Kus- & sterfpleKKen in filmstad parijs

reizen.nl

Kus- & sterfpleKKen in filmstad parijs

Kus- & sterfpleKKen in filmstad parijs

‘Camera roll and… aCtion!’

parijs is een filmstad. elke dag wordt er aan

gemiddeld tien films gewerkt. elke week zijn

er vijfhonderd films te zien. de vrouw van de

president speelt mee in de nieuwste Woody

allen. de cinema is overal. Voor je het weet

ben je zelf figurant.

‘and… Cut!’

Scenario & camera: Marjolein van Rotterdam

12 | | 13


14 |

filmstad Parijs

Foto deze pagina:

Interieur van bioscoop

Le Champo.

Foto’s pagina 15:

> De immer vrolijke

ober van Brasserie

l’Île St.-Louis.

> De groentewinkel van

monsieur Collignon in de

Rue des Trois Frères is

ook te zien in Le fabuleux

destin d’Amélie Poulain.

> Opgetogen fans bij

de verschijning van

Madonna.

> De Champs d’Élysées,

filmlocatie van o.m.

A bout du souffle.

In Saint Germain gebeurt iets.

Mensen rennen. Dringen in de Rue

des Saints-Pères. Sommigen vloeken,

anderen hebben een verliefde blik

in hun ogen, alsof ze net hebben gehoord

dat hun amant met een verlovingsring op

een terras zit te wachten. ‘Wat is er aan de

hand?’, vraag ik aan een mevrouw die als enige

ongeïnteresseerd uit haar ogen kijkt. ‘Madonna’,

zegt ze, knikkend naar de drukte verderop in de

straat. ‘Ze schijnen daar te gaan filmen.’

Saint Germain

‘Wat is dat,

echt walgelijk?’

Toeval bestaat niet. We lopen in deze buurt omdat

het een filmbuurt is. Een van de vele, zeggen we

er meteen maar bij, want in Parijs wordt overál gefilmd.

In deze buurt alleen nogal veel. Vaak Franse

films met een artistieke inslag: Saint Germain is

een buurt van filosofen en kunstenaars. A bout de

souffle, dé beatfilm uit de jaren zestig van regisseur

Jean Luc Godard, met Jean Paul Belmondo en Jean

Seberg in de hoofdrollen, is hier opgenomen. Met

een beetje geluk kun je die film hier nog gewoon

zien, in Parijs draaien veel meer oude films dan bij

ons. Midden op de dag, bij stralend weer, zien we

‘m dus, samen met dertig(!) andere liefhebbers.

Met de jazzmuziek nog tussen de oren liepen we na

de film over Quai St. Michel, de plek van het Hôtel

de Suède uit de film, en zochten de cafés van de

film. En nu zijn we onderweg naar Rue Campagne

Première, waar de slotscène van A bout de souffle is

opgenomen. Michel Poiccard (Belmondo) vervloekt

Parijse filmfeiten

Parijs heeft 83 bioscopen die samen 376

schermen hebben waarop wekelijks 450 à 500

films zijn te zien. De cinémas trekken jaarlijks

ruim 27 miljoen bezoekers. Per jaar zijn er

meer dan 800 filmopnamen in de stad.

Op ruim 4000 locaties in Parijs is gefilmd.

er zijn Amerikaanse vriendin (Seberg) omdat zij hem

heeft verraden. Ze is vraiment dégueulasse, echt

walgelijk, roept hij stervend. Waarop zij zegt:

Qu’est-ce que c’est, dégueulasse? Wat is dat, echt

walgelijk? Maar de sterfscène moet wachten.

Er beweegt iets. Een personeelslid van het hotel

komt naar buiten. Een klein vrouwtje schiet er

achteraan naar de gereedstaande taxi. ‘Ma-don-ná!’,

scandeert het uitbundige publiek. ‘Ma-don-ná!’

Ze is het!

Madonna stapt niet meer uit te taxi. Gefilmd wordt

er ook niet. Maar we hebben haar gezien. Geheel

van ons à propos dwalen we verder door de wijk,

over Boulevard Saint Germain en door de daaromheen

liggende straatjes. In één ervan stuiten we op

een zwembad, het Piscine Pontoise, waarvan we

hebben gehoord dat dit het zwembad is uit de

romantische film Le fabuleux destin d’Amélie

Poulain. ‘Maar dát zwembad is dit niet!’, vertelt de

badmeester. ‘Wél is hier Kieslowski’s Trois couleurs:

Bleu gedraaid.’ Rondkijken is eigenlijk ook niet de

bedoeling.

‘Er zwemmen hier ook VIP’s.’ Maar vooruit, omdat

we uit Nederland komen, mag het. Het zwembad is

ongelooflijk. Badhokjes op de verdiepingen, en een

prachtig glazen dak. Een echt filmzwembad waar

niettemin serieus baantjes getrokken worden,

behalve door één man die zich verstopt heeft in een


Foto’s v.l.n.r.:

> De Eiffeltoren speelt in

talloze films, zoals in

A View to a Kill met

James Bond en Rush

Hour 3 met Jackie Chan.

> Grasduinen op de

Marché d’Alligre, een fijne

plek voor hét Parijsgevoel.

> Loge in Palais Garnier,

a place to kiss or kill,

vlak voordat het doek

opgaat.

hoekje. Eén shot van zo’n man in een film en je

weet genoeg.

We danken de badmeester en gaan ervandoor.

Naar Rue Danton, waar in bioscoop Danton

Inception draait, een nieuwe film. De Parijzenaars

– en wij – staan ervoor in de rij.

de eiffeltoren & andere iconen

‘Voulez-vous

coucher avec moi?’

Ook al is het een sciencefictionfilm en is het

mooiste Parijs in de film een special effect, Parijs is

herkenbaar in Inception. Onder andere dankzij de

Eiffeltoren. De IJzeren Dame is een icoon. In bijna

elke film die in Parijs speelt, komt hij voor. In Rush

Hour 3 flitst hij meteen in het openingsshot voorbij,

samen met de Arc de Triomphe, nóg zo’n Parijs’

icoon. De filmmaker hoeft niets meer uit te leggen.

Voor wie net even een duik in de popcorn neemt,

laat hij Jackie Chan en Chris Tucker er bovendien

nog keihard Voulez-vous coucher avec moi ce soir?

doorheen zingen.

We fietsen erheen. Er is geen filmploeg bezig, maar

toch ziet de Eiffeltoren eruit als in de film: indrukwekkender

dan je dacht toen je nog thuis was. Dan

rijden we naar de highlights van chic Parijs, waar

ook veelvuldig gefilmd is. Eerst naar de Champs

Élysées. Patricia uit A bout de souffle verkoopt er

de New York Herald Tribune en om de hoek, op

Avenue Montaigne, staat ze voor de etalage van

Dior. De winkel is er nog, en de etalage is nog

steeds het bekijken waard. Er zweven dames op

wolken van witte ballen. Verderop komen we een

Prada-shop tegen. In The devil wears Prada rent

Anne Hathaway als de tegenspeelster van Meryl

Streep dus niet voor niets door deze straat.

Notre Dame, Palais Garnier, Panthéon, het Louvre,

de Jardin du Palais Royal, Place de la Concorde,

de Pont des Arts en Pont Neuf, de Conciergerie, de

Tuilerieën, de Sacré-Cœur, en vele, vele andere

Parijse highlights zijn geliefde ‘places to kiss or kill’.

We gaan ze allemaal af. Dit is dus het beeld dat

filmkijkers hebben van Parijs. Zoals Woody Allen

het zegt in een interview over Midnight in Paris,

zijn nieuwste film, die deze maand in Nederland in

première gaat: ‘Mijn Parijs is een soort film-Parijs.

Ik kende de stad, net als alle Amerikanen, al ver

voor ik er ooit kwam, door de cinema.’

Het Gewone ParijS

‘Oui, oui, ik heb haar

nog gekend!’

Ze werken dus, die highlights. Toch komt ook

‘het gewone Parijs’ voor in de film. En terecht. Kijk

maar naar Gainsbourg, vie héroïque, over het leven

van dichter/zanger/componist en acteur Serge

Je-’t-aime-Moi-non-plus Gainsbourg. Terwijl wij in

Parijs zijn is de film nog gewoon in de bioscoop te

zien. Ook al herken je de straten niet meteen, het

Parijs-gevoel is er altijd.

Nóg gewonere straten liggen in de wijken Bastille

en Belleville. En raad eens: ook die doen het goed

in de film. La vie devant soi, met Simone Signoret

en Jules et Jim, van François Truffaut met Jeanne

Moreau, en Le Casque d’Or, het ware verhaal over

rivaliserende Belleville-bendes, zijn hier gefilmd.

In Belleville liggen ook de keitjes van de moeizame

jeugd van Edith Piaf, en vind je het piepkleine, twee

kamers tellende Musée Edith Piaf. Het Belleville

van vroeger, zo mooi en triest aanwezig in de

biografische film La vie en rose is trouwens opgenomen

in Montmartre, in Rue Androuet. Daar gaan we

ook heen, maar eerst naar Belleville.

Op het afgesproken tijdstip bellen we op het geheime

adres van Musée Edith Piaf aan (‘Nooit, nooit dit

adres doorgeven!’). Boven wacht Bernard Marchois.

‘Oui, oui, ik heb haar nog gekend’, zegt hij, terwijl

hij voorzichtig Piafs antieke grammofoon streelt.

‘En daar ben ik nog elke dag gelukkig om. Weet u

dat Piaf 1,47 meter was en schoenmaat 34 had?

filmstad Parijs

nu op

www.reizen.nl

25 fragmenten

uit 25 films die

zich in Parijs

afspelen.

16 | | 17


Maar ze was een zeer grote artiest’, zegt

Marchois. ‘De schilderijen van haar, die door

beroemde kunstenaars zijn gemaakt, kreeg ze

allemaal cadeau.’ In het propvolle museumpje

waar ook nog zesduizend foto’s en alle opnamen

zijn ondergebracht, bedekken ze alle muren. ‘Edith

wás de chanson. De herinnering aan haar levend

houden, is mijn hoogste doel.’

Door de straten van Ediths jeugd – nu een arty wijk

met een bruisend China Town – dwalen we tot we

voor haar geboortehuis staan. Volgens de legende is

Edith er op de stoep geboren. Een gedenksteen

aan de gevel herinnert eraan. ‘Op de trappen van

dit huis werd onder erbarmelijke omstandigheden

op 19 december 1915 Edith Piaf geboren, wier stem

later de wereld op zijn kop zou zetten.’

We dalen af naar een andere multicultiwijk, Bastille.

Het Pause Café op Rue Charonne vinden we al leuk

zonder dat we weten dat dit dé plek is in Chacun

cherche son chat, van Cedric Klapisch. Een fijn

terras, lekker eten, en goeie koffie – ook al is die er

anderhalf keer zo duur als in het oude buurtcafé,

zoals madame Renée (Renée Le Calm) in de film

fijntjes laat weten.

montmartre & canal St. martin

‘En atmosfeer, dat ben jij!’

Er zijn films die iedereen die van Parijs houdt gezien

moet hebben. Zoals Le fabuleux destin d’Amélie

Poulain. Thuisfront: Montmartre. Dankzij Amélie

schoot het buurtje rond Rue Lepic als een komeet

18 |

filmstad Parijs

In Casablanca wordt Humphry Bogart verliefd

in Parijs. Maar in een andere film monkelt

Bogey: ‘Paris is for lovers, maybe that’s why I

only stayed for 35 minutes.’ Weet u welke film?

Ga dan naar www.reizen.nl en maak kans op

een ANWB Cadeaucard. Voor info over de prijs,

zie www.anwb.nl/cadeaucard

Het dak waarop gezocht wordt naar de verloren poes in

Chacun cherche son chat.

Filmansichtkaarten in Montmartre.

Terras op rue de Charonne, het buurtje van Chacun cherche

son chat.

De etalage van Dior, waar Patricia in A bout de souffle ook naar kijkt.

Het zwembad van Kieslowski’s Trois couleurs: Bleu.

A la mère de famille, met haar 250 jaar de oudste confiserie van Parijs, in Rue du Faubourg, Montmartre.


V.O. = zOnder nasynChrOnisatie

Buitenlanders denken vaak dat films in Frankrijk

altijd worden nagesynchroniseerd. Niet

waar! Als het programma V.O. (version originale)

vermeldt, betekent dit dat de film in de originele

taal getoond wordt, met Franse ondertitels.Voorstellingen

zijn in het Frans séances.

Zalen salles. Écran is zowel filmdoek als (soms)

bioscoop. Dans les salles! en A l’affiche! wil

allebei zeggen: Nu in de bioscoop!

omhoog. Café des 2 Moulins op nummer 15 veranderde

van een kalm buurtcafé in een hippe, drukke plek.

Uit dankbaarheid hangt er een affiche van de film,

staat er een tuinkabouter – misschien wel dezelfde als

in de film – en heet de Crème brulée nu Crème Amélie.

Andere mooie Amélie-plekken: Piscine des Amiraux

(wél het zwembad van Amélies vader), de trappen

voor de Sacré-Cœur, Rue des Trois-Frères en het

metrostation Lamarck-Caulaincourt. Voor nog meer

moois in-het-voetspoor-van lopen we naar Gare de

l’Est, de plek waar Amélie voor het eerst haar held

tegen het lijf loopt, én de plek van de pasfotoautomaat

waar Nino weggegooide foto’s uit de prullenbak vist.

Dichtbij is nu het Canal St.-Martin. Hier laat Amélie

vanaf een sluisje keitjes over het water scheren.

Het kanaal komt in veel, inmiddels klassieke, films

voor. De beroemdste is waarschijnlijk Hôtel du Nord,

een jaren ’30 zwartwitfilm. Het hotel staat er nog, maar

is nu een restaurant. De film zelf is gedraaid in een

studio, waar men ook een stuk kanaal nabouwde.

Daar, onder de brug vlakbij het hotel werd de

beroemdste quote uit de Franse filmgeschiedenis

de wereld in geholpen: ‘Atmosphère... Atmosphère...

Est-ce que j’ai une gueule d’atmosphère?’ Atmosfeer,

atmosfeer? Is mijn kop gemaakt van atmosfeer?

De vrouw die de uitspraak doet is prostituee Arletty,

de man tegen wie hij gericht is de pooier die haar

zojuist heeft verteld dat hij toe is aan verandering van

atmosfeer, afsluitend met: ‘En atmosfeer, dat ben jij!’

Tegenover het kanaal zit nu Café l’Atmosphère.

oP de oever van de Seine

‘What about us?’

De laatste dag is voor een tochtje langs wereld-

erfgoed: de Seine-oever. Een plek voor ratten –

Ratatouille – maar ook dé plek voor romantiek.

Loop langs het water van de Quai Saint Bernard

naar de Quai de la Tournelle, en ga dan even zitten

en laat alles rustig inwerken. Hier, precies hier,

beleven Matt Damon en Franka Potente in The

Bourne Identity hun eerste Parijse nacht samen,

in een geparkeerde auto op de Seinekade.

Iets verderop, op de Quai de Montebello krijgt

Jane Birkin de eerste kus van Serge Gainsbourg

– Oh Serge! – het geweldige uitzicht op de Notre

Dame veronachtzamend. Womanizer Gene Kelly,

Een Amerikaan in Parijs, verleidt ook al hier zijn

liefje. En Audrey Hepburn en Cary Grant (‘Who put

thát there?’, wijzend op de Notre Dame) bespreken

hier in Charade wie de moordenaar is, en denken

dan nog even aan Gene. Op de bâteau mouche, de

rondvaartboot over dezelfde Seine, zoenen ze elkaar

voor het eerst, terwijl langs de kade steeds dezelfde

gebouwen voorbijschuiven.

Natuurlijk en vanzelfsprekend in het donker laat

ook Woody Allen hier zijn geliefden wandelen. En

wedden dat Humphrey Bogart en Ingrid Bergman

aan dit stukje Parijs dachten toen zij in Casablanca

op het vliegveld gedwongen afscheid van elkaar

namen, en Bogey op Ingrids ‘What about us?’ als

antwoord gaf: ‘We will always have Paris.’ •

THE END

filmstad Parijs

Door met uw smart-

phone bovenstaande

QR-code te scannen, ziet

u Amélie Poulain in Gare

de l’Est en op een sluisje

in het Canal St.-Martin.

Foto’s pagina 20:

> Ober in Le Procope, een

veelgefilmd restaurant

in de rue de l’Ancienne

Comédie.

> De naam van Café

l’Atmosphère verwijst

naar een scène uit de film

Hôtel du Nord.

> Affiche voor dezelfde

film.

> Audrey Hepburn in

zowel Parijs als Charade.

| 21

More magazines by this user
Similar magazines