De Groene Baret - Commandostichting

korpscommandotroepen.nl

De Groene Baret - Commandostichting

De groene

Baret

Periodiek van de CommandostiChting

8x dapperheidonderscheidingen

Frogers helemaal

'hePPie' met kCt

Bezoek de website: www.korpscommandotroepen.nl december 2009


colofon De Groene Baret

Periodiek van 'de Commandostichting'

Verschijnt vier maal per jaar

Jaargang 58, Blad 219, December 2009

redactie:

Robert Willms, hoofdredacteur - r.willms@onkenhout.org

Peter Reffeltrath, adjunct hoofdredacteur - peter reffeltrath@

hotmail.com

Jan Louis Burggraaf, janlouis.burggraaf@allenovery.com

Rob Broekhuizen, robdrop@home.nl

Ben van der Klei, bvdklei@xs4all.nl

Carl van den Hoogen, Feyenoord.cvdh@xs4all.nl

Marko van Hoogdalem, mvanhoogdalem@metm.nl

Gérard Urselmann, urselmann@quicknet.nl

druk:

Onkenhout Groep

Oplage: 5.500 exemplaren

ISSN: 1382–1024

inleveren kopij:

A) Digitaal tekst en foto’s naar r.willms@onkenhout.org

B) Analoog per post naar Redactie DGB, p/a Onkenhout,

Postbus 1488, 1300 BL Almere

algemeen postadres:

Stichtingsbestuur ‘De Commandostichting’ p/a Engelbrecht van

Nassaukazerne, Postbus 5011, 4700 KA Roosendaal t.a.v.

secretaris

- E-mail adressen: op de officiële website van ‘De Commandostichting’:

www.korpscommandotroepen.nl/service

- Secretariaat: via contactformulier bestuur(secr)

- Ledenadministratie: via contactformulier ledenadministratie

- Redactie ‘De Groene Baret’: via contactformulier

De Groene Baret

vormgeving:

Grafisch Bedrijf/AVDD, Frederikkazerne Den Haag

auteursrechten:

Alle auteursrechten ten aanzien van de inhoud van deze uitgave

worden nadrukkelijk voorbehouden aan de Commandostichting.

De redactie behoudt zich het recht voor ingezonden

kopij niet, gedeeltelijk of gewijzigd te plaatsen.

Fotografen: Kpl1 Marjolein van Vliet, Kap Marcel Krul,

Gerard van Oosbree, Leo van Weterhoven, AVDD en div.

KCT-operators

Deadline maartnummer: 26 januari 2010

van de redactie

Beste lezers,

De laatste Groene Baret van 2009 is tot stand gekomen door

een geweldige samenwerking tussen ons Korps, de oudcommando’s

en de redactie. Met veel plezier hebben wij de

verschillende ingezonden artikelen mogen lezen en indelen.

Maar liefst 48 pagina’s boordevol informatie. Het werk van

de redactie resulteert in dit nummer dat u vasthoudt en dat

geeft ons voldoening.

Helaas zijn er ook treurige berichten. Vaak memoreerden wij

overleden commando’s, maar deze keer moeten wij afscheid

nemen van een van de initiatiefnemers van de huidige redactie:

Hans Smulders. Hij nam in 2007 de stok op om een redactie

samen te stellen uit louter oud-commando’s en niet actief

dienenden. Dit was een grote uitdaging, het ging immers over

het voortbestaan van “onze” Groene Baret. Hans heeft het

niet lang mogen meemaken. Zeer snel na de start kreeg hij een

hersenbloeding en was uitgeschakeld voor actieve dienst. Dit was

voor hem een moeilijke periode, want niet kunnen meewerken

was niets voor Hans. Wij zijn hem dankbaar voor zijn initiatief en

leven mee met de nabestaanden.

Enorm trots zijn wij op de uitgereikte dapperheidonderscheidingen

aan leden van het Korps Commandotroepen. Andermaal wordt

benadrukt welke belangrijke rol “onze” mannen vervullen in

roerige delen van de wereld. Nooit op de voorgrond, maar zeker

zeer gewaardeerd. In een zeer uitgebreid artikel geven wij inzage

in deze bijzondere gebeurtenis van 2009. Dat de uitzendingen

een zware druk uitoefenen op het Korps is hiermee onderstreept.

Een Koninklijke waardering aan het einde van dit opvallende jaar

voor ons werk werd getoond door de aanwezigheid van ZKH prins

Willem Alexander van Oranje bij de baretuitreiking aan kersverse

commando’s op 11 december .

Steeds vaker ontvangen wij ingezonden berichten van oud-commando’s

en hieruit blijkt dat de prestatie niet eindigt als wij afzwaaien.

Velen onder ons zoeken ook nadien de uitdaging. Dit kan zijn door

een maatschappelijke bijdrage, zoals de Rotary Apeldoorn-Noord

dat doet met een bloemengroet bij het graf van op uitzending overleden

militairen. Of door een inspanning zoals het bedwingen van

de Mont Blanc. Deze laatste actie gebeurde in 2009 zelfs meerdere

malen door oud-leden van het Korps. Als redactie vermelden wij graag

deze opvallende acties. Hierin zien wij de hechte band tussen de afgezwaaide

commando en het Korps.

Omdat het herdenken van gebeurtenissen uit o.a. de Tweede Wereldoorlog

nooit mag verdwijnen, wordt in het decembernummer uitgebreid

stil gestaan bij dit onderwerp. De wapenfeiten uit ons vaandel verplichten

ons deze herdenkingen onder uw aandacht te brengen. Met ons zult

u lezen dat, naast de leiding van het Korps, ook veel oud-commando’s

daarbij acte de présence geven. Een zeer indrukwekkend gezicht.

De redactie wenst u en de uwen fijne kerstdagen en een gezond 2010. <

Robert Willms,

Hoofdredacteur De Groene Baret

inhoudsopgave

2 colofon

2 van de redactie

4 van de voorzitter

5 voorwoord c-kct

6 8x onderscheidingen voor dapperheid

12 oefening Nighthawk 2009

14 Herdenking 'market garden', eindhoven

16 spontane bloemengroet

17 commandoverenigingen

18 topprestatie op de Mont Blanc

20 commandojournaal december 2009

22 Baretuitreiking

26 Transalpinerun 2009

28 actualiteiten

30 Herdenking operatie 'infatuate'

32 herdenking 'Market Garden', Oosterbeek

34 In memoriam

36 reünie lichting 79-3

37 van de museumcommissie

38 de Frogers helemaal Heppie met KcT

39 Back to the roots

40 oBt 5 op het ijzige dak van europa

42 Nieuwe 103 op oBt 3

44 Commando, wat doe je voor de kost?

47 kerstgroet

47 Bestuur en commissies Commandostichting

6

22

40

44

8x onderscheidingen

Baretuitreiking

oBt 5 ijzig koud

onderscheiding voor teun


mededelingen

van de

voorzitter

Deze laatste Groene Baret van het jaar

2009 begint met een felicitatie. En wel

aan de acht leden van het KCT die op 7

oktober hun dapperheidonderscheidingen

ontvingen uit handen van de Minister van

Defensie. Een delegatie van het stichtingsbestuur

had de eer deze plechtigheid bij

te mogen wonen en onze gevoelens van

respect en trots te uiten. Diep en bijzonder

respect is er voor de weduwe van de

omgekomen kapitein Peterse. Het was ontroerend

met hoeveel klasse zij de postuum

verleende onderscheiding ‘Bronzen Leeuw’

in ontvangst nam.

Ondertussen gaan voor De Commandostichting,

naast de reorganisatiewerkzaamheden,

de ‘gewone’ taken door. Daartoe

behoort ook het werk dat voortvloeit

uit het lidmaatschap van het Veteranen

Platform (VP). Het VP is een overkoepelend

samenwerkingsverband van diverse Nederlandse

veteranenorganisaties dat, door

structureel overleg met het Ministerie van

Defensie, onder meer wil bijdragen aan

een consistent veteranenbeleid. Ook al is

het niet altijd eenvoudig om ruim veertig(!)

veteranenorganisaties van de gezamenlijke

Krijgsmachtdelen tijdens een VP-vergadering

op één lijn te krijgen.

Om toch met één ‘Landmachtmening’ naar

voren te kunnen komen, hebben de in

het VP vertegenwoordigde Landmacht-

De Groene Baret, december 09

Regimenten en Korpsen besloten om voortaan

voorafgaande aan een VP-vergadering

een ‘georganiseerd overleg Regimenten

en Korpsen Landmacht’ te beleggen.

Ofwel, een GORKL. Inmiddels zijn ook de

veteranenverbanden van de andere Krijgsmachtdelen

begonnen om tot een dergelijke

structuur te komen.

Het Veteranen Platform onderscheidt twee

categorieën veteranen. De ‘oude veteranen’

en de ‘jonge veteranen’. Onder de

oudjes (met respect!) vallen de veteranen

uit de Tweede Wereldoorlog, Nederlands

Indië en Korea. Deze groep van zo’n

70.000 oudgedienden, waarvan 80% is

georganiseerd in een veteranenverband,

neemt snel in omvang af. De groep ‘jonge

veteranen’ (zij die vanaf Libanon tot heden

zijn uitgezonden) kent juist een snelle groei.

Hier tellen we momenteel ongeveer 50.000

mannelijke en vrouwelijke leden, waarvan

slechts 20% is georganiseerd in een veteranenverband.

Om de jonge veteranen beter te bereiken

en hun individuele en algemene belangen

goed te kunnen behartigen, is vorig jaar

binnen het VP een (onderzoeks)commissie

Jonge Veteranen (CJV) benoemd. Recent

heeft deze commissie een goed en duidelijk

rapport uitgebracht, waarin de wensen

en behoeften van de jonge veteranen zijn

vastgelegd. Op basis hiervan is een beleidsadvies

gegeven aan het dagelijks bestuur

de laatste...

van het VP, met als doel om het een en

ander in te brengen op ministerieel niveau.

Hoe uiteindelijk het beleid voor ‘jonge

veteranen’ eruit ziet, is nog onduidelijk.

Maar het is uiteraard van belang voor de

jonge veteranen die het Korps de afgelopen

jaren heeft geleverd en nog steeds levert.

Verder heeft het Stichtingsbestuur op 23

oktober vergaderd met de voorzitters en

secretarissen van de COV´en. Zowel de

commandant KCT als ondergetekende

gaven een informatief terugblik op het

afgelopen jaar en een vooruitblik op 2010.

Hoofdmoot van de vergadering was de

discussie over de statuten van de COV´n.

Dankzij goed en opbouwend overleg zijn

deze op één lijn gebracht. Het nieuwe

concept kan nu juridisch worden getoetst en

naar verwachting zal dit project in het voorjaar

van 2010 kunnen worden afgerond.

Tenslotte wil ik iedereen bedanken die zich

het afgelopen jaar heeft ingespannen om

de reorganisatieplannen van De Commandostichting

weer voor een deel te realiseren.

En ik wens alle lezers prettige feestdagen

en een voorspoedig Nieuwjaar. <

Dat blijdschap, trots en verdriet heel dicht bij elkaar

liggen dit jaar wordt ook de afgelopen periode duidelijk.

Blijdschap bij de binnenkomst van nieuwe groene

baretten aan het einde van de ECO, trots op de nieuwe

dragers van de dapperheidsonderscheidingen binnen

ons Korps en het verdriet om het verlies van Jeffrey

Maks vormden hiervan het bewijs.

Binnen onze kleine commandogemeenschap worden

deze emoties samen gevierd en samen verwerkt, het

maakt ons hechter, het vormt ons als mens en militair.

Als ik terug kijk op 2009, zijn dit ook de herinneringen

die mij bij blijven. Het was een tumultueus jaar. De

hoogtepunten volgden elkaar in razendsnel tempo op.

De start van een nieuwe missie in Afghanistan, waarin

ik u mag verklappen dat onze mensen topkwaliteit werk

afleveren en de ervaringen tot nu toe ons Korps weer

een trede hoger brengt op het actieve podium van

Special Forces. We krijgen nationaal en internationaal

veel complimenten. Ik heb het ook met eigen ogen

mogen aanschouwen bij mijn bezoeken aan het inzetgebied,

werkelijk grote klasse.

De uitreiking van de MWO aan Kapitein Kroon was

natuurlijk het meest in het oog springende feit van het

Korps dit jaar. Echter ook de dapperheidsonderscheidingen

die in oktober zijn uitgereikt aan leden van ons

Korps geven aan dat ons werk wordt gezien en naar

waarde wordt geschat. Het is een individuele erkenning

voor de personen zelf, maar een algemene erkenning

voor het Korps Commandotroepen en onze prestaties.

We mogen trots zijn op onze onderscheiden collega’s,

en trots op de prestaties van alle mannen en vrouwen

die de missies draaien.

dieptepunten kende 2009 ook, heel diepe

dieptepunten.

Ons ontvielen commando’s van het eerste uur, mannen

die aan de oorsprong hebben gestaan van onze korpsgeschiedenis

en tradities. In het bijzonder wil ik hier

noemen Bgen (bd) Linzel, Lkol (bd) de Ruiter en Maj

(bd) van der Veer.

Maar ook moesten we met veel verdriet afscheid van

drie jonge collega’s. Door noodlottige verkeersongevallen

verloren we Luitenant Martin van Hulst en

Korporaal Jeffrey Maks. En natuurlijk het verlies van

Korporaal Kevin van de Rijdt, gesneuveld tijdens een

zwaar vuurgevecht in Uruzgan.

Ik denk ook aan alle anderen uit de commandogemeenschap

die ons ontvielen, of zwaar letsel opliepen.

In deze periode van het jaar kijkt een ieder

terug en denkt aan hen die ons ontvielen, laat ons

kracht putten uit de goede herinneringen en laat ons

ook vooral de nabestaanden niet vergeten.

Naast grote en zware zaken speelt er natuurlijk veel

meer binnen het Korps Commandotroepen. Een afspiegeling

van alle werkzaamheden wordt in deze Groene

Baret weergegeven. Veel aantrekkelijke oefeningen op

mooie locaties, goede sportprestaties en waar mogelijk

ook nog PR activiteiten. Veel leesplezier.

Rest mij u allen een goede jaarwisseling toe te wensen

en dat wij elkaar in 2010 in goede gezondheid weer

tegenkomen op de diverse Commando-gelegenheden.

voorwoord C-kCt

rob Querido

5


8x ondersCheid door daPPerheid

Zestien militairen, onder wie acht van het Korps Commandotroepen, ontvingen op

7 oktober 2009 een dapperheidonderscheiding voor uitzonderlijke prestaties onder

extreme omstandigheden in Afghanistan. Op de Koninklijke Militaire Academie in

Breda reikte minister Eimert van Middelkoop namens koningin Beatrix twee

Bronzen Leeuwen, drie Bronzen Kruizen en elf Kruizen van Verdienste uit.

De Groene Baret, december 09

7


Acht koninklijke onderscheidingen uit maatschappelijke

waardering, trots en respect voor de

heldendaden; het was onmiskenbaar een memorabele

dag voor het KCT. Temeer ook omdat één

van de Bronzen Leeuwen, de hoogste onderscheiding

na de Militaire Willems-Orde, postuum werd

uitgereikt aan kapitein Björn Peterse. Peterse werd

geëerd om zijn doortastend, beleidvol en levensreddend

optreden als pelotonscommandant in

Afghanistan, in 2006. Maar ruim twee maanden

na zijn uitzending, op 7 maart 2007, verongelukte

Peterse tijdens een parachuteoefening in Amerika.

Hij werd 27 jaar.

Hieronder volgen de letterlijke teksten van het

Koninklijk Besluit en van de toespraak door de

minister.

Koninklijk Besluit van 3 oktober 2009, houdende

Koninklijke Onderscheidingen:

Wij Beatrix, bij de gratie Gods, Koningin der

Nederlanden. Prinses van Oranje Nassau, enz.,

enz, enz. hebben op voordracht van Onze

Minister van Defensie, goedgevonden en verstaan,

toe te kennen...

de BRONZEN LEEUW postuum aan kapitein

van het wapen der infanterie Björn

Peterse, wegens:

“het bedrijven van bijzonder moedige en beleidvolle

daden in de strijd tegenover de vijand waardoor

hij zich heeft onderscheiden en daarmee het

belang van het Koninkrijk gediend.

In de periode augustus tot en met december 2006

heeft kapitein Peterse als pelotonscommandant

van de 2e (Nederlandse) Special Forces Task

Unit in Afghanistan, aan meerdere operaties

deelgenomen in de omgeving van Tarin Kowt en

de Baluchi Vallei, waarbij hij herhaaldelijk blijk

heeft gegeven van het bewust en weloverwogen

nemen van grote persoonlijke risico’s. Tijdens

een operatie in de omgeving van Wanu, wist hij

tijdens een vuurgevecht het initiatief te herkrijgen

waarbij hij zijn eenheid uit haar benauwde positie

wist te manoeuvreren. Tijdens een operatie in de

omgeving van Abbas Ali en Kala Kala voerde hij

het bevel over het Special Forces detachement

van de met de operatie belaste taakgroep. Zijn

eenheid raakte hierbij in een zwaar gevecht met

numeriek sterkere vijandelijke eenheden verwikkeld.

Kapitein Peterse wist ook hier het initiatief te

verkrijgen, waarbij het gevecht in zijn voordeel

werd beslecht. Bij een operatie in de Baluchivallei,

ter ondersteuning van Amerikaanse en Afghaanse

coalitiepartners heeft kapitein Peterse de hem

beschikbare middelen effectief ingezet. Hierdoor

De Groene Baret, december 09

slaagde hij er in, ondanks munitieschaarste, de

eenheden binnen het coalitieverband inzetbaar te

houden. Bij verschillende operaties wist hij door

zijn doortastend, beleidvol en moedig optreden,

onder veelal zware geografische en klimatologische

omstandigheden, levens te redden onder

eigen troepen en coalitiegenoten.

de BRONZEN LEEUW aan kapitein van het

wapen der infanterie Gijs wegens:

“het bedrijven van bijzonder moedige en beleidvolle

daden in de strijd tegenover de vijand waardoor

hij zich heeft onderscheiden en daarmee het

belang van het Koninkrijk gediend.

In de periode juli tot december 2006 heeft eerste

luitenant Gijs naast zijn functie als ploegcommandant,

als Tactical Air Controller en Forward Air

Controller, in voorbereiding en uitvoering van

opdrachten in vijandelijk beheerste gebieden,

uiterst professioneel opgetreden. Door zijn grondige

voorbereiding, excellente leiderschap en

moedig optreden heeft hij gedurende intensieve

gevechtsacties en veelal onder vijandelijk vuur,

telkenmale kans gezien de vijand effectief te

bestrijden. In de omgeving van Abbas Ali en Kala

Kala heeft hij, ondanks het intense directe vijandelijk

vuur dat op zijn posities werd afgegeven, door

zijn wijze van handelen het gevecht in zijn voordeel

beslecht. Zijn optreden droeg ertoe bij dat de

vijandelijke invloed in deze regio zodanig werd

verminderd dat waardoor coalitiegenoten zich

voortaan ongehinderd konden verplaatsen. Voorts

heeft eerste luitenant Gijs tijdens een grootschalig

gevecht tussen Taliban en een coalitiemacht, deze

coalitiemacht door effectieve aansturing van zijn

eenheid, doeltreffend ondersteund.”

het BRONZEN KRUIS aan kapitein van het

wapen der infanterie Arthur wegens:

“zijn moedig en beleidvol optreden tegenover de

vijand waardoor hij zich heeft onderscheiden en

daarmee het belang van het Koninkrijk gediend.

Op 24 september 2006 reed een gemotoriseerd

coalitiedetachement in een zware hinderlaag van

een numeriek sterke Talibaneenheid. Hierbij werd

één van de voertuigen vol getroffen door een granaat

en raakte een deel van de eenheid gebonden

door het vijandelijke vuur. Onder het vijandelijke

overwicht en ondanks de dreiging van ingegraven

mijnen en geïmproviseerde bermbommen, toonde

kapitein Arthur weloverwogen leiderschap.

Hierdoor wist hij een deel van zijn eenheid naar

een heuvelrug te manoeuvreren, waardoor zij het

vuur konden openen op de vijandelijke eenheden.

Kapitein Arthur trok hierdoor bewust het vuur naar

zich toe, waardoor de coalitiegenoten zich los

konden maken van het vijandelijke vuur en uit de

hinderlaag konden ontkomen. Door zijn doortastend

en vakbekwaam optreden heeft hij kunnen

voorkomen dat er aan coalitiezijde dodelijke

slachtoffers zijn gevallen.”

het BRONZEN KRUIS aan sergeant-majoor

instructeur van het wapen der infanterie

Maurice wegens:

“zijn moedig en beleidvol optreden tegenover de

vijand waardoor hij zich heeft onderscheiden en

daarmee het belang van het Koninkrijk gediend.

In de periode maart tot augustus 2006 heeft

sergeant-majoor-instructeur Maurice als ‘Forward

Air Controller’,ingedeeld bij de Task Force Uruzgan,

Regional Command South in Afghanistan,

terwijl hij zelf veelvuldig onder vuur lag, meerdere

malen luchtsteun ingeroepen en succesvol aangestuurd

tijdens vijandelijke hinderlagen nabij

Kuchkin. Door zijn beleidvol optreden kon zijn

eenheid zich uit een hinderlaag onttrekken waardoor

hij eigen levens en levens van coalitiegenoten

heeft weten te redden. Tijdens een aanval

op het vijandelijk bolwerk Kala Kala, heeft hij

onder zeer moeilijke omstandigheden, door het

inroepen en aansturen van luchtsteun, eigen verliezen

weten te voorkomen. Door zijn weloverwegen

vakmanschap en professionaliteit, wisten

de grondeenheden in zijn nabijheid zich verzekerd

van luchtsteun. Hiermee oogstte hij veel

bewondering onder de coalitietroepen en droeg

hij bij aan hun effectieve optreden.”

het KRUIS VAN VERDIENSTE aan eerste

luitenant van het wapen der infanterie

Robbert wegens:

“zijn moedig en beleidvol optreden tijdens een

vijandelijke aanval waardoor hij zich heeft onderscheiden

en daarmee het belang van het Koninkrijk

gediend.

In de periode augustus tot december 2006 heeft

eerste luitenant Robbert als ploegcommandant

van een door Nederlanders geleide coalitie-eenheid

in de omgeving van Wanu, Afghanistan, een

grondgevecht geleid. Hierbij wist hij zijn eenheid

uit de gevarenzone te verplaatsen. Tijdens zware

vuurgevechten wist hij de omliggende nederzettingen

veilig te stellen en als versterkte posities in te

richten. Bij gevechten tussen Taliban en een

coalitiemacht in de omgeving van Abbas Ali en

Kala Kala, leidde eerste luitenant Robbert delen

van het grondgevecht waarbij hij tactisch overwicht

wist te verkrijgen. Zijn acties droegen er toe

bij dat de bevolking en de coalitietroepen zich

weer vrij konden bewegen in het gebied”.

het KRUIS VAN VERDIENSTE aan kapitein

van het wapen der infanterie Bart wegens:

“zijn moedig en beleidvol optreden tijdens een

vijandelijke aanval waardoor hij zich heeft onderscheiden

en daarmee het belang van het Koninkrijk

gediend.

In de periode maart tot augustus 2006 is kapitein

Bart met zijn peloton tijdens het uitvoeren van

observaties in ondermeer de Baluchi Vallei in

Afghanistan, diverse malen door vijandelijk kleinkaliber-wapen-vuur

en raketten bestookt en in

hevige vuurgevechten verwikkeld geraakt. Door

tactisch en moedig manoeuvreren wist hij zijn

eenheid telkenmale van de vijand los te weken.

Door het kordaat en moedig optreden van kapitein

Bart werd de vijand effectief bestreden zonder

verliezen aan eigen zijde. Tijdens een verkenning

in de omgeving van Deh Rawod, ter voorbereiding

op de komst van de Task Force Uruzgan, heeft

kapitein Bart met een deel van zijn peloton in een

vuurgevecht met Talibanstrijders, het gevecht in

zijn voordeel weten te beslechten. Kapitein Bart

maakte met zijn eenheid onder zware omstandigheden

diverse malen deel uit van operaties van

coalitiegenoten gericht tegen de invloed van

Talibanleiders en hun lokale sympathisanten.

Daarnaast heeft hij als ‘Forward Air Controller’

onder voor hem vaak risicovolle omstandigheden

de veiligheid van de in zijn omgeving opererende

grondtroepen verhoogd.”

het KRUIS VAN VERDIENSTE aan sergeant

van het wapen der infanterie Sven,

wegens:

“zijn moedig en beleidvol optreden tijdens een

vijandelijke aanval waardoor hij zich heeft onderscheiden

en daarmee het belang van het Koninkrijk

gediend.

Op 11 oktober 2006 heeft hij samen met korporaal

der eerste klasse van het wapen der infanterie

Robin bewust een groot persoonlijk risico genomen

door onder zwaar vuur van vijandelijke eenheden

hun relatief veilige positie te verlaten om medische

hulp te gaan verlenen aan gewond geraakte

Afghaanse militairen. Tijdens deze reddingspoging

werd één van de militairen onder hun handen alsnog

dodelijk getroffen door vijandelijk vuur.”

9


het KRUIS VAN VERDIENSTE aan korporaal

der eerste klasse van het wapen der infanterie

Robin, wegens:

“zijn moedig en beleidvol optreden tijdens een

vijandelijke aanval waardoor hij zich heeft onderscheiden

en daarmee het belang van het Koninkrijk

gediend.

Op 11 oktober 2006 heeft hij samen met sergeant

van het wapen der infanterie Sven bewust een

groot persoonlijk risico genomen door onder

zwaar vuur van vijandelijke eenheden hun relatief

veilige positie te verlaten om medische hulp te

gaan verlenen aan gewond geraakte Afghaanse

militairen. Tijdens deze reddingspoging werd

één van de militairen, onder hun handen alsnog

dodelijk getroffen door vijandelijk vuur. Daarnaast

heeft hij tijdens een evacuatie onder vijandelijk

vuur van een andere gewond geraakte Afghaanse

militair, de medische behandeling van dit slachtoffer

voortgezet. Hierbij moest hij ook zorgdragen

voor zijn eveneens gewond geraakte Afghaanse

tolk.”

Onze Minister van Defensie is belast met de

uitvoering van dit besluit, waarvan mededeling zal

worden gedaan in de Nederlandse Staatscourant

en waarvan afschrift zal worden gezonden aan

de Kanselarij der Nederlandse Orden.

‘s- Gravenhage, 3 oktober 2009

(was getekend) Beatrix

De Groene Baret, december 09

Toespraak van de minister van Defensie

ter gelegenheid van de besloten uitreiking

van de Dapperheidonderscheidingen op

7 oktober 2009 te Breda.

“Ridders Militaire Willems-Orde Van den Hoek en

Kroon, Excellenties, familie Peterse, leden van de

vaste Kamercommissie voor Defensie, leden van

de Vereniging Dragers Militaire dapperheidonderscheidingen,

generaals, burgemeesters, familie,

vrienden en collega’s van de te decoreren militairen,

aangetreden militairen, cadetten, adelborsten

en cursisten, dames en heren,

Welkom op deze bijzondere locatie, welkom op

deze bijzondere dag. Vandaag eren wij acht

militairen van onze Nederlandse krijgsmacht. Acht

militairen die zich in buitengewone omstandigheden

buitengewoon hebben gedragen. Wij eren

hen voor bijzondere daden onder vuur. Daden

van moed. Daden van beleid. Daden van trouw.

Ál onze militairen doen goed werk in de vele

operaties die zij namens Nederland uitvoeren.

Maar soms stijgen militairen uit boven de norm.

Soms verrichten zij daden die buitengewoon zijn.

Soms handelen zij op een wijze die wij niet meer

kunnen scharen onder – wat militairen zelf vaak

duiden als - ‘Ik deed gewoon mijn werk’. Wij eren

vandaag deze militairen. Zij hebben op cruciale

momenten het verschil gemaakt. Onder moeilijke

omstandigheden. Onder risicovolle omstandigheden.

Met gevaar voor eigen leven. Zij hebben

met hun daden de voortgang van hun missie

bevorderd.

Voor mij staan zo dadelijk zeven mannen van het

Korps Commandotroepen. Eén man staat daar

niet bij. Dat is kapitein Björn Peterse. Kapitein

Peterse verongelukte tijdens de dienst. Hij verongelukte

ná de missie waarvoor hij vandaag

postuum wordt onderscheiden met de Bronzen

Leeuw, de hoogste onderscheiding na de Militaire

Willems-Orde. Een onderscheiding die zesenveertig

jaar geleden voor het laatst is uitgereikt

aan een Nederlandse militair. De woorden die

vandaag worden gesproken, gelden ook kapitein

Peterse. We leven mee met zijn weduwe, vader,

broers en overige familieleden. Weduwe Peterse

zal de onderscheiding in ontvangst nemen. Ik stel

het zeer op prijs dat u hier vandaag bent.

Commando’s. U keerde terug. Mede dankzij de

steun en kameraadschap van uw collega-commando’s.

En mede dankzij de steun van familie,

vrienden en collega’s aan het thuisfront. Anderen

keerden niet terug. Wij denken vandaag in het

bijzonder aan korporaal van het Korps Comman-

do Troepen Kevin van de Rijdt. Wij denken ook

aan de twintig andere omgekomen militairen. Zij

sneuvelden of kwamen om tijdens de missie in

Afghanistan. De missie waaraan ook u zoveel

heeft bijgedragen. Hun verlies laat een lege plek

achter. Juist in hechte eenheden als de uwe.

Namens de regering, natuurlijk in het bijzonder

de bewindspersonen van Defensie, en namens

de Commandant der Strijdkrachten, zeg ik: ook

wij voelen hun gemis. Ook wij vergeten hen niet.

Wij gedenken de gesneuvelde en omgekomen

militairen. Ook hier. Ook nu. Commando’s. De

Nederlandse krijgsmacht is trots op u. Trots dat u

hier vandaag staat. Trots op wat u hebt gedaan.

Trots op wat u hebt bereikt. U hebt gehandeld in

dezelfde geest als de achtenveertig mannen die

op 22 maart 1942 vanuit Londen de trein naar

het Schotse Spean Bridge Railway Station pakten.

En daar de eerste Hollandse commando-eenheid

begonnen: Number Two Dutch Troop. Vanuit de

gedachte: ‘het is Nu of Nooit.’ Vanuit diezelfde

gedrevenheid bent u, bijna zeventig jaar later, te

werk gegaan. Uw daden in Afghanistan weerspiegelen

uw wapenspreuk: ‘Nu of Nooit!’ Het

is ook die wapenspreuk die u onderscheidt van

veel andere onderdelen van onze krijgsmacht. U,

commando’s, staat klaar om te gaan. Midden in

de nacht. In bittere kou of brandende hitte. Te voet

of via een paradropping. Voor een bliksemactie

of een uitputtingsslag. Onopvallend. Bescheiden.

Zonder tromgeroffel. Juist daarom zou ik vandaag

het liefst in alle openbaarheid zeggen hoezeer wij

die inzet waarderen. Maar ook vandaag past beslotenheid.

Ook vandaag telt alweer de volgende

speciale operatie.

Commando’s. Wij onderscheiden u vandaag voor

het uitvoeren van cruciale missies in Afghanistan

drie jaar geleden. Het heeft Hare Majesteit de

Koningin behaagd in te stemmen met de voordrachten

voor toekenning van dapperheidonderscheidingen

die in de Tweede Wereldoorlog zijn

ingesteld voor ‘bijzondere daden in de strijd’.

Twee leden van uw Korps worden voor deze

daden onderscheiden met de Bronzen Leeuw, de

hoogste militaire onderscheiding na de Militaire

Willems-Orde. De laatste Nederlandse militair die

deze eer te beurt viel was sergeant Hagemeijer,

zesenveertig jaar geleden, voor zijn optreden in

Nieuw-Guinea. Daarna is de Bronzen Leeuw nog

eenmaal postuum toegekend: op 16 maart 2006

aan de Poolse generaal-majoor Sosabowski voor

zijn rol in Operatie Market Garden in de Tweede

Wereld Oorlog. De Koningin heeft postuum

toegekend aan Kapitein Björn Peterse de Bronzen

Leeuw voor zijn daden als pelotonscommandant,

onder andere bij zware gevechten in de omgeving

van Tarin Kowt en de Baluchi Vallei. Hij heeft bij

verschillende operaties doortastend, beleidvol en

moedig opgetreden. Kapitein Gijs wordt onderscheiden

met de Bronzen Leeuw voor excellent

leiderschap en moedig optreden gedurende vele

intensieve gevechtsacties.

Twee leden van uw Korps worden onderscheiden

met het Bronzen Kruis. Deze onderscheiding komt

toe aan sergeant-majoor Maurice voor het

inroepen en succesvol aansturen van luchtsteun

tijdens vijandelijke hinderlagen. Hij deed dit

samen met Marco Kroon. Kapitein Kroon is onder

meer voor deze actie door Hare Majesteit de

Koningin onderscheiden met de Militaire Willems-

Orde. In deze operatie heeft sergeant-majoor

Maurice levens gered en bijgedragen aan een

effectief optreden van de coalitietroepen.

Het Bronzen Kruis komt toe aan kapitein Arthur

voor het bewust aantrekken van vijandelijk vuur.

Hierdoor konden zijn Amerikaanse collega’s uit

een hinderlaag ontkomen. Vier van u komt het

Kruis van Verdienste toe. Het gaat om eerste

luitenant Robbert, kapitein Bart, sergeant Sven

en korporaal der eerste klasse Robin. Zij allen

hebben moedig opgetreden tijdens een vijandelijke

aanval. Zij allen hebben zichzelf aan gevaar

blootgesteld om hun kameraden te redden,

gevechten in hun voordeel te beslissen en de

operaties op cruciale momenten positief te beïnvloeden.

U hebt daadwerkelijk in de vuurlinie

gestaan. En bent daaruit gekomen. Wij – als

Defensie en als kabinet – vragen veel van u. En

van uw thuisfront. Dat realiseren wij ons. Weet dat

wij uw inzet waarderen. Weet dat wij de inzet van

uw thuisfront waarderen. En weet dat wij die inzet

blijven waarderen. Nu en in de toekomst.” <

11


oeFening nighthaWk 2009

van zondag 13 tot maandag 21 september namen drie leden van

de compagniesstaf 108 Cotrcie deel aan oefening ‘nighthawk’

te aalborg, denemarken. Bij deze internationale oefening ligt de

nadruk op het gecombineerd optreden van air assets met special

Forces’eenheden.

De deelnemers van de 108 waren met

twee doelen naar Denemarken gekomen.

Enerzijds voor de cursus Tactical

Landing Zone (TLZ), anderzijds voor

een oefening airdroppen van een MIB

(inzet van een Medium Inflatable Boat

met een parachute). De cursus TLZ

nam twee dagen in beslag. Het doel

was om een geïmproviseerde start- en

landingsbaan uit te zetten voor een

C-130 Hercules vliegtuig. De eerste

dag bestond uit theorie, de tweede was

volledig ingeruimd voor de praktijk. ’s

Ochtends zetten we op een willekeurig

strand bij Aalborg nog een oefen-TLZ

uit. Na goedkeuring konden we die

weer afbreken. De middag was echter

ingeruimd voor live controls. Dit wil

zeggen: we kregen daadwerkelijk een

Deense C-130 tot onze beschikking die

op onze TLZ zou gaan landen!

Handdoekje opzij voor een C-130

Samen met collega’s uit Noorwegen

en Zweden zetten we die middag een

echte TLZ uit. Vervolgend loodsten de

operators om tourbeurt de C-130 via

de radio naar binnen. Die steeg na een

feilloze landing weer op en dit herhaalden

we zo’n twee uur lang. Twee

dagen later deden we die oefening

nog eens over, maar dan op een druk

strand in Zuid-Denemarken. Na het

verwijderen van honderden vakantiegangers,

zetten we ook daar een TLZ

uit. Daarna zijn twee C-130’s -voor het

oog van die badgasten!- diverse keren

geland en opgestegen. Het op veilige

afstand houden van alle nieuwsgierige

toeschouwers nam nog de meeste tijd

in beslag!

Het tweede oefenonderdeel, het paradroppen

van de MIB, gebeurde ook

met behulp van de C-130. Vooraf

bereidden onze Belgische collega’s

uit Schaffen, die hier al jaren ervaring

mee hebben, onze ploegboot voor.

Deze boot is ongeveer vijf meter lang,

heeft twee motoren en is geschikt voor

vier man plus uitrusting van de OWGspecploeg.

De MIB werd op een houten

pallet geplaatst. Daarna werden de

motoren en ander los materiaal in de

boot vastgezet en beschermd met

karton en dergelijke. Vervolgens werd

er een pakket van tien parachutes aan

gekoppeld met als doel om de ruim

1000 kilo wegende boot rustig te laten

landen. De eerste poging moest door

de harde wind helaas worden afgelast.

De volgende dag zag het weer er een

stuk beter uit.

Zachte landing van 1000 kilo

Tijdens de actie zaten twee van onze

mannen in de C-130; één om de drop

te monitoren en een duiker om na een

AO-sprong (automatische opening) de

waterlanding van de MIB te volgen.

Onze derde man bevond zich te water

in een veiligheidsboot om de organisatie

vanaf het water op zich te nemen.

Nadat de C-130 was opgestegen,

vonden de laatste controles plaats.

Op de drophoogte van 1000 ft (330

meter) kwam de duiker in positie. Alles

was gereed. Op ‘green on’ hoefde

alleen een spanband losgesneden te

worden. Zodra dat gebeurde, gleed de

boot over rollers heel rustig het vliegtuig

uit en werden de parachutes door

static lines geopend. Direct daarna

volgde de duiker.

Dankzij het rustige weer landden de

boot -heel zacht- en de duiker niet meer

dan 100 meter van elkaar. Direct na

het contact met het water ontdeed de

duiker zich van zijn parachute en zwom

naar de boot. Binnen tien minuten was

deze vaarklaar. Daarna was het nog

een kwestie van chutes en verpakkingsmateriaal

oppikken en terugvaren naar

de haven. Daar konden we terugkijken

op een zeer geslaagde procedure.

Hopelijk kunnen we die in de toekomst

vaker met de OWG-specploeg uitvoeren,

liefst in combinatie met een tactisch

scenario. <

De Groene Baret, december 09 13


herdenking ‘market garden’, eindhoven

het vaandel van het korps

Commandotroepen vermeldt

onder meer: ‘eindhoven 1944’.

de mannen van no.2 (dutch)

troop namen, ingedeeld bij

amerikanen en engelsen, in en

om die stad deel aan operatie

market garden. een goede

reden voor de Commandostichting

om deel te nemen aan

de fakkeloptocht met defilé bij

de 65e viering van de bevrijding

van deze stad. een verslag

van 18 september jongstleden.

Bij de viering zijn, naast 25 veteranen

uit Amerika en oud-strijders uit Engeland,

zo’n zeventig deelnemers aanwezig

van regionale commandoverenigingen.

Onder hen leden uit Westelijk

Noord-Brabant, Limburg en Zuid-Holland.

De Para-Commandovereniging

Zuid-Oost-Brabant neemt zelfs al voor

de 22e keer deel aan het fakkeldefilé.

Majoor b.d. Mathieu Jeukens, treedt

deze dag op als detachementcommandant,

namens de Commandostichting.

Het 18 Septemberplein; de plaats waar

gevechtseenheden elkaar toen ontmoetten

en nu weer. Al rond 19.00 uur is het

er een drukte van jewelste. Zoekende

deelnemers, zich opstellende eenheden

en veel toeschouwers die een goed

plekje willen veiligstellen. De oude

legervoertuigen van Wheels zullen de

stoet voorafgaan. Hun aanwezigheid

doet de gedachten teruggaan naar die

tijd (alleen al omdat ze toen de CO2uitstoot

lieten voor wat het is!). De stoet

zet zich stap voor stap in beweging,

want inmiddels is het bevrijdingsvuur

-de fakkel die door estafettelopers en

wielrenners vanuit Bayeux naar Eindhoven

is gebracht-, overgedragen aan

een oud-strijder.

Groter dan de overlevering

Langs de gehele route staan de mensen

rijen dik. Er wordt gesproken over ruim

30.000 toeschouwers. Ze uiten hun

bewondering voor de oud-strijders

en veteranen met een enthousiast en

oorverdovend applaus. Bewondering

voor mensen die -zoals Mart Smeets

ooit schreef-, groter zijn dan hun eigen

vertellingen, machtiger zijn dan hun

eigen geschiedenis en beroemder dan

hun eigen spiegelbeeld! De herinneringen

zijn nauwelijks aangetast.

Natuurlijk ook applaus voor alle andere

deelnemers, groot of klein, jong of

oud. Op het Stadhuisplein volgt het

detachement uiterst gedisciplineerd het

commando ‘hoofd rechts’, ondanks het

vele decibels veroorzakende applaus

van het enthousiaste publiek. Ook van

de hoogwaardigheidsbekleders op het

podium klinken bewonderende woorden

als ‘dat ziet er strak uit!’. Met

enige trots marcheren we verder.

Even later wordt het bevrijdingsvuur

ontstoken, vinden de kransleggingen

plaats en houdt burgemeester Rob van

Gijzel een indrukwekkende toespraak.

Hij praat over vrijheid als het zonder

angst kunnen dromen over de toekomst.

Vervolgens klinken het Amerikaanse

‘Stars and Stripes’, het Britse ‘God

Save the Queen’, de ‘Marseillaise’

voor de Fransen en ons eigen Wilhelmus.

Het defilé wordt afgesloten met

een spetterend vuurwerk en alle deelnemers

worden ontvangen op het

stadhuis met een drankje en een hapje.

Het verhaal gaat dat menigeen ook

na middernacht de klok nog meerdere

malen heeft horen slaan. En daar zaten

ook oud-commando’s tussen! Kortom,

ook deze herdenking was een gedenkwaardige.

Een ware happening waar

uiteraard de gemeente Eindhoven,

maar zeker ook de Commandostichting,

trots op kan zijn. <

Theo Prinsen, secretaris Para-commandovereniging

Zuid-Oost-Brabant

De Groene Baret, december 09 15


sPontane BLoemengroet Uit

eerBied en resPeCt

menno van doorn (lpl 61-2) mocht vorig jaar als voorzitter van de

rotaryclub apeldoorn-noord het initiatief nemen voor het zevende

lustrumproject.

hij wilde iets doen voor de nabestaanden van in afghanistan

gesneuvelde nederlandse militairen. het project moest - in stijl

met de missie van de rotary én zijn persoonlijke kCt-ervaringen-

een blijk worden van respect, eerbied en solidariteit.

en dat werd het.

“Rotary staat voor dienstbaarheid aan

derden”, schrijft Menno van Doorn

aan De Groene Baret. “En mijn KCTperiode

staat voor mij als een tijd van

solidariteit, respect en kameraadschap.

Vermoedelijk leidden die persoonlijke

achtergrond en mijn interesse in vredesmissies

tot de keuze om dit lustrumproject

te wijden aan nabestaanden

van in Afghanistan omgekomen militairen.”

Van Doorn en zijn Rotarycollega’s

gaven hun project een tweeledig

doel. Enerzijds de komende vijf

jaren elk jaar een bloemengroet brengen

bij het graf van elke omgekomen

Nederlandse militair en anderzijds een

speciaal fonds vormen om de kinderen

van die militair financieel te steunen in

studie of opleiding. Dit alles gebeurde

in goed overleg en samenwerking met

de diensten Geestelijke Verzorging en

Bedrijfsmaatschappelijke Diensten van

defensie.

De Groene Baret, december 09

Van Doorn en de zijnen organiseerden

allereerst een benefietavond in schouwburg

Orpheus op 23 april 2009. Het

fanfareorkest Bereden Wapens van

de Koninklijke Landmacht zorgde voor

de muziek en diverse gerenommeerde

gasten gaven lezingen. Zoals Fred de

Graaf (burgemeester van Apeldoorn

en in de eerste Kamer voorzitter van

de Commissie voor Buitenlandse Zaken,

Defensie en Ontwikkelingssamenwerking-BDO)

en de voormalig

Commandant der Strijdkrachten Dick

Berlijn. Menno van Doorn hierover:

“Het was een fantastische en indrukwekkende

avond. Zeker toen ik van

de burgemeester een cheque van

€ 31.000 in ontvangst mocht nemen

voor ons speciale fonds.”

Pure betrokkenheid

Het andere projectdeel, de bloemengroet,

is begonnen in januari 2009.

Om de familie niet voor de voeten te

lopen, wordt de dag vóór de verjaarsdatum

van het overlijden van de

betreffende militair de laatste rustplaats

bezocht door een delegatie van twee

of drie Apeldoornse Rotarians. Zij

leggen daar een bloemstuk met op het

lint de tekst: ‘Uit eerbied en respect,

Rotary Apeldoorn-Noord’. “Verder

zonder naam of toenaam, want we

willen puur onze betrokkenheid uit de

samenleving tonen,” schrijft Van Doorn.

Hijzelf bracht de bloemengroet aan

onder meer de omgekomen soldaat 1

Wesley Schol en korporaal Aldert Poortema,

die beiden op 12 januari 2008

sneuvelden bij Deh Rawod in Uruzgan.

Van Doorns clubgenoot Ludo Wijmans

schreef een verslag van het eerbetoon.

We waren vroeg vertrokken. Het was

een prachtige dag. Het had flink gevroren

en de weilanden waren nog licht

besneeuwd. Tegen tienen kwamen we

aan bij begraafplaats De Boskamp in

Assen. Het graf van Wesley Schol was

stijlvol en met een grafsteen waarin

uitgehakt de Nederlandse leeuw. We

plaatsten ons bloemstuk en hielden

enkele minuten stilte. Mijn gedachten

gingen terug naar die tv-beelden van

Over de schrijver

Menno van Doorn maakte in de jaren

’61-’62 deel uit van de 105 Cotrcie van

het KCT. Aanvankelijk trad de toenmalige

vaandrig op als pelotonscommandant,

maar was ook korte tijd

plaatsvervangend compagniescommandant

toen zijn meerdere, kapitein

Kunst, revalideerde van een ongelukkige

paralanding. Van Doorn was tijdens

de zogenoemde ‘Berlijnse crisis’ zo’n

zes maanden in Duitsland gestationeerd,

waarvan de laatste twee als verbindingsofficier

tussen Roosendaal en

Duitsland. Na zijn diensttijd studeerde

hij tandheelkunde in Groningen en

vestigde zich daarna als kaakchirurg in

de regio Apeldoorn-Zutphen-Deventer.

Nu geniet hij van zijn pensioen.

vliegveld Eindhoven waar een met de

driekleur omhulde kist wordt weggedragen

door kameraden; zeer indrukwekkend.

Een paar uur later waren we

op de algemene begraafplaats van het

fraaie IJlst. Het was een oase van rust.

Ook de marmeren grafsteen van kor-

poraal Aldert Poortema is gekenmerkt

door de Nederlandse leeuw. Ook hier

plaatste Menno een bloemstuk en

namen we eerbiedig afscheid. Het

deed ons goed dat we op deze wijze

eerbied en respect konden uiten.

commandoverenigingen

noord-nederland

Dhr. F. Akkermans

Hellingpad 3

9101 BB Dokkum

0519-295050

Email: COVNoord-Nederland@

midden-nederland

Dhr. B. v. Elk

Boelestein 19

3813 XH Amersfoort

033-4805906

Email: COVMidden-Nederland@

noord-holland

Dhr. C. Kostelijk

Tinnegieter 10

1625 AN Hoorn

0229-230512

Email: COVNoord-Holland@

Zuid-holland

Dhr. J.G.J.M.B.A. van Helvert

Terbregse Rechter Rottekade 56

3055 XG Rotterdam

010-4783002

Email: COVZuid-Holland@

Zuid-oost-Brabant

Dhr. Th.A.M. Prinsen

De Knolschans 23

5298 AX Liempde

0411-631212

Email: PCVZ-O-Brabant@

Westelijk noord-Brabant

Dhr. J. van der Westen

Angelusberg 75

4707 NL Roosendaal

0165-557642

Email: COVWestelijkNoord-Brabant@

Limburg

Dhr T. Derks

Kakertsweg 31

6371 GA Landgraaf

045-5311877

Email: COVLimburg@

Zeeland

Dhr. A.M. Sampon

Van Kleffenslaan 19

4334 HA Middelburg

0118-616129

Email: COVZeeland@zeelandnet.nl

gelderland

Dhr. A. Th. Lap

Sterappel 23

6922 BA Duiven

0316-281737

Email: COVGelderland@

no 2 dutch troop

Dhr. J. Schepers

Desmijndijk 30

4706 GJ Roosendaal

0165-554985

Oprechte dank

Inmiddels heeft de Rotary Apeldoorn-

Noord diverse bloemengroeten

gebracht. En dat zal ook de komende

jaren zeker blijven gebeuren. Hoewel

de groet bijna incognito plaatsvindt,

weten nabestaanden de Rotaryclub

te traceren om hun dank te tonen. Zo

schreef de familie Poortema: “Toen we

bij het graf van onze Aldert kwamen,

lag daar een prachtig bloemstuk. Heel

bijzonder en respectvol. U mag best

weten dat wij, als ouders, hiervan

onder de indruk waren en nog zijn.

We willen u en uw vereniging dan ook

bedanken voor dit eerbetoon aan onze

zoon.” Alleen dat is al reden genoeg

om de bloemengroet de komende jaren

nog te laten plaatsvinden. <

Commando Wandel stichting CoWs

Dhr. A. van Heijningen

Kerkemorgen 7

5324 BL Ammerzoden

Email: SWOC@

Commando duik vereniging

Dhr. R. Vlegels

Consciencelaan 32

4707 LP Roosendaal

Email: cdv@

Commissie Contact Cov

Dhr. J.R. Eerhart

Dwarsweg 3

9695 BV Bellingwolde

Email: ContactCOV@

regiment speciale troepen

Dhr. G. Rijgersberg

Markgravenstraat 14

2387 Baarle Hertog (B)

Tel: 013-5077925

Commando Business Club

Dhr. A. Rijk

De hank 55

3832 JJ Leusden

06-51366284

Email: arthur.rijk@capgemeni.com

nB: email-adressen onder toevoeging

na @korpscommandotroepen.nl

17


toPPrestatie oP de mont BLanC

Jaren geleden, tijdens een

reünie, hadden Mack Bouman

en Bruno Fijten (beiden lpl 88-4

van 104 wrnverkcie) ‘gewoon

een idee voor een mooi avon-

tuur’. Maar het idee om de

Mont Blanc te beklimmen groeide

uit tot een droom. En eind

juli werd deze werkelijkheid.

Na maanden van intensieve

training waren zij met nog drie

vrienden Hugo Fijten, Rico

Verkerke en Ton Verpoort klaar

voor hun klim van 4810 meter.

Ton doet verslag.

Zaterdag 25 juli, 3.28 uur. In het

Limburgse Beek staat Ton in het donker

te wachten op de komst van Hugo,

Mack en Rico. Nog een allerlaatste

check van de rugzakken, auto inpakken

en wegwezen. Op naar het Zwitserse

Wallis! Ondanks dat het ‘zwarte

zaterdag’ is, gaat de reis vlot. Al rond

het middaguur wordt het zonovergoten

Grimentz in Wallis bereikt. Daar sluit

ons laatste teamlid Bruno zich aan.

In de verte, aan het eind van een dal,

lonken de sneeuw- en ijsvelden. Daar,

rond Cabane de Moiry (2850 m.),

zullen we de eerste drie dagen acclimatiseren,

voordat we doorstoten naar

Europa’s hoogste berg, de Mont Blanc.

Om 14.00 uur laten we vol goede

moed gepakt en gezakt de auto achter.

Iedereen heeft er zin in, is gefocust, is

fysiek en mentaal klaar voor de week

van de waarheid. Die begint met een

relaxte ‘Hüttenanstieg’. Na een dik uur

komen we, via een steil en waterig

sneeuwveldje en een korte, gezekerde

rotspassage aan bij de hut.

Die is op zich oké, al ontbreekt het

door een verbouwing aan stromend

(drink)water. De Wirt en het personeel

zijn zeer vriendelijk en behulpzaam

en we laten ons het eten en bier goed

smaken.

De Groene Baret, december 09

Warming up

Zondag 26 juli, 5.00 uur: reveille. Een

paar stukken witbrood met boter en

jam worden met een sloot koffie weggespoeld.

De drinkflessen worden met

‘Marschtee’ gevuld en een uurtje later

staan we -in het schemerdonker- aan

het begin van een paadje dat ons leidt

door de dikke moreneblokken. Drie

stijgende kwartiertjes later bereiken

we op 3000 meter hoogte de gletsjer.

Even wat drinken en dan snel de klimgordel,

gamaschen en stijgijzers aan

en touwen klaar voor de gletsjeroversteek

naar de rotsgraat van de Pointes

de Mourti, een ideale ‘wenberg’ van

3563 meter. De rotsgraat blijkt niet al

te moeilijk en het uitzicht is prachtig.

Rechts de ijzingwekkende diepte van

de noordflank van de berg, linksonder

Glacier de Moiry. De route voert

verder over een firngraat van soms

slechts twee voeten breed die we -na

een felle discussie- nemen aan het touw

en met de ijspickel in de aanslag. Om

10.00 uur staan we op de top, tikken

we het kruis aan, maken een foto en

pauzeren we in de luwte onder de top.

Tijdens de afdaling doen we wat pickelen

rutsch-oefeningen, graven we een

‘dode man’ en oefenen we de ’knicksicherung’.

Bij de morenen genieten we

in het zonnetje van een blikje bier. Dat

hadden we op de heenweg verstopt.

Bruno zijn biertje blijkt heel bijzonder;

in de haast heeft hij een sixpack alcoholvrij

bier in zijn rugzak gestopt! Een

speciale commissie zal zich nog over

zijn bergsportlicentie buigen!

schoorstenen, firn en ‘rissen’

Maandag 27 juli. Weer vroeg op,

weer prima weer. Vandaag staat de

Dent des Rosses op het programma.

Die benaderen we -in het touw- via de

Grand Cornier. De sneeuw is gelukkig

hard, nóg wel. Rond half tien zitten we

al op 3700 meter hoogte. We besluiten

om niet helemaal door te gaan tot de

Grand Cornier, maar een stukje af te

dalen en de gletsjer naar de Dent des

Rosses over te steken. Rico, Mack en

Hugo pakken die rotspunt ‘effe mee’ en

bereiken die top via schoorstenen, firn,

blokken en platen met rissen. De afdaling

gaat onderlangs de Pointes des

Mourti. Tegen 13.00 uur zitten we aan

ons biertje. Omdat het weer betrekt,

dalen we snel verder af naar de hut.

Na een wasbeurt bij de overlopende

watercontainer is het tijd voor erwtensoep,

linzen met prei en aardappels en

perencompote als toetje. Er is inmiddels

een clubje Belgen aangeschoven,

waar we nog enige tijd gezellig mee

aanzitten.

het doel in zicht

Dinsdag 28 juli. Om 8.00 uur dalen we

af naar de auto. Onderweg kruipen

we nog even in de beek en we trekken

schone kleren aan voor de tocht naar

Chamonix. Na een broodje nemen we

daar de cabinelift naar Nid`Aigle en

het -met klimmers gevulde- treintje van

de Tramway du Mont Blanc. Daarna is

het nog twee uur klimmen naar onze

Refuge Tete Rousse, een prachtige,

nieuwe hut op 3167 meter hoogte.

Halverwege komen we een paar

teleurgestelde Nederlanders tegen. Zij

hebben hun poging op ongeveer 4700

meter moeten staken vanwege de

harde wind. Ze informeren naar onze

gids. Gids? We wijzen naar elkaar.

En we zijn er meer dan klaar voor. Bij

de hut genieten we van het uitzicht op

het couloir waar we morgen doorheen

willen. Indrukwekkend. Eindelijk is het

zover!

go for it!

Woensdag 29 juli. Vandaag moet het

gaan gebeuren! Er is goed weer voorspeld

en om 5.00 uur staan we al

buiten. Het is nog donker. We hebben

in totaal ongeveer 6 tot 7 uur klimtijd

om de top te bereiken. In het licht van

onze lampjes klimmen we langzaam

maar gestaag door de morenen omhoog

naar het begin van het couloir.

Bij de traversering van het couloir

besluiten we om snel zonder touw

over te steken naar de overkant. Er zit

een vervelend hardbevroren stapje in,

maar met de pickel is het ook zonder

de stijgijzers goed te doen. We bereiken

snel en safe de overkant, waar we

onze klimgordels aan een staalkabel

klikken. We gaan gestaag hoger en

hoger en het wordt al lichter en lichter.

Toch wel steil dat couloir! Soms zitten

er echte klimstukjes tussen, maar de

route is goed te volgen. Het is wel

oppassen voor steenslag, temeer ook

omdat er een paar andere groepen in

de buurt zijn. Maar het panorama is

fantastisch!

ademnood, maar wil is groot

Tegen 7.00 uur tikken we de Gouterhut

aan op 3817 meter. We nemen een

uurtje rust, ook omdat Ton er even flink

doorheen zit. Rillend zit hij onder een

deken, maar na wat eten en drinken

trekt hij weer bij. We gaan verder.

Via een tentenkampje op 3900 meter

(waar de wind ons tegemoet slaat),

krijgen we een lange klim door redelijke

diepe sneeuw naar de Col du

Dome, op ongeveer 4250 meter. Even

uitpuffen en dan verder naar de Vallot

hut op 4362 meter. De hoogte laat ons

flink naar adem happen. Heel even

maakt Mack zich zorgen of iedereen

het gaat halen, maar nadat we elkaar

eerlijk en diep in de ogen hebben

gekeken, gaan we verder. We volgen

de Bossesgraat. Die is soms breed en

diep uitgelopen, dan weer heel smal

en ‘ausgesetzt’. De wind is straf, maar

niet al te hinderlijk en het weer blijft

stabiel en helder. Geconcentreerd

klimmen we, op onze stijgijzers en met

pickel, steeds hoger en hoger. Nog een

laatste lange traverse, en dan, precies

om 13.00 uur, na zes en een half uur

klimmen, staan we met z’n vijven op

dé top!

intense euforie

De Mont Blanc is bedwongen! Het

jarenlange afzien, voorbereiden en

trainen heeft zich beloond! De ontlading

van vreugde is kort, maar zeer

intens. We feliciteren elkaar, er vloeit

zelfs een enkele traan. Een droom is in

vervulling gegaan. Zeker voor Mack;

vooral hij had er alles voor aan de kant

gezet. Zijn energie en vastberadenheid

was enorm waardevol. Ook Ton

en Rico hebben, na jaren trainen maar

wel op eigen kracht, een topprestatie

geleverd. Hugo en Bruno klimmen al

jaren, maar de Mont Blanc is echt iets

speciaals, een onvergetelijke ervaring.

Een half uur lang genieten we volop.

Een Zwitserse gids schiet de nodige

foto’s (met en zonder groene baret)

en we zuigen het fenomenale uitzicht

helemaal op. Dan wordt het tijd om

terug te gaan naar de Gouterhut. De

vermoeidheid lijkt te zijn verdwenen,

al blijft het zaak om geconcentreerd

te blijven. Onderweg zien we nog een

paar snuiters die veel te laat nog

omhoog willen en vlakbij de hut zien

we twee andere klimmers werkelijk

uitgeput over de gletsjer zwalken. Zo

erg zijn wij er gelukkig niet aan toe.

Tegen 16.00 uur stappen we heelhuids

de Gouterhut binnen. We regelen snel

een slaapplek en uiteraard een heerlijke

Kronenbourg 1640. Die hebben

we wel verdiend! Ondertussen steekt

buiten een harde, ijzige wind op. We

hebben echt geluk gehad met het weer.

nieuwe droom gezocht

Donderdag 30 juli. Terwijl de eerste

klimmers naar de top zijn vertrokken,

maken wij ons op voor het laatste stuk

afdaling. Het is helemaal dichtgetrokken

en een harde, ijzige wind en

‘graupel’ slaat ons tegemoet. De eerste

touwgroepen komen alweer terug van

de top; het is vandaag niet te doen.

Wij hijsen ons in jas, muts, helm en

handschoenen, klikken ons in de kabel

en dalen voorzichtig aan kort touw af.

Behoedzaam voor steenslag (links en

rechts komt wat naar beneden) zoeken

we de route. Gelukkig is die goed gemarkeerd

en hoe warmer we worden,

des te beter het gaat. Even later staan

we alle vijf veilig aan de overkant

van het couloir. Op het laatste, hard

bevroren stuk gletsjer maakt Bruno nog

wat (onbedoelde) schaatspassen, maar

we halen ongeschonden het treintje en

de lift naar Chamonix. Daar nemen we

nog even een nodige douchebeurt.

Bruno keert terug naar Wallis, de

overige vier naar Nederland. Tegen

22.00 uur arriveren we in Beek. Alles

is goed gegaan, het doel is bereikt,

onze droom is uitgekomen! Wat nu?

>> naschrift van de redactie.

1: Tot haar spijt heeft de redactie op de

omslag van het septembernummer een

foto geplaatst van Mack Bouman en

Hugo Fijten. De lezer zal nu begrijpen

dat deze foto bij het bovenstaande

artikel hoort !

2: Wij ontvingen zeer onlangs de

informatie dat de co Jo Huntjes (lpl 73-

4 van 104 wrnverkcie) enkele weken

na de tocht van Ton Verpoort en zijn

groep ook deze beklimming met succes

heeft uitgevoerd. Wij feliciteren ook

hem met deze prestatie! En daarmee

sluit de redactie voorlopig de verslaggeving

over Mont Blanc beklimmers.

Maar uiteraard staan wij open voor

bericht/verslag van andere buitengewone

(sportieve) prestaties.

19


commandojournaal

december 2009

La Courtine

Dat was toch duizend malen beter

dan ’t land van Rucphen, Schijf en Wouw

en zelfs de fanatiekste zweter,

ging graag naar La Courtine, liefts gauw

Is het liefde voor hun ambacht,

die hen doet hunk’ren naar dat land?

Slechts de verhoging der gevechtskracht,

met tanks gebruikt in groot verband

Maar dat zijn zeer geheime zaken,

__ De vijand luistert zogezeid. __

Een garde blik, commandokaken kraken,

Zij zwijgen, immers “veiligheid” ...

De Roosendaalse boekenzaken,

zijn dezer dagen druk bezocht

begonnen door hun Franse boeken heen te raken

Nooit werden er zoveel verkocht.

L’amour en je vous aime beaucoup

zijn thans gewone zaken.

Je spreekt ze uit en past ze toe

ze zullen je niks maken.

In Frankrijk is de concurrentie zwaar

(er zijn zo veel soldaten)

maar spreek je Frans dan ben je klaar;

geen last meer van de maten.

En in het stille Roosendaal,

vergeten door de binken

zit het meisje van een korporaal

haar tranen weg te pinken.

Eén troost voor Annie en Marie

en Miep en nog zo velen.

Straks fluisteren ze “ma chérie”,

dat zal de wonden helen.

het korps anno 1969

Nog steeds de meest zware militaire opleiding in het Nederlandse

leger. Alleen zij, die fysiek en mentaal uit het goede hout zijn gesneden,

kunnen deze 8-weken durende opleiding volbrengen. Deze

keiharde training is een absolute eis om in een later stadium een

bruikbare kracht te zijn in de parate para-commando-cie. Als bekroning

van deze opleiding is de man gerechtigd tot het dragen van de

groene baret.

De Groene Baret, december 09

1959

1969

1979

1989

1999

amerikanen weer te gast bij het korps

Sinds ruim een jaar bestaat er een relatie tussen de onderofficieren

van ons Korps en een detachement onderofficieren van de USMC

(United States Marine Corps) die zijn gelegerd te Brussel. Zoals

velen onder u waarschijnlijk zullen weten worden de Amerikaanse

ambassades overal ter wereld bewaakt door hun eigen mariniers.

Afhankelijk van de stafbezetting bestaat zo’n detachement uit

ongeveer vijfentwintig man. Deze relatie, die reeds diverse persoonlijke

vriendschappen heeft doen ontstaan, is gegroeid doordat

een Nederlandse oud-marinier contacten wilde onderhouden met

US mariniers. Zeer waarschijnlijk zouden wij daar nooit weet van

gehad hebben, ware het niet dat hij op zijn beurt weer bevriend

is met een oud-commando uit zijn woonplaats, de Zeeuwse stad

Terneuzen en wel de cdo I Melvin van Amersfoort. Door hun

tussenkomst zijn er, nu al weer ruim een jaar geleden, enkele US

mariniers als gast uitgenodigd bij baret-uitreikingen. Zelfs zijn er al

kleine groepjes razendsnel over de hindernisbaan geraasd, evenals

de touwenbaan en klimtoren. Dit wordt dan op vrijdagmiddagen

gepland om zodoende na afloop het verloren gegane vocht tijdens

de wekelijkse mannenborrel in de onderofficierskantine weer op

peil te brengen.

allerjongste adjudant

Na een jaar lang het zware juk van jongste adjudant van het KCT

met ere te hebben getorst, heeft de adjudant R. Leenhouts deze

titulair overgedragen aan de allerjongste aanwinst onder de adjudanten,

P. Filius.

Op 1 nov werd deze nationaal en internationaal bekende onderofficier,

een even bekend als vermaard specialist op verbindingsgebied,

bevorderd tot adjudant. De laatste jaren vervulde hij het werk

als pelotonscommandant verbindingspeloton 104 wrnverkcie tevens

commandant instructiegroep verbindingen; eigenlijk een luitenantsfunktie...,

maar ja! Hij is in feite ook de grote man achter allerlei

vernieuwingen op verbindingsgebied binnen de opleiding tot waarnemerverkenner,

alhoewel anderen soms die waardering claimen.

staatssecretaris op bezoek

Het bezoek dat de Staatsecretaris van Defencie, dhr. H.A.L van

Hoof, op 3 november jl. aan ons Korps bracht werd beheerst door

hevige knallen. Het decor was de schietbaan op de Wilhelminakazerne

te Ossendrecht. De koffie en de cake konden nog rustig

op het zonnige “terras” in de buurt va de schietbaan genoten

worden, daarna brachten de gehoorbeschermers uitkomst. Twee

ploegen van de 108 Cotrcie die net de opleiding “Special Training

en Technieken” achter de rug hadden, gaven onder leiding van de

Instructiegroep Tactiek een demonstratie van hun kunnen. Na uitleg

van sergeant-majoor Cees de Waard (C-Instrgp Tactiek) werd een

demonstratie “schieten onder druk” gegeven en de resultaten

waren prima! Toevallig waren ook enkele voormalige beveiligers

van de Contingentscommandant in Bosnië/Kosovo bezig hun

collega’s voor te bereiden op hun toekomstige taak. Ook die

razendsnelle demo van het in veiligheid brengen van de VIP in

een levensbedreigende situatie mocht er zijn. Daarna werd het

volledige scenario getoond van het uitschakelen van een aantal

“tango’s”. Met scherp! De “tango’s” hadden uiteraard geen schijn

van kans. Na de lunch op de kazerne in Bergen op Zoom werd de

STAS geïnformeerd over het brede scala aan taken van het huidige

Korps Commandotroepen.

21

21


Baret uitreiking, 11 december 2009

Baretuitreiking, gezien

door de ogen van …

op 11 december ontvingen 33 jonge militairen uit handen van Zijne koninklijke

hoogheid Prins Willem-alexander de groene baret. na een slopende opleiding van

16 weken ondergingen de mannen de afmatting in Zeeland. Ze werden in de vroege

ochtend van 11 december opgewacht door familie, vriendinnen, vrienden, collega’s

en muzikanten. de altijd traditievolle binnenkomst en ceremonie maakten op de

nieuwe commando’s, maar ook op de hieronder genoemde personen een diepe

indruk. de baretuitreiking, gezien door de ogen van … (door Ben van der Klei)

een oud-commando

Het is 07.15 uur op de parkeerplaats van v.v. Alliance

aan de Zundertseweg in Roosendaal en het miezert.

De Elementaire Commando Opleiding (ECO) zal daar

een korte tussenstop maken op haar weg naar de

binnenkomst op de kazerne. De korpsambulance komt

de parkeerplaats oprijden met een opgetogen hospik

aan het stuur. Ze meldt dat de mannen er bijna zullen

zijn. Koninklijke Marechaussee met zwaailichten zorgt

voor de afzetting van het kruispunt Zundertseweg en

Burgemeester Schneiderlaan. Vanuit het donker komen

33 man, onder aanvoering van de Commandant ECO

kapitein IJzelenberg en zijn instructiegroep, aangelopen.

Het commando”Halt” hoeft weinig nadruk.

Zwijgend, zichtbaar moe, helpen de maten elkaar met

het afhangen van de grote rugzak. Voldaan gaan de

cursisten op hun rugzak zitten en maken hun tenue

in orde. De aanstaande commando’s Dai en Thijs

vertellen over de afmatting in Zeeland. “We kregen

dat startdoel pas op het allerlaatste moment te horen”

zegt Thijs. En Dai vervolgt: “Ik hoef voorlopig even

niet naar Zeeland.” Ze nemen mijn felicitatie met

doffe ogen, maar ook onder dank, in ontvangst. Uitrusten

is fijn, maar de kazerne wacht en de tijd breekt

aan dat de mannen toch weer in de hoeven moeten.

Wederom helpen ze elkaar, maar nu met omhangen.

In het donker marcheert de ECO af, onder begeleiding

van de muzikale klanken van de Memorial Pipes

and Drums ‘The Seaforth Highlanders of Holland.’ Het

kippenvel staat op mijn armen als de ECO rechtop,

borst vooruit en in de maat van de muziek marcheert.

De bewoners van de Zundertseweg komen naar

buiten en kinderen hangen uit de ramen. Via de Parabaan

lopen we naar de ingang van de kazerne waar

onlangs weer een Tranenpoort is gebouwd. Een traditie

is hersteld! De toeters, het gejuich, het applaus en

de flitslichten tijdens het binnenlopen van de ECO, is

voor vele toeschouwers een emotioneel moment. Ook

voor mij fantastisch om dat weer eens mee te maken.

de C-eCo

“Het is mijn eerste ECO die ik aflever bij het korps. Ik

ben trots op die mannen, 33 nieuwe commando’s uit

een groep van 100 die aan de opleiding begonnen.

Het was de afgelopen weken nat genoeg om telkens

nat te worden, maar gelukkig ook droog genoeg om

telkens weer droog te worden” zegt de kapitein met

een knipoog naar zijn geboortegrond Zeeland. “De

mannen zijn kapot maar zeker niet gebroken. We zijn

in deze opleiding begonnen met een ander voedselprogramma

om de mannen zoveel als mogelijk heel

te houden. Het programma voor mentale training is

ook veranderd, een belangrijk deel van de vorming is

immers gericht op de mentale weerbaarheid. Ik heb

ook ‘de verlosser’, ook genoemd de ‘de kommer en

kwel bel’ geïntroduceerd. Afvallen tijdens de ECO is

niet leuk, maar het hoeft ook niet door de achterdeur

plaats te vinden. Een cursist die uitviel moest de bel

luiden om daarna afscheid te nemen van zijn maten.

Een sociaal effect in de opleiding dat de groep sterker

maakt. De bel zorgde tevens voor een hogere drempel

om op te geven, want de cursist wil die bel natuurlijk

“koste wat kost” niet luiden.”

the captain of the band

Ruud de Jong is de captain van de Memorial Pipes

and Drums ‘The Seaforth Highlanders of Holland’.

“We hebben de ECO nu voor de 2e keer begeleid.

Op uitnodiging van het KCT brengen we de mannen

binnen zoals dat in 1942 in Schotland plaatsvond. Ik

heb dat aan de ECO verteld voordat we afmarcheerden

naar de kazerne. De traditionele muziek helpt

de mannen om de pijn te verbijten en fier te lopen.

De muziek stelt ze ook in staat om in een rustige pas

te lopen en dat konden ze wel gebruiken. Ze liepen

daardoor allemaal strak in de maat. Eenmaal opgesteld

op de appelplaats stonden de ECO en de band

voor de ogen van familie, vrienden en collega’s. En

voor de eerste keer speelden wij vandaag ‘The Ballad

of the Green Berets’ om de ECO te eren en een hart

onder de riem te steken. Ik begreep uit de reacties

dat iedereen dat zeer bijzonder vond. Ik hoop dat we

dit tot een traditie kunnen maken”. Aldus een trotse

bandleider.

De Groene Baret, december 09 23


de C-kCt

Kolonel Querido ontvangt de cursisten in de kantine

voor de gebruikelijke warme chocomel en een worstenbroodje.

Weer zwijgend, eten en drinken de

mannen en nemen ze de felicitaties van C-KCT in ontvangst.

“Ik weet wat jullie hebben gedaan en ik heb

daarvoor alle lof. Gefeliciteerd met jullie prestatie.

Het is voor het eerst dat we bijna alle stoelen in deze

ruimte nodig hebben. Ook mijn felicitaties aan de C-

ECO en zijn team voor de fantastische wijze waarop

zij deze groep heeft klaargestoomd voor de Voortgezette

Commando Opleiding (VCO). Ik ben een

aantal keren bij jullie geweest en jullie waren toen een

hechte club. Dat heeft er toe bijgedragen dat we nu

de grootste groep nieuwe commando’s hebben sinds

de afschaffing van de dienstplicht. Jullie zadelen ons

wel op met een probleem wat betreft de huisvesting

op de kazerne, maar dat is een luxe probleem en

dat regelen we wel. Er zijn heel veel mensen op de

kazerne om jullie te feliciteren, geniet straks van dat

moment.”

de moeder, de zus en de vriendin

In de manschappenkantine wachten drie dames

gespannen af. “We zijn de moeder, een zus en de

vriendin van luitenant Erik. We zagen Erik meteen omdat

hij een van de langste militairen in de ECO is. Het

was een zeer emotioneel moment toen de ECO binnen

marcheerde. De afsluiting van zijn opleiding aan de

De Groene Baret, december 09

KMA was al een bijzonder moment, maar de dag van

vandaag zal nooit uit ons geheugen worden gewist.

De vader en de broer van Erik zijn ook beiden militair.

Erik’s broer vertelde al dat hij nu ook de commandoopleiding

wil gaan volgen.” De spanning op de

gezichten van de dames neemt iets af wanneer wordt

omgeroepen om naar de appèlplaats te gaan. Even

later staan ze vooraan om alles van de baretuitreiking

van zeer dichtbij mee te maken. Samen met alle aanwezigen

applaudisseren ze als de ECO, wederom

onder begeleiding van de pipes and drums, de appèlplaats

op loopt. Op dat moment worden in het aanwezige

publiek op vele plaatsen zakdoeken gepakt

om tranen te deppen. En later vertelt Erik’s moeder:

“We glommen van trots toen kolonel Querido onze

Erik voor het front van de ECO tot ‘bestman’ van de

opleiding benoemde. Een prachtige eer natuurlijk en

volgens ons ook zeker verdiend.” Na het bier van de

nieuwe collega’s krijgt Erik van zijn familie stevige

omhelzingen en een fles champagne die met een luide

knal wordt open gemaakt. “Ik zie Erik meestal alleen

in het weekend, maar nu gaan we fijn een paar dagen

samen op vakantie.” aldus de vriendin van Erik.

Zijne koninklijke hoogheid Prins Willemalexander

Kolonel Querido spreekt een warm woord van welkom

aan Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Willem-Alexander.

“Ik heb u een aantal keren mogen ontmoeten en

was daarbij geraakt door uw verbondenheid met de

Nederlandse krijgsmacht in het algemeen en het KCT

in het bijzonder. Wij danken u voor uw aanwezigheid

vandaag en we hopen als Korps dat wij met u net

zo’n goede band kunnen opbouwen als die met uw

grootvader Prins Bernhard, ere-commando van het

KCT. U kunt in ieder geval altijd op ons rekenen.”

ADVERTENTIE

Als Brigade-generaal van de Koninklijke Landmacht inspecteert

de Kroonprins samen met C-KCT de troepen

en brengt hij een groet aan het Korpsvaandel.

Hij feliciteert de cursisten persoonlijk en reikt hen de

felbegeerde groene baret uit. Na de traditionele

mutsdassen ceremonie spreekt de generaal de ECO

toe en zegt onder meer dat hij na deze plechtigheid

maar aan 2 woorden kan denken: bescheidenheid en

respect. En toen hij bij de felicitatie in de ogen keek

van de cursisten besefte hij wat voor een enorme

prestatie er is verricht. Hij geeft blijk van zijn trots om

de groene baretten te mogen uitreiken en wenst de

mannen veel sterkte tijdens de VCO. Zijn korte toespraak

sluit hij af door allen bij het KCT te danken

voor hun inzet voor Nederland.

Daarna treedt de ECO uit en dan blijkt dat marcheren

mét groene baret een stuk beter gaat! <

25


transaLPinerUn

2009

250 teams van 27 verschillende nationaliteiten

die 8 dagen lang door 4 verschillende

landen een totale afstand afleggen van

238 kilometer en ruim 15.000 hoogtemeters.

en om daar nog een cijfer aan toe

te voegen: nummer 79. Want dat is het

team met sergeant1 michel en sergeant1

Chris dat we volgen. ofwel, het team kCt

tirion.nl. Welkom bij de vijfde editie van

de transalpinerun!

Na een rustige nacht en een stevig ontbijt met de

juiste voedingsstoffen maken we onze kleding in orde.

Lange of korte broek? Windstopper aan of uit? Alles

stemmen we nauwkeurig af op het weer en de te

lopen etappe. Vandaag, de eerste dag, zal die gaan

over een totale afstand van 35,03 kilometer. Volgens

Wolgang (‘Wolfi’) die gisteravond in Oberstdorf de

briefing en openingsceremonie verzorgde, ligt er

onderweg wat sneeuw en zijn sommige stukken slecht

door de regen van afgelopen nacht en ochtend.

De organisatie stelt een aantal eisen aan de bepakking

van de teams. Zo moet elk teamlid minstens een

regenpak, muts, handschoenen en een EHBO-setje bij

zich hebben. Behalve deze kleding hebben Michel en

Chris ook nog voeding en drinken bij zich. Alles ligt

klaar en de heren genieten van de mooie omgeving

terwijl de laatste voedingssupplementen naar binnen

gaan. Nog één keer kijken ze elkaar aan en vragen

zich af waar ze in godsnaam aan beginnen... De start

ligt midden in het centrum van Oberstdorf. De sfeer is

sportief en uitgelaten. Na controle op de bepakking

nemen Michel en Chris in het startvak plaats. Om

10.00 uur is de eerste etappe begonnen. Op naar

Lech am Arlberg!

de kop er lachend af

De begeleiders moeten nog flink doorrijden om op

tijd in Lech te staan om de lopers op te vangen. Bij

aankomst blijkt zelfs het eerste team al over de finish

te zijn. De rest volgt snel daarna, waaronder ook

Michel en Chris. Ze zien er nog goed uit, het tempo

zit er nog goed in en bij de heren kan er zelfs nog een

lach van af! Waarschijnlijk is die van opluchting bij

het zien van de finishvlaggen. Bij de finish worden ze

meteen voorzien van een warme top, slippers en een

eiwittenshaker om de verloren voedingsstoffen weer

op peil te brengen en voor een snel herstel te zorgen.

De uitslaglijsten melden ondertussen dat Team KCT-

Tireon.nl op de 54e plaats overall binnenkwam en

binnen hun categorie (mannen) de 24e plek bezet.

Trots en voldaan kijken we terug op een eerste etappe.

Nu nog zeven te gaan. Fysiotherapeut Dick bouwt

alvast de behandeltafel op om de benen los te gooien.

Hij heeft Michel ook in de voorbereidingen gevolgd

en weet inmiddels de spieren feilloos te peilen. Ze voelen

goed. Net als die van Chris, als hij na drie kwartier

kneden klaar is. Om 18.00 uur is het tijd voor eten en

de briefing met de route en weersverwachtingen voor

morgen. De temperatuur zal rond 4 graden liggen,

maar later op de dag belooft het warmer te worden.

koude start

Dag 2. Zo vroeg in de ochtend is het inderdaad fris,

maar onze jongens zijn bij de start weer goed weg

voor de 24 kilometers van vandaag. De begeleiders

vertrekken meteen naar Sankt Anton om daar de

camper weer te installeren. De finish ligt in een smal

straatje, het laatste stuk is behoorlijk steil naar beneden.

De eerste lopers laten zich alweer snel zien;

wederom het Schotse duo dat de rest ver achter zich

laat. Achteraf blijken deze jongens overal ter wereld

mee te doen aan dit soort runs en ze kennen elkaars

sterke en zwakke punten door en door. Een klein uur

later komen ook Michel en Chris door de smalle

straatjes naar beneden stuiven. Weer zijn ze sneller

dan verwacht; deze etappe op de 52e plaats overall

en 25e in hun categorie. Snel overschakelen op het

ritueel van verzorging, eten en briefen.

De volgende tocht naar Galtür (nog steeds Oostenrijk)

belooft 32,97 kilometer en ruim 2.400 hoogtemeters,

al zou het klimmen moeten meevallen. ‘Wolfi’ voorspelde

geen slecht weer en bij de start is de lucht

inderdaad strakblauw en valt de kou mee. Het uitzicht

is weer prachtig.

Ook naar Galtür moeten we ons haasten om het eerste

team nog binnen te zien komen. Michel en Chris

zitten niet erg ver daarachter, om precies te zijn op

een 47e plaats vandaag en 22e bij de mannen. Zo

klimmen ze dagelijks een aantal plaatsen in het klassement.

’s Avonds, als we Wolfgang treffen voor de

briefing, vraagt Michel hem: “Wolfi, do you know

what flat is?” Hij doelt op Wolfgangs opmerking van

de avond ervoor over een ‘relatief vlakke’ etappe.

Nee, reageert met een droge “Uhm... no!” Als Michel

vervolgens uitlegt dat we uit Nederland komen en

hoe ons land eruitziet in vergelijking met de Alpen,

is Wolfgang even verbaasd, maar toont dan zijn

diepe respect voor deze ‘flatlanders’ dat ze aan deze

loodzware run deelnemen. Niet dat hij daar zijn

briefing op aanpast, overigens. Wolfgang zegt dat

ook morgen de klim relatief vlak en dus goed te doen

is. Met een prachtig uitzicht! Michel en Chris weten

ondertussen wel beter.

recordsprint omhoog

Dag 4. We gaan de grens over naar Zwitserland,

naar Scuols. Afstand: 39,92 kilometer, 2.339 meters

omhoog en 2.734 meters naar beneden. Die mogen

niet worden onderschat, want dalen heeft een behoorlijke

impact op de spieren. Michel en Chris mogen

dan flatlanders zijn, het klimmen gaat ze steeds beter

af. En het dalen? ”Ach, pijn doet het toch wel!” De

verwachte zes uur voor deze etappe worden er vijf.

En zo stijgen ze ook weer in het klassement, naar plek

39 overall en plaats 19 in hun categorie. Op dag 5,

-we blijven in Scuols-, staat een bergsprint van zes

kilometer met ruim 900 hoogtemeters op het programma.

Het record staat op 44 minuten, dus als er na 41

minuten al iemand boven komt, is het een groot feest.

Michel en Chris doen er negen minuten langer over en

lopen geen blijvende schade op. De rest van de dag is

voor verzorging en herstel.

De volgende dag voert de run naar het Italiaanse

Mals, 37 kilometer verderop. Daar kunnen we de

skilift nemen om de lopers vanaf de top aan te moedigen,

maar eenmaal boven blijken Michel en Chris al

te zijn gepasseerd. Snel naar beneden. Daar zien we

ze lopen, het laatste vlakke stuk richting de finish, vóór

Hoite Cannegieter en Allard Dericks! Dit ijzersterke

Nederlands survivalduo zaten ze de afgelopen dagen

steeds op de hielen. Sommige stukken hebben ze zelfs

samengelopen. De score uiteindelijk: 34e overall en

17e bij de heren. Michel en Chris beginnen op te

vallen tussen de ‘echte’ berglopers en worden al

vrolijk begroet.

highway to hell

Van Mals voert het naar Schlanders. Het aftellen is

begonnen. Vandaag zijn er 34,51 kilometer en 2.004

hoogtemeters te gaan. Die laatstgenoemden beginnen

onderhand wel parten te spelen. Maar zonder

lichamelijke bijzonderheden en blessures moet dit toch

uit te lopen zijn. Michel geeft aan dat ze voordeel

hebben met hun vermogen om ‘militair te denken’.

Ofwel, steeds je grenzen kunnen verleggen en weten

dat je meer aankunt dan je denkt. Natuurlijk is de

tocht zwaar. Maar er is hard getraind. Kilometers

door het Zeeuwse zand zijn hieraan voorafgegaan.

Duinen op, duinen af, enkel en alleen te kunnen

trainen op weerstand. We kennen in Nederland

immers geen bergen. In Schlanders eindigen de

jongens in hun categorie als 16e. Weer een plek te

pakken!

Dag 8, de finishdag. ‘Highway to Hell’ klinkt zoals

elke ochtend weer uit de luidspeakers als de laatste

etappe begint. Over de weg is het ongeveer acht kilometer

rijden naar het eindpunt. Voor de lopers zijn het

echter 28,62 kilometer en 1.817 hoogtemeters, onder

andere over een graat. Dus wel met mooi uitzicht. Het

lukt Michel om, net over de top van de berg, een trui

van het Korps Commandotroepen te overhandigen

aan Wolfgang die -zoals elke etappe- de lopers staat

aan te moedigen en toeziet op de veiligheid. Plannetje

gelukt! Als ‘Wolfi’ niet op de top had gestaan, had

Michel het gewicht voor niks meegezeuld. En elke

extra gram is er één teveel.

De laatste kilometers gaan Michel en Chris er helemaal

voor, In volle vaart naar beneden. Ze komen als

35e team in Schlanders over de finish, 17e in hun

categorie. Prachtige resultaten! Snel wat eiwittenshakes

naar binnenwerken voordat het tijd is voor een

biertje. Deze avond geen briefing natuurlijk, maar een

‘Finisher Party’. Iedere finisher krijgt zijn unieke T-shirt.

De shirts die overblijven worden ritueel vernietigd, om

zo het unieke karakter te bewaren van de Transalpinerun

2009! Michel en Chris, respect voor jullie! <

De Groene Baret, december 09 27


actualiteiten

OOSTENRIJKS WeerZien voor LiChting 79-6

Foto v.l.n.r.: Mel Rense, Jos Goddijn,

Gerco de Haan, Henk Bleijenberg, Rene

van Genechten, Ron Kapteijn en Geert

van Hoof.

internationaLe JUdo-ondersCheiding vOOR OUD-cOMMANDO cHRIS DE KORTE

Op de foto: Chris de Korte, Mark Huizinga

en I.J.F. voorzitter Marius Vizer.

MEDAILLE voor tF55

De Groene Baret, december 09

Tijdens de grote commandoreünie in 2007 vatte lichting 79-6 het plan op om een

tussentijdse pelotonsreünie te organiseren.

Eind september werden die woorden omgezet in - Oostenrijkse!- daden.

Hoewel het aantal deelnemers bleef steken op slechts zeven man, was het voor de

kameraden een meer dan geslaagd weerzien. Uitvalsbasis van de trip vormde een

boerderij in Obervellach, in het Oostenrijkse Karinthië, beschikbaar gesteld door

Ron Kapteijn, die daar al een paar jaar woont. De reünie startte voortvarend met

een avondje uit in Almstüberl, waar een groepje lokale dames de oud-commando’s

spontaan een welkom aanhief met gezang van hoog niveau. Dat viel in goede aarde

bij de jongens. Het vijfdaagse programma bestond uit diverse activiteiten: bergwandelingen,

raften, bergbeklimmen en nog meer, zoals gezellig eten en drinken.

Het hoog(s)te punt vormde de beklimming van de Hochkedl in het Reisseck gebergte.

Uiteraard met nadien een biertje toe in de Reisseckhütte. Veel wandelaars beginnen

en eindigen hier hun huttentochten met topbeklimmingen en trektochten door Nationaal

Park Hohe Tauern. Mede dankzij het mooie nazomerweer (geen spatje regen)

was het resultaat een maximum aan ontspanning.

Het vaste voornemen bestaat om in 2014 weer een pelotonsreünie te organiseren.

Hopelijk dan met een grotere deelname. Omdat de organisatie afgelopen keer

moeite had om alle pelotonskameraden te benaderen, wordt hierbij iedereen van

lichting 79-6 verzocht om zijn e-mailadres en (mobiele) telefoonnummer door te

geven aan: g.dehaan@inter.nl.net

Tijdens de wereldkampioenschappen judo, die dit jaar in Rotterdam werden

gehouden, ontvingen trainer/coach Chris de Korte en zijn pupil de Olympisch

kampioen Mark Huizinga, een”Special Recognition Award” van de Internationale

Wereld Judo Federatie. De onderscheiding werd uitgereikt door de voorzitter van

deze Federatie, de heer Vizer, voor hun bijdrage en inzet ter ontwikkeling van judo

als wereldsport.

Op 21 september reikte C-KCT kolonel Querido de herinneringsmedaille Vredesoperaties

uit aan het personeel van Rotatie 1 Taskforce 55. De Nederlandse commando’s

en mariniers van deze taskforce worden sinds april van dit jaar ingezet

voor het uitvoeren van verkenningen en het verzamelen van inlichtingen. Daarnaast

hadden zij taken zoals het aangrijpen en arresteren van Talibanleiders en insurgents

die zich met aanslagen bezighouden.

WERELDKAMPIOENScHAPPEN “kYokUshin karate”

Commando BUSINESScLUB

WEL OF GEEN nieUWe groene Baret?

Van 2 tot 4 oktober jl. vond in Boedapest (Hongarije) het “ALL KYOKUSHIN

KARATE WORLD TOURNAMENT” plaats.

Kyokushin karate staat bekend als de hardste in de soort. Deze kampioenschappen

worden eens in de 2 of 4 jaar gehouden en er wordt gevochten op knock

down regels. Populaire vechtsporten zoals k1 hebben hun oorsprong bij dit soort

toernooien.

Het kyokushin karate wordt door vele duizenden mensen beoefend, onder wie

de korporaal Jimmy van het Korps Commandotroepen. Kpl Jimmy heeft meegedaan

aan het Tournament en heeft zich weten te plaatsen bij de laatste 8 deelnemers.

Deelnemen aan een dergelijk toernooi is al bijzonder, maar bij de

laatste 8 behoren is inmiddels zo’n 15 jaar geleden, dat dit een Nederlander is

gelukt! Na 1 opgave van de tegenstander en 3 gevochten partijen verloor Jimmy

uiteindelijk op punten van zijn Russische tegenstander.

In de afgelopen jaren heeft kpl Jimmy aan meerdere toernooien en wedstrijden

deelgenomen en ook dit was weer een zeer mooie prestatie en ervaring. Hij

werd zoals gewoonlijk bijgestaan door de gebroeders Gordeau.

Tijdens een recente bijeenkomst van de Commando Business Club is een cheque

overhandigd door de voorzitter van deze club, Arthur Rijk, aan C-KCT Rob

Querido. De cheque, die een waarde vertegenwoordigt van € 2500, zal door

de Commandostichting worden besteed aan een nader te definiëren doel. Op

deze manier dragen de ondernemers, die georganiseerd zijn in de Commando

Business Club, bij aan het realiseren van de doelstellingen zoals deze door de

Commandostichting zijn geformuleerd. De Commando Business Club is nu ruim

een jaar geleden opgericht en is nu al succesvol. Bijna 300 oud commando’s,

werkzaam in het bedrijfsleven, hebben zich via de internetsite Linkedin.com aangemeld.

Ruim 60 daarvan komen regelmatig bij elkaar tijdens bijeenkomsten die

elk kwartaal plaats vinden. Tijdens de bijeenkomsten worden de relaties onderhouden

en wordt een lezing gehouden door een gastspreker. De sprekers zijn

zorgvuldig geselecteerd en zijn voornamelijk afkomstig uit het bedrijfsleven. Alle

presentaties tot nu toe hebben geleid tot business opportunities of versnelling van

commerciële trajecten. Het doel van de Commando Business Club is om meer

oud-commando’s te betrekken bij de bijeenkomsten en het actieve netwerk. Men

kan zich daarvoor aanmelden bij de Group “oud commando’s” op Linkedin.

com of stuur een e-mail naar Arthur Rijk: arthurrijk@msn.com of Patrick Walthuis:

patrick@cervix.nu

Het toetje van de reünie in 2007 liet ‘even’ op zich wachten. Maar afgelopen

zomer waren de productieproblemen eindelijk opgelost en vond de verzending

plaats van de nieuwe baret. We meldden dit heuglijke nieuws al op de website

en in het juninummer van De Groene Baret. Daarop ontvingen we diverse

vragen, zoals: “Ik ben oud-commando, maar heb niets ontvangen. Waar blijft die

van mij? Of: “Ik ben begunstiger van de stichting, dus ik heb toch ook recht op

een nieuwe baret?” Nou nee, niet iedereen kreeg als vanzelfsprekend de baret

thuisgestuurd. De voorwaarden waren al in de uitnodiging voor de reünie duidelijk

uitgelegd, maar we doen het graag nog een keer: Alleen betalende reünisten

van 2007 hebben recht op een nieuwe baret! Dat houdt dus in dat degenen die,

om welke reden ook, niet hebben betaald voor de 2007 reünie, ook geen aanspraak

kunnen maken op een nieuwe baret. Hebt u echter wel betaald en toch

geen baret ontvangen? Onze penningmeester, die samen met enkele vrijwilligers

de verzending verzorgde, heeft nog een beperkt aantal baretten op voorraad.

Rechthebbenden kunnen hun baret alsnog claimen via:

* het contactformulier op de website t.a.v. de penningmeester Jack Harte

* per telefoon 013 571 5002 of 0653 165 950.

29


De Groene Baret, december 09

op dinsdag 3 november vond in vlissingen

en Westkapelle de jaarlijkse herdenking

plaats van de operatie infatuate. een

bijzondere editie. het was namelijk de 65e

én laatste keer dat op traditionele wijze de

eer werd betoond aan de commando’s van

no 2 (dutch) troop en de andere militairen

die Walcheren in 1944 hebben bevrijd.

herdenking

oPeratie ‘inFatUate’

De herdenking werd bijgewoond door diverse Engelse,

Noorse, Belgische, Franse en Zuid-Afrikaanse

veteranen die destijds deelnamen aan de landingen.

Helaas waren er geen veteranen van No 2 (Dutch)

Troop aanwezig. Zij waren overleden of fysiek niet

meer daartoe in staat. Maar ook voor de nog vieve

veteranen vormde deze 65e editie een belangrijk en

emotioneel hoofdstuk in hun ‘levensboek’. Het was

namelijk de laatste keer dat Operatie Infatuate in

deze vorm werd herdacht. Dus was er nog één keer

een traditioneel eerbetoon en diep respect voor het

moedige optreden van de mannen.

vlissingen

Als er weergoden bestaan, dan zijn ze de deelnemers

deze dag niet erg goed gezind. De regen valt nog

mee, maar vooral de wind haalt flink uit. De aanwezige

veteranen, commando’s en burgers laten zich

echter niet afschrikken door deze grimmige stemming

van het weer. De oud-commando’s zijn per bus uit

Roosendaal of met het eigen vervoer gekomen naar

een afgesproken parkeerterrein. Vervolgens is het

detachement door majoor b.d. Mathieu Jeukens afgemarcheerd

naar het monument en aldaar opgesteld.

Het welkomstwoord van de ceremoniemeester, de

heer H. Koeman (Stichting Steun Bevrijders Walcheren

1944) wordt gevolgd door een toespraak van

burgemeester Dijkstra van Vlissingen. Hij memoreert

wat zich in 1944 heeft afgespeeld en brengt hulde

aan de veteranen. Daarna voeren nog enkele andere

autoriteiten het woord en wel in het Engels, wat de

veteranen schitterend vinden.

De ‘Last Post’ wordt geblazen en er wordt één minuut

stilte in acht genomen. Daarna begint de kranslegging,

héél veel kransen. De krans namens het Korps

Commando Troepen wordt gelegd door plaatsvervangend

C-KCT, luitenant-kolonel Vlijm, geassisteerd door

de plaatselijk schooljeugd. De Regimentsfanfare

“Garde Grenadiers en Jagers”, een deel van The

Band of H.M. Royal Marines Portsmouth en twee

doedelzakspeelsters van Inter Scaldis Pipes & Drums

uit Vlissingen zorgen intussen voor toepasselijke

muziek. Na de ceremonie is er voor iedereen de gelegenheid

het monument met daaromheen de kransen

en bloemen te bezichtigen. Vanaf de dijk zeewaarts

zijn de kransen zichtbaar die vanaf een oorlogsschip

overboord zijn gezet.

Daarna is het snel afmars, waarna de korte tocht naar

Westkapelle volgt. Traditioneel worden de commando’s

daar hartelijk ontvangen in het jeugdgebouw om

een uitstekende lunch te nuttigen, aangeboden door

de Commandostichting (chapeau!). Dit gebeuren is

steevast een miniatuur Commandoreünie. Afwijkend

van de vorige jaren worden de deelnemers daarna

niet afgemarcheerd, maar per bus naar het landingsmonument

bij de radartoren ‘Erica’ verplaatst.

Daar dirigeert majoor b.d. Jeukens het detachement

naar haar plaats. Ondertussen is de wind in hevigheid

toegenomen; de vlaggen klapperden hevig en de

schuimkoppen staan op de Noordzee.

Westkapelle

Landingsplaats “Erica”.

Hier leidt de heer L. Dewitte (voorzitter Stichting

Steun Bevrijders Walcheren 1944) de ceremonie en

laat het woord onder meer aan plv. C-KCT lkol Vlijm.

Die legt de link tussen de mannen die hun leven lieten

voor een vrij Europa en de militairen die onlangs het

hoogste offer gaven in Afghanistan, zoals commandokorporaal

Kevin van de Rijdt. Daarna volgen ook hier

tal van kransen, gelegd tezamen met de schoolkinderen

van basisschool ‘De Lichtboei’. The Band van

H.M. Royal Marines Porthmouth speelt intussen

koraalmuziek. Hun bugler blaast de ‘Last Post’ als

signaal voor de minuut stilte en het Lament wordt ten

gehore gebracht door een piper van Inter Scaldis

Pipes & Drums. De ceremonie eindigt met de volksliederen

van Noorwegen, Groot-Brittannië en

Nederland.

vuurtoren

Het monument en de begraafplaats daar omheen bij

de vuurtoren van Westkapelle is de volgende locatie.

Hier memoreert burgemeester Van der Zwaag van de

gemeente Veere het bombardement op Westkapelle

en de verschrikkelijke gevolgen voor de bevolking. De

aanwezige leerlingen van basisschool ‘De Lichtstraal’

worden ook in de toespraak betrokken. Vervolgens

houdt een leerkracht, Paul Suijk, een zeer indrukwekkende

speech en lezen twee leerlingen een gedicht

voor. Daarin geven ze aan hoe gelukkig ze zijn dat

ze in Westkapelle wonen. Er volgt opnieuw een kranslegging

en tenslotte leggen 24 leerlingen en 24 commando’s

bloemen op de graven van de slachtoffers

van het bombardement. In het jeugdgebouw wordt de

dag afgesloten. De koffie staat er klaar, maar omdat

het zo koud is, blijft het daar niet alleen bij!

Dankzij nauwe samenwerking van alle betrokkenen

is het een perfect georganiseerde, laatste herdenking

geweest. <

31


herdenking

De Groene Baret, december 09

op vrijdag 18 september jongstleden herdacht het korps

Commandotroepen en de Commandostichting dat 65 jaar

geleden operatie ‘market garden’ plaatsvond.

de jaarlijkse herdenking gebeurde bij het graf van august

Bakhuis roozeboom op de begraafplaats voor militaire

oorlogsslachtoffers te oosterbeek. Plusminus zeventig

personen, onder wie vijftig veteranen en oud-commando’s,

bezochten de herdenking.

‘market garden’

In zijn welkomstwoord memoreerde de voorzitter van onze

commissie Herdenkingen, majoor b.d. Mathieu Jeukens, dat

het nu 65 jaar geleden is dat in Nederland een begin werd

gemaakt met bevrijdingsfeesten en –herdenkingen. Buitenlandse

veteranen zullen in de meeste gevallen voor het

laatst naar Nederland komen. Majoor Jeukens riep de aanwezigen

op om te blijven herdenken. Het zal onze huidige

generatie zijn die nu het stokje moet overnemen.

In de toespraak van de commandant Korps Commandotroepen,

tevens vice-voorzitter Commandostichting, schetste

kolonel Rob Querido de gebeurtenissen van 19 september

1944, waarbij commando Bakhuis-Roozeboom door Duits

vuur sneuvelde. Tevens trok hij een parallel met het recente

sneuvelen van korporaal Kevin van de Rijdt in Afghanistan.

Na de overweging door raadsman Adriaan Heemskerk,

de geestelijk verzorger van het KCT, werd de Last Post

gespeeld, gevolgd door een minuut stilte. De sfeervolle

herdenking werd beëindigd met de kranslegging door

kolonel Querido en veteraan van No 2 (Dutch) Troop,

adjudant b.d. G. Florisson.

Onder een stralend zonnetje was er nog even tijd voor een

gezellig samenzijn. Daarna reisden vele deelnemers naar

Eindhoven om deel te nemen aan de herdenking van de

bevrijding van Eindhoven, 65 jaar geleden. <

oosterBeek

33


in memoriam

Oud-Co kpL HERMAN REITSMA

Overleden te Den Haag op 27 oktober 2009 op

79-jarige leeftijd. Herman was van lichting 1950 en

behaalde zijn groene baret op 21 februari 1951

uit handen van de toenmalige generaal Kruls op de

Grote Markt in Roosendaal. Herman werd geplaatst in de 2e Cotrcie.

Hij was mede oprichter van COV Zuid-Holland in de functie van

penningmeester. Herman stond bekend als een sociaal en goed commando.

Bij zijn uitvaart vormde de COV Zuid-Holland een erewacht.

Een waardig afscheid voor deze commandovriend.

Kapitein b.d. CHARLES COENRAAD

Overleden op 12 november in de leeftijd van 87 jaar.

Ridder in de Orde van Oranje-Nassau met de Zwaarden.

Charles was geplaatst bij K.S.T 2e Paracie. Hij heeft meegedaan aan

alle luchtlandingacties en was bij de gevangenneming van Soekarno.

Van 1950 tot 1965 was Charles o.a. geplaatst als instr/CSM bij ons

Korps. Later is Charles overgegaan naar de Intendance.

Oud-Co(1) DIRK HEyINK

Overleden te Gloucester (Australië) op 1 september

op 76-jarige leeftijd. Dirk was van de lichting

53-5 en behaalde zijn groene baret op 1 april

1954. In 1955 emigreerde hij naar Australië en

bouwde een carrière op in de jachtbouw. Hij was bijzonder trots op

zijn groene baret en zocht graag in Australië oude dienstmaten op.

Bij zijn bezoeken aan Nederland in de afgelopen jaren hernieuwde

hij ook hier zijn contacten. In de 105 Cotrcie stond hij bekend als een

goed commando die nauwgezet en met humor zijn taak vervulde.

Oud-Co(1) TON PHILIPSEN

Overleden te Voorburg op 13 oktober 2009 op

78 jarige leeftijd. Ton was van lichtingsploeg 52-2

en behaalde zijn groene baret op 27 augustus

1952. Deze oud commando stond bekend om zijn

immer opgewekte humeur .

Oud-Co(1) RIJK POTKAMP

Overleden op 10 augustus 2009 op 78-jarige

leeftijd. Henk was van lichting 50-2 en behaalde

zijn groene baret op 21 feb 1951.

Oud-Co(1) JAN SPEERSTRA

Overleden op 14 oktober 2009 te Dronten op

72-jarige leeftijd. Jan behaalde zijn groene baret

op 9 februari 1957. Hij was enige tijd lid van COV

Gelderland. Toen hij 50 jaar gerechtigd was tot het

dragen van de groene baret ontving hij daarvoor een oorkonde met

bijbehorende plaquette. Medio dit jaar namen Jan en zijn vrouw Gré

nog deel aan de D-day herdenkingen in Normandië.

Oud-Co(1) GERARD JONKHEIJM

Overleden op 30 september 2009 op 60-jarige

leeftijd. Gerard was van lichting 69-2 en behaalde

zijn groene baret op 13 juni 1969.

Oud-Co kpl FER TOBBEN

Overleden op 4 september 2009 op 68-jarige

leeftijd. Fer was van lichting 60-6 en behaalde zijn

groene baret op 14 april 1961. Deze doorzetter

had veel ambities, zowel in werk als in hobby’s.

HENDRIK WILLEM (HENK) VAN DER STEEN

Korporaal No. 2 (Dutch) Troop, 10 Inter Allied

Commando. Drager van onder meer de dapperheidonderscheiding

het Bronzen Kruis.

Overleden op 1 september 2009 te Voorschoten in

de leeftijd van 98 jaar.

Henk van der Steen werkte, toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak,

bij Shell in Den Haag. Hij aarzelde niet, regelde en met een paar

vrienden een oude garnalenboot en vertrokken richting Engeland. Er

stond een flinke oostenwind en er moest constant gehoosd worden

om de boot drijvende te houden. Halverwege werden ze opgepikt

door een Engelse torpedobootjager. Via de Prinses Irenebrigade

kwam hij als vrijwilliger in 1942 terecht in de commando-opleiding

in het Schotse Achnacarry. In december 1943 vertrok de Troop

naar Brits-Indië. Er werden maar enkele leden van No. 2 ingezet in

de strijd tegen de Japanners. In augustus 1944 keerden de mannen

terug naar Engeland om deel te nemen aan de bevrijding van het

vasteland van Europa. Tijdens operatie Market Garden was Henk

van der Steen ingedeeld bij de 101 (US) Airborne Division. De glider

waarin hij zat, maakte een nogal harde landing in de omgeving

van Son. Met moeite kon hij zichzelf uit het beschadigde vliegtuig

bevrijden. In de dagen daarna trad hij op als verkenner, tolk en contactpersoon

voor de Amerikanen. Toen de taak er op zat, werden de

overgebleven mannen van No. 2 verzameld in Eindhoven. Allemaal

kozen ze er vrijwillig voor om een maand later ingezet te worden bij

de bevrijding van Walcheren.

No. 2 Dutch Troop werd tijdens operatie Infatuate verdeeld over de

eenheden die bij Vlissingen en Westkapelle aan land zouden gaan.

Henk van der Steen was met 11 collega’s, onder leiding van luitenant

De Ruiter, ingedeeld bij de eenheid die als eerste bij Vlissingen aan

land zou gaan. In de vroege ochtend van 1 november 1944 werd de

landing onder zeer zware omstandigheden uitgevoerd. De Nederlandse

commando’s weerden zich danig in de hevige strijd die dagen

duurde. In de nacht van 1 op 2 november maakte hij deel uit van de

patrouille die de bezette scheepswerf ‘De Schelde’ binnendrong. De

vijftien gevangengenomen Duitsers gaven belangrijke inlichtingen

prijs. Daardoor konden mijnen onschadelijk worden gemaakt, sabotages

worden voorkomen en de ’Willem Ruys’ worden gered. Op

7 november was Walcheren bevrijd. Voor zijn moedig en beleidvol

optreden tijdens Market Garden en de Bevrijding van Walcheren

werd Van der Steen geëerd met het Bronzen Kruis. In 1945 demobiliseerde

hij.

Henk van der Steen was een graag geziene gast bij het Korps Commandotroepen

en een trouw bezoeker van de vijfjaarlijkse reünies,

de herdenkingen en de activiteiten van de vereniging No. 2 (Dutch)

Troop. Met het overlijden van Henk van der Steen verliezen we één

van de grondleggers van het huidige Korps Commandotroepen. Eén

van de mannen die niet aarzelden toen Nederland hen nodig had en

die bereid waren desnoods hun leven te offeren voor de bevrijding

van ons land. Zij waren en zijn een voorbeeld voor alle generaties

commando’s die na hen kwamen en nog zullen komen.

Op de begrafenisplechtigheid op 7 september was een deputatie van

het Korps Commandotroepen/Commandostichting en COV Zuid-Holland

vertegenwoordigd.

Oud-Co(1) FRANS SCHOOTS

Overleden op 23 mei 2009 te Tilburg op 72-jarige

leeftijd. Frans was van lichting 57-2 en behaalde

zijn groene baret op 10 augustus 1957.

Hij stond bekend als iemand die steeds het goede

voorhad en dat ook bij anderen stimuleerde.

LéON ALFONS RUDOLF CROTT

Overleden op 2 november 2009 te Roosendaal,

op de leeftijd van 82 jaar, na een gezond en

sportief leven, maar na een zeer moeilijk laatste

jaar.

In leven adjudant-sportinstructeur bij het Korps Commandotroepen.

Drager van de Eremedaille in Zilver met de Zwaarden in de Orde

van Oranje-Nassau.

Léon werd geboren in Buitenzorg, voormalig Nederlands-Indië.

Het grootste deel van zijn jeugd brengt hij daar door. Na een kort

verblijf in Nederland keert hij vlak voor het uitbreken van de Tweede

Wereldoorlog terug naar Indië. Na de capitulatie van de Japanners

wordt de reis naar Nederland weer aanvaard. In 1946 wordt hij

opgeroepen voor de militaire dienst. Hij wordt uitgezonden naar zijn

geboorteland en komt terecht bij de paracommando’s. Hij neemt

deel aan verschillende acties waaronder de actie bij Djokjakarta,

een wapenfeit dat terug te vinden is op ons vaandel. In 1950, na de

overdracht, komt hij weer in het koude Nederland en wordt bij het

Korps Commandotroepen geplaatst als sergeant-groepscommandant.

Al snel bekwaamt hij zich als sportinstructeur en in die hoedanigheid

vervult hij, tot korte tijd voor zijn functioneel leeftijdsontslag,

functies in de rang van sergeant, sergeant-majoor en adjudant.

Met uitzondering van drie jaar plaatsing elders is het Sportbureau

op de Engelbrecht van Nassaukazerne zijn tweede thuis. De laatste

twee jaar van zijn diensttijd vervulde hij de functie van CSM Administratieve

Compagnie.

In zijn toespraak bij de crematie gaf oud-collega sportinstructeur

kapitein b.d. Jos Hesp een treffend beeld van Léon Crott, sportman

en instructeur in hart en nieren. Een fervent aanhanger van voorbeeldgedrag!

Als commandant ‘meewerkend voorman’. Boksen,

ongewapend vechten, Zweedse gymnastiek, de basislessen touwbaan

en hindernisbaan waren favoriet bij hem. Lessen waarbij

hij ook zelf meedeed. “Je moet laten zien dat je het zelf allemaal

flitsend kunt!” Crott was een goed volleyballer en een nog betere

badmintonspeler. Bij zijn afscheid in 1981 werd hij onderscheiden

met de Zilveren Medaille met de Zwaarden in de Orde van Oranje-

Nassau voor zijn bijzondere inzet gedurende 30 jaar op het gebied

van lichamelijke opvoeding en sport bij het Korps Commandotroepen.

Na zijn diensttijd bleef hij tot enkele jaren terug fanatiek

sporten en ook was hij een trouw bezoeker van de reünies en oudgediendenborrels.

Bij zijn crematie op 6 november, die in besloten kring plaatsvond,

was een aantal oud-collega’s van het Korps aanwezig. Maar liefst

drieëndertig jaar heeft hij gediend bij het Korps Commandotroepen

en zijn stamonderdeel 1e Paracie/Regiment Speciale Troepen. Met

het overlijden van adjudant b.d. Léon Crott verliezen wij een fijne

collega en bovenal een bijzonder aimabel mens!

Rust in vrede.

HANS SMULDERS

Hans Smulders, oud-hoofdredacteur van de zaterdageditie

van De Telegraaf, was begin 2006 één

van de eersten die als vrijwilliger voor de Stichting

aantrad. In De Groene Baret van december 2006

riep hij aspirant-commando-journalisten op om zich aan te melden

voor de redactie van dit blad. En met succes; in no-time had Hans

een team samengesteld. En de redactieleden die toen gehoor gaven

aan zijn oproep zijn nog steeds actief. Zelf bleef Hans, bescheiden

als hij was, nog enige tijd als coach op de achtergrond betrokken.

Maar juist toen het nieuwe team ‘haar’ eerste nummer (sept. 2007)

voorbereidde, werd Hans Smulders getroffen door een hersenbloeding

die hem buitenspel zette. Later kwam daar nog een zware

complicatie bij. Dat is hem uiteindelijk noodlottig geworden. Dat hij

ruste in vrede!

Oud-Cdo HANS KRUITWAGEN

Overleden op 7 september 2009 te Weert op

88-jarige leeftijd. Hans was gelegerd bij R.S.T 2e

Paracie en heeft deelgenomen aan alle springacties.

Hij was Drager Oorlogsherinneringskruis,

Drager Ereteken voor Orde en Vrede (1946-1949), Drager Kruis

voor Recht en Vrijheid (Korea 1950) en Lid in de Orde van Oranje-

Nassau. Voor zijn vele kerkelijke activiteiten is hij geëerd met de

hoge pauselijke onderscheiding Pro Ecclesia et Pontifice.

COV Limburg vormde bij zijn begrafenis een erehaag en dodenwacht.

Oud-Co CHRISTIAAN ROOVERS

Overleden op 9 september 2009 op 67-jarige

leeftijd. Christiaan was van lichting 62-2 en behaalde

zijn groene baret op 3 augustus 1962.

Hij stond bekend als nette en rustige jongen, die

steeds het beste uit zichzelf haalde.

Oud-Co lnt JAN DE BLOK

Overleden op 19 september 2009 op 73-jarige

leeftijd. Jan was van lichting 58-2 en behaalde zijn

groene baret op 9 augustus 1958. Tijdens zijn

opleiding was men er al snel achter dat Jan voldoende

aanleg en belangstelling had om uit te groeien tot een goed

commando-officier.

Oud-Co sgt PIET HOOGHOF

Overleden op 25 september 2009 te Nijmegen op

66-jarige leeftijd.

Piet was van lichting 62-4 en behaalde zijn groene

baret op 23 november 1962. Na zijn opleiding

werd Piet geplaatst bij de 108 Cotrcie.

Co kpl JEFFREy MAKS

Overleden op 7 november 2009 te Culemborg.

Jeffrey was sinds mei 2005 in dienst van Defensie.

Hij heeft gediend bij 45 Painfbat en als pionier

verkenner bij de Luchtmobiele Brigade. In deze

periode is hij op uitzending geweest in Afghanistan. Vervolgens was

hij begonnen aan de uitdagende commando-opleiding. Deze heeft

hij succesvol afgerond. Aansluitend nam hij deel aan de Voortgezette

Commando-opleiding. Jeffrey was altijd op zoek naar zijn grenzen.

Hij stond midden in het leven en genoot daar ook zichtbaar van.

Jeffrey’s aanwezigheid bleef nooit onopgemerkt, hij was wild en

humoristisch. Daarbij deinsde hij er niet voor terug om daar waar

het zwaar werd de kar te trekken. Dit deed hij met veel toewijding en

enthousiasme.

We verliezen met Jeffrey een fijne maat en professionele collega, we

zullen hem missen en niet vergeten. Ook zijn onze gedachten bij zijn

vriendin, familie, vrienden en naaste collega’s.

Op vrijdag, 13 november is in Ermelo met militaire eer afscheid

genomen van Jeffrey.

De Groene Baret, december 09 35


eÜnie LiChting 79-3

Op 31 augustus 2009 was het exact dertig jaar

geleden dat lichting 79-3 haar groene baret

behaalde. Drie decennia; dat is toch niet niks en

dus een hele mooie aanleiding voor een reünie.

Ruim een jaar geleden werden de eerste stappen

voor deze reünie al gezet. Het merendeel van de

voorbereidingen bestond uit het traceren van alle

38 personen van onze lichting. De reüniecommissie

heeft goed werk geleverd, want op een enkeling

na werd de hele ploeg gevonden. Op diverse

continenten!

In het weekend van 19 en 20 september 2009

was het dan zover. Vlakbij het tentenkamp in de

bossen van Roosendaal werd een locatie gevonden

met overnachtingsmogelijkheid. Daar kwamen

uiteindelijk 18 oud-commando’s van 79-3 opdagen,

van wie sommigen van heel ver (Zuid-

Frankrijk en Australië). Een leuke bijkomstigheid

was dat zelfs de pelotonssergeant van onze lichting

van de partij was. Natuurlijk hadden de

dertig jaren bij ons allen enige sporen nagelaten

in de vorm van hier en daar een kilootje en wat

grijze haartjes erbij. Maar uiteindelijk bleken de

meesten maar weinig veranderd. De ‘Hagenees’

van toen had nog steeds een grote mond en roemde

zijn stad als vanouds. Een ander wist met zijn

Brabants accent nog steeds voor spraakverwarring

te zorgen bij sommigen.

Tijdens de twee dagen ‘op de hei’, werd ook een

bezoek aan de nieuwe kazerne gebracht. Slechts

de klimtoren, touwen- en hindernisbaan kwamen

als vertrouwd over. Natuurlijk moest ook een

bezoek aan het Commandomuseum worden

gebracht. Daar werden we ontvangen door een

oud-instructeur van ons. Tevens bezochten we het

voormalig tentenkamp bij Boer Bakx, wat bij ons

allen veel herinneringen opriep. Al met al werd

gedurende deze twee mooie nazomerdagen erg

veel gepraat, gelachen en oude herinneringen

opgehaald. Tot in de kleine, kleine uurtjes… Hoe

dan ook, de banden onderling zijn weer flink

aangehaald en adresgegevens uitgewisseld. De

afspraak voor een nieuwe bijeenkomst op niet al

te lange termijn is reeds gemaakt.

Bezoek aan het museum.

Het komt nog steeds voor dat er mensen aan de

poort staan die het museum willen bezoeken. Dit

is helaas niet zomaar op goed geluk mogelijk. Wij

zijn als vrijwilligers niet alle dagen aanwezig.

Om het museum te kunnen bezoeken zijn er enkele

regels:

1. U moet zich schriftelijk of per E-mail aanmelden

om een datum en tijd van het bezoek af te

spreken.

2. Daarbij (maar mag ook later) moet een overzicht

met namen en adressen van de bezoekers

worden gevoegd en met een telefoonnummer

van de contactpersoon.

3. Lijst met namen bezoekers en contactpersoon

moet uiterlijk 10 werkdagen voor het bezoek in

ons bezit zijn.

E-mail adres van het museum:

kct.museum@korpscommandotroepen.nl

Postadres: KCT Museum

Postbus 5011 4700 KA Roosendaal

schenkingen.

We hebben de afgelopen periode weer een scala

aan artikelen in dank mogen ontvangen.

• Sgt Tholen; Sine fire.

• M Bouwhuis, Almere: Rode baret met U.S.A.

wing.

• THJ van Essen, Roosendaal: 2 riemen me diverse

onderscheidingen en emblemen.

• Th Prinsen, Liempde: Oude brief van C-KCT aan

de ouders van cursisten.

• FJ Lutgenau, Rotterdam: Zijden escape kaart van

Sumatra.

• Kol R Querido, C-KCT: Radio pakket uit

Afghanistan.

• JV Oomen, Oosterhout:. Zilveren lepeltje KCT.

• WJ Ripzaad, Oosterhout: Foto’s van Stormschool

Bloemendaal.

van de

museumcommissie

• W Franken, Zandvoort: Uitgaanstenue en

documentatie uit en over Suriname.

• Fam Linzel Uit de nalatenschap van Gen b.d.

J. Linzel: o.a. Uniform, schilderij en onderscheidingen.

• Gen b.d. de Lange: Diverse uniformen met

onderscheidingen.

• Kap P de Koning: Diverse stafkaarten en luchtfoto’s.

• Sgt1 R Versteeg: Verzetherdenkingskruis +

oorkonde en boek.

• Mevr Borghouts, Bergen op Zoom: Lederen

portefeuille met ingewerkt KST wapen.

• C van Griensven, Rosmalen: Foto’s van Stormschool

Bloemendaal.

• SM van Halewijn: Zaklamp uit 70/80 jaren,

handboek en taalgids Joegoslavië.

• Maj RFG vd Beemt: Herinneringsmedaille

Austalische Special Service.

• A van Hamersveld, Lekkerkerk: Oude uitgaven

De Groene Baret en watersnoodspeld.

• D Verbunt, Roosendaal: bouwtekeningen

Engelbrecht van Nassaukazerne.

• F Uleman, Mijdrecht: Straatnamen, schouderemblemen

en strepen.

Het is weer een hele lijst met schenkingen en dan

zijn er ook nog schenkers, die geen prijs stellen op

vermelding in De Groene Baret. Opvallend is dat

we het afgelopen jaar heel weinig uit Afghanistan

hebben ontvangen. Wij vragen dan ook aan de

mensen die op uitzending gaan of zijn geweest:

“denk eens aan het museum, het is

vooral voor later van belang !!”.

Eduard Torenbos

37


Familie Froger (ja, die volkszanger

rené, zijn vrouw natasja en hun

zoons) zochten voor hun nieuwe tvprogramma

‘helemaal heppie’ een

spannende outdoordag onder deskundige

begeleiding. tja, waar kun

je dan beter terecht dan bij de commando’s?

In hun nieuwe programma (sinds 22 oktober op

de buis) brengt de familie Froger een paar weken

door op een vakantiekamp van Stichting Heppie.

Deze stichting is een organisatie, die zich inzet

voor Nederlandse kinderen welke bijzondere en/

of extra aandacht kunnen gebruiken, bijvoorbeeld

door hen een vakantiekamp te gunnen. Om dit

goede doel te steunen traden René en Natasja

Froger wekenlang op als zorgzame kampouders,

voor zowel hun eigen zonen Maxim en Didier als

voor de Heppie-kinderen.

Eén van de vakantieweken stond in het teken van

outdoor. Een kolfje naar de hand van het bureau

Werving & Selectie van het KCT, het personeel

van de LO/S en TCW Wijnmalen (de voormalige

Vaarschool). Zij organiseerden op 29 juli een

survivaldag met een uitdagend programma voor

de Frogers en de kinderen. Met vlotbouwen,

toggelen, touwbaan klimmen, varen met de RHIB,

klimmen vanuit een boot en abseilen van een

brug. Uiteraard werd er ook een militaire lunch

geserveerd. Op het strand dus, want het weer

was uitstekend.

De intensieve kennismaking met het Korps

Commandotroepen werd uiteindelijk beloond met

een rugzak met ‘goodie-pakket’, uitgereikt door

kapitein Marcel Krul, hoofd Werving & Selectie.

De kinderen waren dolenthousiast. De Frogers

en het KCT hebben hun een onvergetelijke dag

bezorgd; iedereen was ‘helemaal heppie’. <

de Frogers, heLemaaL

hePPie met kCt

WIL JE MEER WETEN OVER STICHTING HEPPIE?

KIJK DAN OP WWW.HEPPIE.INFO

BaCk TO THE roots

“Wat een prachtig land is dit!” en “Ik weet zeker

dat ik hier nog een keer terug kom.” Twee reacties

(er waren er nog meer!) uit de 105 Commandotroepencompagnie

tijdens hun bezoek aan

Schotland van 12 tot en met 16 oktober. In die

periode volgde de compagnie in het kader van

het Optreden in Bergachtig Terrein (en een beetje

als “operatie herstel” na hun uitzending naar

Afghanistan) een programma in de omgeving van

Fort William, midden in de West Highlands. Na

een vlucht naar Edinburgh Airport en vervolgens

een busreis, waarbij enkelen door het schommelen

van de bus op de smalle slingerwegen wat licht in

het hoofd werden, arriveerde men in Kinlochleven.

In dat gehucht werd de legering betrokken in het

Royal Marine Hostel, de uitvalsbasis voor het programma.

De avond werd gevuld met een lezing

over het ontstaan van de commandotroepen

tijdens de oorlog en de opleiding in Achnacarry.

Na het bekende/beruchte Engelse ontbijt, startte

de dinsdag met een bezoek aan het Commando

Memorial bij Spean Bridge. Niet alleen het monument

werd bezocht, maar ook de nabij gelegen

Garden of Remembrance. Daar worden vaak

door familieleden van overleden of in de strijd

gesneuvelde (oud)commando’s bloemen gelegd,

wordt soms ook de as van de overledene verspreid,

en treft men allerlei dingen aan ter nagedachtenis.

Zo ligt er een stenen plaatje met daarop

de naam van kapitein Björn Peterse van 104

Cotrcie. Indrukwekkend! Na een bezoek aan het

station van Spean Bridge, waar tijdens de tweede

wereldoorlog de cursisten voor de commando

opleiding in Achnacarry aankwamen, stond het

Spean Bridge Hotel en de daar aanwezige

Commando Exhibition op het programma. Na

koffie en cake in de Commando Bar bracht de bus

de mannen richting Achnacarry. Vanaf de baai,

waar tijdens de opleiding de zogenoemde “opposed

landing” plaats vond, werd na een korte uitleg

te voet verplaats naar Achnacarry. Daar vond

een rondleiding plaats waarbij onder andere de

spijkers die toen de touwbaan bij elkaar hielden,

nog te zien zijn in de bomen langs de rivier de

Arkaig.

Wat zou Schotland zijn zonder een bezoek aan

een whisky distilleerderij? Niets! Dus vanuit

Achnacarry ging de reis naar de Ben Nevis distilleerderij

bij Fort William! Na een rondleiding kon

worden genoten van het eindresultaat van de

noeste arbeid van de medewerkers. En dat eindresultaat

viel bij menigeen goed in de smaak!

In Fort William stond in het Alexandra Hotel het

gezamenlijke diner te wachten. Tijdens dit diner

werden compagniescommandant René en zijn

plaatsvervanger Sven, voor wie dit hun laatste

“ding” met de compagnie was, door Erik in het

zonnetje gezet en overhandigde hij hen beiden

een mooie commandodolk met inscriptie.

Woensdag viel letterlijk en figuurlijk in het water!

Op die dag werd een door sportinstructeur Peter

in elkaar gezet programma gevolgd waarbij o.a.

gebruik werd gemaakt van de Vertical Decent

(een locatie waar kon worden “geraft”), werd

een afdaling gedaan in een waterval, maar ook

moest er van een hoogte in een meertje worden

gesprongen. De filmpjes van deze happening

laten ware doodssmakken zien!

Donderdagochtend werd het legeringsgebouw

tijdig verlaten om de reis te aanvaarden naar

Edinburgh, waar het culturele deel van de reis

zou plaatsvinden. Al rap na aankomst waaierde

de compagnie uit over deze stad vol historie met

in het midden het Edinburgh Castle, bekend van

de jaarlijkse taptoe. Niet alleen dat kasteel werd

bezocht, maar ook andere historische plekken

en uiteraard ook de alom aanwezige souvenirwinkels.

’s Avonds werd, hoe kan het anders, het

uitgaansleven met een bezoek vereert. Laat kon

dat niet worden, want de volgende dag stond het

vertrek naar het vliegveld (en dus huiswaarts) al

vroeg op het programma. Na een voorspoedige

vlucht kwam het hele gezelschap weer aan op

Eindhoven, waar na een kort woordje van René

een eind kwam aan een prima week. Te oordelen

naar de reacties van de mannen is het programma

voor herhaling vatbaar! De voorbereidingen en

de organisatie onder leiding van kapitein Anco,

die zich hierbij in het zweet had gewerkt, hadden

hun vruchten dus afgeworpen! Volgende keer

weer? <

De Groene Baret, december 09 39


oBt 5

oP het iJZige

dak van eUroPa

Begin september was het

tijd voor een optreden in

Bergachtig terrein, deel 5.

ofwel, ‘oBt 5 iJs.’ voor

onder meer dat ijs trok de

oBt-instructiegroep naar

Frankrijk. om precies te

zijn naar de omgeving én

de top van de mont Blanc.

OBT 5 IJs vormt een belangrijk onderdeel

in de opleiding van onze toekomstige

Bergführers. Daarnaast

gebruikten de leden van de instructiegroep

deze periode om hun OBTvaardigheden

te onderhouden en

deze inzichtelijk te maken voor de

commandant OTCSO. Het uitdiepen

van technieken en ervaringen met

bergachtig (ijs)terrein is van groot

belang, vooral ook omdat het huidige

uitzendgebied forse rotsmassieven

en bergtoppen kent. In het trainingsgebied

Chamonix / Mont Blanc liggen

gletsjers, hoge toppen en grote rotsmassieven

bij elkaar. Dat zorgt ervoor

dat je snel van omgeving kunt wisselen

en op één dag veel onderdelen kunt

kunt beoefenen. Denk aan technieken

van verplaatsing, zekering en bergredding

in een ijsgebied en op rotsen

en/of grote hoogten.

verticaal via rots en ijs

De eerste trainingslocatie was de Mer

de Glace (1913 meter). Een prima

locatie om de basistechnieken van

het verplaatsen op stijgijzers en met

pickel te beoefenen. Ook kwam het

zogenoemd ‘ingebonden verplaatsen

op de gletsjer’ aan bod om een val

in een gletsjerspleet te voorkomen.

En, voor het geval dit je toch overkomt,

trainden we de technieken om

uit een gletsjerspleet te komen. Dit

kan op eigen kracht of met een hijssysteem

dat door de andere leden

van de touwgroep wordt aangelegd.

Verder beoefenden we het verticaal

verplaatsen in dit kenmerkende terrein

van rots en ijs (mixed), waaronder het

voor- en naklimmen Dat betekent dus

dat de zekeringstechnieken in zowel

ijs- als rotswanden beheerst moeten

worden. In ijs gaat het erom om diverse

soorten ijsschroeven en andere

zekeringstechnieken te kunnen plaatsen.

Bij rots gebruiken we zogenoemde

nuts (klemblokjes) en friends

(mechanische klemblokjes). Al deze

zekeringstechnieken worden ter plaatse

geïmproviseerd. Vanzelfsprekend

komen hierbij de nodige touwtechnieken

aan bod.

Na vier dagen training van de basistechnieken,

gingen we verder omhoog

via Aguille du Midi. Van daaruit

staken we via een scherpe graat de

Glacier du Géant over naar de Torinohut

in Italië op 3462 meter. Het zicht

rondom was adembenemend, maar

het gebied kent ook zijn gevaren.

Zo waren er heel wat spleten en ijsbruggen

waarover we ons moesten

verplaatsen, al vormden deze natuurlijke

hindernissen een perfecte gelegenheid

om de geleerde reddingstechnieken

in de praktijk te beoefenen.

De volgende trainingsroute, naar de

Rochefort-graat, bood oefenstof voor

verplaatsing per stijgijzer in rots-,

gletsjer- en gecombineerd terrein.

Hierbij was het gevaar van steenslag

zeer duidelijk. Via de Cosmique-graat

verlieten we het gebied om vervolgens

uit te komen op de Aguille du Midi

(3842 meter). Op deze graat

maakten we gebruik van de techniek

“Führen am kurzen Seil”.

mont Blanc (4810)

Na een daling tot op 2380 meter verplaatsten

we ons weer omhoog naar

de Tète Rousse-hut op 3167 meter.

Daar troffen we de nodige voorbereidingen

om vroeg in nacht de Mont

Blanc te beklimmen. Na een korte en

onrustige nachtrust (in een “16 persoonsbed”

met een aantal luidruchtige

Fransen) vertrokken we om 02.00

uur richting de top. De eerst twee uur

voerden ons over een rotsgebied naar

de Goutier-hut. Daar bonden we de

stijgijzers onder en klommen we de

graat op. Daar stond een straffe wind,

maar het was erg mooi de zon te zien

verschijnen boven de bekende toppen

als die van de Matterhorn, Monta

Rosa, enzovoorts. De beklimming gaf

geen bijzonderheden. Op de top was

het ook niet bepaald warm met een

temperatuur van -10 en een harde

wind. Dus snel even een paar foto’s

gemaakt en dan volgde een afdaling

van het lange type (2500 meter

dalen). De laatste dag is de geleerde

theoretische- en praktische kennis

geëxamineerd. Al met al was het een

hele mooie periode. De Anwärter

(klimpecialisten) hebben veel geleerd

en ook de instructeurs hebben hun

eigen kunnen weer op peil gebracht. <

De Groene Baret, december 09 41


nieUWe 103 oP oBt 3

eind sePtemBer onderging de 103 CotrCie voor het eerst een oeFening

aLs nieUW samengesteLde ComPagnie. voor dit oPtreden in BergaChtig

terrein (oBt 3) verBLeven de mannen tWee Weken in het oostenriJkse

hoChFiLZen en Wattens-LiZUm. eén van hen BLikt terUg.

Nazomeren of niet; de week voor de oefening

had het in Oostenrijk een pak gesneeuwd.

Gelukkig bleek dat pak, bij onze aankomst na een

busreis van dik 12 uur, alweer te zijn gesmolten.

Na een hapje in het lokale restaurant troffen we

snel de huishoudelijke voorbereidingen, zodat we

de volgende dag meteen konden starten met de

geplande training. Die begon met een ‘soepel’

tochtje in de omgeving van het oefenterrein. Even

die bergbenen weer een beetje wakker schudden!

Het was een mooie, zeven uur durende tocht met

heel wat “heerlijke” meters hoogteverschil.

Al snel stond het zweetkraantje open en zat de

‘gewenning’ er goed in.

sChiet Lekker oP...

De derde dag stond in het teken van schietoefeningen.

De compagnie werd in tweeën gesplitst en

draaide een wisselschema, met als eerste onderdeel:

schieten met verschillende wapensystemen.

Denk aan de Barrett, 60mm mortier, 40mm granaatwerper,

Arctic Warfare, Minimi en natuurlijk

de Diemaco. Echter, voor ook maar één kogel was

afgevuurd, moesten we nog een stuk klimmen naar

het schietplateau. De mazzel was, dat we een stel

Oostenrijkse paarden kregen aangeboden, dat

een deel van de wapensystemen en munitie naar

boven droeg! Behalve dat het mooi is om weer

eens met al deze systemen te werken, deden we

ook nuttige ervaringen op met het vuren vanaf een

hoogtepunt. Het tweede trainingsonderdeel vond

in het dal plaats. Hier schoten we vanaf voertuigen

op verschillende afstanden met de .50.

Op dag vier herhaalden we ’s ochtends onder

andere het klettersteigen en fixed rope klimmen.

’s Middags trainden we een bergredding, waarbij

we onze medic lieten afzakken om een slachtoffer

te behandelen. Dat wisten we binnen een mooie

tijd af te ronden. Een goed gevoel. De laatste

dag doorliepen we een parcours met uiteraard

de nodige hoogteverschillen en vijf oefenpunten.

We moesten handgranaat gooien (zelfs raadsman

Adriaan moest daaraan geloven!), we deden een

live firing contactdrill, schoten met mortier, oefenden

een vuuroverval op een lager gelegen doel

(waarbij we moesten klettersteigen naar en van

de positie) en we moesten LAW schieten (lange

afstand wapens). Al met al een hele diverse, leerzame

en nuttige dag. Overigens werden we die

hele week ’s avonds geïnformeerd over onze opdracht

voor week 2. We konden het hele MDMP

(Militairy Decision Making Process) gestructureerd

en stapsgewijs doorlopen.

de inZet

Na een lange isolatiefase ging de echte oefening

(met scherpe munitie, om alles zo realistisch mogelijk

te houden) op zondagmiddag eindelijk los.

Bij invallende duisternis voerden we een insertie

uit. Eerst met civiele voertuigen, daarna vanaf ons

drop off point te voet. Tijdens de voorbereiding

hadden we al gezien dat het een pittige infiltratie

zou worden, vooral door de vele hoogteverschillen

en het gewicht van onze rugzakken. Na wat

letterlijke ups and downs maakten alle ploegen

hun achterwaartse opstelling en een OP met EOT

operationeel (observatiepost met eyes on target).

Vervolgens was het routine draaien: de OP meldt

alle activiteiten op de doellocatie aan zijn achter-

waarts en deze stuurt die gegevens door naar de

Operations. Er werden uiteenlopende situaties in

scène gezet: activiteiten met wapenopslagplaatsen

en bewegingen van HVT’s en MVT’s (resp.

High en Medium Value Targets).

Na observatie en bevestiging van de HVT’s en

MVT’s op de verschillende objecten, kon een DA

(Direct Action) uiteraard niet uitblijven. Er werden

voorbereidingen gestart voor een offensieve actie

waarbij de demolisten een wapenopslagplaats

zouden vernietigen. Om de DA met voldoende

mankracht uit te kunnen voeren, werd er gelinkd

met andere ploegen. Bij aanbreken van de dag

zouden meerdere ploegen synchroon meerdere

locaties benaderen. Daardoor zou de vijand grote

moeite hebben om een gecoördineerde tegenactie

op te zetten. Omdat op de bewuste ochtend

alle objecten met schietschijven waren ‘bemand’,

konden we de actie met scherpe munitie uitvoeren.

Dat verliep goed en de demolisten konden aan de

slag met de wapenopslag. Na de explosie en een

BDA (Battle Dammage Assessment) moesten we

de vijand verder opjagen en uitschakelen.

stronghoLd en aPFeLstrUdeL

Er volgde opnieuw een infiltratie, een korte

verkenning en EOT. En opnieuw voerden we twee

succesvolle direct actions uit. Ter afsluiting moesten

we ons verplaatsen naar een object om dat in te

richten als stronghold. Het object werd professioneel

ontdaan van de sloten middels de gevechtslaars

en bewaakt totdat alle ploegen compleet en

gereed waren voor extractie. Aan het eind van de

korte extractie werden we opgewacht door onze

commandant en volgde een heerlijke Apfelstrudel,

het nodige onderhoud, de evaluatie, een heerlijke

douche en een vette Schnitzel. Daarna kon de

nieuwe 103 tevreden terugkijken op de eerste

oefening in bergachtig terrein en kon vervolgens

terug naar het vlakke eigen land. <

De Groene Baret, december 09 43


Commando, wat doe je voor

de kost? – teun Winkelman (lpl 68-6)

voor een benoeming in één van de zes ridderlijke graden van de orde van oranje-nassau komen

personen in aanmerking die zich voor de samenleving bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt.

het gaat om mensen die voor de bijzondere wijze waarop zij aan hun activiteiten inhoud hebben

gegeven, waardering en erkenning verdienen vanuit de samenleving. teun Winkelman (lpl 68-6)

is een dergelijk persoon. naast een drukke baan en een gezin heeft hij zich jarenlang ingezet voor

scouting nederland. hare majesteit heeft hem daarvoor beloond met toetreding tot de orde.

Door: Ben van der Klei

koude afmatting

Je hoort het van alle kanten tijdens een

reünie: “Onze lichting had het koudste

tentenkamp ooit.” Meestal is dit blufpraat

maar Teun Winkelman toonde

in het interview aan dat lichting 68-6

inderdaad een koude afmatting had.

Met behulp van meteorologische informatie

reconstrueerde hij de temperatuurontwikkeling

in de eerste weken

van 1969. In de laatste week van de

ECO daalde de temperatuur zo’n 15

graden. De week was begonnen met

een temperatuur rond het vriespunt.

Echt koud dus! Foto’s van de opleidingsweken

getuigen ook van sneeuw

val. Deze lichting maakt het verhaal

dus niet romantischer dan het werkelijk

was.

studie onderbroken

“Voordat ik opkwam voor de dienstplicht

was ik begonnen aan een studie

aan de Wageningen Universiteit.

Ik maakte er eerlijk gezegd in het

eerste jaar niet veel van. Ik verspeelde

daardoor het recht op uitstel en mocht

daarom de wapenrok aan. Een ontwikkeling

die achteraf bekeken prima is

gebleken. Na de dienstplicht heb ik de

studie weer opgepakt en ben uiteindelijk

afgestudeerd in de Bosbouw”.

voorkeur was Luchtmacht – het

werd tak

Het ouderlijk huis van Teun lag in Twente

vlak bij de toenmalige Luchtmachtbasis.

Teun had daarom een voorkeur

voor dit onderdeel van de Nederlandse

Krijgsmacht. “Bij de opkomst werd

dat echter Infanterie in ’s-Hertogenbosch.

Daar werd ik herenigd met

Albert Kleinenberg. Ik zat met hem in

de 5e klas op de lagere school. Al snel

stond ik oog in oog met de illustere

sergeant Jan Tak compleet met groene

baret en zijn karakteristieke stem. Dat

betekende dat we na een paar weken

met een man of 15 op een vrijdag naar

Roosendaal verkasten. Albert ging ook

mee, we werden buddy’s en begonnen

samen aan de commando-opleiding.”

“snorren en baarden gaan

eraf”

In Roosendaal aangekomen stond een

andere illustere commando hen op te

wachten. “Luitenant Petter keek ons

eens aan en vertelde ons dat hij de

volgende maandag geen snorren en

baarden meer wilde zien bij de cursisten.

Het weekend werd dus besteed

om naar de kapper te gaan. Petter was

de commandant van onze opleiding

die begon in de tenten aan de rand

van het sportveld.” Zoals bij veel commando’s

die hem hebben meegemaakt

maakte Petter een enorme indruk op

Teun en zijn medecursisten. “Klein van

stuk maar groot van daden was een

motto dat op hem van toepassing was”

volgens Winkelman.

roermond richting roosendaal

“Tijdens de opleiding kreeg ik griep,

waardoor ik van een woensdagavond

tot de dinsdag erna in de ziekenboeg

heb gelegen. In het tussenliggende

weekend werd ik naar Bergen op

Zoom gebracht, maar gelukkig ben

ik niet ontheven.” Zware lichamelijke

problemen bleven Teun tijdens de

eerste zes weken bespaard, maar de

Limburgweek werd afgesloten met een

enorm dikke kuit. Tot op heden is nog

steeds niet bekend wat de oorzaak

was en het euvel is tijdens de daarna

volgende ‘rustweek’ ook weer vanzelf

verdwenen. “Onze afmatting bracht

ons uit de omgeving van Roermond

naar Roosendaal. Ik kreeg meteen de

eerste dag te kampen met spijkers die

door de afgesleten hak van de legerlaars

in mijn voet begonnen te prikken.

Met behulp van een marinierszakmes

kon dat gelukkig worden opgelost. In

de daarna volgende dagen kwamen

de echte problemen: opzwellende

achillespezen en pijnlijke scheenbenen.

De bielzenmars tijdens de laatste nacht

was daardoor een pijnlijke ervaring.

Overlevingscursus Biesbosch okt. 1969

Maar Albert en ik haalden samen de

tranenpoort.” Op 14 februari 1969

kreeg Teun uit handen van C-KCT Van

Woerden de groene baret uitgereikt.

sexy second – een hecht

peloton

“In de 104 werden we geplaatst in het

2e peloton onder leiding van luitenant

Kempenaars. We haalden onze parawing

en waren daar zeer trots op.

Voorafgaand aan de Vierdaagse van

Nijmegen sprongen we boven het

Maldens Vlak. Als voorbereiding

hadden we deelgenomen aan de

Avondvierdaagse in Roosendaal. Dit

was zo bijzonder, dat er in de plaatselijke

pers aandacht aan werd besteed.

We draaiden veel pelotonsoefeningen

en verbleven enkele keren buiten

Nederland. We gingen naar Marche

les Dames voor de rotsklimopleiding,

in de Biesbosch leerden we overleven

van Jan Bochove en in Duitsland

namen we deel aan de oefeningen

Torenvalk en Salvri Bart. In maart

1970 zwaaide Sexy Second af.

We hadden een geweldig feest ter

afsluiting van een machtige periode.”

De hechte band bestaat nog steeds.

Sinds hun jubileumjaar 1994 komen de

gebrevetteerden van zijn tentenkamp

regelmatig bij elkaar. In 2007 werd

een reünie op een bijzondere locatie

georganiseerd. Mike Kokhuis was de

gastheer in Zuid-Afrika. Een verslag

heeft eerder in dit blad gestaan

compleet met foto op de beroemde

Tafelberg.

afgestudeerd bosbouwer en

vrijwilliger

“Ik pakte mijn studie na de diensttijd

weer op. Bosbouw werd de focus en ik

Avondvierdaagse mei 1969

ging onder andere op stage in Zweden

samen met mijn vrouw Willemiek. Uiteindelijk

ben ik in 1980 afgestudeerd,

een slechte periode want er was in

mijn vak weinig werk op dat moment.

In overleg met mijn vrouw heb ik er

toen voor gekozen om voor een periode

huisman te zijn. Onze kinderen

waren nog klein en daar moest voor

worden gezorgd.” Teun rolde daardoor

nog meer in het vrijwilligerswerk.

Onder deze noemer was hij al actief

voor Scouting, nu kwamen er de onderwijs-

en peuterspeelzaalwereld bij en

later ook nog de Koninklijke Nederlandse

Bosbouw Vereniging (KNBV).

scout in hart en nieren

“Scouting heeft een centrale rol gespeeld

in mijn leven en doet dat nog

steeds. Thuis in Twente was ik al een

scout en ik ben dat mijn hele leven

gebleven. Ik ben wel van de scouts op

het land verhuisd naar de waterscouts

toen ik in Wageningen studeerde en

later ook woonde.” Van een jonge

scout ontwikkelde Teun zich binnen

het kader van Scouting. Via Scouting

wordt veel gedaan om het leiderschap

te trainen en op orde te houden. “Ik

heb daarom verschillende cursussen op

dit terrein mogen volgen. Ik zal nooit

vergeten dat ik op de laatste dag van

een dergelijke cursus in een pauze een

krant te pakken kreeg en daar tot mijn

grote verbijstering las dat Petter om

het leven was gekomen. Medecursisten

waren getuige dat ik zo’n tien minuten

van de kaart was”.

actief in de bosbouw

Na een paar jaar trok de markt voor

bosbouwers aan en vond Teun een

baan bij de Heidemij. Hij bleef daar

uiteindelijk 10 jaar werken. “Ik was

belast met het maken van beheerplannen

voor bosgebieden, onder andere

terreinen van Defensie. Een functie die

mij toch veel in het veld bracht, want

daar werkt de bosbouwer. Een leuke

anekdote is dat ik in 1990 aan het

werk was op de Galderse Heide en

er een jeep kwam aanscheuren met

daarin commando-sergeant Steketee.

Twee groene baretten in het veld,

allebei met een andere aanleiding.”

Beheer voor den haag en

Utrecht

Op dit moment werkt Teun zowel voor

de gemeente Den Haag als voor de

gemeente Utrecht. “Twee parttime

banen waar ik me goed in thuis voel.

Beide gemeenten hebben veel groen

binnen en buiten de bebouwde kom

en ik ben betrokken bij het beheer van

die gebieden. Het grootstedelijk groen

in Den Haag bestrijkt ongeveer 1.000

hectare waarvan 300 hectare bos. Een

flinke klus waar ik mijn bosbouwkundige

kennis in kwijt kan. In Utrecht houd

ik me bezig met de herbestemming, het

herstel en de restauratie van verschillende

forten die deel uitmaken van de

Nieuwe Hollandse Waterlinie. Dat

heeft dus veel meer met bakstenen te

maken dan met bomen, maar het gaat

wel over beheren. En het blijkt dat je er

vreselijk interessante dingen van kunt

De Groene Baret, december 09 45

Baretuitreiking


leren.” Een goed voorbeeld daarvan

is fort Lunet I. Niet alleen vanwege het

herstel op zich, maar ook vanwege de

bijzondere functie die het fort kreeg.

Fort van de democratie

“Het Fort van de Democratie is een

nieuw educatief centrum van nationale

allure. Bezoekers kunnen in een uitdagende

tentoonstelling onderzoeken

wat democratie voor hen betekent

en wat zij aan de democratie kunnen

bijdragen” aldus Teun.

Het Fort van de Democratie ligt op

Lunet I in Utrecht. In een bijna tweehonderd

jaar oude flankkazemat zijn

een ontvangstruimte, een filmzaal en

een cursuslokaal gerealiseerd. Deze

ruimten zijn door een 60 meter lange

ondergrondse gang verbonden met

een voormalige atoomschuilkelder.

Hier zijn interactieve ervaringsruimten

gemaakt voor scholieren en studenten.

Het Fort van de Democratie wil de

democratie versterken en verdedigen.

Niet met wapens en kanonnen maar

met discussie, dialoog, spel en acties

van mensen. Want mensen maken de

democratie elke dag opnieuw.

vrijwilligerswerk beloond

Na ruim tien jaar als teamleider bij

de waterscouts werd Teun gevraagd

voor een bestuursfunctie op regionaal

niveau binnen Scouting Nederland.

Hij werd penningmeester van de Admiraliteit

Neder Rijn, een overkoepelende

organisatie voor waterscouting

groepen. Daarnaast was hij van 1983

tot en met 2000 actief bij de Montes-

sorischool in Wageningen, van overblijfouder

tot de organisatie en begeleiding

van schoolkampen. Door zijn

werk in de bosbouwsector was hij van

oktober 1997 tot en met oktober 2003

secretaris van de Koninklijke Nederlandse

Bosbouw Vereniging.

Op 31 mei 2009 nam Teun na ruim 23

jaar afscheid als penningmeester van

de Admiraliteit. Bij die gelegenheid

werd hij wegens al zijn vrijwilligerswerk

benoemd tot Lid in de Orde van

Oranje-Nassau. Hij kreeg de Koninklijke

onderscheiding uitgereikt door

burgemeester De Ruiter van Zevenaar,

tijdens het Admiraliteitsweekend in het

recreatiegebied Rhederlaag te Giesbeek.

Dat gebeurde in het bijzijn van

vele waterscouts, familieleden en natuurlijk

commandovrienden van 68-6. <

De redactie

wenst u

fijne feestdagen

en een

gezond 2010

Bestuur en commissies van

de commandostichting

Voorzitter : Genm b.d. T. Hovenier

Vice-voorzitter : Kol R. Querido

Secretaris : Lkol b.d. J. Goettsch

Penningmeester : Kap b.d. J. Harte

Lid : Lkol b.d. H. Eerhart

Lid : Maj b.d. L. Timmermans

Lid : Aooi F. van Zeeland

2e Secretaris : Co(1) b.d. R. Oostlander

2e Penningmeester : Kpl b.d. R. Vlegels

Juridisch adviseur : Mr. J.L. Burggraaf

dagelijks bestuur

De voorzitter, secretaris en penningmeester

vormen gezamenlijk het Dagelijks Bestuur.

Commissies

Beheer en Logistiek : Kpl b.d. R. Vlegels

Contact COV'en : Lkol b.d. H. Eerhart

De Groene Baret : Sgt b.d. R. Willms

Financiële Administratie : Kap b.d. J. Harte

Financieel Beheer : Vacant

Herdenkingen : Maj b.d. M. Jeukens

Kascontrole : Sgt 1 A. van den Dungen

Kennisbank : Vacant

Ledenadministratie : Sgt 1 A. van den Dungen

Museum : Kap b.d. S. Boons

Personeelszaken : Sgt b.d. H. Klaassen

Public Relations : Vacant

Sociale coördinatie : Kap b.d. P. van der Putten en

Aooi J. Haak

Reünie : Kap b.d. J. Harte

Veteranen : Lkol b.d. A. Derksen

Website : Kap b.d. J. Schepers

commando museum

Het Commandomuseum is geopend! Dit betekent dat er weer mogelijkheid

is voor een bezoek. Dat kan alleen op afspraak! Daarvoor dient

u te bellen met de Museumcommissie. U kunt hen elke dinsdag tussen

09.00 uur en 15.00 uur bereiken op nummer 0165 – 358441 <

commando toko

De Commando TOKO is gevestigd op locatie van J & C Productions BV,

Westvlietweg 64a, 2495 AA, Den Haag.

Openingstijden: elke werkdag van 10.00 tot 17.00 uur uitsluitend op

telefonische afspraak 070-35 40 125. Beheerder is Cees Hoogeveen.

Bestellen via websites www.korpscommandotroepen.nl/shop of via

www.degroenebaret.com.

Betalingen via ABN/AMRO bankrekeningnummer 62.97.88.065

t.n.v. J&C Productions BV te Den Haag.

IBAN: NL 34 ABNA 0629788065 / BIC code: ABNA NL 2A. <

De Groene Baret, december 09 47

More magazines by this user
Similar magazines