid van het

groote orgel. En toch een gevan-

genis; buiten de vrijheid, de blauwe

lucht, de wind, de verrukking!

Toen, hoog boven op de gaierij, die

om de kathedraal liep, lieten trompet-

ters met zilveren klaroenen aan de

wachtende menigte weten, dat Alexis

en Irene man en vrouw waren.

Maar er kwam geen antwoord van

het volk.

Alexis en Irene verlieten de kerk.

Langs een haag van buigende hoog-

waardigheidsbekleeders geleidde hij

haar naar de huwelijkskoets.

Ze zaten opgesloten.

Dichtopeengepakte drommen volk, in

somber zwijgen, wachtten

De koets reed naar het paleis en de

kerk liep leeg. Straks zou zij zich weer

vullen voor de kroning, twee uur later.

Alexis en Irene zaten zwijgend naast

elkaar in de statiekaros.

„Het spijt mij," zei Alexis op een toon

van woedende bitterheid, „dat het volk

met juicht. Ik moet je hiervoor mijn ver-

ontschuldiging aanbieden."

„Haten ze ons?" vroeg Irene.

„Ja," klonk het kort.

* * *

„Dat is geen verrassing voor mij-

voor jou?"

„Neen," sprak Alexis.

De koets zwenkte de paleishekken

binnen. Het volk hield zich op een af-

stand van het paleis, maar het grasveld

tusschen de rivier en de hekken was

zwart. Lakeien stonden stijf als houten

Ileelcïen uit Je Ufa-Cultnwfili

,ln Je (JbeJska-ßajpa"

MET EEN SCHUIT DOOR HET MOERAS.

HET LEVEN DER VOGELS WORDT DOOR DE

GELUIDSCAMERA BESPIED.

EEN LEPELAAR OP ZIJN NEST.

IN DE OBEDSKA-BARA.

- 12 -


'VHf^iül

Vredlfl en gerust is het leven

van den man met een

HAV BANK te Schiedam.

poppen op de stoeptreden en bogen.

Maar Alexis miste iets, terwijl hij zijn

bruid hielp uitstappen en keek onzeker

om zich heen. Ineens wist hij wat het

was. De paleiswacht — waar was die^

Waar waren de glanzende tunieken van

wit en zilver, de roode mantels en de

gevederde helmen? Waar waren de offi-

cieren van zijn huzarenregiment, die een

baldakijn van opgeheven sabels moes-

ten vormen?

Terwijl hij zijn bruid de stoep op voer-

de keek Alexis een lakei dicht bij hem,

pal in het gezicht en hij zag ongeveins-

den schrik.

De kamerheeren kwamen hen als gas-

ten tegemoet en Irene's twee hofdames

wachtten buigend en doodsbleek.

Dat was alles. * * *

Alexis was weer in zijn eigen vertrek-

ken; heel alleen. Er was nog twee uur

tijd. En de prinses, zijn vrouw, was in

(Vervolé op pagina 21)

Vorige week ben ik met den neef van mijn

vrouw en mijn vrouw naar den bioscoop

geweest. En ik heb mij geërgerd.

Niet om de film. Die was prachtig. Vol

spanning. Alleen een beetje lang. De held en d.'

heldin doorleefden allerlei avonturen. Aan het

eind wordt de man ziek. Het had heel lang ge-

duurd, voordat we de zekerheid zouden krij-

gen, dat hij op het witte doek zijn scheiden van

het leven zou te spelen krijgen.

M'n vrouw waagde fluisterend de opmer

king: Achteraf is het maar goed, dat hij dood

gaat, want anders was het stuk nooit uit. Di:

sloome neef had de „mop" maar half ver

staan. En zij drong pas goed tot hem door toen

de stervensscène vol aan den gang was en ieder

een met ingehouden adem en tranen in dr

oogen het stuk volgde. Plotseling klonk he:

van onzen kant; Hi, die is goed, en een harte

lijk gelach van den sloome-duikelaar.

Zoo langzaam van denken kunnen sommige

menschen zijn. Ik was blij, dat ik ditmaal onge-

deerd de zaal uit was. Die ergerlijke kerel had

ons haast een pak slaag bezorgd.

Verder ga ik alleen naar den bioscoop en neem

ge n logees mee... . behalve dan 't nichtje van

mijn vrouw, waarvan ik jullie wel ereis gespro

ken heb. Dat kind weet hoe ze zich in den

hoscoop, als de lichten uit zijn, heeft te ge-

dragen. PETRUS PRUTTELAAR.


Een ingenieur heeft een soort robot-

vrouw^ geconstrueerd, welke „ja" en

„neen" kan zeggen en, volgens den uit-

vinder, „geheel op een levende vrouw

lijkt". — Als dat alles is, wat zij zegt,

lijkt zij heelemaal niet op een levende

vrouw I

Uit onlangs gepubliceerde cijfers blijkt

ons, dat het diepzee-onderzoek tegen-

woordig veel duurder is dan vroeger.

— Zoo kunnen die kosten van het da-

len dus stijgen!

Naar men ons bericht woont er in Li-

verpool een man, die een gewicht van

bijna een halve ton op zijn onbedekte

voeten kan dragen. — De natuur schijnt

bezig te zijn den idealen tram-passagier

te scheppen I

„Als ge de mooiste bibliotheek ter

wereld bezat en er brak brand uit,"

vraagt een boekenliefhebber, „welke

twaalf boeken zoudt ge dan probeeren

te redden?" — De twaalf, die het dichtst

bij de deur staan.

Een Mexicaansche schooljongen heeft

met een revolver op zijn onderwijzer ge-

schoten. — Ongetwijfeld zal de vader

of voogd hieromtrent op het eindrapport

een opmerking vinden.

„Er zijn geen twee menschen, die het-

zelfde denken," zest een schriiver Rp-

Chef: „Je krijgt vijf (ruiden in de week en vol-

gend jaar meer."

Jongste bediende: „Uitstekend. Dan kom ik vol-

gend jaar wel terug."


^m*i*mmim*m

ALS HET LEVEN EEN SUCCES WORDT

HENRY HOUD1NI. - DE BEROEMDSTE GOOCHELAAR DER WERELD.

Henry enry Houdini, wiens werkelijke

jm Henry Weiss was, werd in

'3 te Winconsin, Vereenigdc

Staten, geboren. Reeds toen hij zes jaar was,

begon hij zich toe te leggen op de goochelkunst,

waarmee hij later zoo'n geweldig

succes zou hebben, dat hij zelfs door zijn

collega's voor den besten goochelaar van heel

de wereld werd gehouden. De trucs, die hij

vertoonde, waren dan ook werkelijk meesterlijk,

en ofschoon ze gewoonlijk slechts op

„handigheidjes" berustten, wist hij ze zóó

bedekt en volmaakt uit te voeren, dat hij

zelfs bij de nauwkeurigste controle kans zag

zijn geheim te bewaren.

Nadat hij eenige jaren als „boeienkoning"

in een circus had gewerkt, kwam hij op zijn

veertiende jaar in betrekking bij een smid.

Van deze gelegenheid maakte hij gebruik,

om alle sloten die hij in handen kreeg, zóó

goed te bestudeeren, dat er weldra niet één

meer was, dat hij niet zonder sleutel kon

openen. Toen hij het succes zag, dat hij

hiermee in den kring zijner kennissen had,

besloot hij, aangemoedigd door den faam

van den beroemden Franschen illusionist

Robert Houdin, onder den naam van Houdini

eveneens op de planken te gaan. Na

vele moeilijke jaren als reizend kermisartist

kwam hij te New York, waar hij zijn vrouw

leerde kennen. Tijdens een voorstelling op

een meisjesschool, had hij het ongeluk de

japon te bederven van een der leerlingen. Hij

bracht haar den volgenden dag een bezoek,

om zijn verontschuldigingen aan te bieden.

Zij bevielen elkaar, en stapten weldra in het

huwelijksbootje.

Het goochelen zat Houdini in het bloed,

mag men wel zeggen, en reeds op hun huwelijksreis

zou zijn vrouw dit ondervinden,

want op een avond liet hij haar tot heur

ontsteltenis zien, dat de naam van haar overleden

vader met bloedroode letters en op geheimzinnige

wijze op zijn arm verscheen.

Later legde hij haar uit, hoe hij het gedaan

had. Hij had zijn arm bevochtigd met een

sterke soda-oplossing, met een stokje den

naam van haar vader er op geschreven, en

later, toen alle sporen verdwenen waren, den

naam weer tevoorschijn gebracht door zijn

arm stevig te wrijven. Zijn vrouw raakte

spoedig gewoon aan zijn zonderlinge manieren

en werd later op het tooneel zijn betrouwbare

en ervaren helpster.

In 1920 kwam Houdini voor het eerst

naar Europa, en in Engeland veroorzaakte

hij een geweldige sensatie door zich te bevrijden

uit een paar handboeien, die een

detective van Scotland Yard hem had omgedaan.

Naarmate zijn bekendheid toenam,

werd hij hoe langer hoe stoutmoediger in de

trucs, die hij uithaalde, en ofschoon hij

dikwijls voor zeer moeilijke opgaven kwam

te staan, moest hij toch maar twee keer zijn

onmacht bekennen.

Den eersten keer gebeurde dit nog in het

begin van zijn loopbaan, toen een detective

op behendige wijze het slot van een paar

handboeien dichtstopte, door er een hagel-


korreltje in te duwen. Na dit voorval was

Houdini steeds zoo voorzichtig, vooraf alle

sloten te onderzoeken, waarmee hij te doen

kreeg.

Zijn tweede nederlaag boekte hij op de

Goochelaars Club te Londen. Gedurende een

bijeenkomst gingen onverwachts de lichten

uit, en Houdini bood aan, de deur van den

kelder open te maken, waarin de meter

stond. Hij had reeds honderden van derge-

lijke sloten „behandeld", maar bij die gele-

genheid zag hij er, door een of andere on-

verklaarbare reden, geen kans toe. Dit inci-

dent, dat plaats vond in aanwezigheid van

zijn rivalen, ergerde hem zóó, dat hij zelfs

jaren later, indien iemand er op durfde zin-

spelen, nog woedend werd!

De methoden, die Houdini bij zijn op-

treden voor het publiek gebruikte, waren

voor het meerendeel zeer eenvoudig. Zijn

succes dankte hij hoofdzakelijk aan de be-

hendigheid, waarmee hij ze toepaste. Ook

zijn zelfbeheersching speelde er echter een

groote rol bij, en het was dan ook aan de

buitengewone controle, die hij over zijn

ademhaling uitoefende te danken, dat hij het

een uur lang kon uithouden in een kist, die

zes voet onder den grond begraven was.

Ook zijn vingervaardigheid was onge-

ëvenaard. Handboeien bezorgden hem maar

zelden eenigen last. Hij wist ze gewoonlijk

reeds open te krijgen, door ze tegen een

smalle reep lood te slaan, die hij op zijn dij

onder zijn broek gebonden had. Indien dit

niet lukte, nam hij zijn toevlucht tot een

der vele kleine loopers, die hij onder zijn

kleeren droeg aan een verborgen gordel, die

van een kogelas was voorzien, zoodat hij

hem, door zijn lichaam te draaien, gemak-

kelijk, heen en weer bewegen kon, waardoor

hij steeds den looper kon grijpen, dien hij

noodig had. Onder zijn instrumenten bevon-

den zich sleutels met rubber-oogen, zoodat

hij ze tusschen zijn tanden kon vasthouden,

en kleine boortjes, die hij met zijn tong kon

ronddraaien.

Vaak liet hij zich, om het publiek te im-

poneeren, nauwkeurig onderzoeken alvorens

zijn nummer af te werken. In die gevallen

verborg hij zijn hulpmiddelen zóó goed, dat

ze bijna nooit gevonden werden. Kon hij ze

niet-onder zijn voeten verstoppen, dan legde

hij ze onder zijn tong of deed ze in een

kunstvinger, dien hij onopvallend aan zijn

hand bevestigd had.

Ten einde zich uit een verzegelden papie-

ren zak te bevrijden, sneed hij met een ver-

borgen mesje den bovenkant er af, om er

daarna een nieuwen op te plakken met een

lijmsoort, die ontdekking onmogelijk maak-

te. Onnoodig natuurlijk te zeggen, dat hij

zooiets alleen maar achter een scherm deed!

Om uit een zak te komen, die was dicht-

genaaid, sneed hij een eenvoudig de steken

los. Was hij er eenmaal uit, dan naaide hij

den zak weer dicht, daarbij terdege zorgend,

dezelfde soort steken te gebruiken. Ofschoon

zij, die hem controleerden, den zak nauw-

keurig nakeken, kwam het nooit bij hen op,

- 14 -

ook de steken te onderzoeken! Hadden zij

dit wel gedaan, dan zou Houdini een truc

minder op zijn programma hebben gehad,

dat overigens trouwens toch uitgebreid ge-

noeg was!

Houdini was een meester in het op een

dwaalspoor brengen van degenen, die hem

controleerden. Zoo verwekte hij eens een

geweldige sensatie door zich uit een Russi-

schen gevangeniswagen te bevrijden, waar-

van de wanden en de vloer geheel met zink

waren bekleed. Alvorens hij er zich in liet

opsluiten, onderzocht hij met veel omslag

de sloten en de grendels. Toen hij echter een-

maal in den celwagen zat, keek hij naar de

sloten en de grendels niet meer om, maar

ontkwam, door eenvoudig een stuk uit den

vloer te zagen en het gat zóó netjes te repa-

reeren, dat de politie met geen mogelijkheid

kon ontdekken, hoe ze beetgenomen was!

• Zijn meesterstukje was evenwel de truc,

waarmee hij zich uit een safe wist te bevrijd

den, die door een bekende brandkastenfa-

briek was geleverd.

Houdini verscheen op het tooneel gekleed

in een badcostuum, en nadat hij door een

dokter en drie personen uit het publiek was

onderzocht, gaf hij hun de hand en verdween

in de safe, die achter hem gesloten werd.

Zooals gewoonlijk, was er een scherm voor

de safe geplaatst.

Twintig, dertig, veertig minuten gingen

voorbij, en de toeschouwers begonnen reeds

angstig te worden. Eenige minuten later

zagen zij den goochelaar echter uitgeput,

doch lachend achter het scherm vandaan

komen ... Het contróle-comité onderzocht

de safe, en bevond, dat ze nog volkomen

gesloten was.

. Houdini had de safe den dag vóór de

voorstelling aan het theater laten bezorgen.

Gedurende den nacht hadden hij en zijn hel-

pers de sloten zorgvuldig verwijderd en de

sterke veeren er van vervangen door zeer

slappe, die hij gemakkelijk met een klein

loopertje kon forceeren.

Nadat hij door den dokter en de drie

leden van het comité was onderzocht, gaf

hij dezen, zooals gezegd, een hand en kwam

daarbij door een helper in het bezit van zijn

speciale loopertje, dat zijn handlanger tus-

schen den ring van zijn vinger gedragen had!

Met behulp van dit instrumentje had hij

de safe binnen enkele minuten kunnen ope-

nen, maar ten einde zijn nummer wat inte-

ressanter te maken, was hij rustig achter het

scherm een courant gaan zitten lezen, tot hij

het tijd vond, om voor den dag te komen....

Zoo wist Houdini het publiek om den

tuin te leiden, en aangezien de manier, waar-

op hij het deed, pas na zijn dood bekend

gemaakt werd, hield men hem gedurende

zijn leven vaak voor een soort wonder-

mensch, die met bovennatuurlijke gaven was

toegerust.

Zijn geheimen werden na zijn dood in

1926 aan de wereld prijs geggjim door aij«

cóüega J. C. Cannell, in diens boek ,,The

secrets of Houdini".

^^

DANSSCHOOL DE HEER EN MEVROUW

J. A. B RONMEIJER

LANGE POTEN 27 DEN HAAG - TEL.115550

MEMBERS OF THE IMPERIAL SOCIETY OF TEACHERS OF DANC.NG

Amjleur an Professional lessen dagelijks . Soreekursn 7 A ... R 1 n 7

on^oekwer. .MODERNE êA^SB^^[s^J^V^t^.

daar rfeze vacantie ni«t m«. h-A. Daarom hebik mij voorgenomen, dat wij

in jouw rugzak gestoptr" bederven 20ud e"- ^ heb al t tafelzilver en zoo

Verbant de Iranspiratle-

lucht. Beschermt Uw japon

door het gebruik van

ODO-RO-NO.

Zelfs indien U er niets van

merkt dat er onder Uw armen

vochtafscheiding optreedt,

is er toch altijd sprake van

transpiratie. Hierbij wordt

een zuur gevormd dat Uw ja-

ponnen bederft en waarvan

de hinderlijke lucht maakt dat

Uw vriendinnen U vermijden.

Behoudt Uw charme en beschermt Uw japon

door het gebruik van Odorono en niets anders

dan Odorono, dat bereid is volgens medisch

voorschrift.

Kiest "Instanf Odorono vooreen snel gebruik,

of de gewone Odorono (robijnkleurig) voor een

langduriger bescherming. Beide vloeistoffen zijn

voorzien van de zoo praktische spons-aan-steel

ODO-RO-NO

l^^baa^bij_are_fi_'ma 's in toiletartikelen : è F.1- en 1.80.

OVERTOLLIG HAAR

verwijderd door

ELECTROLIJSE

komt niet terug. Eenig afdoend tyiieem.

Advlteer uw arts. Behandeling absoluut pijn-

loos. Laat geen lidteekens na. Gratis advies.

Instit. v. electr. ontharing E. Nooteboom

Goudsche Singel 83a - Rotterdam

De band voor den Jaargang 1933 is gereed Hij dient tot het inbinden van 52 nummers

van ons blad, dus voor een gehee/en Jaargang. De pri/s van dezen band bedraagt

FI. 7.30 franco per post, BIJ VOORUITBETALING. Het verschuldigde kan voldaan

worden door storting op onze postrekening 41880 of door toezending van postwissel.

Een gebonden jaargang van Het

Weekblad Cinema & Theater is een

prettig bezit, dat u nog vele aan-

gename uren kan verschaffen. Het

bezichtigen van de vele mooie en

interessante foto's en het lezen der

beschrijvingen van films en tooneel-

stukken roept bij u de herinnering

weer wakker van het door u in

het afgeloopen jaar geziene en ge-

hoorde. Ook de overige inhoud is

zeer zeker het nog eens zien en

lezen meer dan waard.

Een gebonden jaargang houdt dat

alles voor u bij elkander. Bestel

daarom een band voor het inbinden

van uwe 52 nummers van ons blad.

OVERTOLLIG HAAR

De nieuweOnlhorings-

Creme Odorono is een

volmaakt product,

prettig en gemakkeliik

in het gebruik,

verhardt noch in de

tube, noch op de huid.

voltooit Uw toilet

onder de armen.

J


BIJZONDERE PREMIE VOOR ONZE

LEZERESSEN

Prinlemps

1934

Forma»*

26 « 37

Wij zijn In de gelegenheid om onzen

lezeressen een bijzondere premie

aan te bieden, bestaande uit een serie

Fransche modebladen en wel het album

Saison, Zomer 1934, groot 40 pagina's

folio-formaat; het album Tailleurs et Man-

teaux. Voorjaar en Zomer 1934, groot

24 pagina's folio-formaat.

Deze albums bevatten een groot aantal

der nieuwste Parijsche modellen, zoowel

voor costuums, blouses, hoeden als voor

• / /,

?ncö&>V€ttfati!h

"MWUlPMn 1W4

lotnwtf MRROUX. 9. Rtw D-MIOOUT, MM

Formaat 25 K 32 cM.

"«^...» -

mantels in verschillend genre. Beide

albums tezamen tegen den prijs van slechts

55 cent franco huis.

Tevens hebben wij een premie voor onze

lezeressen, die een keurig overzicht der

nieuwe kinder-modes willen bezitten. Het

album draagt den naam Les Jolies Modes

d'Enfants, Lente-Zomer 1934. De prijs

van dit album is voor haar slechts 25

cent, franco per post.

Zij, die de drie albums bestellen, kunnen deze gezamenlijk voor

75 cent ontvangen.

BON VOOR DE LEZERESSEN VAN HET WEEKBLAD CINEMA & THEATER.

Do onderffeteekende verlangt te ontvangen:

ex. Saisons

ex. Tailleurs et Manteaux

tegen den prijs van 55 cent voor beide albums.

ex. Les Jolies Modes d Enfants

♦egen den prijs van 25 cent

Het bedrag is per postwissel aan u afgezonden — is gestort op bet gironummer 41880

Dezen bon in te vullen en uit te knippen. In open enveloppe, geadresseerd aan de Adm van Het Weekblad

Cinema & Theater, Galgewater 22, Leiden, als drukwerk verzenden.

(Vervolg van pag. 12}

haar eigen apartemen-

ten, rustte uit en werd

weer gekleed.

De prins liep naar

het venster, waardoor

hij zoo vaak op Rubia

had neergekeken en

hij staarde weer om-

laag. Hij fronste de

wenkbrauwen, omdat

niemand binnenkwam

om te vragen of hij

zijn kamerdienaar niet

noodig had. Met een

schok werd hij zich den

angst bewust, die over

het paleis hing.

En toen, terwijl hij

stil stond, stijf en slank

en recht en jong in zijn

blauw-grijze uniform

van de huzaren, hoor-

de hij een verschrikke-

lijk geluid, dat lang-

zaam, als mompelend,

begon en steeds harder

werd, tot het was alsof

een millioen beesten

om hun prooi brulden.

Het kwam uit de kelen

van de samengepakte

menschen onder de

boomen langs de

oevers van de Valia.

En daarop zag hij in

den witten weg tus-

schen de grasvlakte en

de hooge hekken voor

het paleisvoorplein een

rijtuig in vliegende

vaart aanrijden. De

koetsier, die alleen op

den bok zat, zweepte

de paarden tot een ga-

lop aan. Het was een

open rijtuig en er in

ontdekte de prins een

rechtopstaande figuur,

.in een van goud en

ridderorden fonkelen-

dên uniform, met hoo-

ge pluimen op den

helm.

De prins stak een

hand achter zich uit naar de schrijftafel,

greep zijn Veldkijker en zag den regent

in dat zwaaiende rijtuig staan. Duidelijk

zag hij op het scherp-geteekende gezicht

uitdaging en razende woede en

toen — toen — was het volk er, de

paarden werden tegen den grond ge-

drukt in de stuwende overmacht, de

koetsier was in handen van de bezeten

wolven, duizend handen grepen den

regent.

V-ERWACI-IT

BRIGITTE HELM

€M

LIEN DEVEPS

IN DC UFA-TOOHFILM

„GOUD"

Ze doodden hem met zijn eigen degen.

Toen Alexis naar den blauwen hemel

keek — bijna onzichtbaar in het heldere

zonlicht, steeg een vlammende tong

ergens uit het hart der stad omhoog.

Kevolutie, brand, moord, plundering —

hij wist wat Valeri voor vreeselijks te

wachten stond.

Hij zag bedienden over het paleisplein

hollen, teekenen van hun dienst, zoo-

veel hun mogelijk was, losrukken en

wegwerpen. Ze renden de hekken uit en

waren spoedig verloren in de menigte.

Hij begreep nu de vreemde eenzaam-

heid van het paleis. De ratten hadden

het zinkende schip verlaten.

Zijn lippen werden droog; hij voelde

een koude huivering tot onder zijn haar-

wortels. Hij had nog nooit zonder een

goed verdedigden muur tusschen zich

en de wereld gestaan. Nu was hij alleen

Zijn gedachten gingen uit naar de

vreemde kleine, koude bruid, naar de

hooge gasten uit vele landen, die her

— 21 ~

en der in de stad waren ondergebracht

Maar weldra stelde hij zichzelf gerust:

„ze liepen geen gevaar; leiders van

een revolutie lokken liefst geen conflicten

uit met vreemde mogendheden. Ze zou-

den in veiligheid gebracht en over 'n

paar dagen naar huis gestuurd worden...

VI.

Het plan voor moord en opstand werd

urtgevoerd zooals de leiders het hadden

ontworpen.

Overgeloopen soldaten, te voet en te

paard, verschenen en verbroederden

BEZOEKT HET

TE DEN HAAG

-,;


*'s°aw^.^^^^

leuwp u ^ de rft

K

arl Heinz Martin zal de film „La

Paloma" regisseeren waarin de

tenor Charles Kullman de hoofdrol

vervult.

Onder regie van Henry Roussel zal Dita

Parlo de vrouwelijkehoofdrol

spelen in,,In

de schaduw van

den Mont Cervin".

éÊÊÊf^ ^ʱ King Vidor

~ ~ ^^ I heeft de film

,,Our daily

bread" geregisseerd.

Dit is de

eerste film, die

Vidor voor zijn

zich met het te hoop geloopen volk. Onheilspellende

blikken werden naar het

'paleis geworpen; door de sombere

mannen en vrouwen die een plaatsje op

de eerste rij hadden veroverd om toch

vooral niets te missen als het groote

oogenblik kwam

Alexis wist dat hij sterven moest,

wist dat hij machteloos was.

„Ik was een prins, nu ben ik alleen

maar een man, die sterven moet," sponnen

zijn gedachten. „In de heele wereld

is er maar één, die uit liefde mèt mij

wil sterven en nu niets er meer op aankomt,

zal ze mij zoeken en we zullen in

eikaars armen den dood ingaan."

Volkomen zeker, in een vreemde verrukking,

die hem zijn moeheid deed verliezen,

wachtte hij op Rubia. Ze zou tot

hem terugkeeren; haar moed, haar liefde,

zou haar den weg naar hem doen

vinden. Hij zou naast haar zitten, zijn

hoofd op haar borst leggen en daar zou

iiij sterven.

Qambeien

Vraagt Uwen apotheker of drogist

uitsluitend naar 't sedert 25 jaar

onovertroffen preparaat:

^•m GOEDECKEfinusoi

In rood« doosjes met loodje.

Al het andere wijze men af.

Prijs per doos ƒ 1.25 en ƒ2.-

Gen.-Verlegenwoordiger »oor Nederland

OSKAR KOCH

ValeHuistraat 38 huls AmsTordam.

Tel. 26496

eigen productie Hij hoopte nu dat het einde spoedig

vervaardigde. komen zou, dit stomme, gelukkige,

KING VIDOR

Mariene Diet- roemlooze einde. De taak, te groot voor Is het waar, dat er in Amsterdam een

rich zal haar va- hem, behoefde niet verricht; de kroon,

nieuwe bioscoop gebouwd wordt?"

cantie te Weenen doorbrengen.

te zwaar voor hem, zou niet pijnlijk

,,Ja hoor, Pictersen. Maar het

Josef Reithover is voor de Ufa-toonfilm drukken; het koninkrijk — dat kazerne- blijft er niet bij één, er komen meer bioscoop-

• Spiel mit dem Feuer" geëngageerd. plein, waar ze zijn ziel dagelijks hadden paleizen."

Victor Sjöström zal onder regie van Hen- gedrild tot zij murw was en zeer deed, „Is er in Amsterdam dan gebrek aan

rik Ibsen de hoofdrol spelen in de Zweed- kon hij eindelijk verlaten!

bioscopen? Dat zou een verheugend teeken

sche film ..Synnove Solbakken".

Hij hield den kijker weer voor zijn zijn."

Marcelle Chanal zal te Parijs de hoofdrol oogen. met vaste hand. En hij zag „Amsterdam heeft in verhouding tot

spelen in de film „Hongaarsche Rhapsodie". Hij zag Rubia, ze kwam duidelijk voor andere wereldsteden inderdaad weinig biosco-

Conrad Veidt

het brandpunt der glazen. Hij zag haar pen. Het zijn er een dertigtal, in Berlijn zijn

en Madeleine

verhit gezicht, haar verwarde haar, de er driehonderd vijftig. Maar dat wil nog

Carroll zullen

kleurige kokarde der revolutie op haar niet zeggen, dat er gebrek is. Een bordje

te Londen de

schouder, de arm van een zongebranden Uitverkocht is tegenwoordig een zeldzaam

hoofdrollen spefaun

met rossige krullen, was onder den voorkomend feit. Met goedkoope zomer- en

len in de film

hare geschoven. Ze deinde met den winterkaarten probeert men met kunst- en

,.Anna Karcnina".

troep mee, op jacht met de wolven, op- vliegwerk de zalen te vullen. En in dezen

genomen in den bloedigen massa-waan- tijd lukt dat niet eens."

Hasso Preis rezin,

die van menschen hyena's maakt. „Dat wijst nu niet direct op gebrek aan

gisseert de Ufa-

Ze was van het materiaal, waarvan plaatsruimte."

toonfilm ,,Die

Liebe und der

betooverende courtisanes gemaakt wor- „In Den Haag worden ook nieuwe theaden.

Maar, als er geen koning is? ters gebouwd. De Princesse Schouwburg zal

erste Eiseneenige

maanden van het jaar eveneens als

bahn".

bioscoop geëxploiteerd worden. Fritz Hirsch

Curt J. Braun

Al wat er.nog kinderlijk in Alexis moet dan maar een goed heenkomen

schreef het sce-

CONRAD VEIDT was, stierf op dat oogenblik. Terwijl hij zoeken.".

nario „Punks

daar voor het venster stond, werd hij „Hoe gaat het met „Malle Gevallen?"

kommt aus Amerika". Dit scenario zal door een man, volwassen, oud zelfs.

„Nadat men een kleinen tegenslag heeft

de Ufa verfilmd worden.

En toen hij, door het geopende raam overwonnen, vlot het zeer goed met de

Oscar Sabo speelt de hoofdrol in de Georg de wolven om hem hoorde roepen — opnamen."

Witt-film ..Zondagsjager".

een kreet als één geweldige stem uit „Wat was dat toch voor een tegenslag?"

De Duitsche regisseur Kurt Bernhard zal één geweldige keel — wist hij, wat hij „Het opname-toestel was -defect. Men

bij de productie-firma Toeplicz te Londen doen moest. In het moment, dat hij tot bemerkte dat eerst nadat er reeds een aantal

gaan werken.

man rijpte, was het besef in hem ont- dagen gefilmd was en toen waren er eenige

Charles Boyer speelt de hoofdrol in „Ro- waakt, dat het zwaartepunt van het honderden meters film verknoeid."

mance te ver- menschelijk leven niet ligt in liefde of „Jammer! Maar met „Malle Gevallen"

koopen". Regie geluk of de vervulling van iemands kan men alles verwachten. En wanneer bevan

Dorothy hartewenschen, maar in de grootste zui- ginnen de opnamen voor „Suikerfreule"?"

Arzner. verheid, den grootsten moed en den „De opnamedatum is nog niet vastgesteld.

Zasu Pitts, grootsten trots.

Wel is men reeds met verschillende kunste-

Joan Blondell, Prins Alexis gespte zijn degen af — naars aan het onderhandelen. Men is van

Guy Kibbee, die kon hem nu niet van nut zijn — en plan deze film grootscheeps op te zetten."

Hugh Herbert legde het doellooze wapen terzijde. Hij „Het onderwerp leent zich er ook zeer

en Patt O'Mal- streek zijn haar glad met de palm van goed voor. Vooral doordat het grootendeels

ley spelen de zijn handen en trok zijn zilverbetreste in Indië speelt. Wie speelt de vrouwelijke

hoofdrollen in tuniek glad.

hoofdrol?"

de Warner Bros- Hij hoorde het beest buiten brullen „Dat is ook nog een geheim. Maar binfilm

„Dames". om hem. Hij keerde zich van het ven- nenkort hoop ik het je te mogen vertellen."

De Lilian Har- ster af om naar beneden te gaan. „Weet je van welke film ik ook groote

vey-film „My Maar de deur ging open en een kleine verwachtingen koester?"

JOAN BLONDELL Weakness" is blanke prinses, in een gewaad van goud- „Nu?"

door de Duit- laken, trad binnen.

„Van „Op hoop van zegen". Vooral omsche

censuur verboden.

Ze liep naar hem toe.

dat Mevrouw de Boer-van Rijk weer Knier-

Erich Waschnek zal de film „Rausch der Speelsch kind als ze tot nu toe was tje speelt. En ook omdat Benno regisseert.

Jugend" regisseeren.

geweest, hadden haar leermeesters haar Die is zoo met het onderwerp vertrouwd."

A\EDICU5 EN PRAKTICUS

HEBBEN ELKAAR OE HAND GEREIKT

want AKKER-CACHETS kunt Ge

nu altijd bij (J dragen in zoo'n

klein plafpracfisch metalen zak-

doosje met, 3 "AKKERTJES".

Ze komen telkens van pas, want

ze helpen verrassend snel bij

hoofdpijn, kiespijn, migraine, spier-

pijnen, zenuwpijnen, vrouwenpijn.

Zakdoos Glazen buis met 12 stuks slechts 52 cent

20 cent 11 Ge kunt hieruit 4 x Uw sakdoosje vullen.

toch één ernstige waarheid boven alles

in het hart geprent: dat men om karak-

ter te toonen niet noodzakelijkerwijze

gelukkig behoeft te zijn, maar dat aan

den anderen kant eerloos-zijn, zeker

meebrengt dat men niet gelukkig kan

wezen.

En ook was haar geleerd, dat vorsten

de zonden en de schande van een volk

op hun schouders moeten dragen; dat

een vorst de altijd schenkende en nim-

mer eischende moet zijn, de laatste om

zich over te geven en de eerste om

willig te sterven.

„Wat kom je hier doen?" vroeg

Alexis dapper.

„Ik wilde bij je zijn. Ik heb mijn hof-

dames in een kamer opgesloten." Ze

gooide een sleutel neer.

„Ga terug," verzocht Alexis rustig,

„en sluit jezelf ook op. Je bent veilig

Je ouders zijn veilig. Als alles voorbij

is, ga jij met ze mee terug. Zelfs mijn

dwaze Loraniërs vermoorden geen

goede buren als ze er last mee kunnen

krijgen. Ga terug en houd je schuil, en

dan ga je weer naar huis, wat je zoo

graag wilt."

„Mijn broers en zusters zullen me niet

terug willen hebben, als ze zich voor mij

moeten schamen."

Alexis keek haar onzeker aan.

„Dit is nu mijn thuis," sprak het kleine

koninginnetje verder. En ze keek even

van het venster weg. Toen: „Ik had eer-

der bij je willen komen, maar ik wachtte

op op iemand — ik was overtuigd

da t iemand zou komen om me te

helpen."

„Ik wachtte ook. Maar — die iemand

komt niet."

„Neen," bevestigde Irene, „die iemand

komt niet."

„En wat nu?" vroeg Alexis.

„Waar wilde je naar toe, toen ik bin-

nenkwam?"

Hij maakte een gebaar.

„Naar beneden, naar hèn toe. Ze rie-

pen om me."

„Kom dan." Ze legde een kleine, zach-

K hand in de zijne.

„Jij niet!" riep hij heesch.

■ : ' i: " : ' ■ ■.; j-

' - ^^PffP^^

„Ja, ik wel. Ik ben je vrouw. Ik ben

de koningin."

Ze liepen hand in hand naar de deur,

naar beneden langs de breede statietrap,

door de leege vestibule en kwamen bui-

ten in het zonlicht op het paleisterras.

Ze leken oneindig klein tegen de enorme

ruimte.

Met opgeheven hoofd gingen zij over

het verlaten voorplein. En het kloppen

van hun harten werd minder heftig. Hun

moed steeg bij de aanraking van eikaars

handen.

Het volk zag hen komen, de twee

koningskinderen, die op het punt ston-

den te sterven. Het zag de jonge, onge-

kroonde koningin en haar jongen onge-

kroonden koning in zijn flonkerend uni-

form van blauw-grijs en zilver. De ver-

warde kreten van de menigte hielden

plotseling op en Alexis en Irene bleven

stil staan te midden van de dringende

massa aan lederen kant van den bree-

den, witten weg, tusschen den oever

van de Valia en de hooge hekken van het

paleisplein.

De menschen staarden en fluisterden

als voor een koninklijken stoet — voor

de laatste koninklijke processie in de

stad Valesti.

Alexis en Irene liepen langzaam op

den weg en keken om zich heen, onver-

schillig op welke manier de dood kwam,

als het alleen maar snel geschiedde en'

zonder schande.

De hernieuwde stilte, die op het volk

neerdaalde, was angstaanjagend, vree-

sehjker dan een ziedend rumoer zou

zijn geweest. Ze wisten niet wie uit den

troep zich op hen zou werpen, den lust

om te moorden ontketenen zou. Hun

oogen zochten de bezweete, bloeddron-

ken gezichten van dat verblinde, opge-

zweepte, wispelturige volk af, en tus-

schen die gezichten. ...

De kleine bruid zag het met de adem-

benemende duidelijkheid. Ze zag een

knap gezicht — den koning der fauns

wiens krullenkop hoog boven de ande-

ren uitstak en haar kant uitkeek; ze

zag dat hij zijn arm om een meisje ge-

slagen had, een opgewonden, weelderig-

mooi meisje, dat de kokarde der revo-

lutie droeg; ze zag dat hij zijn hoofd

boog om haar blik te vermijden en

tusschen de menigte wegdook Want

een pluimstrijker, die naar een hooge

positie streeft kan een koningin volgen

en aanbidden. Maar als er geen konin-

gin is?

Een kind waggelde uit de menigte,

een handvol vuil in de kleine vuist om

naar de gouden japon te gooien. Het

struikelde en viel voor Irene's voeten

neer. Ze pakte het op, met een teeder

gebaar, en zag de moeder naar voren

komen om het haastig terug te halen

Ze hoorde een grooten zucht als een

opkomende bries en gemompelde woor-

den die steeds luider aangolfden.

Ze hepen heel langzaam voort, hand

in hand, langs den witten weg, den dood

tegemoet.

De deining onder het volk was als

het aanzwellen van een zomerwind. Een

leger van hemelsche speren had tus-

schen die donkere massa en haar prooi

kunnen staan, zoo veilig wandelden de [

— 23


^L '. ^ ■< ■.

De actrice M.vr. de I. M.r-KI.» I, v.rled.n we.k op

•en-en-Uchtigj«rlg«n leeftijd overleden.

De beroemde (llmactrlce

Maria Dreisler ligt te Holly-

wood ernstig ziek.

Frledl Dotza, de iter van

de Frlti Hlrsch-operefto, zal.

daar zij gaat trouwen, bin-

nenkort het tooneel verlaten.

Defllm.ter Mae Clark. I. met den filmacteur Sidney

Blackmer in het huwelijk getreden.

Ell.ia Landl II than, officieel van haar echtgenoot, d

advocaat John Cecil Lawrence, gescheiden.


Is Uw zenuwgestel

van streek? Keem dan eens

Mijnhardt's Zenuwtabletten.

Gij zijt dan weldra weer in orde.

Buisje 75 et. Bij Apoth. en Drogisten.

koningskinderen onder de boomen.

Zacht streelde Alexis haar hand.

Toen eindelijk brak het wilde, dave-

rende tumult los. Maar alsof de hemel-

sche speren hen onschendbaar hielden,

stonden ze op een open plek op den weg.

Ze hadden hun wandelen gestaakt.

„Het eind is nu gekomen," zei Alexis

en voor de eerste maal nam hij haar in

zijn armen. „Adieu."

„Adieu."

„Ben je niet erg bang? Niet een-

zaam?"

„Niet bang. En ook niet eenzaam

meer."

„Adieu."

„Adieu."

Ze gaven elkaar een kus.

* * *

Als door een nevel bereikte het ge-

schreeuw hun ooren. Het sloot hen in,

echode over Valia, daalde en verhief

zich weer op golven van ontroering.

Het was niet het gebrul van het beest,

niet het gebulder van den moordenaar,

maar de stem van een volk, dat hen

liefhad....

Dat hen huldigde als hun koning en

koningin.

tt^" Een

Vloeistof die

een eind maakt aan

TV?

Ontsierend

tf

Haar

in 3 Minuten

Beter dan een

Scheermes

Eindelijk heeft de

wetenschap een

welriekende, be-

slist onschadelijke

vloeistof ontdekt

— precies als

water - die

een eind maakt aan over-

tollig haar in 3 minuten.

Scheermessen doen het

haar slechts dikker en

sneller aangroeien; zijn

Êijnlijk en gevaarliik en

iten het vel achter ramw,

geprikkeld en puisterig.

Alle tot dusverre bekende j

ontharingsmid delen

waren vieze en kleverige

pasta s. Vloeibare Vi^to is de aller-

nieuwste, verbazingwekkende vinding

der wetenschao. U wascht het haar

eenvoudig weg, het vel achterlatende

zacht, glad en blank. De reinste,

gemakkelijkste en snelste methode

om afzichtelijk ongew»nscht haar te

doen verdwijnen. Eischt Vloeibare

Vieto.

sira^w^w»

FILM-ENTHOUSÏASTEN

J. H. 5. Ée UTRECHT. Filmstudios zijn

voor he£ publiek nieé toegankelijk. Wendf

U toi den heer Biederman, Duivendrecb£.

schekade 87, Amsterdam'of tot de firma

Philips ée Eindhoven,

R. K. ée UTRECHT. Haro van Peski

kunt U schrijven Kurüürséendamm 225,'

Berlijn. Ernst Winar p.a. Cinetone, Duiven-

drechtschekade 87, Amsterdam.

H. v. O. te 's-GRAVENHAGE. Gene

Raymond is niet getrouwd. Willy speelt

met Käthe von Nagy in „De dochters van

hare Excellentie". Renate Muller is nooit

getrouwd geweest.

M. K. te HUIZEN. Foto's van Willy

Castello zijn verkrijgbaar bij Godfried de

Groot, Jan Luyckenstraat 2, Amsterdam.

Van A. L. hebben wij geen foto voorradig.

Deel ons s.v.p. mede welke twee foto's U

thans wenscht te ontvangen.

J. H. te "s-GRAVENHAGE. J. 5. is

niet in Den Haag geweest. Jopie Koop-

man was voor bedoelde rol beter geschikt.

Wij gelooven ook, dat „Bleeke Bet" een

succes wordt.

T. v. W. te AMSTERDAM. Hierbij de

gevraagde adressen. Carl Frölich. Friedrich-

strasse 37a, Berlijn. Trude Hesterberg,

Soorstrasse 6, Berlijn. Willi Forst, Neuer

Markt 6, Weenen.

C. W. A. v. W. v. H. te 's-GRAVEN-

HAGE. Deze foto is niet in den handel

verkrijgbaar.

H. G. H. te GRONINGEN. Iedere

abonné heeft recht op twee gratis filmfoto's.

L. S. te DEN HELDER. Hans Schlenck

is niét getrouwd. Zijn adres is Leopold-

strasse 8, München, Gretl Theimer is ge-

trouwd met den tenor Arthur Hell. Olga

Tschechowa woont Kaiserdamm 74, Berlijn.

A. J. KR. te AMSTERDAM. Wij be-

antwoorden dergelijke vragen alleen in

deze rubriek. Onnoodig dus een postzegel

in te sluiten. Het adres van Louis Graveure

is Insbrückerstrasse 30. Berlijn. Hij is den

18en Maart te Londen geboren. Hij speelt

met Hans Brausewetter in „Eerlijk duurt

het langst". Hij zal U gaarne de gevraagde

foto's zenden. Niet vergeten een ant-

woord-coupon in te sluiten.

M. L. te ROTTERDAM. Gitta Alpar

is niet meer in het sanatorium. Zij heeft

dezer dagen een dochtertje gekregen.

Willy gaat voorloopig nog niet met Lilian

trouwen. Het adres van Lilian Harvey is

1401 Western Avenue. Los Angelos.

W. F. te 's-GRAVENHAGE. De eenigp

goede filmschool in Europa bevond zich

te München. Zij is echter failliet. Wij raden

U af een filmschool te bezoeken. De weg

naar de film gaat thans over het tooneel.

Dergelijke vragen beantwoorden wij alleen

in deze rubriek; onnoodig dus een postzegel

voor antwoord in te sluiten.

A. d. R. te 's-GRAVENHAGE. Jan

Kiepura is niet verloofd of getrouwd. Zijn

adres is Siemensstrasse 26, Berlijn. Kiepura

is een Pool. Voor de woorden van bedoeld

lied, moet U zich wenden tot de firma

Lumina-film, Keizersgracht bij de Leidsche-

straat, Amsterdam.

R. K. te HAARLEM. De directie van

de Metro-Goldwyn-Mayer, Damrak 49,

Amsterdam, zal U gaarne de gevraagde

adressen opgeven.

M. H. te TILBURG. De nieuwste film

met Brigitte Helm is „Het Eiland". Camilla

Horn woont Jagowstrasse 12, Berlijn. Zij

is gescheiden.

E. F. te BUSSUM. Wendt U tot den heer

Klinkert, Stadhouderskade 152, Amsterdam.

24

DE BEROEMDE METRO-GOLDWYN-MAYER-REGIS-

SEUR RICHARD BOLESLAVSKY EN ZIJN

ECHTGENOOTE.

HOOFDPIJN VERSTOORDE FAMILIE-

GELUK.

Nu weer vroolijk en opgewekt.

„Ik ben getrouwd en moeder van twee

kinderen. Stumperds; als ze van school

thuiskwamen moesten ze altijd erg stil

zijn vanwege mijn gevoelig hoofd. Ik

leed voortdurend heel erg aan hoofdpijn

en zenuwachtigheid. Ik probeerde aller-

lei medicijnen, maar niets hielp me —

inderdaad werd het steeds erger. Het

minste geluid kon ik niet meer verdra-

gen. Drie jaar geleden begon ik voor

het eerst Kruschen Salts te gebruiken.

Nu kan ik weer werken en ben altijd

opgeruimd en vroolijk. Verscheidene

menschen lachten me uit toen ik hun

vertelde wat ik ging innemen — zelfs

mijn eigen zuster — maar toen ze zagen

hoe ik veranderd was, waren ze ver-

stomd en nu riemen ze zelf ook Kru-

schen Salts. Ik heb het honderden men-

schen aanbevolen gedurende de laatste

jaren, want ik vind het een prachtig

middel, vooral voor vrouwen als ikzelf,

tusschen de 40 en 50. Het is een won-

der. Ik neem Kruschen 'smorgens in mijn

eerste kop thee en zou het nooit wil-

len missen. Onlangs heb ik eens een

tijd lang geen Kruschen gehad en ik

was dezelfde vrouw niet meer."

Mevr. M. D. te L.

Zoovele kwalen waaraan men lijdt

— hoofdpijn is wel de meest voorko-

mende klacht — kunnen meestal wor-

den teruggebracht tot één en dezelfde

oorzaak: traagheid der inwendige orga-

nen. Wanneer de afvoerorganen onvol-

doende werken, blijven steeds afval-

stoffen in het lichaam achter, welke het

bloed onzuiver maken en den algehee-

len gezondheidstoestand kunnen scha-

den. De „kleine dagelijksche dosis"

Kruschen Salts" zal uw afvoerorganen

tot beter werking aansporen en zoo-

doende steeds inwendig zuiver houden.

Kruschen Salts zal u naar lichaam en

geest verfrisschen en verjongen.

Kruschen Salts is uitsluitend verkrijg-

baar bij alle apothekers en drogisten

ä / 0.90 en ƒ 1.60 per flacon, omzetbe-

lasting inbegrepen. Let op dat op het

etiket op de flesch zoowel als op de

buitenverpakking de naam Rowntree

Handels Mij., Amsterdam voorkomt.

' ■

ging naar het politie-bureau en vroeg den

commissaris te spreken,

„Mijnheer," zei hij, „er is vannacht bij

mij ingebroken en de indringer is gearres-

teerd, zooals u weet. Dien man zou ik nu

graag eens spreken."

,,Dat kan gebeuren, mijnheer Janssen,"

antwoordde de commissaris. „Maar wat

heeft u daarmee voor, als ik vragen mag?"

„Dat zal ik u vertellen," zei mijn neef.

„Ik wou eens graag van dien man leeren,

hoe hij kans heeft gezien om 's nachts zoo

laat mijn huis binnen te komen, zonder dat

mijn vrouw het heeft gemerkt!"

Filmregisseur: „In deze scène wordt u in

de lucht geslingerd en opgepikt door een

vliegmachine."

Ster: „O juist. Maar wat gebeurt er als

die vliegmachine niet op tijd is?"

,,0, dan wacht je maar niet langer en

komt zoo gauw mogelijk naar beneden."

„Wat zeg je — heb je vandaag ruzie met

je man gemaakt en hem het laatste woord

gelaten? Maar m'n lieve ziel. dat is — "

,,Och, ik wou hem zoo graag eens een

pleizier doen — hij is jarig vandaag, zie je."

Vierjarig Jantje ging voor 't eerst naar de

bewaarschool. Toen hij in de bank zat, vroeg

de juffrouw:

„Hoe heet jij?"

„Weet ik niet," zei Jantje.

„Wel, wat zegt je moeder dan tegen je als

ze je roept voor het eten?"

,,Zij hoeft mij niet te roepen," deelde

Jantje mee. „Ik ben d'r altijd al!"

De jongeman was op een bank in het park

in slaap gevallen en toen hij wakker werd,

was het donker en 't regende hevig. De

weerkaatsing van de lantaarns op het natte

asfalt wekte in zijn slaperig brein de gedachte

aan een groote plas water.

.,Hé," mompelde hij, „de zee!"

Hij klom boven op de bank en dook er

van af om te gaan zwemmen. Met een ont-

zettenden smak kwam hij op het natte asfalt

terecht.

Vol builen en schrammen en een raar dui-

zelig gevoel in zijn hoofd, krabbelde hij

overeind en pruttelde verbaasd: „Eigenaar-

dig! Nou al bevroren!"

Eerste buurvrouw: „Zeg es, juffrouw

Smit, waarom heb je mijn kleinen jongen

geslagen?"

Tweede buurvrouw: „Omdat-ie me uit-

gescholden heeft voor „vet varken"!"

„Maar lieve mensch, dan had ik je toch

voor wijzer gehouden. Of je mijn jongen

slaat, helpt niks! Je moet een beetje minder

eten!"

„Ondeugende jongen, die je bent!" zei

moeder boos tegen haar spruit. „Eerst kom

je voor 't eten thuis terwijl je dik onder de

modder zit en nadat ik een uur bezig ben

geweest om je ten minste toonbaar te maken,

smeer je 'm weer de straat op en daar begin

je weer een nieuwe vechtpartij!"

„Neen, moeder," anwoordde het veelbelo-

lovende jongemensch. „Het was nog dezelf-

de! We waren alleen maar even gaan eten!"

. '

C. « Tk.-IXIZZLES N

Bovenstaande stukjes moeten uitge-

knipt en ïoodanigr opgeplakt worden,

dat ze een portret vormen van een

charmante Amerikaansche filmster.

Onder de abonne's, die ons het goed

opgeplakte portret zenden, benevens

den naam van de actrice, zullen wij

tien foto s van haar verdeelen. De op-

lossingen moeten voor 24 Juli (van

Indische abonnés voor 24 September)

VlL^hi ;£W n van: Re dactie .Het

Weekblad , Galgewater 22, Leiden. Op

HL e . n ^ el S P £! sv - p - d »'delük vermel-

den: C. S Th.-puzzles no. 546.

Degenen, die het blad liever niet

willen beschadigen, kunnen volstaan

met de stukjes over te trekken op

een doorzichtig papiertje, of te cal-

queeren. Dit laatste geschiedt door

middel van een velletje carbonpapier,

flat men onder deze pagina legt. Als

men nu onder het carbon nog een

stukie wit papier legt en dan de om-

trekken van de op deze pagina af-

gedrukte stukjes met potlood natrekt

zal het carbonpapier deze op het witte

papier overdrukken. De aldus gevorm-

de en uitgeknipte stukjes papier moe-

ten ook als een portret worden op-

geplakt. F

Ztf, die ook de Wekelijksche Vraag

op wenschen te lossen, kunnen dil

desgewenscht tegeiyk metdeze puzzles

inzenden, doch ztf gelieven de oplos-

KNIPPUZZLE

Carole Lombard

25 -

KNIPPUZZLE

singen dan pp een apart, doch volled,? van naam en

adres voorz.en velletje papier te schrijvin.

^ERBORGEN FILMSTER

TT

st^lW ieder t der . woo 1 rde "' d'e de teekeninge.jes voor-

OD de' T^f n tV ! ,ee letterS gnomen worden. Als deze

op de juiste wijze gerangschikt zijn, vormen zet*.

Minen den naam van een populairen filmster *

Onder degenen die ons de goede oplossingen dorn

toekomen (voor datum zie knlppuïzle) °ul en wif «n

veÄn. Van '■ 2M en drie "ostprUn (fi" mZo")

De tien foto's van Carole vielen ten deel aan :

mejuffrouw A. Willemse, Rotterdam ;

den heer M. C. A. Wesling, Amsterdam;

mejuffrouw H. J. Steenbergen, Haarlem;

mejuffrouw Gr. v. Beurden, Tilbure-

mejuffrouw D. Mellema, Rotterdam;

den heer T. Cremers, Breda;

den heer M. Korendiik, Hillegersberg;

mejuffrouw J. Wildeboer, Hifiegersberg;

den heer J. Boet, Rotterdam;

mejuffrouw G. Brien, Hillegersberg

MONOORAMRAADSEL

Ramon Nov a rro

en

Helen Hayes

in

De Chineesche Bruid

Mejuffrouw Kwist te Schiedam verwierf met

de juiste oplossing van deze vraag den hoofd-

prijs, terwyl de troostprijzen toegekend werden

aan me.urfrouw A. Dekker te Wassenaar, dln

wLll TI' u F - Ro e ffel 'e Rotterdam en den

heer J. Leeberg te Hom (L.).

1


^^wmmww^


TOONEELFIGUREN DIE IK GEKEND HEB

HENRI BRONDOEEST

Aan het tooneel ontmoet men meestal

twee groote groepen menschen: zij

die uit tooneelfamilies stammen, om

zoo te zeggen op de planken geboren zijn,

en hun eerste woorden uit acteursmond

leerden.... en zij die een geheel andere

protessie in t oog hadden gevat, maar

door het lot of door ontwakende liefde ten

slotte aan het tooneel zijn verdwaald Be-

paald onderscheid in de prestaties van'deze

twee g-roote groepen is er niet. Er zijn

acteurskinderen, die afschuwelijke dingen

doen — en er zijn vreemdelingen in Jeru-

salem, die een verrassende weelde van

kunstenaarschap bieden. Eigenlijk, wanneer

ik t een en ander op een goudschaaltje

weeg, geloof ik, dat de nieuwe ideeën

v. meestal van buitenstaanders-kant worden

opgeworpen, en dat op het tooneel ge-

boren acteurs een beetje conservatief zijn;

ook geloof ik, dat bij die „buitenstaanders"

de liefde een gram grooter is. Zij hebben

moeten vechten voor dat, wat de andere

groep reeds bij de geboorte bezat: burger-

recht in het wonderlijke wereldje achter

het voetlicht.

Het gebeurt echter maar zelden, dat die

liefde op later leeftijd komt. Meestal is

de tragedie deze: een hang van het kind

naar Theater en een verzet van de

ouders, die daarin een afschuwelijken on-

dergang zien. Vervolgens een zure, ge-

dwongen studie van een nóg zuurder en

vervelender vak of wetenschap en ten

slotte, bij meerderjarigheid en verkregen

recht tot zelfbeschikking, de ommezwaai

naar de oude liefde. Er zijn echter een

paar zeldzame gevallen geweest van men-

schen, die eerst op veel rijperen leeftijd

dan de lente der mondigheid aan het too-

neel verzeilden, en onder die gevallen is

dat eene zeldzame, waaruit een waarlijk

groot acteur ontstond.

Dat was het geval Henri Brondgeest.

Brondgeest was in Indië geboren, uit een

familie vol stramme, conventioneele tradi-

ties — en zoo sprak het bijna vanzelf, dat

hij 'n stram, conventioneel leven tegemoet

zou gaan. Hij werd officier bij de cavale-

rie.... en in die dagen wilde dat heel wat

zeggen! Hij had belangstelling voor alles

wat kunst was, en voor het tooneel in het

bijzonder — maar hij was bovendien een

chevalier; een man van het type dat toen

in het laatste kwart van de vorige eeuw

— succes had. Was het wonder, dat deze

temperamentvolle kunstminnaar, vol heroï-

sche inslagen, in contact kwam met de

heroïsche, temperamentvolle kunstenares,

wier ster toen ter tijd begon te rijzen en

te groeien tot de eerste grootte? Brond-

geests kennismaking met mevrouw Mann

beteekende een keerpunt in zijn leven. Hij

huwde haar in het geheim — want een of-

ficier mocht in die dagen niet trouwen met

een vrouw, die haar eigen brood verdien-

de.' — en oefende zich twee jaar fans' met

verbeten ijver om toen officieel „boor-

tje Frenkel" aan de wereld als mevrouw

Brondgeest-Bouwmeester voor te stellen,

en zelf de planken te betreden in Pur-

merend.

Brondgeests carrière is snel gegroeid,

driftig, met schokken, zooals zijn eigen

temperament was. Geen wonder! Hij was*

een knappe, elegante verschijning, n tikje

martiaal en tóch soepel; een ideaal type

voor „de" jonge minnaar. Hij bezat een

"itgesproken talent, maar bovendien —

een kostbaar bezit! — een zeer subtiele

aanvoelmg voor wat goed tooneel was. En

het verbijsterende was, dat hij de eerste

krukkenjaren zonder meer overgeslagen

had. Hij stond al ras op een hoogte, die

zelfs zeer begaafde menschen eerst na

eemge jaren plegen te bereiken. Hij was

binnen weinig jaren een acteur van be-

teekenis. En niet — zooals jaloersche ton-

gen beweerden — omdat hij de echtgenoot

was van Nederlands grootste actrice. Want

naderhand is Brondgeest inderdaad een

gróót acteur gebleven, met een wonder-

lijke, attractieve eigenschap. Hij bezat die-

zelfde aantrekkingskracht van ouderen

man, die bijvoorbeeld de filmacteur Hans

Albers heeft. Alleen was Brondgeest een

grand seigneur, gespeend van elke Mooie-

Karel-allure.

Maar hij was bovendien een groot fan-

tast. Hij leefde buiten de grenzen van het

mogelijke. Hij verbeeldde zich gaarne een

eodaal landheer te zijn, met paarden, met

kasteelen, met kudden personeel. In waar-

heid bezat hij niets. anders dan zijn char-

me en zijn talent. Hij leefde mijlen ver

boven zijn middelen, en kon niet verdragen

daaraan te worden herinnerd. Het huis-

houdboekje was voor hem het monster-

achtige symbool van kleinburgerlijkheid.

En vooral toen de remmen wegvielen, die

hem jaren lang in toom hadden gehouden,

toen hij ontslag nam als officier, duikelde

hij met volle vaart in het leven en in

zijn fantasie. Hij werd door en door on-

sociaal. Hij leefde voor zijn impulsen Hij

kreeg groote denkbeelden en trachtte

die dan te vervullen, zonder de mogelijk-

heden onder oogen te zien. Deze breidel-

looze fantasie voerde hem tot een onge-

kende spontaniteit op de planken. Hij door-

leefde zijn rollen vlammend en laaiend.

Hoe temperamentvoller het werk was, hoe

gloedvoller hij speelde. Er gebeurde iets

op het tooneel als Brondgeest er stond.

Zijn vlammend gemoed en zijn vlammende

lantasie waren gebenedijde eigenschappen

op de planken.

Maar in het leven waren zij loodzware

kluisters, die de kleinste hinderpaal tot

een catastrophe maakten. Brondgeest was

iemand, die zijn eigen ruiten inwierp. Hij

was eigenzinnig, hooghartig — hij miste

eiken trek van diplomatie. Zijn huwelijk

werd een tragedie, waar scheiding 'n einde

can maakte. Doch toen raakte hii ziin

stuur geheel en al kwijt. Hij zwierf van

links naar rechts; richtte gezelschappen op

en failleerde, ging naar Indië en kwam

weerom, regisseerde massale openlucht-

spelen en trad dan weer op in een cabaret,

bn al zwervende leefde hij in zijn fantasie,

royaal, hartelijk, vriendschappelijk., maar

steeds op een voetstuk van illusie, vol haat

tegen elk spoor van burgerlijkheid.

En zoo scheen er reeds een zekere mo-

notonie in dit tragische leven te komen,

toen er opeens verandering opdaagde Jan'

Fabricius schreef „Dolle Hans", Royaards

wilde het spelen.... en gaf Brondgeest de

rol van den jongen luitenant, waar hij wel

iets te geposeerd voor was geworden van

buiten maar van binnen niet!

Deze rol werd een historische zegepraal.

Alles wat Brondgeest bezat aan tempera-

ment, aan trots, aan liefde, aan noblesse,

ean haat en aan voornaamheid goot hij

in deze onvergetelijke creatie. Honderden

malen gmg het stuk! Het werd zijn stuk.

Hij naderde de vijftig, de zestig maar

het blééf zijn stuk!

„Dolle Hans" maakte hem veel waard

voor de theaterdirecteuren. Zijn inkomen

groeide, en in deze dagen heeft hij mis-

schien een korte poos zijn illusie werke-

- 26 -

hjkheid zien worden, van te leven als

grand seigneur, met landgoed en paarden...

Ettelijke jaren speelde hij bij het Hofstad-

\ ooneel, waar hij onder meer een glori-

euze tournee met „Geuren" maakte. Maar

hij was te veel uitgegroeid voor een vast

systeem; hij kon niet „in het gareel" loo-

pen, zooals mevrouw Mann dat noemde,

tn zoo kwam hij ten slotte er weer toe te

gaan zwerven, zestig jaar oud, als „Dolle

Hij was, ook voor zijn collega's, een

bron van fantasie. Hij zag de figuren van

een stuk levend voor zich en om zich

heen, en wist daardoor als regisseur soms

uitstekende dingen te bereiken bij de too-

neelspelers zelf. Een „sfeer" bouwen kon

hij met. Wel wist hij massale bewegingen

te regeeren, zooals bij zijn grootscheepsche

„balome -uitvoeringen. Dan kwam de oud-

olficier voor den dag, organisator, veld-

heer, alle fantastische vormen, die zich bij

hem groepeerden om het begrip officier.

Maar hij kon een tooneelspeler helpen aan

een type, een karakter, en hij wist ze om

te vormen tot een groote chic. Kunste-

naars die in het dagelijksch leven vrij bur-

gerlijk verschenen, werden in een opvoe-

ring onder Brondgeests leiding graven en

gravinnen van den ouden stempel. Maar

t was alles tijdelijk. Zonder duurzame fun-

deering. Hevig maar voorbijgaand. Zooals

hij in alles hevig en tijdelijk was.

In het kille licht van tanende glorie, om-

ringd door armoede en bitterheid, maar

met een onuitbluschbare fantasie, is hij

een tweede reis naar Indië gaan maken.

Hij meende er een fortuin bijeen te garen,

en eindelijk zijn illusies vast te kunnen leg-

gen van landheerlijkheid, en kasteelen en

paarden.

Maar een grootere Wil hpd het anders

bedoeld. Had bedoeld hem terug te voeren

naar zijn geboortegrond, om hem aandien

grond terug te geven

IN HET KURHAUS-CABARET TE SCHEVENINGEN

D« planist Alfred Cortaf treedt te Sch evemngen

mat het orkai« onder leiding van

Carl Schuricht op.

FttM-ENTHOUSIASTEN "1

A. J G. £e HAARLEMMERMEER.

Ue ateliers van de Ufa zijn


:-

, ■

^hAUIÜWIbbbkDb ^bUIIALIMG

Zijn snelheidsmeter stond op zestig- kilo-

meter — en bleef daarop staan, terwijl de

zoele nachtlucht vredig om zijn scherp

luisterende ooren zong- en de twoseater als

een vrachtwagen hobbelde. Eindelijk min-

derde hij vaart en keek achterom. Geen

spoor van vervolging.

Hij vervolgde een poosje in langzamer

tempo zijn weg,'stuurde toen naar den kant,

trok zijn jas uit en vijzelde zijn achteras'

op. De eene achterband was aan flarden.

Met een prettig prikkelende gewaarwor-

ding van avontuur verwijderde Lane den

band en maakte toebereidselen om in het

heldere licht van de maan een nieuwen om

te leggen. Intuïtie waarschuwde hem dat

hoe eerder hij naar New York kon rijden,

hoe meer kans hij had het notitieboek te

bestemder plaatse af te geven. Hij werkte

vlug, maar daarom niet minder nauwgezet.

Voor hij klaar was, drong van uit de

verte het gebrom van een motorfiets tot

zijn ooren door. Het kwam van achter hem;

hij richtte zich op en trok zijn revolver. De

motorrijder kwam in het gezicht, minderde

gas en schoot voorbij zonder te groeten.

Een paar minuten later volgde Lane hem

naar New York op vier goede banden, een

beetje beschaamd over zijn melodramati-

sche vertooniiig, die waarschijnlijk een on-

schuldigen reiziger schrik had aangejaagd,

maar nog steeds vol van de sensationeele

ontmoeting.

Die had plaats gehad op een goede hon-

derd kilometer van New York en zonder

zich om voorgeschreven snelheidsmaxima

te bekommeren, naderde Lane, nog geen

uur nadat hij zijn band gerepareerd had.

Mount Vernon. En daar achterhaalde hem

bijna het ongeluk.

Hij was het centrum der stad in langzame

vaart gepasseerd en zette er juist weer een

flinken gang in, toen een groote limousine

uit een zijstraat links te voorschijn kwam.

Er was tijd genoeg om de wagen te laten

voorgaan. Maar de chauffeur vertraagde

zijn vaart en Lane had geen gelegenheid

meer om te stoppen.

Zijn twoseater helde naar links, wankelde

en bonsde met de achterste schokbrekers

tegen den voor-bumper van de limousine.

Maar door de botsing kwam zijn wagen weer

recht te staan, op de vier wielen, en Lane

reed door alsof er niets gebeurd was.

Na zoon ontsnapping op het kantje af

zou een chauffeur, die zijn hoofd had ver-

loren, zeker gestopt hebben tot hij wat ge-

kalmeerd was. Maar de groote wagen was

den twoseater gevolgd en dat deed Lane

besluiten om niet te wachten.

Omkijkend zag hij een paar felle koplam-

pen steeds grooter worden. Hij trapte op

het gaspedaal, hield zijn blik eenigen tijd

op den weg gevestigd en draaide in plotse-

hngen schrik zijn hoofd nogmaals om, toen

hij zich in een kring van licht bevond De

limousine was vlak acher hem.

Lane zette zijn twoseater in de vierde

versnelling en drukte het gaspedaal geheel

DORIT KREYSLER IN DE UFA-TOONFILM ^„SCHEPT VREUGDE IN HET LEVEN" - 29

in. Zijn auto begon te dansen en jakkerde

door een warrelende wereld met stuivende

plekken maanlicht. Hij hield zijn oogen

strak op den weg, zijn vaste handen om-

klemden het stuur. De krans van licht ver-

bleekte en het geluid van de loeiende

claxon achter hem werd zwakker. Einde-

lijk waagde hij het op 'n iets kalmer tem-

po en wierp een blik over zijn schouder.

De groote auto volgde nog steeds; de

lampen schenen nu echter eenige honder-

den meters achter hem. Een tweede blik

overtuigde hem, dat de afstand langzaam

maar gestadig grooter werd. In een razende

jacht bereikte hij een andere stad; van de

limousine waren de lichten nog net zicht-

baar. Hij schoot de hoofdstraat in; late

chauffeurs gaapten hem verbaasd na of

vloekten, al naar gelang van hun tempera-

ment. Zonder ongelukken belandde hij aan

het andere einde van de stad — het mocht

een wonder heeten. De groote wagen was

nergens meer te zien.

Hij zette nu in matiger gang den tocht

naar New York voort, op zijn hoede voor

een tweeden valstrik. Maar er gebeurde

verder niets. Ten laatste reed hij door Har-

lem en vond zijn weg naar het hart der

stad, waar schelle lichten het schijnsel der

maan verdoofden en de trottoirs gevuld wa-

ren met wandelende groot-stedelingen, die

van den mooien avond genoten.

Hij volgde Fifth Avenue naar 'het Zuiden

kreeg bij Fifty-Ninth Street een politie-

agent in 't oog en reed heel zachtjes De

forsche Ier, met de martiale hangsnor. nam

hem goed op en gaf hem aanwijzingen om

het hoofdbureau te vinden.

C. v.n K.rckhovn .n Elias van Praag in .Mijn vrouw verlangt ,alari,", opgevoerd in het

Centraal-Theater te Amsterdam. opgevoerd m het


Het was nu bijna elf uur en Harry Lane

had weinig hoop, den onbekende, wie het

ook mocht zijn, wiens naam hem 'door den

mon met het gebroken been was genoemd

— McCoy — nog op het bureau te zullen

aantreffen. Maar hij kon in ieder geval het

notitie-boekje in veilige haven achterlaten.

Dan was hij er af. Hij voelde er naar in zijn

zak. Ja, daar zat het. Hij twijfelde er ove-

rigens niet aan of het bezit er van was de

oorzaak van de beide pogingen om hem

het rustig vervolgen van zijn reis te be-

letten.

Eindelijk hield hij stil voor den ouder-

wetschen gevel van het hoofdbureau in

Centre Street. De deur -stond open, het

trottoir was leeg. Lane deed zijn auto op

slot, liep de stoep bij twee treden tegelijk

op, botste tegen een paar mannen in de

deuropening, herstelde zijn evenwicht en

haastte zich zonder verontschuldigingen de

vestibule in. Daar vroeg hij den wachtheb-

benden agent naar McCoy.

„Mr. McCoy is in zijn kamer, meneer.

Maar ik geloof dat hij een belangrijke be-

spreking heeft. Misschien kunt u mij zeg-

gen wat u wenscht...."

„Dus hij is op dat uur wel op het bu-

reau?" vroeg Lane.

„Zeker, meneer. Maar ik zou hem liever

niet storen; tenzij het iets heel dringends

is, waarvoor u hem spreken moet."

„Dat is het," verklaarde Lane met nadruk,

inderdaad heel dringend. En ik zal mr'

McCoy wel vertellen dat ik het u gezegd

heb."

Hij wierp een verlangenden blik in de

gapende opening die verder in het gebouw

voerde. „Kom, ga mij maar voor."

Mannen, die gewend zijn leiding te geven

en gehoorzaamd te worden, hebben nu een-

maal iets suggestiefs in hun optreden. De

agent salueerde.

„Dezen kant uit, meneer."

Lane volgde zijn gids een houten trap op

en vervolgens door een breede, kale gang.

De agent bleef voor een deur staan en

klopte. Van den anderen kant kwam een

scherp bevel om binnen te komen.

Lanes gids betrad de kamer, ging toen

terzijde staan, met de hand aan zijn re-

volver, ofschoon Lane dat niet wist.

„Een heer om u te spreken, Inspecteur,"

lichtte de agent in. „Voor een dringende

aangelegenheid, zegt hij."

„Bedankt," zei Lane en kwam in de deur-

opening.

De kamer, die hij voor zich zag, was

■ een lang en hoog vertrek. In het midden

stond een bureau, waaraan een streng uit-

ziend man in burger gezeten was, dien de

agent met „Inspecteur" aangesproken had.

Aan den anderen kant van de schrijftafel

zaten twee andere mannen, eveneens in

burgerkleeding, die Lane met belangstel-

ling aankeken.

Op hun gezichten en op dat van inspec-

teur McCoy scheen het eenige licht dat

in het vertrek brandde: een omkapte bu-

reaulamp op een beweegbare stang.

De eene van deze beide mannen was

torsch gebouwd, een reus met geweldige

handen en voeten. Hij had een breeden,

grijzen baard, een wrat vlak bij zijn kolos-

salen neus, tintelende humoristische grijze

oogen en groote ooren. De ander was van

middelmatige lengte, lenig, met zwarte

oogen en een zwarten baard, onmisken-

baar een Franschman, Een van LeToques

sprekendste hoedanigheden was zijn gelij-

kenis met een millioen van zijn landslieden.

„En?' informeerde de inspecteur, „waar-

mee kan ik u van dienst zijn? In orde,

Burke!" — Dit laatste tegen den agent.

Lane kwam naar voren en de deur werd

achter hem gesloten.

„Ik kom hier met een eigenaardige

boodschap," begon hij. „Misschien is het

beter als ik u even alleen spreek."

Mc. Coy stak een gespierde hand uit en

draaide zijn bureaulamp zoo, dat het licht

op het gezicht van zijn bezoeker viel.

„Hoe is uw naam?" vroeg hij daarop.

„Mijn naam," was het rustige antwoord,

„is Harry Lane. Ik heb u een dringende

boodschap te brengen van een man met

een gebroken been, die er geweldig veel

waarde aan hechtte, dat u die boodschap

kreeg en zoo spoedig mogelijk bovendien.

Als u de boodschap hier wilt hooren, zal

ik u die geven. Maar misschien wilt u zoo

vriendelijk zijn die lamp om te keeren."

De inspecteur voldeed aan dat verzoek.

Hij had gezien wai hij -wenschte.

„Hoe komt u aan die boodschap?" in-

formeerde hij met kalme stem. „U kunt

MARTHA EGGERTH EN PAUL HÖRBIGER IN DE UFA-TOONFILM .DIE CZARDASFÜRSTIN".

Kunt U

zich in badcos-

tuum vertoonen!

Een mooi badpak is zeker een

prettig bezit in het zwembad of

in het zonnebad. Maar is dit

mooie badpak ook in harmonie

met Uw slanke lijn? Denkt eraan,

dat het mooiste badpak door een

slecht figuur bedorven wordt.

Heusch, U behoeft niet langer

last te hebben van overtollig vet.

Het eenige wat U te doen bebt,

is nog vanaf heden FACIL PASTILLES

te gaan gebruiken, die U in zeer

korten tijd Uw normale gewicht

zullen teruggeven. FACIL PASTILLES

zijn verkri|gbaar bij apothekers

en drogisten voor den prijs van

f3.- per buis van 100 stuks.

FACIL

hier rustig zeggen wat u te zeggen hebt."

Lane deed zijn verhaal in een doodsche

stilte. Toen hij klaar was knikte de reus

en er was een glimlach in zijn oogen.

„Goed werk," prees hif. De anderen zei-

den niets.

„En het notitieboek?" vroeg de inspec-

teur, een zweem van gretigheid in zijn

afgemeten toon.

Lane stak de hand in zijn zak. De uit-

drukking van zijn gezicht veranderde nau-

welijks. Maar zijn hand bleef in zijn zak

alsof ze door een onzichtbare kracht werd

vastgehouden.

Het notitieboekje was weg!

HOOFDSTUK III

KRIJGSRAAD

Ross McCoy was een nog betrekkelijk

jonge man. Zijn. positie in het politiecorps

als inspecteur der recherche behoorde niet

tot de allerhoogste, maar mocht, zijn leef-

tijd en dienstjaren in aanmerking geno-

men, alleszins behoorlijk worden genoemd.

En hij werd ontzien, want hij was alge-

meen bekend als de rechterhand van com-

missaris Hill, een voorrecht, dat zoowel

doornen als rozen op zijn levenspad bracht.

Hij dankte deze onderscheiding aan zijn

verdiensten. McCoy was niet wat men

noemt een briljante figuur, maar hij be-

zat organisatorisch talent, een aangeboren

leidersgave en een onuitputtelijke energie.

Zenuwen scheen hij niet te hebben, hij was

kalm zonder traagheid en vrees was hem

onder alle omstandigheden vreemd. Aan

populariteit ontbrak het hem evenmin. De

conferentie, die Lane gestoord had, was

die van bondgenooten aan den vooravond

van een oorlog, waarvan zij den duur en

de verstrekkende gevolgen zelfs nog niet

konden gissen.

LeToque was nu een week in New York

en had vrijwel onmiddellijk de sympathie

van den recherche-inspecteur gewonnen.

(Wordt vervolgd).

'

Wfmfsg?. ■ ■ ■ ■ ■

...

VEKKEEMSPROBLEMEN!

--ÄT-SÄÄ^^^^

Woorden en muziek van Guus Betlem Jr.

I ■ i i' T h jiii i 'i s

doen, met dat ver - keer! Ze rij-den

huis! Daai

»e.^, o» SZ-'L 'ïïA- ^r^r^tUÄKKe*^;

Ä ÄÄ 3.:ÄÄ r^&ÄÄ 3^ ÄÄIi

Dat komt weer door die drukte, en

Als je niet luist'ren wil.. .

Och, mènsch! zoo sprak meneer wat heesch,

nou toch es even stil!

Wat sla je weer verbazend door.

Wil 'k joü 's wat zeggen, vrouw.

Wanneer ik al niet ziek zou zijn,

Niet ziek zou zijn . .. niet ziek zou zijn,

Wanneer ik al niet ziek zou zijn.

Dan werd ik het van jou!!

ip»PWiiiii ^^

THE SONG SINGERS

De weg was donker... 't was doodstil

— Maar goeie, beste man.

Zoo sprak mevrouw van Dinges weer,

Hoe kón ... hoe kwam dat dan??

Tja! zei hij - 'k zag twéé lichten, èn . .

Hij krabde 's aan zijn oor —

Toen dacht ik: nou, daar kan ik net,

Ja, net precies... ja. net precies...

Toen dacht ik: nou, daar kan ik net

Precies nog . . . tüsschendoor!!!

zongen voortreffelijk in onze opname-Studio. Zij waren enthousiast

over de vastlegging hunner stemmen op de Gramophone-plaat

mi

Zoudt U het niet leuk vinden als Uw stem of muzikale gave op

een plaat vereeuw.gd werd? Prijzen: I 2.50, I. 3.50. *. 5.- en

t. 10.- op dubbelzijdige Gramophone-plaat bij

N.V. WILLEM SPRENGER'S OPNAME-STUDIO

PASSAGE 46 - DEN HAAG - TELEFOON 113778

We ge"s de enorme belangsteüing vooraf bespreken s.v.p.


■' ■■ ':■■ . ; -,,..:, ■ : ■-. -v

More magazines by this user
Similar magazines